

Το αλίευσα ΕΔΩ Τεύχος 612 – ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2026

Ο Πλούταρχος, στο έργο του, επιβεβαιώνει αυτή την αντίληψη.
Μας λέει ότι ο Νουμάς Πομπίλιος, ο δεύτερος βασιλιάς της Ρώμης, είχε σαβινική καταγωγή και πως οι ίδιοι οι Σαβίνοι αυτοπροσδιορίζονταν ως άποικοι από τη Σπάρτη. Αυτή η συσχέτιση φανερώνει τον θαυμασμό που έτρεφαν οι Ρωμαίοι για την πειθαρχία και τη στρατιωτική αριστεία.. Στοιχεία που επιδίωκαν να έχουν και στη δική τους ταυτότητα.
Απο το arxaiaellinika.gr
Ο γεωγράφος Στράβων, γράφοντας τον 1ο αιώνα π.Χ., περιγράφει με λεπτομέρεια το εθνοτικό τοπίο της κεντρικής Ιταλίας και εξαίρει τους Σαβίνους. Τονίζει την κοινωνική τους συνοχή και την πολεμική τους αξία, σημειώνοντας ότι οι κοινότητές τους λειτουργούσαν με αξιοθαύμαστη οργάνωση. Παράλληλα, ο Στράβων συνδέει το Λάτιο με αρκαδικές ρίζες, υπογραμμίζοντας την ευρύτερη Ελληνική επιρροή που δέχθηκαν οι πρώιμοι Ρωμαϊκοί πληθυσμοί.
Από την πλευρά του, ο Πλούταρχος εστιάζει στους θεμελιώδεις μύθους, όπως η «Αρπαγή των Σαβίνων Γυναικών». Περιγράφει το γεγονός όχι απλώς ως μια σύγκρουση, αλλά ως την απαρχή μιας καθοριστικής ένωσης. Το επεισόδιο αυτό οδήγησε τελικά σε επιγαμίες και πολιτικές συμμαχίες, οι οποίες ενίσχυσαν τον κοινωνικό ιστό της Ρώμης. Η αφήγησή του αποδεικνύει ότι οι Σαβίνοι δεν υπήρξαν απλώς γείτονες, αλλά συστατικό στοιχείο της ρωμαϊκής εξέλιξης.
Οι κοινότητές τους λειτουργούσαν ημιαυτόνομα, ενώ επέλεγαν τους ηγέτες τους με κριτήρια την αξία και την εμπειρία, απορρίπτοντας την κληρονομική διαδοχή ως μοναδικό κριτήριο. Τα συμβούλια των πρεσβυτέρων καθοδηγούσαν τις πολιτικές και θρησκευτικές υποθέσεις, διασφαλίζοντας τη συνέχεια των εθίμων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αυστηρής οργάνωσης και πειθαρχίας, αναδεικνύονται οι.. Σαβίνοι: Η σπαρτιατική φυλή που διαμόρφωσε τους πρώτους Ρωμαίους, καθώς το μοντέλο διοίκησής τους επηρέασε άμεσα το ρωμαϊκό πολιτειακό σύστημα.
Επιπλέον, η θρησκεία αποτελούσε τον πυρήνα της κοινωνικής τους ζωής. Οι Σαβίνοι λάτρευαν θεότητες που συνδέονταν με τον πόλεμο, τη γεωργία και την οικογένεια, ενώ οι τελετουργίες τους ενίσχυαν την κοινοτική αλληλεγγύη. Η σύνδεση πολιτικής και θρησκείας, όπου οι ηγέτες λειτουργούσαν ως διάμεσοι με το θείο, κληροδοτήθηκε στη Ρώμη, διαμορφώνοντας τον θεσμό του Pontifex Maximus.
Οι Ρωμαίοι υιοθέτησαν σαβινικές πρακτικές στο δίκαιο, τη στρατιωτική οργάνωση και τη λατρεία. Θεότητες όπως ο Κυρίνος (Quirinus) και ο Σέμο Σάγκους έχουν σαβινική προέλευση. Ενώ ο ίδιος ο όρος που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι για τους πολίτες τους, «Κυρίτες» (Quirites), είναι από την πόλη των Σαβίνων, Κύρες.
Ο Βάρρων και ο Κικέρων επισημαίνουν ότι πρακτικές όπως η οιωνοσκοπία και η λατρεία συγκεκριμένων μορφών της Αθηνάς και του Άρη είναι από τους Σαβίνους. Συνεπώς, η ρωμαϊκή ευσέβεια και ο σεβασμός στην ιεραρχία αντανακλούν άμεσα τις αξίες αυτού του λαού.
Οι πολεμιστές τους είχαν φήμη για τους πυκνούς σχηματισμούς και την ικανότητά τους να κάνουν ελιγμούς υπό πίεση. Ο Στράβων υπογραμμίζει την ειδίκευσή τους στις οχυρώσεις και τον αμυντικό σχεδιασμό, στοιχεία που δείχνουν προηγμένη στρατηγική σκέψη.
Ακόμη και η ιστορία της αρπαγής των γυναικών καταδεικνύει τον διττό τους ρόλο.. Αρχικά ως τρομερών αντιπάλων και στη συνέχεια ως απαραίτητων συμμάχων. Οι γυναίκες των Σαβίνων, λειτουργώντας ως ειρηνοποιοί, ανέδειξαν τη διπλωματική ευφυία του λαού τους, αποδεικνύοντας ότι η σοφία ήταν εξίσου σημαντική με το ξίφος.
Οι σύγχρονοι μελετητές αναγνωρίζουν ότι τη Ρώμη δεν την έχτισαν μόνο οι Λατίνοι. Η συνεισφορά των Σαβίνων υπήρξε καθοριστική για τη δημιουργία του Ρωμαϊκού χαρακτήρα, συνδυάζοντας την πολεμική ορμή με τη θρησκευτική ευλάβεια και την πολιτική σταθερότητα. Μέσα από τη σύγκρουση και την τελική ενσωμάτωση, κληροδότησαν στη Ρώμη τα ιδανικά της τάξης και της ανδρείας.
Το αλίευσα ΕΔΩ

Η Τουρκάλα_Ρωμιά δημοσιογράφος Uzay Bulut μεγάλωσε μουσουλμάνα και εγκατέλειψε το Ισλάμ. Μιλά για τη ζωή της, για την εξορία της και για το τεστ DNA που έδειξε ποντιακή ελληνική καταγωγή. Περιγράφει τις γενοκτονίες και τους διωγμούς Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων στην Τουρκία, μια ιστορία που παραμένει αποσιωπημένη, και τους διωγμούς των Χριστιανών που συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Τέλος, προειδοποιεί τη Δύση ότι οι ελευθερίες είναι εύθραυστες: υπάρχουν σήμερα, αλλά μπορεί να χαθούν αύριο.
Το αλίευσα ΕΔΩ
Το Δόγμα της «Συγκατάθεσης»: Πώς η Γαλλία και η Γερμανία νομιμοποιούν τις τουρκικές αξιώσεις στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο
https://i-epikaira.blogspot.com/2026/11/blog-post_244.html
-----------------------------------------------------
Η Αίγυπτος προκρίνει τριμερή με Τουρκία για τις ΑΟΖ
-----------------------------------------------------
Η Λιβύη ξεκινά έρευνες για πετρέλαιο στη θάλασσα, με την συμμετοχή της Τουρκίας
https://echedoros.blog/?p=100460
-----------------------------------------------------
Εντοπίστηκαν τουρκικοί κινητοί επίγειοι Σταθμοί Ελέγχου (GCS) στην Βεγγάζη
-----------------------------------------------------
Μαλλιωτάκη: «Ο Ερντογάν δεν μπορεί να κρατά όμηρο το ενεργειακό μέλλον της Ανατολικής Μεσογείου»
-----------------------------------------------------
Η χαρτογραφική πρόκληση της Ψευδομουφτείας Κομοτηνής: Ο διαμελισμός της Ελλάδος στο επίσημο λογότυπο
-----------------------------------------------------
Πορτοσάλτε: «Να είμαστε υπερήφανοι που Τούρκοι αγοράζουν ακίνητα στην Θράκη»
ΣΧΟΛΙΟ: Δυστυχώς υπάρχουν και Έλληνες που σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο.
-----------------------------------------------------
Διπλωματικό φάουλ της Πολωνίας με το ψευδοκράτος – Πώς μπορεί να αξιοποιήσει το περιστατικό η Τουρκία
-----------------------------------------------------
Η αθόρυβη επανάσταση στις σχέσεις ΗΠΑ – Κύπρου
-----------------------------------------------------
Ο Πιτ Χέγκσεθ, παρασημοφόρησε τον Στρατιώτη που τον επέπληξε στον Τάφο του Αγνώστου Στρατιώτη
-----------------------------------------------------
Το διαστημοδρόμιο της Τουρκίας στη Σομαλία συνδέεται με στρατιωτικές φιλοδοξίες και την ανάπτυξη Πυραύλων Μεγάλου Βεληνεκούς
-----------------------------------------------------
Τρεις χιλιάδες (3.000) τόνοι απορριμμάτων απομακρύνθηκαν από τις υπόγειες σήραγγες του ναού της Αγίας Σοφίας
https://echedoros.blog/?p=99823
-----------------------------------------------------
Άγριος «πόλεμος» με μιμήσεις Κινέζων κατά Τουρκίας στο Χ - «Ζήτω η Μεγάλη Ιδέα»
-----------------------------------------------------
Μισέλ Ουελμπέκ και η συνωμοσία της Μεγάλης Αντικατάστασης: Δίωξη στον συγγραφέα για δηλώσεις κατά Mουσουλμάνων – «Να φύγουν»
ΣΧΟΛΙΟ: Από εμάς εξαρτάται να μην επιτρέψουμε να συμβούν στην Ελλάδα ανάλογες εξελίξεις.
