Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ!!!

Το αλίευσα ΕΔΩ

Τό χωριό πού σφύζει ἀπό ζωή. Τό 70% τῶν κατοίκων του εἶναι πολύτεκνοι ἤ τρίτεκνοι!

 

 

Το αλίευσα ΕΔΩ  Π.Ε.ΦΙ.Π ΤΕΥΧΟΣ 191/2026

Μαζί, ἀλλά ξένοι: Ἡ σιωπηλή ἀποξένωση στόν γάμο

 

 

Το αλίευσα ΕΔΩ Τεύχος 611 – Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2026

Ἐπιχείρηση «Χρυσόμαλλο Δέρας» Αὔγουστος 1993

 

             

Το αλίευσα ΕΔΩ

Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα - Κυριακὴ Β΄ Λουκᾶ - 4 Ὀκτωβρίου 2026

 

 Εὐαγγέλιο

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Ϛ´ 31 - 36

³¹ καὶ καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως. ³² καὶ εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τοὺς ἀγαπῶντας αὐτοὺς ἀγαπῶσι. ³³ καὶ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς ἀγαθοποιοῦντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσι. ³⁴ καὶ ἐὰν δανείζητε παρ’ ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ ἁμαρτωλοὶ ἁμαρτωλοῖς δανείζουσιν ἵνα ἀπολάβωσι τὰ ἴσα. ³⁵ πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀπελπίζοντες, καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς, καὶ ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου, ὅτι αὐτὸς χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς. ³⁶ Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί.

 

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

³¹ Καὶ μὲ ὀλίγας λέξεις, ὅπως θέλετε νὰ συμπεριφέρωνται πρὸς σᾶς καὶ νὰ σᾶς κάνουν οἱ ἄνθρωποι, καὶ σεῖς νὰ κάνετε εἰς αὐτοὺς τὰ ἴδια. ³² Διότι ἐὰν ἀγαπᾶτε μόνον ἐκείνους, ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, ποία εὔνοια ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ποία ἀμοιβὴ ἀπὸ αὐτὸν σᾶς ἀνήκει; Καμμία. Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀγαποῦν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἀγαποῦν. ³³ Καὶ ἂν κάνετε τὸ καλὸν εἰς ἐκείνους, ποὺ σᾶς εὐεργετοῦν, ποία εὔνοια καὶ χάρις καὶ ἀνταμοιβὴ σᾶς ἀνήκει ἀπὸ τὸν Θεόν; Καμμία. Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ ἴδιο κάνουν. ³⁴ Καὶ ἐὰν δανείζετε ἐκείνους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐλπίζετε νὰ λάβετε ὀπίσω τὰ δανεισθέντα, ποῖα χάρις καὶ ἀνταπόδοσις ἀπὸ τὸν Θεὸν σᾶς ἀνήκει; Καμμία. Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ δανείζουν ἄλλους ἁμαρτωλοὺς διὰ νὰ λάβουν ὀπίσω ὁλόκληρον τὸ δανεισθὲν ποσὸν ἢ καὶ ἐν καιρῷ ἀνάγκης λάβουν καὶ αὐτοὶ ἴσα ὠφελήματα καὶ δάνεια ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἐδάνεισαν. ³⁵ Σεῖς ὅμως νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας καὶ νὰ τοὺς εὐεργετῆτε καὶ νὰ τοὺς δανείζετε, χωρὶς νὰ ἐλπίζετε τίποτε ὡς ἀνταπόδοσιν ἀπὸ αὐτούς. Καὶ θὰ εἶναι πολὺς ὁ μισθός σας καὶ μεγάλη ἡ ἀνταμοιβή σας ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ θὰ εἶσθε ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν κατὰ χάριν τέκνα τοῦ ὑψίστου Θεοῦ, πρὸς τὸν ὁποῖον θὰ ὁμοιάζετε ἡθικῶς. Διότι καὶ αὐτὸς εἶναι εὐεργετικὸς καὶ ὠφέλιμος εἰς τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δεικνύουν ἀχαριστίαν εἰς τὰς τόσας εὐεργεσίας του καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν καλὴν διάθεσιν καὶ προαίρεσιν ἀλλ’ εἶναι πονηροί. ³⁶ Γίνεσθε λοιπὸν σπλαγχνικοὶ πρὸς τὸν πλησίον καὶ συμπονετικοὶ εἰς τὰς δυστυχίας του καὶ τὰς ἀνάγκας του, καθὼς καὶ ὁ οὐράνιος Πατήρ σας εἶναι εὐσπλαγχνικὸς πρὸς ὅλους.

  Το αλίευσα ΕΔΩ

 

 

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα 

 Β΄ Κορ. θ΄ 6-11

6 […] ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καὶ θερίσει, καὶ ὁ σπείρων ἐπ᾿ εὐλογίαις ἐπ᾿ εὐλογίαις καὶ θερίσει. 7 ἕκαστος καθὼς προαιρεῖ­ται τῇ καρδίᾳ, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός. 8 δυνατὸς δὲ ὁ Θεὸς πᾶσαν χάριν περισσεῦσαι εἰς ὑμᾶς, ἵνα ἐν παντὶ πάντοτε πᾶσαν αὐτάρκειαν ἔχοντες περισσεύητε εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν, 9 καθὼς γέγραπται· ἐσκόρ­πι­σεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν· ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα. 10 ὁ δὲ ἐπιχορηγῶν σπέρμα τῷ σπείροντι καὶ ἄρτον εἰς βρῶσιν χορηγήσαι καὶ πληθύναι τὸν σπόρον ὑμῶν καὶ αὐξήσαι τὰ γενήματα τῆς δικαιοσύνης ὑμῶν· 11 ἐν παντὶ πλουτιζόμενοι εἰς πᾶσαν ἁπλότητα, ἥτις κατεργάζεται δι᾿ ἡμῶν εὐχαριστίαν τῷ Θεῷ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

6 […] ἐκεῖνος πού σπέρνει μέ τσιγγουνιά, μέ τσιγγουνιά καί θά θερίσει. Κι ἐκεῖνος πού σπέρνει ἄφθονα, ἄφθονα καί θά θερίσει. 7 Ὁ καθένας ἄς δίνει ἐλεύθερα ὅ,τι ἔχει διάθεση ἡ καρδιά του, χωρίς νά στενοχωριέται ἤ νά ἐξαναγκάζεται· διότι ὁ Θεός ἀγαπᾶ ἐκεῖνον πού δίνει μέ προθυμία καί χαρούμενο πρόσωπο. 8 Κι ὁ Θεός ἔχει τή δύναμη νά σᾶς δώσει ὑπεράφθονη κάθε χάρη: καί τή χάρη δηλαδή τῆς προθυμίας νά εἰσφέρετε γενναῖα, καί τή χάρη τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ὥστε νά εἶστε πάντοτε σ’ ὅλα τελείως αὐτάρκεις κι ἔτσι νά κάνετε μέ τό παραπάνω κάθε καλό ἔργο. 9 Κι ἔτσι νά γίνει καί μέ σᾶς ἐκεῖνο πού λέει ἡ Ἁγία Γραφή: Μοίρασε ἄφθονα, ἔδωσε στούς φτωχούς· ἡ ἀρετή του ἀπό τίς ἀγαθοεργίες του μένει γιά πάντα. 10 Κι ὁ Θεός πού χορηγεῖ ἄφθονο σπόρο σ’ ἐκεῖνον πού σπέρνει, καί ἄρτο γιά νά τρῶμε, ἄς χορηγήσει κι ἄς πληθύνει τά ὑλικά ἀγαθά σας κι ἄς αὐξήσει τούς καρπούς τῆς ἀγαθοεργίας σας, 11 ὥστε νά γίνεστε πλούσιοι σέ κάθε τι, σέ κάθε εἶ­­δος γενναιοδωρίας, γιά τήν ὁποία θά ἀναπέμπουν εὐ­­­­­­­­­χα­ριστίες στό Θεό αὐτοί πού θά πάρουν ἀπό ἐμᾶς τούς Ἀπο­στόλους τίς συνεισφορές σας πού θά τούς με­­­­τα­φέ­­­ρουμε.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Από τη θεωρία στην πράξη: Ολοκληρώθηκε στη Γαύδο το 3ο Διεθνές Συνέδριο SMART ISLANDS

 

Από τη θεωρία στην πράξη: Ολοκληρώθηκε στη Γαύδο το 3ο Διεθνές Συνέδριο SMART ISLANDS

Στη Γαύδο ολοκληρώθηκε το 3ο Διεθνές Συνέδριο SMART ISLANDS, με επίκεντρο την άμεση προώθηση εφαρμόσιμων λύσεων για τις υποδομές, την ανθεκτικότητα και τη βιώσιμη ανάπτυξη των μικρών ακριτικών νησιών.

Στο Συνέδριο συμμετείχαν εκπρόσωποι της Πολιτείας, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της ακαδημαϊκής και επιστημονικής κοινότητας, του επιχειρηματικού κόσμου και του Οικουμενικού Ελληνισμού.

Συνεργασία και καινοτομία για τα ακριτικά νησιά

Οι εργασίες επικεντρώθηκαν στις ιδιαίτερες ανάγκες των μικρών ακριτικών νησιών και στις δυνατότητες αντιμετώπισής τους μέσω θεσμικών συνεργασιών, τεχνολογίας, καινοτομίας και στοχευμένου στρατηγικού σχεδιασμού.

Κεντρικό μήνυμα του Συνεδρίου ήταν το «Από τη Θεωρία στην Πράξη». Οι συμμετέχοντες ανέδειξαν την ανάγκη για συγκεκριμένα έργα, σαφές χρονοδιάγραμμα και μετρήσιμα αποτελέσματα, προσαρμοσμένα στις συνθήκες κάθε τοπικής κοινωνίας.

Οι προτεραιότητες της Γαύδου

Στο επίκεντρο βρέθηκαν οι άμεσες ανάγκες της Γαύδου και οι παρεμβάσεις που απαιτούνται για τη βελτίωση της καθημερινότητας των κατοίκων και τη βιώσιμη ανάπτυξη του νησιού.

Μεταξύ των βασικών προτεραιοτήτων καταγράφηκαν:

• η ενίσχυση των υποδομών,
• η βελτίωση της ακτοπλοϊκής και συγκοινωνιακής σύνδεσης,
• η ενεργειακή αυτονομία,
• η αποτελεσματική διαχείριση των υδάτινων πόρων και των απορριμμάτων,
• η ενίσχυση των υπηρεσιών υγείας και πολιτικής προστασίας,
• η πρόσβαση σε σύγχρονες ψηφιακές υπηρεσίες,
• η στήριξη της τοπικής οικονομίας και του βιώσιμου τουρισμού.

