Την νιώθεις πρώτα

Δίνοντας χαρά στους άλλους, εσύ την νιώθεις πρώτα.

Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη

Το αλίευσα ΕΔΩ

Αυτά είναι Χριστούγεννα

του αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη

Στις μεγάλες πόλεις σημειώνεται η απόλυτη αντίθεση. Ζεστή ατμόσφαιρα στα μαγαζιά και στα εστιατόρια και έξω από τις πόρτες και τα παράθυρά τους άστεγοι, νηστικοί και παγωμένοι άνθρωποι. Χαμόγελα στους ανέμελους  θαμώνες τους και έξω άνθρωποι απογοητευμένοι σχεδόν «ημιθανείς». Άνθρωποι που αναζητούν «το πνεύμα των Χριστουγέννων» και άλλοι που είναι μόνοι τους «χριστοί», αλλά αόρατοι για τους πρώτους. Μια κοινωνία με τόσες αντιθέσεις, σε τέλεια σύγχυση, που αιμορραγεί και πλέον φαίνεται. Δεν μπορεί να κρυφτεί με τίποτα. Έντονα πλέον τα σημάδια που γίνονται τραύματα μέρα με την ημέρα, μιας κατά βάση πολύπλευρης πνευματικής κρίσης. Υπάρχει όμως μέσα σ’αυτήν την τεταμένη ατμόσφαιρα μια ευκαιρία ακόμη εφέτος να έρθουμε πιο κοντά στα Χριστούγεννα, να τα βιώσουμε πραγματικά. Μια κίνηση, ένα βλέμμα, ένα νεύμα σε όσους πάσχουν, αποτελεί την μέγιστη ελεημοσύνη. Η συμπαράσταση στον διπλανό άνθρωπο, σε κάθε άνθρωπο, οδηγεί στα Χριστούγεννα. Ένα ελάχιστο ενδιαφέρον προς τον πλησίον και αμέσως η ψυχή ενεργοποιείται, ζωντανεύει, χαίρεται και μπαίνει στο πραγματικό πνεύμα των Χριστουγέννων. Των Χριστουγέννων όχι μόνο των παιδιών, όπως κάποιοι λένε, αλλά όλων των ανθρώπων και κυρίως αυτών που αναζητούν μια φάτνη. Όντως, εκούσια ή ακούσια, μια φάτνη ζητά ο άνθρωπος για να ξαναγεννηθεί σε μια νέα κατάσταση, σε μια νέα κοινωνία, όχι όπως την κατέστησαν οι πολλοί και οι δυνατοί στο παρελθόν. Όλοι μια φάτνη αναζητούν αλλά συχνά μακριά από την φάτνη εκείνη της Βηθλεέμ. Όμως να που η προέκταση αυτής της ιστορικής φάτνης δέν περιορίζεται χρονικά και τοπικά. Η προέκταση υφίσταται και σήμερα. Η φάτνη του Χριστού πάντοτε αναζητούσε και αναζητά αυτούς που θα την προτιμήσουν, άσχετα με το πότε και το πού έζησαν και ζουν. Μια φάτνη που αφορά σε κάθε άνθρωπο, όπου και να γεννήθηκε, όποια γλώσσα και αν μιλάει, που αφορά στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον. Αυτήν αναζητούν οι άνθρωποι γιατί γι᾽αυτήν είναι προορισμένοι. Θα λύγιζαν και οι πιο σκληροί αν διάβαζαν, αν γνώριζαν, αν αισθάνονταν την ένταση της αγάπης με την οποία μας αναζητά ο Θεός που σπαργανώνεται  «σήμερον».

Στήριξη ζητούν ιδιαιτέρως οι άνθρωποι σήμερα περισσότερο από ποτέ. Τα σπιτικά τους και οι καρδιές τους ζητούν ζεστασιά γιατί έχουν μεγαλύτερη παγωνιά από αυτήν που έχουν οι άστεγοι τον χειμώνα. Άνθρωπο ζητούν και άνθρωπο δεν έχουν. Αλήθεια ποιον να λυπηθείς τέτοιες μέρες αλλά και κάθε μέρα; Εκείνους που ζουν στο δρόμο ή εκείνους που έμειναν «άστεγοι» αγάπης και επικοινωνίας μέσα στο «ζεστό τους» σπίτι. Φαινόμενο στις μέρες μας η αποξένωση, η μοναξιά και η απογοήτευση. Φαινόμενο και η τόση αδιαφορία.