Το αλίευσα ΕΔΩ
Λουκ. ι΄ 25-37
25 Καὶ ἰδοὺ νομικός τις ἀνέστη ἐκπειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 26 ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις;
27 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. 28 εἶπε δὲ αὐτῷ· ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. 29 ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; 30 ὑπολαβὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ εἰς Ἱεριχώ, καὶ λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. 31 κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. 32 ὁμοίως δὲ καὶ Λευΐτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἀντιπαρῆλθε. 33 Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ᾿ αὐτόν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, 34 καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· 35 καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθών, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅ,τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι. 36 τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; 37 ὁ δὲ εἶπεν· ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ᾿ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ
25 Ἐκεῖ πού κάθονταν, ἰδού, σηκώθηκε κάποιος νομοδιδάσκαλος γιά νά δοκιμάσει τόν Χριστό καί νά ἀποδείξει ὅτι δέν γνώριζε τό νόμο, καί τοῦ εἶπε: Διδάσκαλε, ποιό ἔργο ἀρετῆς ἤ ποιά θυσία πρέπει νά κάνω γιά νά κληρονομήσω τή μακάρια καί αἰώνια ζωή; 26 Καί ὁ Κύριος τοῦ εἶπε: Στό νόμο τί ἔχει γραφεῖ; Ἐσύ πού σπουδάζεις καί ἐρευνᾶς τό νόμο, τί διαβάζεις ἐκεῖ γιά τό ζήτημα αὐτό; Καί πῶς τό ἀντιλαμβάνεσαι; 27 Ὁ νομικός τότε τοῦ ἀποκρίθηκε: Στό νόμο εἶναι γραμμένο τό ἑξῆς: Νά ἀγαπᾶς τόν Κύριο καί Θεό σου μέ ὅλη σου τήν καρδιά, ὥστε σ’ αὐτόν νά εἶσαι ὁλοκληρωτικά παραδομένος, μέ ὅλα τά βάθη τῆς ἐσωτερικῆς καί πνευματικῆς ὑπάρξεώς σου· καί μέ ὅλη σου τήν ψυχή, ὥστε αὐτόν νά ποθεῖς μέ ὅλο τό συναίσθημά σου· καί μέ ὅλη τή θέληση καί τή δύναμή σου, ὥστε κάθε τι πού θά κάνεις νά εἶναι σύμφωνο μέ τό θέλημά του. Καί μέ ὅλη σου τή δύναμη καί μέ δραστηριότητα ἀκούραστη νά ἐργάζεσαι γιά τήν ἐφαρμογή τοῦ θελήματός του. Νά τόν ἀγαπᾶς καί μέ τό νοῦ σου ὁλόκληρο, ὥστε αὐτόν πάντοτε νά σκέφτεσαι. Νά ἀγαπᾶς ἐπίσης καί τόν πλησίον σου, τό συνάνθρωπό σου, ὅσο καί ὅπως ἀγαπᾶς τόν ἑαυτό σου. 28 Τοῦ εἶπε τότε ὁ Κύριος: Σωστή ἀπάντηση ἔδωσες. Νά κάνεις πάντοτε αὐτό πού εἶπες, καί θά κληρονομήσεις τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί θά ζήσεις σ’ αὐτή. 29 Ὁ νομοδιδάσκαλος ὅμως θέλοντας νά δικαιολογήσει τόν ἑαυτό του, ἐπειδή, ὅπως ἀποδείχθηκε, ἔθεσε στόν Ἰησοῦ ἕνα ἐρώτημα πάνω στό ὁποῖο τοῦ ἦταν γνωστή ἡ ἀπάντηση, εἶπε στόν Ἰησοῦ: Καί ποιόν πρέπει νά θεωρῶ «πλησίον» μου σύμφωνα μέ τήν Ἁγία Γραφή; 30 Τότε ὁ Ἰησοῦς μέ τήν ἀφορμή αὐτή πῆρε τό λόγο καί εἶπε: Κάποιος ἄνθρωπος κατέβαινε ἀπό τά Ἱεροσόλυμα στήν Ἱεριχώ κι ἔπεσε σέ ἐνέδρα ληστῶν. Αὐτοί δέν ἀρκέστηκαν μόνο νά τοῦ πάρουν τά χρήματά του, ἀλλά καί τόν ἔγδυσαν, τόν τραυμάτισαν, τόν γέμισαν μέ πληγές καί ἔφυγαν, ἀφοῦ τόν ἄφησαν μισοπεθαμένο. 31 Κατά σύμπτωση τότε κατέβαινε στό δρόμο ἐκεῖνο κάποιος ἱερεύς, κι ἐνῶ τόν εἶδε, τόν προσπέρασε ἀπό τό ἀπέναντι μέρος τοῦ δρόμου χωρίς νά τοῦ δώσει σημασία ἤ κάποια βοήθεια. 32 Τό ἴδιο καί κάποιος Λευΐτης πού περνοῦσε ἀπό τό μέρος ἐκεῖνο, ἐνῶ πλησίασε καί εἶδε τόν πληγωμένο, ἀπομακρύνθηκε ἀμέσως καί τόν προσπέρασε κι αὐτός ἀπό τό ἀπέναντι μέρος τοῦ δρόμου. 33 Ἕνας Σαμαρείτης ὅμως πού περνοῦσε ἀπό τό δρόμο ἐκεῖνο, ἦλθε στό μέρος ὅπου ἦταν ξαπλωμένος, καί ὅταν τόν εἶδε τόν σπλαχνίστηκε καί τόν πόνεσε. 34 Τόν πλησίασε τότε καί τοῦ ἔδεσε μέ ἐπιδέσμους τά τραύματά του, ἀφοῦ προηγουμένως τά ἔπλυνε καί τά ἄλειψε μέ λάδι καί μέ κρασί. Κι ἔπειτα τόν ἀνέβασε στό ζῶο του, τόν πῆγε σέ κάποιο πανδοχεῖο καί τόν περιποιήθηκε, διακόπτοντας ἔτσι τό ταξίδι του. 35 Τήν ἄλλη μέρα τό πρωί, φεύγοντας ἀπό τό πανδοχεῖο πού εἶχε διανυκτερεύσει, ἔβγαλε δύο δηνάρια, τά ἔδωσε στόν ξενοδόχο καί τοῦ εἶπε: Περιποιήσου τον γιά νά γίνει καλά. Καί ὅ,τι παραπάνω ξοδέψεις, ἐγώ καθώς θά ἐπιστρέφω στήν πατρίδα μου καί θά ξαναπεράσω ἀπό ἐδῶ, θά σοῦ τά πληρώσω. 36 Λοιπόν, ρώτησε συμπερασματικά ὁ Ἰησοῦς, ποιός ἀπό τούς τρεῖς αὐτούς σοῦ φαίνεται ὅτι ἔκανε τό καθῆκον του πρός τό συνάνθρωπο καί ἀποδείχθηκε στήν πράξη «πλησίον» καί ἀδελφός ἐκείνου πού ἔπεσε στά χέρια τῶν ληστῶν; 37 Κι αὐτός εἶπε: «Πλησίον» του ἀποδείχθηκε αὐτός πού τόν σπλαχνίστηκε καί τόν ἐλέησε. Τοῦ εἶπε λοιπόν ὁ Ἰησοῦς: Πήγαινε καί κάνε κι ἐσύ τό ἴδιο. Δεῖχνε δηλαδή συμπάθεια σέ κάθε ἄνθρωπο πού πάσχει, χωρίς νά ἐξετάζεις ἄν αὐτός εἶναι συγγενής σου ἤ συμπατριώτης σου, καί χωρίς νά λογαριάζεις τίς θυσίες καί τούς κόπους καί τίς δαπάνες πού θά ὑποστεῖς γιά νά βοηθήσεις καί νά συντρέξεις αὐτόν πού πάσχει, ἔστω κι ἄν αὐτός εἶναι ἐχθρός σου. Ἔτσι κι ὁ Χριστός, πού οἱ ἐχθροί του τόν ἔβριζαν «Σαμαρείτη», στήν καταπληγωμένη καί μισοπεθαμένη ἀπό τίς ἁμαρτίες ἀνθρωπότητα ἔγινε ὁ καλός καί ἀγαθός Σαμαρείτης. Καί γιά νά τήν θεραπεύσει ἀπ’ τίς πληγές της, ὄχι μόνο ὑπέστη κόπους, ἀλλά ὑποβλήθηκε καί σέ θάνατο σταυρικό.
