Ἡ Ρωμανία-Ρωμηοσύνη

1.  Γράφει ὁ  Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

«Μέ τήν Νέα Ρώμη (τήν Κωνσταντινούπολη) καί τήν ἀνανέωση τῆς Αὐτοκρατορίας (330μ.Χ. κ. ἑξῆς), συντελεῖται καί ἡ ὑπέρβαση τῆς πτωτικῆς κατατμήσεως τοῦ κόσμου, λόγῳ τῆς ἁμαρτίας, σέ «ἔθνη». Ἡ ὑπέρβαση αὐτή γίνεται μέ τήν ὑπερεθνική ἕνωση ὅλων τῶν λαῶν, μέσα στήν Ὀρθοδοξία, σέ ἕνα οἰκουμενικό «ἔθνος», τό «ἔθνος τό ἅγιον» (Α' Πετρ. 2, 9), στό θεονόμο καί ἀδελφοποιημένο «Γένος τῶν Ρωμαίων», τῶν ὀρθοδόξων πολιτῶν τῆς Αὐτοκρατορίας, μέ ὑπερφυλετικό χαρακτῆρα (πρβλ. Γαλ. 3, 28 - Κολ. 3, 11).

Άγνωστοι Έλληνες: «Οι ακρίτες του Ελληνισμού» στον Λίβανο

1/ «Οι ακρίτες του Ελληνισμού» στον Λίβανο

Οι Έλληνες, λόγω του ανήσυχου πνεύματός τους και της ασίγαστης επιθυμίας τους να ανακαλύπτουν καθετί καινούργιο, γύριζαν και εγκαθίσταντο σε όλον κόσμο.
Μοιράζονταν με τους λαούς που συναντούσαν κάθε είδους γνώση αλλά και κληροδοτούσαν στοιχεία της κουλτούρας, του πολιτισμού και της παράδοσής τους.
Σήμερα μπορούν να μας θυμίσουν αυτήν την εποχή οι ίδιοι οι Ελληνογενείς, που έχουν απομείνει σε κάθε γωνιά του πλανήτη αλλά και «οι  πέτρες», που στέκουν ακόμα εκεί, αντέχοντας στον χρόνο και «ψιθυρίζοντας» για τον δημιουργό τους.

Αρχαία Ηλιούπολις (σημ. Μπααλμπέκ)

Μία τέτοια περιοχή είναι ο Λίβανος, όπου μετά την εκστρατεία του Διονύσου και αργότερα του Μ. Αλεξάνδρου, βρίθει ελληνικών στοιχείων.
Ακόμα και σήμερα υπάρχει στον Λίβανο ο Ορθόδοξος Ελληνισμός που βροντοφωνάζει πως είναι «οι Ακρίτες του Ελληνισμού»!

O π. Ιωάννης Ρωμανίδης ως ιστορικός

Στην εποχή τού Μνημονίου, καθώς οι λαοί τής Ευρώπης απομακρύνονται ολοένα ο ένας από τον άλλο και αλληλοβρίζονται εκτοξεύοντας ρατσιστικά σλόγκαν, τα λόγια τού Ρωμανίδη ακούγονται, για άλλη μια φορά, προφητικά…

του Αναστασίου Φιλιππίδη
Bachelor of Arts, Yale University, 
ΗΠΑ - Master of Arts, Georgetown University

Η τεράστια συνεισφορά τού π. Ιωάννη Ρωμανίδη στη θεολογία βασίστηκε στη στέρεη εμπειρική, βιωματική γνώση πού απέκτησε από το οικογενειακό του περιβάλλον, ιδιαίτερα τη μητέρα του Ευλαμπία. Παρομοίως, η συνεισφορά του στην ιστορική επιστήμη βασίστηκε επίσης σε βιωματικές εμπειρίες πού είχε, οι οποίες τον οδήγησαν σε πρωτότυπες σκέψεις και σε ρηξικέλευθα συμπεράσματα, μετά, βεβαίως, από εξαντλητική έρευνα.

