Η οσιότατη γ. Μαρία Μαγδαληνή από την Φαράν του Σινά

Η οσιότατη αδελφή Μαρία Μαγδαληνή (κατά κόσμον Marie Madeleine Le Beller) εκοιμήθη εν Κυρίω σε ηλικία 67-68 ετών, την 12ηνΔεκεμβρίου 2013 (Ν.Η.) ημέρα Πέμπτη και ώρα 13:00 μ.μ. στο ερημητήριό της πλησίον του σπηλαίου του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος στο όρος Σινά. Απώλεσε την επαφή με το περιβάλλον λίγες ώρες προ της τελευτής της και είχε ένα ειρηνικό τέλος στα χέρια του γέροντός της π. Παύλου Σιναϊτου που έσπευσε να της δώσει την τελευταία Θεία Μετάληψη.

Bαπτίστηκε σε ηλικία 40 ετών περίπου στον Ιορδάνη, το έτος 1986. Έζησε στον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος δεκαοχτώ (18) χρόνια, με πολλούς πειρασμούς και από τους ανθρώπους και από τους δαίμονες. Έξι μήνες στην αρχή διανυκτέρευε έξω ανάμεσα στα βράχια, άστεγη με ένα υπνόσακο, σ`εκείνη την απαράκλητη έρημο συντροφιά με σκορπιούς και δηλητηριώδη φίδια. Έζησε μεγάλη απόρριψη, πολλοί την θεωρούσαν τρελή και πλανεμένη. Πούλησε το σπίτι της στο Παρίσι κι αγόρασε ένα κομμάτι γη από ένα βεδουίνο κάτω ακριβώς από το σπήλαιο του Άγίου Ιωάννου της Κλίμακος. Εκεί υπήρχε μια χαρουπιά κι ένα πηγάδι. Έχτισε σταδιακά πέντε αυτόνομα κελλάκια, ένα μικρό ναύδριο πάνω σ`ένα βράχο, φύτεψε δένδρα, λίγες ελιές, δυο-τρεις μηλιές και ένα κλήμα και έφτιαξε μικρή στέρνα και κήπο. Όλη την σκήτη της την περιέφραξε με τείχος. Ζούσε απλά καλλιεργώντας τον κήπο της πλέκοντας κομποσχοίνια και ασχολούμενη τα τελευταία χρόνια με την ξυλογλυπτική οπού σημείωσε μεγάλη πρόοδο κατασκευάζοντας εικόνες για το εκκλησάκι της. Στην μονή κατέβαινε κάθε Κυριακή αρχικά και αργότερα κάθε δεκαπέντε και τις μεγάλες εορτές για να μεταλαμβάνει.

Κάποιοι πατέρες την συμπαθούσαν και την προστάτευαν αλλά οι πολλοί την απέρριπταν και σε πολλά την δυσκόλευαν. Κάποτε απαγόρευσαν στον π. Παύλο να την δέχεται για εξομολόγηση και δεν της επέτρεπαν την δωρεάν φιλοξενία στον ξενώνα των γυναικών. Είχε μεγάλη δύναμη ψυχής που την αντλούσε από την ακράδαντη πίστη της και την ευλογία που της είχαν δώσει για εγκαταβίωση στην έρημο του Σινά, ο π. Πορφύριος (νύν Άγιος Πορφύριος) και η μάτουσκα Λουμπούσκα η δια ΧΝ Σαλή της Αγίας Πετρουπόλεως. Όλος ο πειρασμός ξεκίνησε από την αγάπη της στην έρημο, ενώ οι πατέρες την ήθελαν να ζεί εντός της γυναικείας μονής της Φαράν στην οποία είχε ζήσει δοκιμαστικά ένα χρόνο και μισό στην αρχή. Όμως δεν αναπαύθηκε και όταν ο Γέρων Παϊσιος επίσκεφθηκε τελευταία φορά το Σινά και πέρασε από την Φαράν της έδωσε την ευλογία του να ζήσει στην έρημο αφού την εξέτασε και ευλόγησε το τυπικό της προσευχής της.

Κάθε Πάσχα πήγαινε στα Ιεροσόλυμα πού περνούσε όλη την μεγάλη εβδομάδα και την Διακαινήσιμο επέστρεφε στο αγαπημένο της ασκητήριο. Μετά το Πάσχα του 2009 δεν πήγε ξανά στα Ιεροσόλυμα.

Στις 18 Νοεμβρίου του 2012 (Κυριακή) ήρθε στη Κρήτη άρρωστη πλέον και στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο διεγνώσθη προχωρημένος καρκίνος του εντέρου.

Έφυγε για την Μόσχα που είχε γνωστό της τον επίσκοπο που διοικούσε το νοσοκομείο της ρωσικής εκκλησίας. Εκεί τις έκαναν παρατεταμένες ιατρικές εξετάσεις και της ζήτησαν να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση και χημειοθεραπείες, στο μεγαλύτερο ιατρικό κέντρο κατά του καρκίνου, της Ρωσίας. Όμως δεν δέχθηκε επιθυμώντας να πεθάνει στην αγαπημένη της σκήτη. Πήγε για προσκύνημα στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, λούστηκε στην πηγή του και πήρε μεγάλο θάρρος. Επέστρεψε στο Σινά μέσω Ιταλίας όπου προσκύνησε τον Άγιο Νικόλαο στο Μπάρι κι εκεί γνώρισε την ρωσίδα Ευφροσύνη, την οποία κάλεσε για να την διακονήσει όταν επέστρεψε στο Σινά κι εκείνη ανταποκρίθηκε άμεσα. Ήρθε κοντά της και την υπηρέτησε μέχρι το τέλος, χωρίς κανένα υλικό όφελος. Η Ευφροσύνη ήταν δώρο του Θεού γιατί ομιλούσε μόνο ρωσικά τα οποία η Μαρία ελάχιστα ομιλούσε και καταλάβαινε. Όμως είχαν άριστη συνεργασία και την περιποιήθηκε σαν καλή υποταχτική (για δέκα μήνες περίπου), ώστε να κερδίσει και την αγάπη και τον σεβασμό των πατέρων.

Από το Πάσχα του 2013 δεν μετακινήθηκε πλέον ούτε μέχρι την μονή της Αγίας Αικατερίνης, αλλά με μεγάλη ανδρεία και υπομονή εβάστασε τον σταυρό της πολυώδυνης νόσου, χωρίς ιατρική βοήθεια και νοσοκομειακή περίθαλψη.

Την επόμενη της κοίμησής της, η κυρίαρχος μονή της Αγίας Αικατερίνης, μετά την θεία Λειτουργία που έκαναν στο εκκλησάκι της σκήτης της, την μετέφερε με φορείο στο τοπικό νοσοκομείο της περιοχής όπου διεγνώσθη ο θάνατός της και τοποθετήθηκε σε ψύξη μέχρι την έκδοση άδειας ταφής από το Γαλλικό Προξενείο. Τότε συνέβη ένα παράδοξο γεγονός που σχολιάστηκε με θαυμασμό από όσους παραβρέθηκαν εκεί. Από την προηγούμενη το βράδυ είχε ξεσπάσει χιονοθύελλα και κάλυψε στα λευκά όλη την γύρω περιοχή. Το μοναστήρι έστειλε 14 εργάτες (χριστιανούς κόπτες) για να μεταφέρουν εναλλάξ το σκήνωμά της λόγω της μαινόμενης χιονοθύελλας και του δύσβατου τόπου. Κι ενώ έκαναν περίπου δύο ώρες για να διανύσουν την απόσταση από τον αυτοκινητόδρομο έως το ασκητήριό της (πορεία μίας ώρας το πολύ, υπό κανονικές συνθήκες), όταν σήκωσαν το τίμιο λείψανό της, διήνυσαν την ίδια απόσταση σε σαράντα πέντε λεπτά χωρίς να τους αγγίξει ούτε μια νιφάδα χιονιού, ενώ τα πάντα ήταν ολόλευκα και φωτεινά γύρω τους. Όταν έφθασαν πάνω στον αυτοκινητόδρομο και την απόθεσαν στο αυτοκίνητο που περίμενε εκεί, σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκαν πάλι μέσα στην χιονοθύελλα και τους κάλυψε το χιόνι.

