… θεώρησε τον εαυτό σου μάρτυρα

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Εάν θέλεις να δώσεις κάτι σε αυτόν που έχει ανάγκη, δώσε το με όμορφο πρόσωπο, και με λόγια καλά να παρηγορείς την θλίψη του· και αν πράξεις έτσι, νικάει η ομορφιά του προσώπου σου, αυτό που δίνεις, στην καρδία του, περισσότερο την ανάγκη του σώματος του· την ημέρα που θα ανοίξεις το στόμα σου να κατηγορήσεις κάποιον, θεώρησε τον εαυτό σου νεκρό εκείνη την ημέρα, και όλα σου τα έργα μάταια, και αν ακόμη σου φαίνεται, ότι ειλικρινά και προς οικοδομή σε παρακίνησε ο λογισμός σου να μιλήσεις· γιατί ποια η ανάγκη να καταστρέψει κάποιος το σπίτι του, και να διορθώσει το σπίτι του φίλου του;

Την ημέρα που θα λυπηθείς για κάποιον άνθρωπο, ο οποίος ασθενεί ψυχικά ή σωματικά, εκείνη την ημέρα…

… θεώρησε τον εαυτό σου μάρτυρα, και ότι έπαθες για τον Χριστό, και αξιώθηκες την ομολογία Του.
Καθότι και ο Χριστός για τους αμαρτωλούς πέθανε και όχι για τους δίκαιους.
Σκέψου πόσο μεγάλη είναι αυτή αρετή· στ’ αλήθεια μεγάλη αρετή είναι να λυπάται κάποιος για τους κακούς, και να ευεργετεί τους αμαρτωλούς περισσότερο παρά τους δίκαιους· αυτό ο απόστολος Παύλος το αναφέρει ως άξιο θαυμασμού· εάν σε όλα σου τα έργα μπορέσεις να έχεις την συνείδησή σου καθαρή, μην φροντίσεις να εκτελέσεις άλλη αρετή.
Σε όλα σου τα έργα ας προηγηθεί η σωφροσύνη του σώματος σου και η καθαρότητα της συνείδησής σου· διότι χωρίς αυτά τα δύο κάθε άλλη αρετή θεωρείται μάταια για τον Θεό.
Να γνωρίζεις ότι κάθε έργο που κάνεις χωρίς σκέψη και εξέταση υπάρχει μάταιο· καθώς ο Θεός υπολογίζει την αρετή με την διάκριση και όχι με την αδιάκριτη ενέργεια.

Πηγή: ΠΟΙΜΗΝ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ 
Εικόνα από:nasledie77
Το αλίευσα ΕΔΩ

Λόγος αδελφού που με λύπησε

Επισκέφθηκε κάποιος από τους Γέροντες τον αββά Αχιλλά και τον είδε να φτύνει αίμα από το στόμα του και τον ρωτάει: «Τι είναι αυτό,πάτερ;» Αποκρίθηκε ο Γέροντας: «Είναι λόγος αδελφού που με λύπησε και αγωνίστηκα να μην το ανακοινώσω. Παρακάλεσα τον Θεό να με απαλλάξει απ’αυτό (Δηλαδή από την θύμηση των λόγων του αδελφού) και έγινε ο λόγος αίμα στο στόμα μου και τον έφτυσα. Έτσι βρήκα την ανάπαυσή μου και λησμόνησα τη λύπη μου ».

Το αλίευσα ΕΔΩ

Μη βεβαιώνεις με πεποίθηση εκείνα που μόνο έχεις ακούσει. - Αββάς Ησαΐας

Μη συνηθίζεις να κουβεντιάζεις για πράγματα, που δεν είδες με τα ίδια σου τα μάτια, σαν να τα έχεις δει.

Μη βεβαιώνεις με πεποίθηση εκείνα που μόνο έχεις ακούσει.

Αββάς Ησαΐας

Το αλίευσα ΕΔΩ

Όταν κάποιος γνωρίσει ότι πέφτει από τον Θεό.

  Όταν κάποιος γνωρίσει ότι πέφτει από τον Θεό έτσι, όπως πέφτει το ξηρό φύλλο από το δένδρο, τότε γνωρίζει την δύναμη της ψυχής του, γνωρίζει δηλαδή αν απέκτησε αυτές τις αρετές με την δική του δύναμη και αν θα μπορούσε να υπομείνει όλους τους αγώνες σε περίπτωση που Όποιος Κύριος θα είχε αποσύρει την βοήθεια απ' αυτόν και θα τον άφηνε μόνον του να παλέψει με τον Διάβολο και δεν ερχόταν μαζί του, όπως συνηθίζει να πράττει με τους αγωνιζόμενους και να βοηθεί τότε φαίνεται ή δύναμις αυτού, ή καλύτερα ή αδυναμία και δυσκολία του.

Διότι ή πρόνοια του Θεού είναι πάντοτε μαζί με τους αγίους, τους οποίους φυλάττει και ενισχύει, και με αυτήν νικά κάθε τάξις ανθρώπων, είτε στον αγώνα του μαρτυρίου, είτε στα πάθη περιέρχεται, είτε στις άλλες δυσκολίες που γίνονται και υπομένονται χάριν του Θεού.

