Γιατί οι Τούρκοι λατρεύουν τους Αγίους; Τρομερές αποκαλύψεις της Ελισάβετ Ζαχαριάδου

Ένα βίντεο που αποκαλύπτει τη βαθιά και συχνά άγνωστη αλληλεπίδραση μεταξύ Βυζαντίου και τουρκικού κόσμου στη Μικρά Ασία. Η Ελισάβετ Ζαχαριάδου (1931-2018) έχει αναγνωριστεί διεθνώς ως μια από τις σημαντικότερες ερευνήτριες στο χώρο των τουρκικών σπουδών. Οι δημοσιεύσεις της αποτελούν σταθερές αναφορές σε όλα τα συνθετικά έργα για την τουρκική και οθωμανική ιστορία (Διεθνές Συμπόσιο: “Το Βυζάντιο στην Ιστορική Συνέχεια” 2011).

 

00:00 Εισαγωγή – Η μάχη του Μαντζικέρτ και η αρχή της αλλαγής
00:08 Η κατάρρευση του Βυζαντίου στη Μικρά Ασία
00:44 Πόσοι ήταν οι Τούρκοι; Ιστορικές εκτιμήσεις
03:03 Σταυροφορίες και νέα αποσταθεροποίηση
04:18 Χριστιανική πλειοψηφία και πολιτιστική επιρροή
05:09 Δυσκολίες εξισλαμισμού
05:20 Σουφισμός – το λαϊκό Ισλάμ της Μικράς Ασίας
06:16 Οι τεκέδες και η λατρεία των αγίων
08:28 Ο Τζελαλεντίν Ρουμί και οι δερβίσηδες
09:30 Χριστιανοί άγιοι στον τουρκικό κόσμο
10:54 Ο Κλήδονας και η επιβίωση αρχαίων εθίμων
12:48 Πώς επηρεάστηκαν οι Τούρκοι από τους Έλληνες
15:43 Μικτοί γάμοι και πολιτιστική όσμωση
17:59 Η μετάβαση στους Οθωμανούς
18:45 Από τους Σελτζούκους στον Κεμάλ Ατατούρκ

Το αλίευσα ΕΔΩ

Δικαστική «βόμβα» για AstraZeneca στην Ελλάδα: Αποζημίωση 300.000 ευρώ για θάνατο γυναίκας μετά από εμβολιασμό Covid-19

 

Σοκ με τις αποζημιώσεις για εμβόλια: Τα δικαστήρια ξεκαθαρίζουν ότι όταν προκύπτει σοβαρή βλάβη, το κράτος έχει την ευθύνη — όχι ο πολίτης.

Η δικαστική αντιμετώπιση των συνεπειών του εμβολιασμού, ιδίως μετά την πανδημία COVID-19, εισέρχεται σε μια νέα εκρηκτική φάση, όπου το ζήτημα παύει να είναι αποκλειστικά ιατρικό και μετατρέπεται σε βαθιά συνταγματικό και κοινωνικό… όπου τον λόγο πλέον παίρνουν τα δικαστήρια για τις σοκαριστικές παρενέργειες.

Πιο αναλυτικά, στον πυρήνα της σχετικής νομολογίας αναδύεται ένα κρίσιμο ερώτημα: όταν ο πολίτης συμβάλλει συνειδητά στην προστασία της δημόσιας υγείας, αλλά υφίσταται μια σπάνια και σοβαρή παρενέργεια που μπορεί να οδήγησε και στον θάνατο, ποιος φέρει τελικά το βάρος της ζημίας;
Η απάντηση που δίνουν πλέον τα δικαστήρια είναι σαφής και ιδιαίτερα ηχηρή.
Οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες δεν αντιμετωπίζονται ως απλό ατομικό ρίσκο, αλλά ως «δημόσιο βάρος», το οποίο δεν μπορεί να επωμίζεται αποκλειστικά ο παθών.

Η ευθύνη μετατοπίζεται στην Πολιτεία, η οποία καλείται να αποκαταστήσει τη ζημία στο πλαίσιο της συνταγματικής της αποστολής… εν ολίγοις το Κράτος πρέπει να πληρώσει.

Η απόφαση – σταθμός μετά από θάνατο ασθενούς – 300.000 ευρώ αποζημίωση σε συγγενείς

Ειδικότερα, η υπ’ αριθμ. 11407/2025 απόφαση του Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών σηματοδοτεί μια κρίσιμη καμπή στη νομολογία για την κρατική ευθύνη σε περιπτώσεις βλάβης υγείας μετά από εμβολιασμό στο πλαίσιο δημόσιας πολιτικής.
Το δικαστήριο αναγνώρισε αποζημιωτική ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου για τον θάνατο γυναίκας που επήλθε συνεπεία θρομβωτικού επεισοδίου, το οποίο συνδέθηκε αιτιωδώς με τη χορήγηση του εμβολίου της AstraZeneca.

Καθοριστικής σημασίας υπήρξε η απόρριψη του βασικού ισχυρισμού του Δημοσίου ότι ο εμβολιασμός είχε αποκλειστικά εθελοντικό χαρακτήρα και, ως εκ τούτου, δεν γεννάται ευθύνη αποζημίωσης.
Το δικαστήριο έκρινε ότι, ανεξαρτήτως του τυπικού χαρακτηρισμού, ο εμβολιασμός εντασσόταν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κρατικά οργανωμένης και εντατικά προωθούμενης υγειονομικής στρατηγικής, η οποία εξυπηρετούσε σκοπούς δημόσιου συμφέροντος, και άρα ενεργοποιεί την υποχρέωση του κράτους να αποκαθιστά ζημίες που υφίστανται πολίτες στο πλαίσιο αυτής.
Η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ εμβολιασμού και θανατηφόρου αποτελέσματος δεν θεμελιώθηκε με απόλυτη επιστημονική βεβαιότητα — κάτι που άλλωστε δεν απαιτείται κατά πάγια νομολογία — αλλά με υψηλό βαθμό πιθανότητας, βασισμένο σε ένα συνεκτικό αποδεικτικό πλέγμα.
Συγκεκριμένα, ελήφθη υπόψη η στενή χρονική εγγύτητα μεταξύ της χορήγησης του εμβολίου και της εκδήλωσης του επεισοδίου, η απουσία εναλλακτικών παραγόντων κινδύνου στο ιατρικό ιστορικό της θανoύσας, καθώς και η τεκμηρίωση από τη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία που αναγνωρίζει τη συγκεκριμένη σπάνια παρενέργεια.

Η αποζημίωση

Με βάση τα ανωτέρω, το δικαστήριο επιδίκασε συνολική αποζημίωση ύψους 300.000 ευρώ, κατανέμοντας 120.000 ευρώ στον σύζυγο και από 90.000 ευρώ σε καθεμία από τις δύο θυγατέρες. Η κρίση αυτή εδράζεται στην αναγνώριση της ηθικής βλάβης και της ανεπανόρθωτης απώλειας που υπέστη η οικογένεια, αποτυπώνοντας τη νομολογιακή προσέγγιση περί αποκατάστασης του «δυσαναπλήρωτου κενού».
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αποσαφήνιση του υπόχρεου προς αποζημίωση. Το δικαστήριο έκρινε ότι ούτε οι Περιφέρειες ούτε οι επιμέρους υγειονομικές αρχές φέρουν ευθύνη, καθώς ενεργούν κατ’ εκτέλεση κεντρικών κατευθύνσεων.