Οι ανάγκες και οι προτεραιότητες της Γαύδου, όπως παρουσιάστηκαν στο πρόγραμμα του Συνεδρίου, είναι διαθέσιμες στον ακόλουθο σύνδεσμο:

Πρόγραμμα Συνεδρίου και ανάγκες της Γαύδου⁠

Η καταγραφή των αναγκών αποτελεί βάση για τον σχεδιασμό στοχευμένων παρεμβάσεων και τη μετάβαση από τη διαπίστωση των προβλημάτων στην υλοποίηση συγκεκριμένων λύσεων.

Οι διοργανωτές

Το Συνέδριο διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του International Hellenic Association (IHA), υπό την αιγίδα της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), και με τη συνεργασία της Περιφέρειας Κρήτης, της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων (ΠΕΔ) Κρήτης, της ΠΕΔ Κεντρικής Μακεδονίας, του Δήμου Γαύδου και των Δήμων Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης (3Β), Κηφισιάς, Καλυμνίων, Καστελλορίζου, Πλατανιά και Χανίων.

Η Πρόεδρος του IHA, Καθηγήτρια Νίνα Γκατζούλη, και ο Ιδρυτής και Επίτιμος Πρόεδρος του IHA, Ευάγγελος Ν. Μ. Ρήγος, ευχαριστούν τη Δήμαρχο Γαύδου, κα Λίλιαν Στεφανάκη, για τη φιλοξενία, τη συνεργασία και την ουσιαστική στήριξή της σε όλα τα στάδια της διοργάνωσης.

Ευχαριστίες απευθύνονται επίσης στον Πρόεδρο κ. Θεόδωρο Σπαθόπουλο, στον Πρόεδρο της Επιστημονικής Επιτροπής κ. Ιωάννη Βλαχάβα, στην κα Στέλλα Κωστοπούλου, στην κα Ναταλή Στηλιανουδάκη, καθώς και στα μέλη της Οργανωτικής και της Επιστημονικής Επιτροπής για τη συμβολή τους στην επιτυχία του Συνεδρίου.

Η συνέχεια της πρωτοβουλίας SMART ISLANDS

Το IHA συνεχίζει την πρωτοβουλία SMART ISLANDS, με στόχο την ανάδειξη της εθνικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και γεωπολιτικής σημασίας των μικρών ακριτικών νησιών και την προώθηση λύσεων για την ανθεκτικότητα, τη βιώσιμη ανάπτυξη και την ποιότητα ζωής των κατοίκων τους.

Η επόμενη διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί σε άλλο ακριτικό νησί, διευρύνοντας το δίκτυο συνεργασιών και τον διάλογο για το μέλλον των νησιωτικών κοινωνιών.

Περισσότερες πληροφορίες για το IHA και τις δράσεις του: https://iha-smartislands.org/

Καθηγήτρια Νίνα Γκατζούλη
Πρόεδρος
International Hellenic Association (IHA)

Ευάγγελος Ν. Μ. Ρήγος
Ιδρυτής και Επίτιμος Πρόεδρος
International Hellenic Association (IHA)

 Το αλίευσα ΕΔΩ

CNN: Αυτός είναι ο συγκλονιστικός λόγος που η Μόσχα στέλνει λείψανα Αγίων και πριγκήπων στον πόλεμο

Ένα ιδιαίτερο θρησκευτικό προσκύνημα βρίσκεται σε εξέλιξη στις ρωσικές στρατιωτικές μονάδες που επιχειρούν στην ανατολική Ουκρανία, καθώς τμήμα των λειψάνων του πρίγκιπα Ντμίτρι Ντονσκόι μεταφέρεται από τις αρχές Σεπτεμβρίου σε βάσεις στα κατεχόμενα εδάφη.

Σύμφωνα με το CNN, η κίνηση αυτή γίνεται στο πλαίσιο παραδόσεων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας να μεταφέρει ιερά λείψανα κοντά σε στρατιώτες, προσφέροντας πνευματική και ηθική στήριξη.

Ο Ντονσκόι – που τιμάται για τη νίκη του στη μάχη του Κουλίκοβο το 1380- έχει ιδιαίτερη θέση στη ρωσική ιστορική και θρησκευτική παράδοση.

Σύμφωνα με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, το λείψανο που μεταφέρθηκε στο μέτωπο αποτελεί τμήμα του δεξιού χεριού του, με το οποίο κρατούσε το ξίφος του στη συγκεκριμένη μάχη.

Το στρατιωτικό τμήμα του Πατριαρχείου Μόσχας ανέφερε ότι ο «άγιος διοικητής» θα βρίσκεται συμβολικά «ώμο με ώμο» με τους στρατιώτες.

Η πρωτοβουλία αποκτά ιδιαίτερο χαρακτήρα καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται και οι Ρώσοι στρατιώτες καλούνται να αντιμετωπίσουν έναν ακόμα χειμώνα στο μέτωπο.

Ο Μητροπολίτης Βλαντίμιρ δήλωσε ότι η παρουσία του λειψάνου μπορεί να ενισχύσει την πνευματική και σωματική δύναμη στρατιωτών και πολιτών.

Η μεταφορά του Ντονσκόι δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός.

Νωρίτερα είχαν μεταφερθεί στο μέτωπο λείψανα του πρίγκιπα Αλεξάντερ Νιέφσκι, ενός άλλου σημαντικού προσώπου της ρωσικής ιστορικής και εκκλησιαστικής παράδοσης.

Κατά την ανάλυση του CNN, αρκετοί Ρώσοι στρατιώτες αναφέρουν ότι η θρησκευτική παρουσία στο μέτωπο αποτελεί σημαντική μορφή ηθικής υποστήριξης, με ιερείς να επισκέπτονται μονάδες και στρατιωτικά νοσοκομεία και στρατιώτες να προσεύχονται πριν από αποστολές.

Να σημειωθεί πως τα λείψανα του Ντονσκόι εντοπίστηκαν τον Αύγουστο, κατά τις εργασίες αποκατάστασης στον Καθεδρικό Ναό του Αρχαγγέλου στο Κρεμλίνο.

Τον Σεπτέμβριο μεταφέρθηκαν στη Μόσχα, όπου συμμετείχαν σε μεγάλη θρησκευτική πομπή υπό την ηγεσία του Πατριάρχη Κυρίλλου, πριν πάρουν τον δρόμο προς τις στρατιωτικές μονάδες.

πηγή

Το αλίευσα ΕΔΩ

Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα - Κυριακὴ Α΄ Λουκᾶ – 27 Σεπτεμβρίου 2026

 

 

Εὐαγγέλιο

Λουκ. ε΄ 1-11

Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν ὄχλον ἐπικεῖσθαι αὐτῷ τοῦ ἀκούειν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸς ἦν ἑστὼς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, 2 καὶ εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁ­λιεῖς ἀποβάντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα. 3 ἐμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠ­ρώ­τησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον· καὶ κα­θίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους. 4 ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· ἐπα­νάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. 5 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ· ἐπιστάτα, δι᾿ ὅ­­­λης τῆς νυκτὸς κοπιάσαν­­τες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. 6 καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. 7 καὶ κατένευσαν τοῖς μετό­χοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι­ αὐτοῖς· καὶ ἦλθον καὶ ἔπλη­σαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥ­­­στε βυθίζεσθαι αὐ­τά. 8 ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν Ἰη­σοῦ λέγων· ἔξελθε ἀπ᾿ ἐ­­­μοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· 9 θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύ­ων ᾗ συνέλαβον, 10 ὁμοίως δὲ καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ Ἰησοῦς· μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. 11 καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐ­τῷ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Κάποτε, ἐνῶ ὁ Ἰησοῦς στεκόταν στήν ὄχθη τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, τά πλήθη τοῦ λαοῦ ἄρχισαν νά συνωστίζονται γύρω του καί νά τόν στριμώχνουν, ἐπειδή ἤθελαν ν’ ἀκοῦν τό λόγο τοῦ Θεοῦ. 2 Τότε εἶδε δύο μικρά πλοῖα ἀραγμένα στήν ἄκρη τῆς λίμνης· οἱ ψαράδες μάλιστα εἶχαν βγεῖ ἀπ’ αὐτά στήν παραλία καί ἔπλεναν τά δίχτυα. 3 Κι ἀφοῦ μπῆκε σ’ ἕνα ἀπό τά πλοῖα αὐτά, σ’ αὐτό πού ἦταν τοῦ Σίμωνα, τόν παρακάλεσε νά τό τραβήξει λίγο πιό μέσα, σέ μικρή ἀπόσταση ἀπό τή στεριά. Καί τότε κάθισε μέσα στό πλοῖο καί δίδασκε ἀπό ἐκεῖ τά πλήθη τοῦ λαοῦ πού βρίσκονταν στήν παραλία. 4 Κι ὅταν τελείωσε τήν ὁμιλία του, εἶπε στό Σίμωνα: Πάρε πάλι τό πλοῖο στά βαθιά νερά τῆς λίμνης καί ρίξτε τά δίχτυα σας γιά νά πιάσετε ψάρια. 5 Ὁ Σίμων τότε τοῦ ἀποκρίθηκε: Διδάσκαλε, ὅλη τή νύχτα κοπιάσαμε ρίχνοντας τά δίχτυα καί δέν πιάσαμε τίποτε. Ἀφοῦ ὅμως τό διατάζεις ἐσύ, θά ρίξω τό δίχτυ ἔχοντας τέλεια πεποίθηση καί ὑπακοή στό λόγο σου. 6 Κι ἀφοῦ τό ἔκαναν αὐτό, ἔπιασαν μέσα στό δίχτυ πάρα πολλά ψάρια. Τόσα πολλά, πού τό δίχτυ τους ἄρ­χι­σε νά σπάζει, ἐπειδή δέν ἄντεχε στό βάρος τοῦ πλή­θους τῶν ψαριῶν. 7 Καί μέ νεύματα εἰδοποίησαν τούς συνεταίρους τους πού ἦταν στό ἄλλο πλοῖο νά ἔλθουν καί νά πιάσουν μαζί μ’ αὐτούς τά δίχτυα καί νά τούς βοηθήσουν νά τά σύρουν ἐπάνω. Ἐκεῖνοι ἦλθαν καί γέμισαν καί τά δύο πλοῖα τόσο πολύ, πού κινδύνευαν νά βυθισθοῦν ἀπό τό βάρος τῶν ψαριῶν. 8 Ὅταν λοιπόν εἶδε ὁ Σίμων Πέτρος τό πρωτοφανές αὐτό καί ἀνέλπιστο πλῆθος τῶν ψαριῶν, ἔπεσε κάτω στά γόνατα τοῦ Ἰησοῦ καί τοῦ εἶπε: Βγές ἀπό τό πλοῖο μου καί φύγε ἀπό μένα, Κύριε, διότι εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός, καί δέν εἶμαι ἄξιος νά σ’ ἔχω στό πλοῖο μου. 9 Καί εἶπε αὐτά τά λόγια ὁ Πέτρος, διότι κι αὐτός κι ὅλοι ἐκεῖνοι πού ἦταν μαζί του κυριεύθηκαν ἀπό μεγάλη ἔκπληξη καί δέος γιά τήν πρωτοφανή ἁλιεία τόσων ψαριῶν πού εἶχαν πιάσει, καί ἡ ὁποία μόνο ἀπό παρέμβαση τῆς θείας δυνάμεως μποροῦσε νά ἐξηγηθεῖ. 10 Παρόμοια μάλιστα κυριεύθηκαν ἀπό ἔκπληξη καί ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης, οἱ γιοί τοῦ Ζεβεδαίου, οἱ ὁποῖοι ἦταν συνέταιροι τοῦ Σίμωνος. Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε στό Σί­μωνα: Μή φοβᾶσαι. Ἀπό τώρα πού σέ καλῶ νά γίνεις ἀπόστολός μου καί στό ἑξῆς, θά συνεχίσεις νά ψα­­­ρεύεις, μά δέν θά πιάνεις ψάρια ἀλλά ἀν­θρώπους ζωντανούς, πού μέ τό κήρυγμά σου θά τούς ὁδηγεῖς στή σωτηρία. 11 Κι ἀφοῦ ἐπανέφεραν τά πλοῖα στή στεριά, ἄφησαν τά πάντα, καί τά ψάρια δηλαδή καί τά δίχτυα καί τά πλοῖα τους, καί τόν ἀκολούθησαν.

