Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

ΤΟ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Ἀνωνύμου
Μὲ τὸν ὄ­ρο βο­ρει­ο­η­πει­ρω­τι­κὸ ζή­τη­μα ἐν­νο­οῦ­με τὸ ἐ­θνι­κὸ πρό­βλη­μα ποῦ δη­μι­ουρ­γή­θη­κε με­τὰ τὸ τέ­λος τῶν βαλ­κα­νι­κῶν πο­λέ­μων 1912-13 καὶ συγ­κε­κρι­μέ­να μὲ τὴ δι­ά­σκε­ψη τοῦ Λον­δί­νου (Σε­πτέμ­βρι­ος 1913) καὶ τὸ πρω­τό­κολ­λο τῆς Φλω­ρεν­τί­ας( Δε­κέμ­βρι­ος 1913) ἐ­πὶ τὴ βά­σει τῶν ὁ­ποί­ων ἀ­πο­σπά­στη­κε τὸ βό­ρει­ο τμῆ­μα τῆς Ἠ­πεί­ρου ἀ­πὸ τὸν ἑλ­λη­νι­κὸ κορ­μὸ καὶ προ­σαρ­τή­θη­κε  στὸ νε­ο­σύ­στα­το ἀλ­βα­νι­κὸ κρά­τος .
Ἐ­πρό­κει­το γιὰ μί­α πρά­ξη ἄ­δι­κη καὶ ἀ­πα­ρά­δε­κτη, ἀ­φοῦ ἡ Ἤ­πει­ρος ἱ­στο­ρι­κὰ καὶ γε­ω­γρα­φι­κὰ εἶ­ναι μί­α καὶ ἀ­δι­αί­ρε­τη. Γιὰ τὸν Ἀ­ρι­στο­τέ­λη εἶ­ναι «Ἑλ­λὰς ἢ ἀρ­χαί­α», γιὰ τὸν Κλαύ­δι­ο Πτο­λε­μαῖ­ο «Ἀρ­χέ­γο­νος Ἑλ­λὰς Ἤ­πει­ρος», γιὰ δὲ τὸν Προ­κό­πι­ο «Ἕλ­λη­νες εἰ­σίν, Ἠ­πει­ρῶ­ται κα­λού­με­νοι, ἄ­χρις Ἐ­πι­δά­μνου πό­λε­ως, ἥ­τις ἐ­πι­θα­λατ­τί­α οἰ­κεῖ­ται». Τὸν ἑλ­λη­νι­κὸ χα­ρα­κτή­ρα τῆς Βο­ρεί­ου Ἠ­πεί­ρου ἐ­πι­μαρ­τυ­ροῦν τό­σο τὰ ἀρ­χαῖ­α μνη­μεῖ­α καὶ εὑ­ρή­μα­τα τῶν ἀρ­χαί­ων πό­λε­ων (Ἐ­πι­δά­μνου, Ἀ­πολ­λω­νί­ας, Βου­θρω­τοῦ κ.τ.λ) ποὺ ἔ­φε­ρε σὲ φῶς ἡ ἀρ­χαι­ο­λο­γι­κὴ σκα­πά­νη, ὅ­σο καὶ τὰ το­πω­νύ­μι­α καὶ ἀν­θρω­πο­νύ­μι­α, τὰ ὁ­ποῖ­α κα­τὰ τὸν Georgien  εἶ­ναι πο­λὺ ἀρ­χαῖ­α καὶ μό­νο ἑλ­λη­νι­κῆς προ­ε­λεύ­σε­ως.
Ἡ Βό­ρει­ος Ἤ­πει­ρος ἀ­πε­λευ­θε­ρώ­θη­κε ἀ­πὸ τὸν Τουρ­κι­κὸ ζυ­γὸ τὸ 1913 μα­ζὶ μὲ τὴν ὑ­πό­λοι­πη Ἤ­πει­ρο. Μά­λι­στα δύ­ο πό­λεις  τῆς ἀ­πε­λευ­θε­ρώ­θη­καν νω­ρί­τε­ρα. Ἡ Χει­μά­ρα τὸ Νο­έμ­βρι­ο τοῦ 1912 καὶ ἡ Κο­ρυ­τσὰ τὸ Δε­κέμ­βρι­ο τοῦ ἴ­διου ἔ­τους . Δυ­στυ­χῶς ὅ­μως οἱ Με­γά­λες Δυ­νά­μεις τῆς ἐ­πο­χῆς αὐ­τῆς πα­ρα­σύρ­θη­καν ἀ­πὸ τὴν Ἰ­τα­λί­α καὶ Αὐ­στρο­ουγ­γα­ρί­α καὶ ἵ­δρυ­σαν τὸ ἀ­νύ­παρ­κτο μέ­χρι τό­τε ἀλ­βα­νι­κὸ κρά­τος, στὸ ὁ­ποῖ­ο προ­σαρ­τή­θη­κε μὲ τὸ πρω­τό­κολ­λο τῆς Φλω­ρεν­τί­ας (17 ΔΕΚ. 1913) ὁ­λό­κλη­ρη ἡ  Βό­ρει­ος Ἤ­πει­ρος.
Ἡ ἀ­πό­φα­ση αὐ­τὴ γνω­στο­ποι­ή­θη­κε στὴν ἑλ­λη­νι­κὴ κυ­βέρ­νη­ση στὶς 13 Φε­βρου­α­ρί­ου 1914. Στὴν ἴ­δια ἀ­πό­φα­ση πε­ρι­λαμ­βα­νό­ταν καὶ ἡ κα­τα­κύ­ρω­ση στὴν Ἑλ­λά­δα τῶν νή­σων τοῦ Αἰ­γαί­ου (πλὴν Ἴμ­βρου καὶ Τε­νέ­δου)  μὲ τὴν προ­ϋ­πό­θε­ση νὰ ἀ­πο­χω­ρή­σουν τὰ ἑλ­λη­νι­κὰ στρα­τεύ­μα­τα ἀ­πὸ τὴ Βό­ρει­ο Ἤ­πει­ρο. Ἡ ἑλ­λη­νι­κὴ κυ­βέρ­νη­ση ἀ­ναγ­κά­στη­κε ἐκ τῶν πραγ­μά­των νὰ ἀ­πο­δε­χτεῖ τοὺς ὅ­ρους τοῦ πρω­το­κόλ­λου τῆς Φλω­ρεν­τί­ας.