β'. Και αυτά γίνονται καθαρά και φανερά χωρίς καμιά αμφιβολία. Διότι πώς μπορεί ή φύσις να νικήσει την δύναμη των γαργαλισμάτων που κινούνται ακατάπαυστα στα μέλη των ανθρώπων και τους στενοχωρούν και μπορούν να τους κατατροπώσουν;

Πώς άλλοι που ποθούν και αγαπουν την νίκη, δεν είναι σε θέση να αντεπεξέλθουν όταν αγωνίζονται σκληρά, αλλά ηττώνται καθημερινώς από τα ερεθίσματα και ευρίσκονται σε πόνο και πένθος και μόχθο χάριν των ψυχών τους, ενώ εσύ μπορείς εύκολα να βαστάσης τις δυσκολίες του σώματος, που είναι τόσο μεγάλες, και να μη στενοχωρείσαι πολύ;

Πώς μπορεί το κατά τα άλλα εμπαθές σώμα του να παλαίη προς το κοπτερό σίδερο και να υπομένει την συντριβή των μελών του και κάθε είδος τιμωρίας, χωρίς να ηττάται από τα πάθη, αυτός που δεν μπορεί να υποφέρει ούτε μια πληγή από αγκάθι που του κεντά το νύχι, και να μη αισθάνεται αυτά τα ποικίλα βασανιστήρια κατά την συνήθεια της φύσεως, αν δεν συμπαρίσταται κάποια άλλη δύναμις, έκτος της φυσικής δυνάμεως, προερχόμενη από κάπου άλλου, περιορίζοντας σ' αυτόν την ισχύ των βασάνων; 

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΩΝ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ ΛΟΓΟΙ ΑΣΚΗΤΙΚΟΙ -ΞΒ-ΠΣΤ-

Το αλίευσα ΕΔΩ

Το σώμα μας,δεν είναι αμαρτωλό, αλλά οι κακές επιθυμίες και οι σαρκικοί μολυσμοί το μολύνουν.

Γνώριζε ότι σφοδροί λογισμοί και σαρκικοί πειρασμοί θα σε πολεμούν, για να μολύνουν το σώμα μου και την ψυχή σου. Για να νικήσεις το πάθος αυτό πρέπει ν' αποφεύγεις συστηματικά τις κοσμικές συναναστροφές. Μη ξεχνάς ότι η φύση μας έχει μέσα της την ορμή για τεκνογονία, που φουντώνει από την απρόσεκτη συμπεριφορά μας με τις γυναίκες.

Άλλη ζημιά προκαλούν στην ψυχή οι πειρασμοί που έρχονται από πράγματα που βρίσκονται μακριά μας, και άλλη, πολύ σοβαρότερη βλάβη, προξενούν στην ψυχή μας οι λογισμοί που μας έρχονται όταν ο πειρασμός είναι κοντά μας.

Όταν η φωτιά είναι μακριά δε μας βλάπτει πολύ, όταν όμως είναι κοντά, τότε η ζημιά είναι σίγουρη. Όπως το λάδι τρέφει το φως του λυχναριού, έτσι και οι σαρκικές επιθυμίες τρέφουν τα πάθη.

Για να κρατήσουμε το σώμα μας καθαρό από τους σαρκικούς μολυσμούς, πρέπει να προσέχουμε πολύ τα ερεθίσματα. Γιατί δε βλάπτει η ροπή για την τεκνογονία, που έβαλε ο Θεός στον άνθρωπο, αλλά η εκτροπή. Τη ροπή όμως αυτή ο άνθρωπος πρέπει να τη δαμάζει και να την οδηγεί στο καλό. Γιατί αν αφήσει τον εαυτό του χωρίς χαλινάρι, τότε θα καταντήσει χειρότερος κι από τα άλογα ζώα.

Ο Θεός τα έκανε όλα «καλά λίαν», αλλά ο άνθρωπος ξέφυγε από το σωστό δρόμο και άφησε το σώμα του ελεύθερο να ικανοποιείται όπως εκείνο θέλει, και όχι όπως προστάζει το θέλημα του Θεού.

Οι φυσικές κινήσεις του σώματος δεν πρέπει να μας βγάζουν από το σωστό δρόμο ούτε να μας εμποδίζουν στη σωφροσύνη. Τα ποτά, τα πολλά φαγητά και η απρόσεκτη συναναστροφή με γυναίκες ανάβουν τη φλόγα των κακών επιθυμιών και το σώμα αγριεύει, χάνοντας τη φυσική του ημερότητα και απλότητα.

Πολλές φορές νομίζουμε ότι με την άσκηση και την προσευχή έχουμε φτάσει σε υψηλά μέτρα αρετής. Τότε ακριβώς επιτρέπει ο Θεός τους σαρκικούς πειρασμούς για να ταπεινωθούμε. Χρειάζεται βία, γιατί η σάρκα δεν υποτάσσεται εύκολα. Ο αγώνας είναι δύσκολος, αλλά με τη βοήθεια του Κυρίου θα νικήσουμε. Ο κόπος και ο αγώνας μας, ο σκληρός και δύσκολος, θα αμειφθεί από τον Θεό. Οι θλίψεις και οι στεναχώριες θανατώνουν τα σαρκικά πάθη.

Το σώμα μας, όπως και η ψυχή μας, δεν είναι αμαρτωλά, αλλά οι κακές επιθυμίες και οι σαρκικοί μολυσμοί τα μολύνουν. Η άσκηση, η ταλαιπωρία του σώματος και η προσευχή βοηθούν στην πνευματική ανύψωση.

Όταν περιφρονούμε τις θλίψεις και τις στεναχώριες, που επιτρέπει ο Θεός για την τελειοποίησή μας, είναι σαν να περιφρονούμε τις εντολές του Θεού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η αρετή ανθίζει μέσα μας σαν λουλούδι μόνο με τις θλίψεις και τους σωματικούς κόπους.

Όσο περισσότερο αγαπάμε την ανάπαυση, τόσο περισσότερο δίνουμε τόπο στα πάθη. Γιατί, όταν ταλαιπωρείται το σώμα με κόπους και με θλίψεις, οι πονηροί λογισμοί υποχωρούν. Όταν ο άνθρωπος θυμάται τις αμαρτίες του και μετανοεί γι' αυτές, τότε ο Θεός προνοεί γι' αυτόν και του αυξάνει την αρετή.

Όσο περισσότερο κανείς βιάζει τον εαυτό του, τόσο περισσότερο ο Θεός τον ευλογεί, χαρίζοντας σ' αυτόν τη χαρά της αρετής. Κάθε χαρά, που δεν προέρχεται από την αρετή, τροφοδοτεί τα πάθη της σάρκας.