Το αλίευσα ΕΔΩ

 

 

 Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα

 Β΄ Κορ. ς΄ 16 – ζ΄1

¹⁶ τίς δὲ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων; ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. ¹⁷ διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, ¹⁸ καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ. 
¹ Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ. 

 

  ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

  ¹⁶ Πῶς δὲ ἠμπορεῖ νὰ εὑρίσκωνται μαζὶ εἰς τὸν ἴδιον τόπον ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ εἴδωλα; Ναί· δὲν ἔχουν καμμίαν θέσιν τὰ εἴδωλα εἰς σᾶς. Διότι σεῖς εἶσθε ναὸς τοῦ ζῶντος Θεοῦ, καθὼς εἶπεν εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην ὁ Θεός· Ὅτι θὰ κατοικήσω μέσα των καὶ θὰ περιπατήσω μεταξύ των καὶ θὰ εἶμαι Θεὸς ἰδικός των καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου. ¹⁷ Δι’ αὐτὸ ἐξέλθετε ἀπὸ μέσα ἀπὸ τοὺς ἀπίστους καὶ ξεχωρισθῆτε ἀπὸ αὐτούς, λέγει ὁ Κύριος, καὶ μὴ ἐγγιζετε ὀτιδήποτε ἀκάθαρτον. Καὶ ἑγὼ θὰ σᾶς δεχθῶ μὲ στοργὴν πατρικήν. ¹⁸ Καὶ θὰ γίνω πατέρας σας καὶ σεῖς θὰ εἶσθε παιδιά μου καὶ θυγατέρες μου, λέγει ὁ Κύριος ὁ παντοκράτωρ.

¹ Αφοῦ λοιπὸν ἔχομεν τὰς ὑποσχέσεις αὐτάς, ἀγαπητοί, ἂς καθαρίσωμεν τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε τι, ποὺ μολύνει τὸ σῶμα καὶ τὸ πνεῦμα μας καὶ ἂς τελειοποιούμεθα εἰς τὴν ἀγιωσύνην μὲ τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ. 

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Σβήσε τα προσωπικά δεδομένα σου από την google

 

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ (21/9/2026)

Η Τουρκία έχει δύο δυνατά χαρτιά κατά της Ελλάδος: Τεχνητά νησιά και σκουπίδια, γράφει η «Haberturk»

https://www.in.gr/2026/09/19/itrash/i-tourkia-exei-dyo-dynata-xartia-kata-tis-elladas-texnita-nisia-kai-skoupidia-grafei-i-haberturk/

ΣΧΟΛΙΟ: Η Ελλάδα έχει πολλούς τρόπους να αποτρέψει τα σχέδια της Τουρκίας. Ο πιο ουσιαστικός είναι να ανακηρύξει την ΑΟΖ με την Κύπρο και να ασκήσει σ΄ αυτήν τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Εφ’ όσον συμβούν τα παραπάνω, η Τουρκία δεν θα έχει το δικαίωμα να εγκαθιστά τεχνητά νησιά στην ελληνική ΑΟΖ. Επίσης, στο πλαίσιο της προστασίας του περιβάλλοντος η Ελλάδα πρέπει να επιβάλει το υψηλό πρόστιμο που καθορίζεται στο σχετικό Προεδρικό Διάταγμα του 2020, σε όσα πλοία ρυπαίνουν τον θαλάσσιο χώρο κοντά στις ακτές, κυρίως του Καστελλορίζου, αλλά και των άλλων νησιών.

Συνεπώς η Ελλάδα έχει την δυνατότητα να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την τουρκική προκλητικότητα και τις μεθοδεύσεις της οι οποίες θίγουν τα νόμιμα δικαιώματα της χώρας μας. Δυνατότητα υπάρχει. Πολιτική βούληση για να ασκηθεί η δυνατότητα αυτή, υπάρχει;

-----------------------------------------------------

Άσκηση «Μέδουσα»: Η Ελλάδα εκπέμπει μήνυμα ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο

https://www.businessdaily.gr/politiki/233075_minyma-ishyos-stin-agkyra-apo-tin-anatoliki-mesogeio

-----------------------------------------------------

Η Ελλάδα πρέπει να επιλέξει τι είδους Ναυτική Ισχύ θέλει

https://www.anixneuseis.gr/%ce%b7-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1-%cf%80%cf%81%ce%ad%cf%80%ce%b5%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b9-%ce%b5%ce%af%ce%b4%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bd/?jetpack_skip_subscription_popup

-----------------------------------------------------

Σκόπια: Πόσα εκατομμύρια κόστισε η Συμφωνία των Πρεσπών

https://www.anixneuseis.gr/%cf%83%ce%ba%cf%8c%cf%80%ce%b9%ce%b1-%cf%80%cf%8c%cf%83%ce%b1-%ce%b5%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%bc%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%af%cf%87%ce%b9%cf%83%ce%b5-%ce%b7-%cf%83%cf%85-2/?jetpack_skip_subscription_popup

ΣΧΟΛΙΟ: Αντί η τότε ελληνική Κυβέρνηση να διεκδικήσει με σθένος και αποφασιστικότητα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Έθνους στο τόσο σημαντικό θέμα της μη εκχωρήσεως του ονόματος της Μακεδονίας στα Σκόπια, προσπάθησε να συναλλαγεί με τους διεφθαρμένους πολιτικούς της γειτονικής χώρας με μεθόδους που παραπέμπουν στον υπόκοσμο. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.

-----------------------------------------------------

Τελικά, η Ελλάδα δεν αναγνώρισε τη μακεδονική ταυτότητα ή την αποδέχτηκε ούτως ή άλλως; (αρθρογραφία Σκοπίων)

https://echedoros.blog/?p=97032#google_vignette

ΣΧΟΛΙΟ: Την απάντηση πρέπει να την δώσουν οι σύγχρονοι πολιτικοί «Μακεδονομάχοι» που είχαν υποσχεθεί ότι θα καταργήσουν την Συμφωνία των Πρεσπών και ανέχονται τις συνεχείς παραβιάσεις της από τα Σκόπια χωρίς να την καταγγείλουν.

-----------------------------------------------------

Kατέστρεψαν τους εκσκαφείς, έδωσαν το νερό στα data center και τώρα «δεν βγαίνουμε μέχρι τον Μάρτιο»

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/maxes-opisthofylakon-mexri-na-piasei-pagonia-i-ptolemaida-5-kai-to-liftingk-ston-ligniti/

-----------------------------------------------------

 «Βουλιάζει» η Γαύδος από τους μετανάστες - Προβληματισμοί κατοίκων για τις συνεχείς αφίξεις

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/esoteriki-asfaleia/vouliazei-i-gaydos-apo-tous-metanastes-provlimatismoi-katoikon-gia-tis-synexeis-afikseis/

-----------------------------------------------------

Eίσαι Σουδανός; Έρχεσαι στην Ελλάδα και σου δίνουν τα πάντα

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/esoteriki-asfaleia/eisai-soudanos-erxesai-stin-ellada-kai-sou-dinoun-ta-panta/

-----------------------------------------------------

 «Μας λένε ότι έρχεται ένας μεγάλος πόλεμος…»

https://www.anixneuseis.gr/%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b5-%cf%8c%cf%84%ce%b9-%ce%ad%cf%81%cf%87%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf%cf%82-%cf%80%cf%8c%ce%bb/?jetpack_skip_subscription_popup

ΣΧΟΛΙΟ: Πολύ ενδιαφέρον και κατατοπιστικό άρθρο

-----------------------------------------------------

Οι Χούτι κτύπησαν το Αεροδρόμιο του Ριάντ – Στις φλόγες δεξαμενές καυσίμων της «Aramco»

https://www.anixneuseis.gr/%cf%83%ce%b1%ce%bf%cf%85%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%af%ce%b1-%ce%bf%ce%b9-%cf%87%ce%bf%cf%8d%ce%b8%ce%b9-%ce%ba%cf%84%cf%8d%cf%80%ce%b7%cf%83%ce%b1%ce%bd-%cf%84%ce%bf-%ce%b1/

-----------------------------------------------------

Οι Χούτι προειδοποιούν τον Τζολάνι: «Απέσυρε άμεσα τον Στρατό που έστειλες στην Υεμένη»

https://www.anixneuseis.gr/%ce%bf%ce%b9-%cf%87%ce%bf%cf%8d%ce%b8%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b1-%cf%84%ce%b6%ce%bf%ce%bb%ce%ac%ce%bd%ce%b9/?jetpack_skip_subscription_popup

-----------------------------------------------------

Τρίζει το Ηνωμένο Βασίλειο; Γιατί Σκωτία, Ουαλία και Βόρεια Ιρλανδία κοιτούν ξανά προς την έξοδο;

https://www.anixneuseis.gr/%cf%84%cf%81%ce%af%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%ce%b7%ce%bd%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bf-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%cf%83%ce%ba%cf%89%cf%84/?jetpack_skip_subscription_popup

-----------------------------------------------------

Το πολιτικό μήνυμα των τοπικών εκλογών στη Σαξωνία-Άνχαλτ της Γερμανίας

https://www.anixneuseis.gr/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%bc%ce%ae%ce%bd%cf%85%ce%bc%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%cf%8e/?jetpack_skip_subscription_popup

-----------------------------------------------------

Η Τεχνητή Νοημοσύνη της Google παραβίασε τα Συστήματα Ασφαλείας τριών εταιρειών κατά την διάρκεια δοκιμών

https://www.anixneuseis.gr/%ce%b7-%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae-%ce%bd%ce%bf%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-google-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%af%ce%b1%cf%83%ce%b5-%cf%84%cf%81/?jetpack_skip_subscription_popup

ΣΧΟΛΙΟ: Οι χρήστες του διαδικτύου, σε όλα τα επίπεδα δεν μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς, σχετικά με την τήρηση του απορρήτου είτε των προσωπικών τους δεδομένων, είτε των πληροφοριών τις οποίες αποκτούν ή χρησιμοποιούν.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Οι απαγχονισθέντες ήρωες του Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ανδρέας Παναγίδης και Στέλιος Μαυρομμάτης

MSc Ζήνα Λυσάνδρου-Παναγίδη, Φιλόλογος

«Αύριο που θα’ ρθουν οι φωτεινές μέρες

Θα πρέπει να αναρτήσουμε -οι ζωντανοί-

απ’ το λαιμό μας στολίδι

δίπλα από το χρυσό σταυρό μας

ένα μικρό ομοίωμα κρεμάλας.