Οἱ κά­τοι­κοι ὅ­μως τῆς Βο­ρεί­ου Ἠ­πεί­ρου πο­τὲ δὲν ἀ­πο­δέ­χτη­καν τὸ ἐ­παί­σχυν­το αὐ­τὸ πρω­τό­κολ­λο. Ἔ­τσι στὶς 17 Φε­βρου­α­ρί­ου 1914 οἱ Μη­τρο­πο­λί­τες Δρυ­ϊ­νου­πό­λε­ως Βα­σί­λει­ος καὶ Βελ­λᾶς καὶ Κο­νί­τσης Σπυ­ρί­δων συγ­κά­λε­σαν στὸ Ἀρ­γυ­ρο­κά­στρο πα­νη­πει­ρω­τι­κὴ συ­νέ­λευ­ση καὶ ἀ­να­κή­ρυ­ξαν τὴν αὐ­το­νο­μί­α τῆς Βο­ρεί­ου Ἠ­πεί­ρου. Τό­τε σχη­μα­τί­στη­κε ἡ πρώ­τη κυ­βέρ­νη­ση μὲ πρω­θυ­πουρ­γὸ τὸ Γε­ώρ­γι­ο Χρη­στά­κη Ζω­γρά­φο καὶ μέ­λη τοὺς Μη­τρο­πο­λί­τες Δρυ­ϊ­νου­πό­λε­ως Βα­σί­λει­ο, Βελ­λᾶς καὶ Κο­νί­τσης Σπυ­ρί­δω­να καὶ Κο­ρυ­τσᾶς Γερ­μα­νό. Ταυ­τό­χρο­να σχη­μα­τί­στη­καν << Ἱ­ε­ροὶ Λό­χοι>>. Ἦ­ταν τό­σο ζων­τα­νὸ τὸ ἀ­γω­νι­στι­κὸ φρό­νη­μα τῶν βο­ρει­ο­η­πει­ρω­τῶν, ὥ­στε σὲ τρεῖς μῆ­νες οἱ ἀλ­βα­νι­κὲς δυ­νά­μεις νι­κή­θη­καν κα­τὰ κρά­τος καὶ ἀ­πο­μα­κρύν­θη­καν ἀ­πὸ τὰ ἑλ­λη­νι­κὰ ἐ­δά­φη τῆς Βο­ρεί­ου Ἠ­πεί­ρου. Στὶς 17 Μα­ΐ­ου 1914 ὑ­πο­γρά­φε­ται τὸ πρω­τό­κολ­λο τῆς Κέρ­κυ­ρας μὲ τὸ ὁ­ποῖ­ο ἀ­να­γνω­ρί­στη­κε ἡ ἑλ­λη­νι­κό­τη­τα καὶ ἡ αὐ­το­νο­μί­α τῆς Βο­ρεί­ου Ἠ­πεί­ρου καὶ πα­ρα­χω­ροῦν­ται στοὺς βο­ρει­ο­η­πει­ρῶ­τες συγ­κε­κρι­μέ­να δι­οι­κη­τι­κά, θρη­σκευ­τι­κὰ καὶ ἐκ­παι­δευ­τι­κὰ δι­και­ώ­μα­τα, ἐ­λευ­θε­ρί­α γλώσ­σας καὶ ἄλ­λες με­τα­βα­τι­κῆς φύ­σε­ως ρυθ­μί­σεις. Πρό­κει­ται γιὰ  ἕ­να πρω­το­πο­ρι­α­κὸ γιὰ τὴν ἐ­πο­χὴ του κεί­με­νο στὸν το­μέ­α τῶν συλ­λο­γι­κῶν δι­και­ω­μά­των. Τὸ πρω­τό­κολ­λο τῆς Κέρ­κυ­ρας ἀ­να­γνώ­ρι­ζε τὸν ἑλ­λη­νι­κὸ χα­ρα­κτή­ρα τῶν νο­μῶν Κο­ρυ­τσᾶς, Ἀρ­γυ­ρο­κά­στρου καὶ τῆς ἐ­παρ­χί­ας τῆς Χι­μά­ρας καὶ ἐ­ξα­σφά­λι­σε ἐν­τός του ἀλ­βα­νι­κοῦ κρά­τους χω­ρι­στὴ δι­οί­κη­ση καὶ τὸ δι­καί­ω­μα δι­α­τη­ρή­σε­ως τῆς ἐ­θνι­κῆς συ­νει­δή­σε­ως τοῦ πλη­θυ­σμοῦ, τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς γλώσ­σας καὶ τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ πο­λι­τι­σμοῦ. Τὸ κεί­με­νο αὐ­τὸ εἶ­χε μί­α ἀ­νυ­πο­λό­γι­στη ἄ­πο­ψη δυ­να­τό­τη­τας ἐ­φαρ­μο­γῆς του, για­τί ἡ ὑ­πο­γρα­φὴ του συν­δέ­θη­κε μὲ τὴν ἴ­δια τὴ δη­μι­ουρ­γί­α τοῦ ἀ­νύ­παρ­κτου ὡς τό­τε ἀλ­βα­νι­κοῦ κρά­τους. Τὴν 1η Ἰ­ου­λί­ου 1914 οἱ πρε­σβευ­τὲς τῶν ἔ­ξι Δυ­νά­με­ων στὴν Ἀ­θή­να ἀ­να­κοί­νω­σαν στὸν Ἕλ­λη­να Ὑ­πουρ­γὸ τῶν Ἐ­ξω­τε­ρι­κῶν ὅ­τι οἱ κυ­βερ­νή­σεις τοὺς ἐ­νέ­κρι­ναν αὐ­τὴ τὴ συμ­φω­νί­α.
