Ποια θα μπορούσαν να είναι τα σύνορα ενός Αλεβίτικου Κράτους που θα αποσχιζόταν από την Τουρκία; Ποια η πρωτεύουσά του; Ποια η σημαία και πόσο το εδαφικό ποσοστό που θα καταλάμβανε από την σημερινή Τουρκία;

Το παρόν άρθρο εξετάζει ένα υποθετικό σενάριο απόσχισης ενός Αλεβιτικού κράτους από την Τουρκία, βασισμένο σε δημογραφικά, ιστορικά και γεωγραφικά δεδομένα. Πρέπει να τονιστεί ότι αυτή την στιγμή δεν υπάρχει ακόμα οργανωμένο ή μαζικό κίνημα Αλεβιτών για απόσχιση στην πραγματικότητα. Οι Αλεβίτες, ως η μεγαλύτερη θρησκευτική μειονότητα της Τουρκίας (εκτιμώμενο 10-25% του πληθυσμού, ή 10-20 εκατομμύρια άτομα), εστιάζουν σε αιτήματα για ίσα δικαιώματα, αναγνώριση των χώρων λατρείας τους (cemevi) και τέλος στις διακρίσεις μέσα στο τουρκικό κράτος. Ωστόσο, επειδή τα σημερινά δεδομένα μπορεί να αλλάξουν για διάφορους λόγους, μπορούμε να εξετάσουμε πιθανά σύνορα βασισμένα στη γεωγραφική κατανομή των Αλεβιτών.

Οι Αλεβίτες είναι διασκορπισμένοι σε όλη την Τουρκία, αλλά παρουσιάζουν υψηλή συγκέντρωση σε συγκεκριμένες περιοχές της Κεντρικής και Ανατολικής Ανατολίας, όπου ιστορικά κατοικούσαν νομαδικές φυλές Τουρκμένων και Κούρδων. Σύμφωνα με χάρτες και μελέτες, οι κύριες περιοχές με πλειοψηφία ή σημαντική παρουσία Αλεβιτών περιλαμβάνουν επαρχίες όπως Τουντζελί (Dersim), Σίβας, Μαλάτια, Τσορούμ, Μαράς (Kahramanmaraş), Αντίγιαμαν, Τόκατ, Ερζιντζάν και μέρη της Άγκυρας. Επίσης, υπάρχουν Αραβικοί Αλαουίτες (Alawites) στο νότιο τμήμα, κοντά στα σύνορα με τη Συρία, όπως στις επαρχίες Χατάι, Άδανα και Μερσίν.

reddit.com

religion in turkey : r/MapPorn. Με κόκκινο οι συγκεντρώσεις πληθυσμού των Αλεβιτών

Πιθανά Σύνορα ενός Υποθετικού Αλεβιτικού Κράτους

Σε ένα υποθετικό σενάριο απόσχισης, τα σύνορα θα μπορούσαν να οριστούν γύρω από τις περιοχές με την υψηλότερη πυκνότητα Αλεβιτών, ώστε να δημιουργηθεί ένα βιώσιμο, συμπαγές κράτος. Βάσει δημογραφικών χαρτών, αυτό θα περιλάμβανε:

• Βόρειο όριο: Κοντά στα όρια με την επαρχία Ερζιντζάν και Σίβας, φτάνοντας μέχρι τα βουνά της Μαύρης Θάλασσας σε περιοχές όπως το Τσορούμ και Τόκατ.
• Νότιο όριο: Εκτεινόμενο μέχρι τις επαρχίες Μαράς και Αντίγιαμαν, κοντά στα σύνορα με τη Συρία, ενδεχομένως συμπεριλαμβάνοντας και μέρη του Χατάι για τους Αλαουίτες.
• Ανατολικό όριο: Προς το Μπινγκιόλ και Ελάζιγ, όπου υπάρχουν Κούρδοι Αλεβίτες, αλλά χωρίς να επεκταθεί βαθιά στην κουρδική περιοχή για να αποφευχθούν συγκρούσεις.
• Δυτικό όριο: Μέχρι τα περίχωρα της Άγκυρας και Κιρσεχίρ, όπου υπάρχουν διάσπαρτες κοινότητες.

Το κέντρο αυτού του κράτους θα ήταν η επαρχία Τουντζελί, γνωστή ιστορικά ως Ντερσίμ, η οποία είναι η μόνη επαρχία της Τουρκίας με σαφή πλειοψηφία Αλεβιτών (κυρίως Κούρδων-Ζαζά). Αυτή η περιοχή έχει ιστορία αντίστασης στην κεντρική εξουσία, όπως η εξέγερση του 1937-1938, και θεωρείται πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο των Αλεβιτών. Συνολικά, τα σύνορα θα σχημάτιζαν μια ζώνη στην Κεντρική Ανατολία, καλύπτοντας περίπου 8-12 επαρχίες ή μέρη αυτών, με έμφαση σε ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές όπου οι Αλεβίτες διατήρησαν την ταυτότητά τους λόγω απομόνωσης από τον σουνιτικό κύριο κορμό.

Αυτό το σενάριο θα ήταν προβληματικό, καθώς πολλοί Αλεβίτες είναι Τούρκοι εθνικά και υποστηρίζουν τον σεκουλαρισμό της Τουρκίας, ενώ άλλοι είναι Κούρδοι και μπορεί να προτιμούν ένωση με κουρδικές αυτονομίες. Επιπλέον, η απόσχιση θα προκαλούσε γεωπολιτικές εντάσεις, δεδομένης της στρατηγικής θέσης της Τουρκίας.

Πιθανή Πρωτεύουσα

Η πιο λογική επιλογή για πρωτεύουσα θα ήταν η Τουντζελί (Dersim), μια μικρή πόλη με περίπου 40.000 κατοίκους, αλλά συμβολική σημασία. Είναι το ιστορικό κέντρο των Κούρδων Αλεβιτών, με ισχυρή πολιτιστική ταυτότητα και φυσική ομορφιά (ποταμός Μουνζούρ, βουνά). Σε υποθετικό πλαίσιο, θα μπορούσε να γίνει κέντρο διοίκησης, εκπαίδευσης και θρησκευτικής λατρείας, φιλοξενώντας τα cemevi και φεστιβάλ όπως το Semah. Άλλες εναλλακτικές, όπως η Σίβας ή Μαλάτια, θα ήταν λιγότερο κεντρικές και πιο εκτεθειμένες σε συγκρούσεις.

