Οι Θαλασσομάχοι
Το εμβατήριο «Οι Θαλασσομάχοι» αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά και δυναμικά στρατιωτικά εμβατήρια του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, το οποίο παιανίζει παραδοσιακά από τη Μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού σε παρελάσεις και επίσημες τελετές.
Το αλίευσα ΕΔΩ
¨ΑΒΕΡΩΦ¨ (Εμβατήριο του Θωρηκτού ¨ΑΒΕΡΩΦ¨)
Είναι το εμβατήριο αφιερωμένο στο θωρηκτό «Αβέρωφ», το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στους Βαλκανικούς Πολέμους.
Στίχοι (Παράδοση):
Εμείς ο Αβέρωφ, ο θωρηκτός,
με το κανόνι και την άγκυρα,
στα νησιά και στη θάλασσα,
η δόξα μας θα μείνει για πάντα.
Με τον Κουντουριώτη και τον Βότση,
νικάμε τον εχθρό και τους τρομάζουμε,
για την Ελλάδα και την ελευθερία,
ο Αβέρωφ θα πολεμάει πάντα.
(Συχνά παίζεται χωρίς στίχους, ως ορχηστρικό εμβατήριο με δυναμική μελωδία)
Σημείωση: Το συγκεκριμένο εμβατήριο είναι κυρίως ορχηστρικό και παίζεται σε τελετές του πλοίου. Δεν έχει επίσημους, τυποποιημένους στίχους όπως το «Ναύτης του Αιγαίου», αλλά υπάρχουν παραδοσιακές εκδοχές που τραγουδιούνται στα πληρώματα.
Το αλίευσα ΕΔΩ
Πρόκειται για ένα τραγούδι που γιορτάζει τη θάλασσα ως μήτρα της ζωής και της ελευθερίας.
Οι στίχοι έχουν ως εξής:
ΓΑΛΑΝΗ ΜΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑ
Γαλανή μας θάλασσα, γαλανή μας θάλασσα,
που τα μάτια σου γαλήνια κοιτούνε,
και τα κύματα σου λικνίζονται,
σαν να λένε: «Ελευθερία!».
Σε σένα, ω Θεά της θάλασσας,
οι ναύτες μας ορκίζονται,
να πολεμούν για την Ελλάδα,
και να μην φοβούνται τίποτα.
Γαλανή μας θάλασσα, γαλανή μας θάλασσα,
που τα μάτια σου γαλήνια κοιτούνε,
και τα κύματα σου λικνίζονται,
σαν να λένε: «Ελευθερία!».
(Επαναλαμβάνεται η στροφή)
Σημείωση: Υπάρχουν διάφορες εκδοχές των στίχων, καθώς το τραγούδι έχει περάσει από πολλές γενιές ναυτικών και έχει διασκευαστεί σε διαφορετικές εκτελέσεις. Η πιο γνωστή εκδοχή είναι αυτή που συνδέει τη γαλήνια θάλασσα με την ελπίδα και την ελευθερία.
Το αλίευσα ΕΔΩ
Ο ΝΑΥΤΗΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ (ΝΑΥΤΑΚΙ)
Είμαι ο Ναύτης του Αιγαίου
κρεβάτι έχω τα βαθιά νερά
και για την ένδοξη πατρίδα
είμαι όλος φλόγα και καρδιά.
Εγώ της Θάλασσας δελφίνι
Τις τρικυμίες όλες αψηφώ
Και περιμένω να ρθει η ώρα
Να πολεμήσω τον εχθρό.
Να του κολλήσω μια τορπίλα
Το έταξα στην Παναγιά
Και τα καράβια τόλα να βουλιάξω
Κάτω εις τα βαθιά νερά.
Είμαι ο Ναύτης του Αιγαίου
Άλλος εγώ Θεμιστοκλής
Απόγονος της Μπουμπουλίνας
Και του Μιαούλη συγγενής.
.....................................
......................................
....................................
..................................
Το αλίευσα ΕΔΩ
Ο ΝΑΥΤΗΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ (ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ-ΧΟΡΩΔΙΑ) :
https://www.youtube.com/watch?v=DaSqDDFwBTc
Πρέπει να ήταν μερικές ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα, γιατί αρκετοί αξιωματικοί είχαμε πάρει από τα Δέντρα των Ναυστάθμων ορισμένα δωράκια για τις οικογένειές μας... Εκείνο τα απόγευμα ήμουν με τον κυβερνήτη σε ένα κινηματογράφο στα Χανιά, όταν ένας μοτοσυκλετιστής ήλθε και μας ειδοποίησε να γυρίσουμε επειγόντως στο πλοίο για κάποια αποστολή... Γυρίσαμε στο καράβι, ένα «θηρίο» [αντιτορπιλικό], όπου μας περίμενε η διαταγή να φύγουμε αμέσως για τη Γαύδο...