Έρχονται Χριστούγεννα, που για τον καθένα τελικά σημαίνουν κάτι εντελώς διαφορετικό. Χριστούγεννα είναι το να βγεις από τον εαυτό σου. Χριστούγεννα σημαίνει δόσιμο και αν έτσι τα ζήσεις, ζεις την εσωτερική πληρότητα καί αυτό γίνεται κάθε φορά που θα κινείσαι στα όρια της προσφοράς για τον άλλον. Χριστούγεννα έρχονται, ας κάνουμε όχι το δεδομένο αλλά μια υπέρβαση, το κάτι παραπάνω και το διαφορετικό. Και αυτό βιώνοντάς το προσωπικά και μυστικά. Ας βοηθήσουμε με τρόπο μυστικό, κάποιον που μάθαμε ότι είναι μόνος τούτη την χρονιά, που είναι στο νοσοκομείο, που πενθεί από τον θάνατο κάποιου ανθρώπου. Αυτός ας γίνει για μας Χριστούγεννα και ο «καλός μας χρόνος». Δύο κορυφαίες συναντήσεις ας γίνουν αυτά τα Χριστούγεννα× μιά με τον Ενανθρωπήσαντα Χριστό στο κοινό άγιο Ποτήριο και άλλη μιά με τον κάθε «χριστό» δίπλα μας. Αυτά είναι αληθινά, πραγματικά Χριστούγεννα, που δεν έχουν πολλά φώτα αλλά το «φως το αληθινόν»!

Το αλίευσα ΕΔΩ

Άσε το στόμα σου ανοιχτό

 

Η πίστη είναι ένα πνευματικό στόμα. Όσο πιο ελεύθερα ανοίγει, τόσο μεγαλύτερο είναι το ποτάμι απ’ όπου εισέρχονται σ’ αυτό θα θεία νάματα. Άσε το στόμα αυτό ανοιχτό. Μην αφήνεις την αμφιβολία και την απιστία να σφραγίσουν ερμητικά τα χείλη σου, γιατί τότε ο θησαυρός των ευλογιών του Θεού θα είναι απρόσιτος σε σένα.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ο Παπαδιαμάντης μιλάει για την χρεοκοπία

Τις ημύνθη περί πάτρης;

Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων;

Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια.

Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλευταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους. Κάψιμο θέλουν όλοι τους!

Τότε σ’ εξεθέωναν οι προεστοί κ’ οι «γυφτοχαρατζήδες», τώρα σε «αθεώνουν» οι βουλευταί κ’ οι δήμαρχοι.

Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν «φούρνους με καρβέλια», δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά, απέναντι, καθώς τους είπαν, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ’ τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού, σύμφωνα με τον λογαριασμόν, ον ήθελαν παρουσιάσουν.

 Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει την φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού…

Μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθοράν, θα επιτύχει εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ’ επιδεξιώτερον τον κόθορνον.

Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.

[Από την εφημερίδα Ακρόπολη το 1896]

http://skopelos-news.blogspot.com/2011/10/blog-post_2009.html

Το αλίευσα ΕΔΩ nationalpride

Ο κατά Σωκράτη ορισμός του μορφωμένου ανθρώπου

Όταν ρωτήσανε τον Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου, Δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. «Η  μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς...   

Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;

1.    Πρώτα απ' όλους αυτούς  που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις , αντί να ελέγχονται από αυτές...

2.    Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα  και λογική..

3.    Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..

4.    Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα..

5.    Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..

6.    Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες  και τις αποτυχίες τους..

7.    Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους...».   

Με εκτίμηση π. Δημήτριος Σαββόπουλος

Το αλίευσα ΕΔΩ http://anastasiosk.blogspot.com/

Kαθαρότητα καρδιάς - Πασκάλ

 

Άνθρωποι μάταια ζητάτε την ευτυχία σας μέσα στον εαυτό σας, μακριά από τον Θεό. Η αλαζονεία σας δεν σας αφήνει να πιστέψετε στο Θεό. Δεν σας λείπουν αποδείξεις για να πιστέψετε, αλλά καθαρότητα καρδιάς.

Πασκάλ

Το αλίευσα ΕΔΩ http://anastasiosk.blogspot.com/

Αὐτοδικαίωση

Στους ἀντίποδες τῆς ταπεινῆς ἀναγνωρίσεως τῆς ἀμαρτωλότητός μας βρίσκεται ὁ μεγαλύτερος καί πιό ἐπικίνδυνος ἐχθρός τῆς μετανοίας: ἡ αὐτοδικαίωση, πού εἶναι γέννημα τῆς ὑπερηφανίας.