Τὸν Ὀ­κτώ­βρι­ο τοῦ 1914 οἱ δυ­νά­μεις ἐγ­κάρ­δι­ας συν­νε­νο­ή­σε­ως μὲ τὴν ἀ­νο­χὴ τῆς Ἰ­τα­λί­ας ἔ­δω­σαν ἐν­το­λὴ στὴν Ἑλ­λά­δα νὰ ἀ­να­κα­τα­λά­βει καὶ στρα­τι­ω­τι­κὰ τὴ Βό­ρει­ο Ἤ­πει­ρο. Αὐ­τὸ ἔ­γι­νε γιὰ δύ­ο λό­γους: πρῶ­τον γιὰ τὴν ἐ­κεῖ ἐ­πι­βο­λὴ τῆς τά­ξε­ως καὶ δεύ­τε­ρον γιὰ νὰ ἔ­χουν τὴν Ἑλ­λά­δα μὲ τὸ μέ­ρος τους στὸν πό­λε­μο. Ἔ­τσι τὸν Ὀ­κτώ­βρι­ο τοῦ 1914 τὰ ἑλ­λη­νι­κὰ στρα­τεύ­μα­τα ἐ­πα­νῆλ­θαν στὴ Βό­ρει­ο Ἤ­πει­ρο καὶ ἔ­μει­ναν ἐ­κεῖ μέ­χρι τὸ κα­λο­καί­ρι τοῦ 1916. Δυ­στυ­χῶς ὅ­μως οἱ δι­αρ­κεῖς πα­ρεμ­βά­σεις τῆς Ἰ­τα­λί­ας καὶ ὁ δι­χα­σμὸς τοῦ Ἔ­θνους συ­νέ­βαλ­λαν στὸ νὰ πα­ρα­δο­θεῖ καὶ πά­λιν ἡ Βό­ρει­ος Ἤ­πει­ρος  στὴν Ἀλ­βα­νί­α μὲ τὴν πρε­σβευ­τι­κὴ δι­ά­σκε­ψη τῶν Πα­ρι­σί­ων (9 Νο­εμ­βρί­ου 1921), ποὺ ἐ­πέ­βα­λε τὸ με­θο­ρι­α­κὸ κα­θε­στὼς τοῦ πρω­το­κόλ­λου τῆς Φλω­ρεν­τί­ας (1913). Τὴν ἀ­πό­φα­ση αὐ­τὴ ἐ­πι­κύ­ρω­σε καὶ δεύ­τε­ρο πρω­τό­κολ­λο ποὺ ὑ­πο­γρά­φτη­κε με­τα­ξὺ τῶν ἐν­δι­α­φε­ρο­μέ­νων χω­ρῶν τὸ 1926 πά­λι στὴ Φλω­ρεν­τί­α. Μὲ τὸ πρω­τό­κολ­λο αὐ­τό, πα­ρό­λες τὶς ἐ­πι­φυ­λά­ξεις τῆς Ἑλ­λά­δος καὶ Ἀλ­βα­νί­ας, ποὺ εἶ­χε θε­σπι­στεῖ τὸ 1913. Οἱ συ­νε­χεῖς ἀ­θε­τή­σεις ἀ­πὸ τὴν πλευ­ρὰ τῆς Ἀλ­βα­νί­ας τῶν συμ­φω­νι­ῶν τοῦ πρω­το­κόλ­λου τῆς Κέρ­κυ­ρας ἀ­νάγ­κα­σαν τὴν Ἑλ­λά­δα νὰ προ­σφύ­γει στὸ Δι­ε­θνὲς Δι­κα­στή­ρι­ο τῆς Χά­γης, τὸ ὁ­ποῖ­ο κα­τα­δί­κα­σε τὴν ἀλ­βα­νι­κὴ τα­κτι­κὴ τὸν Ἀ­πρί­λι­ο τοῦ 1933. Αὐ­τὸ εἶ­χε  ὡς συ­νέ­πει­α νὰ ἀ­ναγ­κα­σθεῖ ἡ ἀλ­βα­νι­κὴ κυ­βέρ­νη­ση νὰ συμ­μορ­φω­θεῖ μὲ τὴν ἀ­πό­φα­ση αὐ­τή. Γε­νι­κὰ ἡ ἐ­θνι­κὴ συμ­φο­ρὰ τοῦ 1922 ἀ­πορ­ρό­φη­σε ἐξ ὁ­λο­κλή­ρου τὸ ἐν­δι­α­φέ­ρον τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς κυ­βερ­νή­σε­ως μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα νὰ δη­μι­ουρ­γη­θοῦν στὴ Βό­ρει­ο Ἤ­πει­ρο τέ­τοιες κα­τα­στά­σεις, ποὺ κά­θε ἄλ­λο πα­ρὰ εὐ­νο­οῦ­σαν τὴν ἐν­σω­μά­τω­ση τοῦ τμή­μα­τος  αὐ­τοῦ στὸ ἑλ­λη­νι­κὸ κρά­τος.
Τὸ 1940 ὁ ἑλ­λη­νι­κὸς στρα­τός, με­τὰ τὴν ἀ­πό­κρου­ση τῆς ἰ­τα­λι­κῆς ἐ­πι­θέ­σε­ως, ἀ­να­κα­τέ­λα­βε τὴ Βό­ρει­ο Ἤ­πει­ρο , τὴν ὁ­ποί­α ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­σε γιὰ Τρί­τη φο­ρά. Δυ­στυ­χῶς ὅ­μως τὸ μαρ­τυ­ρι­κὸ αὐ­τὸ τμῆ­μα ἀ­τύ­χη­σε καὶ αὐ­τὴ τὴ φο­ρά. Ἀρ­νη­τι­κὴ στά­ση στὴν ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­ση τῆς Βο­ρεί­ου Ἠ­πεί­ρου κρά­τη­σε τὸ Κ.Κ.Ε, τὸ ὁ­ποῖ­ο μὲ τὸ στό­μα τοῦ Νί­κου Ζα­χα­ρι­ά­δη χα­ρα­κτή­ρι­σε τὴν προ­έ­λα­ση τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ στρα­τοῦ πρὸς τὴ Βό­ρει­ο Ἤ­πει­ρο ὡς κα­τα­κτη­τι­κὸ πό­λε­μο καὶ ζη­τοῦ­σε νὰ ἀ­πει­θαρ­χή­σουν οἱ στρα­τι­ῶ­τες στὶς κυ­βερ­νη­τι­κὲς  ἐν­το­λές. Αὐ­τὴ ἡ στά­ση τοῦ Κ.Κ.Ἐ ὑ­πῆρ­ξε τὸ praeludio τῆς με­τέ­πει­τα προ­δο­τι­κῆς στά­σε­ως τῆς ἀ­ρι­στε­ρᾶς στὸ ἐ­θνι­κὸ αὐ­τὸ θέ­μα.
Ὁ ἑλ­λη­νι­κὸς στρα­τὸς ἀ­πε­χώ­ρη­σε ἀ­πὸ τὴ Βό­ρει­ο Ἤ­πει­ρο, ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ τὴν πλευ­ρο­κό­πη­ση τῆς στρα­τιᾶς τῆς Ἠ­πεί­ρου ἀ­πὸ τὶς γερ­μα­νι­κὲς με­ραρ­χί­ες.