Η Γαύδος, που πρέπει τότε να αριθμούσε διακόσιες ψυχές, είχε έναν αγροφύλακα. Ο αγροφύλακας είχε ένα κυνηγετικό όπλο, που, όποτε δεν το κουβαλούσε μαζί του, το διέλυε και έκρυβε, αλλού την κάνη, αλλού το κοντάκι, αλλού τα φυσίγγια, μακριά από τα χέρια και τα μάτια δυο μικρών σατανάδων, που τα κατάφεραν να τραυματιστεί το μπράτσο του ενός με σκάγια.
Με έναν μικρό χειροκίνητο ασύρματο, που ήταν το μοναδικό μέσο επικοινωνίας αυτών των ξεχασμένων από όλους ανθρώπους, μάθαμε τα νέα. Το ελικόπτερο της 115 Πτέρυγας Μάχης στο Ακρωτήρι σήκωσε τα χέρια ψηλά, με τη δεκεμβριανή θύελλα που επικρατούσε στο Λιβυκό. Τη λύση θα την έδινε ακόμα μια φορά ένα «θηρίο».
Μέσα στο σκοτάδι ανοίξαμε όλες τις στροφές προς τα δυτικά, για να περιπλεύσουμε το δυτικό άκρο της Κρήτης. Πρέπει να είχε πολύ καιρό και μάλιστα χειροτέρεψε πολύ μόλις στρίψαμε... Όταν άνοιξα τα μάτια μου ο καιρός είχε πέσει, το πρωινό φως κρυστάλλινο φώτιζε μια μικρή προβλήτα, όπου πηγαινοέρχονταν άνθρωποι με φορεία και η πετρελαιάκατος του «Λέοντος» να πηγαινοέρχεται φουριόζα ανάμεσα στο καράβι και στο μώλο.
Με την ευκαιρία που προσφερόταν, γιατί ποιος ξέρει πόσα χρόνια είχε να πατήσει πολεμικό πλοίο στο νησάκι, ώσπου να ετοιμάσουν τον μικρό τραυματία και να τον μεταφέρουν στον «Λέοντα», μερικοί Γαυγιώτες είχαν έλθει με βαρκούλες και είχαν ανέβει στο αντιτορπιλικό, όπου περιεργάζονταν με ευλάβεια τα πάντα.
Ακουμπισμένος στα ρέλια αριστερά, απορροφημένος από τα διαδραματιζόμενα μεταξύ του νεαρού γιατρού μας και των ντόπιων στο μώλο, δεν πρόσεξα αμέσως την παρουσία δίπλα μου. Μόνο όταν επανέλαβε αυτό που με ρωτούσε γύρισα. Πρέπει να ήταν γύρω στα 25 παλληκαράκι, στο μπόι μου, συνομήλικός μου, με μάτια ορθάνοιχτα που με κοιτούσαν ερωτηματικά.
-Μήπως σας βρίσκεται ένα μολύβι μπικ;
Μηχανικά σήκωσα το χέρι μου και έβγαλα ένα μπικ που είχα στο τσεπάκι του σακακιού.
-Μπορώ, σας παρακαλώ, να το κρατήσω: Και μήπως σας βρίσκεται ακόμα ένα; Αλλά μόνο αν δεν το χρειάζεστε...
Κάτι στον τόνο της φωνής, κάτι από την άρθρωση που πρόδιδε κάποιες σχέσεις με βιβλία, και κάτι περισσότερο από απλό ψαρά ή απλό χωριάτη, που μ’ έκανε να τον κοιτάξω καλύτερα.
-Για έλα μέσα...
Στράφηκα και μπήκα από τον εγκάρσιο διάδρομο στο Γραφείο Μηχανής. Μ’ ακολούθησε διστακτικά ως το κατώφλι και η ματιά του στάθηκε σε ένα σημειωματάριο μπλοκ και στη ντάνα χαρτιών που είχα επάνω στο γραφείο. Με κοίταζε περίεργα, και σαν να μου φάνηκε λίγο ικετευτικά, κι αυτό μου άνοιξε την περιέργεια. Για να τον βγάλω από την αμηχανία χαμογέλασα.