Το σκεπτικό της απόφασης 

Ομοίως, δεν στοιχειοθετήθηκε ευθύνη της φαρμακευτικής εταιρείας, ελλείψει απόδειξης ελαττώματος του προϊόντος. Αντιθέτως, η ευθύνη αποδόθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο, ως φορέα σχεδιασμού, οργάνωσης και υλοποίησης της εθνικής στρατηγικής εμβολιασμού και ως εγγυητή της δημόσιας υγείας.
Το κρίσιμο νομικό ζήτημα της απόδειξης της αιτιώδους συνάφειας αναδεικνύεται για ακόμη μία φορά ως ο πυρήνας τέτοιων διαφορών. Τα διοικητικά δικαστήρια υιοθετούν μια ρεαλιστική και λειτουργική προσέγγιση, αναγνωρίζοντας ότι στην ιατρική επιστήμη η απόλυτη βεβαιότητα είναι συχνά ανέφικτη. Ως εκ τούτου, αρκεί η θεμελίωση ενός υψηλού βαθμού πιθανολόγησης, μέσω πραγματογνωμοσυνών, χρονικής συσχέτισης, αποκλεισμού άλλων αιτίων και αξιοποίησης διεθνών επιστημονικών δεδομένων.
Η σπανιότητα της παρενέργειας δεν λειτουργεί αποτρεπτικά· αντιθέτως, ενισχύει τον εξαιρετικό χαρακτήρα της ζημίας και την ανάγκη αποκατάστασής της.
Η εν λόγω απόφαση δεν υπονομεύει τη σημασία του εμβολιασμού ως εργαλείου δημόσιας υγείας.
Αντιθέτως, ενισχύει τη θεσμική αξιοπιστία του συστήματος, καθώς επιβεβαιώνει ότι το κράτος αναλαμβάνει την ευθύνη για τις σπάνιες αλλά σοβαρές συνέπειες που μπορεί να προκύψουν από πολιτικές συλλογικής προστασίας. Η συνταγματική αρχή της ισότητας στα δημόσια βάρη αποκτά, έτσι, ουσιαστικό περιεχόμενο, μετατρεπόμενη από αφηρημένη επιταγή σε συγκεκριμένο μηχανισμό αποκατάστασης και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Οι προηγούμενες αποφάσεις 

Νωρίτερα, η υπ’ αριθμ. 622/2021 απόφαση του Συμβούλιο της Επικρατείας, σηματοδότησε μια ουσιαστική τομή στη σχετική νομολογία.
Η υπόθεση αφορούσε τον θάνατο ανηλίκου μετά από υποχρεωτικό εμβολιασμό με το MMR vaccine και έθεσε με απόλυτη καθαρότητα το ζήτημα της κρατικής ευθύνης.

Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η υποχρέωση αποζημίωσης του Δημοσίου δεν προϋποθέτει την ύπαρξη ιατρικού σφάλματος ή ελαττωματικού προϊόντος, ούτε αναιρείται από το γεγονός ότι ο εμβολιασμός ήταν νόμιμος και επιβεβλημένος για λόγους δημόσιας υγείας. Αντιθέτως, αρκεί η διαπίστωση ότι ένας πολίτης υπέστη μια ιδιαίτερη και δυσανάλογη βλάβη, στο πλαίσιο μιας πολιτικής που εξυπηρετεί το γενικό συμφέρον.
Η συλλογιστική αυτή εδράζεται ευθέως στη συνταγματική αρχή της ισότητας στα δημόσια βάρη.
Σύμφωνα με αυτήν, όταν το κοινωνικό σύνολο ωφελείται από μια κρατική επιλογή, δεν είναι επιτρεπτό το κόστος να επιβαρύνει δυσανάλογα έναν και μόνο πολίτη.
Η Πολιτεία οφείλει να παρέμβει, όχι ως τιμωρητικός μηχανισμός, αλλά ως φορέας θεσμικής αλληλεγγύης και δικαιοσύνης.
Με τον τρόπο αυτό, η έννοια της ευθύνης αποδεσμεύεται από την παραδοσιακή ανάγκη απόδειξης σφάλματος και επαναπροσδιορίζεται σε όρους δίκαιης κατανομής των συνεπειών. Η προστασία της δημόσιας υγείας δεν μπορεί να συνεπάγεται ατομική θυσία χωρίς αντιστάθμιση.
Αντίθετα, η αποκατάσταση της ζημίας λειτουργεί ως μηχανισμός ενίσχυσης της εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος και τους θεσμούς.
Η νέα αυτή νομολογιακή κατεύθυνση δεν υπονομεύει τον εμβολιασμό· τον θωρακίζει.
Διότι καθιστά σαφές ότι η συλλογική ευθύνη δεν είναι μονόδρομος για τον πολίτη, αλλά συνοδεύεται από αντίστοιχη ευθύνη της Πολιτείας. Σε μια εποχή όπου η δημόσια υγεία δοκιμάζεται, η ισορροπία αυτή αποτελεί ίσως το πιο ουσιαστικό θεμέλιο κοινωνικής συνοχής.

www.bankingnews.gr

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Το τραγικό λάθος με το Τσάι που βλάπτει σοβαρά την υγεία μας

 

Το αλίευσα ΕΔΩ

Τι να πεις σε ένα παιδί πριν πάρει το πρώτο του smartphone

από το Μανώλη Ανδριωτάκη

Απλές συμβουλές προς γονείς και εφήβους

Καλό μου παιδί. Έφτασε η ώρα να πάρεις το πρώτο σου smartphone, θέλω να γνωρίζεις ότι αυτό που θα κρατάς στα χέρια σου έχει τεράστια δύναμη και μαζί μια μεγάλη ευθύνη. Μπορείς να κάνεις ωραιότατα πράγματα με αυτό, να επικοινωνείς με ανθρώπους, να δημιουργείς, να μοιράζεσαι την εμπειρία σου, να μαθαίνεις. Την ίδια στιγμή όμως μπορεί εύκολα να βλάψεις τον εαυτό σου και τους άλλους. Δεν είναι ένα απλό εργαλείο αυτό, είναι ένας ολόκληρος κόσμος, με το φως και το σκοτάδι του. Μπορεί μεν να ορίσεις εσύ τη χρήση του, αλλά κι εκείνο με τη σειρά του θα σε σμιλέψει. Ανάλογα με τις συνθήκες θα σου επιβάλλει τρόπους και συμπεριφορές που ούτε φανταζόσουν ότι υπήρχαν μέσα σου. Σκέψου, λοιπόν, ποιες είναι οι αρχές και οι αξίες που έχεις μάθει για τη ζωή σου και προχώρησε με προσοχή. 

Η προσοχή σου είναι ό,τι πιο πολύτιμο διαθέτεις, αλλά δυστυχώς είναι πεπερασμένη. Το smartphone και οι περισσότερες από τις δημοφιλείς εφαρμογές του είναι σχεδιασμένες έτσι ώστε να σου αποσπούν την προσοχή και να την κατευθύνουν εκεί που θέλουν. Για πολλά χρόνια, οι καπνοβιομηχανίες έπειθαν τον κόσμο ότι τα προϊόντα τους ήταν ασφαλή. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στις μέρες μας με τα σόσιαλ μίντια. Μην του δώσεις «λευκή επιταγή». Σου δίνουν πρόσβαση σε «δωρεάν» προϊόντα και υπηρεσίες, αλλά σου υποκρύπτουν κάτι σημαντικότερο: το χρυσάφι τους είναι η προσοχή σου. Αυτά που σου προσφέρουν δεν συγκρίνονται με αυτά που τους δίνεις. Ζήσε την εφηβεία σου κυρίως στον φυσικό κόσμο, δεν θα χάσεις τίποτα πραγματικά άξιο.

Μια μέρα θα συνειδητοποιήσεις κι εσύ ότι το δώρο αυτό, όπως τόσα άλλα, έχει πολλές όψεις. Αν το οριοθετήσεις συνειδητά, θα έχεις κέρδη· αν το αφήσεις να σε μαγέψει, θα έχεις κυρίως απώλειες. Θα είμαι στο πλάι σου να σε βοηθήσω να το χρησιμοποιήσεις με ασφάλεια, ορίζοντας μαζί τις χρονικές διάρκειες και άλλες ρυθμίσεις ασφαλείας. Δυστυχώς, σήμερα η είσοδός σου στον κόσμο αυτόν εξαρτάται μόνο από εσένα κι από εμάς τους γονείς. Και σου υπόσχομαι ότι δεν θα με δεις ποτέ ξανά να κοιτάζω το δικό μου smartphone ενώ συζητάμε.

Καθημερινή

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Κυριακὴ τῶν Βαΐων – Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 5 Ἀπριλίου 2026

 

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα

ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ δ’ 4 – 9

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

⁴ Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε.

⁴ Χαίρετε πάντοτε τὴν χαράν, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἕνωσιν καὶ κοινωνίαν μας μὲ τὸν Κύριον. Πάλιν θὰ εἴπω, χαίρετε.