Τὸν Ἰ­ού­λι­ο 1942 ἱ­δρύ­θη­κε ἡ ὀρ­γά­νω­ση τῶν βο­ρει­ο­η­πει­ρω­τῶν Μέ­τω­πο Ἀ­πε­λευ­θε­ρώ­σε­ως Βο­ρεί­ου Ἠ­πεί­ρου (  Μ.Α.Β.Η), ἡ ὁ­ποί­α ἀ­πέ­βλε­πε στὴν ἀ­να­θέρ­μαν­ση τῆς πα­τρι­ω­τι­κῆς  κι­νή­σε­ως τῶν βο­ρει­ο­η­πει­ρω­τῶν καὶ τὴν ἐν­σω­μά­τω­σή τους στὸν ἑλ­λη­νι­κὸ κορ­μὸ. Τὸ κί­νη­μα αὐ­τὸ ἐμ­πο­δί­στη­κε τό­σο ἀ­πὸ τοὺς Ἰ­τα­λοὺς καὶ Ἀλ­βα­νούς, ὅ­σο καὶ ἀ­πὸ τὸ ἑ­νι­αῖ­ο μέ­τω­πο τῶν βαλ­κα­νι­κῶν κομ­μου­νι­στι­κῶν ὀρ­γα­νώ­σε­ων. Τε­λι­κὰ δι­α­λύ­θη­κε ἀ­πὸ τὰ πλήγ­μα­τα τῶν κομ­μου­νι­στι­κῶν ὁ­μά­δων τοῦ Ἐμ­βὲρ Χό­τζα σὲ συ­νερ­γα­σί­α μὲ τοὺς Ἕλ­λη­νες ὁ­μο­ϊ­δε­ά­τες του.
Με­τὰ τὴ λή­ξη τοῦ ΄Β Παγ­κο­σμί­ου πο­λέ­μου τὰ σύ­νο­ρά της Ἀλ­βα­νί­ας τέ­θη­καν ὑ­πὸ δι­ε­θνῆ  ἀ­να­θε­ώ­ρη­ση, ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ αἴ­τη­ση τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς κυ­βερ­νή­σε­ως. Μὲ τὸ θέ­μα αὐ­τὸ ἀ­σχο­λή­θη­κε ἡ δι­ά­σκε­ψη τῶν 21 ἐ­θνῶν ποὺ ἔ­γι­νε στὸ Πα­ρί­σι. Στὴ συ­νε­δρί­α τῆς 30 Αὐ­γού­στου 1946 ἔ­γι­ναν ὀ­ξύ­τα­τες συ­ζη­τή­σεις λό­γω ἀν­τι­δρά­σε­ως τοῦ Σο­βι­ε­τι­κοῦ Ὑ­πουρ­γοῦ τῶν Ἐ­ξω­τε­ρι­κῶν Μο­λό­τωφ,ὁ ὁ­ποῖ­ος πέ­τυ­χε τε­λι­κὰ τὴν πα­ρα­πομ­πὴ τοῦ ζη­τή­μα­τος στὸ συμ­βού­λι­ο τῶν τεσ­σά­ρων ὑ­πουρ­γῶν Ἐ­ξω­τε­ρι­κῶν τῶν Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων. Στὴ δι­ά­σκε­ψη τῶν τεσ­σά­ρων Ὑ­πουρ­γῶν τῶν Ἐ­ξω­τε­ρι­κῶν στὴ Νέ­α Ὑ­όρ­κη συμ­φω­νή­θη­κε ὅ­τι ἡ ἀ­πό­φα­ση γιὰ τὴ  Βό­ρει­ο Ἤ­πει­ρο θὰ λη­φθεῖ με­τὰ τὴν ὑ­πο­γρα­φὴ τῆς συν­θή­κης εἰ­ρή­νης μὲ τὴν Αὐ­στρί­α καὶ Γερ­μα­νί­α. Ἡ συν­θή­κη εἰ­ρή­νης μὲ τὴ Γερ­μα­νί­α ὑ­πο­γρά­φτη­κε στὴ Μό­σχα στὶς 15 Μα­ΐ­ου 1955. Ἡ συν­θή­κη εἰ­ρή­νης μὲ τὴ Γερ­μα­νί­α ὑ­πο­γρά­φτη­κε στὴ Μό­σχα στὶς 12 Σε­πτεμ­βρί­ου 1990, γε­γο­νὸς ποὺ ὁ­δή­γη­σε στὴν ἕ­νω­ση τῶν δύ­ο Γερ­μα­νι­ῶν. Ὑ­πο­λεί­πε­ται ἀ­κό­μη τὸ   βο­ρει­ο­η­πει­ρω­τι­κό. Δυ­στυ­χῶς οἱ ἑλ­λη­νι­κὲς κυ­βερ­νή­σεις τῶν τε­λευ­ταί­ων ἐ­τῶν, ἐ­πι­κα­λού­με­νες τὴν τε­λι­κὴ πρά­ξη τοῦ Ἐλ­σίν­κι πε­ρὶ τοῦ ἀ­πα­ρα­βί­α­στου τῶν συ­νό­ρων, πά­γω­σαν τὸ βο­ρει­ο­η­πει­ρω­τι­κὸ ζή­τη­μα ὅ­σον ἀ­φο­ρᾶ τὸ ἐ­δα­φι­κό του μέ­ρος.
Ὅ­πως ὅ­μως πα­ρα­τη­ρεῖ ὁ κα­θη­γη­τὴς τοῦ Πα­νε­πι­στη­μί­ου κ. Νίκ. Ἀν­τω­νό­που­λο­ς ‘ …αἳ ἐ­δα­φι­καὶ δι­εκ­δι­κή­σεις ἐ­πὶ τῆς Βο­ρεί­ου Ἠ­πεί­ρου δὲν ἀν­τί­κειν­ται εἰς τὴν τε­λι­κὴν πρά­ξιν τοῦ Ἐλ­σίν­κι τῆς 1.8.1975, δι­ό­τι αὐ­τὴ ἀ­πα­γο­ρεύ­ει τὴν βι­αί­αν  κα­τά­λη­ψιν  ἐ­δα­φῶν καὶ ὄ­χι τὴν ρύθ­μι­σιν ἐκ­κρε­μο­τή­των βά­σει συν­θη­κῶν. Ἀ­πὸ τὴν τε­λι­κὴν πρᾶ­ξιν τοῦ Ἐλ­σίν­κι τῆς 1.8.1985 ἐ­πι­τρέ­πε­ται ἡ με­τα­βο­λὴ τῶν συ­νό­ρων δι’ εἰ­ρη­νι­κῶν μέ­σων καὶ κα­τό­πιν συμ­φω­νί­ας, συμ­φώ­νως πρὸς  τὸ δι­ε­θνὲς δί­και­ον …’. Τὴν  τε­λι­κὴ πρά­ξη τοῦ Ἐλ­σίν­κι  δὲν δι­και­οῦ­ται νὰ τὴν ἐ­πι­κα­λεῖ­ται ἡ Ἀλ­βα­νί­α , ἀ­φοῦ ἡ ἴ­δια δὲν τὴν ὑ­πέ­γρα­ψε, ἂν καὶ τὴν ὑ­πέ­γρα­ψαν τὰ ὑ­πό­λοι­πα κρά­τη τοῦ ἀ­να­το­λι­κοῦ συ­να­σπι­σμοῦ.