Η άδεια ταφής δόθηκε στις 17-12-2013 το βράδυ. Ετάφη την 18η Δεκεμβρίου 2013 (Ν.Η.) ημέρα Τετάρτη μετά το μεσημέρι, στο κοιμητήριο της γυναικείας μονής του Προφήτου Μωϋσέως της Φαράν με απόφαση της συνάξεως των πατέρων της μονής της Αγίας Αικατερίνης. (όχι στο ασκητήριό της όπως επιθυμούσε). Δεν παρέστη κανείς γνωστός κι αγαπητός της εκτός την ρωσίδα Ευφροσύνη που την υπηρέτησε με μεγάλη αυταπάρνηση. Ακόμη και μιά γνωστή της γερμανίδα προσήλυτη που βρέθηκε στην θανή της, την άλλαξε και την ξενύχτησε διαβάζοντας της ψαλτήρι, είχε φύγει για τα Ιεροσόλυμα.

Την κήδεψαν ο επίσκοπος Σιναίου κ.κ. Δαμιανός και οι Ιερομόναχοι Μιχαήλ και Ευγένιος της ιδίας μονής. Παρέστησαν και οι 4 μοναχές της μονής Φαράν.

Πηγή: http://synaxipalaiochoriou.blogspot.gr/

Το αλίευσα ΕΔΩ

Βαλαάμ: Το αρχιπέλαγος των μοναχών

Βαλαάμ: Το αρχιπέλαγος των μοναχών from Enas Diabatis on Vimeo.
  http://vimeo.com/58923101#embed
Στὸ ἀρχιπέλαγος περίπου πενήντα νησιῶν στὴν μεγάλη λίμνη Λατόγκα ποὺ εἶναι παγωμένη γιὰ ὀκτὼ μῆνες τὸν χρόνο, τὸ Βαλαὰμ εἶναι ἡ ἕδρα τοῦ παλιοτέρου

ΟΙ “ΜΑΝΕΣ” ΜΕ ΤΑ ΡΑΣΑ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΟΡΦΑΝΑ !

 Μέχρι και το πρωινό της περασμένης Πέμπτης εστερνιζόμουν τη λαϊκή ρήση  «μάνα είναι μόνο μία».

Μόλις, όμως, πέρασα το κατώφλι του Λύρειου Παιδικού Ιδρύματος, ενός πρότυπου Ορθόδοξου Χωριού, στο οποίο έχουν βρει καταφύγιο αθώες ψυχές, όλα μέσα μου επαναπροσδιορίστηκαν... Εκεί, στην κορυφή του βουνού, στην περιοχή μεταξύ Ραφήνας και Νέας Μάκρης, πάνω από τον παλαιό οικισμό του Νέου Βουτζά, συνειδητοποίησα ότι μάνα δεν είναι μόνο μία.

Η Διαφορά ενός Γέροντα και ενός Γκουρού.

Tου Αθανάσιου Ρακοβαλή

 

Θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε τις διαφορές μεταξύ ενός γκουρού όπως τον δημιουργεί η παράδοση των ανατολικών θρησκειών (Ινδουισμός, Βουδισμός κ.λπ.) και ενός γέροντα όπως τον θέλει η παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Αυτές οι δύο “μορφές” είναι “θεσμοί” που υπάρχουν εδώ και χιλιετίες μέσα στις αντιδιαμετρικές αυτές παραδόσεις και ενώ εκ’ πρώτης όψεως μοιάζουν να έχουν τον ίδιο ρόλο, εν τούτοις μία βαθύτερη και προσεκτικότερη ματιά θα μας αποκαλύψει τις τεράστιες διαφορές τους.

Το μπακίρι έχει το χρώμα και την λάμψη του χρυσού και μπορεί να ξεγελάσει ανθρώπους χωρίς πείρα, το έμπειρο μάτι όμως καταλαβαίνει την τεράστια διαφορά τους.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν..

1η) Ο γέροντας δείχνει τον Χριστό ενώ ο γκουρού τον εαυτό του. Και οι δύο αναλαμβάνουν να φέρουν τον άνθρωπο κοντά στον Θεό. Ο γκουρού όμως ισχυρίζεται ότι ο ίδιος είναι Θεός και απαιτεί και λαμβάνει λατρεία από τους οπαδούς του. Ο γέροντας παραδέχεται ότι είναι ένας αμαρτωλός άνθρωπος, που σκύβει το κεφάλι του κάτω από το πετραχήλι στην εξομολόγηση, και λέει ότι λατρεία πρέπει να προσφέρουμε μόνο στον Χριστό, γιατί η λατρεία αρμόζει μόνο στον αληθινό Θεό.

Ο ΜΥΤΙΛΗΝΙΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΧΑΡΒΑΡΝΤ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΡΝΟΣ

Από κορυφαίος καθηγητής του Χάρβαρντ, μοναχός στην Αριζόνα.

Απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών ο Κωνσταντίνος Καβαρνός.

Υπήρξε καθηγητής του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, φιλόσοφος, ιστορικός και γνώστης της θεολογικής γραμματολογίας, γνωστός στο χώρο της διανόησης, από τα συγγράμματα, τις διαλέξεις και τις διδαχές του, στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ελλάδα και ανά τον κόσμο.

Ο λόγος για τον Κωνσταντίνο Καβαρνό, ο οποίος όπως αναφέρει ο Εθνικός Κήρυκας, απεβίωσε πρόσφατα σε ηλικία 93 ετών ως απλός καλόγερος στο Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα.

Γεννήθηκε στη Βοστόνη, στις 19 Οκτωβρίου του 1918, από γονείς μετανάστες, τον Παναγιώτη και την Ειρήνη, με καταγωγή από τη Λέσβο, οι οποίοι πήραν τα τρία τους παιδιά, την Φραγκούλα, τον Ιωάννη και τον Κωνσταντίνο και επέστρεψαν στο χωριό τους, τον Τρίγωνα – Πλωμαρίου. Ο Κωνσταντίνος τελείωσε εκεί το Δημοτικό Σχολείο και στη συνέχεια η οικογένεια επέστρεψε στη Βοστόνη.

Ταξιδεύοντας στὰ τείχη τῆς πόλης

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=hNlBzqH3-Xk
 Η μοναχή Πορφυρία που γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά, κατά κόσμον Ράνια, πριν ενδυθεί το ράσο άσκησε πολλά επαγγέλματα (διακοσμήτρια, επιχειρηματίας). Γνώρισε τὸν σύγχρονο ἐνάρετο καὶ ἔνθεο Γέροντα Πορφύριο ἀπὸ βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία του. Αὐτὴ ἡ γνωριμία τὴν ἔφερε πιὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴ συνειδητὴ χριστιανικὴ ζωή. Την δεκαετία 1997-2007 έγινε οδηγός ταξί γιατί της άρεσε πολύ η οδήγηση. Το ταξί της έγινε όχημα μετανοίας και παρηγοριάς για κάθε πονεμένο. Από τις ιστορίες που έζησε κράτησε ημερολόγιο και εν συνεχεία έγραψε αυτό το βιβλίο – θησαυρό!
Το αλίευσα ΕΔΩ

«ΤΟ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΘΕΛΗΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΣΠΑΡΑΞΕΙ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟ»

Την Ρασοφορία νέας Μοναχής στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πηλίου τέλεσε ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, κατά την Θεία Λειτουργία της εορτής του Αγίου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου (30/11)