Εδαφικό Ποσοστό σε Σχέση με την Σημερινή Τουρκία

Η Τουρκία καλύπτει 783.562 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Βάσει χαρτών κατανομής, οι περιοχές με υψηλή πυκνότητα Αλεβιτών (κόκκινο σε δημογραφικούς χάρτες) εκτείνονται σε περίπου 50.000-100.000 km², δηλαδή 6-13% του συνολικού εδάφους. Αυτό το ποσοστό είναι μικρότερο από το δημογραφικό (λόγω διασποράς σε πόλεις όπως Κωνσταντινούπολη και Άγκυρα), αλλά θα περιλάμβανε ορεινές περιοχές πλούσιες σε φυσικούς πόρους (δάση, ποτάμια). Σε ένα τέτοιο κράτος, ο πληθυσμός θα ήταν 5-10 εκατομμύρια, με οικονομική βάση σε γεωργία, τουρισμό και μικρές βιομηχανίες.

Συμπέρασμα

Αυτό το υποθετικό Αλεβιτικό κράτος θα ήταν ένα μικρό, ορεινό έθνος με έμφαση στον σεκουλαρισμό, την ισότητα και τον μυστικισμό, αλλά η πραγματοποίησή του αυτή την στιγμή είναι δύσκολη λόγω της ενσωμάτωσης των Αλεβιτών στην τουρκική κοινωνία και της αντίθεσης του κράτους σε χωριστικές ιδέες.

Αν έπρεπε να βρεθει μία σημαία που θα συμβόλιζε το Αλεβίτικο κράτος, ποια θα ήτανε; Τι σύμβολο και τι χρώμα θα ταίριαζε;

Αν όμως έπρεπε να σχεδιαστεί μία σημαία με συνέπεια και εσωτερική λογική, θα έπρεπε να στηρίζεται σε τρία πράγματα:

1. Στην πνευματική ταυτότητα του αλεβισμού

2. Στην ιστορική μνήμη

3. Στην πολιτισμική του ιδιαιτερότητα (και όχι απλώς σε αντιγραφή άλλων κρατικών συμβόλων)

Ποιο σύμβολο θα ταίριαζε;

Το «Δωδεκάκτινο Άστρο»

Το πιο αυθεντικό και διαδεδομένο σύμβολο του αλεβισμού είναι:

Ο δωδεκάκτινος ήλιος / άστρο

Συμβολίζει:

• Τους 12 Ιμάμηδες

• Το φως της γνώσης

• Την εσωτερική πνευματικότητα

Είναι ήδη ευρέως χρησιμοποιούμενο σε αλεβίτικους πολιτιστικούς οργανισμούς. Άρα θα είχε ισχυρή συμβολική συνέχεια.

 Το κερί ή η φλόγα

Η φλόγα συμβολίζει:

• Το «φως της αλήθειας»

• Την πνευματική αναζήτηση

• Την εσωτερική καθαρότητα

Αλλά ως κρατικό έμβλημα ίσως να ήταν πιο «θρησκευτικό» παρά εθνικό.

Η σεμνότητα αντί για πολεμικό σύμβολο

Ο αλεβισμός ιστορικά δεν είναι πολεμική παράδοση.
Άρα ένα σπαθί, αετός ή στρατιωτικό σύμβολο θα ήταν αντίθετο με την ουσία του.

Ποια χρώματα θα ταίριαζαν;

🔴 Κόκκινο

Συνδέεται:

• Με την παράδοση του Μπεκτασισμού

• Με το μαρτύριο του Χουσεΐν

• Με ιστορική μνήμη

Είναι το πιο αναγνωρίσιμο χρώμα στην αλεβίτικη παράδοση.

🟢 Πράσινο

Συνδέεται με:

• Τη γενεαλογία του Αλή

• Την πνευματική συνέχεια

Θα έδινε πιο ισλαμική χροιά.

🟡 Χρυσό / Κίτρινο

Συμβολίζει:

• Φως

• Γνώση

• Πνευματικότητα

Θα ταίριαζε ως χρώμα του συμβόλου πάνω σε κόκκινο φόντο.

Μία πιθανή πρόταση σημαίας

Επιλογή 1 (πιο ρεαλιστική συμβολικά):

• Κόκκινο φόντο

• Στο κέντρο χρυσός δωδεκάκτινος ήλιος

• Χωρίς ημισέληνο (για να διαφοροποιείται από το τουρκικό σύμβολο)

Απλή, καθαρή, με ισχυρή ταυτότητα.

Επιλογή 2 (πιο «κρατική» αισθητική):

• Δίχρωμη σημαία (κόκκινο επάνω – σκούρο πράσινο κάτω)

• Στο κέντρο χρυσός ήλιος

• Λεπτή λευκή γραμμή ανάμεσα στα δύο χρώματα (συμβολίζει ισορροπία)

Τι δεν θα ταίριαζε

• Η τουρκική ημισέληνος (θα δημιουργούσε ταυτοτική σύγχυση)

• Σύμβολα ξένων κρατών

• Εθνικιστικά σύμβολα κουρδικού ή τουρκικού χαρακτήρα

• Πολύπλοκα θρησκευτικά μοτίβα που δεν διαβάζονται εύκολα σε σημαία

Το κρίσιμο σημείο

Αν ένα τέτοιο κράτος δημιουργούνταν (υποθετικά), η σημαία θα έπρεπε να εκφράζει:

• Πνευματικότητα

• Μνήμη

• Ανθεκτικότητα

• Όχι εκδίκηση ή διαχωρισμό

Και εδώ είναι η ουσία:
Ο αλεβισμός είναι περισσότερο πνευματικό ρεύμα παρά εθνοτικό κίνημα. Μια σημαία που θα τον μετέτρεπε σε καθαρά πολιτικό-εθνικό σύμβολο θα άλλαζε τη φύση του.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω – Ἀποστολικὸ καί Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Φεβρουαρίου 2026

 

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα

Α’ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ η’ 8 – θ’ 2

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

⁸ βρῶμα δὲ ἡμᾶς οὐ παρίστησι τῷ Θεῷ· οὔτε γὰρ ἐὰν φάγωμεν περισσεύομεν, οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν ὑστερούμεθα.

⁸ Ἐνῷ δὲ ὁ ἀσθενὴς ἀδελφὸς βλάπτεται, σὺ δὲν ἔχεις νὰ κερδήσῃς τίποτε ἀπὸ τὸ φαγητὸν αὐτό. Δὲν εἶναι τὸ φαγητόν, ποὺ μᾶς παρουσιάζει εὐαρέστους εἰς τὸν Θεόν. Διότι οὔτε ἐὰν φάγωμεν, εὐδοκιμοῦμεν καὶ προοδεύομεν εἰς τὴν ἀρετήν, οὔτε ἐὰν δὲν φάγωμεν, ὑπολειπόμεθα καὶ μένομεν πίσω εἰς αὐτήν.

⁹ βλέπετε δὲ μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν.

⁹ Προσέχετε ὅμως μήπως τὸ δικαίωμα αὐτό, ποὺ ἔχετε νὰ τρώγετε ἀπὸ ὅλα, ἀκόμη καὶ εἰδωλόθυτα, γίνῃ αἰτία νὰ ἁμαρτήσουν οἱ ἀσθενεῖς κατὰ τὴν πίστιν ἀδελφοί σας.