⁵ τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν γνωσθήτω πᾶσιν ἀνθρώποις. ὁ Κύριος ἐγγύς.

⁵ Ἡ ἐπιείκειά σας καὶ ἡ ὑποχωρητικότης σας ἂς γίνῃ γνωστὴ εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ εἰς αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς ἀπίστους. Ὁ Κύριος πλησιάζει νὰ ἔλθῃ καὶ θὰ ἀποδώσῃ αὐτὸς εἰς ἕκαστον ὅ,τι τοῦ ἀνήκει.

⁶ μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ’ ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν,

⁶ Μὴ κυριεύεσθε ἀπὸ ἀγωνιώδη φροντίδα διὰ τίποτε, ἀλλὰ διὰ κάθε τι ποὺ σᾶς παρουσιάζεται, κάνετε γνωστὰ τὰ αἰτήματά σας πρὸς τὸν Θεόν διὰ τῆς προσευχῆς καὶ διὰ τῆς δεήσεως, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ συνοδεύωνται καὶ μὲ εὐγνώμονα εὐχαριστίαν δι’ ὅσα ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωκε.

⁷ καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

⁷ Καὶ ἔτσι, ὅταν διώχνετε κάθε μέριμναν καὶ ἐμπιστεύεσθε τὸν ἑαυτόν σας εἰς τὴν θείαν Πρόνοιαν, ἡ εἰρήνη ποὺ ἔχει ὁ Θεὸς καὶ τὴν μεταδίδει εἰς τοὺς ἰδικούς του, τῆς ὁποίας τὴν τελειότητα κάθε νοῦς, εἴτε ἀνθρώπινος εἴτε ἀγγελικὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ νοιώσῃ, θὰ φρουρήσῃ τὰς καρδίας σας καὶ τὰς σκέψεις σας, ἐφ’ ὅσον μένετε ἐνωμένοι μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

⁸ Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος, ταῦτα λογίζεσθε·

⁸ Καὶ τώρα ἀπομένει, ἀδελφοί μου, νὰ σᾶς ἀπευθύνω καὶ μίαν ἄλλην προτροπήν· ὅσα εἶναι ἀληθῆ, ὅσα εἶναι σεμνὰ καὶ σεβαστά, ὅσα εἶναι σύμφωνα μὲ τὸ δίκαιον, ὅσα εἶναι ἄμολυν τὰ καὶ ἁγνά, ὅσα εἶναι προσφιλῆ εἰς τὸν Θεόν καὶ εἰς τοὺς καλοὺς ἀνθρώπους, ὅσα ἔχουν καλὴν φήμην, καὶ ὁποιανδήποτε ἄλλην ἀρετὴν καὶ ὁποιονδήποτε ἔργον ἀγαθόν, ποὺ εἶναι ἄξιον ἐπαίνου, αὐτὰ νὰ συλλογίζεσθε καὶ νὰ προσέχετε, ὥστε καὶ νὰ τὰ ἐφαρμόζετε εἰς τὸν βίον σας.

⁹ ἃ καὶ ἐμάθετε καὶ παρελάβετε καὶ ἠκούσατε καὶ εἴδετε ἐν ἐμοί, ταῦτα πράσσετε· καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ’ ὑμῶν.

⁹ Αὐτά, ποὺ ἐμάθατε καὶ παρελάβατε διὰ τῆς προφορικῆς διδασκαλίας μου καὶ τὰ ἠκούσατε καὶ τὰ εἴδατε εἰς τὴν ὅλην συμπεριφορὰν καὶ διαγωγήν μου, ταῦτα νὰ πράττετε. Καὶ τότε ὁ Θεός, ποὺ εἶναι ὁ χορηγὸς τῆς εἰρήνης, θὰ εἶναι μαζί σας.

Το αλίευσα ΕΔΩ

 

 

Εὐαγγέλιο

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ιβ’ 1 – 18

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

¹ Ὁ οὖν Ἰησοῦς πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα ἦλθεν εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν.

¹ Ο Ἰησοῦς, λοιπόν, χωρὶς νὰ ἐμποδισθῇ ἀπὸ τὴν ἐπιβουλὴν αὐτὴν τῶν ἐχθρῶν του, ἓξ ἡμέρας πρὸ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, ἦλθεν εἰς τὴν Βηθανίαν, ὅπου ἦτο ὁ Λάζαρος, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀποθάνει καὶ τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν.

² ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ, καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν ἐκ τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ.

² Λόγῳ δὲ τοῦ σεβασμοῦ καὶ τῆς εὐγνωμοσύνης, ποὺ ἐξ αἰτίας τοῦ θαύματος ᾐσθάνοντο οἱ συγγενεῖς τοῦ Λαζάρου πρὸς αὐτόν, τοῦ ἔκαμαν δεῖπνον ἐκεῖ καὶ ἡ Μάρθα ὑπηρέτει. Ὁ δὲ Λάζαρος ἦτο ἕνας ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἐκάθηντο καὶ συνέτρωγον εἰς τὸ τραπέζι μαζί του.

³ ἡ οὖν Μαρία, λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξε ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου.

³ Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ Μαρία, ἀφοῦ ἠγόρασε περὶ τὰ ἑκατὸν δράμια μύρον κατασκευασμένον ἀπὸ ἓν εἶδος τοῦ ἀρωματικοῦ φυτοῦ τῆς βαλεριάνας, τὸ ὁποῖον καλεῖται νάρδος, μύρον γνήσιον καὶ ἀνόθευτον καὶ πάρα πολὺ ἀκριβόν, ἤλειψε μὲ αὐτὸ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ἔπειτα ἐκδηλοῦσα τὴν βαθεῖαν ταπείνωσίν της πρὸς τὸν Ἰησοῦν ἐκαθάρισε μὲ τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς της τοὺς πόδας του· ἡ οἰκία δὲ ἐγέμισεν ἀπὸ τὴν εὐωδίαν τοῦ μύρου.

⁴ λέγει οὖν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἰούδας Σίμωνος Ἰσκαριώτης, ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι·

⁴ Ὕστερα λοιπὸν ἀπὸ τὴν πρᾶξιν αὐτὴν τῆς Μαρίας εἶπεν ἕνας ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, ὁ Ἰούδας ὁ υἱὸς τοῦ Σίμωνος ὁ Ἰσκαριώτης, ἐκεῖνος ποὺ ἔμελλε νὰ τὸν παραδώσῃ διὰ προδοσίας εἰς τοὺς σταυρωτάς του.

⁵ Διατί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;

⁵ Τὸ μύρον αὐτὸ ἀντὶ νὰ χυθῇ καὶ σπαταληθῇ ἄσκοπα, διατὶ δὲν ἐπωλήθη ἀντὶ τριακοσίων δηναρίων, ἤτοι ἀντὶ διακοσίων πεντήκοντα περίπου χρυσῶν δραχμῶν, καὶ δὲν ἐδόθη τὸ ἀντίτιμόν του ἐλεημοσύνη εἰς τοὺς πτωχούς;

⁶ εἶπε δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ, ἀλλ’ ὅτι κλέπτης ἦν, καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν.

⁶ Εἶπε δὲ τοῦτο, ὄχι διότι ἐνδιεφέρετο διὰ τοὺς πτωχούς, ἀλλὰ διότι ἦτο κλέπτῃς καὶ εἶχεν αὐτὸς τὸ κυτίον τῶν συνεισφορῶν καὶ κατεκράτει κρυφίως ὑπὲρ τοῦ ἑαυτοῦ του τὰ ριπτόμενα εἰς αὐτὸ χρήματα.

⁷ εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς· Ἄφες αὐτήν, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό.

⁷ Ὅταν λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς ἤκουσε τὴν ἐπίκρισιν αὐτήν, εἶπεν· Ἄφησέ την ἥσυχον καὶ μὴ τὴν ἐλέγχῃς. Ἡ γυναῖκα αὐτὴ σὰν νὰ προησθάνετο, ὅτι πρόκειται μετ’ ὀλίγον νὰ ταφῶ, ἔχει φυλάξει τὸ μύρον αὐτὸ ὡς συμβολισμὸν καὶ προαναγγελίαν τῆς διὰ μύρου ἑτοιμασίας τοῦ σώματός μου κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ταφῆς μου.