«Πολλές φορές το σώμα μας, φοβούμενο τους πειρασμούς, γίνεται φίλος της αμαρτίας». Αυτά τα λόγια είπε ένας από τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Αυτός λοιπόν που επιθυμεί να κατοικήσει μέσα του ο Κύριος, πρέπει να βιάζει το σώμα του, να εργάζεται τις εντολές του Θεού και να φυλάει την ψυχή του από τα έργα της σάρκας.

Το Πνεύμα το Άγιο δεν κατοικεί στο σώμα που αναπαύεται στις σαρκικές επιθυμίες. Όταν το σώμα εξασθενήσει με τη νηστεία και την προσευχή, τότε δυναμώνεται η ψυχή. Συνηθίζει δε το σώμα να παρακαλεί την ψυχή για ανάπαυση, γιατί η ανάπαυση είναι η τροφή του.

Όταν δεν τροφοδοτείται το σώμα με τη χαυνότητα και την πολλή ανάπαυση, τότε υποχωρεί και νικιέται. Γι' αυτό έρχεται και παρακαλεί: «Άφησέ με λίγο να ξεκουρασθώ και να συνέλθω». Και αυτό το κάνει μέχρις ότου αναλάβει τις δυνάμεις του. Ύστερα επιτίθεται στην ψυχή με μεγαλύτερη σφοδρότητα.

Τις ύπουλες λοιπόν παρακλήσεις του σώματος δε θα τις υπολογίσουμε. Εμείς θα πολιτευθούμε όπως θέλει ο Θεός. Και μέσα στον κόσμο μπορεί ν' αποκτήσει κανείς την αρετή, αρκεί ν' αγωνίζεται εναντίον των εφάμαρτων απαιτήσεων του σώματος.

Όταν το σώμα αποκάμει από τους πειρασμούς και ζητεί ν' απαλλαγεί, εσύ να του πεις: «Εσύ την ακαθαρσία και την αισχρή ζωή επιθυμείς». Αν όμως σου αντιτάξει ότι είναι μεγάλη αμαρτία να φονεύει κανείς το σώμα του, εσύ θα το αντικρούσεις με το επιχείρημα ότι δε φονεύω εσένα (το σώμα), αλλά τις κακές και πονηρές επιθυμίες που φωλιάζουν μέσα σου. Θα λες στο σώμα: «Εγώ σκοτώνω την ακάθαρτη ζωή που βδελύσσεται ο Κύριος, κι όχι εσένα που είσαι δώρο του Θεού».

Καλύτερα να πεθάνουμε παρά να χωριστούμε από το Θεό μας, που μας χαρίζει τόσα δώρα, και προπαντός την καθαρότητα της ψυχής και τη σωφροσύνη. Τι να την κάνει κανείς τη ζωή, όταν είναι μακριά από το Θεό; Χίλιες φορές να υπομείνει τις ταλαιπωρίες του σώματος, παρά να υποχωρήσει στις παράνομες και αμαρτωλές επιθυμίες του.

Ποια θα είναι η ωφέλειά μας, αν ζήσουμε τη ζωή αυτή μακριά από το Θεό, χωρίς την ελπίδα της αιώνιας ευτυχίας;

Λοιπόν, υπομονή στους πειρασμούς και προσευχή στο Χριστό να μας ενισχύει στον αγώνα μας, μέχρις ότου φτάσουμε στη νίκη.

από το βιβλίο Η άσκηση στη ζωή μας, Ιερά Μονή Παρακλήτου

Ισαάκ ο ΣύροςΤο αλίευσα ΕΔΩ

Λογισμοί, λογισμοί, λογισμοί...και κατάκριση!

Ενας μοναχός ρωτησε  τον   Αββάν Ιωσήφ: 

-Ούτε στην άσκηση τα καταφέρνω, ούτε στα έργα της αγάπης και στον κόπο της ιεραποστολής πετυχαίνω. Τι να κάνω;

Ο σοφός γέροντας με την πλούσια πείρα της ασκήσεως στην έρημο απαντάει:

-Κι αν δεν μπορείς, από κόπο ή αδυναμία, να κάνεις τίποτε απ' αυτά τα θεάρεστα έργα, τήρησε τουλάχιστον τη συνείδηση ανένοχη από κάθε κακό για τον αδελφό σου. Ούτε πράξη ούτε λογισμός εναντίον του να τη βαραίνει ...;

Τόσο δύσκολο! Πώς να το πετύχει κανείς;

Στροφή στον εσωτερικό κόσμο, το μάτι στις δικές μας αμαρτίες, στα καθημερινά πταίσματα, στις πτώσεις και την ασυνεσία μας.

Τότε ίσως πιάνεις αμυδρότερα τα λάθη των άλλων και λιγότερο απασχολούν το λογισμό και την κρίση σου ή τουλάχιστον λιγότερο σ' ενοχλούν.

Όμως είναι σκληρή η πραγματικότητα. Ο άλλος είναι ζωντανός κοντά μας, στο σπίτι, στο Πανεπιστήμιο, στο γραφείο, στη συνεργασία.

Με τη στάση, με το λόγο του, με τη συμπεριφορά του μας ενοχλεί, μας πιέζει, μας συκοφαντεί, μας αδικεί, μας κουράζει με το χαρακτήρα του. Αγωνιζόμαστε να μην ανταποδώσουμε ίσως κάτι κακό με πράξη και λόγο, αλλά ο λογισμός δουλεύει, δε χαλιναγωγείται εύκολα η σκέψη.

Και ο Αββάς Μωυσής, διαπιστώνοντας πόσο βαθιά φθείρει την πνευματική ζωή ο λογισμός, που φτάνει στην κατάκριση, οδηγείται στο συμπέρασμα:

« ...οφείλει άνθρωπος αποθανείν από του εταίρου αυτού του μη κρίνειν αυτόν έν τινι».

Ο άγιος ερημίτης προτείνει ακραίες λύσεις για ν' αποφύγει ο αγωνιζόμενος το λογισμό της κατακρίσεως.