Θα’ ναι χρυσό κι αυτό.

Και θα’ χει μια κλωστή θηλιά στην άκρη.

Θα το προσκυνάμε κι αυτό.

Κι όταν ξανακινδυνέψουν τα χώματά μας

θα προσκυνήσουμε το ομοίωμα

και δρασκελώντας την όχθη του φόβου

θα ρίξουμε γροθιά

στα μούτρα του Μήδου».

Ανάμεσα στους απαγχονισθέντες ήρωες της θρυλικής ΕΟΚΑ, είναι και ο Ανδρέας Παναγίδης, για τον οποίο σεμνύνομαι ότι είμαι η μόνη Ελληνίδα που έχω τον πεθερό μου στα Φυλακισμένα Μνήματα, σ’ αυτόν τον ιερό περίβολο ψυχικής ανάτασης, συντριβής αλλά και εθνικού μεγαλείου!

Αναντίρρητα, ήταν οι σκληροί καιροί. Οι Έλληνες της Κύπρου, παρόλον ότι οι Άγγλοι μάζευαν σύνεργα για να αλλάξουν τις ψυχές τους, κοιμόντουσαν κι έβλεπαν όνειρο τη λευτεριά τους και την ένωση με τη Μάνα Ελλάδα! Είναι τότε που γέμισαν οι τοίχοι με το δίστιχο:

«Την Ελλάδα θέλομεν

κι ας τρώγωμεν πέτρες»

Πόσο όμορφα το τραγούδησε ο ποιητής μας Δημήτρης Λιπέρτης:

«Δώστε μας πκιον στην Μάναν μας

τζ’ αν ένιτζιαι γραμμένον

Να τρώμεν το ψουμίν ξερόν

ας εν τζιαικριθθαρένον». (2)

(Τίτλος του ποιήματος: «Για την Πεντηκονταετηρίδαν»).

Κι έτσι, δεν άργησε να φουσκώσει της πίκρας το προζύμι. Ένας νέος αέρας άρχισε να φυσά και να ξεσηκώνει τις καρδιές των ανθρώπων. Μπροστάρηδες οι νέοι «που ζώστηκαν την πανοπλία του ενθουσιασμού τους» (3) («Πορτοκαλόκηπος, Γιώργου Φιλίππου Πιερίδη) και ενσάρκωσαν τη χάλκινη εποχή της επανάστασης.

Ανάμεσά τους και οι εννέα απαγχονισθέντες οι οποίοι κατά σειρά είναι οι εξής: Μιχαήλ Καραολής, Ανδρέας Δημητρίου, Ανδρέας Ζάκος, Ιάκωβος Πατάτσος, Χαρίλαος Μιχαήλ, Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ανδρέας Παναγίδης, Στέλιος Μαυρομμάτης, και τελευταίος, ο βάρδος της λευτεριάς, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης!

Αυτοί οι λεβεντονιοί του νησιού μας κίνησαν για ν’ ανταμώσουν την αθανασία. Ένα φως τούς παρέσυρε τόσο γλυκά, με μια ακατάβλητη έλξη σ’ αυτό το ταξίδι τους που γυρισμό δεν έχει. Μπροστά τους μόνο η αγχόνη και το ολόδροσο δέντρο της λευτεριάς που άνθιζε και θέριευε. Γι’ αυτούς είχε αξία ο θάνατος, γιατί πέθαιναν για την Ελλάδα. Κι ο δυνάστης το’ ξερε καλά, γι’ αυτό έστησε τις αγχόνες, νομίζοντας πως θ’ αλυσοδέσει τον ήλιο, πως θα κλείσει το στόμα τους που τραγουδούσε για λευτεριά κι Ελλάδα!

Κι όμως, ξέχασε πως τούτη η γη είναι ελληνική και οι Έλληνες ακούνε την καρδιά πιότερο από το μυαλό. Για τούτο και τ’ αμούστακα παιδιά γίνανε ήρωες, αφού τους χάραξαν τον λαιμό με το σκοινί της αγχόνης. Στην πρώτη άνοιξη της νιότης τους, πάγωσε το χαμόγελό τους.

Γλυκιά η ζωή, κι όμως ενσυνείδητα, κάνοντας τη μελέτη του θανάτου, βγαίνοντας από τους λαβυρίνθους του διλήμματος, διάλεξαν το «ευ ζην», πιστεύοντας στην αφθαρσία και την αθανασία της ψυχής. Ήταν η κορυφαία πράξη της ζωής τους. Είναι μια απόφαση θυσίας προς τους άλλους και ύψιστη έκφραση αξιοπρέπειας. Κατανικώντας τον πειρασμό της ζωής, νίκησαν και το έμφυτο δέος του θανάτου.

Και πραγματικά, για να θυμηθούμε και τον Ρίτσο στο ποίημα «Αποχαιρετισμός»,

«Ναι, η πιο μεγάλη πράξη της ζωής μας

είναι η απόφαση του θανάτου μας, όταν υπάρχει κάποια διέξοδος,

 όταν μπορείς και να τον αποφύγεις, κι εσύ τον διαλέγεις

σαν τιμή και σα χρέος για τους άλλους, πιο πέρα απ’ τις ανάγκες σου.

Όποιος μπορεί να νικήσει μια στιγμή τη ζωή του νικάει και το

Θάνατο. Το’ μαθα».

Η αιωνιότητα τούς υποδέχτηκε, καθώς δρασκέλιζαν την όχτη της ζωής. Κείνη τη νύχτα την αξημέρωτη που ζύγιζαν τα χρόνια τους με τις χαρές που ζήσανε, μας μακάριζαν, γιατί μας σκέφτονταν μπροστάρηδες κατάματα στον ήλιο στο μεγάλο πανηγύρι της λευτεριάς. Κι ο ποιητής Κώστας Μόντης σιγοψιθυρίζει:

«Αδελφέ της αγχόνης

Τι μας έκανε αυτή η νύκτα

Τι μας πήρε και τι μας έδωσε!»

Όλοι οι απαγχονισθέντες έμεναν στις κεντρικές φυλακές στα διαμερίσματα Εφτά και Οχτώ. Εδώ οι κρατούμενοι βρίσκονταν μέρα και νύχτα υπό αυστηρότατη επιτήρηση, όπως αναφέρει ο εξαίρετος πνευματικός άνθρωπος του νησιού μας που θαυμάζω, ο μ. Μιχαλάκης Μαραθεύτης. (4) (Μιχ. Μαραθεύτης «Η Φυλάκιση της Ελευθερίας- Χρονικό»).

Ήταν συνεχώς κλεισμένοι στα κελιά τους, χωρίς ζώνη και παπούτσια, τα οποία τους ανάγκαζαν να βγάζουν και να τα τοποθετούν έξω από το κελί τους. Από τα κελιά τους έβγαιναν μόνο μία ώρα το πρωί και μία το απόγευμα για υποχρεωτικό περίπατο στην κοινή αυλή των διαμερισμάτων Εφτά και Οχτώ υπό τη σκιά της αγχόνης.

Αλλά, κι αυτός ο περίπατος δεν γινόταν ελεύθερα. Κατάδικοι και υπόδικοι ήταν δεμένοι με χειροπέδες, είτε μόνοι είτε ανά δύο, και υποχρεώνονταν να περπατούν κυκλικά μέσα στη μικρή αυλή με ρυθμό βηματισμού που τους έδινε ο δεσμοφύλακας. Μεταξύ των αγωνιστών που έμεναν σ’ αυτά τα δύο διαμερίσματα υπήρχε ένας ιδιαίτερος δεσμός, γι’ αυτό την ώρα του περιπάτου σκόπιμα πλησίαζαν οι μεν στο διαμέρισμα των δε και αντάλλασσαν χαιρετισμό.

Τελικά, από όλους τους καταδίκους, καταδικάστηκαν σε θάνατο τριάντα εννιά(39), αλλά μόνο οι εννιά απαγχονίστηκαν.

Κάποια στιγμή, οι αποικιοκράτες αποφάσισαν να ανεγείρουν κοιμητήριο στις φυλακές, για να μην επαναληφθεί αυτό που έγινε στην κηδεία του Χαράλαμπου Μούσκου στο Μερσινάκι, κοντά στους Σόλους, στις 15 Δεκεμβρίου του 1955, όπου επενέβη ο στρατός για να διαλύσει το πλήθος, με αποτέλεσμα να προκληθούν αιματηρές συγκρούσεις.

Τις τελευταίες βδομάδες της ζωής τους οι μελλοθάνατοι τις περνούσαν, ψάλλοντας, τραγουδώντας, διαβάζοντας και γράφοντας τις τελευταίες επιστολές τους, ενώ παράλληλα δέχονταν και επισκέψεις στενών συγγενικών τους προσώπων οι οποίοι τους είδαν ψύχραιμους και ήρεμους, μάλιστα προσπαθούσαν να εμψυχώσουν τους δικούς τους.

Κάθε φορά που θα γινόντουσαν απαγχονισμοί, είχαμε διαδηλώσεις των μαθητών στην Κύπρο, αλλά και διαδηλώσεις πολιτών στην Ελλάδα, όπου σε μια ογκώδη διαδήλωση στην Αθήνα τραυματίστηκαν γύρω στα 300 άτομα, επτά από τα οποία υπέκυψαν αργότερα στα τραύματά τους. Κάθε φορά, η αντίδραση του κυβερνήτη Σερ Τζων Χάρντιγκ ήταν ότι ο νόμος θα ακολουθήσει την πορεία του.