⁸ τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε.

⁸ Μὴ τὴν ἐμποδίζετε λοιπόν. Διότι τοὺς πτωχοὺς τοὺς ἔχετε πάντοτε μαζί σας, καὶ μπορεῖτε εἰς οἰανδήποτε στιγμὴν νὰ τοὺς ἐλεήσετε, ἐμὲ ὅμως δὲν μὲ ἔχετε πάντοτε, διότι μετ’ ὀλίγον θὰ ἀποθάνω.

⁹ Ἔγνω οὖν ὄχλος πολὺς ἐκ τῶν Ἰουδαίων ὅτι ἐκεῖ ἐστι, καὶ ἦλθον οὐ διὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον, ἀλλ’ ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἴδωσιν ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν.

⁹ Ἀπὸ τὸ δεῖπνον λοιπὸν αὐτὸ καὶ ἀπὸ ὅσα συνέβησαν κατ’ αὐτό, ἔμαθε λαὸς πολὺς ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εὑρίσκετο εἰς Βηθανίαν καὶ ἦλθον ἐκεῖ ὄχι μόνον διὰ τὸν Ἰησοῦν, ἀλλὰ διὰ νὰ ἴδουν καὶ τὸν Λάζαρον, τὸν ὁποῖον ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν.

¹⁰ ἐβουλεύσαντο δὲ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἀποκτείνωσιν,

¹⁰ Κατόπιν ὅμως αὐτοῦ ἀπεφάσισαν οἱ ἀρχιερεῖς νὰ θανατώσουν καὶ τὸν Λάζαρον,

¹¹ ὅτι πολλοὶ δι’ αὐτὸν ὑπῆγον τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπίστευον εἰς τὸν Ἰησοῦν.

¹¹ διότι ἐξ αἰτίας του πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἐπῆγαν εἰς τὴν Βηθανίαν διὰ νὰ βεβαιωθοῦν, ἐὰν πράγματι ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν καὶ ὅταν διεπίστωναν τοῦτο, ἐπίστευον εἰς τὸν Ἰησοῦν.

¹² Τῇ ἐπαύριον ὁ ὄχλος πολὺς ὁ ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν, ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα,

¹² Τὴν κατόπιν ἀπὸ τὸ δεῖπνον ἡμέραν λαὸς πολύς, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἔλθει εἰς τὴν ἑορτήν, ὅταν ἤκουσαν ὅτι ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα,

¹³ ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτῷ, καὶ ἐκραύγαζον· Ὡσαννά· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.

¹³ ἐπῆραν εἰς τὰ χέρια τους κλαδιὰ ἀπὸ τὶς χουρμαδιές, ποὺ ἦσαν κατὰ μῆκος τοῦ δρόμου καὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν πόλιν διὰ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν καὶ ἐφώναζαν δυνατά· Δόξα καὶ τιμὴ εἰς αὐτὸν ποὺ ὑποδεχόμεθα· εὐλογημένος καὶ δοξασμένος νὰ εἶναι αὐτός, ποὺ ἔρχεται ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Κύριον ὡς ἀντιπρόσωπός του. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἔνδοξος βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ τόσον καιρὸν ἐπεριμέναμεν.

¹⁴ εὑρὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὀνάριον ἐκάθισεν ἐπ’ αὐτό, καθώς ἐστι γεγραμμένον·

¹⁴ Ἐζήτησε δὲ καὶ εὗρεν ὁ Ἰησοῦς ἕνα πουλαράκι καὶ ἐκάθησεν ἐπ’ αὐτοῦ, σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι γραμμένον εἰς τὸν προφήτην Ζαχαρίαν·

¹⁵ Μὴ φοβοῦ, θύγατερ Σιών· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου.

¹⁵ Μὴ φοβεῖσαι, Ἱερουσαλήμ, κόρη τοῦ ὄρους Σιών· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται, ὄχι σὰν τύραννος καὶ κατακτητὴς ἐπὶ ἵππου ἢ ἅρματος πολεμικοῦ, ἀλλὰ καθήμενος ἐπάνω εἰς πουλάριον ὄνου.

¹⁶ Ταῦτα δὲ οὐκ ἔγνωσαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ τὸ πρῶτον, ἀλλ’ ὅτε ἐδοξάσθη ὁ Ἰησοῦς, τότε ἐμνήσθησαν ὅτι ταῦτα ἦν ἐπ’ αὐτῷ γεγραμμένα, καὶ ταῦτα ἐποίησαν αὐτῷ.

¹⁶ Τί ἐσήμαιναν δὲ οἱ λόγοι αὐτοὶ τοῦ Ζαχαρίου, δὲν ἐνόησαν οἱ μαθηταί του εἰς τὰς ἀρχάς, κατὰ τὴν ὥραν τῆς θριαμβευτικῆς του ταύτης εἰσόδου, ἀλλ’ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐδοξάσθη διὰ τῆς ἀναστάσεως καὶ ἀναλήψεως αὐτοῦ, τότε, ποὺ ἐφωτίσθησαν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ἐνεθυμήθησαν, ὅτι τὰ προφητικὰ αὐτὰ λόγια τοῦ Ζαχαρίου ἦσαν δι’ αὐτὸν γραμμένα. Καὶ ἀκριβῶς διὰ νὰ πληρωθῇ ἡ προφητεία αὐτή, συνειργάσθησαν χωρὶς νὰ τὸ ἐννοοῦν καὶ αὐτοὶ καὶ ἔκαμαν διὰ τὸν Ἰησοῦν ταῦτα.

¹⁷ Ἐμαρτύρει οὖν ὁ ὄχλος ὁ ὢν μετ’ αὐτοῦ ὅτε τὸν Λάζαρον ἐφώνησεν ἐκ τοῦ μνημείου καὶ ἤγειρεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν.

¹⁷ Κατὰ τὴν ὑποδοχὴν λοιπὸν ἐκείνην ἔδιδε μαρτυρίαν περὶ τοῦ θαύματος τοῦ Λαζάρου εἰς ὅσους δὲν τὸ εἶχαν ἴδει, ὁ λαός, ποὺ ἦτο τότε μαζί του, ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐφώναξεν ἀπὸ τὸ μνημεῖον τὸν Λάζαρον καὶ τὸν ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν.

¹⁸ διὰ τοῦτο καὶ ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος, ὅτι ἤκουσαν τοῦτο αὐτὸν πεποιηκέναι τὸ σημεῖον.

¹⁸ Δι’ αὐτὸ καὶ τὸν προϋπάντησαν τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, διότι ἤκουσαν ἀπὸ τοὺς αὐτόπτας μάρτυρας, ὅτι αὐτὸς εἶχε κάμει τὸ μέγα τοῦτο θαῦμα.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

 

Είμαι Έλληνας

  Στίχοι Φώτης Αποστολάκης

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Νοέλια Καστίγιο: Το σπασμένο εξάρτημα μιας απάνθρωπης μηχανής

 

Νοέλια Καστίγιο: Το σπασμένο εξάρτημα μιας απάνθρωπης μηχανής

Η κρατική ευθανασία της Νοέλια αποτελεί το απόγειο ενός θεσμοθετημένου σκοταδισμού, όπου η απόγνωση των θυμάτων βαφτίζεται προοδευτικό δικαίωμα στην αυτοκτονία

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Όταν η κρατική δολοφονία ενός αθώου και βασανισμένου πλάσματος παρουσιάζεται ως απόγειο «δημοκρατικής» πράξης, τότε μπορούμε με κάθε επισημότητα να κάνουμε λόγο για θεσμοθετημένη σατανοκρατία.