Ἡ διαστροφή στίς μέρες μας εἶναι τέτοια, ὥστε καί ἄνθρωποι βυθισμένοι κυριολεκτικά στήν ἀμαρτία νά μένουν ἀμετανόητοι καί αὐτοδικαιούμενοι. Σέ σύγχρονο ἔργο κοσμικοῦ συγγραφέως ὁ ἥρωας διαπράττει ἑκουσίως ἕνα φόνο γιά νά βρεί διέξοδο στά ἀδιέξοδά του και κλείνεται στήν φυλακή. Καταδικάζεται σέ θάνατο καί λίγο πρό τῆς ἐκτελέσεως ἐπαναλαμβάνει πεισματικά: «Εἶχα δίκαιο, ἔχω δίκαιο, θα ἔχω δίκαιο».

Ὁ αὐτοδικαιούμενος ἄνθρωπος εἶναι ἐκείνος που πάσχει περισσότερο ἀπό ψυχολογικά προβλήματα, ἐπειδή ἀπωθεί τήν ἐνοχή του. Γίνεται ἔτσι νευρικός, διαταραγμένος, ἀνικανοποίητος, ἀπαιτητικός, ἀναρχικός. Ἀκολουθώντας το παράδειγμα τοῦ Ἑωσφόρου, δέν θέλει νά ζητήση συγχώρηση καί νά ὁμολογήση ἁμαρτίες. Ἐπαναλαμβάνει ὡς ἑπωδό τά λόγια: «Εἶχα δίκαιο, ἔχω ὁπωσδήποτε δίκαιο, θα ἔχω πάντα δίκαιο» καί βάζει μόνος του φράγμα στήν ἄβυσσο τοῦ θείου ἐλέους.

Πηγή: Φωτοτυπία ἀπό τήν Ἱερά Μονή Ἐλεούσης Πατρῶν (31/7/2011)

Το αλίευσα ΕΔΩ http://istologio.org/

Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων. Φώτης Κόντογλου

Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων, η χαρά των πικραμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων, η μάνα των ορφανεμένων.

Η θρησκεία του Χριστού είναι πονεμένη θρησκεία, ο ίδιος ο Χριστός καρφώθηκε απάνω στο ξύλο: κ' η μητέρα του η Παναγία πέρασε κάθε λύπη σε τούτον τον κόσμο.

Γι' αυτό καταφεύγουμε σε Κεiνη που την είπανε οι πατεράδες μας: «Καταφυγή»,«Σκέπη του κόσμου», «Γοργοεπήκοο», «Γρηγορούσα»,«Οξεία αντίληψη»,«Ελεούσα», «Οδηγήτρια», «Παρηγορίτισσα» και χίλια άλλα ονόματα, που δεν βγήκανε έτσι απλά από τα στόματα, αλλά από τις καρδιές που πιστεύανε και που πονούσανε.

Μονάχα στην Ελλάδα προσκυνιέται η Παναγία με τον πρεπούμενο τρόπο ήγουν με δάκρυα με πόνο και με ταπεινή αγάπη. Γιατί η Ελλάδα είναι τόπος πονεμένος,χαροκαμένος, βασανισμένος από κάθε λογής βάσανο.

Κι' από τούτη την αιτία το έθνος μας στα σκληρά τα χρόνια βρίσκει παρηγοριά και στήριγμα στα αγιασμένα μυστήρια της ορθόδοξης θρησκείας μας, και παραπάνω από όλα στο Σταυρωμένο το Χριστό και στη χαροκαμένη μητέρα του, που πέρασε την καρδιά της σπαθί δίκοπο.

Σε άλλες χώρες τραγουδάνε την Παναγία με τραγούδια κοσμικά, σαν νάναι καμιά φιληνάδα τους, μα εμείς την υμνολογούμε με κατάνυξη βαθειά, θαρρετά μα με συστολή, με αγάπη μα και με σέβας,σαν μητέρα μας μα και σαν μητέρα του Θεού μας.

Ανοίγουμε την καρδιά μας να τη δει τι έχει μέσα και να μας συμπονέσει. Η Παναγία είναι η πικραμένη χαρά της Ορθοδοξίας, «το χαροποιόν πένθος», «η χαρμολύπη» μας, «ο ποταμός ο γλυκερός του ελέους», «ο χρυσοπλοκώτατος πύργος και η δωδεκάτειχος πόλις».