Το αλίευσα ΕΔΩ

14 αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, 15 τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, 16 καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ· 17 καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγύς, 18 ὅτι δι’ αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ Πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα. 19 ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, 20 ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, 21 ἐν ᾧ πᾶσα ἡ οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ· 22 ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ
14 Ναί· ἐπλησιάσατε καὶ τὸν Θεόν καὶ τὰς διαθήκας διὰ τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Διότι αὐτὸς εἶναι ἡ εἰρήνη μας, ὁ ὁποῖος καὶ τὰ δύο, τὸν Ἰουδαϊσμὸν δηλαδὴ καὶ τὸν ἐθνισμόν, τὰ ἔκαμεν ἔνα. Αὐτὸς τὸν τοῖχον, ποὺ ἦτο εἰς τὸ μέσον τῶν δύο λαῶν καὶ τοὺς ἐχώριζε, καὶ τὸν ὁποῖον τοῖχον ἐδημιούργει ὁ φραγμὸς τοῦ νόμου, τὸν ἐκρήμνισε καὶ τὸν ἔλυσε. 15 Δηλαδή, κατέλυσε τὴν ἔχθραν τῶν δύο λαῶν, ἀφοῦ κατήργησε μὲ τὸ αἷμα του τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν, ὁ ὁποῖος ἔδιδεν ἐπιβλητικὰς προσταγάς, δὲν παρεῖχεν ὅμως καὶ τὴν χάριν πρὸς ἐφαρμογὴν καὶ τήρησιν τῶν προσταγμάτων τούτων. Καὶ κατήργησε τὸν νόμον διὰ νὰ κτίσῃ τοὺς δύο λαοὺς διὰ τῆς ἑνώσεώς των πρὸς τὸν ἑαυτόν του εἰς ἔνα νέον ἄνθρωπον, καὶ ἔτσι νὰ φέρῃ εἰρήνην μεταξύ τους. 16 Καὶ νὰ συμφιλιώσῃ μὲ τὸν Θεόν διὰ τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου καὶ τοὺς δύο λαούς, ἐνωμένους εἰς ἕνα σῶμα, ἀφοῦ προηγουμένως θὰ ἐθανάτωνε τὴν ἔχθραν μὲ τὸν θάνατόν του. 17 Καὶ ἀφοῦ ἦλθεν ὁ Χριστὸς εἰς τὴν γῆν, ἐκήρυξε χαρμόσυνον μήνυμα εἰρήνης εἰς σᾶς τοὺς ἐθνικούς, ποὺ ἤσασθε μακράν, καὶ εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἤμεθα πλησίον. 18 Διότι αὐτὸς μᾶς ἔφερε καὶ τοὺς δύο λαοὺς διὰ τοῦ ἑνὸς Ἁγίου Πνεύματος πλησίον εἰς τὸν Πατέρα καὶ δι’ αὐτοῦ ἔγινεν ἡ προσέγγισίς μας αὐτὴ πρὸς τὸν Θεόν. 19 Ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω λοιπὸν ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα, ὅτι δὲν εἶσθε πλέον ξένοι καὶ προσωρινοὶ κάτοικοι εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ εἶσθε συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκιακοὶ τοῦ Θεοῦ. 20 Καὶ ἐκτίσθητε σὰν ἄλλοι λίθοι ζωντανοὶ ἐπάνω εἰς τὸ θεμέλιον. Εἶναι δὲ τὸ θεμέλιον τοῦτο οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ προφῆται, ἐνῶ ἀκρογωνιαῖος λίθος, ἀγκωνάρι ποὺ βαστάζει καὶ στηρίζει ὅλον τὸ οἰκοδόμημα εἶναι αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς Χριστός. 21 Ἐπ’ αὐτοῦ δὲ καὶ δι’ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ ἡ οἰκοδομὴ ὅλη τῆς Ἐκκλησίας ἐνώνεται ἁρμονικὰ καὶ στερεὰ καὶ αὐξάνει, ὥστε νὰ γίνεται ναὸς ἅγιος, ὅπως τὸν θέλει ὁ Κύριος. 22 Διὰ τῆς ἑνώσεώς σας δὲ μετὰ τοῦ Κυρίου καὶ σεῖς οἰκοδομεῖσθε μὲ τοὺς ἄλλους πιστοὺς διὰ νὰ γίνετε ναὸς καὶ κατοικητήριον, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ κατοικῇ ὁ Θεὸς μὲ τὸ Πνεῦμα του.
Το αλίευσα ΕΔΩ
Ο Αλέξανδρος ο Μακεδών, υιός του Φιλίππου και της Ολυμπιάδος, υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα φαινόμενα της παγκόσμιας ιστορίας. Η αυτοκρατορία του σηματοδότησε το πέρασμα στον μεγάλο ελληνιστικό κόσμο, ο οποίος συντήρησε την ελληνική κυριαρχία και διέδωσε τον ελληνικό πολιτισμό μέχρι τα βάθη της Ινδίας. Οι δομές αυτού του κόσμου έμειναν κληρονομιά στην αρχαία Ρώμη, το Βυζάντιο, την ανακάμπτουσα Περσία, το Ισλάμ, τους λαούς της κεντρικής Ασίας, τον κόσμο όλο.
Πάνω από όλα η φωτεινή και ευγενής φυσιογνωμία του ίδιου του Αλεξάνδρου συγκίνησε τους λαούς που τον συνάντησαν. Ο Σαράντος Καργάκος είπε: «Οι λαοί είδαν τον Αλέξανδρο όχι ως υπαρκτό πρόσωπο αλλά ως ένα φωτεινό μετέωρο» Η πρωτοφανής αυτή εκτίμηση και θαυμασμός για τον κατακτητή έγινε διάθεση οικειοποίησης. Δίπλα από τον ιστορικό Μέγα Αλέξανδρο δημιουργήθηκε ένας μυθολογικός, ένα ον θείο, ένας ήρωας θαυμαστών και υπερφυσικών περιπετειών.
Στο Βυζάντιο και το Νέο Ελληνισμό, ο αρχαίος στρατηλάτης υψώθηκε σε ένα σύμβολο αρετής, ευσέβειας και παγκόσμιας κυριαρχίας, με κεντρικό ρόλο ακόμη και σε αφηγήσεις καθαρά χριστιανικές.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ COGNOSCO TEAM
Το αλίευσα ΕΔΩ

Το αλίευσα ΕΔΩ Τεύχος 612 – ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2026
ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΜΕΡΟΣ Α΄
ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΜΕΡΟΣ Β΄
Τό Κέντρο ἑνότητος, μελέτης καί προβολῆς τῶν ἀξιῶν μας «Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη», τιμῶντας τήν μνήμη τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Ἁγίου τοῦ 20οῦ αἰῶνα, δημιούργησε καί παρουσιάζει τό νέο ψηφιακό ἔργο: «Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ὁ Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καί Διδάσκαλος τῆς Οἰκουμένης», σέ κείμενο τῆς κ. Βαρβάρας Γιαννακοπούλου καί ἐπιμέλεια παραγωγῆς τοῦ Τομέα Ψηφιακῶν Παραγωγῶν τῆς Ε.Ρω. Tό βίντεο εἶναι ἕνα ἔργο τιμῆς και δοξολογίας στόν Ἅγιο Νεκτάριο, τόν Ἅγιο τῶν θαυμάτων, τῆς ὑπομονῆς καί τῆς ἐλπίδας κάθε πονεμένης ψυχῆς. Τό ἔργο ἀνήκει στήν σειρά “Γέροντες καί Ἅγιοι” τῶν παραγωγῶν τῆς Ε.Ρω. καί ἀποτελεῖται ἀπό δύο μέρη. Ἡ χρονικὴ διάρκεια τοῦ Α΄ Μέρους εἶναι 42 λεπτά καί 42 δευτερόλεπτα καί τοῦ Β΄ Μέρους 01 ὥρα 14 λεπτά καί 14 δευτερόλεπτα.
Το αλίευσα ΕΔΩ
ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΩΝ ΑΕΤΩΝ
Στου Ολύμπου τα κορφώματαΤο αλίευσα ΕΔΩ

«Καθώς η Ευρώπη αντιμετωπίζει ολοένα και συχνότερες και πιο σύνθετες κρίσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εντείνει τις προσπάθειές της για την ενίσχυση της ετοιμότητας σε ολόκληρη την ΕΕ. Από την παροχή βοήθειας στους πολίτες ώστε να προστατεύονται κατά τη διάρκεια καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, έως τη διασφάλιση ότι τα εθνικά συστήματα πολιτικής προστασίας μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν όταν πλήττει μια καταστροφή, η ΕΕ προωθεί συγκεκριμένα μέτρα για να καταστήσει την Ευρώπη πιο ανθεκτική.
Σήμερα, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Πολιτικής Προστασίας, η Επίτροπος αρμόδια για την Ισότητα, την Ετοιμότητα και τη Διαχείριση Κρίσεων, Hadja Lahbib, παρουσίασε νέες κατευθυντήριες γραμμές για να βοηθήσει τους πολίτες και τις κοινότητες να προετοιμαστούν για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, συμπεριλαμβανομένων των πρώτων 72 ωρών μιας κρίσης.