Θεώρησε νεκρό τον εαυτό σου κι έτσι δεν έχεις πια καμιά δύναμη να κατακρίνεις τον άλλο, να σκέφτεσαι τα του άλλου.

«Έλεγον περί του Αββά Ποιμένος ότι, όταν ήμελλεν εις σύναξιν ελθείν, εκάθητο κατ' ιδίαν διακρίνων τους λογισμούς αυτού, ωσεί ώραν μίαν  και ούτω εξήρχετο ...».

Όχι μια ώρα, αλλά έστω αν ένα λεπτό, λίγες στιγμές, πριν από τις συναντήσεις μας με τους φίλους, τους συνεργάτες, τους συναδέλφους, τους αδελφούς, ελέγχαμε τους διαλογισμούς μας, πόσο πιο σωστοί θα είμαστε στις σχέσεις μας.

«Είπεν ο Αββάς Ισαάκ, ότι ουδέποτε εισήνεγκα εις το κελλίον μου λογισμόν κατά αδελφού θλίψαντός με ...;».

Τι σπάνια, άγια μαρτυρία!

Με ένα τέτοιο αγώνα τηρεί κανείς τη συνείδηση «από του πλησίον από παντός κακού και σώζεται ...;»!

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ο δειλός άνθρωπος, πάσχει από δύο ψυχικές ασθένειες. - Άγιος Ισαάκ ο Σύρος.

Ο δειλός άνθρωπος, πάσχει κυρίως από δύο ψυχικές ασθένειες. Από ολιγοπιστία κι από φιλοσωματία. Όποιος αγωνίζεται να νικήσει αυτά τα δύο μεγάλα κακά είναι φανερό πως πιστεύει ολόψυχα στον Θεό κι είναι έτοιμος να δεχθεί όλα τα δυσάρεστα που τυχόν Εκείνος θα παραχωρήσει.
Η υπερβολική τόλμη πάλι και καταφρόνηση των κινδύνων γεννώνται ή από μεγάλη πίστη στον Θεό ή από τη σκληροκαρδία του ανθρώπου. Και τη σκληροκαρδία ακολουθεί απαραιτήτως η υπερηφάνεια, την πίστη όμως η αληθινή ταπεινοσύνη.   

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Το αλίευσα ΕΔΩ

Κατάνυξη. Διαμερισμός υδάτων κατήγαγεν ο οφθαλμός μου

Η ΚΑΤΑΝΥΞΗ εμφανίζεται με πολλές μορφές (πνευματικής) ωραιότητας. Γι' αυτό και ο "Ιερεμίας λέει: «Διαμερισμός υδάτων κατήγαγεν ο οφθαλμός μου» (πρβλ. Θρ. Ιερ. 3:47).

Δύο πάντως είναι τα σπουδαιότερα είδη της κατανύξεως: "Όταν ή ψυχή διψάσει το Θεό, αισθάνεται κατάνυξη πρώτα από το φόβο κι έπειτα (κατάνυξη) από τον πόθο.

Πρώτα δηλαδή λιώνει τον εαυτό της με τα δάκρυα, καθώς θυμάται τις αμαρτίες της, και νιώθει φόβο, μήπως εξαιτίας τους ριχθεί στην αιώνια κόλαση. και αφού ταλαιπωρηθεί πολύ από τη λύπη, τότε ή δειλία παύει, και μέσα στην ψυχή γεννιέται θάρρος και κάποια βεβαιότητα για τη συγχώρηση.

Στο έξης ή ψυχή θερμαίνεται από τον πόθο της ουράνιας χαράς και αυτή που πρώτα έκλαιγε από το φόβο της καταδίκης, αρχίζει υστέρα να κλαίει πάλι πικρά, επειδή βρίσκεται ακόμα μακριά από τη βασιλεία (των ουρανών).

Γιατί, αφού καθαρθεί ο νους, βλέπει πια καθαρά ποιοι είναι οι χοροί των αγγέλων και ποια ή κοινωνία τους, ποια είναι ή λαμπρότητα και ή μεγαλοσύνη των μακαρίων πνευμάτων και ποια ή θεωρία αυτού του ίδιου του Θεού.

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Το αλίευσα ΕΔΩ

Η οδός του πιστού, που είναι ο σταυρός, έχει διπλή εφαρμογή στη ζωή του.

Η οδός του πιστού, που είναι ο σταυρός, έχει διπλή εφαρμογή στη ζωή του: Η μία είναι «η πράξις», δηλαδή ο αγώνας για την κάθαρση της ψυχής από τα πάθη, και η δεύτερη είναι η «θεωρία», που είναι η λεπτή εργασία του νου «εν τη θεία αδολεσχία», το να θέλγεται η κεκαθαρμένη ψυχή ερωτικώς από τη δόξα του Θεού.

Για να φτάσει η αγωνιζόμενη ψυχή σωστά στο στάδιο της θεωρίας είναι απολύτως αναγκαίο το να τελειώσει προηγουμένως το πρώτο στάδιο. Όποιος όμως τολμήσει, πριν ακόμη γυμνασθεί τελείως στο πρώτο στάδιο, να περάσει προς το στάδιο της θεωρίας, θελγόμενος ερωτικώς από την ηδονή της ή μάλλον επειδή βαριέται να αγωνίζεται κατά των παθών του, αυτός θα δεχθεί επάνω του την οργή του Θεού, επειδή δε νέκρωσε προηγουμένως με τον πνευματικό αγώνα τα πάθη του.

Η οργή αυτή, διευκρινίζει, δεν έρχεται όταν αγωνίζεται στο πρώτο στάδιο, αλλά όταν επιχειρήσει να περάσει στο δεύτερο χωρίς να έχει ολοκληρώσει το πρώτο. Και το παθαίνει αυτό, διότι, ενώ η διάνοιά του είναι μολυσμένη από τα πάθη της ατιμίας, τρέχει να φαντασθεί με το νου του, καταστάσεις που δεν τις γνωρίζει εκ πείρας.