Φώτης Κόντογλου

Το αλίευσα ΕΔΩ http://1myblog.pblogs.gr/

Κατά πρόσχημα χριστιανοσύνη - Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Τώρα όμως η πράγματι επικρατούσα θρησκεία είναι ο πλέον ακάθαρτος και κτηνώδης υλισμός. Μόνον κατά πρόσχημα είναι η χριστιανοσύνη.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Το αλίευσα ΕΔΩ http://anastasiosk.blogspot.com/

"Ας ζητήσουμε το θερμό χέρι του Θεού"

Του Αλεξάνδρου Σολζενίτσιν Νομπελίστα Ρώσου- συγγραφέα

«Η αξιοθρήνητα απελπιστική κατάσταση στην οποία βούλιαξε η σύγχρονη Δύση, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σ' αυτό το μοιραίο λάθος:
Πίστεψε ότι η αμυντική δύναμη του κόσμου βρίσκεται μόνο στα ατομικά ό­πλα, ενώ στην πραγματικότητα η υπεράσπιση της ειρή­νης βρίσκεται κυρίως σε μεγάλες καρδιές και σταθερούς ανθρώπους. Κάθε απόπειρα να βρεθή μια διέξοδος από την κατάσταση πού δημιουργήθηκε στο σημερινό κό­σμο, θα είναι στείρα, αν δεν υπάρξει επιστροφή μετα­νοίας της συνείδησης προς τον Δημιουργό των πάντων. Το νόημα της ζωής μας δεν έγκειται στην αναζήτηση της υλικής επιτυχίας αλλά στην τάση της ψυχής για μια άξια πνευματική ανάπτυξη. Αντί για βιοτικές και επιπό­λαιες ελπίδες των δύο τελευταίων αιώνων, πού μας οδή­γησαν στο μηδέν και στα πρόθυρα ενός θανάτου, πυρηνικού και μη, εμείς με αποφασιστικότητα, ας ζητήσουμε το θερμό χέρι του Θεού, που το απωθήσαμε με τόση επιπολαιότητα και οίηση... Τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας συγκρατήσει στον κατήφορο πού γλιστράμε».

Υπεράνω όλων
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη 2011

http://www.impantokratoros.gr/

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/03/blog-post_19.html#ixzz1H4HFLnBHΤο αλίευσα ΕΔΩ http://lagouvardospot.blogspot.com/

Εμπειρία της πίστεως - Αλέξανδρος Σολζενίτσιν

Πόσο όμορφα νοιώθω ζώντας μαζί Σου Κύριε! Πόσο άνετα νοιώθω να πιστεύω σε Σένα! Όταν το πνεύμα μου λυγίζει και παύει να καταλαβαίνει, όταν οι εξυπνότεροι άνθρωποι δεν βλέπουν πέρα από το τέλος της ημέρας και αγνοούν το τι θα κάνουν την επόμενη. Συ μου στέλνεις την ξάστερη σιγουριά της ύπαρξης Σου και των φροντίδων που παίρνεις για να μην κλείσουν όλες οι πόρτες του καλού. Φθάνοντας στην κορυφή της επίγειας δόξας στρέφομαι και αντικρίζω με έκπληξη το δρόμο που διάνυσα και που ποτέ μοναχός δε θα ‘χα ανακαλύψει, ένα δρόμο εκπληκτικό, που μέσα από την απελπισία μ’ οδήγησε στον τόπο εκείνο, απ’ όπου μπόρεσα να ξαναστείλω στην ανθρωπότητα την ανταύγεια των ακτίνων Σου. Και θα εξακολουθήσεις να μ’ αφήσεις να τις αντικαθρεφτίζω όσο τούτο είναι απαραίτητο. Κι αν’ δεν έχω πια τον καιρό, τούτο θα σημαίνει, ότι θ’ αναθέσεις σ’ άλλους να το κάνουν.

Αλέξανδρος Σολζενίτσιν

Το αλίευσα ΕΔΩ

Αποκάλυψη χαρακτήρα - Ρίχτερ Γιαν Πάουλ

Ο άνθρωπος αποκαλύπτει πληρέστερα το χαρακτήρα του, όταν περιγράφει το χαρακτήρα κάποιου άλλου.    