¹⁰ ἐὰν γάρ τις ἴδῃ σε, τὸν ἔχοντα γνῶσιν, ἐν εἰδωλείῳ κατακείμενον, οὐχὶ ἡ συνείδησις αὐτοῦ ἀσθενοῦς ὄντος οἰκοδομηθήσεται εἰς τὸ τὰ εἰδωλόθυτα ἐσθίειν;

¹⁰ Ἑπόμενον δὲ εἶναι νὰ βλαβοῦν σοβαρά οἱ ἀσθενεῖς ἀδελφοί. Διότι, ἐὰν κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς ἴδῃ σέ, ποὺ ἔχεις τὴν ὀρθὴν γνῶσιν, νὰ κάθεσαι στὸ τραπέζι καποιου ναοῦ τῶν εἰδώλων, δὲν θὰ στερεωθῇ ἡ συνείδησίς του, ἀφοῦ αὐτὸς εἶναι ἀσθενὴς ἀδελφός, εἰς τὸ νὰ τρώγῃ τὰ εἰδωλόθυτα ὡς κάτι ἱερὸν καὶ εὐλαβείας ἄξιον;

¹¹ καὶ ἀπολεῖται ὁ ἀσθενῶν ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ γνώσει, δι’ ὃν Χριστὸς ἀπέθανεν.

¹¹ Καὶ θὰ χαθῇ παρασυρόμενος εἰς εἰδωλολατρείαν ὁ ἀδελφός σου, ποὺ εἶναι ἀδύνατος πνευματικῶς, ἐξ αἰτίας τῆς ἰδικῆς σου γνώσεως. Ἀλλὰ διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ ἀδελφοῦ σου αὐτοῦ ὁ Χριστὸς ἐθυσίασε τὴν ζωήν του.

¹² οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε.

¹² Καὶ ἔτσι διαπράττετε ἁμάρτημα, ἀπὸ τὸ ὁποῖον βλάπτονται μεγάλως οἱ ἀδελφοί, καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι τοῦτο ἁμάρτημα εἰς τοὺς ἀδελφούς. Καὶ πληγώνετε καὶ κτυπᾶτε σκληρὰ τὴν συνείδησίν τους, ἡ ὁποία εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος. Ἀλλ’ ὑποπίπτετε συγχρόνως καὶ εἰς ἁμάρτημα, τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς αὐτὸν τὸν Χριστόν, ποὺ ἀπέθανε διὰ νὰ σώσῃ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτούς.

¹³ διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω.

¹³ Δι’ αὐτὸ δέ, ἐὰν αὐτὸ ποὺ τρώγω γίνεται αἰτία σκανδάλου καὶ ἁμαρτίας εἰς τὸν ἀδελφόν μου, δὲν θὰ φάγω ποτὲ οἰονδήποτε εἶδος κρεάτων, διὰ νὰ μὴ σκανδαλίσω τὸν ἀδελφόν μου. Καὶ ἔρχομαι νὰ σᾶς δείξω, ὅτι διὰ τοὺς ἀσθενεῖς ἀδελφοὺς ἔκαμα καὶ ἑξακολουθῶ νὰ κάνω θυσίας τῶν δικαιωμάτων μου.

¹ Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ;

¹ Δὲν εἶμαι Ἀπόστολος μὲ ἴσα δικαιώματα πρὸς τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους; Δὲν εἶμαι ἐλεύθερος ὅπως ὅλοι οἰ Χριστιανοί; Δὲν εἶδα τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον μας; Καὶ δὲν εἶσθε σεῖς τὸ ἔργον, ποὺ μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου συνετέλεσα;

² εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ.

² Ἐὰν δι’ ἄλλους δὲν εἶμαι Ἀπόστολος, τουλάχιστον ὅμως διὰ σᾶς εἶμαι Ἀπόστολος. Διότι ἡ σφραγῖδα, μὲ τὴν ὁποίαν πιστοποιεῖται ἐπίσημα τὸ ἀποστολικόν μου ἀξίωμα, εἶσθε διὰ τῆς χάριτος τοῦ Κυρίου σεῖς, τοὺς ὁποίους ἑγὼ ὠδήγησα εἰς Χριστόν.

Το αλίευσα ΕΔΩ 

 

 

Εὐαγγέλιο 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ κε´ 31-46

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

³¹ Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ’ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ·

³¹ Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν δόξαν του καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι ἄγγελοι θὰ εἶναι μαζί του, τότε θὰ καθήσῃ εἰς θρόνον ἕνδοξον καὶ λαμπρόν.

³² καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ’ ἀλλήλων, ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων,

³² Καὶ θὰ συναχθοῦν ἐμπρός του ὅλα τὰ ἔθνη, ὅλοι δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ ἔζησαν ἀπ’ ἀρχῆς τῆς δημιουργίας μέχρι τέλους τοῦ κόσμου, καὶ θὰ χωρίσῃ αὐτοὺς τὸν ἕνα ἀπὸ τὸν ἄλλον, καθὼς καὶ ὁ ποιμὴν χωρίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ γίδια.

³³ καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων.

³³ Καὶ θὰ στήσῃ τοὺς μὲν δικαίους, ποὺ εἶναι ἥμεροι σὰν τὰ πρόβατα, εἰς τὰ δεξιά του, τοὺς δὲ ἁμαρτωλούς, ποὺ εἶναι ἀτίθασοι καὶ ἄτακτοι σὰν τὰ γίδια, εἰς τὰ ἀριστερά του.

³⁴ τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου·

³⁴ Τότε θὰ εἶπῃ ὁ βασιλεὺς εἰς ἐκείνους, ποὺ θὰ εἶναι εἰς τὰ δεξιά του· Ἐλᾶτε σεῖς, ποὺ εἶσθε εὐλογημένοι ἀπὸ τὸν Πατέρα μου, λάβετε ὡς κληρονομίαν τὴν βασιλείαν, ποὺ ἔχει ἐτοιμασθῇ διὰ σᾶς, ἀφ’ ὅτου ἐθεμελιώνετο ὁ κόσμος.

³⁵ ἐπείνασα γὰρ καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με,

³⁵ Σᾶς ἀνήκει δὲ ἡ κληρονομία αὐτή, διότι ἐπείνασα καὶ μοῦ ἐδώκατε νὰ φάγω, ἤμουν διψασμένος καὶ μὲ ἐποτίσατε, ξένος ἤμουν καὶ δὲν εἶχα ποὺ νὰ μείνω καὶ μὲ ἐπεριμαζεύσατε εἰς τὸ σπίτι σας,

³⁶ γυμνὸς καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με.

³⁶ γυμνὸς ἤμουν καὶ μὲ ἐνεδύσατε, ἀρρώστησα καὶ μὲ ἐπεσκέφθητε, μέσα εἰς φυλακὴν ἤμουν καὶ ἤλθατε νὰ μὲ ἰδῆτε καὶ νὰ μὲ παρηγορήσετε.