Αλλά παρασυρμένος από όσα είχε ακούσει ή διαβάσει, έτρεξε αμέσως να περπατήσει ένα δρόμο γεμάτο από σκοτεινά μυστήρια και ενώ ο ίδιος είναι πνευματικά τυφλός. Σ' αυτόν το δρόμο, ακόμη και αυτοί που έχουν καλή πνευματική όραση και έχουν κοντά τους και έμπειρο πνευματικό οδηγό, και αυτοί ακόμη κινδυνεύουν ημέρα και νύχτα, παρόλο που τα μάτια τους είναι γεμάτα δάκρυα και προσεύχονται με δάκρυα όλη την ημέρα.

Λέγουν μερικοί, ότι τα του Θεού έρχονται από μόνα τους, χωρίς εσύ να καταλαβαίνεις κάτι. Ναι, αυτό είναι σωστό. Αλλά πότε; Εάν ο τόπος της ψυχής σου είναι καθαρός και όχι βρώμικος.

Εάν όμως η κόρη του οφθαλμού της ψυχής σου δεν είναι καθαρή, μην τολμήσεις να ατενίσεις τον πνευματικό ήλιο, για να μη στερηθείς και αυτό το λίγο φως που έχεις και το οποίο είναι η απλή πίστη και η ταπείνωση και η καρδιακή εξομολόγηση και τα μικρά έργα τα σύμφωνα με τη δύναμή σου.

Μην τολμήσεις, διότι θα πεταχθείς τότε σε κάποιο νοητό χώρο, ο οποίος είναι το σκοτάδι το απομακρυσμένο, αυτό που βρίσκεται μακριά από το Θεό και είναι γνωστό ως άδης.

(Ισαάκ του Σύρου, Λόγος ΚΓ΄ Ασκητικός Το αλίευσα ΕΔΩ

Ο έμπρακτος και ο άπρακτος λόγος

Άλλος είναι ο λόγος που προέρχεται από πρακτική εμπειρία και άλλος ο ωραίος λόγος. Και χωρίς την έμπρακτη πείρα γνωρίζει η εξυπνάδα να διακοσμήσει τα λόγια της και να εκφέρει αλήθεια την οποία δε γνωρίζει και να ερμηνεύσει τα σχετικά με την αρετή, και όμως ο ίδιος να μην έχει ποτέ του πείρα από την εφαρμογή της.

Ο λόγος που βγαίνει ως καρπός έμπρακτης εφαρμογής είναι ταμείο γεμάτο ελπίδα " ενώ η άπρακτη σοφία είναι παρακαταθήκη ντροπής.

Ο άπρακτος λόγος είναι όπως ο τεχνίτης εκείνος που ζωγραφίζει νερό στους τοίχους και δεν μπορεί το νερό αυτό να δροσίσει τη δίψα του " ή είναι όπως ο άνθρωπος εκείνος που βλέπει όνειρα καλά. Εκείνος όμως ο οποίος μιλάει περί της αρετής από την πείρα της εφαρμογής της που έχει, αυτός μεταδίδει σ' αυτόν που τον ακούει, όπως κάποιος που δίνει χρήματα από την περιουσία που απέκτησε με την εργασία του.

Τα είπα αυτά εδώ όχι χωρίς λόγο, αλλά για να γνωρίσουμε τον εμπαιγμό των δαιμόνων οι οποίοι διψούν την αιώνια καταστροφή των πιστών και να μην επιθυμήσουμε ακαίρως τις καταστάσεις υψηλής πνευματικότητας, ώστε να μην κατεξευτελισθούμε από τον πονηρό και αντίπαλο μας.

Διότι παρατηρώ και σήμερα ότι νεότεροι στην ηλικία, που είναι γεμάτοι από πάθη, φλυαρούν και αποφαίνονται για τα μυστήρια της καταστάσεως της απαθείας χωρίς φόβο.

(Ισαάκ του Σύρου, Λόγος Α΄ Ασκητικός)

Το αλίευσα ΕΔΩ

Η συναγωγή των λογισμών

Είπε ο αββάς Μακάριος ο μέγας:

-Οφείλει η ψυχή τους λογισμούς της κατά την ψαλμωδία να τους συνάγει με κατάνυξη και τίποτε άλλο να μην έχει στο νου παρά την προσδοκία του Κυρίου και την αγάπη της την έμφυτη γι' Αυτόν μόνο να την φυλάει.

Και όπως η μάνα συνάγει τα παιδιά στο σπίτι για εκπαίδευση και νουθεσία, έτσι και η ψυχή οφείλει τους λογισμούς της που ρεμβάζουν να τους συνάγει από παντού σαν δικά της τέκνα, ακόμη κι αν σκορπίζονται από την αμαρτία.

Μ' αυτό τον τρόπο, όσο της είναι δυνατόν ασταμάτητα να συνάγει τους λογισμούς και να προσδοκά τον Κύριο με βεβαιωμένη πίστη, για να έρθει προς αυτήν και να της διδάξει την αληθινή προσευχή, την απερίσπαστη προς την αναζήτηση Αυτού μονάχα.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς για τον Γκάντι

"Στον Άγγλο σύμβουλο Ταρλς Μπ., που ρωτά τί σημαίνει η προσωπικότητα του Ινδού Γκάντι για μας".

  Ως άνθρωπος σας έρχεται η ερώτηση: τί θέλει η πρόνοια του Θεού να μας πει με τον Γκάντι; Και τί μπορεί να σημαίνει η εμφάνιση αυτής της ασυνήθιστης προσωπικότητας ανάμεσα στους ηγέτες των κρατών και τους πολιτικούς της εποχής μας;

 Η προειδοποίηση του Θεού είναι βεβαίως η σημασία της προσωπικότητος του τωρινού ηγέτη του μεγάλου ινδικού λαού. Μέσω αυτής της προσωπικότητας η Πρόνοια προειδοποιεί τους πολιτικούς και τους ηγέτες των κρατών όλου του κόσμου, και τους χριστιανούς, ότι υπάρχουν και άλλοι μέθοδοι στην πολιτική, εκτός της επίπλαστης συμπεριφοράς, της πονηριάς και της βίας. Η πολιτική μέθοδος του Γκάντι είναι εντελώς απλή και οφθαλμοφανής: αυτή δεν χρειάζεται τίποτα άλλο παρά τον άνθρωπο ο οποίος κραυγάζει και τον Θεό ο Οποίος ακούει.