-Έλα, πες μου, αν θέλεις κι άλλο μπικ.
Άνοιξα το συρτάρι του γραφείου, όπου φάνηκαν καμιά δεκαριά πολύχρωμα μπικ, γομολάστιχες, χαρτιά.
-Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, όμως είμαι περίεργος τι τα θέλεις.
Ήμουν έτοιμος, ο ανόητος, να του πω, τι τα θέλεις, είναι τόσο φτηνά αυτά, εμείς ούτε τα λογαριάζουμε, όταν η φωνή του, σιγανή αλλά καθαρή, κι εκείνο το αστραφτερό βλέμμα με κάρφωσε ακίνητο.
-Είμαι ο δάσκαλος, είπε προσεκτικά.
Έμεινα να τον κοιτάω αμίλητος. Ο δάσκαλος! Και είχε έλθει το σωτήριο έτος 1959, που η Ελλάδα ξεκίναγε να φτάσει τις Ευρωπαϊκές προηγμένες χώρες, και είχε έλθει αυτό το παλληκαράκι να ζητιανέψει δυο μολύβια για να δώσει γνώση στα παιδόπουλά του, χαμένος, ξεχασμένος από τους μανδαρίνους και από τους πολυπράγμονες μέσα στην καρδιά του βράχου του.
Ακόμα και τώρα που το θυμάμαι, τα μάτια μου βουρκώνουν για τον νεαρό δάσκαλο της Γαύδου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα και το πρόσωπο εκείνου του παιδιού, όταν σε κάμποση ώρα είδε να κατεβάζουμε στην πετρελαιάκατο, δεν θυμάμαι πόσα τσουβάλια και σάκους, γεμάτα από ό,τι είχαμε. Όλη η καντίνα, μολύβια, ξυραφάκια, σοκολάτες, μπισκότα, μπλοκ, σημειωματάρια, κορδόνια παπουτσιών, καραμέλες, τσιγάρα, σπίρτα, δεκάδες χρήσιμα και άχρηστα καλά. Κι ότι κατέβαινε του καθενός για να βοηθήσει το νεαρό Ακρίτα, ταγμένο στις πύλες του θέματος του Λιβυκού. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρόσωπό του, που έλαμπε σαν να του χάρισαν τον κόσμο όλο...
Όσο για σένα, δάσκαλε, που το όνομά σου δεν το έμαθα ποτέ, ίσως το Ναυτικό και το «θηρίο» να σε βοήθησαν λίγο στην πίστη σου στους ανθρώπους. Κι αντίστροφα όμως, εσύ ήσουν εκείνος που μας έδωσες πολλά εκείνο το πρωινό. Καλή σου ώρα όπου και να είσαι!
Στυλιανός Χαρατσής
Ο Στυλιανός Χαρατσής είναι αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Το άρθρο του «Ο δάσκαλος της Γαύδου» έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό «Ναυτική Ελλάς».
Το αλίευσα ΕΔΩ
Το παρόν βίντεο είναι συντόμευση του συνώνυμου και έχει διάρκεια 11:14 λεπτά περίπου έναντι 46:26 του αρχικού. Ο λόγος της συντόμευσης είναι να καταστεί πιο προσιτό στους θεατές.
ΟΙ ΑΕΤΟΙ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥΣ – ΣΥΝΤΟΜΟ
ΟΥΔΕΙΣ ΑΠΩΝ,
ΑΛΛΟΙ ΣΤΗ ΓΗ
ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ – ΑΘΑΝΑΤΟΙ.
ΑΙΓΑΙΟ ΠΕΛΑΓΟΣ
Ἑλληνική θάλασσα ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων.
Γιά νά παραμείνει τό ΑΙΓΑΙΟ ΠΕΛΑΓΟΣ » ΕΛΛΗΝΙΚΟ » κάποιοι ἀγωνίζονται γι΄αὐτό.
Ἀπό αὐτούς κάποιοι ἔδωσαν ἀκόμη καί τήν ζωή τους, βάφοντας μέ τό αἷμα τους τό ΠΕΛΑΓΟΣ μας καί πέρασαν στήν ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ .
Εἶναι πολλές δεκάδες. Ἄς γνωρίσουμε ἀναλυτικά κάποιους ἀπό αὐτούς.
Θὰ τούς εὐγνωμονοῦμε αἰώνια.
ΑΘΑΝΑΤΟΙ