Στη διάρκεια της ομιλίας του ο κ. Ιγνάτιος αναφέρθηκε στην ζωή της νέας Μοναχής Χριστονύμφης και στην απόφασή της να ακολουθήσει το δρόμο της ολοκληρωτικής αφιέρωσης στον Θεό και στην Εκκλησία. Μεταξύ άλλων σημείωσε ότι «Έζησε μέσα της αυτό το μυστικό βίωμα που δε μπορούν οι άνθρωποι να κατανοήσουν. Το πώς δηλ. ένας νέος άνθρωπος παίρνει μια τόσο μεγάλη απόφαση. Είναι ένας Θείος έρωτας που δεν προσμετράται, ούτε ζυγίζεται, παρά μόνο κάνει πράξη την απόφαση και δεν βλέπει μπροστά του κανένα μα κανένα εμπόδιο. Όσα τείχη κι αν υψωθούν, όσοι κι αν παρακαλέσουν, όσοι κι αν ικετεύσουν, όσοι κι αν ζητήσουν να αλλάξει η ψυχή που σαγηνεύτηκε από την αγάπη του Χριστού, τα ίδια τα εμπόδια την ενισχύουν ακόμα περισσότερο για να επιμείνει στην απόφαση  και να φτάσει στο τέλος…»

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην άγρια πολεμική που δέχθηκε ο Ορθόδοξος Μοναχισμός στον τόπο μας, τα τελευταία χρόνια, από οργανωμένα πολιτικά και άλλα συμφέροντα και τόνισε χαρακτηριστικά: «περάσαμε μία περίοδο, τα τελευταία ιδιαίτερα χρόνια στον τόπο μας, κατά την οποία κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να δυσφημίσουν τον μοναχισμό στο έπακρο. Ποιος θα λησμονήσει όσα ελέχθησαν και παρουσιάστηκαν, τις τραγικές στιγμές που έζησε ιδιαίτερα ο Αγιορείτικος Μοναχισμός. Πώς θέλησε και μεθόδευσε αυτό το διεφθαρμένο και σάπιο πολιτικό σύστημα, προς ίδιον όφελος, να κατασπαράξει κυριολεκτικά Μοναχούς και να απαξιώσει μακραίωνους θεσμούς της πατρίδος μας. Και να που ήρθε η ώρα της αλήθειας και αποδεικνύεται για άλλη μια φορά το αυτονόητο. Ότι όλα ήταν μια μεγάλη απάτη, με καιροσκοπικά χαρακτηριστικά… Σήμερα όλοι αναγνωρίζουν την αλήθεια αλλά το κακό έχει γίνει. Και στις ψυχές των ανθρώπων και στον τόπο μας. Όμως, ο λαός δεν παρασύρθηκε. Για δείτε πόσοι κατακλύζετε αυτόν τον θαυμάσιο Ναό του Μοναστηριού μας. Για δείτε πόσες χιλιάδες επισκέπτονται το Άγιον Όρος και αδιάπτωτα αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός. Τελικά, κατάφεραν ακριβώς το αντίθετο. Όμως, πονέσαμε, πληγωθήκαμε και η Εκκλησία βρέθηκε, δυστυχώς, σε δύσκολη θέση. Ζει, όμως, Κύριος ο Θεός και τελικά το καλό υπερισχύει. Η αλήθεια θριαμβεύει…»

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην άνθιση του Μοναχισμού στην Μητρόπολη Δημητριάδος, τα τελευταία χρόνια, κατά τα οποία άνοιξαν ερημωμένες Μονές και πολλοί νέοι άνθρωποι επάνδρωσαν τα Μοναστικά καθιδρύματα και κατέληξε λέγοντας: «Η σημερινή ρασοφορία είναι δείγμα υγείας της τοπικής μας εκκλησίας. Είναι μία επιβεβαίωση ότι επιτελείται έργο Θεού. Δεν μπορεί να υπάρξει Ορθόδοξη Εκκλησία χωρίς Μοναχισμό. Και, όπως επανειλημμένος έχω τονίσει, ο μοναχισμός είναι η σπονδυλική στήλη της Εκκλησίας μας. Είναι η αναπνοή της, είναι, αν θέλετε, το θερμόμετρό της».

By Siglitiki στο 1greekΤο αλίευσα ΕΔΩ

Ο γέροντας, ο φτωχός...ο Παντοκράτωρ!

Ήταν κάποιος κοινοβιάρχης που είχε πολλή δόξα από τους ανθρώπους  και ήταν πατέρας διακοσίων μοναχών. Σ' αυτόν ήρθε ένας  γέροντας φτωχός και παρακάλεσε το θυρωρό να ειδοποιήσει τον αββά, ότι είναι ο τάδε αδελφός.
Με πολύ δυσκολία μπήκε ο θυρωρός να τον ειδοποιήσει και βρήκε τον αββά να μιλάει με άλλους. Στάθηκε δε λίγο και του μετέφερε όσα αφορούσαν το φτωχό, χωρίς να ξέρει ποιος  στην  ουσία  ήταν
Ο αββάς τότε τον μάλωνε λέγοντας δεν κοιτάς που μιλάω με τους ανθρώπους; Άσε με τώρα. Αυτό έφυγε. Μακροθύμησε δε ο Κύριος, έμεινε και τον περίμενε, μέχρι να έρθει.
Γύρω στις έντεκα, ήρθε κάποιος πλούσιος, τον οποίον γρήγορα τον υποδέχτηκε ο κοινοβιάρχης. Τον είδε να είναι μαζί με τον πλούσιο, και  ο  φτωχός  τότε  γέροντας  τον  παρακάλεσε  λέγοντας: 
-Θέλω να σου μιλήσω, αββά.
Αυτός όμως μπήκε μέσα μαζί με τον πλούσιο να φάνε, θέλοντας δήθεν να φροντίσει τους φιλοξενουμένους. Έπειτα πάλι μετά το γεύμα ξεπροβοδίζει μέχρι τη θύρα τον πλούσιο και επέστρεψε αιχμαλωτισμένος στις πολλές φροντίδες και λησμονώντας την παράκληση του πτωχού και ανεξίκακου γέροντα.
Όταν έφτασε το βράδυ και ο κοινοβιάρχης δεν αξιώθηκε να δεχτεί τον ευλογημένο και αληθινά ξένο και  αναχωρώντας  τότε  ο  γέρος  είπε  στον  πορτάρη μοναχό 
-Πες στον αββά,  αν θέλει τη δόξα των ανθρώπων, εγώ για τους προηγουμένους κόπους και τις πολλές του προσπάθειες, θα του στείλω από τα τέσσερα μέρη του ορίζοντα να τον παρακαλούνε, επειδή θέλει να αλείφει και να αλείφεται  αλλά τα αγαθά της δικής μου Βασιλείας  όμως  δε θα τα γευτεί.
Και έτσι φανερώθηκε ο γέροντας  ο  φτωχός...  ο Παντοκράτωρ  Χριστός!!!
Το αλίευσα ΕΔΩ 1myblog

Μοναχός Γεώργιος ο Ερημίτης του Άθω ( 1920-1972)