Θα ήθελα να σας αναφέρω και τις πληροφορίες που δίνει ο ιερέας των φυλακών, ο ΠαπαντώνιοςΕρωτοκρίτου για τις τελευταίες ώρες των απαγχονισθέντων αγωνιστών. Ο ιερέας εξομολογούσε και κοινωνούσε τους μελλοθανάτους, και μετά περίμενε σε μια παράγκα μέχρι να τον μεταφέρουν στον χώρο μπροστά από το κοιμητήριο.

Στο μεταξύ, οι δεσμοφύλακες έδιναν στους μελλοθανάτους τα δικά τους ρούχα, αφού σύμφωνα με την αγγλική παράδοση οι απαγχονιζόμενοι έπρεπε να φορούν τα δικά τους ρούχα και όχι εκείνα της φυλακής. Τους έδεναν στη συνέχεια τα χέρια πισθάγκωνα με χειροπέδες, και έτσι τους οδηγούσαν στην αγχόνη. Ακριβώς εκείνη την ώρα οι πολιτικοί κατάδικοι που ήταν κλεισμένοι από το πρωί στα κελιά τους, βρίσκονταν σε μια υπερένταση.

Φώναζαν τα ονόματα των μελλοθανάτων, επαναλάμβαναν συνθήματα για την Ε.Ο.Κ.Α. και τους αρχηγούς του Αγώνα και τραγουδούσαν εθνικά θούρια. Οι φωνές τους ακούγονταν πολύ έξω από τις φυλακές. Μετά τα μεσάνυκτα ακουγόταν η φωνή:

-Έρκουνται να τους πάρουν.

Κι ύστερα από λίγη ώρα:

-Παίρνουν τους. Ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο.

Ο βαρύς γδούπος από το πέσιμο της πόρτας της καταπακτής σήμανε το πέρασμα των μελλοθανάτων προς την αθανασία.

Οι κατάδικοι στέκονταν προσοχή κι έψαλλαν τον Εθνικό Ύμνο.

 Τα μεσάνυκτα της 20ης προς την 21η Σεπτεμβρίου 1956 απαγχονίστηκαν οι Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ανδρέας Παναγίδης, Στέλιος Μαυρομμάτης.

 «Γιατί μαυρίζει ο ουρανός κι ας είναι  καλοκαίρι

λες κι η αυγή κατάμαυρο χαπάρι θα μας φέρει.

Και να! Χτυπούνε πένθιμα κάθε χωριού καμπάνες

κλαίνε μαζί τρεις μάνες, μαζί των κι όλη η γη.

Κι είναι γλυκό το κλάμα τους, από χαρά λες κλαίνε

Λόγια Σουλιώτου λένε στην πένθιμη αυγή.

Ποτέ δεν θα πεθάνουνε όσοι πεθάναν σήμερα.

Και της σκλαβιάς τα σίδερα θα σπάσουν κάποια μέρα

και θ’ ακουστούν ελεύθερα τραγούδια πέρα ως πέρα

στο ελληνικό νησί».

Έτσι τραγούδησε ο έφηβος ποιητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης τη θυσία των τριών παλληκαριών, ενώ σε λίγους μήνες ακολούθησε και ο ίδιος την ίδια πορεία.

Η αδελφή του Ανδρέα Παναγίδη αναφέρει ότι σε κάποια επίσκεψή της στις φυλακές, ο αδελφός της τής είπε ότι οι Άγγλοι, λίγο πριν, του πρόσφεραν λεφτά για να προδώσει την οργάνωση και να γλυτώσει τον θάνατο. Του έδειξαν μια βαλίτσα γεμάτη με χαρτονομίσματα. Την άνοιξαν μπροστά του και του θύμισαν ότι έχει γυναίκα και παιδιά, και με αυτά τα λεφτά θα ζούσε πλούσιος με την οικογένειά του στην Αγγλία, όπου θα τον φυγάδευαν. Φυσικά, ο Παναγίδης απέρριψε διαρρήδην την προσφορά τους.

 Απορούμε εμείς οι νεότεροι, οι «καλοθρεμμένοι υπήκοοι της Κίρκης», πώς αυτά τα μειλίχια, λιγομίλητα αγροτόπαιδα, που κοκκίνιζαν στο «συνόμπλασμαν της κορασιάς», μεταμορφώθηκαν σε ατρόμητους πολεμιστές που τα’ βαλαν με μια ολάκερη αυτοκρατορία.

Όταν οι δικηγόροι των Κουτσόφτα, Παναγίδη, Μαυρομμάτη πήγαν για να τους ανακοινώσουν την απόφαση του Χάρντιγκ, είπαν: «Πήγαμε για να τους δώσουμε θάρρος, και μας έδιναν θάρρος αυτοί».

 Οι δυο φίλοι Κουτσόφτας και Παναγίδης καταδικάστηκαν σε θάνατο, γιατί συμμετείχαν στις 16 Μαίου του 1956 σε επιχείρηση στο αεροδρόμιο Λευκωσίας, στην οποία σκοτώθηκε ένας Άγγλος στρατιώτης. Ο Ανδρέας Παναγίδης ήταν ο μόνος από τους ήρωες της αγχόνης που είχε παιδιά, τον Αριστείδη, τεσσάρων ετών, τη Δέσποινα, δύο και την Αυγή ενός έτους. Παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις προς τον Άγγλο κυβερνήτη και τη βασίλισσα της Αγγλίας για απονομή χάριτος, οι Άγγλοι ανάλγητοι, προχώρησαν στο απαίσιο έργο τους.

Ο Στέλιος Μαυρομμάτης από το Λάρνακα της Λαπήθου, ξάδελφος του Ευαγόρα Παλληκαρίδη,φοίτησε στην Εμπορική Σχολή Σαμουήλ και ανέπτυξε πολυσχιδή δράση μέχρι τη σύλληψή του στις 15 Μαρτίου του 1956, όταν μαζί με δυο συναγωνιστές του πυροβόλησαν δυο Άγγλους στρατιώτες στην οδό Αγίου Παύλου στη Λευκωσία.

Εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι οι επιστολές των μελλοθανάτων προς τις οικογένειές τους, που αποτελούν μνημεία εθνικής έξαρσης και βαθιάς πίστης στο Θεό. Ο Στέλιος Μαυρομμάτης σ’ ένα γράμμα του προς τον αδελφό του Κώστα, που βρισκόταν στα κρατητήρια, στον τελευταίο του αποχαιρετισμό, τονίζει :

«Θέλω να ξέρεις πως ο αδελφός σου πεθαίνει με το χαμόγελο στα χείλη, γιατί ο Θεός τον αξίωσε να φθάσει μέχρι τέλους, χωρίς ποτέ να καμφθεί ή να λιποψυχήσει.Γι’ αυτό πρέπει να’σαι κι εσύ περήφανος για μένα».

Ο άλλος ήρωας που μαζί με τον Μαυρομμάτη και τον Παναγίδη απαγχονίστηκαν στις 21 Σεπτεμβρίου του 1956, ο Μιχαήλ Κουτσόφτας, γράφει στον αδελφό του:

«Έχομε μονάχα τις ελπίδες μας στον Μεγάλο Θεό μας. Κι εσείς, αδελφέ, έχετε θάρρος και ψυχραιμία.Αν είναι να πεθάνουμε για την πατρίδα, Θεία είναι η δάφνη. Μια φορά κανείς πεθαίνει».

Σε γράμμα του προς τη μητέρα του, ο Κουτσόφτας γράφει και τα ακόλουθα :

«Οι μόνες λέξεις που μπορούν ν’ ακούσουν απ’ τα χείλη μας οι δυνάστες είναι αυτές: Ελευθερία ή Θάνατος. Αυτές τις λέξεις τις μάθαν και αυτοί οι τοίχοι των φυλακών. Και αυτές ακόμη οι πέτρες των φυλακών το γνωρίζουν ότι είναι άδικο να κλειδώνονται αθώοι μέσα στα σίδερα με μόνη την κατηγορία ότι είναι Έλληνες της Κύπρου».

Στην τελευταία επιστολή του Ανδρέα Παναγίδη προς τη γυναίκα του και τα παιδιά του, ανεκτίμητη κληρονομιά γι’ αυτούς, αναφέρει και τα πιο κάτω :

«Λατρευτά μου παιδιά. Σας αφήνω για πάντα στην τόσην νεαρήν μου ηλικίαν. Στα 22 μου χρόνια, πεθαίνω, για χάριν μιας μεγάλης ιδέας. Κάποτε η Μάνα σας και οι θείοι σας θα σας αναπτύξουν γιατί εκτελέσθηκα. Σας εύχομαι,

αγαπημένα μου παιδιά, να γίνετε καλοί άνθρωποι και καλοί Έλληνες Κύπριοι. Ακολουθήστε πάντα το δρόμο της Αρετής….Αλλά σας αφήνω ένα μεγάλο και τιμημένο όνομα».

 Αυτά τα παλληκάρια ήταν φλογεροί πατριώτες. Θαυμάζουμε την αυταπάρνηση, το ψυχικό μεγαλείο και τον ηρωισμό τους. Στεκόμαστε με δέος, συγκίνηση και θαυμασμό σε αυτή την ηρωική γενιά, μετροφυλλώντας τις μνήμες.

Είναι αυτοί που μέθυσαν τις καρδιές μας με το γλυκό νέκταρ της ψυχής τους. Τα παλληκάρια αυτά με το χριστιανικό ήθος, γαλουχημένα με την ελληνική παράδοσή μας, έμειναν άκαμπτα και απροσκύνητα. Τα λόγια και οι επιστολές τους είναι μνημεία θάρρους, αλτρουισμού, και απέραντης αγάπης για την Ελλάδα και την Κύπρο μας.

Αναντίρρητα, δεν υπάρχει χειρότερος θάνατος από την αγχόνη. Δεν μπορείς να αντιδράσεις, να τρέξεις να σωθείς, να πολεμήσεις. Είσαι ένα άθυρμα στα χέρια των εκτελεστών. Είναι  ένα συγκλονιστικό συναίσθημα, ένας πόνος άφατος, μια στιγμή σοκαριστική. Ακαριαίος θάνατος.

Η μόνη τους μελαγχολική σκέψις, όπως τονίζει στους δικηγόρους του ο Στέλιος Μαυρομμάτης, «είναι το μέλλον της οικογενείας μου και ιδιαιτέρως των δύο ανύπαντρων αδελφών, πολύ περισσότερο μάλιστα που ο πατήρ μου είναι ήδη ηλικιωμένος. Λυπούμαι, όταν σκέπτομαι ότι ούτος είναι υποχρεωμένος να εργάζεται σκληρά εις τα γηρατειά του».