Ανακοίνωσε επίσης σχέδια για την καθιέρωση μιας ετήσιας «Ημέρας Ετοιμότητας της ΕΕ», με την πρώτη διοργάνωση να προγραμματίζεται για τον Οκτώβριο του 2027. Οι πρωτοβουλίες αυτές βασίζονται σε μια πρόσφατα εγκριθείσα Σύσταση της Επιτροπής σχετικά με τη λειτουργική συνέχεια και τις δοκιμές αντοχής (stress-testing), με στόχο την ενίσχυση της ανθεκτικότητας των εθνικών σημείων επαφής πολιτικής προστασίας σε όλη την Ευρώπη.
Συνολικά, τα μέτρα αυτά σηματοδοτούν περαιτέρω πρόοδο στην υλοποίηση της Στρατηγικής της ΕΕ για μια «Ένωση Ετοιμότητας», μετατρέποντας τις φιλοδοξίες της Ευρώπης για ετοιμότητα σε πρακτική δράση.
Από την προετοιμασία ενός σάκου με τα απαραίτητα είδη για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, μέχρι τη γνώση του τρόπου αντίδρασης όταν συμβαίνει μια καταστροφή, η ετοιμότητα ξεκινά με πρακτικά βήματα. Οι νέες κατευθυντήριες γραμμές της Επιτροπής θα βοηθήσουν τις αρχές να παρέχουν στους πολίτες τις γνώσεις και τα εργαλεία που χρειάζονται για να προστατεύσουν τον εαυτό τους και τους άλλους σε μια κρίση.
Καλύπτουν τέσσερις βασικούς τομείς:
Συλλογικά, αυτές οι μη δεσμευτικές κατευθυντήριες γραμμές αποσκοπούν στην καλλιέργεια μιας κουλτούρας ετοιμότητας σε ολόκληρη την Ευρώπη, διασφαλίζοντας ότι τα άτομα και οι κοινότητες είναι καλύτερα ενημερωμένα, εξοπλισμένα και ικανά να προβλέπουν και να αντιδρούν σε κρίσεις».
Το αλίευσα ΕΔΩ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ η´ 41 – 56
ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ
41 καὶ ἰδοὺ ἦλθεν ἀνὴρ ᾧ ὄνομα Ἰάειρος, καὶ οὗτος ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ,
41 Καὶ ἰδοὺ ἦλθεν εἰς τὸν Ἰησοῦν κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ὠνομάζετο Ἰάειρος. Καὶ ἦτο αὐτὸς ἄρχων τῆς συναγωγῆς. Καὶ ἀφοῦ ἔπεσε γονατιστὸς πλησίον τῶν ποδῶν τοῦ Ἰησοῦ, τὸν παρεκάλει νὰ ἔμβῃ εἰς τὸν οἶκον του·
42 ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα καὶ αὕτη ἀπέθνῃσκεν. Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν.
42 διότι εἶχε κόρην μονάκριβον περίπου δώδεκα χρόνων, καὶ αὐτὴ ἦτο εἰς τὰ τελευταῖα της καὶ ἐπέθαινεν. Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐπήγαινε εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ἰαείρου, τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ τὸν ἐστενοχώρουν καὶ τὸν ἐπίεζον.
43 καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ’ οὐδενὸς θεραπευθῆναι,
43 Καὶ μία γυναῖκα, ποὺ ὑπέφερεν ἀπὸ αἱμορραγίαν πρὸ δώδεκα ἐτῶν, ἡ ὁποία μαζὶ μὲ τὰ ἄλλα βάσανα τῆς ἀσθενείας εἶχεν ἐξοδεύσει ὅλην τὴν περιουσίαν της εἰς ἰατροὺς καὶ δὲν ἠδυνήθη νὰ θεραπευθῇ ἀπὸ κανένα,
44 προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς.
44 ἀφοῦ ἐπλησίασεν ἀπὸ πίσω τὸν Ἰησοῦν, ὥστε νὰ μὴ τὴν ἀντιληφθῇ κανείς, ἐπειδὴ ἐντρέπετο νὰ γίνῃ φανερὸν τὸ νόσημά της, ἤγγισε τὸ ἄκρον τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐνδύματός του καὶ παρευθὺς ἐσταμάτησεν ἡ αἱμορραγία της.
45 καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· Ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου;
45 Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Ποῖος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ μὲ ἤγγισεν; Ἐπειδὴ δὲ ὅλοι οἱ τριγύρω ἠρνοῦντο, εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ ἄλλοι μαθηταί, ποὺ ἦσαν μαζί του· Διδάσκαλε, τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ σὲ περιεκύκλωσαν καὶ σὲ πιέζουν· καὶ σὺ λέγεις· Ποῖος μὲ ἤγγισε;
46 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ.
46 Ὁ Ἰησοῦς ὅμως εἶπε· Κάποιος μὲ ἤγγισε. Διότι ἐγὼ ἐκατάλαβα, ὅτι ἐβγῆκεν ἀπὸ ἐπάνω μου δύναμις θαυματουργική.
47 ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι’ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα.
47 Ὅταν δὲ εἶδεν ἡ γυναῖκα, ὅτι δὲν ἐκρύφθη καὶ δὲν ἐξέφυγεν ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν αὐτὸ ποὺ ἔκαμεν, ἦλθε τρέμουσα ἀπὸ τὸν φόβον της καὶ ἀφοῦ ἔπεσε γονατιστὴ πρὸ αὐτοῦ, διηγήθη εἰς αὐτὸν ἐμπρὸς εἰς ὅλον τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ τὴν αἰτίαν, διὰ τὴν ὁποίαν τὸν ἤγγισε, καὶ πῶς ἐθεραπεύθη ἀμέσως.
48 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην.
48 Ὁ Ἰησοῦς δὲ τῆς εἶπεν· Ἔχε θάρρος, κόρη μου· ἡ πεποίθησις ποὺ εἶχες, ὅτι θὰ εὕρισκες τὴν ὑγείαν σου, ἐὰν μὲ ἤγγιζες, αὐτὴ ἡ πίστις σου σὲ ἔχει θεραπεύσει. Πήγαινε εἰς τὸ καλό, εἰρηνικὴ καὶ ἐλευθέρα ἀπὸ κάθε ἀνησυχίαν, ποὺ ἐδοκίμαζες προτήτερα ἐξ αἰτίας τῆς ἀσθενείας σου.
49 Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι Τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον.
49 Ἐνῷ δὲ ὡμίλει ἀκόμη ὁ Ἰησοῦς, ἦλθε κάποιος ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου καὶ τοῦ εἶπεν ὅτι ἀπέθανεν ἡ κόρη σου μὴ βάζης πλέον εἰς κόπον καὶ ἐνόχλησιν τὸν Διδάσκαλον.
50 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται.
50 Ὁ Ἰησοῦς ὅμως, ὅταν ἤκουσε τὴν εἴδησιν αὐτήν, ἔδωκεν εἰς αὐτὸν τὴν ἀπάντησιν καὶ εἶπε· Μὴ φοβῆσαι, μόνον ἑξακολούθει νὰ πιστεύῃς καὶ θὰ σωθῇ ἀπὸ τὸν θάνατον ἡ κόρη σου.
51 ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ Ἰωάννην καὶ Ἰάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα.
51 Ὅταν δὲ ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ἰαείρου, δὲν ἀφῆκε νὰ ἔμβῃ κανεὶς ἄλλος εἰς τὸ δωμάτιον τῆς νεκρᾶς, παρὰ μόνον ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ πατέρας τοῦ κορασίου καὶ ἡ μητέρα.
52 ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ δὲ εἶπε· Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει.
52 Ἔκλαιον δὲ ὅλοι καὶ ἐκτυποῦσαν τὰ στήθη των καὶ τὰς κεφαλάς των διὰ τὴν νεκράν. Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· Μὴ κλαίετε· δὲν ἀπέθανεν, ἀλλὰ κοιμᾶται.
53 καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν.
53 Καὶ τὸν περιγελοῦσαν, διότι ἦσαν βέβαιοι, ὅτι τὸ κοράσιον ἦτο πεθαμένον.
54 αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· Ἡ παῖς, ἐγείρου.
54 Αὐτὸς ὅμως, ἀφοῦ ἔβγαλεν ἔξω ὅλους καὶ ἔπιασε τὸ χέρι της, ἐφώναξε καὶ εἶπε· Κόρη, σήκω ἐπάνω.
55 καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν.
55 Καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸ σῶμα ἡ ψυχή της, καὶ ἀνεστήθη ἀμέσως· καὶ ὁ Ἰησοῦς διέταξε νὰ τῆς δοθῇ φαγητὸν νὰ φάγῃ διὰ νὰ ἀναλάβῃ δυνάμεις κατόπιν τῆς ἑξαντλήσεως, ποὺ τῆς εἶχε φέρει ἡ μακρὰ καὶ θανατηφόρος ἀσθένειά της.
56 καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς· ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.