Απέναντι στα όπλα, τις σφαίρες και τον στρατό, ο Γκάντι τοποθετεί την νηστεία και απέναντι στις πολιτικές φιλονικίες τη σιωπή. Πόσο όλα αυτά φαίνονται τιποτένια και κακόμοιρα στα μάτια των μοντέρνων ανθρώπων, έ; Στα μοντέρνα πολιτικά σχολικά βιβλία  αυτά τα τρία όπλα δεν αναφέρονται ούτε στις υποσημειώσεις. Η νηστεία, η προσευχή και η σιωπή! Λίγοι ηγέτες στην Ευρώπη και στην Αμερική δεν θα έβλεπαν με ειρωνεία αυτά τα τρία μυστικά του Ινδού ηγέτη σαν τρία ξερά κλαδάκια, κατευθυνόμενα στο πεδίο μάχης εναντίον βουνού από ατσάλι και μολύβι και πυρ και δηλητήριο. Όμως, ο Γκάντι τα καταφέρνει με αυτά τα τρία «μάγια» του, τα καταφέρνει προς θαυμασμό όλου του κόσμου. Και θέλοντας ή μη οι πολιτικοί νομικοί στην Αγγλία και στις άλλες χώρες θα πρέπει στα καινούργια τους βιβλία να βάλουν ειδικό κεφάλαιο: ´´Η νηστεία, η προσευχή και η σιωπή σαν δυνατά μέσα στην πολιτική``. Τί νομίζετε;  Δεν θα ήταν προς ευτυχία της ανθρωπότητας, να αντικαταστήσουν αυτοί  οι μέθοδοι του αβάπτιστου Γκάντι τις πολιτικές επιστήμες με τις μεθόδους του βαπτισμένου Μακιαβέλι;

 Όμως δεν είναι τόσο η μέθοδος του Ινδού ξάφνιασμα για τον κόσμο όσο το πρόσωπο το  οποίο χρησιμοποιεί τούτη τη μέθοδο. Η μέθοδος είναι χριστιανική, παλιά όσο η χριστιανική πίστη, και όμως νέα σαν τη σημερινή μέρα. Το παράδειγμα της νηστείας, της προσευχής και της σιωπής έδειξε ο ίδιος ο Χριστός στους μαθητές του, εκείνοι το παρέδωσαν στην Εκκλησία, συνολικά με τα προσωπικά τους παραδείγματα, και η Εκκλησία το παρέδιδε στους πιστούς γενιά με γενιά έως τη σημερινή μέρα. Η νηστεία είναι θυσία, η σιωπή είναι εμβάθυνση στον εαυτό, ενώ η προσευχή είναι κραυγή προς το Θεό. Τούτες είναι οι τρεις πηγές της μεγάλης πνευματικής δύναμης οι οποίες κάνουν τον άνθρωπο νικηφόρο στη μάχη και προκομμένο στη ζωή. Ποιός άνθρωπος δεν μπορεί να οπλίσει τον εαυτό του με αυτό το όπλο; Και ποιά σκληρή δύναμη στον κόσμο μπορεί να καταστρέψει αυτό το όπλο; Βέβαια, αυτά τα τρία  πράγματα δεν εξαντλούν όλη την χριστιανική πίστη, αλλά παρουσιάζουν μόνο ένα μέρος των κανόνων της, των υπέργειων μυστηρίων της. Δυστυχώς στην εποχή μας ανάμεσα στους χριστιανούς παραμελήθηκαν πολλοί απ' αυτούς τους κανόνες και ξεχάστηκαν πολλά απ' αυτά τα θαυματουργά μυστήρια. Άρχισαν να νομίζουν ότι μόνο το ατσάλι φέρνει νίκες, και μόνο τα κανόνια διώχνουν σύννεφα από χαλάζι, και μόνο με χάπια θεραπεύονται οι αρρώστιες, και μόνο με τον ηλεκτρισμό εξηγούνται όλα στον κόσμο. Και τις πνευματικές και ηθικές ενέργειες άρχισαν να τις βλέπουν σχεδόν σαν μάγια. Γι' αυτό, νομίζω, η ελεήμων και πάντα ενεργή Πρόνοια του Θεού ανέδειξε τον Γκάντι, άνθρωπο αβάπτιστο, για να χρησιμεύσει σαν προειδοποίηση στους βαπτισμένους, ειδικά σ' εκείνους τους βαπτισμένους, οι οποίο μαζεύουν δυστυχία στους λαούς τους χρησιμοποιώντας ωμά και σκληρά μέσα. Και το Ευαγγέλιο μας μαρτυρεί, ότι η Πρόνοια του Θεού καμιά φορά χρησιμοποιεί τέτοιες προειδοποιήσεις ένεκεν του καλού των ανθρώπων. Η ευγένειά σας θα θυμηθεί αμέσως, ότι εγώ εδώ εννοώ τον Ρωμαίο εκατόνταρχο από την Καπερναούμ. Στη μία πλευρά βλέπετε τους αρχηγούς του Ισραήλ, οι οποίοι σαν εκλεγμένοι μονοθεϊστές καυχιόντουσαν για την πίστη τους,  κι όμως εν τω μεταξύ απέρριπταν τον Χριστό, και από την άλλη τον περιφρονημένο Ρωμαίο εκατόνταρχο, ο οποίος με δυνατή πίστη και ταπεινότητα προσήλθε στον Χριστό και Τον παρακάλεσε να του θεραπεύσει τον υπηρέτη. Και όταν το άκουσε ο Ιησούς, θαύμασε και είπε σ' εκείνους που Τον ακολουθούσαν: «Αμήν λέγω υμίν, ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον». Ο χριστιανικός κόσμος παρουσιάζει τον νέο, βαπτισμένο Ισραήλ. Ακούστε! Άραγε δεν μιλά ο Χριστός στις μέρες μας με παρόμοια λόγια στη συνείδηση των χριστιανών αρχηγών υποδεικνύοντάς τους τον σημερινό ηγέτη της Ινδίας;