Παρόμοια λύπη είχε και ο μόνος ήρωας που είχε παιδιά, ο Αντρέας Παναγίδης, ο οποίος έγραψε στη γυναίκα του: «Το μόνο πράγμα που με λυπεί είναι γιατί είμαστε φτωχοί και σκέφτομαι με ποιο τρόπο θα μεγαλώσεις τα παιδιά μας. Οι δικοί μου είναι καλοί και θα σε βοηθήσουν. Και οι χωριανοί μας είναι καλοί. Θα σε βοηθήσουν να μεγαλώσεις τα παιδιά μας. Δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο πολύ τα’ αγαπώ. Άλλοι αφήνουν πλούτη και περιουσίες στα παιδιά τους. Εγώ τους αφήνω ένα όνομα».

Πόσο οιχτρά διαψεύστηκε ο μακαριστός Αντρέας Παναγίδης; Αυτά τα παιδιά όλα με την αγνή ψυχή δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν το μεγάλο φαγοπότι που ακολούθησε τον Αγώνα. Την αλλοτρίωση των ανθρώπων, την ιδιοτέλεια, το στέγνωμα της αγάπης, το κυνήγι του χρήματος. Κανένας δεν νοιάστηκε γι’ αυτά τα παιδιά, όπως και για τα παιδιά των άλλων ηρώων, όπως μας παρήγγειλε ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο του Σοφοκλή. Δεν σκέφτηκε κανείς από τους καρεκλοκένταυρους ότι τους παχυλούς μισθούς τους τούς οφείλουν στη θυσία αυτών των ηρώων.

Ποιο ήταν το αμάρτημα αυτών των παιδιών, ώστε να τους κόψουν το νήμα της ζωής στην πρώτη άνοιξη της νιότης τους; Απλώς αγάπησαν τούτη τη γη και ήθελαν και αυτοί και τα παιδιά τους να έχουν λεύτερο τον πλατύ ουρανό τους, λεύτερο το χώμα τους, σαν αφέντες να το δρασκελούν. Κι ακόμα πιότερο, σεριάνιζαν τα όνειρά τους στη γαλάζια μάνα μας, την Ελλάδα μας, που είναι όραμα και πάθος, μεγαλείο και λεβεντιά.

Σας εξομολογούμαι ότι στέκω με δέος μπροστά στα γραπτά κείμενα αυτών των παιδιών. Αφουγκράζομαι τους κραδασμούς της ψυχής τους. Ψυχανεμίζομαι την πάλη που γίνεται μέσα τους, τον πόνο, τον σπαραγμό, που είναι τόσο ανθρώπινος, κι όμως αυτοί είναι ψύχραιμοι, γαλήνιοι, με μια ουράνια μακαριότητα. Προσεύχονται και αντλούν δύναμη από τον Θεό, τη μόνη πηγή παραμυθίας τους, και προτρέπουν και τους γύρω τους να βρουν παρηγοριά στην προσευχή.

Για τούτο και έγιναν και ήρωες. Γιατί είχαν δύο αγάπες μεγάλες, τον Θεό και την Ελλάδα, που τους βοήθησαν να αψηφήσουν τον θάνατο, και να νικήσουν τους πειρασμούς και τις χαρές της ζωής.

Έτσι έζησαν αυτοί οι ήρωες κι έτσι πέθαναν. Για μια Κύπρο ελεύθερη, για μια Κύπρο Ελληνική!

Οι ευγενείς Άγγλοι δεν συγκινήθηκαν ούτε από τα αθώα παιδικά βλέμματα των παιδιών του Παναγίδη. Η αγγλική δικαιοσύνη έπρεπε να ολοκληρώσει το θεάρεστο έργο της με βάση τον νόμο. «Άκρα δικαιοσύνη, ίσον άκρα αδικία», έλεγαν οι Ρωμαίοι.

Όμως, «έστι δίκης οφθαλμός, ος τα πάνθ’ ορά». Και όσο μακρύς κι αν ήταν ο δρόμος του, ο μαντατοφόρος έτρεξε και έφερε το μήνυμα σε κείνους που γύρευαν ν’ αλυσοδέσουν τον Ελλήσποντο το φοβερό μήνυμα της Σαλαμίνας:

Νήσος τις έστιν!

Αναντίλεκτα, εκείνα ήταν χρόνια περήφανα, χρόνια δόξας και ηρωισμού. Σήμερα είναι χρόνια δίσεκτα. Πατημένα τα χώματά μας. Λεηλατημένα τα ιερά και τα όσιά μας. Μα τη μέρα τούτη της μνήμης, ας αντλήσουμε θάρρος. Από τους τάφους τους οι ηρωικοί νεκροί μας μάς βροντοφωνάζουν: σταθείτε ορθοί, σταθείτε αδελφωμένοι, γιομίστε την ψυχή σας με το πνεύμα της θυσίας μας, γιατί τούτη η γη είναι δική μας, είναι δική σας, είναι των παιδιών σας, που περιμένει δικαίωση, που περιμένει τη λευτεριά».

 Κι εμείς, ας ακούσουμε και τον ποιητή που μας καλεί:

«Ελάτε ν’ αναπνεύσουμε λευτεριά

εκεί που άφησαν την τελευταία τους πνοή.

Ελάτε ν’ ακουμπήσουμε τη ματιά μας

στο γαλάζιο κομμάτι τα’ ουρανού

που προβάλλει απ’ το σιδηρόφρακτο παράθυρο,

εκεί που ακουμπήσανε το τελευταίο τους βλέμμα

κι αφήσανε τόσο φως

να πλημμυρίζει τον ουρανό μας».

Αιωνία η μνήμη τους!

 

Το αλίευσα ΕΔΩ

Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα - Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν - 20 Σεπτεμβρίου 2026

 

Εὐαγγέλιο

 Μαρκ. η΄ 34 - θ΄ 1

34 Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. 35 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυ­χὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗ­τος σώσει αὐτήν. 36 τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρω­πον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; 37 ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀν­­­τάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; 38 ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγί­ων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

34 Τότε ὁ Ἰησοῦς κάλεσε τά πλήθη τοῦ λαοῦ μαζί μέ τούς μαθητές του καί τούς εἶπε: Ἐκεῖνος πού θέλει νά γίνει δικός μου καί νά μέ ἀκολουθεῖ ὡς μαθητής μου, ἄς διακόψει κάθε φιλία καί σχέση μέ τόν διεφθαρμένο ἀπ’ τήν ἁμαρτία ἑαυτό του κι ἄς πάρει τή σταθερή ἀπόφαση νά ὑποστεῖ γιά μένα ὄχι μόνο κάθε θλίψη καί δοκιμασία, ἀλλά ἀκόμα καί θάνατο σταυρικό, καί τότε ἄς μέ ἀκολουθεῖ μιμούμενος τό παράδειγμά μου. 35 Καί μή διστάσει κανείς νά κάνει τίς θυσίες αὐτές. Δι­ότι ὅποιος θέλει νά σώσει τή ζωή του, θά χάσει τήν πνευματική, εὐτυχισμένη καί αἰώνια ζωή. Ὅποιος ὅμως χάσει καί θυσιάσει τή ζωή του γιά τήν ὁμολογία καί τήν ὑπακοή του σέ μένα καί τό εὐαγγέλιό μου, αὐτός θά σώσει τήν ψυχή του στή μέλλουσα ζωή, ὅπου θά κερδίσει τήν αἰώνια εὐτυχία. 36 Κι ἐκείνη ἡ σωτηρία εἶναι τό πᾶν. Διότι τί θά ὠφελήσει τόν ἄνθρωπο, ἐάν κερδίσει ὅλον αὐτόν τόν ὑλικό κόσμο, καί στό τέλος χάσει τήν ψυχή του; Διότι ἡ ψυχή του, πού εἶναι πνευματική καί αἰώνια, δέν συγκρίνεται μέ κανένα ἀπ’ τά ὑλικά ἀγαθά τοῦ φθαρτοῦ κόσμου. 37 Ἤ, ἐάν ἕνας ἄνθρωπος χάσει τήν ψυχή του, τί μπο­ρεῖ νά δώσει ὡς ἀντάλλαγμα γιά νά τήν ἐξαγοράσει ἀπ’ τήν αἰώνια ἀπώλεια; 38 Κι ἀσφαλῶς θά χάσει τήν ψυχή του ἐκεῖνος πού δέν θά ὑποστεῖ γιά μένα τίς θυσίες αὐτές. Διότι ὁποιοσδήποτε ντραπεῖ ἐμένα καί τά λόγια μου ἐπηρεασμένος ἀπ’ τίς περιφρονήσεις καί τούς χλευ­ασμούς τῶν ἀνθρώπων τῆς γενιᾶς αὐτῆς πού ἀποστά­τησε ἀπ’ τόν πνευματικό της νυμφίο καί εἶναι ἁμαρτωλή, αὐτόν θά τόν ντραπεῖ καί ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου καί θά τόν ἀποκηρύξει ὡς ξέ­νο, ὅταν θά ἔλθει μέ τούς ἁγίους ἀγγέλους περιβεβλημένος μέ τή δόξα τοῦ Πατρός του. Τούς ἔλεγε ἀκόμη: Σᾶς λέω ἀληθινά ὅτι ὑπάρχουν μερικοί ἀπ’ αὐτούς πού στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δέν θά γευθοῦν θάνατο προτοῦ νά δοῦν μετά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά καταλύεται ἡ παλαιά θεία τάξη καί διαθήκη μέ τήν καταστροφή τῆς Ἱερουσαλήμ καί τοῦ ναοῦ της καί μέ τόν διασκορπισμό τοῦ Ἰσραήλ· γιά νά θεμελιωθεῖ μέ δύναμη ἀκαταγώνιστη καί ὑπερφυσική ἡ νέα θεία τάξη στόν κόσμο, τήν ὁποία θά ἐκπροσωπεῖ ἡ Ἐκκλησία ὡς ἄλλη βασιλεία τοῦ Θεοῦ πάνω στή γῆ.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

 

 

   Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα

Γαλ. β΄ 16-20

 16 εἰδότες δὲ ὅτι οὐ δικαι­οῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν Ἰη­σοῦν ἐπι­στεύσαμεν, ἵνα δικαι­­ωθῶμεν ἐκ πίστεως Χρι­στοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσε­ται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. 17 εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιω­θῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; μὴ γένοιτο. 18 εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. 19 ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. 20 Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