56 Καὶ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ βαθὺν καὶ μεγάλον θαυμασμὸν οἱ γονεῖς της. Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς παρήγγειλε νὰ μὴ εἶπουν εἰς κανένα τὸ γεγονός, διὰ νὰ μὴ ἐρεθίζεται ὁ φθόνος τῶν ἐχθρῶν του.

Β’ ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 2 – 10
ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ
2 εἰ γὰρ ὁ δι’ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν,
2 Ἀλλοίμονον δέ, ἐὰν πέσωμεν ἔξω. Διότι, ἐὰν ὁ νόμος, ποὺ ἐλέχθη εἰς τὸν Μωϋσῆν διὰ μέσου ἀγγέλων, ἀπεδείχθη βέβαιος καὶ ἰσχυρὸς καὶ πᾶσα παράβασίς του καὶ παρακοὴ ἔλαβε δικαίαν ἀνταπόδοσιν καὶ τιμωρίαν,
3 πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη,
3 πῶς ἠμεῖς θὰ διαφύγωμεν τὴν τιμωρίαν, ἐὰν ἀμελήσωμεν μίαν τόσον μεγάλην καὶ σπουδαίαν σωτηρίαν; Ἡ σωτηρία αὐτὴ δὲν ἐλέχθη δι’ ἀγγέλων, ὅπως ὁ νόμος, ἀλλ’ ἀφοῦ ἤρχισε νὰ κηρύττεται ἀπὸ αὐτὸν τὸν Κύριον, μᾶς παρεδόθη ὡς βεβαία καὶ ἀξιόπιστος ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, ποὺ τὴν ἤκουσαν ἀμέσως ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου.
4 συνεπιμαρτυροῦντος τοῦ Θεοῦ σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι καὶ Πνεύματος ἁγίου μερισμοῖς κατὰ τὴν αὐτοῦ θέλησιν.
4 Μαζὶ δὲ μὲ τὴν μαρτυρίαν τῶν Ἀποστόλων ἐμαρτύρει καὶ ἐπεβεβαίωνε τὸ κήρυγμα καὶ ὁ Θεὸς μὲ θαύματα καὶ καταπληκτικὰ ἔργα καὶ ποικίλας ὑπερφυσικὰς δυνάμεις καὶ θεία χαρίσματα, τὰ ὁποῖα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα διεμοίραζεν εἲς τοὺς πιστοὺς σύμφωνα μὲ τὴν θέλησιν τοῦ Θεοῦ.
5 Οὐ γὰρ ἀγγέλοις ὑπέταξε τὴν οἰκουμένην τὴν μέλλουσαν, περὶ ἧς λαλοῦμεν,
5 Πρέπει δὲ νὰ προσέξωμεν πολύ, ποῖος εἶναι αὐτός, ποὺ μᾶς ἐκήρυξε τὴν σωτηρίαν αὐτήν. Διότι ὁ Θεὸς δὲν ὑπέταξεν εἰς ἀγγέλους τὸν νέον κόσμον, ὁ ὁποῖος ἔμελλε νὰ ἐγκαθιδρυθῇ ὑπὸ τοῦ Μεσσίου καὶ περὶ τοῦ ὁποίου ὁμιλοῦμεν, ἀλλὰ τὸν ὑπέταξεν εἰς αὐτόν.
6 διεμαρτύρατο δὲ πού τις λέγων· τί ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι μιμνήσκῃ αὐτοῦ, ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι ἐπισκέπτῃ αὐτόν;
6 Ἐμαρτύρησε δὲ κάποιος εἰς κάποιο μέρος τῆς Γραφῆς καὶ εἶπε Κύριε, ποίαν ἀξίαν ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ὥστε νὰ τὸν ἐνθυμῆσαι ἢ ὁ ἀπόγονος τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ τὸν ἐπισκέπτεσαι καὶ νὰ φροντίζῃς δι’ αὐτόν;
7 ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ’ ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν,
7 Τὸν ἔκαμες ὀλίγον τι κατώτερον ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, μὲ δόξαν καὶ τιμὴν τὸν ἐστεφάνωσες ὡς βασιλέα τῆς φύσεως.
8 πάντα ὑπέταξας ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ· ἐν γὰρ τῷ ὑποτάξαι αὐτῷ τὰ πάντα οὐδὲν ἀφῆκεν αὐτῷ ἀνυπότακτον. νῦν δὲ οὔπω ὁρῶμεν αὐτῷ πάντα ὑποτεταγμένα·
8 Ὅλα ὑπέταξες κάτω ἀπὸ τὰ πόδια τουῦ. Λοιπόν, ἀφοῦ ὑπέταξεν εἰς αὐτὸν τὰ πάντα, δὲν ἀφῆκε κανένα, πο νὰ μὴ τοῦ τὸ ὑπέταξε. Τώρα ὅμως δὲν βλέπομεν ἀκόμη νὰ εἶναι ὅλα ὑποτεταγμένα οὔτε εἰς τὸν τέλειον ἐκπρόσωπον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως Ἰησοῦν, ἀφοῦ καὶ αὐτὸς δὲν ἀνεγνωρίσθη ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὡς βασιλεὺς καὶ λυτρωτὴς καὶ ἡ Ἐκκλησία το διώκεται καὶ δοκιμάζεται.
9 τὸν δὲ βραχύ τι παρ’ ἀγγέλους ἠλαττωμένον βλέπομεν Ἰησοῦν διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφανωμένον, ὅπως χάριτι Θεοῦ ὑπὲρ παντὸς γεύσηται θανάτου.
9 Βλέπομεν δὲ τὸν Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος ἐπὶ βραχὺ χρονικὸν διάστημα, κατὰ τὸ ὁποῖον ἀπέθανε καὶ ἐτάφη, ἔγινε κατώτερος ἀπὸ τοὺς ἀθανάτους ἀγγέλους, ὅτι λόγῳ τοῦ παθήματος, ποὺ τοῦ ἐπέφερε θάνατον, ἔχει στεφανωθῇ μὲ δόξαν καὶ τιμήν. Καὶ ὑπέστη τὸ πάθημα τοῦ θανάτου διὰ τὴν χάριν, ποὺ εὐαρεστήθη ὁ Θεὸς νὰ δώσῃ εἰς τὴν ἀνθρωπότητα. Διὰ νὰ συγχωρήσῃ δηλαδὴ ὁ Θεὸς τὸ ἀνθρώπινον γένος, ἐχρειάσθη ὁ Ἰησοῦς νὰ γευθῇ τὸ πικρὸν τοῦ θανάτου ποτήριον διὰ κάθε ἄνθρωπον.
10 ἔπρεπε γὰρ αὐτῷ, δι’ ὃν τὰ πάντα καὶ δι’ οὗ τὰ πάντα, πολλοὺς υἱοὺς εἰς δόξαν ἀγαγόντα, τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας αὐτῶν διὰ παθημάτων τελειῶσαι.
10 Διότι ἔπρεπεν εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἐποίησε τὰ πάντα καὶ πρὸς τὸν ὁποῖον ἀποβλέπουν τὰ πάντα καὶ κατευθύνει τὰ πάντα εἰς τὸ ἄριστον τέλος τν, νὰ μὴ ἀφήσῃ νὰ ματαιωθῇ τὸ περὶ τοῦ ἀνθρώπου σχέδιόν του. Προκειμένου λοιπὸν νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν δόξαν πολλοὺς ἀνθρώπους, ἦτο πρέπον εἰς αὐτὸν να ἀποδείξῃ τέλειον Σωτῆρα καὶ νὰ ἀνυψώσῃ εἰς τελείαν δόξαν τὸν ἀρχηγὸν καὶ αἴτιον τῆς σωτηρίας των. Καὶ ἡ ἀνύψωσις αὐτὴ ἔγινε διὰ μέσου παθημάτων καὶ σκληροῦ θανάτου, τῶν ὁποίων ἰκανοποιήσας τὴν θείαν δικαιοσύνην ἀνεδείχθη καὶ τέλειος Σωτήρ.
Τό ἁλίευσα ΕΔΩ

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΠΗΓΗ stock.adobe.com
Άρθρο του Σωκράτη Β. Σίσκου
Συγγραφέα & Αρθρογράφου/Αναλυτή
Όπως είδαμε στο προηγούμενο άρθρο για την ελληνική γλώσσα των 4000 ετών, το Υπουργείο Παιδείας είχε καταρτίσει ολοκληρωμένο πρόγραμμα για την ανάταση του Ελληνικού Πολιτισμού και ιδιαίτερα την γενίκευση και βελτίωση της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στα σχολεία της χώρας. Δηλωνόταν στην εκπαιδευτική ηγεσία ότι, το τρίδυμο ΓΛΩΣΣΑ, ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ και ΠΑΙΔΕΙΑ, θα αποτελούσαν το ενιαίο και μοναδικό σύνολο, το οποίο δημιούργησε τον οικουμενικό Ελληνικό πολιτισμό. Εκτεταμένο κείμενο για τη γλώσσα, αφιερωνόταν στην ενιαία μορφή της και στον κατάλληλο τρόπο διδασκαλίας της αρχαίας, για να την κατανοούν και οι σύγχρονοι Έλληνες. Είναι θλιβερό και ταπεινωτικό θέαμα, να βρίσκονται Έλληνες και Αλλοδαποί στην ίδια φιλική ή επαγγελματική ομάδα και μόνον κάποιοι ξένοι, μερικές φορές χωρίς κλασική παιδεία, να μιλούν τα αρχαία ελληνικά.