Ο ίδιος ξεκινά το πρώτο του ιστορικό βιβλίο, τη «Ρωμηοσύνη» (1975) με την αφήγηση ενός περιστατικού πού έζησε το 1951, νεαρός εφημέριος στην

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ (Τραγούδι - βίντεο)

Ρωμιοσύνη
Μαρμαρωμένα χρόνια αυτοκρατόρων χρόνια
βυζαντινές σκιές
της Μεγαλόχαρης ευχές
αστέρια και γοργόνες του Αλεξάνδρου εικόνες
σπάνε τη λήθη ζουν κι ανασταίνονται
τώρα ζουν κι ανασταίνονται .

Άγνωστοι Έλληνες: Αραουκάνοι, οι Σπαρτιάτες της Χιλής

Από ΠΥΓΜΗ.gr
 
Σε πολλά άρθρα μας έχουμε μιλήσει για τον Ελληνισμό. Έναν Ελληνισμό που δεν γνωρίζει σύνορα αλλά ως τις μέρες μας είναι διασκορπισμένος σε όλον τον κόσμο και, παρόλο που διατρανώνει την καταγωγή του, παραμένει «ανεκμετάλλευτος» από το ελληνικό κράτος.
Αυτοί οι Έλληνες, που εν πολλοίς αποδεικνύονται περισσότερο Έλληνες από όλους εμάς, φυλάσσουν σαν «κόρη οφθαλμού» τις αξίες που τους έχει κληροδοτήσει η προέλευσή τους.
Σε αυτούς τους Έλληνες ή αλλιώς Ελληνογενείς ανήκουν οι Παστούν και οι Καλάς, που μελετήσαμε σε προηγούμενες έρευνές μας.
Στο παρόν άρθρο θα «ταξιδέψουμε» πιο μακριά, στην αμερικανική ήπειρο και συγκεκριμένα στην Χιλή, όπου ζει μέχρι σήμερα η φυλή των Αραουκανών.

Μικρή Αραουκανή φοράει τα χαρακτηριστικά ελληνικά κρεμαστά φλουρια στο κεφάλι

Ο Ελληνισμός της Μεσογείου

Από  ΠΥΓΜΗ.gr

Ένα ταξίδι στην Μεσόγειο για όσους έχουν ξεχάσει ή κάνουν ότι δεν θυμούνται…

Το κέντρο βάρους του Ελληνισμού είναι ο πολιτισμός και η ιστορία. Και όμως στα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα διαστρεβλώνονται σε καθημερινή βάση. Παρά την ύπαρξη επιστημονικών στοιχείων που αναδεικνύουν την μακραίωνη παρουσία και προσφορά των Ελλήνων στην οικουμένη, συνεχίζονται αδιάκοπα να διδάσκονται τα θεωρήματα περί ινδοευρωπαίων, φοινίκων και γραφής καθώς και εξαφάνισης των Ελλήνων από τον ελλαδικό χώρο. «Είμαστε απόγονοι Αλβανών, Σλάβων, Τούρκων, Ρουμάνων αλλά όχι Ελλήνων». Όποιος ισχυριστεί το αντίθετο φωτογραφίζεται ως εθνικιστής. Τελεία και παύλα.

Μορφές της Ρωμηοσύνης: Νικηφόρος Φωκάς και Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης

Ὑπῆρξαν στιγμές κατά τίς ὁποῖες ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας καί ἡ πίστη μας ἐδιώχθησαν ἀπό τούς κρατοῦντες καί ἀνέδειξαν πλῆθος μαρτύρων. Ὑπῆρξαν, ὅμως, καί ἱστορικές ἐποχές κατά τίς ὁποῖες οἱ ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου συνεργάσθηκαν κατά τρόπο θαυμαστό μέ τούς Ἁγίους , τούς Πατέρες καί τούς ἀσκητές καί ἡ συνεργασία αὐτή ἀπέβη λίαν ἐπωφελής γιά τήν Ἐκκλησία, τήν κοινωνία καί τήν πατρίδα.
 Ἕνα τέτοιο παράδειγμα συνεργασίας μέ λαμπρά ἀποτελέσματα εἶναι καί ἡ συνάντηση τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου μέ τόν στρατηγό καί μετέπειτα αὐτοκράτορα Νικηφόρο Φωκᾶ, ἀπό τήν ὁποία προέκυψε ἡ οἰκοδόμηση τῆς Μονῆς τῆς Μεγίστης Λαύρας καί οὐσιαστικά ἡ ἵδρυση τῆς μοναστικῆς πολιτείας τοῦ Ἄθωνος.

