"Ας ζητήσουμε το θερμό χέρι του Θεού"

Του Αλεξάνδρου Σολζενίτσιν Νομπελίστα Ρώσου- συγγραφέα

«Η αξιοθρήνητα απελπιστική κατάσταση στην οποία βούλιαξε η σύγχρονη Δύση, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σ' αυτό το μοιραίο λάθος:
Πίστεψε ότι η αμυντική δύναμη του κόσμου βρίσκεται μόνο στα ατομικά ό­πλα, ενώ στην πραγματικότητα η υπεράσπιση της ειρή­νης βρίσκεται κυρίως σε μεγάλες καρδιές και σταθερούς ανθρώπους. Κάθε απόπειρα να βρεθή μια διέξοδος από την κατάσταση πού δημιουργήθηκε στο σημερινό κό­σμο, θα είναι στείρα, αν δεν υπάρξει επιστροφή μετα­νοίας της συνείδησης προς τον Δημιουργό των πάντων. Το νόημα της ζωής μας δεν έγκειται στην αναζήτηση της υλικής επιτυχίας αλλά στην τάση της ψυχής για μια άξια πνευματική ανάπτυξη. Αντί για βιοτικές και επιπό­λαιες ελπίδες των δύο τελευταίων αιώνων, πού μας οδή­γησαν στο μηδέν και στα πρόθυρα ενός θανάτου, πυρηνικού και μη, εμείς με αποφασιστικότητα, ας ζητήσουμε το θερμό χέρι του Θεού, που το απωθήσαμε με τόση επιπολαιότητα και οίηση... Τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας συγκρατήσει στον κατήφορο πού γλιστράμε».

Υπεράνω όλων
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη 2011

http://www.impantokratoros.gr/

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/03/blog-post_19.html#ixzz1H4HFLnBHΤο αλίευσα ΕΔΩ http://lagouvardospot.blogspot.com/

Εμπειρία της πίστεως - Αλέξανδρος Σολζενίτσιν

Πόσο όμορφα νοιώθω ζώντας μαζί Σου Κύριε! Πόσο άνετα νοιώθω να πιστεύω σε Σένα! Όταν το πνεύμα μου λυγίζει και παύει να καταλαβαίνει, όταν οι εξυπνότεροι άνθρωποι δεν βλέπουν πέρα από το τέλος της ημέρας και αγνοούν το τι θα κάνουν την επόμενη. Συ μου στέλνεις την ξάστερη σιγουριά της ύπαρξης Σου και των φροντίδων που παίρνεις για να μην κλείσουν όλες οι πόρτες του καλού. Φθάνοντας στην κορυφή της επίγειας δόξας στρέφομαι και αντικρίζω με έκπληξη το δρόμο που διάνυσα και που ποτέ μοναχός δε θα ‘χα ανακαλύψει, ένα δρόμο εκπληκτικό, που μέσα από την απελπισία μ’ οδήγησε στον τόπο εκείνο, απ’ όπου μπόρεσα να ξαναστείλω στην ανθρωπότητα την ανταύγεια των ακτίνων Σου. Και θα εξακολουθήσεις να μ’ αφήσεις να τις αντικαθρεφτίζω όσο τούτο είναι απαραίτητο. Κι αν’ δεν έχω πια τον καιρό, τούτο θα σημαίνει, ότι θ’ αναθέσεις σ’ άλλους να το κάνουν.

Αλέξανδρος Σολζενίτσιν

Το αλίευσα ΕΔΩ