Ο Μπράνκο Βίτκοβιτς ( Γεώργιος, μοναχός) γεννήθηκε στο χωριό Μιρούσι (Mirusi) της επαρχίας Μπιλέκα (Bileca) στις 24 Σεπτεμβρίου 1920. Οι γονείς του ονομάζονταν Θωμάς και Μάρα το γένος Μουλίνα (Μουλίνα).
Βαπτίστηκε στην εκκλησία της μονής Ντομπρίσεβο (Dobricevo), από τον ιερομόναχο Τιμόθεο.
Οι γονείς του πέθαναν νωρίς και ένας από τους συγγενείς του, ο Μίταρ Βίτκοβιτς, ήταν κηδεμόνας του.
Φοίτησε στο δημοτικό σχολεϊο της Μπικλέκας και το τελείωσε με άριστα το έτος 1932.
Κατόπιν το 1939, εισήχθη στην στρατιωτική σχολή μηχανικών, την οποία τελείωσε το 1942 με εξαιρετική επιτυχία.
Από τον πόλεμο, το 1941, κατέληξε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων στην Ιταλία και μετά δύο χρόνια στην Γαλλία. Το 1946 πέρασε στην Γερμανία όπου στην Landschut της Βαυαρίας, τελέιωσε την 8η τάξη του γυμνασίου και στις 21 Ιουλίου 11947 έλαβε το δίπλωμα ωριμότητος.
Το ίδιο έτος έκανε εγγραφή στην σχολή Μηχανικής και Ηλεκτροτεχνικής στο Μόναχο, και μετά το τέλος των εξετάσεων, στις23.2.1952, στις οποίες είχε πολύ καλή επιτυχία, διέκοψε τις σπουδές αυτές, και τον Οκτώβριο του ιδίου έτους πήγες στο Θεολογικό Ινστιτουτο τυο Αγίου Σεργίου στο Παρίσι.
Από το Παρίσι, τον αύγουστο του έτους 1954, αναχώρησε για την Αγία Γή (Παλαιστίνη), κι εκεί έμεινε για κάποι χρονικό διάστημα στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου.
Από την Αγία Γή μετέβη στον Άγιον Όρος στην μονή Χιλανδαρίου.
Ο μοναχός π. Γεώργιος κοιμήθηκε την νύχτα της παραμονής 8.9.1972 στο Παλαιό Ρωσικό μοναστήρι όπου έγινε μοναχός ο Άγιος Σάββας. Εκεί στην εκλησία πού βρίσκεται στον πύργο ο π. Γεώργιος άναβε ασταμάτητα το καντήλι.
Εκτενέστερα για τον βίο του π. Γεωργίου γνωρίζουν οι μοναχοί στο περιβόλι της Παναγίας, της Μητέρας του Θεού στον Άγιον Όρος και στην Βασιλεία των Ουρανών, όπου αυτός τώρα κατοικεί αναπαυόμενος των πολλών μόχθων του.
 
Πως είδαν την μοναχική βιοτή του.
..η καθημερινή του τροφή ήταν μόνο μαλακωμένα κομμάτια ψωμιού. Μόνο το Σάββατο μαγείρευε για δυό μέρες άγρια χόρτα και λάδι.
Ο ίδιος ο ασκητισμός δεν ήταν αυτοσκοπός για τον π. Γεώργιο. Αλλά αυτός γνώριζε ότι χωρίς αυτόν ως τέτοιον, δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τον μεγάλο του σκοπό.
Αγαπούσε ασυνήθιστα την φύση, αλλά, όταν ήταν στην "βάση" του, πάντοτε την ημέρα έμενε στον κλιεστό χώρο του μικρού του κελλιού, κι αυτό ήταν στον τρόπο της ασκήσεως του. Και τις νύχτες αγρυπνούσε υποχρεωτικά έξω, ακόμη κι όταν έκανε πολύ κρύο. Τις αγαπούσε τις νύχτες για την μυστικιστική τους ατμόσφαιρα, χάρη της προσευχητικής ανάγκης...
πατήρ Μητροφάνης Χιλανδαρινός (+)
 
Οι τρόποι του ήταν εξευγενισμένοι στο έπακρον. Ολος λεπτότητα, ευγένεια, γλυκύτητα, μειλιχιότητα. Ανέβαινε κάποτε προς τον ¨Αθω να δεί έναν Ρουμάνο ασκητή. Συνέβη να ευρίσκομαι τότε στην Σκήτη της Αγίας Αννης. Συναντηθήκαμε Τον παρακάλεσα , επιστρέφοντας, εϊτε το βράδυ της ίδιας ημέρας, είτε το πρωί της επομένης να με επισκεφθή. Εκείνος επέστρεψε την ίδια ημέρα και.επειδή ήταν λίγο αργά, προτίμησε να παραμείνη όλη την νύχτα έξω από την Καλύβη. Να με συναντήση την επομένη ημέρα, παρά να μας ενοχλήση το βράδυ. Ανήκε στους ανθρώπους που ποτέ του δεν ενοχλόύν παρά μόνον τον Θεό» ... «Νύχτες ολόκληρες έλειωνε στην προσευχή υπέρ των άλλων ...»

Αρχιμ. Χερουβείμ (+)
 
« Ψωμί δεν έτρωγε, λίγο αλεύρι το ανακάτευε με νερό και το έριχνε πάνω στα κάρβουνα. Αυτό ήταν»
Μοναχός Πορφύριος Σιμωνοπετρίτης
 
" Ο ύπνος του ήταν μόνο τρείς ώρες, πλαγιάζοντας στό πλευρό και όλες τις υπόλοιπες στεκόταν όρθιος και αυτό το τηρούσε με πολλή επιμονή γι΄αυτό και τα πόδια του ήσαν συνεχώς πληγωμένα και έτρεχαν υγρά"
«..Όταν η υγεία του γέροντα (Ιωσήφ του Ησυχαστού), κλονιζόταν επικίνδυνα ο π. Γεώργιος θα βρισκόταν μαζί μας χωρίς να τον ειδοποιήσουμε ποτέ, ούτε καν γνωρίζαμε σε πιο μέρος βρισκόταν. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του Γέροντος, όταν εμείς απελύθημεν από τον Γέροντα ο καθένας εις τα ίδια, αυτός έμεινε δίπλα του και με ένα μεγάλο χαρτόνι έκανε αέρα στον Γέροντα που υπέφερε από δύσπνοια. Και ήταν ο μόνος που παρακολούθησε την τον αποχαιρετισμό και την κοίμηση του Γέροντος. Διακόνησε την ταφή του Γέροντος με ευλάβεια και στην ανακομιδή του, πάλι βρέθηκε πρώτος να διακονήσει, χωρίς κάν να τον ειδοποιήσουμε ...»
Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός(+)
 
Η κοίμηση του:
«Η πόρτα του κτιρίου ήταν ανοιχτή, κι αυτό σήμαινε ότι ήταν εκεί. Περίμεναν λίγη ώρα να εμφανισθεί. Κατόπιν χτύπησαν και τέλος αποφάσισαν να μπούν.
- Αυτός είναι, είπε ψυχρά ο πρώτος
- Κοιμάται; ερωτηματικά και ταραγμένα είπε ο δεύτερος
Στα δεξιά της πόρτας, στο μέρος πρίν από την σκάλα που οδηγεί στον πρώτο όροφο, δίπλα στον τοίχο, ...καθόταν με το κεφάλι γερμένο μπροστά, σωματώδης μοναχός με αυστηρές γραμμές προσώπου, κοκκαλιάρικα χέρια με κάλους στις εξωτερικές αρθρώσεις των δακτύλων. Το σκουροκίτρινο δέρμα τους, κάλυπτε μόνο τα οστά στο λιπόσαρκο σώμα.»
 
H ταφή του.
«Την άλλη μέρα του θανάτου του, κηδεύτηκε με ψιθυριστές ευχές και νεκρώσιμα τροπάρια ενός γέρου ιερομονάχου του Αγίου Παντελεήμονα, με την συνοδεία δύο λαικών, δύο αξιωματικών της χωροφυλακής, θάφτηκε μέσα στο κελλί όπου ασκήτευσε, τυλιγμένος μέσα στο τριμμένο ράσο του που σκέπαζε το ημίγυμνο κουφάρι του
 
Η περιουσία του.
«Ενας ξύλινος, χοντροκομμένος σταυρός του λαιμού, αναρτημένος μ΄ ένα σύρμα. Σε μετρητά κέρματα ως πενήντα δραχμές. Τρόφιμα: λίγα ξεροκόμματα ψωμιού, μια ποσότητα πράσινες εληές κρεμασμένες σ΄ένα κομμάτι κουρέλι μισοσαπισμένες, γιατί δεν ήταν αλατισμένες. Ρουχισμός: Το ράσο που χρησίμευσε για σάβανο, ένα ζευγάρι μπότες με χονδρά ράμματα και τρύπιες. Μια χύτρα με τσάι του βουνού χωρίς να βρεθεί πουθενά ζάχαρη, μερικά ξερά κλαδιά στο τζάκι, λιβάνι και μερικά εκκλησιαστικά και θρησκευτικά βιβλία
 
Είπε γέρων:
«Χαρήκαμε αφάνταστα, γιατί με πλήρη μαρτυρία αληθινού εργάτου και ζηλωτού Αθωνίτου μοναχού, με τα δείγματα της κατά το δυνατόν ακριβούς πατερικής μας παραδόσεως, ετελειώθη ο μακάριος όντως Γεώργιος, θρίαμβος της Ορθοδόξου μας Εκκλησίας και καύχημα του αθωνικού μας πολιτεύματος»
Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός (+)Το αλίευσα ΕΔΩ 1myblog

Η ΚΑΤΑΝΥΞΗ ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ KAI ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ. ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ.