Πολλοί μορφωμένοι ξένοι, κυρίως φιλόσοφοι, καθηγητές, ποιητές, ιστορικοί, γλωσσολόγοι κ.ά., μιλούν τα αρχαία ελληνικά, αλλά και εκφράζουν απεριόριστο θαυμασμό για τον ελληνικό πολιτισμό. Ενδεικτικά ας αναφέρουμε μερικούς:
-Ο γνωστός γάλλος γλωσσολόγος και καθηγητής της Σορβόννης Ζοζέφ Βαντριές, έχει γράψει για την ελληνική γλώσσα, ότι είναι «το ωραιότερο εργαλείο, για να εκφραστεί η ανθρώπινη σκέψη». Ο Οδυσσέας Ελύτης συμπλήρωσε εύστοχα ότι, «αυτό το εργαλείο μαγείας, είναι και φορέας ηθικών αξιών».
-Η πασίγνωστη γαλλίδα ακαδημαϊκός Ζακλίν ντε Ρομιγ είπε πως, «Όποιος σκέπτεται σήμερα, σκέπτεται ελληνικά».
-Ο γερμανός φιλόσοφος και ελληνιστής Μάρτιν Χάιντεγκερ, είπε για την ελληνική γλώσσα τα εξής: «Η αρχαία ελληνική γλώσσα δεν είναι απλώς μια γλώσσα όπως οι άλλες. Είναι η ίδια η σκέψη ως γλώσσα». Στο βιβλίο του «Διαλέξεις και Δοκίμια (1954)», αναλύει τον ελληνικό «Λόγο» (LOGOS-«Heraklit, Fragment 50») και θεωρεί ότι η ελληνική γλώσσα αποτελεί το αποτελεσματικότερο μέσον, για την προβολή των πνευματικών δυνάμεων της ανθρώπινης μεγαλοφυΐας.
Υπάρχουν όμως και άλλοι ξένοι επιστήμονες, των οποίων οι επαγγελματικές τους εργασίες δεν έχουν σχέση με πολιτιστικά θέματα, αλλά χάρη στη γνώση των αρχαίων ελληνικών, πρόσφεραν, άμεσα ή έμμεσα, πολύτιμα οφέλη στον Ελληνισμό. Ο Μάικλ Βέντρις ήταν αρχιτέκτονας και ερασιτέχνης γλωσσολόγος, αλλά κατόρθωσε να αποκρυπτογραφήσει τη Μυκηναϊκή Γραμμική Β και μπορούμε σήμερα να μιλάμε για ελληνικό προφορικό λόγο 4000 ετών και για γραπτό 3500 ετών. Ο Χάινριχ (Ερρίκος) Σλήμαν ήταν γερμανός επιχειρηματίας και ερασιτέχνης αρχαιολόγος. Οι ανασκαφές του στην Τροία απέδειξαν ότι, τα Ομηρικά Έπη δεν ήταν μύθοι, αλλά βασίζονταν σε ιστορικά γεγονότα του Τρωικού Πολέμου. Ο Ζαν Σομπολιόν, γάλλος ερευνητής ανατολικών γλωσσών, χάρη στο διάταγμα τουΠτολεμαίου Ε’ του 196 π.Χ., που διασώθηκε στην πέτρινη «Στήλη της Ροζέτας», γραμμένη στα Ελληνικά και Αρχαία Αιγυπτιακά, κατόρθωσε να αποκρυπτογραφήσει τα ιερογλυφικά.
Από τα λίγα αυτά παραδείγματα αποδεικνύεται η οικουμενική χρησιμότητα της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, στις επιστήμες, στα γράμματα, στην ιστορία και στον πολιτισμό. Η εμφανής χρησιμότητα της Αρχαίας, στον εμπλουτισμό της δημοτικής νεοελληνικής γλώσσας, σε μια ενιαία γλωσσολογική οντότητα, κατανοείται και από τον πιο ανίδεο πολίτη, με το απλό «πείραμα» στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, το οποίο περιγράψαμε στο προηγούμενο άρθρο.
Όπως διαπιστώσαμε στο αρκετά εκτεταμένο κείμενο της Ιστορίας του Θουκυδίδη και μόνο με ασήμαντες γραμματολογικές αλλαγές, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής θεώρησε ως λέξεις της Δημοτικής, τις 65 από τις 70 λέξεις της αρχαίας αττικής διαλέκτου. Αλλά τότε δικαιολογημένα θα ρωτήσει κάποιος!. Γιατί δεν καταλαβαίνουν τα αρχαία ελληνικά οι νεοέλληνες και οι μαθητές των σχολείων οι οποίοι τα διδάσκονται; Η απάντηση είναι πως ο τρόπος διδασκαλίας τους είναι τέτοιος, που αναπότρεπτα τους εμποδίζει να τα μάθουν και να τα κατανοούν. Κανένας, ούτε τα νήπια θα μπορούσαν να μάθουν τη μητρική τους γλώσσα, αλλά ούτε και οι ενήλικες μια οποιαδήποτε ξένη γλώσσα, αν ο δάσκαλος τους βομβαρδίζει με ατέλειωτους και άχρηστους συντακτικούς και γραμματικούς κανόνες, χωρίς να γίνεται η εκμάθηση, με μικρές στην αρχή εύχρηστες και καθημερινής χρήσης προτάσεις. Για αποτελεσματικότερη αφομοίωση λέξεων και εννοιών, θα μπορούσε να εφαρμοσθεί η ολική μέθοδος ανάγνωσης του Ντεκρολί. Ένας ενήλικας ο οποίος κατανοεί, όπως είδαμε, τις περισσότερες μεμονωμένες αρχαίες λέξεις, οι οποίες χρησιμοποιούνται και στην ομιλούμενη σήμερα Δημοτική, θα μπορεί «να διαβάζει διαβάζοντας και να μιλά μιλώντας», όπως μαθαίνει το νήπιο, ανταλλάσσοντας λέξεις και φράσεις με τη μητέρα του.
Ο μη ενδεδειγμένος επιστημονικά τρόπος διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, δεν είναι κάτι το καινούργιο και πρόσφατο. Θυμάμαι, ως μαθητής στο Γυμνάσιο της δεκαετίας του 1950, που επί μήνες ο εξαίρετος φιλόλογος καθηγητής μας, αγωνιζόταν για να μάς μάθει να αποστηθίσουμε, σε όλους τους χρόνους και τις φωνές (ενεργητική, μέση και παθητική) το ρήμα «λύω». Ήταν το πρότυπο για την εκμάθηση πλήθους άλλων ρημάτων της πρώτης ή της δεύτερης συζυγίας. Έτσι, σπαταλήθηκε τελείως άσκοπα τεράστιος χρόνος, για να μάθω π.χ. την Ευκτική του Παθητικού μέλλοντα (λυθησοίμην, λυθήσοιο, λυθήσοιτο, λυθησοίμεθα, λυθήσοισθε, λυθήσοιντο) ή του Υπερσυντέλικου της Οριστικής στην Ενεργητική φωνή (ἐλελύκειν, ἐλελύκεις, ἐλελύκει, ἐλελύκεμεν, ἐλελύκετε, ἐλελύκεσαν). Άχρηστες γνώσεις για έναν μη ειδικό στην επιστήμη της κλασικής φιλολογίας.
Ποτέ δεν μιλήσαμε χρησιμοποιώντας μικρές φράσεις από τα αρχαία κείμενα. Αν ο χρόνος που διατέθηκε για την παπαγαλίζουσα εκμάθηση του «λύω» και των άλλων αμέτρητων ομαλών ή ανώμαλων ρημάτων, αφιερώνονταν σε διαλογική συζήτηση στα αρχαία ελληνικά, είμαι βέβαιος πως θα μιλούσα με άνεση την αττική διάλεκτο, πριν αποφοιτήσω από το τότε 8τάξιο Γυμνάσιο.
Φαίνεται πως με την αποτελεσματική μέθοδο «μαθαίνεις να μιλάς μιλώντας», έμαθε τα ελληνικά του ο γάλλος συγκοινωνιολόγος κύριος Ρολλέ, όταν σε μια επαγγελματική μας συνεστίαση στη Θεσσαλονίκη, άρχισε να μιλά αρχαία ελληνικά και να απαγγέλει, μπροστά σε κατάπληκτους Έλληνες και Γάλλους συνδαιτυμόνες, ένα εκτεταμένο κείμενο από τις «Ευμενίδες» του Αισχύλου. Και να σκεφθεί κανείς πως αυτός ο μηχανικός (ειδικός συγκοινωνιολόγος), δεν είχε καμιά απολύτως σχέση με την κλασική φιλολογία.
Τέτοιες στιγμές ένας Έλληνας που έχει, όπως έλεγαν οι παλαιότεροι, «λίγη τσίπα», θα πρέπει να ντρέπεται που δεν γνωρίζει και δεν καταλαβαίνει ούτε μια λέξη από τα έργα του Αισχύλου, του Σοφοκλή ή του Ευριπίδη.