16 Ἐπειδή ὅμως μάθαμε ἀπό τήν προσωπική μας πείρα ὅτι δέν γίνεται δίκαιος ὁ ἄνθρωπος καί δέν σώζεται μέ τήν τήρηση τῶν τυπικῶν διατάξεων τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου ἀλλά μόνο μέ τήν πίστη στόν Ἰησοῦ Χριστό, γι’ αὐτό λοιπόν κι ἐμεῖς πιστέψαμε στόν Ἰησοῦ Χριστό, γιά νά γίνουμε δίκαιοι καί νά σωθοῦμε ἀπό τήν πίστη στό Χριστό καί ὄχι ἀπό τά ἔργα τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου. Διότι, ὅπως ἀναφέρεται καί στούς ψαλμούς, μέ τά ἔργα τοῦ νόμου δέν θά δικαιωθεῖ καί δέν θά σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. 17 Ἀλλά ἐάν ὑποθέσουμε ὅτι ἡ τήρηση τοῦ νόμου εἶναι ἐπιβεβλημένη, καί συνεπῶς ἐμεῖς πού ἀφήσαμε τό νόμο ἁμαρτήσαμε καί βρεθήκαμε νά εἴμαστε ἁμαρτωλοί μό­νο καί μόνο ἐπειδή ζητοῦμε νά δικαιωθοῦμε καί νά σω­­­θοῦ­με μέ τήν πίστη καί τήν κοινωνία μας μέ τόν Χριστό, τότε γεννιέται τό ἄτοπο ἐρώτημα: Ἄρα ὁ Χριστός εἶναι ὑπη­­­­ρέτης ἁμαρτίας, ἀφοῦ αὐτός μᾶς ὤθησε νά ἀφή­­σου­­με τό νόμο; Μή συμβεῖ νά ποῦμε μιά τέτοια βλασφη­μία. 18 Καί καταλήγουμε ὁπωσδήποτε στή βλασφημία αὐ­­τή, ἐάν δεχθοῦμε ὡς ἀληθινή τήν ὑπόθεση πού κάναμε. Διότι, ἐάν ἐκεῖνα πού κατάργησα καί ἀθέτησα ὡς ἀνώ­­φελα, δηλαδή τίς τυπικές διατάξεις τοῦ νόμου, αὐτά πάλι τά τηρῶ ὡς ἀναγκαῖα καί ἀπαραίτητα γιά τή σωτηρία, μέ τήν ἐπάνοδό μου αὐτή στήν τήρηση τοῦ νόμου ἀποδεικνύω τόν ἑαυτό μου παραβάτη· διότι βεβαιώνω ἔμπρακτα ὅτι ἔκανα λάθος πρωτύτερα πού ἀθέτησα τό νόμο, καί ἁμάρτησα ὅταν προτίμησα τή σωτηρία πού δίνει ὁ Χριστός. 19 Ἀλλά ὄχι. Δέν ἁμάρτησα, οὔτε εἶμαι παραβάτης. Διότι ἐγώ μέ κριτήριο τό νόμο πού κατάργησα καί ὁ ὁποῖ­ος τιμωρεῖ μέ θάνατο κάθε παραβάτη του, πέθανα ὡς πρός τό νόμο, γιά νά ζήσω γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ. 20 Μέ τό βάπτισμα ἔχω σταυρωθεῖ κι ἔχω πεθάνει μα­ζί μέ τόν Χριστό. Κι ἀφοῦ εἶμαι νεκρός, δέν ἔχει πλέ­ον καμία ἰσχύ γιά μένα ὁ νόμος. Ἔγινα κοινωνός τοῦ σταυ­ρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ καί εἶμαι νεκρός. Λοιπόν δέν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιός δηλαδή ἄν­­θρω­πος, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός. Καί τή φυσική ζωή πού ζῶ μέσα στό σῶμα μου τώρα πού ἐπέστρεψα στό Χριστό, τή ζῶ μέ τήν ἔμπνευση καί τήν κυριαρχία τῆς πί­στεως στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μέ ἀγάπησε καί πα­ρέδωσε τόν ἑαυτό του γιά τή σωτηρία μου.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Σαν σήμερα 18 Σεπ. 1914 έλαβε χώρα η εκτέλεση των Μανιατών οπλαρχηγών Αντώνη Λεοντακιανάκου και Γεωργίου Στεφανάκου στο Βεράτι

 Ο ανθ/γός του Ε.Σ. Αντώνιος Λεοντακιανάκης (ή Λεοντακιανάκος) ήταν Μανιάτης εθελοντής στον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Β.Ηπείρου, ως λοχαγός του στρατού της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου.

Στις τελευταίες επιχειρήσεις τον Αύγουστο του 1914 οι εθελοντές των τμημάτων του Αυτονομιακού Στρατού της Φράσερης και της Κολώνιας διαπίστωναν ότι υπήρχαν πολλοί Ηπειρώτες Χριστιανοί στην περιοχή της Μάργιανης και στην κοιλάδα του Τομορίτσα ποταμού. Από Χριστιανούς μάλιστα που διέφυγαν στην ελεύθερη περιοχή, πληροφορήθηκαν ότι το ίδιο συνέβαινε και ακόμα βορειότερα, μέχρι τον Γεννούσο ποταμό.

Οι επιτυχίες του Αυτονομιακού Στρατού είχαν διεγείρει τον ενθουσιασμό στους Ηπειρώτες του Βερατίου και της Μουζακιάς (πέρα από τη διαχωριστική γραμμή) και είχαν αρχίσει οι μυστικές συνεννοήσεις με τις αρχές της Πρεμετής.

Επίσης πολλοί Ηπειρώτες που είχαν καταταγεί στα Σώματα της Κολώνιας δήλωναν απερίφραστα ότι σε περίπτωση επαναλήψεως προκλήσεων από μέρους των Αλβανών θα αποφάσιζαν να προελάσουν ακόμα και μόνοι τους.

Έτσι στις 10 Σεπτεμβρίου κινήθηκαν χωρίς διαταγή από την Προσωρινή Κυβέρνηση προς το Βεράτι με σκοπό την απελευθέρωση του. Το Σώμα του Υπολοχαγού Περικλή Δρέλλια μετά από σύντομη μάχη με τους Αλβανούς κατέλαβε το ύψωμα Κιάφα Μπέτσιτ και την επομένη το Σώμα του Ανθυπολοχαγού Βιτωράτου έτρεψε σε φυγή τις αντίπαλες δυνάμεις ύστερα από σύγκρουση κοντά στο χωριό Γκογκοβίτσα.

Στις 11 Σεπτεμβρίου παράλληλα, η δύναμη του Δρέλλια δέχθηκε κοντά στο χωριό Ντούσιαρι πυρά από ομάδες ενόπλων Μουσουλμάνων. Ένα τμήμα των Αυτονομιακών Δυνάμεων υπό τον επιλοχία Γαλάνη έμεινε πίσω για να αντιμετωπίσει την επίθεση ενώ το υπόλοιπο σώμα συνέχισε την πορεία του προς τη διάβαση Κιάφα Γκούρι Πρερ όπου θα συναντούσε το Σώμα του Ανθυπασπιστή Πανταζόπουλου. Εκεί όμως τις απογευματινές ώρες η φάλαγγα του Υπολοχαγού Δρέλλια αντιμετώπισε σοβαρή αντίσταση από καλά οργανωμένο σώμα Αλβανών μουσουλμάνων οι οποίοι μετά από αποφασιστική επίθεση των Αυτονομιακών διασκορπίστηκαν αφήνοντας στο πεδίο της μάχης όπλα, πυρομαχικά και πενήντα νεκρούς. Οι Αυτονομιακοί είχαν μόνο έναν τραυματία.

Στις 12 Σεπτεμβρίου το τμήμα του Επιλοχία Γαλάνη αντιμετώπισε αλβανικά σώματα που είχαν οχυρωθεί στα υψώματα Μπέγκου Μαδ. Οι Αυτονομιακοί μετά από σκληρή μάχη χρησιμοποίησαν δύο βόμβες των οποίων ο κρότος από την έκρηξη τους δημιούργησε στους Αλβανούς την εντύπωση βλημάτων πυροβολικού, ενώ παράλληλα άρχισαν να πυροβολούν οι άντρες των Αυτονομιακών Δυνάμεων την ώρα που οι σάλπιγγες σήμαιναν έφοδο. Ολόκληρη η δύναμη όρμησε προς τις αλβανικές θέσεις με τη λόγχη. Οι Αλβανοί εγκατέλειψαν τα υψώματα και πανικόβλητοι πέταξαν τα όπλα και τράπηκαν σε φυγή προς τις ανατολικές πλαγιές του βουνού Τόμορος.

Στις νότιες διαβάσεις του όρους την ίδια μέρα, το Σώματα Βιτωράτου και Στράτου ήρθαν σε σύγκρουση με αντίπαλες δυνάμεις τις οποίες και διέλυσαν μετά από σύντομη αλλά σκληρή μάχη, για να φτάσουν στην κοιλάδα του Άψου ποταμού στο χωριό Μπαρκουλάς, κοντά στην πόλη του Βερατίου. Εκεί πληροφορήθηκαν ότι κανένα άλλο τμήμα του Αυτονομιακού Στρατού δεν είχε κινηθεί, εκτός από τα Σώματα της Κολώνιας και έλαβαν τη διαταγή από τον Ταγματάρχη Νικόλαο Τσίπουρα – ο οποίος ενημερώθηκε εκ των υστέρων για όσα συνέβησαν – να επιστρέψουν στις θέσεις απ’ όπου είχαν ξεκινήσει, όπως και έπραξαν.

Ο Υπολοχαγός Περικλής Δρέλλιας, χωρίς να είναι γνωστό αν έλαβε τη διαταγή, εξακολούθησε την κίνηση του, ενώ το Σώμα Πανταζόπουλου, εκτός από μία ομάδα του, είχε ήδη επιστρέψει.

Ο Λοχαγός των Σωμάτων της Κολώνιας Αντώνης Λεοντοκιανάκος, έσπευσε να ακολουθήσει τη φάλαγγα του Δρέλλια, την οποία και συνάντησε στις 13 Σεπτεμβρίου, ώρα 11 το πρωί, στο χωριό Αρμένι, όπου κατέφτασαν και δέκα άνδρες του Σώματος Πανταζόπουλου. Έτσι η δύναμη των Αυτονομιακών έφτασε στους 169 άνδρες.