  

Από το Γεροντικό σ' όλη του τη ζωή, όποτε καθόταν στο εργόχειρο του, ο αββάς Αρσένιος είχε ένα πανί στον κόρφο του, για (να σκουπίζει) τα δάκρυα πού έτρεχαν συνεχώς από τα μάτια του. Βλέποντας αυτό το πράγμα ο ξακουστός ανάμεσα στους μοναχούς (αββάς) Ποιμήν, του έλεγε:Είσαι μακάριος, Αρσένιε, γιατί δεν θα έχεις ανάγκη από δάκρυα στην άλλη ζωή, μια και πένθησες για τον εαυτό σου σ' αυτόν τον κόσμο.

Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Άμμωνα: Πες μου ένα λόγο, για το πώς (μπορώ) να σωθώ. Πήγαινε, απάντησε ο γέροντας, και σκέψου όπως σκέφτονται οι κακοποιοί, πού βρίσκονται στη φυλακή. Εκείνοι δηλαδή ρωτάνε τους ανθρώπους πού τους πλησιάζουν: Που είναι ο δικαστής; και πότε έρχεται;. και με την αναμονή της δίκης και των τιμωριών, κλαίνε. Έτσι κι εσύ, οφείλεις να προσέχεις πάντα την ψυχή σου και να λες: Αλίμονο μου! Πώς θα παρουσιαστώ στο φοβερό βήμα του αδέκαστου Κριτή; και τι θα Του απολογηθώ; Αν σκέφτεσαι έτσι ακατάπαυστα, μπορείς να σωθείς.

Ό αββάς Λογγίνος είπε:Ή νηστεία ταπεινώνει το σώμα. Ή αγρυπνία καθαρίζει το νου. Ή ησυχία φέρνει το πένθος. και το πένθος βαπτίζει τον άνθρωπο (στα δάκρυα του) και τον κάνει αναμάρτητο.

Ό άββάς Μωυσής είπε: Νικηθήκαμε σωματικά από κάποιο πάθος; Ας μην παραμελήσουμε τη μετάνοια και το πένθος για τον εαυτό μας, πριν μας προλάβει το πένθος της Κρίσεως.

Ό ίδιος (άββάς) είπε: Οι αμαρτίες συγχωρούνται με τα δάκρυα. Όταν όμως κλαις, μη στενάξεις δυνατά· και «μη γνώτω ή αριστερά σον», δηλαδή ή κενοδοξία, «τι ποιεί η δεξιά σον» (Ματθ. 6:3).

Ένας αδελφός ρώτησε τον άββά Μωϋσή: Τι πρέπει να κάνει ο άνθρωπος σε κάθε πειρασμό πού τον βρίσκει ή σε κάθε λογισμό πού του σπέρνει ο εχθρός; Και ο γέροντας αποκρίθηκε: Πρέπει να κλαίει μπροστά στην αγαθοσύνη του Θεού για να τον βοηθήσει· και αν παρακαλεί με επίγνωση, σύντομα βρίσκει ανάπαυση. Γιατί είναι γραμμένο: «Εγγύς Κύριος πάσι τοις έπικαλουμένοις αυτόν» (Ψαλμ. 144:18) και τα υπόλοιπα.

Ό άββάς Ισαάκ διηγήθηκε:Κάποτε, Όταν βρισκόμουνα κοντά στον άββά Ποιμένα, τον είδα να πέφτει σε έκσταση και κατάνυξη. Επειδή λοιπόν είχα θάρρος μαζί του, του έβαλα μετάνοια και τον παρακάλεσα: "Πες μου, που ήσουνα;". Κι εκείνος, κάτω από την πίεση μου, μου είπε: "Ό λογισμός μου ήταν εκεί, οπού ή αγία Θεοτόκος Μαρία στάθηκε και έκλαιγε - δίπλα στο Σταυρό του Σωτήρος. Ήθελα κι εγώ πάντα έτσι να κλαίω".

 Ένας γέροντας είπε:Όπως κουβαλάμε μαζί μας παντού την κακία μας, δηλαδή τα πάθη και τις αμαρτίες μας, έτσι πρέπει να έχουμε συνεχώς μαζί μας, όπου κι αν βρισκόμαστε, το πένθος και την κατάνυξη.

Άλλος γέροντας είπε:Όπως κάθε αμαρτία πού θα κάνει ο άνθρωπος βρίσκεται έξω από το σώμα του, ενώ αυτός πού πορνεύει, αμαρτάνει στο ίδιο του το σώμα (Α' Κορ. 6:18), γιατί απ' αυτό βγαίνει ή ακαθαρσία, έτσι και κάθε έργο (αρετής) πού θα κάνει ο άνθρωπος βρίσκεται έξω από το σώμα του εκείνος όμως πού χύνει δάκρυα, καθαρίζει (μ'αυτά) την ίδια του την ψυχή και (το ίδιο του) το σώμα γιατί τα δάκρυα, καθώς κυλούν από πάνω (προς τα κάτω), πλένουν και αγιάζουν ολόκληρο το σώμα.

Είπε ένας άλλος γέροντας: Αν δεν έχεις κατάνυξη, μάθε ότι πάσχεις είτε από κενοδοξία είτε από φιληδονία γιατί αυτές είναι πού δεν αφήνουν την ψυχή να νιώσει κατάνυξη.

Είπε πάλι (ο ίδιος γέροντας): Αν υπάρχουν μνήματα στον τόπο πού κατοικείς, πήγαινε εκεί συχνά και φέρνε στο νου σου όσους είναι θαμμένοι σ' αυτά, προπαντός όταν έχεις σαρκικό πόλεμο. και όταν μάθεις ότι κάποιος αδελφός βρίσκεται στα τελευταία του, πήγαινε και μείνε κοντά του, για να δεις πώς χωρίζεται ή ψυχή από το σώμα· γιατί κι άπ' αυτό αποκτάς κατάνυξη.

Είπε πάλι (ο ίδιος): Απ' όλα (τα πάθη) περισσότερο ο θυμός εξαφανίζει την κατάνυξη και την ταπείνωση της ψυχής.

Το αλίευσα ΕΔΩ http://1myblog.pblogs.gr/

Τι σημαίνει μοναχός;

Λέγεται από τους ειδικούς ερευνητές πώς η λέξη μοναχός περιέχει την παλαιοδιαθηκική έννοια για αμέριστη, ενιαία καρδιά, προσηλωμένη μόνιμα, μόνο στον μόνο Θεό.

Ο πιστός άνθρωπος μπορεί ν' απαντήσει στη βαθειά επίγνωση της μοναδικότητας του ενός αληθινού Θεού μόνο με την ενεργοποίσηση όλων του των δυνάμεων, δυνατοτήτων και εφέσεων του προς ολοκληρωτική αγάπησή του.

Ο συνεχής και μόνιμος προσανατολισμός της ανθρώπινης υπάρξεως στον Θεό χαρακτηρίζεται ως απλότητα. Η ασκητικότητα και η εγκράτεια δίνει εσωτερική ενότητα και χαρακτηρίζει τους αληθινούς φίλους του Θεού, τους απλούς και όχι απλοϊκούς.
Μοναχός κατά άλλη έννοια σημαίνει ο απόλυτα συγκεντρωμένος στον Θεό, πού προέρχεται από τη σημιτική ρίζα ενοποιώ, είμαι ένας, μοναδικός, μονήρης, δοσμένος όλος στον Θεό. Στ' αραμαϊκά, συριακά και κοπτικά μοναχός σημαίνει επίσης ο εκλεκτός, ο ένας, ο ασκητής-αγωνιστής.

Ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης μοναχούς ονομάζει όσους έχουν αμέριστη και ενιαία ζωή, πού τους ενώνει στις ιερές συνάξεις, σε μία θεϊκή μονάδα και φιλόθεη τελείωση. Ο μοναχός κατευθύνει σταθερά τη ζωή του στον Θεό. Αποστολή του μονάχου είναι να ομοιωθεί με τον Θεό, να ενωθεί, να θεωθεί.
Ο αββάς Αλωνάς λέγει: Αν ο άνθρωπος δεν πει στην καρδιά του ότι αυτός μόνο και ο Θεός είναι σε αυτόν τον κόσμο, δεν πρόκειται να βρει ανάπαυση. Πρόκειται για μία αγία μοναξιά και όχι για νοσηρή απομόνωση.

Δεν έχει τα στοιχεία της αφιλαδελφίας και αφιλανθρωπίας, αλλά προέχει η αυτογνωσία και η φιλοθεΐα. Ο μοναχός προσεύχεται για τους αδελφούς του και δεν μπορεί να μη τους αγαπά όλους.

Έτσι παρότι ο αληθινός μοναχός είναι μόνος δεν πάσχει από μοναξιά, ενώ ο σύγχρονος άνθρωπος των πολύβουων και πολυάνθρωπων μεγαλουπόλεων, πού συνωθείται καθημερινά από πλήθη κόσμου, πάσχει τρομερά από σκληρή και αφόρητη μοναξιά.
Μία άλλη σημασία της λέξεως μοναχός κατά την ελληνική αρχαιότητα είναι ο αυθύπαρκτος, ο ελεύθερος, ο απόλυτα μεμονωμένος, ο μονήρης.

Αργότερα είχε και την έννοια άγαμος, αλλά και του έχοντος μόνο ένα ιμάτιο, μοναχίτων. Προσωπικά μου αρέσει η ερμηνεία ότι μοναχός σημαίνει αυτός πού έχει δώσει όλη την καρδιά του στον Θεό, έχει εσωτερική ενότητα και πλήρη αφοσίωση στον Θεό και δεν είναι διχασμένος και δίψυχος.

Δίνονται και άλλες ενδιαφέρουσες ερμηνείες, προερχόμενες από τα συριακά. Μοναχός λέγεται αυτός πού εκούσια επιλέγει την αγαμία, αυτός πού έχει μονότροπη ζωή, αυτός πού έχει μία ιδιαίτερη σχέση με τον Μονογενή Υιό και Λόγο του Θεού.
Σ' εβραϊκά κείμενα μοναχός σημαίνει και μοναδικός, αυτός πού εξελέγη από τον Θεό, αυτός πού είναι απόλυτα αφοσιωμένος στην εκπλήρωση του θείου θελήματος, με το όποιο μερικές φορές δεν συμφωνεί η ανθρώπινη λογική.

Ο Θεός είναι μόνος και ο άνθρωπος του Θεού μόνος, ο ένας υπάρχει για τον άλλο, ο ένας αναφέρεται στον άλλο. Πρόκειται για μία υπέροχη, μεγαλειώδη και καταπληκτική κατάσταση και εικόνα.
Τελικά μοναχός σημαίνει μόνος; Μόνος, αλλά όχι όμως αυτόνομος, ως δήθεν δεδικαιωμένος και αποστρεφόμενος τους αδελφούς του. Η μοναστική εξωτερική μόνωση θα πρέπει να σχετίζεται απαραίτητα με την ενοειδή εσωτερική ζωή.

Κατά τον όσιο Μακάριο τον Αιγύπτιο μοναχός σημαίνει ό μόνος, πού δεν έχει γυναίκα, πού άφησε τον κόσμο εξωτερικά κι εσωτερικά, δηλαδή τα κοσμικά πράγματα και το κοσμικό φρόνημα. Μοναχός επίσης λέγεται γιατί συνεχώς επικαλείται τον Μόνο Θεό, αγωνιζόμενος να έχει μονοειδή λογισμό, στραμένο μόνιμα στον Θεό, μη καταδεχόμενος λογισμούς κακίας...
Τα παραπάνω έγραψα στη ταπεινή Καλύβη μας ένα βραδυνό πού έβρεχε, παραμονές Χριστουγέννων, υστέρα από τη μελέτη του βιβλίου του Ο. F. Boumarhnou «Μοναχός εστί...».

Δεν ξέρω αν σας έδωσα να καταλάβετε τί σημαίνει μοναχός. Αυτό πού γνωρίζω όμως είναι και αταπεινόλογα καταθέτω, πώς ενώ φορώ το ράσο του μονάχου 35 έτη, μοναχός αληθινός ακόμη δεν έγινα. Παρακαλώ εύχεσθε να μονάσω πραγματικά.

μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Το αλίευσα ΕΔΩ http://1myblog.pblogs.gr/2010/09/665460.html

Το κομποσχοίνι και οι συμβολισμοί του.

Το κομποσκοίνι που έχουν όλοι οι Ορθόδοξοι μοναχοί και το χρησιμοποιούν και πολλοί ορθόδοξοι λαϊκοί, είναι συνήθως μάλλινο και πλεγμένο σε διάφορα μεγέθη. Από πολύ μικρό, που φοριέται στο δάχτυλο, έως πολύ μεγάλο: 33άρι (με 33 κόμπους), 50άρι (με 50 κόμπους), 100άρι, 500άρι κ.λπ.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο όσιος Παχώμιος το 320 μ.Χ., ίδρυσε με την βοήθεια του Αγίου Αντωνίου το πρώτο μοναστήρι στην Θηβαϊδα της Αιγύπτου. Αρχισε να αναζητεί τρόπο που θα βοηθούσε τους μοναχούς στην αυτοσυγκέντρωση της προσευχής και στην αρίθμηση των ευχών.

Κατά την παράδοση πάντα, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφθηκε στον ύπνο του τον όσιο Παχώμιο και του έδειξε πώς θα φτιάξει το εργαλείο που θα εξυπηρετούσε τις ανάγκες της προσευχής. Το εργαλείο αυτό ήταν το κομποσκοίνι.
Στην προσευχή με κομποσκοίνι, που βοηθά πολύ στη συγκέντρωση του νου, ακολουθείται συγκεκριμένη τεχνική μέθοδος.

Σε κάθε κόμπο που περνά ανάμεσα στα δάχτυλά του ο προσευχόμενος, λέει αλληλοδιαδόχως τις ευχές: Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, Υπεραγία Θεοτόκε Σώσον ημάς, Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ υμών. Είναι δυνατόν να λέγεται και μόνη η ευχή Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με. Το κομποσκοίνι έχει σχεδιαστεί για προσευχή, και όχι για να παίζει ρόλο βραχιολιού στον καρπό του χεριού.
Στο κομποσκοίνι, κάθε τμήμα του έχει κάποια συμβολική σημασία. Είναι πλεγμένο κυρίως από μαλλί για να θυμίζει στα μέλη της Εκκλησίας ότι είναι τα λογικά πρόβατα του Ιησού Χριστού (Ιωάν. 10:11).

Έχει χρώμα μαύρο που συμβολίζει το πένθος των αμαρτιών αφού "ουδείς αναμάρτητος" (πρβλ. Γ' Βασ. 8:46, Ιώβ 4:17, Ρωμ. 3:9-12 κ.ά.). Πάνω του το κομποσκοίνι έχει τον σταυρό για να φέρνει στη μνήμη "ότι έτι αμαρτωλών όντων ημών Χριστός υπέρ ημών απέθανε" (Ρωμ. 5. Συνήθως το κομποσκοίνι καταλήγει σε μία φούντα που ο σκοπός της είναι το σκούπισμα των δακρύων ("τοίς δάκρυσιν έβρεξέ μου τους πόδας" Λουκ. 7:44).