Ὁ πρόεδρος τοῦ Ἑλληνορθοδόξου κόμματος Λιβάνου, Δημήτρης Ἐλ Χουρὶ λέει: «θὰ κρατήσουμε τὴν φλόγα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας»

Παρακάτω ἀκολουθεῖ συνέντευξη μὲ τὸν Ἱδρυτὴ καὶ Πρόεδρο τοῦ Ὀρθοδόξου Κόμματος τοῦ Λιβάνου, Ροντρὶγκ (Δημήτρη) Ἐλ Χούρι.

Νὰ ἀναφερθεῖ ὅτι ἡ Ἑλληνορθόδοξη Κοινότητα Λιβάνου, ἔχουν βοηθήσει νὰ χτιστοῦν σχολεῖα, μουσεῖα κα, ἐνῶ εἶναι πρόθυμοι νὰ βοηθήσουν τὴν Μητρόπολη.

Ἀπὸ τὴν Ἀντωνία Πατσίδου

Ἡ Ἑλληνικὴ Ὀρθόδοξη κοινότητα τοῦ Λιβάνου, ἀπαριθμεῖ 3.000 Ἕλληνες ἐξ Ἑλλάδος. Οἱ ἑλληνόφωνες περιοχὲς τῆς χώρας συγκεντρώνονται κυρίως στὴν πρωτεύουσα Βηρυτό, καὶ στὴν Τρίπολη, στὸ Βόρειο Λίβανο. Δῶστε μας περισσότερες λεπτομέρειες γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ κοινότητα τοῦ Λιβάνου.

Ἡ λίστα τῆς Ἑλληνικῆς Ὀρθόδοξης Κοινότητας στὸ Λίβανο μὲ τοὺς 3.000 Ἕλληνες ποὺ ζοῦν στὸ Λίβανο, δίνει μία λανθασμένη καταμέτρηση. 

Ὁ πραγματικὸς ἀριθμὸς εἶναι περίπου 300.000 καὶ εἶναι 7-8% τοῦ πληθυσμοῦ, καὶ ἡ τέταρτη μεγαλύτερη κοινότητα τοῦ Λιβάνου, μετὰ ἀπὸ τοὺς σουνίτες, Σιίτες, καὶ Μαρωνίτες. 

Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ* Ο ΠΑΤΗΡ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ

Γερόντισσα Ὁλυμπιάς

            Ὁ Κων­σταν­τῖ­νος δὲν γκρέ­μι­σε τὴ Ρώ­μη, ἀλ­λά, ὅ­πως ἔ­χει εἰ­πω­θεῖ, τὴ με­τέ­φε­ρε στὴν Κων­σταν­τι­νού­πο­λη. Γι᾿ αὐ­τὸ συν­τη­ροῦ­σε στὴ νέ­α πό­λη τὸ ρω­μα­ϊ­κὸ ὄ­νο­μα, τὸ κρά­τος τῶν Ρω­μαί­ων, τὴ ρω­μα­ϊ­κὴ πο­λι­τεί­α. Τὸ ὄ­νο­μα Ρώ­μη σή­μαι­νε τὸ ἔ­δα­φος τοῦ Βυ­ζαν­τι­νοῦ κρά­τους, ποὺ συ­χνὰ οἱ Βυ­ζαν­τι­νοὶ τὸ ἔ­λε­γαν ‹‹Ρω­μα­νί­α››. Ὁ ὅ­ρος ‹‹Ρω­μα­νί­α›› δή­λω­νε στὸ σύ­νο­λό της τὴν Αὐ­το­κρα­το­ρί­α. Οἱ Δυ­τι­κοὶ συγ­γρα­φεῖς ὀ­νό­μα­ζαν ‹‹Ρω­μα­νί­α›› τὸ Ἀ­να­το­λι­κὸ μέ­ρος τοῦ Ρω­μα­ϊ­κοῦ κρά­τους.
            Ἀ­νά­μνη­ση αὐ­τῶν τῶν ἱ­στο­ρι­κῶν ἀρ­χῶν εἶ­ναι σή­με­ρα οἱ ὅροι ‹‹Ρω­μηός›› καὶ ‹‹Ρω­μη­ο­σύ­νη››. Ση­μαί­νουν τὸ σύγ­χρο­νο Ἕλ­λη­να, τὸ σύγ­χρο­νο Ἑλ­λη­νι­σμό, τὴ συ­νέ­χεια τοῦ ρω­μα­ϊ­κοῦ καὶ ἑλ­λη­νι­κοῦ κό­σμου. Ἡ λα­ϊ­κὴ ποί­η­ση χρη­σι­μο­ποι­εῖ τὸν ὅ­ρο ‹‹Ρω­μηός››, γιὰ νὰ δη­λώ­σει τὸ λα­ό, ποὺ ἐ­πέ­ζη­σε με­τὰ τὴν πτώ­ση τῆς πό­λε­ως.

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗ ΙΔΕΑ

Ρωμανού  Ξενοφάνουc  Ανδρούτσου*

 “Οι Έλληνες έκαμαν μία άφρονη ενέργεια και έχασαν ολόκληρη αυτοκρατορία”

                    (A.J. Toynbee, Studies of History τ.β’, London 1962, σελ 222).
Με αυτήν την άποψη, συμφωνεί και ο πολύς Μακρυγιάννης, όταν λέει: ‘(την πατρίδα) Εβγιαστήκαμεν και την πήραμεν είς τον λαιμό μας’ («Απομνημονευματα», σ. 356)  καθώς και ‘Κάλλιο να καθόμαστε με εκείνο τον βασιλέα (σ.σ: τον Σουλτάνο!!) και είχαμε και την τιμή μας και βαστούσαμε και την θρησκεία μας, κι’ όχι τοιούτως, οπού καταντήσαμεν’”» (όπ.πρ., σ. 459).
 
Η αυτοκρατορική ιδέα -  “το ευρύ Γένος” – ήταν η μόνιμη και αμετάτρεπτη ιδεολογία της Ρωμαίικης Εθναρχίας, του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο συνέχιζε στην πράξη τη “Βυζαντινή” αυτοκρατορία. Γι’ αυτό και εξηγούνται οι αρχικοί δισταγμοί του για επανάσταση των «Ελλήνων» στην ελλαδική επαρχία, διότι το Φανάρι γνώριζε καλά τα σχέδια του Ναπολέοντος, αλλά και των ευρωπαϊκών ανακτοβουλίων. Η προϊούσα κατάπτωση της Οθωμανικής εξουσίας ήταν αισθητή στις αρχές του 19^ου αιώνα και η Εθναρχία γνώριζε, ότι η

ΠΩΣ Η ΔΥΣΗ ΜΑΣ ΕΠΕΙΣΕ ΠΩΣ ΤΟ ΡΩΜΑΪΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

 