Ρίχτερ Γιαν Πάουλ

Το αλίευσα ΕΔΩ

Υπέρβαση θανάτου - Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

Όταν η Εκκλησία μιλάη για τον θάνατο, δεν το κάνει για να τρομάξη τους ανθρώπους και να τους δημιουργήση πανικό, αλλά για να τους βοηθήση να τον υπερβούν. Άλλωστε, είναι γνωστόν ότι το πρόβλημα του θανάτου δεν αντιμετωπίζεται εύκολα ούτε είναι ένα απλό γεγονός. Γεννιόμαστε με την φθαρτότητα και την θνητότητα. Με την γέννηση γεννιέται ένας συγκεκριμένος άνθρωπος, που πρόκειται να πεθάνη. Όλος ο ανθρώπινος βίος είναι μια διαδοχή θανάτων. Οι αρρώστειες και γενικά η φθαρτότητα του σώματος υποδηλώνουν ότι μεταφέρουμε και κουβαλάμε πάνω μας τον θάνατο. Και οι διάφορες άσχημες αντιδράσεις μας ανάγονται στην βίωση του θανάτου. Οπότε, όταν μιλάη ‘Εκκλησία για τα θέματα αυτά βοηθάει αποτελεσματικά τον άνθρωπο. Δεν του σκορπά φόβο και πανικό, αλλά ελπίδα και παρηγοριά. Με αυτόν τον τρόπο χαίρεται την ζωή.

Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

Το αλίευσα ΕΔΩ

Εμπειρία της πίστεως - Νικόλαος Μπερδιάγιεφ

Εις ένα ανέκφραστον βάθος του πνεύματος, όπου το όριον μεταξύ εμού και του πνευματικού κόσμου εξαφανίζεται, δημιουργείται ένα γεγονός, το οποίον σείει όλον το είναι μου και μεταμορφώνει την συνείδησίν μου

Νικόλαος Μπερδιάγιεφ

Το αλίευσα ΕΔΩ

Άγιος ο καιρός, άγιος ο θάνατος

Ο μακαριστός γέροντας Παίσιος (+1994) έκανε λόγο για ένα μοναχό με καρδιά μικρού παιδιού. Αυτός ο μοναχός νομίζοντας πως η «Ανάληψη» ήταν κάποια αγία γυναίκα όπως π.χ. η Αγία Παρασκευή έλεγε στην προσευχή του: Αγία Ανάληψη! Να είχαμε σήμερα ένα ψαράκι! Και η «Αγία Ανάληψη» του έκανε τη χάρη και του έφερε μπροστά του ένα ψαράκι!

«Άγιος ο Θεός, άγιος ο καιρός! άγιος ο θάνατος! ιλέησον ημάς» έλεγε μια αγράμματη γερόντισσα από χωριό της Κορίνθου και άστραφτε το πρόσωπό της! Ενώ κάποια άλλη απλοϊκή μανούλα είπε στον παπά του χωριού της: «Παπά μου, σου έφερα το παιδί μου να του διαβάσεις μια ευχή, γιατί δεν έχει όρεξη! Και του διάβασε την ευχή επί «ορύξει φρέατος» (άνοιγμα πηγαδιού)! Και στο παιδί «άνοιξε» η όρεξη! Αληθινἠ χωριάτικη πίστη!

Πηγή: Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη, Χωριάτικη πίστη
Το αλίευσα ΕΔΩ

Οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίας - Εμμανουήλ Ροΐδης

... ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίας:

α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον να βυθίζωσιν εις την χύτραν του προϋπολογισμού.

β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντας εν παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.

γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντας, αλλ’ επιφορισμένους να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος των.

Εμμανουήλ Ροΐδης

Το αλίευσα ΕΔΩ

Συνείδηση και αγάπη - Νικηφόρος Βρεττάκος

Η συνείδηση είναι

το βάθος του ανθρώπου.

 Η αγάπη είναι
το πλάτος του.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Το αλίευσα ΕΔΩ

Με ονομάζετε...

Με ονομαζετε ΚΥΡΙΟΝ, αλλα δεν με υπακουτε.

Με ονομαζετε ΦΩΣ, αλλα δεν με βλεπετε.

Με ονομαζετε ΟΔΟΝ, αλλα δεν με ακολουθειτε.

Με ονομαζετε ΖΩΗΝ, αλλα δεν με επιθυμειτε.

Με ονομαζετε ΣΟΦΙΑ, αλλα δεν με συμβουλευεσθε.