Οι 33 κόμποι συμβολίζουν τα χρόνια του Ιησού Χριστού, οι 99 κόμποι είναι το 33 πολλαπλασιασμένο με τον αριθμό των τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδας, και ο κάθε κόμπος αποτελείται από 9 πλεγμένους σταυρούς, που συμβολίζουν τα εννέα τάγματα των αγγέλων.

Παρόλα αυτά, ενώ ο αριθμός σταυρών που αποτελούν τον κάθε κόμπο παραμένει πάντα σταθερός, ο αριθμός των κόμπων που αποτελούν το κομποσκοίνι εξαρτάται από τον αριθμό των προσευχών για τον οποίο θα χρησιμοποιηθεί.

Πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχουν κομποσκοίνια φτιαγμένα και από άλλα υλικά εκτός του μαλλιού, π.χ. ακρυλικά, όπως και διαφόρων χρωμάτων.

Το αλίευσα ΕΔΩ http://1myblog.pblogs.gr/

Εδώ έχουμε πολλούς που μετανοούν... ή μάλλον όλοι είμαστε μετανοούντες!

 "Ρώτησαν κάποτε ένα αγιορείτη γέροντα. Τι είναι το Άγιον Όρος, γέροντα; Και αυτός απάντησε. « Χαρά γίνεται στον ουρανό επί ενί αμαρτωλό μετανοούντι».

Εδώ έχουμε πολλούς που μετανοούν.Η μάλλον όλοι είμαστε μετανοούντες.
Στην καλύβα «Αγία Τριάς» της Σκήτης της αγίας Άννης ζούσαν πριν πολλά χρόνια πέντε κατά σάρκα αδελφοί.

Από φθόνο του διαβόλου περιέπεσαν σε τέτοια φιλονικία μεταξύ τους ώστε ορισμένοι τους αποκαλούσαν ταραχοποιούς. Κάθε βράδυ όμως αυτοί έβαζαν μετάνοια μεταξύ τους και συγχωρούσε ο ένας τον άλλον. Παρήλθαν πολλά χρόνια σε αυτή την κατάσταση. Κάποτε δεν ακούγονταν τίποτα από την ταραχοποιών εκείνη καλύβα. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση.

Ο Δίκαιος της Σκήτης πληροφορήθηκε στον ύπνο του την εκδημία των
αδελφών και έτρεξε μαζί με άλλους πατέρες στην καλύβα τους να δουν. Οι πέντε εκείνοι αδελφοί ήσαν κεκοιμημένοι.

Την στιγμή που έβαζαν μετάνοια μετά το Απόδειπνο και ζητούσε ο ένας στον άλλον συγγνώμη τους πήρε ο Θεός της συγγνώμης και των οικτιρμών.

Οι ληστές και το κήρυγμα του μοναχού

Ένας μοναχός πεζοπορούσε στην έρημο. Στον δρόμο τον συλλαμβάνει μια συμμορία ληστών. Του ζητούν να τους δώσει όλα τα λεφτά που είχε στο πουγκί του.

- Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου, του λένε άγρια.
- Δεν έχω ούτε μια πεντάρα επάνω μου, τους απαντά.

Η ματιά του ήταν πολύ γλυκιά και καλοσυνάτη. Τους έκανε εντύπωση, κι’ ο αρχηγός τους τον λυπήθηκε.

- Κανονικά θα’ πρεπε να σε σκοτώσουμε, του λέει, αφού δεν μας δίνεις τίποτε. Αλλά ίσως έχεις κάτι να μας δώσεις. Κάνε μας ένα κήρυγμα και αν το πετύχεις, θα σ’ αφήσουμε να φύγεις. Διαφορετικά….

Ο μοναχός δεν τους χάλασε το χατίρι. Σκέφθηκε λίγο και ύστερα τους είπε:

- Αδελφοί μου, η ζωή σας μοιάζει με τη ζωή του Χριστού. Όπως Εκείνος, έτσι κι’ εσείς γεννηθήκατε σ’ έναν στάβλο ή κάπου χειρότερα.
Σαν Εκείνον, περάσατε τα νιάτα σας χωρίς να έχετε που να γείρετε το κεφάλι.
Σαν Εκείνον θα πεθάνετε, καρφωμένοι σ’ ένα ξύλο, μέσα στους χλευασμούς του όχλου.
Και σαν Εκείνον θα κατεβείτε στον Άδη. Μόνο, που θα μείνετε εκεί, χωρίς ν’ αναστηθείτε όπως Αυτός. Είναι η μόνη διαφορά που βλέπω. Μετανοήστε αδελφοί μου τώρα που είναι καιρός. Αυτό σας εύχομαι, για να λείψει κι’ αυτή η διαφορά.

Η ταινία Andrei Rublev με ελληνικούς υπότιτλους

 Η ταινία σταθμός του Αντρέι Ταρκόφσκυ Αντρέι Ρουμπλιώφ με θέμα τη ζωή του Ρώσου αγίου αγιογράφου είναι διαθέσιμη με ελληνικούς υπότιτλους σε δύο μέρη εδώ:1ο μέρος

ΑΝΤΡΕΙ Ρ 1 from NAMA wvc on Vimeo.

2ο μέρος

ΑΝΤΡΕΙ Ρ 2 from NAMA wvc on Vimeo.

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΜΟΝΑΧΗ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜΙΑ-Την σκότωσαν επειδή δεν δέχθηκε να προδώσει την ορθόδοξη πίστη της

Στο κοιμητήριο της Ι.Μ Πέτρου Βόντα αναπαύεται η μοναχή Χερουβείμiα-κατά κόσμον Σβετλάνα Μιχαέλα Τανάσα.Η αδελφή Χερουβειμία σπούδασε αρχαία ελληνικά και λατινικά στα πανεπιστήμιο Ιασίου Ρουμανιάς και έλαβε μια υποτροφία από το ίδρυμα Σόρος,για ένα μάστερ στο CEU(Central European University) της Βουδαπέστης.Η εργασία που της ανέθεσαν ήταν να ερευνήσει ένα χειρόγραφο της Ερμηνείας στη Γένεση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και εκεί απέδειξε ότι το κειμενο που είχαν τυπώσει οι Ιησουίτες και έπειτα εισήγαγε ο J.P.Migne στην Ελληνική Πατρολογία είχε πολλές παρεμβάσεις και αλλοιώσεις σε σχέση με το ερευνόμενο χρυσοστομικό κείμενο..

Το συμπέρασμα της ήταν ότι μια κριτική έκδοση της Ερμηνείας της Γένεσης θα αποδείκνυε τις αυθαίρετες προσθήκες των Ιησουιτών.

Οι καθηγητές εκτίμησαν τη δουλειά της και της πρότειναν να κάνει και διδακτορικό.