Οι φούρνοι των Ναζί άνοιξαν ξανά και τα νέα ιατρικά «Άουσβιτς» που σπρώχνουν τις μάζες στους κοινωνικούς θαλάμους της ευθανασίας, λειτουργούν με το προκάλυμμα της «συμπόνιας» όσο θερίζουν ζωές με ασπλαχνία. Και με μια παρανοϊκή ερμηνεία της ελευθερίας που ορίζει ότι η αυτόβουλη ανθρωποθυσία είναι αποκορύφωμα «προοδευτισμού». Μόνο που τώρα πλέον οι ανθρωποθυσίες δεν γίνονται στους βωμούς των Μάγιας και των Αζτέκων, αλλά στον ιατρικό βωμό του χρήματος και της εωσφορικής πολιτικής μείωσης του πληθυσμού.

Η συγκλονιστική υπόθεση της 25χρονης Νοέλια Καστίγιο στην Ισπανία, ξεμπρόστιασε με τον πιο ωμό τρόπο τη σατανική βιομηχανία του υποβοηθούμενου θανάτου, που λειτουργεί με καύσιμο τη διαστροφική ατζέντα του δικαιωματισμού. Ένα γλυκύτατο κορίτσι με τραγική ζωή και ακόμα πιο τραγικό θάνατο, χρησιμοποιήθηκε σαν εξάρτημα που σμπαραλιάστηκε από όλο το κακό του κόσμου μας, και έπειτα πετάχτηκε.

Θύμα μιας κατεστραμμένης οικογένειας, η Νοέλια απέκτησε σοβαρά ψυχολογικά τραύματα από 13 ετών, ξεκίνησε να κάνει απόπειρες αυτοκτονίας, αυτοτραυματιζόταν συστηματικά και μπαινόβγαινε σε ψυχιατρικά ιδρύματα. Μέχρι που το ισπανικό κράτος την «πάρκαρε» σε ένα κέντρο φιλοξενίας για ευάλωτους νέους όπου βιάστηκε ομαδικά από τρεις «ανήλικους» μετανάστες που δεν συνελήφθησαν, ούτε αναγνωρίστηκαν ποτέ. Τσακισμένη από την απόλυτη απόγνωση, η Νοέλια πήδηξε από τον πέμπτο όροφο του κέντρου φιλοξενίας για να βάλει τέλος στη ζωή της, αλλά έζησε και έμεινε παράλυτη από τη μέση κάτω.

Καθηλωμένη με χρόνιους σωματικούς πόνους και πληγές στην ψυχή, παραδομένη σε μια ζούγκλα αδικίας, και απομονωμένη από ένα αδίστακτο κράτος απανθρωπιάς, η Νοέλια πείστηκε ότι τη συμφέρει ο θάνατος και ζήτησε να της γίνει ευθανασία το 2024. Ο πατέρας της, μπλόκαρε τη διαδικασία φτάνοντας την υπόθεση μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά ενάμισι χρόνο μετά, τελικά δόθηκε το πράσινο φως για τη θανατική καταδίκη της Νοέλια. Ενός άκακου κοριτσιού που πέρασε από όλους τους σταθμούς της επίγειας κόλασής μας, με τερματικό σταθμό την άπειρη απελπισία.

Το διεστραμμένο «μάρκετινγκ» της κουλτούρας θανάτου

Στην ίδια νεοταξική κουλτούρα που έφτασε να λέγεται σεξουαλική παρενόχληση ακόμα και το να λες «γεια σου» σε μια γυναίκα, τα πραγματικά θύματα κτηνώδους κακοποίησης όπως η Νοέλια αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα προς απόσυρση. Ο δημόσιος διάλογος για τα καθάρματα που βίασαν την κοπέλα, φιμώθηκε. Οι φεμινιστικές οργανώσεις λούφαξαν μέσα στην υποκρισία τους. Τα συστημικά μέσα περιγράφουν την κρατική δολοφονία ως δικαιωματιστική νίκη της δολοφονημένης (!) και δίνουν έμφαση στις «600 μέρες υπομονής» μέχρι να «κερδίσει» (!) την ικανοποίηση του αιτήματός της να την εκτελέσουν!

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η υπόθεση της Νοέλια χρησιμοποιείται από το νεοταξικό σύστημα ως ένα κτηνώδες μάρκετινγκ για τη «χρησιμότητα» των θανατο-νόμων. Η κουλτούρα βιασμού από «ασυνόδευτους» εισβολείς, η προστασία των θυτών ελέω ατζέντας, η στυγνότητα του κράτους, η μηδενική πρόνοια και η κοινωνική ασπλαχνία, όλοι αυτοί οι παράγοντες σπρώχνονται βιαστικά κάτω από το χαλί για να μείνει στην επιφάνεια μόνο η υποταγή στο κράτος του θανάτου, ο θρίαμβος της απωλείας, η επιβράβευση της απόγνωσης, η μαρτυρική «ιερότητα» του μηδενισμού.

Η εκτέλεση ενός αθώου παρουσιάζεται σαν «ξεκούραση». Η απανθρωπιά παρουσιάζεται σαν οίκτος. Ο δήμιος – γιατρός παρουσιάζεται σαν ευεργέτης. Οι βιαστές παρουσιάζονται σαν αμελητέα πρόσωπα, κομπάρσοι του «αναπόφευκτου». Η ώθηση μιας ψυχής στην αυτοκτονία, παρουσιάζεται σαν ευγενές προνόμιο. Μια κανονικότατη πολιτική ευγονικής, όπου ο ψυχικά άρρωστος, ο πονεμένος και ο βασανισμένος είναι ανεπιθύμητα βάρη που σπαταλούν πόρους. Μια κοινωνία άγριων θηρίων όπου τα πληγωμένα πλάσματα κατασπαράζονται.

Η αξία της θεραπείας παραδίδει τη θέση της στον τερματισμό του «ελαττωματικού». Η απόλυτη απόσυρση του κράτους από τον θεσμικό ρόλο της προστασίας των πολιτών του, μεταμφιέζεται σε υπεροχή «ανεκτικότητας». Είμαι τόσο δημοκράτης που ανέχομαι ακόμα και να σε δολοφονήσω! Για οτιδήποτε πάει στραβά στην υγεία σου, μπορείς να βασιστείς σε εμένα – το κράτος – ότι θα σε «ελεήσω» με μια ένεση.

Με υποθέσεις σαν της Νοέλια Καστίγιο, οι επίδοξοι βιαστές (ειδικά αν είναι προστατευόμενοι ατζέντας) εισπράττουν το μήνυμα ότι και να λιανίσουν μια αθώα γυναίκα, το πολύ – πολύ το κράτος να τη διευκολύνει για αυτοεξόντωση, αντί να σαπίσουν οι ίδιοι στη φυλακή. Και από την άλλη, οι άνθρωποι που παλεύουν με χρόνια νοσήματα της ψυχής και του σώματος, βλέπουν ότι το κράτος τους προορίζει για την πτέρυγα των «δικαιωμένων» αυτοχείρων.

Και ο Θεός; Πουθενά ο Θεός. Ο Χριστός δίδαξε να διακονούμε τους αναγκεμένους για να σωθούμε, και η Νέα Τάξη Πραγμάτων προστάζει να τους δολοφονούμε για να μας απαλλάξουν από την ταλαιπωρία. Ριζώνει ο απόλυτος μηδενισμός σε κοινωνίες που γίνεται «δόγμα» ότι δεν υπάρχει αθάνατη ψυχή, δεν υπάρχει ανάσταση, δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή και κρίση, αλλά υπάρχουν μόνο χημικές συνάψεις σε ένα σάρκινο σακί που λέγεται άνθρωπος και αυτές πρέπει να τερματίζονται όταν υπολειτουργούν.

