Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων
Η Άγκυρα μετατρέπεται αυτές τις ημέρες σε διεθνές εμπορικό κέντρο εξοπλισμών. 32 Αρχηγοί κρατών, κυβερνήσεων και κορυφαίοι αξιωματούχοι συρρέουν για να κλείσουν συμφωνίες δισεκατομμυρίων ευρώ σε οπλικά συστήματα και αμυντική τεχνολογία.
Οι ίδιοι που διακηρύσσουν καθημερινά ότι υπερασπίζονται τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο, σπεύδουν να εξοπλίσουν μια χώρα που εξακολουθεί να διατηρεί στρατεύματα κατοχής στην Κύπρο, απειλεί την Ελλάδα με το casus belli, αμφισβητεί το Ισραήλ .τις διεθνείς συνθήκες, περιορίζει πολιτικές ελευθερίες και φυλακίζει πολιτικούς αντιπάλους.
Το κέρδος δεν γνωρίζει φίλους ούτε αρχές. Ο καπιταλισμός, για να διατηρήσει την κερδοφορία του, αναζητά διαρκώς νέες αγορές. Η περίφημη φράση που αποδίδεται στον Καρλ Μαρξ, ότι «ο καπιταλιστής θα πουλήσει ακόμη και το σχοινί με το οποίο θα κρεμαστεί», μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ.
Η ιστορία προσφέρει διδακτικά παραδείγματα. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανοικοδόμηση της Ευρώπης και της Ιαπωνίας δημιούργησε μελλοντικούς οικονομικούς ανταγωνιστές των Ηνωμένων Πολιτειών. Η μεταφορά τεχνογνωσίας προς την Κίνα συνέβαλε στην ανάδειξή της σε τεχνολογική και βιομηχανική υπερδύναμη, η οποία σήμερα ανταγωνίζεται ευθέως τη Δύση.
Κάτι ανάλογο ενδέχεται να συμβεί και με την Τουρκία.
Σήμερα η Δύση μεταφέρει στην Άγκυρα προηγμένα οπλικά συστήματα, τεχνογνωσία και βιομηχανικές συμπαραγωγές:
- Οι Ηνωμένες Πολιτείες με τα F-35 και κινητήρες για την υποστήριξη για τα F-16.
- Η Βρετανία με τα Eurofighter και ναυτικά προγράμματα.
- Η Ιταλία μέσω της αμυντικής της βιομηχανίας. Και αεροναυπιγικής
- Η Ισπανία με συνεργασίες στη ναυπήγηση μεγάλων πολεμικών μονάδων.
- Η Γαλλία με προηγμένα πυραυλικά συστήματα.
- Και πολλές ακόμη ευρωπαϊκές χώρες που διεκδικούν μερίδιο από μια αγορά δισεκατομμυρίων.
Η Τουρκία, όμως, δεν αγοράζει μόνο όπλα. Αγοράζει τεχνογνωσία. Και όποιος αποκτά τεχνογνωσία, αργά ή γρήγορα επιδιώκει να παράγει μόνος του.
Αυτό ακριβώς αποτελεί τον μακροπρόθεσμο στόχο της Άγκυρας: η δημιουργία μιας αυτάρκους και ισχυρής αμυντικής βιομηχανίας, ικανής όχι μόνο να καλύπτει τις δικές της ανάγκες αλλά και να εξάγει οπλικά συστήματα διεθνώς.
Σήμερα οι ξένες εταιρείες πηγαίνουν στην Άγκυρα για να πουλήσουν. Αύριο δεν αποκλείεται να επιστρέψουν ως πελάτες ενός νέου ανταγωνιστή που οι ίδιες συνέβαλαν να δημιουργηθεί. Και συναλλάσσονται με μια χώρα που τίποτα δεν προσέφερε στη Δυτική Συμμαχία καθώς πλέει πάνω σε δύο βάρκες
Η πολιτική σκέψη δεν μπορεί να περιορίζεται στον επόμενο ισολογισμό ούτε στον επόμενο εκλογικό κύκλο. Οφείλει να βλέπει δύο και τρεις δεκαετίες μπροστά.
Η Τουρκία φαίνεται να σχεδιάζει με ορίζοντα γενεών με την «Γαλάζια πατρίδα» και τα «Σύνορα της καρδιάς του κ. Ερνογάν
Η Ευρώπη, αντίθετα, συχνά σκέφτεται με ορίζοντα τετραετίας.
Η ιστορία διδάσκει ότι οι αυτοκρατορίες δεν καταρρέουν μόνο από τους εχθρούς τους. Συχνά εξοπλίζουν μόνες τους τους μελλοντικούς ανταγωνιστές τους.
Και μέσα σε αυτή τη γεωπολιτική μεταβολή, η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στην ίδια ιστορική θέση που κατέχει επί αιώνες: στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου , ως κυματοθραύστης απέναντι στις αναταράξεις της ευρύτερης περιοχής. Αυτό καθιστά ακόμη πιο αναγκαία τη στρατηγική διορατικότητα και την εθνική εγρήγορση για να αντιμετωπίσει τα τυχόν πλεονεκτήματα που θα πετύχει η γείτονα. Μήπως ήρθε η ώρα να τα πούμε ανοιχτά; (8/7/26)
Amphiktyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers
Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Official Website: http://www.amphiktyon.org
Το αλίευσα ΕΔΩ