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Το αλίευσα ΕΔΩ

Εκείνος που φλυαρεί κατά του πλησίον - Αββάς Τιθόης

«Το φίδι με όσα ψιθύρισε έβγαλε την Εύα από τον Παράδεισο. Μ’ αυτό λοιπόν μοιάζει κι εκείνος που φλυαρεί κατά του πλησίον. Γιατί και την ψυχή αυτού που ακούει την οδηγεί στην καταστροφή και τη δική του τη διακινδυνεύει.»  

Αββάς Τιθόης

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ούτε όταν σε βρίζουν μην εξοργίζεσαι - Αββάς Ποιμήν

Θέλεις να σώσεις

την ψυχή σου, αδελφέ;

Γίνε σαν πέτρινη στήλη.

 Ούτε όταν σε βρίζουν μην εξοργίζεσαι,

ούτε όταν σε επαινούν μην υψηλοφρονείς.   

Αββάς Ποιμήν

Το αλίευσα ΕΔΩ

Δεν σε υποχρεώνει κανείς να χάσεις τον εαυτό σου, για να σώσεις άλλους - Αββάς Μακάριος

«Εάν επιπλήττοντας κάποιον, αισθανθείς μέσα σου να κινείται οργή, ικανοποιείς δικό σου πάθος και δεν σε υποχρεώνει κανείς να χάσεις τον εαυτό σου, για να σώσεις άλλους».

Αββάς Μακάριος

Το αλίευσα ΕΔΩ

Κατά συνείδηση

Ας φροντίσουμε, αδελφοί μου, να φυλάμε τη συνείδησή μας, όσο ακόμα βρισκόμαστε σ' αυτόν τον κόσμο, χωρίς να την προκαλούμε να μας ελέγξει για κάποιο πράγμα, χωρίς να την καταπατούμε σε τίποτα απολύτως ούτε και στο ελάχιστο.

Γιατί ξέρετε καλά ότι από τα μικρά αυτά και ασήμαντα, όπως λένε, φτάνουμε να καταφρονούμε και τα μεγάλα. Γιατί όταν αρχίσει κανείς να λέει: «Τι σημασία έχει, αν πω αυτό το λόγο;

Τι σημασία έχει αν φάω λιγάκι; Τι σημασία έχει αν δώσω προσοχή σ' αυτό εδώ το πράγμα;», από το «τι σημασία έχει αυτό και τι σημασία έχει εκείνο», αποκτάει κανείς κακή και διεστραμμένη διάθεση και αρχίζει να καταφρονεί και τα μεγάλα και βαρύτερα, και να καταπατεί την ίδια τη συνείδησή του.

Και έτσι προχωρώντας σιγά-σιγά κινδυνεύει να πέσει και σε τέλεια αναισθησία .

Ας φροντίσουμε τα ελαφρά, όσο ακόμη είναι ελαφρά, για να μη γίνουν βαριά .

Η προσπάθειά μας για να φυλάξουμε τη συνείδησή μας άγρυπνη και να συμμορφωνόμαστε με τις υποδείξεις της, παίρνει πολλές και ποικίλες μορφές. Γιατί πρέπει να ενεργεί κανείς «κατά συνείδηση» και προς το Θεό και προς τον πλησίον και προς τα πράγματα .

Προς μεν το Θεό, για να μην καταφρονεί τις εντολές Του, και όταν δεν τον βλέπει άνθρωπος και όταν κανείς δεν απαιτεί τίποτα απ' αυτόν.

Η τήρηση της συνειδήσεως προς τον πλησίον είναι να μην κάνει τίποτα απολύτως που καταλαβαίνει ότι θλίβει ή πληγώνει τον πλησίον, είτε με έργο, είτε με λόγο, είτε με κάποια κίνηση είτε μ' ένα βλέμμα.

Να ενεργεί κανείς «κατά συνείδηση» προς τα υλικά πράγματα σημαίνει να μην κάνει κατάχρηση κανενός πράγματος, να μην αφήνει κάτι να καταστραφεί ή να πεταχτεί. Αλλά και αν ακόμα δει κάτι πεταμένο, να μην το αγνοήσεις έστω και αν είναι ασήμαντο, αλλά να το μαζέψει και να το βάλει στη θέση του.

Αββά Δωροθέου 

Το αλίευσα ΕΔΩ 1myblog

Συμφώνηση πράξεως μετά ευχής - Γεροντικό

Είπε ο αββάς Μωυσής: Εάν δε συμφωνήσει η πράξη με την προσευχή, μάταια κοπιάζεις.

Τον ρώτησε κάποιος άλλος λέγοντας:

- Και τι σημαίνει συμφωνία πράξης και προσευχής;

- Είναι γι' αυτά που ευχόμαστε, να μην τα κάνουμε πλέον. Γιατί όταν ο άνθρωπος αφήνει τα θελήματά του, τότε καταλλάσσεται μαζί του ο Θεός και δέχεται την προσευχή του.

Το αλίευσα ΕΔΩ 1myblog

Πόθος Χριστού έσβεσε πόθον γονέων!!

Διηγήθηκε κάποιος Πατέρας για τον αββά Ποιμένα και τους αδελφούς του ότι κατοικούσαν στην Αίγυπτο και, ενώ επιθυμούσε η μητέρα τους να τους δει, δεν μπορούσε. Τους παρακολούθησε όμως μια μέρα, όταν έφευγαν στην εκκλησία και τους συνάντησε.