Τὸ 1987 ἔ­γι­νε ἡ ἄρ­ση τῆς ἐμ­πο­λέ­μου κα­τα­στά­σε­ως με­τα­ξὺ Ἑλ­λά­δος καὶ Ἀλ­βα­νί­ας.
Ἡ ἐ­νέρ­γει­α αὐ­τὴ ὑ­πῆρ­ξε μο­νο­με­ρής, ἀ­φοῦ δὲν ὑ­πο­γρά­φτη­κε συν­θή­κη εἰ­ρή­νης, ποὺ νὰ δι­α­σφα­λί­ζει τὰ ἐ­θνι­κὰ δί­και­α καὶ τὰ ἀν­θρώ­πι­να δι­και­ώ­μα­τα τῶν βο­ρει­ο­η­πει­ρω­τῶν. Στὴν προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση πα­ρα­βι­ά­στη­κε βα­σι­κὴ ἀρ­χὴ τοῦ δι­ε­θνοῦς δι­καί­ου, ποὺ προ­βλέ­πει ὅ­τι ἡ ἐμ­πό­λε­μη κα­τά­στα­ση με­τα­ξὺ δύ­ο ἐμ­πό­λε­μων  κρα­τῶν τερ­μα­τί­ζε­ται μὲ συν­θή­κη εἰ­ρή­νης, ἡ ὁ­ποί­α ρυθ­μί­ζει ὅ­λες τὶς ἐκ­κρε­μό­τη­τες με­τα­ξὺ τῶν δύ­ο ἀν­τι­πά­λων κρα­τῶν. Ἡ ἐ­νέρ­γει­α αὐ­τὴ φα­νε­ρώ­νει τὸ μει­ω­μέ­νο ἐν­δι­α­φέ­ρον τοῦ ἐ­πι­σή­μου κρά­τους στὸ ἐ­θνι­κὸ αὐ­τὸ θέ­μα. Πα­ράλ­λη­λα ἐ­πι­βρά­βευ­ε τὴν Ἀλ­βα­νί­α γιὰ τὴ στά­ση της σὲ βά­ρος τῆς Ἑλ­λά­δος καὶ ἰ­δί­ως τῶν Βο­ρει­ο­η­πει­ρω­τῶν, ἀ­φοῦ ἡ προ­στα­σί­α μό­νον τῶν ἀν­θρω­πί­νων δι­και­ω­μά­των ὄ­χι ὅ­μως καὶ τῶν μει­ο­νο­τι­κῶν τους ἐ­πα­φί­ε­το ὄ­χι στὴν ἰ­σχὺ τοῦ δι­ε­θνοῦς δι­καί­ου, ἀλ­λὰ στὴν κα­λὴ θέ­λη­ση τῶν Ἀλ­βα­νῶν δι­κτα­τό­ρων. Πρω­το­φα­νὴς  πράγ­μα­τι πο­λι­τι­κὴ τα­κτι­κὴ στὰ δε­δο­μέ­να τῶν δι­ε­θνῶν σχέ­σε­ων.
Τὸ 1991 ὑ­πῆρ­ξε, ἀ­ναμ­φι­σβή­τη­τα, μί­α χρο­νιὰ- σταθ­μὸς γιὰ τὴ νε­ό­τε­ρη ἱ­στο­ρί­α της, κα­θὼς ἡ πτώ­ση τοῦ κομ­μου­νι­στοῦ κα­θε­στῶ­τος  ση­μα­το­δό­τη­σε τὴν εἴ­σο­δο τῆς χώ­ρας σὲ μί­α μα­κρὰ δι­α­δι­κα­σί­α ἐκ­δη­μο­κρα­τι­σμοῦ καὶ ἐν­σω­μά­τω­σης στὴ δι­ε­θνῆ κοι­νό­τη­τα.
Στὶς 31 Μαρ­τί­ου δι­ε­ξή­χθη­σαν οἱ πρῶ­τες πο­λυ­κομ­μα­τι­κὲς ἐ­κλο­γὲς με­τὰ ἀ­πὸ τέσ­σε­ρις
Καὶ πλέ­ον δε­κα­ε­τί­ες, ἐ­νῷ ταυ­τό­χρο­να ξε­κί­νη­σε καὶ ἡ προ­σπά­θει­α ἐ­πα­να­σύν­δε­σης τῆς χώ­ρας μὲ τοὺς δι­ε­θνεῖς ὀρ­γα­νι­σμούς.
Τὸ ἑλ­λη­νι­κὸ στοι­χεῖ­ο ἔ­σπευ­σε νὰ ἐ­πω­φε­λη­θεῖ ἀ­πὸ τὶς πο­λι­τι­κὲς ἐ­ξε­λί­ξεις ἱ­δρύ­ον­τας τὴ Δη­μο­κρα­τι­κὴ Ἕ­νω­ση τῆς Ἐ­θνι­κῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Μει­ο­νό­τη­τας Ὁ­μό­νοι­α, στὶς 11 Ἰ­α­νου­α­ρί­ου 1991. Ὡς ἐκ­πρό­σω­πος τῆς μει­ο­νό­τη­τας, ἡ Ὁ­μό­νοι­α ἔ­λα­βε μέ­ρος στὶς ἐ­κλο­γὲς τῆς 31ης Μαρ­τί­ου, ἐ­ξέ­λε­ξε πέν­τε βου­λευ­τὲς καὶ ἀ­να­δεί­χθη­κε τρί­τη δύ­να­μη στὸ ἀλ­βα­νι­κὸ Κοι­νο­βού­λι­ο.
Δυ­στυ­χῶς ἡ ἀλ­βα­νι­κὴ κυ­βέρ­νη­ση δὲν εἶ­χε τὴν ἱ­κα­νό­τη­τα, ἢ ἀ­κό­μη καὶ τὴ θέ­λη­ση, νὰ ξε­πε­ρά­σει τὶς ἀγ­κυ­λώ­σεις τοῦ πα­ρελ­θόν­τος. Στὰ πλαί­σι­α αὐ­τὰ πρέ­πει νὰ ἐν­τα­χθεῖ ἡ ἀ­πό­φα­ση τῆς 27ης Ἰ­ου­νί­ου 1991, μὲ τὴν ὁ­ποί­α ἀ­πα­γο­ρευ­ό­ταν ἡ συμ­με­το­χὴ στὶς ἐ­κλο­γὲς κομ­μά­των ἢ ὀρ­γα­νώ­σε­ων συγ­κρο­τη­μέ­νων σὲ ἐ­θνι­κὴ ἢ θρη­σκευ­τι­κὴ βά­ση.