³⁷ τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν;

³⁷ Τότε θὰ ἀποκριθοῦν εἰς αὐτὸν οἱ δίκαιοι καὶ θὰ εἶπουν· Κύριε, πότε σὲ εἴδαμεν πεινασμένον καὶ σὲ ἐθρέψαμεν, ἢ διψασμένον καὶ σοῦ ἐδώκαμεν νὰ πίῃς;

³⁸ πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν;

³⁸ Πότε δὲ σὲ εἴδαμεν ξένον καὶ σὲ ἐπεριμαζεύσαμεν, ἢ γυμνὸν καὶ σὲ ἐνεδύσαμεν;

³⁹ πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ καὶ ἤλθομεν πρός σε;

³⁹ Πότε δὲ σὲ εἴδαμεν ἄρρωστον ἢ φυλακισμένον καὶ ἤλθαμεν νὰ σὲ ἐπισκεφθῶμεν;

⁴⁰ καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.

⁴⁰ Καὶ θὰ ἀποκριθῇ ὁ βασιλεὺς καὶ θὰ τοὺς εἶπῃ· Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι κάθε τι ποὺ ἐκάματε εἰς ἕνα ἀπὸ τοὺς πτωχοὺς αὐτοὺς ἀδελφούς μου, ποὺ ἐφαίνοντο ἄσημοι καὶ πολὺ μικροί, τὸ ἐκάματε εἰς ἐμέ.

⁴¹ Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ·

⁴¹ Τότε θὰ εἴπῃ καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ θὰ εἶναι εἰς τὰ ἀριστερά του· Σεῖς ποὺ ἀπὸ τὰ ἔργα σας ἐγίνατε καταραμένοι, πηγαίνετε μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, ποὺ ἔχει ἐτοιμασθῆ διὰ τὸν διάβολον καὶ τοὺς ἀγγέλους του.

⁴² ἐπείνασα γὰρ καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με,

⁴² Διότι ἐπείνασα καὶ δὲν μοῦ ἐδώκατε νὰ φάγω, ἐδίψασα καὶ δὲν μὲ ἐποτίσατε,

⁴³ ξένος ἤμην καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνὸς καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με.

⁴³ ξένος ἤμουν καὶ δὲν μὲ ἐπεριμαζεύσατε πρὸς φιλοξενίαν, γυμνὸς καὶ δὲν μὲ ἐνεδύσατε, ἄρρωστος ἤμουν καὶ μέσα εἰς τὴν φυλακὴν καὶ δὲν μὲ ἐπεσκέφθητε.

⁴⁴ τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι;

⁴⁴ Τότε θὰ τοῦ ἀποκριθοῦν καὶ αὐτοὶ καὶ θὰ εἶπουν· Κύριε, πότε σὲ εἴδαμεν νὰ πεινᾷς ἢ νὰ διψᾷς ἢ νὰ εἶσαι ξένος ἢ γυμνὸς ἢ ἀσθενῇς ἢ μέσα εὶς φυλακὴν καὶ δὲν σὲ ὑπηρετήσαμεν;

⁴⁵ τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε.

⁴⁵ Τότε θὰ τοὺς ἀποκριθῇ καὶ θὰ εἶπη· Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, κάθε τι ποὺ δὲν ἐκάματε εἰς ἕνα ἀπὸ αὐτούς, τοὺς ὁποίους ὁ κόσμος ἐθεώρει πολὺ μικρούς, οὔτε εἰς ἐμὲ τὸ ἐκάματε.

⁴⁶ καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

⁴⁶ Καὶ θὰ ἀπέλθουν αὐτοὶ εἰς κόλασιν, ποὺ δὲν θὰ ἔχῃ τέλος, ἀλλὰ θὰ εἶναι αἰώνια, οἱ δὲ δίκαιοι θὰ μεταβοῦν διὰ νὰ ἀπολαύσουν ζωὴν αἰώνιον.

 Το αλίευσα ΕΔΩ 

Γωνιά της Γλώσσας 163 – Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη: Ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ στὰ Ἑλληνικα (Β)

 

 

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ στὰ Ἑλληνικα (Β)

 Μόλις ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ πληροφορήθηκε ὅτι ὁ γιὸς τοῦ Μιθριδάτη Φαρνάκης ἐνεργοῦσε κατὰ τῶν Ρωμαίων στὴν Ἀσία, ἀστραπιαῖα κινήθηκε ἐναντίον του (Ἰούνιος τοῦ 47 π.Χ.) ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο μέχρι τὸν Πόντο καὶ τὸν νίκησε κατὰ κράτος. Ὅταν ἐπέστρεψε στὴν Ρώμη ἔγραψε: «veni, vidi, vici» (ἦλθον, εἶδον, ἐνίκησα).  Χρησιμοποιοῦμε τὴν φράση σὲ περιπτώσεις ταχύτατης καὶ ἐπιδέξιας ἐπίλυσης ἑνὸς σύνθετου προβλήματος.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Το τρομερό ελληνικό “πυρηνικό όπλο”: Νέο Βυζάντιο και επιστροφή της Ελλάδας στην Μέση Ανατολή κατά της Τουρκίας

 

Είναι η Ελλάδα η νέα ανερχόμενη δύναμη της Μέσης Ανατολής για την οποία κανείς δεν μιλάει;

Σοβαρά και άκρως θετικά  πράγματα  για το ελληνισμό αποκαλύπτει ο Σον Μάθιουζ (Sean Mathews) δημοσιογράφος του Middle East Eye για την επιστροφή των Ελλήνων στην Μέση Ανατολή.

Στο βιβλίο του Σ. Μάθιουζ, "Οι Νέοι Βυζαντινοί: Η Άνοδος της Ελλάδας και η Επιστροφή της στην  Εγγύς Ανατολή", υποστηρίζει με τόλμη ότι το ελληνικό κράτος επαναπροασπίζεται τις ρίζες του στη Μέση Ανατολή, και είναι μια αναδυόμενη δύναμη που παίζει κρίσιμο ρόλο στην αντιμετώπιση μιας «αναθεωρητικής» Τουρκίας, της αμφιταλαντευόμενης δέσμευσης της Αμερικής στο ΝΑΤΟ, της αναζήτησης νέων συμμάχων από το Ισραήλ και της υποστήριξης του Προέδρου της Αιγύπτου Abdel Fattah El-Sisi.

Ο Μάθιουζ παρουσιάζει ενδιαφέροντα επιχειρήματα σχετικά με το γιατί η Ελλάδα είναι μια αναπτυσσόμενη περιφερειακή δύναμη: 

"Για ορισμένους, ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα επαναπροασπίζεται τις ρίζες της στη Μέση Ανατολή, μπορεί να φαίνεται ενοχλητικό, ειδικά για την Τουρκία, επειδή η χώρα αυτή  είναι χριστιανική, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ενώ υπάρχει η τάση να θεωρείται η Αρχαία Ελλάδα ως η γενέτειρα του δυτικού πολιτισμού.

Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, η Ελλάδα έχει συνειδητά κινηθεί προς την κατεύθυνση της μεγαλύτερης ενσωμάτωσης στην Ευρώπη και της αποσύνδεσης της από τις πανάρχαιες ανατολίτικες ρίζες της που ανάγονται στην αρχαιότητα και την Μέγα Αλέξανδρο.

Αλλά αν ψάξουμε κάτω από την επιφάνεια, θα διαπιστώσουμε ότι ο ελληνικός πολιτισμός εξακολουθεί να είναι βαθιά συνυφασμένος με την Μέση Ανατολή.

Η ιδέα ότι η Ελλάδα είναι μέρος της Δύσης είναι σχετικά πρόσφατη, καθώς οι ταξιδιωτικοί συγγραφείς του 19ου και 20ού αιώνα, που επισκέφθηκαν την χώρα αυτή , την έβλεπαν ως μια ανατολίτικη χώρα.

Το "The New Byzantines" είναι εν μέρει ένα ιστορικό ταξιδιωτικό περιοδικό, καθώς ο Μάθιουζ προσπαθεί να δείξει ότι η Ελλάδα "επιστρέφει" με φόρα στις μεσανατολικές της ρίζες.

Ο ίδιος επισημαίνει ότι "αυτό που τροφοδοτεί την γεωπολιτική επιστροφή της Ελλάδας στη Μέση Ανατολή είναι η αίσθηση ότι η Δύση βρίσκεται σε παρακμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι λιγότερο αξιόπιστη, η Αμερική μπορεί να αποσυρθεί από το ΝΑΤΟ, ενώ αυξάνονται ο τουρκικός επεκτατισμός, η στρατιωτικοποιημένη εξωτερική πολιτική της Ρωσίας, προκαλώντας αύξηση στις ελληνικές επενδύσεις στην Μέση Ανατολή.

Οι επιπτώσεις μετά την Αραβική Άνοιξη έχουν οδηγήσει σε αστάθεια, αλλά όπως υποστηρίζει ο Μάθιουζ, η Ελλάδα έχει επωφεληθεί από τις περιφερειακές συγκρούσεις της δεκαετίας του 2010.

Επισημαίνεται ότι η ελληνική οικονομία είναι από τις καλύτερες στην ΕΕ και αναπτύσσεται με διπλάσιο ρυθμό από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Αυτό οφείλεται εν μέρει στην εισροή κεφαλαίων από τη Μέση Ανατολή, με Λιβανέζους, Ισραηλινούς, Τούρκους, Άραβες του Κόλπου και άλλους να αγοράζουν πολυτελή ακίνητα.

Η εξάρτηση από τον τουρισμό και τα ακίνητα μπορεί να φαίνεται μια επικίνδυνη στρατηγική, υποστηρίζει ο Μάθιουζ: «Ωστόσο, σε έναν κόσμο εμπορικών πολέμων, η εξάρτηση της Ελλάδας από αυτές τις βιομηχανίες γίνεται πλεονέκτημα, σε σύγκριση, ας πούμε, με τη βαριά βιομηχανική παραγωγή.

Η σταθερότητα της Ελλάδας και το σχετικά χαμηλό κόστος ζωής αποτελούν ελκυστική πρόταση για πολλούς που εγκαταλείπουν την αστάθεια και την καταστολή στη Μέση Ανατολή.

Η Αθήνα μεταμορφώνεται και μετατρέπεται ξανά σε μια ανατολική πόλη, όπου πάντα ανήκε", σύμφωνα με τον Μάθιουζ.

"Ωστόσο, η εισροή ξένων κεφαλαίων προσθέτει προκλήσεις στον ελληνικό λαό, διότι  οι ξένοι που αγοράζουν ακίνητα έχουν αποκλείσει πολλούς Αθηναίους από την αγορά.

Οι μισθοί είναι χαμηλοί, για να μεγαλώσει μια οικογένεια απαιτείται τουλάχιστον διπλάσιο μηνιαίο εισόδημα από τα εκτιμώμενα 1.500 ευρώ.

Επιπλέον, υπάρχει μικρή κοινωνική και οικονομική κινητικότητα, ενώ οι μεσαίες τάξεις έχουν πρόβλημα. Πολλοί σχολιαστές θα αμφισβητούσαν τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα αυτού του μοντέλου και θα υπέθεταν ότι μπορεί να ακολουθήσει κάποιο είδος πολιτικής αντίδρασης", τονίζει ο ίδιος.

Ο Μάθιουζ διατυπώνει το πιο φιλόδοξο επιχείρημά του: «Η Ισπανία και η Ιταλία μπορεί να μιλήσουν για την καταστολή των ξένων αγοραστών κατοικιών και της κερδοσκοπίας σε ακίνητα. Η Ελλάδα είναι πολύ πιο  ανατολίτικη χώρα, για να μην υιοθετήσει  αυτήν την τάση. Υποψιάζομαι ότι τα επόμενα χρόνια θα δούμε να αναδύεται ένα χάσμα στη Μεσόγειο, όπου το δυτικό μισό να επιβάλλει περισσότερους κανονισμούς στις ξένες επενδύσεις, ενώ η Ελλάδα θα  συνεχίζει να φλερτάρει με τους ξένους».

Με άλλα λόγια, ο οικονομικός και ο πολιτιστικός προσανατολισμός της Ελλάδας πιθανότατα θα σημαίνει ότι η χώρα θα παραμείνει ανοιχτή σε ξένες επενδύσεις, και αυτός είναι ένας βασικός παράγοντας για την οικονομική και γεωστρατηγική θέση της Αθήνας.

Ο πολιτιστικός προσανατολισμός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα δεν έχει ακολουθήσει την λαϊκιστική τάση που παρατηρείται αλλού.

Η ορθόδοξη χριστιανική πίστη της μεσογειακής χώρας βρίσκεται στην καρδιά της.

«Αυτή είναι μια θρησκεία που ούτε προσπάθησε να φιλοξενήσει ούτε να αντιμετωπίσει τη νεωτερικότητα. Αντίθετα, υψώνεται πάνω από αυτήν. Επειδή η ορθόδοξη πίστη είναι τόσο συντηρητική, υψώνεται πάνω από τις πολιτισμικές συγκρούσεις που εκτείνονται στη Δύση», τονίζει ο δημοσιογράφος.

"Θεωρώ αυτό το μέρος του επιχειρήματος το πιο απαιτητικό, επειδή η ιδέα για δράση του ελληνικού πολιτισμού κάνει εδώ την πολύ δύσκολη δουλειά για την Ελλάδα.