Ρωμανού  Ξενοφάνουc  Ανδρούτσου*

- O Clifton R. Fox Καθηγητής Ιστορίας στο Tomball College, USA επισημαίνει:
“Οι άνθρωποι που ζούσαν στη ‘Βυζαντινή Αυτοκρατορία’ ποτέ δεν ήξεραν ούτε και χρησιμοποίησαν τη λέξη ‘Βυζαντινός’. Αυτοί ήξεραν για τον εαυτό τους ότι είναι Ρωμαίοι, τίποτα παραπάνω και απολύτως τίποτα λιγότερο. Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη του Τίβερη στη Νέα Ρώμη του Βοσπόρου, τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο 1ος μετέφερε την πραγματική ταυτότητα της Ρώμης σε καινούργια τοποθεσία.
Πολύ πριν τον Κωνσταντίνο τον 1ο, η ιδέα της ‘Ρώμης’ είχε αρχίσει να διαχωρίζεται από    την Αιώνια Πόλη του Τίβερη. Έτσι που το Ρωμαίος σήμαινε τον Ρωμαίο πολίτη, όπου κι αν ζούσε. Πριν την Αυτοκρατορική περίοδο (89 π.Χ.), το Ρωμαϊκό Δίκαιο χορήγησε δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη σε όλους τους κατοίκους της Ιταλίας. (σ.σ. και άρα και στους υπόλοιπους Έλληνες της Μ. Ελλάδος).

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Ήλθε το τέλος του Ελληνισμού;

Οἱ κινήσεις τῶν θλιβερῶν ἐθνοκτόνων μας ἐνισχύονται ἀπὸ τὴν πέμπτη φάλαγγα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου, τοὺς μεταπατερικοὺς Κληρικοὺς καὶ κατ᾽ ἐπάγγελμα θεολόγους, τοὺς «συνευδοκοῦντας τοῖς πράσσουσι» (Ρωμ. 1, 32) τὴν ἀνομίαν. Ἡ διάσπαση δὲ τῆς Ἱεραρχίας εὐνοεῖ ἀποφασιστικὰ τὴν προώθηση καὶ ἐπιβολὴ τῶν ἀνατρεπτικῶν καινοτομιῶν.  Όπως τὸν 19° αἰώνα, ἔτσι καὶ σήμερα, δυστυχῶς δεσπόζουν «ὑδαρεῖς» —κατὰ τὸν ἀείμνηστο καθηγητὴ Χρῆστο Ἀνδροῦτσο— Κληρικοί, συσχηματιζόμενοι μὲ τὰ μέτρα τῆς Πολιτικῆς Ἡγεσίας γιὰ λόγους προοδευτισμοῦ ἢ διεκδίκησης προσωπικῶν ὠφελημάτων.

ΗΛΘΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ;

Μετὰ τὴν Φραγκικὴν καὶ Ὀθωμανικὴν Ἅλωσιν διερχόμεθα τὴν Τρίτην Ἅλωσιν, ἡ ὁποία ἴσως ἀποδειχθῆ καὶ τελεσίδικος

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ

ΤΟ 1983 μία ἐπιφυλλίδα τοῦ διακεκριμένου Διανοουμένου, Καθηγητῆ Χρήστου Γιανναρᾶ, στὴν ἐφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» προκάλεσε τὸν κύκλο τῶν Εὐρωπαϊστῶν μας, αἰφνιδιάζοντας συνάμα καὶ τὴν ὑπνώττουσα ἀστοχριστιανικὴ συνείδηση τῶν συντηρητικῶν «ἐθνικιστῶν» Χριστιανῶν. Ὁ τίτλος ἦταν: «Finis Graeciae;» (Τὸ τέλος τῆς Ἑλλάδος;). Προκλήθηκε θόρυβος καὶ ἔντονες ἀντιδράσεις. Γιατί; Τὸ 1981 εἶχε ὑπογραφεῖ ἡ ἔνταξή μας στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη καὶ δὲν εἶχαν ἀκόμη κοπάσει οἱ πανηγυρισμοὶ τῶν πάντα ἀνυποψίαστων εὐρωπαϊστῶν μας.