Ἡ ἀ­πό­φα­ση αὐ­τὴ πυ­ρο­δό­τη­σε ἕ­να κλί­μα ἔν­τα­σης με­τα­ξὺ Ἑλ­λά­δας καὶ Ἀλ­βα­νί­ας, ποὺ ὀ­ξύν­θη­κε ἰ­δι­αί­τε­ρα στὶς πα­ρα­μο­νὲς τῶν ἐ­κλο­γῶν τῆς 22ας Μαρ­τί­ου 1992. Στὶς ἐ­κλο­γὲς αὐ­τὲς ἡ ἑλ­λη­νι­κὴ μει­ο­νό­τη­τα ἐκ­προ­σω­πή­θη­κε ἀ­πὸ τὴν Ἕ­νω­ση τῶν Ἀν­θρω­πί­νων Δι­και­ω­μά­των, ἡ ὁ­ποί­α ἐ­ξέ­λε­ξε δύ­ο βου­λευ­τές.
Ἦ­ταν πλέ­ον φα­νε­ρὸ ὅ­τι ἡ κα­χυ­πο­ψί­α ποὺ χα­ρα­κτή­ρι­ζε τὶς ἑλ­λη­νο­αλ­βα­νι­κὲς σχέ­σεις δὲν προ­οι­ω­νι­ζό­ταν ὁ­μα­λὲς ἐ­ξε­λί­ξεις  γιὰ τὸ μέλ­λον. Πράγ­μα­τι, ἡ ἤ­δη τε­τα­μέ­νη κα­τά­στα­ση ἔ­φθα­σε σὲ ὁ­ρι­α­κὸ ση­μεῖ­ο, ὅ­ταν στὶς 25 Ἰ­ου­νί­ου 1993 ἡ ἀλ­βα­νι­κὴ κυ­βέρ­νη­ση προ­χώ­ρη­σε σὲ ἀ­πέ­λα­ση ἀ­πὸ τὸ Ἀρ­γυ­ρο­κά­στρο τοῦ ἀρ­χι­μαν­δρί­τη Χρυ­σο­στό­μου Μα­ϋ­δώ­νη μὲ τὴν κα­τη­γο­ρί­α ἀν­τι­αλ­βα­νι­κῶν ἐ­νερ­γει­ῶν, μί­α κί­νη­ση ποὺ προ­κά­λε­σε βί­αι­α ἐ­πει­σό­δι­α με­τα­ξὺ τῶν Ἑλ­λή­νων μει­ο­νο­τι­κῶν καὶ τῶν ἀλ­βα­νι­κῶν ἀρ­χῶν καὶ ἀ­νάγ­κα­σε τὴν ἑλ­λη­νι­κὴ κυ­βέρ­νη­ση νὰ ἀ­παν­τή­σει μὲ σα­ρω­τι­κὲς συλ­λή­ψεις καὶ ἀ­πε­λά­σεις Ἀλ­βα­νῶν λα­θρο­με­τα­να­στῶν. Καὶ οἱ δύ­ο ἐ­νέρ­γει­ες , ὡ­στό­σο, προ­κά­λε­σαν τὴ δι­ε­θνῆ ἀ­πο­δο­κι­μα­σί­α, μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα οἱ δύ­ο κυ­βερ­νή­σεις νὰ ρί­ξουν τοὺς τό­νους τῆς ἀν­τι­πα­ρά­θε­σης καὶ νὰ κα­τα­βά­λουν κά­ποιες προ­σπά­θει­ες συ­νεν­νό­η­σης. Ἡ ἐμ­φα­νὴς στρο­φὴ ποὺ ση­μει­ώ­θη­κε στὴ στά­ση τῶν δύ­ο χω­ρῶν σφρα­γί­στη­κε μὲ τὴν ἐ­πί­σκε­ψη τοῦ Ἕλ­λη­να ὑ­πουρ­γοῦ Ἐ­ξω­τε­ρι­κῶν στὰ Τί­ρα­να, τὸν Νο­έμ­βρι­ο 1993. Δυ­στυ­χῶς, τὸ εὐ­νο­ϊ­κὸ κλί­μα ποὺ εἶ­χε δη­μι­ουρ­γη­θεῖ δὲν ἔ­μελ­λε νὰ κρα­τή­σει πο­λύ, κα­θὼς λί­γους μό­λις μῆ­νες ἀρ­γό­τε­ρα ξέ­σπα­σε ἡ σο­βα­ρό­τε­ρη κρί­ση ποὺ ἔ­χει κα­τα­γρα­φεῖ στὶς σχέ­σεις με­τα­ξὺ τῶν δύ­ο χω­ρῶν κα­τὰ τὴ με­τα­πο­λε­μι­κὴ πε­ρί­ο­δο.
Τὴν 10η Ἀ­πρι­λί­ου 1994 ση­μει­ώ­θη­κε αἱ­μα­τη­ρὸ ἐ­πει­σό­δι­ο ἀ­πὸ τὸ ἀλ­βα­νι­κὸ συ­νο­ρι­α­κὸ φυ­λά­κι­ο τῆς Ἐ­πι­σκο­πῆς. Ἡ ἀλ­βα­νι­κὴ ἀν­τί­δρα­ση ἦ­ταν ἄ­με­ση: κα­τη­γό­ρη­σε τὴν ἑλ­λη­νι­κὴ πλευ­ρὰ ὡς ὑ­πεύ­θυ­νη γιὰ τὸ ἐ­πει­σό­δι­ο καὶ προ­χώ­ρη­σε σὲ μα­ζι­κὲς συλ­λή­ψεις καὶ ἀ­να­κρί­σεις Ἑλ­λή­νων μει­ο­νο­τι­κῶν ποὺ θε­ω­ρή­θη­καν ὡς ὕ­πο­πτοι. Λί­γες μέ­ρες ἀρ­γό­τε­ρα φυ­λά­κι­σε ἔ­ξι ἀ­πὸ τὰ ἡ­γε­τι­κὰ στε­λέ­χη τῆς Ὁ­μό­νοι­ας, πα­ρα­πέμ­πτον­τάς τους σὲ δί­κη μὲ τὴν κα­τη­γο­ρί­α τῆς ἔ­σχα­της προ­δο­σί­ας.