Η υπόθεση της Νοέλια Καστίγιο έδειξε ορθάνοιχτο το βάραθρο στο οποίο κατακρημνίζεται η νεοταξική κοινωνία. Το σύνθημα «my body – my choice» που επιστρατεύτηκε για τις εκτρώσεις, έφτασε τώρα στον τελικό προορισμό του που είναι η αυτοδιάθεση του σώματος στην αυτοκτονία. Η θεσμοποιημένη θανάτωση όλων των αθώων και των απροστάτευτων. Καλώς ήρθαμε στην εποχή του ψηλαφητού σκότους…

sportime.gr 27 Μαρ 2026

Το αλίευσα ΕΔΩ

Κυριακὴ Ε΄ Νηστειῶν - Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας – Ἀποστολικὸ καί Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 29 Μαρτίου 2026

 

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ θ’ 11 – 14

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

¹¹ Χριστὸς δὲ παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ’ ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως,

¹¹ Ὁ Χριστὸς ὅμως, ὅταν ἦλθεν ὡς Ἀρχιερεὺς τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα διὰ τοὺς χρόνους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἦσαν μέλλοντα, εἰσῆλθε διὰ μέσου τῆς μεγαλυτέρας καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, ἡ ὁποία δὲν κατεσκευάσθη ἀπὸ χέρια ἀνθρώπων. Τουτέστιν εἰσῆλθε ὄχι διὰ μέσου τῆς κτίσεως αὐτῆς, ἀλλὰ διὰ τοῦ σώματός του, τὸ ὁποῖον ἔγινεν ἡ τελειοτέρα σκηνὴ τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τὸ ὁποῖον, ἀφοῦ συνελήφθη ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, δὲν ἦτο ἐκ τῆς κτίσεως ταύτης, ἀλλ’ ἐκ νέας πνευματικῆς κτίσεως.

¹² οὐδὲ δι’ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ Ἅγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος.

¹² Οὔτε ἐχρησιμοποιήσεν ὁ Χριστὸς ὡς θυσίαν τὸ αἷμα τράγων καὶ μόσχων, ὅπως ὁ ἀρχιερεὺς τῶν Ἰουδαίων, ἀλλὰ μὲ τὸ ἰδικόν του αἷμα ἐμβῆκε μίαν φορὰν γιὰ πάντα εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια καὶ ἐπέτυχε δι’ ἠμᾶς ἀπολύτρωσιν ὄχι προσωρινήν, ἀλλ’ αἰωνίαν.

¹³ Εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ σποδὸς δαμάλεως ῥαντίζουσα τοὺς κεκοινωμένους ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα,

¹³ Πράγματι δὲ ἐπέτυχεν αἰωνίαν ἀπολύτρωσιν. Διότι, ἐὰν τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ ἡ ἀναμιγνυομένη μὲ νερὸ στάκτη τῆς δαμάλεως, ποὺ κατεκαίετο εἰς τὸ θυσιαστήριον, ραντίζουσα τοὺς μολυσμένους καὶ ἀκαθάρτους δίδῃ καθαρισμὸν καὶ ἁγιασμὸν ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὴν καθαρότητα τοῦ σώματος, ὥστε νὰ δύνανται οὖτοι νὰ μετέχουν εἰς τὴν λατρείαν,

¹⁴ πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;

¹⁴ πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ αἰώνιον Πνεῦμα, ποὺ κατοικοῦσε μέσα του, προσέφερεν εἰς τὸν Θεὸν τὸν ἑαυτόν του κατὰ πάντα καθαρὸν καὶ ἐλεύθερον ἀπὸ κάθε ἠθικὴν λέραν, θὰ καθαρίση τὴν συνείδησίν σας ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, ποὺ φέρουν εἰς τὴν ψυχὴν νέκρωσιν, καὶ θὰ σᾶς ἀξιώσῃ νὰ λατρεύετε ἀξίως τὸν ζῶντα Θεόν;

Το αλίευσα ΕΔΩ

 

 

Εὐαγγέλιο

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ι’ 32 – 45

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

³² Ἦσαν δὲ ἐν τῇ ὁδῷ ἀναβαίνοντες εἰς Ἱεροσόλυμα· καὶ ἦν προάγων αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐθαμβοῦντο, καὶ ἀκολουθοῦντες ἐφοβοῦντο. καὶ παραλαβὼν πάλιν τοὺς δώδεκα ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν,

³² Ἐπροχώρουν δὲ καὶ ἀνέβαιναν εἰς τὸν δρόμον πρὸς Ἱεροσόλυμα. Καὶ ἐπροπορεύετο ἀπὸ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς κα θάμβωναν ἀπὸ θαυμασμὸν οἱ μαθηταί, ποὺ τὸν ἔβλεπαν τόσον ἄφοβα καὶ μὲ τόσον θαρραλέαν ἀπόφασιν νὰ προχωρῇ πρὸς τὴν πόλιν, ὅπου ἐπρόκειτο νὰ πάθῃ τόσα. Καὶ ἐνῷ ἀπὸ σεβασμὸν τὸν ἠκολούθουν, ἐφοβοῦντο διὰ τὰ ὅσα θὰ τοὺς εὕρισκον εἰς Ἱεροσόλυμα. Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρεν ἰδιαιτέρως τοὺς δώδεκα, ἤρχισε νὰ τοὺς λέγῃ ἐκεῖνα, ποὺ ἔμελλον νὰ τοῦ συμβαίνουν.

³³ ὅτι Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι,

³³ Τοὺς ἔλεγε δηλαδή, ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, θὰ παραδοθῇ εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τοὺς γραμματεῖς καὶ θὰ τὸν καταδικάσουν εἰς θάνατον καὶ θὰ τὸν παραδώσουν εἰς τοὺς ἐθνικοὺς στρατιώτας τῆς Ρώμης.

³⁴ καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτὸν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

³⁴ Καὶ αὐτοὶ θὰ τὸν ἐμπαίξουν καὶ θὰ τὸν μαστιγώσουν καὶ θὰ τὸν ἐμπτύσουν καὶ θὰ τὸν φονεύσουν καὶ τὴν τρίτην ἡμέρα ἀπὸ τοῦ θανάτου του θὰ ἀναστηθῇ.

³⁵ Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· Διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν.

³⁵ Καὶ πηγαίνουν πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, οἱ υἱοὶ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ λέγουν· Διδάσκαλε, θέλομεν νὰ μᾶς κάμῃς ἐκεῖνο, ποὺ θὰ σοῦ ζητήσωμεν.

³⁶ ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν;

³⁶ Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· Τί θέλετε νὰ σᾶς κάμω;

³⁷ οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου.

³⁷ Αὐτοὶ δὲ τοῦ εἶπαν· Δός μας, ὅταν ἔλθῃς εἰς τὴν δόξαν σου καὶ θὰ ἀναβῇς εἰς τὸν ἐπίγειον βασιλικὸν θρόνον τοῦ Δαβὶδ νὰ καθίσωμεν ὁ ἕνας ἀπὸ τὰ δεξιά σου καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ τὰ ἀριστερά σου.

³⁸ ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι;

³⁸ Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· Δὲν ξεύρετε, τί ζητάτε. Δὲν εἶναι τώρα καιρὸς κοσμικῶν μεγαλείων καὶ ἀξιωμάτων, ἀλλὰ κόπων καὶ διωγμῶν καὶ θανάτου μαρτυρικοῦ. Μπορεῖτε λοιπὸν νὰ πίετε τὸ ποτήριον τοῦ θανάτου, ποὺ πρόκειται ἐγὼ μετ’ ὀλίγον νὰ πίω, καὶ νὰ βαπτισθῆτε τὸ βάπτισμα τοῦ μαρτυρίου, ποὺ μετ’ ὀλίγον θὰ ὑποστῶ;

³⁹ οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δυνάμεθα. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Τὸ μὲν ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε·

³⁹ Αὐτοὶ δὲ θέλοντες νὰ ἑξασφαλίσουν τὸ αἴτημά των τοῦ εἶπαν, χωρὶς νὰ τὸ σκεφθοῦν καλῶς· Δυνάμεθα. Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· Τὸ μὲν ποτήριον τοῦ μαρτυρίου, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἐντὸς ὀλίγου πίνω, θὰ τὸ πίετε, καὶ τὸ βάπτισμα, τὸ ὁποῖον μετ’ ὀλίγον θὰ βαπτισθῶ εἰς τὴν θάλασσαν τῶν παθημάτων μου, θὰ βαπτισθῆτε. Διότι καὶ σεῖς θὰ ὑποστῆτε διωγμοὺς καὶ μαρτύριον διὰ τὸ εὐαγγέλιον.

⁴⁰ τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ’ οἷς ἡτοίμασται.