Η Τουρκία είναι πάντα παρούσα σε όλο το βιβλίο, καθώς σχεδόν κάθε εξέλιξη που προκαλεί, από τις εσωτερικές εντάσεις στη δυτική Θράκη, την ένταση με τη Βουλγαρία, την αυξανόμενη ένταση με το Ισραήλ, τις θαλάσσιες οριοθετήσεις και τον πόλεμο Ρωσίας/Ουκρανίας, οι ανησυχίες για την τουρκική ισχύ και επιρροή καθοδηγούν μεγάλο μέρος της λήψης αποφάσεων στην Αθήνα.

Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θεωρείται ότι επιδιώκει να διαταράξει το διεθνές σύστημα και θέτει μια πρόκληση ασφαλείας για την Ελλάδα.

Ο φόβος για την Άγκυρα σε συνδυασμό με τις ανησυχίες ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρονται από την δυτική  συμμαχία, αναγκάζει την Αθήνα να ελπίζει ότι η επανένταξή της στη Μέση Ανατολή θα κρατήσει την Ουάσινγκτον ενεργή, βλέποντας την Ελλάδα ως έναν χρήσιμο εταίρο.

Η Αίγυπτος αντιπροσωπεύει ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα της πολιτικής της Ελλάδας: «Η Αίγυπτος δίνει στην Ελλάδα έναν μουσουλμανικό και αραβικό σύμμαχο για να αντιμετωπίσει τον Ερντογάν».

Η Ελλάδα δεν μπορεί να δώσει στην Αίγυπτο αυτό που χρειάζεται περισσότερο, δηλαδή  χρήματα, αλλά έχει γίνει ένθερμος υπερασπιστής του Καΐρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη, εργαζόμενη για να εξαλείψει την κριτική για το φρικτό ιστορικό του Αιγύπτιου προέδρου Αμπντέλ Φατάχ-Σίσι στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η σχέση μεταξύ Αθήνας και Καΐρου εμβαθύνθηκε μετά την κατάληψη της εξουσίας από τον Σίσι το 2013, οι ανησυχίες για το περιφερειακό χάος, τον ισλαμισμό και την Τουρκία οδήγησαν την Ελλάδα να στηρίξει τον Πρόεδρο Σίσι".

Ο Μάθιους επισημαίνει ότι "ενώ οι ελληνοτουρκικές εντάσεις δεν είναι κάτι καινούργιο, στο παρελθόν, κάθε φορά που οι εντάσεις αυξάνονταν, οι ΗΠΑ παρενέβαιναν για να αποκλιμακώσουν, αλλά αν οι ΗΠΑ υποχωρούσαν, οι εντάσεις θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε πόλεμο.

Μια βασική πηγή έντασης είναι η θαλάσσια διαμάχη, όπου η Ελλάδα διεκδικεί χιλιάδες νησιά που, βάσει της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, θα έδιναν στην Αθήνα μια θαλάσσια ζώνη έως και 200 ​​μιλίων από τις ακτές αυτών των νησιών.

Αυτό θα σήμαινε ότι αυτά τα ύδατα είναι ελεύθερα για την Ελλάδα να τα εκμεταλλευτεί για εξερεύνηση φυσικού αερίου.

Η Τουρκία απορρίπτει τον ισχυρισμό της Αθήνας, καθώς θα τα εγκλωβίσει και θα αποκλείσει την Άγκυρα από την εξερεύνηση ενέργειας στην περιοχή.

Καθώς η Τουρκία εξαρτάται λιγότερο από τη Δύση και είναι μεγαλύτερη σε έκταση από την Ελλάδα, η ισορροπία δυνάμεων θα την ευνοούσε στην Ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης αυτής της θαλάσσιας διαμάχης, εάν οι ΗΠΑ υποχωρήσουν.

Εδώ όμως εισέρχεται η συμμαχία της Ελλάδος με την Αίγυπτο, όπου και οι δύο Ένοπλες Δυνάμεις των χωρών αυτών πραγματοποιούν τακτικές ασκήσεις μαζί, διπλωμάτες και από τις δύο χώρες συνεργάζονται στενά στην παγκόσμια σκηνή, ενώ έχουμε και μια πιθανή συνεργασία για το φυσικό αέριο.

Ενώ η Αίγυπτος προσφέρει στην Ελλάδα έναν σημαντικό σύμμαχο, η ίδια αυτή αραβική χώρα, αντιμετωπίζει σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, και εάν ο Σίσι δεν διατηρήσει την εξουσία του, η νέα αιγυπτιακή κυβέρνηση, θα ήταν εχθρική προς την Αθήνα και ανοιχτή προς την Άγκυρα.

Αυτό θα μπορούσε να βλάψει τις φιλοδοξίες της Ελλάδας να γίνει μια σημαντική δύναμη της Μέσης Ανατολής", συνοψίζει ο ίδιος.

Οι Νέοι Βυζαντινοί αποτελούν ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα και ο Μάθιους μας μεταφέρει από λιμάνι σε λιμάνι για να εξερευνήσουμε την νέα Ελλάδα: 

"Δικαίως μας προκαλεί να ξανασκεφτούμε τι είναι η Ελλάδα και τις δυνατότητες που προσφέρει. Συνδυάζει ιστορία, ταξίδια και γεωπολιτική, πασπαλισμένα με προσωπικές ιστορίες και συναντήσεις με ανθρώπους τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή.

Υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα θέματα που πρέπει να παρακολουθήσουμε, όπως η επιρροή της Ρωσίας στην Ελλάδα, το πώς οι Σύριοι επιχειρηματίες μεταμορφώνουν τις αθηναϊκές γειτονιές, γιατί ορισμένοι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης έχουν μια ευνοϊκή άποψη για τον Τούρκο πρόεδρο, και το πώς ο πολιτισμός της Ελλάδας την καθιστά φυσική επιλογή για τη Μέση Ανατολή.

Ωστόσο, η κεντρική θέση είναι πλέον ότι η Ελλάδα είναι μια αναδυόμενη δύναμη της Μέσης Ανατολής, ενώ υπάρχει  βάση στον ισχυρισμό ότι ορισμένοι παράγοντες θα μπορούσαν να βλάψουν ή να περιορίσουν τις φιλοδοξίες της Αθήνας.

Νιώθει κανείς ότι η ελληνική ισχύς εξαρτάται από πολλά πράγματα που φαίνονται εύθραυστα, είτε πρόκειται για τις συμμαχίες που προσπαθεί να χτίσει, το οικονομικό μοντέλο που επιδιώκει και αν δεν δούμε μια σημαντική αντίδραση στην Ελλάδα, τότε ο κίνδυνος θα γίνει πραγματικότητα", καταλήγει το ίδιο ΜΜΕ.

Ο τεράστιος ελληνικός πολιτισμός είναι ένα " πυρηνικό όπλο" το οποίο η χώρα μας δεν έχει αξιοποιήσει ακόμη στο επίπεδο που απαιτείται, ειδικά στην Μέση Ανατολή. Σε συνδυασμό με την ελληνική οικονομία, την θέση στην ΕΕ, και τον πρώτο εμπορικό στόλο στον κόσμο, μια επιστροφή της Ελλάδος στην Μέση Ανατολή θα ήταν η ιδανική κίνηση για την χώρα μας. 