Η γλώσσα είναι ένας από τους βασικούς συνδετικούς κρίκους των γεγονότων στη διαχρονική ιστορική πορεία του ελληνισμού. Το τόνισε με έμφαση και ο Οδυσσέας Ελύτης μπροστά σε ένα ευρωπαϊκό κοινό διανοουμένων και αξιωματούχων, στη διάρκεια της τελετής της Σουηδικής Ακαδημίας, για την απονομή του Βραβείου Νόμπελ της Λογοτεχνίας το Δεκέμβρη του 1979. Αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε ένα απόσπασμα αυτού του θαυμάσιου «Λόγου». Είναι ένας ύμνος για την Ελληνική Γλώσσα:
«…. Η εφετινή απόφασή σας να τιμήσετε στο πρόσωπό μου την ποίηση μιας μικρής χώρας, δείχνει σε πόσο αρμονική ανταπόκριση βρίσκεστε με τη χαριστική αντίληψη της τέχνης, την αντίληψη ότι η τέχνη είναι η μόνη εναπομένουσα πολέμιος της ισχύος, που κατάντησε να έχει στους καιρούς μας η ποσοτική αποτίμηση των αξιών.
Είναι, το ξέρω, άτοπο ν’ αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να επαινεί το σπίτι του. Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στο βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε πιο καθαρά μια ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση.
Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλ’ αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια (ΣΣ=Αποδείχτηκε από τον Μ. Βέντρις ότι μιλιέται επί 4.000 και γράφεται επί 3.500 χρόνια) χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικοπνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής, όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα, τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μια Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ., χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρισμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας.
Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δε θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν’ αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος είκοσι πέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω, ούτε ένας (αιώνας), που να μη γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Nα τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση».
Το αλίευσα ΕΔΩ

Εὐαγγέλιο
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ις´ 19 – 31
ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ
19 Ἄνθρωπος δέ τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ’ ἡμέραν λαμπρῶς.
19 Καὶ διὰ νὰ συνεχίσω τὴν διδασκαλίαν περὶ τῆς καλῆς χρησιμοποιήσεως τοῦ πλούτου, σᾶς λέγω καὶ τὴν ἀκόλουθον παραβολήν. Ὑπῆρχε κάποιος ἄνθρωπος πλούσιος καὶ ἐφόρει βασιλικὰ ἐνδύματα. Ἀπ’ ἔξω ἐνεδύετο μάλλινον ροῦχον κόκκινον καὶ πανάκριβον. Ἀπὸ μέσα δὲ ἐφόρει λευκὸν χιτῶνα πολυτελῆ ἀπὸ λεπτόν αἰγυπτιακὸν λινάρι. Καὶ διεσκέδαζε εἰς πλούσια συμπόσια κάθε ἡμέραν μεγαλοπρεπῶς.
20 πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος
20 Ἦτο δὲ καὶ κάποιος πτωχός, ποὺ ἐλέγετο Λάζαρος, ὁ ὁποῖος ἦτο πεταγμένος πλησίον τῆς ἐξώπορτας τοῦ πλουσίου, γεμᾶτος ἀπὸ πληγάς.
21 καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἐπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ.
21 Καὶ ἐπεθύμει νὰ χορτασθῇ ἀπὸ τὰ ψίχουλα, ποὺ ἔπιπταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου. Ἀλλὰ σὰν νὰ μὴ ἔφθανεν ἡ στέρησις αὐτή, ἐπειδὴ ἦτο σχεδὸν καὶ γυμνός, ἤρχοντο καὶ οἱ σκύλοι καὶ ἔγλυφαν τὰς πληγάς του. Παρ’ ὅλα δὲ αὐτὰ ὁ Λάζαρος δὲν ἔβγαλεν ἀπὸ τὸ στόμα του οὔτε τὴν παραμικρὰν λέξῃ παραπόνου κατὰ τοῦ πλουσίου, ἢ γογγυσμόν τινα κατὰ τοῦ Θεοῦ.
22 ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη.
22 Συνέβη δὲ νὰ ἀποθάνῃ ὁ πτωχὸς καὶ νὰ μεταφερθῇ οὗτος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους εἰς τὰς ἀγκάλας τοῦ Ἀβραάμ, διὰ νὰ εὔρη ἀνάπαυσιν εἰς αὐτὰς ἐν μέσῳ τοῦ Παραδείσου. Ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους μεγαλοπρεπῶς, χωρὶς νὰ φανοῦν πουθενὰ ἄγγελοι ἀγαθοὶ δι’ αὐτόν.
23 καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ.
23 Καὶ εἰς τὸν τόπον τοῦ ᾅδου ἐσήκωσε τὰ μάτια του, ἐνῶ ἐβασανίζετο, καὶ βλέπει τὸν Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρυὰ καὶ τὸν Λάζαρον νὰ εἶναι εἰς τοὺς κόλπους του.
24 καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ.
24 Καὶ αὐτός, ποὺ εἰς τὴν γῆν τὰ εἶχεν ὅλα καὶ δὲν παρεκάλε κανένα νὰ τὸν βοηθήσῃ, ἐφώναξε τώρα καὶ εἶπε· Πάτερ Ἀβραάμ, κάμε ἔλεος εἰς ἐμέ· λυπήσου με· καὶ στεῖλε τὸν Λάζαρον νὰ βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου του εἰς τὸ νερὸ καὶ νὰ δροσίσῃ τὴν γλῶσσαν μου, διότι τυραννοῦμαι καὶ πονῶ μέσα εἰς αὐτὴν τὴν φλόγα.
25 εἶπε δὲ Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι·
25 Εἶπε δὲ ὁ Ἀβραάμ· Παιδί μου, ἐνθυμήσου ὅτι σὺ ἔλαβες μὲ τὸ παραπάνω τὰ ἀγαθά σου, ὅταν ἔζης εἰς τὴν γῆν. Καὶ ὁ Λάζαρος ὁμοίως ἀπήλαυσε τὰ κακὰ τῆς δυστυχίας καὶ τῆς ἀσθενείας. Τώρα ὅμως ἐδῶ ὁ Λάζαρος παρηγορεῖται δι’ αὐτά, ποὺ συνεχῶς ἄλλοτε ὑπέφερε, σὺ δὲ πονεῖς καὶ βασανίζεσαι χωρὶς διακοπήν, ὅπως ἀδιάκοπος καὶ συνεχὴς ἦτο καὶ ἡ ἐπὶ τῆς γῆς εὐτυχία σου.
26 καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν.
26 Καὶ ἐκτὸς ἀπὸ ὅλα αὐτά, ποὺ σοῦ εἶπα, ἔχει ἐπὶ πλέον στηριχθῇ μεγάλο βάραθρον μεταξύ μας, ὥστε ἐκεῖνοι, ποὺ θέλουν νὰ περάσουν ἀπ’ ἐδῶ πρὸς σᾶς, νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ διαβοῦν, οὔτε αὐτοί, ποὺ εἶναι ἀπ’ ἐκεῖ, νὰ ἠμποροῦν νὰ διαπεράσουν πρὸς ἡμᾶς.
27 εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου·
27 Εἶπε δὲ ὁ πλούσιος· Ἀφοῦ μετὰ θάνατον δὲν ὑπάρχει πλέον ἐλπὶς διὰ πάντα μὴ μετανοήσαντα κατὰ τὴν ἐπὶ γῆς ζωήν του, σὲ παρακαλῶ λοιπόν, πάτερ, νὰ στείλῃς τὸν Λάζαρον εἰς τὸ σπίτι τοῦ πατέρα μου.
28 ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου.
28 Διότι ἔχω πέντε ἀδελφούς· στεῖλε τον νὰ τοὺς βεβαιώσῃ ὡς αὐτόπτης μάρτυς περὶ αὐτῶν, ποὺ συμβαίνουν ἐδῶ, διὰ νὰ μὴ ἔλθουν καὶ αὐτοὶ εἰς τὸν τόπον αὐτὸν τῆς τιμωρίας καὶ τῶν βασάνων, ποὺ εὑρίσκομαι ἐγώ.
29 λέγει αὐτῷ Ἀβραάμ· ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν.
29 Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἀβραάμ· Ἔχουν τὸν Μωϋσῆν καὶ τοὺς προφήτας, ποὺ τοὺς βεβαιώνουν δι’ αὐτά. Ἂς ἀκούσουν ἐκείνους.
30 ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ’ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτοὺς, μετανοήσουσιν.
30 Ἐκεῖνος δὲ εἶπεν· Ὄχι, πάτερ Ἀβραάμ, δὲν θὰ ὑπακούσουν εἰς τὸν Μωϋσῆν καὶ τοὺς προφήτας. Ἐὰν ὅμως κανένας ἀπὸ τοὺς πεθαμένους ἀνθρώπους ὑπάγῃ εἰς αὐτούς, θὰ μετανοήσουν.
31 εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.