Ἡ μετάλλαξη τοῦ περήφανου Ρωμηοῦ σὲ γραικοζητιάνο τῆς ἡδονῆς καὶ τῶν ἀργυρίων

Τοῦ Ρωμανοῦ  Ξενοφάνους Ἀνδρούτσου
«Ἄγγλος ἢ Γερμανὸς ἢ Γάλλος δύναται νὰ εἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἄθεος ἢ ὁτιδήποτε. Ἔκαμε τὸ πατριωτικὸ χρέος του, ἔκτισε μεγάλη πατρίδα. Τώρα εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπαγγέλλεται χάριν πολυτελείας τὴν ἀπιστία καὶ τὴν ἀπαισιοδοξία. Ἀλλὰ γραικύλος τῆς σήμερον, ὅστις θέλει νὰ κάμη δημόσια τὸν ἄθεο ἢ τὸν κοσμοπολίτη, ὁμοιάζει μὲ νάνο ἀνορθούμενον ἕως ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰ φθάση καὶ αὐτὸς γίγας.  Τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος, τὸ δοῦλο, ἀλλ’ οὐδὲ ἧττον καὶ τὸ ἐλεύθερον, ἔχει διὰ παντὸς ἀνάγκην τῆς θρησκείας του». (Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης)
Πῶς κατάφερε ἡ φραγκοσαξωνικὴ νόσος τοῦ ἀντικληρικαλισμοῦ, τῆς ἀθεΐας, τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καὶ τῆς κουλτούρας τοῦ «ἄρτου καὶ θεάματος», νὰ ἀλώσει τὴν Παράδοσή μας καὶ νὰ μᾶς καταντήσει συμπλεγματικοὺς ξενομανεῖς καὶ «νάνους ἀνορθούμενους»; Ἀκριβῶς ἐπειδὴ θαμπωθήκαμε ἀπὸ τὰ «ἀνδραγαθήματα» τοῦ κάθε μασόνου συνωμότη καὶ ἀπὸ τὶς γαιώδεις φιλοσοφίες ποὺ ἐξάπτουν καὶ ἱκανοποιοῦν τὸν ἐγωισμὸ καὶ ἀποχαλινώνουν τὴν φαντασία. 

Γιατί ἐμεῖς ποὺ ἐκπολιτίσαμε καὶ ἐξαγιάσαμε τὴν Οἰκουμένη, νὰ ταυτιστοῦμε μὲ τὶς ἰδεοληψίες τῆς Γαλλικῆς, Ἀμερικανικῆς καὶ Ὀκτωβριανῆς ἐπανάστασης τῶν στοῶν τῆς σατανιστικῆς - θεϊκῆς - μασονικῆς τριάδας, τῆς «ἐξαγνιστικῆς» γκιλλοτίνας καὶ τῶν γκούλαγκς καὶ νὰ ποτιστοῦμε μὲ τὸ δηλητήριο τοῦ σχολαστικισμοῦ, τοῦ ὑλισμοῦ καὶ ὅλων τῶν πολιτιστικῶν ὑποκατάστατων τῆς Φραγκιᾶς, τῆς «Δημοκρατίας» τῆς “Land of the Free(masons)”, τῆς Σοβιετίας καὶ....

Αφανίζουν την Ελληνορθοδοξία στη Συρία!

Μέχρι σήμερα 138.000 χριστιανοί έχουν εκδιωχθεί από τις εστίες τους, ενώ παράλληλα καταστρέφονται συστηματικά χριστιανικές εκκλησίες

«Σκοτώνουν ανθρώπους. Δεν τους ενδιαφέρουν οι ανθρώπινες ζωές». Με αυτά τα δραματικά λόγια περιγράφει την κατάσταση στη Συρία ο Μητροπολίτης Λουκάς, ο οποίος υπηρετεί στο Πατριαρχείο Αντιοχείας.

Ο Μητροπολίτης, σε συνέντευξή του, αποκαλύπτει τον διωγμό που υφίστανται οι Ελληνορθόδοι της περιοχής, από τότε που ξέσπασε η εξέγερση κατά του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ.

Ειδικά στην πόλη Χομς, έχει συντελεστεί ήδη σφαγή εκατοντάδων χριστιανών από τους αντικαθεστωτικούς της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ενώ δεκάδες είναι και οι περιπτώσεις βιασμών.