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Γωνιά της Γλώσσας 162 – Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη: Ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ στὰ Ἑλληνικα (Α)

 

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ στὰ Ἑλληνικα (Α)

Τί ἔδωσε ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ στὴν γλῶσσα μας; Στὶς 10 Ἰανουαρίου τοῦ 49 π.Χ. ἔφτασε στὸν Ρουβίκωνα, ἕνα μικρὸ ποταμὸ κοντὰ στὸ Ρίμινι, τὸ σύνορο ἀνάμεσα στὴν ἐλεγχόμενη ἀπὸ τὴν ρωμαϊκὴ Σύγκλητο Ἰταλία καὶ τὴν ρωμαϊκὴ ἐπαρχία τῆς «Ἐντεῦθεν τῶν Ἄλπεων Γαλατίας». Στὴν ὄχθη του, ὁ Ἰούλιος Καίσαρας εἶπε τὴν ἱστορικὴ φράση «Alea iacta est» (= ὁ κύβος ἐρρίφθη, Σουητώνιος, «Caesar, 3,2»), ποὺ ἐξέφραζε τὴν ἀπόφασή του νὰ συγκρουστῇ μὲ τὶς δυνάμεις τῆς Συγκλήτου. Ὅταν ἀναφερόμαστε σὲ μία εἰλημμένη ἀπόφαση, λέμε: «ὁ κύβος ἐρρίφθη» καὶ ὅταν κάποιος πῆρε μιὰ ριψοκίνδυνη καὶ κρίσιμη ἀπόφαση, λέμε: «διέβη τὸν Ρουβίκωνα».

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΠΟΥ ΣΦΑΓΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ

 

 

 

ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ & ΝΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ -ΑΜΕΡΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΜΑΡΚΟ ΜΠΟΛΑΡΗ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΟ FACE BOOK  

https://www.facebook.com/story.php?st... 

 

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΔΙΩΓΜΟΥ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ 

https://www.spiegel.de/international/...  

https://en.wikipedia.org/wiki/Persecu...  

https://www.hoover.org/research/chris...

 

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος (9/2/1404 - 29/5/1453)

 

 

Σάν σήμερα (9/2)  γεννήθηκε  ὁ Κωνσταντῖνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος

 

Ὁ τελευταῖος Παλαιολόγος

                                            Γεώργιος Βιζυηνός

Τὸν εἶδες μὲ τὰ μάτια σου, γιαγιά, τὸν Βασιλέα,

ἢ μήπως καὶ σὲ φάνηκε, σὰν ὄνειρο, νὰ ποῦμε,

   σὰν παραμύθι τάχα;

 

-Τὸν εἶδα μὲ τὰ μάτια μου, ὡσὰν καὶ σένα νέα,

πὰ νὰ γενῶ ἑκατὸ χρονῶ, κι᾿ ἀκόμα τὸ θυμοῦμαι,

   σὰν νἄταν χτὲς μονάχα.

 

Στὴν Πόλη, στὴν Χρυσόπορτα, στὸν πύργον ἀπὸ κάτου,

εἶν᾿ ἕνα σπήλαιο πλατύ, στρωμένο σὰν παλάτι,

   σὰν ἅγιο παρακκλήσι;

 

Κανένας Τοῦρκος δὲν μπορεῖ νὰ κρατηθῇ κοντά του,

κανεὶς τῆς σιδερόπορτας ναὕρη τὸ μονοπάτι,

   νὰ πὰ νὰ τὸ μηνύσῃ.

 

Μόνο κανένας Χριστιανός, κανένας ποὺ τὸ ξέρει,

περνᾷ π᾿ αὐτοῦ κρυφὰ κρυφὰ καὶ τὸν σταυρό του κάνει

   μὲ φόβο καὶ μ᾿ ἐλπίδα.

 

Ἔτσι κι᾿ ἐγώ, βαστούμενη στὸ πατρικό μου χέρι,

ἐπῆγα καὶ προσκύνησα. Καὶ ἐδ᾿ αὐτοῦ μ᾿ ἐφάνη-

   Ὄχι μ᾿ ἐφάνη! Εἶδα:

 

Μέσ᾿ στὸ σκοτάδι τὸ βαθὺ ἕν᾿ ἄστρο, σὰν λυχνάρι,

σὰν μία φλόγα μυστική, ἀπ᾿ τὸν Θεὸ ἀναμμένη.

   γαλάζια λάμψι χύνει.

 

Καὶ φέγγει τὴν λευκόχλωμη τοῦ Βασιλέως χάρι,

ποὺ μὲ κλεισμένα βλέφαρα ἐξαπλωμένος μένει

   στὴν ἀργυρή του κλίνη.

 

- Ἀπέθανε, γιαγιά; - Ποτέ, παιδάκι μου! Κοιμᾶται,

κοιμᾶται μόνο! Τὴν χρυσὴ κορῶνα στὸ κεφάλι,

   τὸ σκῆπτρο του στὸ χέρι.

 

Καί, σὰν παληοί του σύντροφοι, πιστοί του

παραστᾶται, στὰ στήθη τ᾿ ὁ Σταυραετός, στὰ πόδια του

   προβάλλει δικέφαλο Ξαφτέρι.

 

Ἐπάν᾿ ἀπ᾿ τὸ κεφάλι του, ἡ ἀσπίδα παραστέκει,

κι᾿ ἐκεῖ ποὺ τὸ χρυσόπλεκτο, τὸ ψηφωτὸ ζωνάρι

   τὴν μέση του κατέχει,

 

σὰν ἀστραπὴ π᾿ ἀπέμεινε χωρὶς ἀστροπελέκι,

ζερβιά, ὡς κάτου κρέμεται τ᾿ ἀστραφτερὸ θηκάρι-

   μέσα σπαθὶ δὲν ἔχει!

 

-Γιατί, γιαγιά; Ποῦ εἶναι τό; -Βαμμένο μέσ᾿ στὸ αἷμα,

ἀκόμ᾿ ὡς τώρα βρίσκεται σ᾿ ἑνὸς ἀγγέλου χέρι,

   στὸν οὐρανὸ ἐπάνου...

 

Ἤτανε τότε ποὺ ἡ Τουρκιὰ τὴν Πόλην ἐπολέμα.

Μέσα μία φοῦχτα ἐλεύθεροι, ἀπ᾿ ἔξω μύριο ἀσκέρι,

   οἱ σκλάβοι τοῦ Σουλτάνου.

 

Κι᾿ ὁ Μωχαμὲτ ὁ ἴδιος του πὰ στ᾿ ἄγριό του ἄτι

-Δός μου τῆς Πόλης τὰ κλειδιά! τοῦ Κωνσταντίνου κράζει,

   καὶ τὸ σπαθί σου δός μου!