Από την Σιμωνόπετρα στη Γαλλία

 Ο πατήρ Σεραφίμ, Γάλλος Ορθόδοξος μοναχός, επέλεξε να απομονωθεί στο νησί Πουρκερόλ, μετά από πολλά χρόνια μοναχικής ζωής στο μοναστήρι της Σιμωνόπετρας του Αγίου Όρους στην Ελλάδα. Ρεπορτάζ του TF1.
Το αλίευσα ΕΔΩ

Η Θράκη γη αγίων

ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΗ Η ΜΟΝΑΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΙΟΥ

Πότε θα γίνει πόλος θρησκευτικού και προσκυνηματικού τουρισμού, με καραβάνια προσκυνητών που θα επισκέπτονται τα εξαιρετικά μοναστήρια, τα μετόχια αλλά και τα παλιά ιστορικά τεμένη της σε Κομοτηνή, Διδυμότειχο, Ξάνθη; Ρεπορτάζ Μελαχροινή Μαρτίδου

Δεν μπορεί σε όλες τις περιοχές της Ελλάδος να οργανώνονται εκδρομές προσκυνήματα σε ναούς, μοναστήρια, σκηνώματα αγίων, να αναπτύσσεται ένα δημοφιλές είδος τουρισμού, ο θρησκευτικός τουρισμός και κανείς να μην έρχεται στην Θράκη όπου υπάρχουν προβεβλημένα ιστορικά μοναστήρια κι άλλα αξιοθέατα. Το ζήτημα αυτό θα πρέπει να το δουν σε σωστή μελετημένη και στοχευμένη βάση οι μητροπόλεις οι οποίες οφείλουν να αναδείξουν την σπάνια κιβωτό των άγνωστων αλλά ιστορικών μαρτυριών Αγίων που πέρασαν μόνασαν Στην Κομοτηνή δεν μπορούμε να δείξουμε και πολλά γιατί ναι μεν υπάρχουν μοναστήρια όπως ο Όσιος Μάξιμος ο Καυσοκαλυβίτης στο Παπίκιο όρος όπου και η μεγαλύτερη και προγενέστερη μοναστική πολιτεία του Αγίου Όρους αλλά παραμένει κλειστό ή ανοίγει επιλεκτικά ελλείψει μοναχών. Μία μοναχή φιλοξενείται στην μονή Εισοδίων της Θεοτόκου στην Πάνδροσο, μία άλλη μοναχή στην μονή Αγίου Χριστοφόρου, καμία στην ιστορική μονή κι εκκλησία των Κασσιτερών, κανένας στην μονή Παναγίας Φανερωμένης Βαθυρρύακος με αποτέλεσμα να μην είναι επισκέψιμα αυτά τα σημεία. Δικαιολογημένα η κοσμοσυρροή υπάρχει στο μετόχι της μονής Βατοπαιδίου στον Άγιο Νικόλαο και την Παναγία την Παντάνασσα στο Πόρτο Λάγος όπου οι μοναχοί παράγουν έργο διατηρούν φοιτητικά κέντρα νεότητας, επικοινωνούν με ανθρώπους που υποφέρουν και αναπτύσσουν μια μεγάλη δράση με πνευματικό και ανθρωπιστικό έργο. Μοναστήρια με ιστορία που μπορούν όμως να φιλοξενήσουν επισκέπτες να τα θαυμάσουν, έχει η Ξάνθη όπως την Παναγία την Αρχαγγελιώτισα, την Παναγία Καλαμού. Η Αλεξανδρούπολη και όλος ο Έβρος έχουν μεγάλα μοναστήρια την μονή Παναγίας Κοσμοσώτειρας στις Φέρρες, την μονή Κοίμησης της Θεοτόκου Μάκρης, μονή Δαδιάς, το Μεταβυζαντινό ναό Παλαιοχωρίου Νίψας - Δήμου Τραϊανούπολη κ.α. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να κάνουμε στην μονή την μονή Παναγιάς Πορταϊτισσας Κορνοφωλιάς, όπου η τοπική παράδοση τη θέλει να έχει ιστορία τεσσάρων περίπου αιώνων. Εκείνο που μας είναι άγνωστο είναι ότι στις αρχές του 18ου αιώνα δόθηκε ανεπίσημα ως μετόχι στην Ιερά Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους. Κατά το έτος 1747, με τη συγκατάθεση των κατοίκων της Κορνοφωλιάς και με ενέργειες του Μητροπολίτη Διδυμοτείχου Αυξεντίου (Μάϊος 1744 - Ιούλιος 1757) και του ηγούμενου της Μονής, Ιερομονάχου Αυξεντίου, επισημοποιήθηκε και επικυρώθηκε η κυριότητα της Μονής Ιβήρων, με Πατριαρχικό σιγίλιο (απόφαση) της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, επί Πατριαρχίας Παϊσίου Β'. Μετά την παραχώρησή της στη Μονή Ιβήρων, οι πατέρες της κυριάρχου Μονής έφεραν στο Μετόχι τους την εικόνα της Παναγίας της Πορταϊτισσας, αντίγραφο της εικόνας της Παναγίας της Πορταϊτισσας που βρίσκεται στη Μονή Ιβήρων, η οποία αποδείχτηκε εξ ίσου θαυματουργή με την πρωτότυπη και με το δεξί πόδι του αγίου Χαραλάμπους. Με τα δύο αυτά ιερά κειμήλια και κατ' ακολουθία με τη Μονή, συνδέθηκε στενά ο Ελληνισμός του Καζά (Νομαρχίας) της Αδριανουπόλεως. Οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής περιέβαλαν με μεγάλη αγάπη, ευλάβεια και σεβασμό τη Μονή και τα δύο πολυτιμότερα ιερά κειμήλιά της. Εδώ προσέτρεχαν σε κάθε δύσκολη στιγμή της "σκλαβωμένης" ζωής τους για να ζητήσουν κατά πρώτον τη χάρη και τη βοήθεια της Παναγίας και του αγίου Χαραλάμπους και κατά δεύτερον τις συμβουλές και την ενεργό συμπαράσταση των πνευματικών της Μονής. Μια στάση των επισκεπτών θα άξιζε και στην μονή Κοίμησης της Θεοτόκου Μάκρης - Παναγία του Έβρου που ιδρύθηκε το 1980 και λειτουργεί από το 1983. Εκεί υπάρχει μια γυναικεία μοναστική αδελφότητα που με την εργασία των μελών της, έχει δημιουργήσει μια αληθινή κυψέλη πνευματικής και κοινωνικής δραστηριότητας. Στο κέντρο της αυλής, είναι το καθολικό, εκκλησία βυζαντινού ρυθμού, καταζωγράφιστη εσωτερικά, με σκηνές από τη ζωή του Θεανθρώπου, έργα του ζωγράφου Ζλατάνη. Η μονή είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και γιορτάζει στις 23 Αυγούστου. Το καθολικό και η μεγάλη αυλή, περιβάλλονταν από τα κτίρια του ξενώνα. Στις δραστηριότητες της μονής περιλαμβάνονται η αγιογραφία, η ιεροραπτική, η κεντητική, η κηροπλαστική, η κηπουρική κ.ά. Υπάρχουν και τεμένη όπως το Γενή τζαμί Κομοτηνής του 1640, το τέμενος της Κεσσάνης, του Βαγιαζήτ στο Διδυμότειχο, κρήνη και χώροι λατρείας στη ορεινή Ροδόπη, ο τεκές της Ρούσας που θα είχαν ενδιαφέρον για τον επισκέπτη της Θράκης.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Από τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου ακολούθησε τη φωνή της καρδιάς της, φτάνοντας μέχρι την Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου στη Λάρισα

Πόσο απέχει το Τόκιο από τη Λάρισα; Χιλιομετρικά, η απόσταση είναι, αναμφίβολα, πολύ μεγάλη. Για μια νεαρή γυναίκα, όμως, που είχε τη λαχτάρα ν' ακολουθήσει τον δρόμο της καρδιάς της, ικανοποιώντας μια μεγάλη της επιθυμία, η απόσταση ήταν όσο μια βόλτα σ' έναν ολάνθιστο ανοιξιάτικο κήπο. Όπως η βόλτα που έκανε, πριν από 13 χρόνια, η 29χρονη τότε Γιούκο, στον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου στο κέντρο του Τόκιο, τον μοναδικό ορθόδοξο ναό, που υπάρχει στην πολύβουη πρωτεύουσα της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου. Η βόλτα αυτή ήταν καθοριστική για την υπόλοιπη ζωή της, αφού την άλλαξε ριζικά. Την έκανε να επιλέξει τη ζωντανή μαρτυρία της Ορθοδοξίας, να αλλάξει χριστιανικό δόγμα, να εγκαταλείψει την πατρίδα και την οικογένειά της και να έρθει στην Ελλάδα αποφασισμένη να μονάσει, αφιερώνοντας την υπόλοιπη ζωή της στην υπηρεσία του Θεού.

Από παλαιστής μοναχός

Σύντομο ρεπορτάζ για τον π. Βασίλειο, Κατουνάκια, Άγιο Όρος.

--

Το αλίευσα ΕΔΩ