Βοηθῆστε μας Ἅγιοι, διότι μᾶς παίρνουν, αὐτοὶ οἱ μισοέλληνες καὶ ἄθρησκοι, ὅ,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικὸν ἔχομεν. Φραγκεμένους μᾶς θέλουν τὰ τσογλάνια…

Γράφει ὁ Δρ. Βαρδάκας Κωνσταντῖνος

Βλάπτει τὸ κεφάλαιον τῆς θρησκείας μας;

Μοῦ λέγει, ἕνα θὰ σᾶς βλάψη ἐσᾶς, τὸ κεφάλαιον τῆς Θρησκείας, ὅπου αὐτείνη ἡ ἰδέα εἶναι σὲ ἐσᾶς πολὺ τυπωμένη (Ἀπομνημονεύματα Μακρυγιάννη).

 Ἀδιάψευστος ὁ Στρατηγὸς  Μακρυγιάννης ἀκούει ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Γάλλου περιηγητῆ Μαλὲρμπ τὴν αἰτία τῆς διαχρονικῆς κακοδαιμονίας τῆς ράτσας μας ποὺ ρίζωσε καὶ κακοφόρησε ἔχθρες, ἐπιβουλές, δολοπλοκίες ἀκόμα καὶ γενοκτονίες στὸ σύγχρονο Νεοελληνικὸ κράτος γιομίζοντας τὸ μὲ πόνο καὶ κλάμα μέχρι τὶς μέρες μας. Ἂς ὄψονται οἱ "φίλοι" ποὺ πρῶτα ἦρθαν σὰν Σταυροφόροι μετὰ σὰν φιλέλληνες καὶ στὸ τέλος σὰν Ἑταῖροι, πάντα γιὰ νὰ μᾶς "σώζουν", λὲς καὶ κάτι τοὺς τραβοῦσε μετὰ μανίας ἐπάνω μας γιὰ νὰ ξεχύνουν  σὲ αὐτὸ τὸ ὄμορφο ἁλωνάκι τὴν χολὴ τῆς μειονεξίας τους. Μὲ τὰ ψυχωμένα λόγια του ὁ κολλυβογράμματος  θεῖος Μακρυγιάννης  πιάνει καὶ  δίνει τὸ νόημα τῆς οὐσίας αὐτῶν ποὺ ὑποφέρουμε  σήμερα. Ὅταν διάβαζα τὰ Ἀπομνημονεύματά του καὶ τὸ βιβλίο του Ὁράματα καὶ Θάματα κατάλαβα πολὺ καλὰ γιατί φρόντιζαν νὰ μὴν μᾶς μάθουν ἱστορία καὶ ἀντὶ  αὐτῆς νὰ διδάσκουν μέχρι σήμερα αὐτὸ ποὺ ράψαν στὰ δικά τους μέτρα.

Ὅλοι ὅμως αὐτοὶ ἔστω καὶ ἂν φαίνεται ὅτι πέτυχαν τὸν σκοπό τους, οὐσιαστικὰ  ἀπέτυχαν,  μάλιστα καὶ μὲ πάταγο γιατί δὲν κατάλαβαν ποτὲ τοὺς ὅτι ἡ ἀληθινὴ ἱστορία εἶναι γραμμένη στὸν Οὐρανὸ καὶ στὶς καρδιές, ἐνῶ ἡ δικιά τους ἡ νοθευμένη  νοσεῖ καὶ  φαντάζει προβληματικὴ  ὥστε....

Μιλάτε Γκρίκο (grecanica) ; Magna Grecia.

Γκρεκάνικα, τα κατωιταλιώτικα ελληνικά. 

Τα γκρεκάνικα ή γκρίκο όπως είναι γνωστά τα κατωιταλιώτικα ελληνικά μιλιούνται από τις ελληνόφωνες κοινότητες των Γκρεκάνων στα δύο άκρα της ιταλικής μπότας, στην Απουλία και την Καλαβρία.