⁴⁰ Τὸ νὰ καθίσετε ὅμως εἰς τὰ δεξιά μου καὶ εἰς τὰ ἀριστερά μου, δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμὲ νὰ τὸ δώσω εἰς ὅποιον μοῦ τὸ ζητήσῃ, ἀλλὰ θὰ δοθῇ τοῦτο εἰς ἐκείνους, εἰς τοὺς ὁποίους ἔχει ἐτοιμασθῇ ἀπὸ τὸν δικαιοκρίτην Πατέρα μου, ποὺ κανονίζει τὰς ἀνταμοιβὰς σύμφωνα μὲ τὴν ἀρετὴν ἑκάστου.

⁴¹ καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου.

⁴¹ Καὶ ὅταν ἤκουσαν αὐτὸ οἱ ἄλλοι δέκα μαθηταί, ἤρχισαν νὰ ἀγανακτοῦν διὰ τὴν συμπεριφορὰν αὐτὴν τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωάννου, οἱ ὁποῖοι ἐζήτουν νὰ τοὺς παραγκωνίσουν καὶ νὰ τιμηθοῦν περισσότερον ἀπὸ αὐτούς.

⁴² ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς λέγει αὐτοῖς· Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν.

⁴² Ὁ Ἰησοῦς δέ, ἀφοῦ τοὺς προσεκάλεσε, τοὺς εἶπε· Γνωρίζετε, ὅτι αὐτοὶ ποὺ νομίζονται καὶ φαίνονται ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν, συμπεριφέρονται πρὸς τοὺς λαούς των, ὡς νὰ ἦσαν ἀνεξέλεγκτοι κύριοί των καὶ ὡς νὰ ἦσαν οἱ λαοὶ κτήματά των. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν μέγα ἀξίωμα, ὅπως εἶναι οἱ ἀνθύπατοι, τοὺς μεταχειρίζονται μὲ μεγάλην ἐξουσίαν, σὰν νὰ εἶναι δοῦλοι τους.

⁴³ οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ’ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος,

⁴³ Μεταξύ σας ὅμως δὲν ἠμπορεῖ οὔτε ἐπιτρέπεται νὰ γίνεται ἔτσι. Ἀλλ’ ὁποιοσδήποτε θέλει νὰ γίνῃ μεγάλος μεταξύ σας, ἂς εἶναι ὑπηρέτης σας καὶ ἂς σπουδάζῃ νὰ γίνεται ἐξυπηρετικὸς εἰς τοὺς ἄλλους.

⁴⁴ καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος·

⁴⁴ Καὶ ὁποιοσδήποτε θέλει νὰ γίνῃ πρῶτος ἀπὸ σᾶς, ὀφείλει νὰ γίνῃ δοῦλος ὅλων, ἀσκῶν μὲ πᾶσαν ταπεινοφροσύνην τὴν ἀγάπην.

⁴⁵ καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

⁴⁵ Διότι καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, δὲν ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ ὑπηρετηθῇ, ἀλλ’ ἦλθε διὰ νὰ ὑπηρετήσῃ καὶ δώσῃ τὴν ζωήν του λύτρον, ὅπως ἑξαγορασθοῦν καὶ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸν θάνατον πολλοί.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

 

Κυριακή Δ΄ Νηστειῶν –Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Μαρτίου 2026 - Ἰωάννου Ὁσίου συγγραφέως τῆς Κλίμακος

 

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Ϛ’ 13 – 20

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

¹³ Τῷ γὰρ Ἀβραὰμ ἐπαγγειλάμενος ὁ Θεός, ἐπεὶ κατ’ οὐδενὸς εἶχε μείζονος ὀμόσαι, ὤμοσε καθ’ ἑαυτοῦ

¹³ Ὠρισμένως δὲ αἱ ἐπαγγελίαι τοῦ Θεοῦ θὰ πραγματοποιηθοῦν, διότι ὅταν ἔδωκεν ὁ Θεὸς τὰς ἐπαγγελίας εἰς τὸν Ἀβραάμ, ὡρκίσθη, ὅτι θὰ ἐκτελέσῃ ταύτας. Καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχε κανένα μεγαλύτερόν του ὁ Θεός, εἰς τὸν ὁποῖον νὰ ὁρκισθῇ, ὡρκίσθη εἰς τὸν ἑαυτόν του

¹⁴ λέγων· ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε·

¹⁴ καὶ εἶπε· Ναί, ἀληθῶς θὰ σὲ εὐλογήσω μὲ τὸ παραπάνω καὶ θὰ πληθύνω πάρα πολὺ τοὺς ἀπογόνους σου.

¹⁵ καὶ οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας·

¹⁵ Καὶ ἀφοῦ ἔτσι ἔλαβεν ὑπόσχεσιν ὁ Ἀβραὰμ καὶ ἐπερίμενε μὲ ὑπομονὴν ἐπὶ χρόνους ἀρκετούς, ἐπέτυχε τὴν εὐλογίαν, ποὺ τοῦ ὑπεσχεθη ὁ Θεός, ὅσον ἐσχετίζετο αὕτη πρὸς τὸν ἐπίγειον βίον. Εἶδε δηλαδὴ ὁ Ἀβραὰμ ἀπόγονον ἐκ τῆς Σάρρας, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐπληθύνθησαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ πατριάρχου εἰς ἔθνος μέγα.

¹⁶ ἄνθρωποι μὲν κατὰ τοῦ μείζονος ὀμνύουσι, καὶ πάσης αὐτοῖς ἀντιλογίας πέρας εἰς βεβαίωσιν ὁ ὅρκος·

¹⁶ Καὶ ὡρκίσθη ὁ Θεὸς εἰς τὸν ἑαυτόν του, διότι οἰ μὲν ἄνθρωποι ὁρκίζονται εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ ὅλους καὶ ὁ ὅρκος γίνεται ἀπὸ αὐτούς, διὰ νὰ δοθῇ τέλος καὶ παῦσις εἰς πᾶσαν μεταξύ των ἀντιλογίαν καὶ ἀμφισβήτησιν πρὸς βεβαίωσιν τῶν λεγομένων.

¹⁷ ἐν ᾧ περισσότερον βουλόμενος ὁ Θεὸς ἐπιδεῖξαι τοῖς κληρονόμοις τῆς ἐπαγγελίας τὸ ἀμετάθετον τῆς βουλῆς αὐτοῦ, ἐμεσίτευσεν ὅρκῳ,

¹⁷ Δι’ αὐτό, ἐπειδὴ μὲ τὸν ὅρκον ἀποκλείεται κάθε ἀμφιβολία καὶ ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ δείξῃ καθαρὰ καὶ μὲ μεγαλυτέραν βεβαιότητα εἰς ἐκείνους, ποὺ θὰ ἐκληρονόμουν τὰς ἐπαγγελίας, ὅτι ἦτο ἀμετάκλητος καὶ ἀμετάθετος ἡ ἀπόφασίς του νὰ ἐκτελέσῃ ὅσα ὑπεσχέθη, ἐδέχθη ἀπὸ ἄκραν συγκατάβασιν καὶ ἀγαθότητα νὰ μεσολαβήσῃ ὅρκος εἰς τοὺς λόγους του.

¹⁸ ἵνα διὰ δύο πραγμάτων ἀμεταθέτων, ἐν οἷς ἀδύνατον ψεύσασθαι Θεόν, ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος·

¹⁸ Καὶ ἐδέχθη τὴν μεσολάβησιν τοῦ ὅρκου, ὥστε μὲ δύο πράγματα στερεὰ καὶ ἀμετακίνητα, δηλαδὴ μὲ τὴν ὑπόσχεσίν του καὶ μὲ τὸν ὅρκον του, εὶς τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατον νὰ ψευσθῇ ὁ Θεός, νὰ ἔχωμεν ἡμεῖς ποὺ κατεφύγαμεν εἰς αὐτόν, μεγάλην ἐνθάρρυνσιν καὶ προτροπὴν καὶ στήριγμα διὰ νὰ κρατήσωμεν τὴν ἐλπίδα, ποὺ εὑρίσκεται ἐμπρός μας.