Ἡ ἑλ­λη­νι­κὴ ἡ­γε­σί­α τή­ρη­σε σκλη­ρὴ στά­ση ἀ­πέ­ναν­τι στὴν ἀλ­βα­νι­κὴ ἀ­δι­αλ­λα­ξί­α, δι­α­κό­πτον­τας ἤ­δη ἀ­πὸ τὴ στιγ­μὴ τῆς σύλ­λη­ψης τῶν ἔ­ξι στε­λε­χῶν τῆς Ὁ­μό­νοι­ας κά­θε δι­ά­λο­γο μὲ τὴν ἀλ­βα­νι­κὴ πλευ­ρὰ καὶ θέ­τον­τας ὡς ὄ­ρο γιὰ τὴν ἐ­πα­νέ­ναρ­ξή του τὴν ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­ση τῶν κρα­του­μέ­νων. Ταυ­τό­χρο­να, φρόν­τι­σε νὰ δι­α­τη­ρή­σει ἐ­νερ­γὸ τὸ ἐν­δι­α­φέ­ρον τῆς δι­ε­θνοῦς δι­πλω­μα­τί­ας γιὰ τὸ θέ­μα, κα­τα­φεύ­γον­τας σὲ ἐ­πα­νει­λημ­μέ­νες
Κα­ταγ­γε­λί­ες τῶν ἀλ­βα­νι­κῶν ἐ­νερ­γει­ῶν σὲ ὅ­λους τους δι­ε­θνεῖς ὀρ­γα­νι­σμοὺς καὶ μπλο­κά­ρον­τας τὴν πα­ρα­χώ­ρη­ση τῆς οἰ­κο­νο­μι­κῆς βο­ή­θει­ας 35 ἑ­κα­τομ­μυ­ρί­ων ΕCU ποὺ εἶ­χε προ­γραμ­μα­τί­σει ἡ Εὐ­ρω­πα­ϊ­κὴ Ἕ­νω­ση γιὰ τὴν ἐ­νί­σχυ­ση τῆς Ἀλ­βα­νί­ας. Ἡ ἀ­πο­φυ­λά­κι­ση τῶν πέν­τε Ἑλ­λή­νων μει­ο­νο­τι­κῶν ἄ­νοι­ξε τὸν δρό­μο γιὰ μί­α ἐκ νέ­ου προ­σέγ­γι­ση τῶν δύ­ο χω­ρῶν, ποὺ ἐ­πι­σφρα­γί­στη­κε καὶ μὲ τὸ τα­ξί­δι τοῦ Ἕλ­λη­να ὑ­πουρ­γοῦ Ἐ­ξω­τε­ρι­κῶν στὰ Τί­ρα­να, στὶς 13 Μαρ­τί­ου 1995. Στὰ πλαί­σι­α αὐ­τὰ ἀ­πο­φα­σί­στη­κε ἡ δη­μι­ουρ­γί­α εἰ­δι­κῶν μι­κτῶν ἐ­πι­τρο­πῶν ποὺ θὰ ἐ­πα­να­λαμ­βά­νον­ταν τῆς ἐ­πί­λυ­σης τῶν ση­μαν­τι­κό­τε­ρων θε­μά­των, ὅ­πως τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἐκ­παί­δευ­σης, τῆς οἰ­κο­νο­μι­κῆς συ­νερ­γα­σί­ας, τῶν συ­νό­ρων καὶ τῆς ἀ­μυν­τι­κῆς της συ­νερ­γα­σί­ας, τῆς δη­μό­σι­ας ἀ­σφά­λει­ας, τῶν προ­ξε­νι­κῶν ἀρ­χῶν κ.α.
Ἡ προ­σπά­θει­α τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς πλευ­ρᾶς ἐ­πι­κεν­τρω­νό­ταν κυ­ρί­ως στὴν κα­τάρ­γη­ση τῶν μει­ο­νο­τι­κῶν ζω­νῶν καὶ στὸ ἄ­νοιγ­μα νέ­ων σχο­λεί­ων γιὰ τὴν ἐ­λεύ­θε­ρη δι­δα­σκα­λί­α τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς γλώσ­σας, ὅ­που ὑ­πάρ­χει ἑλ­λη­νι­κὸ στοι­χεῖ­ο.
Ὅ­μως ὁ κίν­δυ­νος ποὺ πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ ὅ­λα φαί­νε­ται νὰ ἀ­πει­λεῖ τὴν ἑλ­λη­νι­κὴ ἐκ­παί­δευ­ση στὴν Ἀλ­βα­νί­α εἶ­ναι ἡ ἀ­ραί­ω­ση τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ στοι­χεί­ου, ποὺ πα­ρα­τη­ρεῖ­ται κα­τὰ τρό­πο ἰ­δι­αί­τε­ρα ἔν­το­νο τὰ τε­λευ­ταί­α χρό­νι­α. Ἔ­τσι, ἐ­νῷ τὸ ἑλ­λη­νι­κὸ στοι­χεῖ­ο τῆς Ἀλ­βα­νί­ας ἀ­ριθ­μοῦ­σε στὰ 1990 πε­ρί­που 300.000 (σύμ­φω­να μὲ τὶς δη­λώ­σεις τῆς Ὁ­μό­νοι­ας πρὸς τὴ Δι­ά­σκε­ψη γιὰ τὴν Ἀν­θρώ­πι­νη Δι­ά­στα­ση τῆς ΔΑΣΕ, ποὺ ἔ­γι­νε τὸν Σε­πτέμ­βρι­ο 1991 στὴ Μό­σχα), σή­με­ρα φαί­νε­ται νὰ προ­σεγ­γί­ζει με­τὰ βί­ας τὶς 150.000.Μὲ τὰ ση­με­ρι­νὰ δε­δο­μέ­να, ἑ­πο­μέ­νως καὶ σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ δὲν συμ­βοῦν θε­α­μα­τι­κὲς ἀλ­λα­γὲς ποὺ νὰ προ­κα­λέ­σουν τὴν οἰ­κο­νο­μι­κὴ καὶ ἠ­θι­κὴ ἐ­νί­σχυ­ση τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ στοι­χεί­ου, σὲ βαθ­μὸ ποὺ νὰ τοῦ ἐ­πι­τρέ­ψει τὴν πα­ρα­μο­νὴ καὶ τὴν εὐ­η­με­ρί­α του στὰ πά­τρι­α ἐ­δά­φη, οἱ προ­βλέ­ψεις δὲν μπο­ροῦν πα­ρὰ νὰ εἶ­ναι δυ­σοί­ω­νες γιὰ τὴν τύ­χη τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ τῆς Ἀλ­βα­νί­ας.