 

-Ἔλα καὶ πάρ᾿ τα! λέγ᾿ αὐτός, τοῦ Τούρκου τοῦ μουχτάτη

Ἐγὼ δὲν δίνω τίποτε! Τίποτ᾿ ἐνόσῳ βράζει

   μία στάλλα γαῖμα ἐντός μου!-

 

Κι᾿ ἐπρόβαλαν τὰ λάβαρα, κι᾿ ἀρχίνησεν ἡ μάχη!

Σαράντα μέραις πολεμοῦν, σαράντα μερονύχτια

   χτυπιοῦνται καὶ χτυποῦνε,

 

οἱ Τοῦρκοι σὰν τὰ κύματα κι᾿ οἱ Χριστιανοὶ σὰν βράχοι.

Κι᾿ οὔτε τῶν Φράγκων προδοσιαίς, οὔτε τῶν φλάρων δίχτυα

   τὸν Βασιλέα σειοῦνε.

 

Ἀπ᾿ ταὶς σαράντα κι᾿ ὕστερα Θεὸς τὸν παραγγέλλει.

-Γιὰ τοῦ λαοῦ τὰ κρίματα, εἶναι γραφτὸ νὰ γείνῃ,

   προσκύνα τὸν Σουλτάνο!-

 

Μ᾿ αὐτός, τὸ χέρι στὸ σπαθί, πεισμόνεται, δὲν θέλει!

-Πρὶν μπρὸς σὲ Τοῦρκο τύραννο τὸ γόνατό μου κλίνῃ,

   πὲς κάλλιο ν᾿ ἀποθάνω!-

 

Ἔξ᾿ ἀπ᾿ τὸ κάστρο χύνεται μὲ σπάθα γυμνωμένη,

καὶ σφάζει Τούρκων κατοσταὶς κι᾿ ἀγαρινῶν χιλιάδες-

   Ἐκεῖνος κι᾿ ὁ στρατός του.

 

Μὰ ἦτ᾿ ὀλίγος ὁ στρατός, κι᾿ οἱ πρῶτοι λαβωμένοι!

Ἔπεσαν τ᾿ ἀρχοντόπουλα ἔφυγαν οἱ Ρηγάδες,

   κι᾿ ἀπέμεινεν ἀτός του.

 

Ὅσο τὸν ζώνουν τὰ σκυλιά, τόσο χτυπᾷ καὶ σφάζει,

σὰν πληγωμένος λέοντας, σὰν τίγρη τῆς ἐρήμου,

   ποὺ τὰ παιδιά της σκώσουν.

 

Μὰ κεῖ τοῦ πέφτει τ᾿ ἄλογο! Καὶ πέφτ᾿ αὐτὸς καὶ κράζει.

-Δὲν βρίσκετ᾿ ἕνας Χριστιανὸς νὰ πάρ᾿ τὴν κεφαλή μου,

   πρὶν πᾶν καὶ μὲ σκλαβώσουν;-

 

Μιὰ τρίχα καὶ τὸν σκότωνεν Ἀράπικη λεπίδα!

Μὰ δὲν τὸ ἤθελ᾿ ὁ Θεός. Δὲν ἤθελε ν᾿ ἀφίσῃ

   τῶν Χριστιανῶν τὸ Γένος

 

αἰώνια δίχως βασιλιᾶ κι᾿ ἐλευθεριᾶς ἐλπίδα.

Γι᾿ αὐτὸ προστάζ᾿ ἕν᾿ ἄγγελο νὰ πὰ νὰ τὸν βοηθήση,

   σὰν ἦταν κυκλωμένος.

 

Κι᾿ αὐτὸς τὸν Μαῦρο λακπατᾷ, τὸν Βασιλὲ γλυτώνει.

τὸ κοφτερό του τὸ σπαθί του παίρν᾿ ἀπὸ τὸ χέρι,

   τοὺς Τούρκους διασκορπίζει.

 

Πὰ στὰ λευκά του τὰ φτερὰ τὸν Βασιλέα σκώνει,

μέσ᾿ στὸ πλατὺ τὸ σπήλαιο, ποὺ σ᾿ εἶπα, τόνε φέρει,

   κι᾿ ἐκεῖ τόνε κοιμίζει.-

 

-Καὶ τώρα πιὰ δὲν εἰμπορεῖ, γιαγιάκα, νὰ ξυπνήσῃ;

-Ὢ βέβαια! Καιροὺς καιρούς, σηκώνει τὸ κεφάλι,

   στὸν ὕπνο τὸν βαθύ του,

 

καὶ βλέπ᾿ ἂν ἦρθεν ἡ στιγμή, πὤχ᾿ ὁ Θεὸς ὁρίσει,

καὶ βλέπ᾿ ἂν ἦρθ᾿ ὁ ἄγγελος γιὰ νὰ τοῦ φέρῃ πάλι

   τὸ κοφτερὸ σπαθί του.

 

-Καὶ θἄρθη, ναί, γιαγιάκα μου; -Θἄρθη, παιδί μου, θἄρθη.

Καὶ ὅταν ἔρθῆ, τί χαρὰ στὴν γῆ, στὴν οἰκουμένη,

   σ᾿ ὅποιους θὰ ζοῦνε τότε!

 

Διπλό, τριπλὸ θὰ πάρουμεν αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐπάρθη,

κι᾿ ἡ Πόλη, κι᾿ ἡ Ἁγιασοφιὰ δική μας θένα γένη.

   -Πότε, γιαγιά μου; Πότε;

 

-Ὅταν τρανέψῃς, γυόκα μου, κι᾿ ἀρματωθῇς καὶ κάμῃς

τὸν ὅρκο στὴν Ἐλευθεριά, σὺ κι᾿ ὅλ᾿ ἡ νεολαία,

   νὰ σώσετε τὴν χώρα.

 

Τότε θὲ νἄρθ᾿ ὁ ἄγγελος κι᾿ ἀγγελικαὶ δυνάμεις,

νὰ μποῦνε, νὰ ξυπνήσουνε, νὰ ποῦν στὸν Βασιλέα,

   πὼς ᾖλθε πιὰ ἡ ὥρα!

 

Κι᾿ ὁ Βασιλὲς θὰ σηκωθῇ, τὴν σπάθα του θὰ δράξη,

καί, στρατηγός σας, θὲ νὰ μπῇ στὸ πρῶτο του βασίλειο

   τὸν Τοῦρκο νὰ χτυπήσῃ.

 

 

Καὶ χτύπα, χτύπα θὰ τὸν πὰ μακρὰ νὰ τὸν πετάξῃ,

πίσω στὴν Κόκκινη Μηλιά, καὶ πίσ᾿ ἀπὸ τὸν ἥλιο,

   ποὺ πιὰ νὰ μὴ γυρίσῃ!

 

 Το αλίευσα ΕΔΩ