Προέρχονται είτε από τα δωρικά που μιλιούνταν στις εκεί ελληνικές αποικίες στη Μεγάλη Ελλάδα είτε, σύμφωνα με μια (αναλυτικό ρεπορτάζ - βίντεο)...
άλλη άποψη, από τη μεσαιωνική ελληνική.

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΠΟΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ;

enromiosini

Αρχιμ. Κύριλλος Κεφαλόπουλος

 (β) ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΜΕΣΟΙ ΧΡΟΝΟΙ

(συνάντηση ελληνισμού και χριστιανισμού, δημιουργία του ελληνοχριστιανικού βυζαντινού πολιτισμού).

Σε αυτήν την κατάσταση παρακμής και πνευματικής στασιμότητας συνάντησε ο χριστιανισμός τον ελληνισμό της ύστερης αρχαιότητας. Αρχικά, οι αξιακές αντιλήψεις του αρχαίου ελληνορωμαϊκού κόσμου με τον χριστιανισμό υπήρξαν αντιθετικές, και τόσο ο ελληνορωμαϊκός κόσμος με τους φιλοσόφους και την αρχαία θρησκεία όσο και το επίσημο ρωμαϊκό κράτος αντιμετώπισαν με

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΠΟΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ;

enromiosini

(ιστορικές και ιδεολογικές προσεγγίσεις εθνικής αυτογνωσίας)

Αρχιμ. Κύριλλος Κεφαλόπουλος

 Η συγκρότηση εθνικής ταυτότητος και αυτοσυνειδησίας ενός έθνους είναι μία πολύπλοκη και πολυσύνθετη διαδικασία, πολλές φορές διαρκεί αιώνες και επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, ιστορικούς,

Η ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΦΡΑΓΚΟCΥΝΗ←«ΜΝΗΜΟΝΙΟ»→ΡΩΜΗΟCΥΝΗ

Ρωμανού  Ξενοφάνουc  Ανδρούτσου

      Πόσο μακράν απέχει η θεωρία της τευτονοφραγκικής, μεγαλοαστικής ευγονικής και του ταξισμού από την προτροπή του Θεανθρώπου προς τον πλούσιον νεανίσκον (Ματθ., ιθ΄ 16); Αλλά και από την επιλογή των «μωρών, των ασθενών, των εξουθενωμένων και των αγενών» ως κήρυκες του κοσμοσωτήριου έργου Του; «Βλέπετε γάρ την κλήσιν υμών, αδελφοί, ότι ου πολλοί σοφοί κατά σάρκα, ου πολλοί δυνατοί, ου πολλοί

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Γ’ ΔΟΥΚΑΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Του Ιωάννη Σαρσάκη Στρατιωτικού

Η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους της Δ΄ σταυροφορίας τον Απρίλιο του 1204, υπήρξε η συνταρακτικότερη στιγμή στην έως τότε ιστορία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας – Ρωμανίας (δηλαδή της μετέπειτα κακώς και εκ του πονηρού ονομασθείσας από τους δυτικούς ιστορικούς ¨Βυζαντινής Αυτοκρατορίας¨[1]). Ως άμεση συνέπεια της αλώσεως έχουμε, πρώτον : τη δημιουργία ανεξάρτητων ελληνικών κρατιδίων με σκοπό την διαφύλαξη των ελληνορθόδοξων πληθυσμών και την αντίσταση κατά των κατακτητών, και δεύτερον τη ραγδαία αφύπνιση της ελληνικής συνείδησης, η οποία είχε αρχίσει να συντελείτε ήδη από τον 6ο αιώνα. Τα κράτη που δημιουργήθηκαν ήταν : το βασίλειο της Νίκαιας με τον Θεόδωρο Λάσκαρη, το δεσποτάτο της Ηπείρου με τον Μιχαήλ Άγγελο και της Τραπεζούντας με τον Αλέξιο Κομνηνό. Από τα τρία ελληνικά κράτη η Νίκαια ήταν αυτή που κατάφερε να λάβει το χρίσμα του