Συμ­πε­ρα­σμα­τι­κὰ μπο­ροῦ­με νὰ ποῦ­με τὰ ἑ­ξῆς:
Τὸ Βο­ρει­ο­η­πει­ρω­τι­κὸ ὡς ἐ­θνι­κὸ θέ­μα πα­ρό­λο ὅ­τι εἶ­χε τὶς πε­ρισ­σό­τε­ρες ἀ­πὸ τὰ ἄλ­λα ἐ­θνι­κὰ θέ­μα­τα δυ­να­τό­τη­τες νὰ λυ­θεῖ εὐ­νο­ϊ­κὰ γιὰ τὴν Ἑλ­λά­δα ἐ­λά­χι­στα ἀ­πα­σχό­λη­σε τὴν ἐ­ξω­τε­ρι­κὴ πο­λι­τι­κὴ τῆς χώ­ρας ἢ πάν­το­τε βρι­σκό­ταν στὴν 3η ἢ 4η σει­ρὰ προ­τε­ραι­ό­τη­τας. Ἔ­τσι χά­θη­καν οἱ πολ­λὲς καὶ με­γά­λες εὐ­και­ρί­ες ποὺ δό­θη­καν γιὰ τὴν ἐ­πί­λυ­σή του.
Δὲν ἔ­γι­νε κα­μι­ὰ οὐ­σι­α­στι­κὴ ἐ­νέρ­γει­α ἀ­πὸ τὴν πλευ­ρὰ τῆς Ἑλ­λά­δος με­τὰ τὴν πα­ρα­πομ­πὴ τοῦ θέ­μα­τος στὸ συμ­βού­λι­ο τῶν τεσ­σά­ρων ὑ­πουρ­γῶν τῶν ἐ­ξω­τε­ρι­κῶν. Αὐ­τὸ εἶ­χε ὡς ἀ­πο­τέ­λε­σμα νὰ ὁ­δη­γη­θεῖ τὸ βο­ρει­ο­η­πει­ρω­τι­κὸ σὲ πλή­ρη ἀ­πο­τελ­μά­τω­ση.
Ἡ μο­νο­με­ρὴς ἄρ­ση τοῦ ἐμ­πό­λε­μου με­τα­ξὺ τῶν δύ­ο χω­ρῶν, χω­ρὶς συν­θή­κη εἰ­ρή­νης καὶ χω­ρὶς τὴν πα­ρα­μι­κρὴ δι­α­πραγ­μά­τευ­ση, στέ­ρη­σε ἀ­πὸ τὴν Ἑλ­λά­δα τὸ ἰ­σχυ­ρό­τε­ρο δι­α­πραγ­μα­τευ­τι­κὸ ἀ­τοὺ καὶ ἔ­δει­ξε κά­ποιο στοι­χεῖ­ο ἠτ­το­πά­θει­ας τῆς χώ­ρας μας ἀ­πέ­ναν­τι στὴ μι­κρὴ καὶ ἀ­νί­σχυ­ρη Ἀλ­βα­νί­α. Κυ­ρί­ως ὅ­μως ἔ­δει­ξε ὅ­τι γιὰ τὴν ἐ­πί­ση­μη Ἑλ­λά­δα δὲν ὑ­φί­στα­ται βο­ρει­ο­η­πει­ρω­τι­κὸ ζή­τη­μα μὲ τὴν ἐ­δα­φι­κὴ ἔν­νοι­α, ἀλ­λὰ μο­νά­χα ὡς θέ­μα προ­στα­σί­ας τῶν ἀν­θρω­πί­νων δι­και­ω­μά­των τῆς ἐ­κεῖ ἑλ­λη­νι­κῆς μει­ο­νό­τη­τας.

Ὅ­πως πα­ρα­τη­ρεῖ σύγ­χρο­νος ἱ­στο­ρι­κὸς τὸ βο­ρει­ο­η­πει­ρω­τι­κὸ ζή­τη­μα ἐ­ξε­λί­χθη­κε σὲ δί­πρα­κτο δρά­μα, τοῦ ὁ­ποί­ου ἡ μὲν πρώ­τη πρά­ξη παί­χτη­κε στὰ πε­δί­α τῶν μα­χῶν καὶ κα­τέ­λη­ξε σὲ νι­κη­τή­ρι­ο θρί­αμ­βο, ἐ­νῶ ἡ δεύ­τε­ρη πρά­ξη ἐ­κτυ­λί­χτη­κε στὰ σκο­τει­νὰ πα­ρα­σκή­νι­α τῆς δι­πλω­μα­τί­ας καὶ με­τα­βλή­θη­κε σὲ ἐ­θνι­κὴ τρα­γω­δί­α, ποὺ ἀ­να­μέ­νει εἰ­σέ­τι τὴν προ­σή­κου­σα κά­θαρ­ση.
Γε­νι­κὰ χρει­ά­ζε­ται καὶ γιὰ τὸ με­γά­λο αὐ­τὸ ἐ­θνι­κό μας πρό­βλη­μα σω­στὴ ἐ­θνι­κὴ στρα­τη­γι­κὴ καὶ ὑ­πεύ­θυ­νη ἀν­τι­με­τώ­πι­ση, για­τί ¨οἱ και­ροὶ οὐ με­νε­τοὶ¨ καὶ οἱ ἱ­στο­ρι­κὲς συν­θῆ­κες με­γά­λες.

ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.ΡΩ.
Το αλίευσα ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Οι αναρτήσεις του ¨Ῥωμηῶν Ἐνημέρωση¨

alt

Οι αναρτήσεις στο ¨Παζλ Ενημέρωσης¨

Παζλ Ενημέρωσης



Προσοχή

Για ανάγνωση επιλέγεις ¨ ΠΛΗΡΗΣ ΟΘΟΝΗ¨ και το διαβάζεις τόσο άνετα, σαν να είναι σε μορφή pdf.

ΟΔΥΣΣΕΙΑ Web TV


Σκοπός της «ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ» είναι να ανακτήσουν οι Έλληνες τις αξίες, τις αρχές και τα ιδανικά της φυλής μας, μέσα από μια υγιή ενημέρωση, αφύπνιση και ψυχαγωγία.
ΣΥΝΔΕΘΕΙΤΕ ΖΩΝΤΑΝΑ ΕΔΩ.