31 Εἶπεν ὅμως εἰς αὐτὸν ὁ Ἀβραάμ· Ἐὰν δὲν ἔχουν τὴν καλὴν διάθεσιν νὰ ὑπακούσουν εἰς τὸν Μωϋσῆν καὶ τοὺς προφήτας, δὲν θὰ πεισθοῦν καὶ ἐὰν ἀκόμη ἀναστηθῇ κάποιος ἐκ νεκρῶν· διότι, ὅταν ἡ πρώτη των ἐντύπωσις ἐκ τῆς ἀναστάσεως ταύτης παρέλθῃ, θὰ ἐπανέλθουν πάλιν εἰς τὴν προτέραν των σκληρότητα.
Το αλίευσα ΕΔΩ
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 1 Νοεμβρίου 2026, Τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων
Α’ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΘΝΙΟΥΣ ιβ´ 27 – ιγ’ 7
ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ
27 Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους.
27 Σεῖς δὲ οἱ Χριστιανοὶ εἶσθε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη, ποὺ ἀναλόγως τοῦ χαρίσματός του ἔχει ὁ καθένας σας μίαν θέσιν καὶ ἕνα μέρος εἰς τὴν ζωὴν τοῦ συνόλου.
28 Καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν.
28 Καὶ ἄλλους μὲν ἐτοποθέτησεν ὁ Θεὸς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν πρῶτον Ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους. Ἔπειτα ἄλλους τοὺς ἔθεσε νὰ κάνουν κάθε εἴδους θαύματα, ἄλλους νὰ ἔχουν χαρίσματα θεραπειῶν, χαρίσματα προστασίας τῶν ὀρφανῶν, τῶν χηρῶν, τῶν πτωχῶν, τῶν παντὸς εἴδους ἀσθενῶν· χαρίσματα κυβερνήσεως καὶ διοικήσεως ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ· χαρίσματα διαφόρων γλωσσῶν.
29 μὴ πάντες ἀπόστολοι; μὴ πάντες προφῆται; μὴ πάντες διδάσκαλοι; μὴ πάντες δυνάμεις;
29 Εἰς τὸν καθένα ὁ Κύριος ἔδωκε τὸ ἰδικόν του χάρισμα. Μήπως εἶναι ὅλοι Ἀπόστολοι; Μήπως εἶναι ὅλοι προφῆται; Μήπως εἶναι ὅλοι διδάσκαλοι; Μήπως ἔχουν ὅλοι χαρίσματα θαυματουργικά;
30 μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων; μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσι; μὴ πάντες διερμηνεύουσι;
30 Μήπως ἔχουν ὅλοι χαρίσματα θεραπειῶν; Μήπως ὅλοι ὁμιλοῦν γλώσσας; Μήπως ὅλοι ἔχουν τὸ χάρισμα νὰ διερμηνεύουν γλώσσας;
31 ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείτονα. καὶ ἔτι καθ’ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι.
31 Ἐπιδιώκετε δὲ μὲ ζῆλον τὰ χαρίσματα, ποὺ φέρουν μεγαλυτέραν ὠφέλειαν, δι’ αὐτὸ δὲ εἶναι καὶ ἀνώτερα χαρίσματα. Καὶ σᾶς δεικνύω ἀκόμη δρόμον καὶ μέσον ἔξοχον καὶ ὑπέροχον, μὲ τὸ ὁποῖον ἀποκτῶνται τὰ καλύτερα χαρίσματα. Καὶ τὸ μέσον αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγάπη.
1 Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.
1 Εὰν ὑποθέσωμεν, ὅτι ὁμιλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, δὲν ἔχω ὅμως ἀγάπην, ἔγινα ὅμοιος πρὸς τὸν ἄψυχον χαλκόν, ποὺ βουΐζει, ὅταν τὸν κτυποῦν, ἢ πρὸς τὸ κύμβαλον, ποὺ βγάζει θορυβώδη καὶ χωρὶς σημασίαν ἦχον.
2 καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.
2 Καὶ ἐὰν ἔχω τὸ χάρισμα τῆς προφητείας καὶ ἐὰν γνωρίζω ὅλα τὰ μυστικὰ σχέδια τῶν βουλῶν τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχω ὅλην τὴν γνῶσιν, ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ἀποκτήσῃ ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἐὰν ἔχω κάθε βαθμὸν πίστεως, ὥστε νὰ μεταθέτω καὶ βουνὰ ἀκόμη, δὲν ἔχω ὅμως ἀγάπην, δὲν εἶμαι τίποτε.
3 καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.
3 Καὶ ἐὰν διαθέσω ὅλα τὰ ὑπάρχοντά μου διὰ νὰ θρέψω μὲ ψωμιὰ τοὺς πτωχούς, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμα μου διὰ νὰ καῶ, δὲν ἔχω ὅμως ἀγάπην, δὲν ὠφελοῦμαι τίποτε ἀπὸ τὰς θυσίας αὐτάς.
4 Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται,
4 Ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει τὴν ἀγάπην, εἶναι μεγαλόψυχος, ἀνεκτικὸς καὶ μὲ πλατειὰ καρδιά· γίνεται εὐεργετικὸς καὶ ὠφέλιμος· ἡ ἀγάπη δὲν φθονεῖ, ἡ ἀγάπη δὲν ξιππάζεται καὶ δὲν φέρεται μὲ ἀλαζονείαν καὶ προπέτειαν· δὲν φουσκώνει ἀπὸ οἴησιν καὶ ὑπερηφάνειαν·
5 οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,
5 δὲν πράττει τίποτε τὸ ἄσχημον, δὲν ζητεῖ τὰ ἰδικά της συμφέροντα, δὲν ἐρεθίζεται ἀπὸ θυμὸν καὶ ὀργήν, δὲν σκέπτεται ποτὲ κακὸν κατὰ τοῦ πλησίον, οὔτε λογαριάζει τὸ κακὸν ποὺ ἔπαθε ἀπὸ αὐτόν.
6 οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·
6 Δὲν χαίρει, ὅταν βλέπῃ νὰ γίνεται κάτι ἄδικον, χαίρει δὲ ὅταν βλέπῃ τὴν ἀλήθειαν νὰ ἐπικρατῇ.
7 πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.
7 Σκεπάζει ὅλας τὰς ἐλλείψεις τοῦ πλησίον καὶ δὲν τὸν διαπομπεύει δι’ αὐτάς· σχηματίζει εὐμενῆ πεποίθησιν ὑπὲρ τοῦ ἀγαπωμένου εἰς ὅλα· καὶ ὅταν εὑρίσκεται ἐνώπιον παρεκτροπῶν τοῦ πλησίον ἐλπίζει, ὅτι ἀπὸ ὅλας αὐτὰς θὰ διορθωθῇ οὗτος· εἰς ὅλα δεικνύει ὑπομονὴν διὰ τὸν πλησίον.
Το αλίευσα ΕΔΩ
Ένοπλες Δυνάμεις- -Αιγαίο πέλαγος- -Αλησμόνητες Πατρίδες- -Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη- -Βαλκάνια- -γεωπολιτική- -ΔΝΤ- -εθνικός πλούτος- -Ελληνική γλώσσα- -Ελληνοτουρκικά- -εξωτερική πολιτική- -Ευρωπαϊκή Ένωση- -Θράκη- -Κύπρος- λόγοι: ( -αββάδων- -Αγίων- -γερόντων- ) -Μακεδονία- -λαθρομετανάστες- -οικολογία- -οικονομική κρίση- -Οικουμενικό Πατριαρχείο- -ορθοδοξία- -ορυκτός πλούτος- -παιδεία- -πολυπολιτισμός- -Πομάκοι- - Καλλικράτης- -σχολικά βιβλία- -τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής-
1. Η άλωση της Πόλης. 29 Μαΐου 1453 μ. Χ.
2. Βασιλεύς Γεώργιος Α' (1845 - 1913)
3. Η μάχη των οχυρών - 1941- "Τα οχυρά καταλαμβάνονται, δεν παραδίδονται."
4. Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ο Τουρκοφάγος (1782-1849)
5. Μαντώ (Μαγδαληνή) Μαυρογένους (1796-1840)
6. Η κυρά των Μαρασίων (Βασιλική Λαμπίδου - Φωτάκη, + 19 Ιουνίου 2011.)
7. Η κυρά της Ρω ( Δέσποινα Αχλαδιώτη, +13 Μαίου 1982)
Μέρος 1ο: ¨Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική¨.
Μέρος 2ο: ¨Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσαν¨
Μέρος 3ο: Γλώσσα μου γλυκιά μου γλώσσα.
Μέρος 4ο: «Η γνώση της Ελληνικής είναι απαραίτητο θεμέλιο υψηλής πολιτιστικής καλλιέργειας».
Μέρος 5ο: Γλώσσα και πατρίδα είναι το ίδιο.
Μέρος 6ο: Τα γκρίκλις - Γλώσσα μου μυριολάλητη μην θαρρείς σε προδώσω.
"ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ: ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ"; (1/2)
"ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ: ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ"; (2/2)
«ΝΕΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ: ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ» (1/2)
«ΝΕΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ: ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ» (2/2)
Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς; (1/3)
Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς; (2/3)
Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς; (3/3)