Ο Λεοντοκιανάκος αποφάσισε τότε να συνεχισθεί η προέλαση και να καταληφθεί ο αντικειμενικός σκοπός που είχε καθορισθεί, το Βεράτι. Το Απόσπασμα στράφηκε προς τα δυτικά, πέρασε τον ποταμό Τομορίτσα και συνέχισε προς τη διάβαση Ντάρντας στα βόρεια υψώματα του Τόμορου. Στη συνέχεια όταν έφτασε στο χωριό Κερπίτσα δέχθηκε πυρά από τα γύρω μουσουλμανικά χωριά Τρόβα, Οστίνα και Ρόμασι. Μετά από σύντομη συμπλοκή τα τμήματα των Οπλαρχηγών Νικοθύμιου και Γαλάνη κατέλαβαν αυτά τα χωριά και τα πυρπόλισαν. Τις απογευματινές ώρες το Απόσπασμα έφτασε στο μουσουλμανικό χωριό Τομόρι, κέντρο της περιοχής, όπου και διανυκτέρευσε.

Το πρωί της επομένης, 14 Σεπτεμβρίου, συνέχισε την πορεία του και ύστερα από δύο ώρες έφτασε στο χριστιανικό χωριό Βερτόπι, όπου οι κάτοικοι τους υποδέχθηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό και δάκρυα χαράς ως ελευθερωτές.

Μετά από ανάπαυση λίγων ωρών η φάλαγγα συνέχισε την κίνηση της προς το Βεράτι, που απέχει από το χωριό Βερτόπι τέσσερις ώρες πορείας. Μικρό τμήμα από έξι έφιππους ανιχνευτές με επικεφαλής τον Επιλοχία Γαλάνη, προηγείτο της φάλαγγας. Μετά από μίας ώρας πορεία φάνηκε από μακρυά το Βεράτι και οι ανιχνευτές με καλπασμό απομακρύνθηκαν από τη φάλαγγα για να φτάσουν όσο γρηγορότερα μπορούσαν στην πόλη.

Ο Υπολοχαγός Δρέλλιας, ύστερα από διαταγή του Αρχηγού του Αποσπάσματος, τους πρόλαβε στην είσοδο της πόλης ενώ η υπόλοιπη δύναμη βρισκόταν σε απόσταση τριών ωρών περίπου. Ο Επιλοχίας Γαλάνης και οι ανιχνευτές του δεν δέχθηκαν να περιμένουν και έτσι ο Δρέλλιας τέθηκε επικεφαλής του μικρού τμήματος και κινήθηκε προς την πόλη. Στην αρχή κανείς δεν έδωσε προσοχή στο μικρό έφιππο τμήμα που περνούσε. Σύντομα όμως οι Έλληνες και οι Χριστιανοί της πόλης αντελήφθησαν ότι επρόκειτο για Αυτονομιακούς στρατιώτες και με ενθουσιώδεις εκδηλώσεις τους οδήγησαν στο Διοικητήριο.

Ο Αλβανός Διοικητής παρέδωσε άνευ όρων την πόλη στον Αυτονομιακό Στρατό. Μετά από λίγες ώρες έφτασε και το Απόσπασμα με επικεφαλής το Λοχαγό Λεοντοκιανάκο.

Το Βεράτι είχε σκεπαστεί από χιλιάδες ελληνικές σημαίες και όλοι οι Έλληνες κάτοικοι είχαν συγκεντρωθεί στην είσοδο και τους δρόμους για να υποδεχθούν τους στρατιώτες

Ο Λεοντοκιανάκος επέτρεψε στους Αλβανούς αξιωματικούς να φέρουν τα ξίφη τους, ενώ η αλβανική χωροφυλακή αφοπλίστηκε, αλλά παρέμεινε στις θέσεις της. Οι φυλακισμένοι για πολιτικά αδικήματα και όλοι οι Έλληνες μετά από διαταγή αποφυλακίστηκαν και τέλος για την εδραίωση της τάξης πάρθηκαν όλα τα αναγκαία μέτρα και κηρύχθηκε ο στρατιωτικός νόμος.

Στον Στρατιωτικό και Πολιτικό Αρχηγό Κολώνιας – Πρεμετής Θεόδωρο Μαντούβαλο εστάλη τηλεγράφημα που πληροφορούσε για την κατάληψη του Βερατίου και ζητούνταν ενισχύσεις άμεσα. Η Κυβέρνηση της Αυτονόμου Ηπείρου πληροφορηθείσα τα γεγονότα και δεσμευμένη από προηγηθείσες σχετικές συμφωνίες αποστέλλει το επείγον τηλεγράφημα προς τον Μαντούβαλο:

«Εγκαταλείψατε Βεράτιον, ύψιστα εθνικά συμφέροντα καταστρέφονται.
Γ. Ζωγράφος – Δ. Δούλης».

Τα πράγματα αρχίζουν σύντομα να μεταβάλλονται. Πριν κοπάσουν οι πανηγυρισμοί με τηλεγράφημα από Έλληνες του Δυρραχίου γίνεται γνωστό ότι πάνω από 2000 Αλβανοί στρατιώτες κατευθύνονται προς το Βεράτι υπό την αρχηγία του Συνταγματάρχη Μουσά Κιαζήμ.

Ο Υπολοχαγός Δρέλλιας με εντολή του Λεοντοκιανάκου κινήθηκε προς τα νότια για να βρει τα υπόλοιπα Αυτονομιακά Σώματα προς ενίσχυση και στις 16 Σεπτεμβρίου συνάντησε τον Ταγματάρχη Τσίπουρα, ο οποίος του μεταβίβασε ότι μετά από εντολή της Ελληνικής Κυβέρνησης ο Ελληνικός Στρατός ανακαταλαμβάνει τη Βόρειο Ήπειρο, δίνοντας του τη διαταγή να ειδοποιήσει όσους βρίσκονταν στο Βεράτι να επιστρέψουν στις θέσεις τους.

Τότε το Απόσπασμα Λεοντοκιανάκου βγήκε από το Βεράτι για να αντιμετωπίσει τις αλβανικές δυνάμεις που έρχονταν από το Δυρράχιο. Μόλις έφτασαν στη γέφυρα Χασάν Μπέουτ και πριν προλάβουν να εγκατασταθούν εμφανίστηκαν οι Αλβανοί που άρχισαν να βάλουν κατά των Αυτονομιακών οι οποίοι έσπευσαν να λάβουν γρήγορα πρόχειρες θέσεις άμυνας.

Η μάχη που ακολούθησε ήταν άνιση και απεγνωσμένη. Ο εχθρός διέθετε πολύ περισσότερες δυνάμεις (αναλογία 12 προς 1), πολυβόλα, πυροβολικό και άφθονα πυρομαχικά. Οι Αλβανοί εκμεταλλεύτηκαν το πυροβολικό τους και αποδεκάτισαν τους Αυτονομιακούς οι οποίοι παρόλα αυτά απέκρουσαν όσες επιθέσεις γίνονταν για να εκτοπιστούν από τις θέσεις τους. Οι απώλειες ήταν μεγάλες και για τις δύο πλευρές. Ο Λεοντοκιανάκος σε κάποια στιγμή διέταξε τις σάλπιγγες να σημάνουν έφοδο στις γραμμές των κατάπληκτων Αλβανών. Οι εχθρικές γραμμές κλονίστηκαν και άρχισαν να οπισθοχωρούν.

Τα πολυβόλα τους αχρηστεύτηκαν και τρία από αυτά έπεσαν στα χέρια των Αυτονομιακών οι οποίοι έμειναν όμως με 70 άνδρες. Οι μόνοι επικεφαλής που ζούσαν ακόμα ήταν ο Λεοντοκιανάκος και ο Γαλάνης οι οποίοι οργάνωσαν τη μεταφορά των τραυματιών και την υποχώρηση στο Βεράτι. Οι Αλβανοί είχαν περίπου 400 νεκρούς.

Γεώργιος Στεφανάκος

Την επομένη, 17 Σεπτεμβρίου, ο Λοχαγός Λεοντοκιανάκος με τον ξάδερφο του Γεώργιο Στεφανάκο εγκατέστησαν φυλάκια προς την κατεύθυνση του εχθρού ο οποίος επιτέθηκε την αυγή από πολλά σημεία συγχρόνως. Οι Αυτονομιακοί προσπάθησαν να διασπάσουν τον κλοιό με ηρωική έξοδο. Ελάχιστοι όμως το κατόρθωσαν. Συνελήφθησαν αιχμάλωτοι 25 άνδρες, μεταξύ των οποίων οι Λεοντοκιανάκος και Στεφανάκος. Από τους τραυματίες δεν επέζησε κανείς.

Στις 18 Σεπτεμβρίου επέρχεται το τέλος και των δύο αυτών όντως ηρώων, τους οποίους αφού περιήγαγαν οι δήμιοι με χλευασμούς και βασανιστήρια ανά την πόλη, τους έστησαν στα εδώλια της εκτελέσεως στην πλατεία. Πρώτα εκτέλεσαν δια ριπών πολυβόλου τον Γεώργιο Στεφανάκο τον οποίον εκπνέοντα ασπάζεται ο Λεοντοκιανάκος για να ακολουθήσει ο παρακάτω διάλογος:

Μουσά Κιαζήμ: Εάν ζητωκραυγάσεις υπέρ της Αλβανίας θα σου χαρίσω τη ζωή.

Αντώνης Λεοντοκιανάκος: Εάν εκ τούτου εξαρτάται η ζωή μου, φωνάζω με όλη μου τη δύναμη «ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ»! και εξέπνευσε επαναλαμβάνοντας τα τελευταία αυτά λόγια, δεχόμενος τις σφαίρες από το πιστόλι του Κιαζήμ και τις μαχαιριές ενός άγριου Αλβανού δημίου του.

Την ίδια τύχη αλλά δι’ αγχονισμού είχε και ο κατ’ εξοχήν ανθρωπιστής και πατριώτης ιατρός Καϊάνας καθώς και άλλοι, που εξετέθησαν στην υποδοχή των τολμηρών Αυτονομιακών.

Έτσι ήθλησε ο εθνομάρτυς Αντώνιος Λεωντακιανάκος. Τα σώματα των δύο ηρώων μεταφέρθηκαν από χριστιανούς και θάφτηκαν στη θύρα του ελληνικού σχολείου του Βερατίου όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα, για να δείχνουν στους νέους του Βερατίου την ανδρεία των δύο Ελλήνων.

Το ηρωικό αυτό ολοκαύτωμα δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από άλλα ανάλογα της ελληνικής ιστορίας, τα οποία πρέπει να προβάλλονται ως πρότυπα ηρωισμού αυτοθυσίας για κάθε υψηλό ιδεώδες και δη για την Πατρίδα. Ο Λεοντοκιανάκος και οι Στρατιώτες του στέκονται επάξια μαζί με τον Λεωνίδα και τους 300 του και όσους εθελοντές ήρωες ακολούθησαν σε αντίστοιχες ηρωικές πράξεις.

 Το αλίευσα ΕΔΩ