Γράφει ὁ Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης
«Μέ
τήν Νέα Ρώμη
(τήν Κωνσταντινούπολη) καί τήν ἀνανέωση
τῆς Αὐτοκρατορίας (330μ.Χ. κ. ἑξῆς),
συντελεῖται καί ἡ ὑπέρβαση τῆς πτωτικῆς
κατατμήσεως τοῦ κόσμου,
λόγῳ τῆς ἁμαρτίας, σέ «ἔθνη». Ἡ ὑπέρβαση
αὐτή γίνεται μέ τήν ὑπερεθνική ἕνωση
ὅλων τῶν λαῶν, μέσα στήν Ὀρθοδοξία,
σέ ἕνα οἰκουμενικό «ἔθνος», τό «ἔθνος
τό ἅγιον» (Α' Πετρ.
2, 9), στό θεονόμο καί ἀδελφοποιημένο
«Γένος τῶν Ρωμαίων», τῶν
ὀρθοδόξων πολιτῶν τῆς Αὐτοκρατορίας,
μέ ὑπερφυλετικό χαρακτῆρα (πρβλ. Γαλ.
3, 28 - Κολ.
3, 11).