Με ονομαζετε ΑΛΗΘΕΙΑ, αλλα δεν με πιστευετε.

Με ονομαζετε ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΝ, αλλα δεν μα εμπιστευεσθε.

Τηλεόραση και συγρούσεις - π. Βασίλειος Θερμός

Έχει ἀκουστεῖ ἀπό κάποιους τό ἐπιχείρημα ὅτι ἡ τηλεόραση μειώνει τίς συγκρούσεις μέσα στήν οἰκογένεια, διότι δρᾶ σάν ἀπορροφητικό μαξιλάρι. Πράγματι ἄν χαλάσει ἡ τηλεόραση τίς πρῶτες μιά δυό μέρες, αὐξάνονται οἱ καυγάδες μέσα στήν οἰκογένεια. Αὐτό νομίζω εἶναι ἐντελῶς ἐπιφανειακό. Πράγματι ἐγώ πιστεύω ὅτι σέ κάποιο βαθμό μειώνει τίς συγκρούσεις, ἀκριβῶς ἐπειδή οἱ στιγμές ἄγχους ἤ ἔντασης ἤ κατάθλιψης ἤ ὁποιασδήποτε συναισθηματικῆς δυσκολίας ἀντιμετωπίζονται μ᾿ ἕνα παυσίπονο τρόπο, καταφεύγοντας στήν τηλεόραση. Ὅμως νομίζω ὅτι κατά βάθος καί μακροπρόθεσμα ἡ λειτουργία τῆς οἰκογένειας ὑποσκάπτεται. Ἡ σχέση δέν καλλιεργεῖται δέν ὑπάρχει λόγος νά καλλιεργηθεῖ βαθύτερα. Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν τήν δυνατότητα, οἱ δύο σύζυγοι ἔχουν τήν δυνατότητα νά μήν μείνουν οἱ δυό τους ὥστε νά καλλιεργήσουν τή σχέση βαθύτερα.

Ἑπομένως φαινομενικά ἔχουμε, ἐκ πρώτης ὄψεως μείωση τῶν συγκρούσεων, ἀλλά στήν πραγματικότητα, μακροπρόθεσμα ἔχουμε προϋποθέσεις γιά πιό ρηχή σχέση. Ἐπίσης ἔχουμε ἔλλειψη ψυχικῆς ἐπαφῆς μέ τά παιδιά.  

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Θερμός

Το αλίευσα ΕΔΩ

Οι ληστές και το κήρυγμα του μοναχού

Ένας μοναχός πεζοπορούσε στην έρημο. Στον δρόμο τον συλλαμβάνει μια συμμορία ληστών. Του ζητούν να τους δώσει όλα τα λεφτά που είχε στο πουγκί του.

- Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου, του λένε άγρια.
- Δεν έχω ούτε μια πεντάρα επάνω μου, τους απαντά.

Η ματιά του ήταν πολύ γλυκιά και καλοσυνάτη. Τους έκανε εντύπωση, κι’ ο αρχηγός τους τον λυπήθηκε.

- Κανονικά θα’ πρεπε να σε σκοτώσουμε, του λέει, αφού δεν μας δίνεις τίποτε. Αλλά ίσως έχεις κάτι να μας δώσεις. Κάνε μας ένα κήρυγμα και αν το πετύχεις, θα σ’ αφήσουμε να φύγεις. Διαφορετικά….

Ο μοναχός δεν τους χάλασε το χατίρι. Σκέφθηκε λίγο και ύστερα τους είπε:

- Αδελφοί μου, η ζωή σας μοιάζει με τη ζωή του Χριστού. Όπως Εκείνος, έτσι κι’ εσείς γεννηθήκατε σ’ έναν στάβλο ή κάπου χειρότερα.
Σαν Εκείνον, περάσατε τα νιάτα σας χωρίς να έχετε που να γείρετε το κεφάλι.
Σαν Εκείνον θα πεθάνετε, καρφωμένοι σ’ ένα ξύλο, μέσα στους χλευασμούς του όχλου.
Και σαν Εκείνον θα κατεβείτε στον Άδη. Μόνο, που θα μείνετε εκεί, χωρίς ν’ αναστηθείτε όπως Αυτός. Είναι η μόνη διαφορά που βλέπω. Μετανοήστε αδελφοί μου τώρα που είναι καιρός. Αυτό σας εύχομαι, για να λείψει κι’ αυτή η διαφορά.