Αυτοί μόλις την είδαν γύρισαν και της έκλεισαν την πόρτα στο πρόσωπο. Εκείνη έκραζε μπροστά στην πόρτα και έλεγε με κλάματα και πολύ πόθο.

-Να σας δω, παιδιά μου αγαπημένα.

Όταν την άκουσε ο αββάς Ανούβ ήρθε στον αββά Ποιμένα και του είπε.

-Τι θα κάνουμε με τη γριούλα αυτή που κλαίει έξω από την πόρτα; Σηκώθηκε τότε ο αββάς Ποιμήν και ήρθε στην πόρτα και από μέσα στάθηκε και την άκουσε να κλαίει με πόθο πολύ και της είπε:

- Τι φωνάζεις έτσι, γριά;

Αυτή όταν άκουσε τη φωνή του πολύ περισσότερο φώναζε και έλεγε.

- Θέλω να σας δω, παιδιά μου. Τι πειράζει, αν σας δω; Μήπως δεν είμαι μητέρα σας, μήπως εγώ δε σας θήλασα; Λευκασμένη είμαι ολόκληρη κι άκουσα τη φωνή σου και ταράχτηκα.

- Εδώ θέλεις να μας δεις ή στον άλλο κόσμο;

- Αν δε σας δω εδώ, παιδί μου, θα σας βλέπω εκεί;

- Αν πιέσεις τον εαυτό σου να μη μας δεις εδώ, θα μας βλέπεις εκεί.

Έφυγε τότε χαρούμενη και έλεγε:

-Αν θα σας βλέπω εκεί μια για πάντα, δε θέλω να σας δω εδώ.

Το αλίευσα ΕΔΩ 1myblog

Να ξεκουράζεις τον αδελφό - Αββάς Ποιμήν

Επισκεύθηκαν κάποιοι γέροντες τὸν ἀββᾶ Ποιμένα καὶ τοῦ εἶπαν

- Ἂν δοῦμε τοὺς ἀδελφοὺς νὰ νυστάζουν στὴ σύναξη νομίζεις ὅτι πρέπει νὰ τοὺς ξυπνήσουμε γιὰ νὰ προσέχουν στὴν ἀγρυπνία;

Κι ἐκεῖνος τοὺς λέει

- Ἐγὼ πάντως ἂν δῶ ἕναν ἀδελφὸ νὰ νυστάζει βάζω τὸ κεφάλι του στὰ γόνατά μου καὶ τὸν ξεκουράζω.

Το αλίευσα ΕΔΩ anastasiosk

Δύσκολη που είναι η σιγή!

Είπε πάλιν ο Αββάς Ποιμήν, αρχή κακών εστιν ο περισπασμός».

Πόσο αληθινός είναι ο λόγος του! Τον νοιώθουμε ίσως πιο πολύ, όσοι αναστρεφόμαστε μέσα στον κόσμο. Ζούμε τη φθορά του περισπασμού, τη διάσπαση, την έλλειψη προσοχής και συγκεντρώσεως. Η εποχή μας μάλιστα με τα χίλια αγαθά, τα ενδιαφέροντα και την προκλητικότητά της μας προσφέρει πληθωρικά τον περισπασμό.

Και λαχταρούμε σαν άπιαστο καλό τη συγκέντρωση, την ησυχία γύρω μας και μέσα. Και μιλούμε συχνά για την ανάγκη της σιωπής και φλυαρούμε, χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Δεν κατανοούμε ότι μέσα στην αναταραχή της διασπάσεως εξαφανίζεται η σιγή.

Κρίνουμε, συγκρίνουμε, βομβαρδιζόμαστε από πληροφορίες, συζητούμε για όλα γύρω μας και δε σιωπούμε. Κατακρίνουμε εκείνους που μιλούν για ποικίλα θέματα.

Δύσκολη που είναι η σιγή! Διαβάζουμε πως: «η σιωπή που καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα στη μοναστική παράδοση είναι ένα αποτράβηγμα, μια αποκρυβή από τον κόσμο του θορύβου και της μέριμνας κι ένα συμμάζεμα της προσοχής και της ευαισθησίας της καρδιάς στο πρόσωπο το αγαπημένο του Θεού.

Είναι μια πράξη ηθελημένη, γεμάτη δύναμη και γεμάτη νόημα ...; Ενσυνείδητη διακοπή του διαλόγου με το φθαρμένο, το διασπασμένο, τον πολυθόρυβο κόσμο, που τόσο συνεπαίρνει και συγκλονίζει τον άνθρωπο. Είναι μια άρνηση στον περισπασμό ...;».

Αν δε σταματήσει μέσα μας η φλύαρη ενασχόληση με τη γη και τα εγκόσμια, πώς ν' αφουγκραστούμε τον θεϊκό νόμο;

Εμείς τόσο συχνά, από επιβαλλόμενη ανάγκη δήθεν, ανακατευόμαστε μ' όλα τα θέματα του κόσμου και μερικά ακόμα ...;

Τότε σκορπίζεται ο νους, αδυνατίζει η θέληση, θολώνει η κρίση, χάνεται «ο καιρός του λαλείν και ο καιρός του σιγάν».

Γευόμαστε τον πικρό καρπό του περισπασμού σαν εσωτερικό άδειασμα, σαν απουσία αυτογνωσία, σαν αδυναμία κοινωνίας με τον εαυτό μας και τον Θεό, σαν έλλειψη διακρίσεως του τι είναι η δημιουργική σιωπή.

«Και είπε πάλιν ο Αββάς Ποιμήν, ότι έστιν άνθρωπος δοκών σιωπάν και η καρδία αυτού κατακρίνει άλλους" ο τοιούτος πάντοτε λαλεί" και έστιν άλλος, από πρωί έως εσπέρας λαλών και σιωπήν κρατεί" τουτέστιν, ότι εκτός ωφελείας ουδέν λαλεί».

Αββάς Ποιμήν

Το αλίευσα ΕΔΩ 1myblog