¹⁹ ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος,

¹⁹ Ταύτην τὴν ἐλπίδα ἔχομεν σὰν ἄγκυραν τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία ἀσφαλίζει ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς κινδύνους καὶ εἶναι βεβαία καὶ ἀμετακίνητος καὶ εἰσέρχεται εἰς τὸν οὐρανόν, τὸν ὁποῖον εἰκονίζει ὁ ἱερὸς τόπος τῆς σκηνῆς καὶ τοῦ ναοῦ, ποὺ ἐξετείνετο πάρα μέσα ἀπὸ τὸ καταπέτασμα καὶ ἐλέγετο Ἅγια Ἁγίων.

²⁰ ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἀρχιερεὺς γενόμενος εἰς τὸν αἰῶνα.

²⁰ Ἐκεῖ, εἰς τὸν οὐρανὸν πρόδρομος χάριν ἠμῶν, διὰ νὰ μᾶς ἀνοίξῃ τὸν δρόμον καὶ μᾶς ἑτοιμάσῃ τόπον, ἐμβῆκεν ὁ Ἰησοῦς, ὁ ὁποῖος ἀνεδείχθη Ἀρχιερεὺς ὄχι προσωρινός, ἀλλ’ αἰώνιος κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Μελχισεδέκ.

 Το αλίευσα ΕΔΩ 

  

 

Εὐαγγέλιο

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ θ’ 17 – 31

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

¹⁷ καὶ ἀποκριθεὶς εἷς ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπε· Διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρὸς σέ, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον.

¹⁷ Καὶ ἀπεκρίθη ἕνας ἀπὸ τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ καὶ εἶπε· Διδάσκαλε, σοῦ ἔφερα τὸν υἱόν μου, ποὺ ἔχει καταληφθῇ ἀπὸ πνεῦμα πονηρόν, τὸ ὁποῖον τοῦ ἐπῆρε καὶ τὴν λαλιάν.

¹⁸ καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ῥήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν.

¹⁸ Καὶ εἰς ὅποιο μέρος τὸν πιάσῃ, τὸν ρίπτει κάτω καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τὰ δόντια του καὶ γίνεται ξηρὸς καὶ ἀναίσθητος. Καὶ εἶπα εἰς τοὺς μαθητάς σου νὰ τὸ βγάλουν καὶ δὲν ἠμπόρεσαν.

¹⁹ ὁ δὲ ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· Ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετε αὐτὸν πρός με. καὶ ἤνεγκαν αὐτὸν πρὸς αὐτόν.

¹⁹ Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν καὶ εἶπεν· Ὦ γενεά, ποὺ τόσα θαύματα εἶδες καὶ εἶσαι ἀκόμη ἄπιστος, ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχομαι; Φέρτε τόν μου ἐδῶ. Καὶ τὸν ἔφεραν εἰς αὐτόν.

²⁰ καὶ ἰδὼν αὐτὸν εὐθέως τὸ πνεῦμα ἐσπάραξεν αὐτόν, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο ἀφρίζων.

²⁰ Καὶ ὅταν τὸ πονηρὸν πνεῦμα εἶδε τὸν Ἰησοῦν, ἀμέσως ἐτάραξε μὲ σπασμοὺς τὸν νέον, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ ἔπεσεν ἐπὶ τῆς γῆς, ἐκυλίετο καὶ ἔβγαζεν ἀφροὺς ἀπὸ τὸ στόμα.

²¹ καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· Πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· Παιδιόθεν.

²¹ Καὶ ἠρώτησεν ὁ Κύριος τὸν πατέρα του· Πόσος καιρὸς εἶναι ἀφ’ ὅτου τοῦ συνέβη τοῦτο; Ἐκεῖνος δὲ εἶπεν· Ἀπὸ μικρὸ παιδί.

²² καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ’ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν σπλαγχνισθεὶς ἐφ’ ἡμᾶς.

²² Καὶ πολλὲς φορὲς τὸν ἔρρινε καὶ εἰς φωτιὰ καὶ εἰς νερά, διὰ νὰ τὸν θανατώσῃ. Ἀλλ’ ἐὰν μπορῇς νὰ κάμῃς τίποτε, λυπήσου μας καὶ βοήθησέ μας.

²³ ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι.

²³ Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε τοῦτο· Ἐὰν ἠμπορῇς σὺ νὰ πιστεύσῃς, ὅλα εἶναι δυνατὰ εἰς ἐκεῖνον ποὺ πιστεύει.

²⁴ καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ.

²⁴ Καὶ ἀμέσως ἐφώναξεν ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μὲ δάκρυα καὶ εἶπε· Πιστεύω, Κύριε, ὅτι ἔχεις τὴν δύναμιν νὰ μὲ βοηθήσῃς. Βοήθησέ με νὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὴν ὀλιγοπιστίαν μου καὶ ἀναπλήρωσε σὺ τὴν ἔλλειψιν τῆς πίστεώς μου.

²⁵ ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἐπισυντρέχει ὄχλος ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ λέγων αὐτῷ· Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφὸν, ἐγὼ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν.

²⁵ Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Ἰησοῦς, ὅτι ἔτρεχεν ἐκεῖ καὶ ἐμαζεύετο πολὺς λαός, ἐπέπληξε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον καὶ εἶπεν εἰς αὐτό· τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κουφόν, ἐγὼ σὲ διατάσσω, ἔβγα ἀπὸ αὐτὸν καὶ μὴν ἔμβῃς πλέον εἰς αὐτόν.

²⁶ καὶ κράξαν καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτόν ἐξῆλθε, καὶ ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, ὥστε πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν.

²⁶ Καὶ ἀφοῦ ἐφώναξε τὸ πονηρὸν πνεῦμα καὶ τὸν ἐσπάραξε πολύ, ἐβγῆκε. Καὶ ἔγινεν ὁ νέος σὰν νεκρός, ὥστε ἔλεγαν πολλοί, ὅτι ἀπέθανε.

²⁷ ὁ δὲ Ἰησοῦς κρατήσας αὐτὸν τῆς χειρὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ ἀνέστη.

²⁷ Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἀφοῦ τὸν ἔπιασεν ἀπὸ τὸ χέρι, τὸν ἐσήκωσε καὶ ἐκεῖνος ἐστάθη ὄρθιος.

²⁸ Καὶ εἰσελθόντα αὐτὸν εἰς οἶκον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπηρώτων αὐτόν κατ’ ἰδίαν, ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό.

²⁸ Καὶ ὅταν ὁ Κύριος ἐμβῆκεν εἰς κάποιο σπίτι, τὸν ἠρώτων ἰδιαιτέρως οἱ μαθηταί του· Διατὶ ἡμεῖς δὲν ἠμπορέσαμεν νὰ βγάλωμεν τὸ πονηρὸν πνεῦμα;

²⁹ καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ.

²⁹ Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· Αὐτὸ τὸ εἶδος τοῦ δαιμονίου δὲν βγαίνει μὲ τίποτε ἄλλο παρὰ μὲ προσευχὴν συνοδευομένην καὶ μὲ νηστείαν, ὥστε ἡ προσευχὴ νὰ γίνεται μὲ διάνοιαν ὅσον τὸ δυνατὸν ἐλαφροτέραν καὶ περισσότερον προσηλωμένην εἰς τὸν Θεόν.

³⁰ Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ·

³⁰ Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπ’ ἐκεῖ, ἐπήγαιναν ἀθόρυβα διὰ τῆς Γαλιλαίας ἀκολουθοῦντες τὴν δυτικὴν ὄχθην τοῦ Ἰορδάνου. Καὶ δὲν ἤθελε νὰ τοὺς μάθῃ κανείς, ὅτι διέβαιναν.

³¹ ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι Ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

³¹ Τοῦτο δὲ διότι ἤθελε νὰ εἶναι μόνος του μετὰ τῶν μαθητῶν του, τοὺς ὁποίους συστηματικῶς πλέον ἐδίδασκε καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, παραδίδεται μετ’ ὀλίγον εἰς τὰ χέρια ἀνθρώπων, καὶ θὰ τὸν θανατώσουν, καὶ ἀφοῦ θανατωθῇ, τὴν τρίτην ἡμέραν ἀπὸ τοῦ θανάτου του θὰ ἀναστηθῇ.

  Το αλίευσα ΕΔΩ