Ο Σωκράτης πίστευε χωρίς να έχει δει Τον Θεό. Ο Θεός δεν είναι ένας «παππούλης που κοιτάει από ψηλά». Ο Θεός είναι μέσα μας. Εμείς, που γνωρίσαμε τον Ιησού Χριστό, θα ζήσουμε την Ανάσταση της ευθύνης και της συνείδησης ώστε να ακούμε την φωνή Του;
Ο Σωκράτης δεν δίδασκε όπως ένας δάσκαλος αλλά συζητούσε ως φιλόσοφος. Φιλόσοφος; Η ιδιότητα αυτή είναι σπάνια ακόμη και σήμερα που η ανθρώπινη επιφάνεια δείχνει να μην έχει χειραφετηθεί ακόμη από τις τέσσερις παρωπίδες της αντίληψης: την κατάκριση, τον εγωισμό, τη φιλαρχία και τη ματαιοδοξία. Ταυτόχρονα, θεωρούσε καθήκον του να βοηθάει το συνομιλητή και συνάνθρωπο να «γεννήσει» την ορθή γνώμη. Κι αυτό είναι επίσης ακατανόητο σήμερα, αφού όλοι έχουν την έγνοια τους προσκολλημένη στα δικά τους προβλήματα. Ποιόν ενδιαφέρει σήμερα η αλήθεια και ποιος χάνει χρόνο ανιδιοτελώς για να βοηθήσει τον άλλον; Ο αλτρουισμός ήταν ένα από τα στοιχεία που διέκριναν τον Ιησού Χριστό. Επίσης, σε αυτό το ύψιστο φρόνημα, τον αλτρουισμό, ασκήθηκαν οι Απόστολοί του και οι Άγιοι. Δυστυχώς όμως, όλοι θανατώθηκαν άδικα, αλλά και τελικά θεωρούνται αινιγματικά πρόσωπα.
Ο Σωκράτης είχε τον ίδιο έξοχο ψυχικό κόσμο. Ενδιαφέρονταν να βοηθήσει την κοινωνία με μια ταπεινή προσωπική προσφορά. Μεριμνούσε για τους άλλους, στο να βελτιώσουν την κρίση και να καλλιεργήσουν την λογική τους. Έλεγε ότι η αληθινή γνώση έρχεται από μέσα μας. Έτσι, όταν ο άνθρωπος «μαθαίνει», τότε βάζει το μυαλό του να δουλέψει και ενεργοποιεί τη δυναμική δυνατότητα που έχει η ανθρώπινη εσωστρέφεια. Με τη «σωκρατική ειρωνεία» δήλωνε την άγνοιά του, και με ερωτήσεις εκμαίευε την κρίση του συνομιλητή του. Ύστερα, ανάλογα με την ψυχική ποιότητα του συνομιλητή, άλλους τους βοηθούσε πνευματικά και άλλους τους εξέθετε σε δημόσια γελοιοποίηση.
Γιατί τα έκανε όλα αυτά; Δεν διακατέχονταν από τον παρορμητισμό της αδιακρισίας. Ούτε από εγωκεντρική αργολογία. Ούτε είχε, αυτό που λέμε σήμερα, «συμφέρον». Ο Σωκράτης δεν ρωτούσε από περιέργεια, ούτε για να βασανίζει τους ανθρώπους. Ομολογούσε όμως ότι, άκουγε μέσα του μια φωνή κάποιου θεού. Άκουγε κάποιο «δαιμόνιο» να του υπαγορεύει τι θα κάνει και ύστερα τι θα πει.
