Ἀγγελική Φιλιππίδου δασκάλα

 

Ἀγαπητό μου παιδί, ὀνομάζομαι Ἀγγελική.

Γεννήθηκα στή Θεσσαλονίκη τό 1880. Ἀπό μικρή ἔμεινα ὀρφανή καί μέ μεγάλωσε ἡ ἀδελφή τοῦ πατέρα μου, πού μοῦ μετάγγισε αἰσθήματα ἀνθρωπιᾶς καί φιλοπατρίας.

Τό 1900 διορίζομαι δασκάλα στήν Καρατζόβα, πού ἦταν φωλιά τῶν κομιτατζήδων.

Τά χωριά τῆς Μακεδονίας εἶχαν γεμίσει ἀπό Βούλγαρους πού ἔσφαζαν καί ρήμαζαν. Κύριος στόχος τους ἦταν οἱ παπάδες καί οἱ δάσκαλοι.

Μέ θάρρος προσφέρω τά νιάτα μου στό καθῆκον πού μέ καλοῦσε.

Στήν Καρατζόβα ξαναμαζεύω τά παιδιά στό ἑλληνικό σχολεῖο καί τά μαθαίνω γράμματα καί τά φέρνω στόν δρόμο τοῦ Θεοῦ.

Μέ προσφορά πολύπλευρη δέν ἡσυχάζω μέρα νύχτα σάν τόν καλό ἄγγελο, βρίσκομαι παντοῦ.
Ὅπου ὑπάρχει ἀρρώστια, πόνος, ἀνάγκη, τρέχω.

Μαζεύω τίς νοικοκυρές καί τούς δίνω θάρρος νά συνεχίσουν τόν ἀγῶνα τους.

Οἱ βούλγαροι μέ ἔβλεπαν νά ἐργάζομαι εὐσυνείδητα καί νά σκορπῶ χαμόγελα καί φῶς καί κουράγιο στίς ψυχές τῶν ἑλλήνων καί μέ θεωροῦσαν ἐμπόδιο στά κακόβουλα σχέδιά τους.

Τό ἑλληνικό προξενεῖο κατάλαβε τόν κίνδυνο γιά τή ζωή μου καί μέ μετέφερε στήν Κλεπούσνα, στίς Σέρρες.

Ἐκεῖ οἱ βούλγαροι τρομοκρατοῦσαν τούς Ἕλληνες καί ἀπό τίς 180 οἰκογένειες τοῦ χωριοῦ οἱ 90 εἶχαν προσχωρήσει στήν ἐξαρχία.

Ἐκεῖ παντρεύομαι τόν δάσκαλο Δημήτριο Φιλιππίδη. Ἀφοσιώνομαι πάλι στήν ἀποστολή μου μέ αὐταπάρνηση καί θάρρος.

Μαζί μέ τήν Βελίκα Τράικου ἔχουμε καταστρώσει ἕνα κατασκοπευτικό δίκτυο, τέλεια ὀργανωμένο. Ξέρουμε ὅλες τίς θέσεις τοῦ ἐχθροῦ, κάθε του κίνηση.

Γνωρίζουμε μέ λεπτομέρειες τίς δυνάμεις τοῦ ἐχθροῦ καί τίς προθέσεις του.

Ὁ ἀρχικομιτατζής Ἀποστόλ ἔλεγε γιά μένα «Αὐτή φταίει πού δέν στεριώνει δικός μας δάσκαλος στήν περιοχή καί δέν λειτουργεῖ σχολεῖο μας. Ἡ Ἀγγελική Φιλιππίδου πρέπει νά φύγει ἀπό τή μέση».

Τό βράδυ τῆς 12ης Δεκεμβρίου 1906 οἱ Βούλγαροι, ἀφοῦ σκότωσαν πολλούς κατοίκους τοῦ χωριοῦ καί ἔκαψαν ἑφτά σπίτια, ἐπιτέθηκαν στό σπίτι μου.

Μέ τόν Δημήτρη τόν ἄνδρα μου πολεμούσαμε μέ θάρρος, μέ περίστροφα, ἀπό παράθυρο σέ παράθυρο καί δέν παραδινόμασταν.

Ὥσπου μιά σφαίρα τσάκισε τό γόνατό μου ἀλλά συνέχισα γενναῖα νά πολεμάω, ὥσπου οἱ βούλγαροι ἀναγκάστηκαν νά ἐγκαταλείψουν τό χωριό.

Εἶχα πληγωθεῖ καί πονοῦσα πολύ. Οἱ κάτοικοι προσφέρθηκαν νά μέ μεταφέρουν ἀμέσως στό νοσοκομεῖο Σερρῶν. Ἀλλά ἀρνήθηκα.

Τούς παρακάλεσα νά μέ βάλουν σέ φορεῖο καί νά σταματοῦν στήν πλατεία κάθε χωριοῦ νά μαζεύονται οἱ κάτοικοι καί νά τούς μιλῶ.

Οἱ χωρικοί ὑπάκουσαν μέ σήκωσαν στό φορεῖο καί ξεκίνησαν νά μέ σώσουν. Στήν τραγική ἐκείνη πορεία τό αἷμα μου ἔβαψε σταγόνα – σταγόνα τήν μαρτυρική Μακεδονική γῆ.

Σέ κάθε χωριό οἱ κάτοικοι ἔτρεχαν μέ πόνο νά μέ δοῦν καί νά μέ ἀκούσουν καί τούς ἔλεγα πώς εἶμαι περήφανη πού δίνω τό αἷμα μου γιά τήν λευτεριά τῆς Μακεδονίας καί καλοῦσα ὅλους, ἄνδρες καί γυναῖκες, γέρους καί παιδιά, νά πάρουν ὅπλα καί ξύλα τσεκούρια καί πέτρες καί νά ἐξεγερθοῦν κατά τῶν κομιτατζήδων.

Στό νοσοκομεῖο Σερρῶν συνέρεε πλῆθος κόσμου καί μέ ἀποχαιρετοῦσαν. Οἱ ἐχθροί πίστευαν πώς τά φρικτά ἐγκλήματα θά φόβιζαν τίς ἄλλες νεαρές δασκάλες, ὅμως τήν ἑλληνική ψυχή ὁ κίνδυνος τήν γιγαντώνει, τήν χαλυβδώνει.

Οἱ δασκάλες πλήθαιναν. Πίστευαν ἀκράδαντα πώς ἡ ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδας ἦταν πιό σημαντική, πάνω καί ἀπ’ τήν ἴδια τους τή ζωή.

Καί ἐσύ παιδί μου ὅταν ἀκοῦς γιά τόν Μακεδονικό ἀγῶνα νά θυμᾶσαι πώς νεαρά κορίτσια ἤμασταν κι ἐμεῖς, ὅπως ἐσύ καί εἴχαμε ἰδανικά καί ἀξίες καί ἐνθουσιασμό στή ζωή μας.

Νά ἀγαπᾶς τήν Μακεδονία μας, πού μέ αἷμα τήν ἐλευθερώσαμε ἀπό τούς ἐχθρούς της.
Χαῖρε πάντοτε.

Ἀγγελική Φιλιππίδου