¨ Ἀρχηγοί ¨ ( του Γεωργίου Σουρή)

Ἀρχηγοί

Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,
κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·
ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ
τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.

Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,
μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.

Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! ... κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,
ποὺ τὸν καφφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,
ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,
δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ

Ὅπου  κι ἄν ψάξεις ἐπί γῆς,  τέτοιον λαό δέν θά βρεῖς,

νἄχει τοῦ κόσμου τά καλά κι ὅλου τήν στραβομάρα.

Στόν πόλεμο νἆναι δεινός, ἀήττητος, γενναῖος

καί στήν εἰρήνη ρᾴθυμος, δόλιος, κερδαλέος.

Φώτης Κόντογλου • Τὸ βλογημένο μαντρί

Το αλίευσα ΕΔΩ

 

ΕΛΛΗΝΩΝ ΥΜΝΟΣ-όσο θα ζει η Ελλάδα μας, Μητέρα τρισμεγάλη, τη Δόξα Σου θα ψάλλει!

Μεσ’ στού πολέμου τον καπνό και την ανεμοζάλη,

θερμό η ψυχή μας, Δέσποινα, τραγούδι θα σου ψάλει.

Δος να το πάρη ανάλαφρα στα μύρα της η αύρα

και να το φέρη ως τ’ άχραντα παρθενικά σου αυτιά,

κι από τα στήθια μας αυτά που τάχει ατσαλωμένα

της μάχης η φωτιά,

Γ. Δροσίνης - Χώμα Ελληνικό

Γ. Δροσίνης - Χώμα Ελληνικό 

Το "Χώμα ελληνικό" γράφτηκε στη Λειψία, το Φθινόπωρο του 1885, μία μέρα βροχερή και τόσο σκοτεινιασμένη, που άναψα την κρεμαστή λάμπα του γκαζιού στην κάμαρά μου... πρωτόφταστος εκεί, ξένος ακόμη στη στοργική πόλη
που με τον καιρό τόσο αγάπησα, ένιωσα μια νοσταλγία για την Ελλάδα που μου' φερνε τα δάκρυα στα μάτια και την απελπισία στην ψυχή και στο ξεχείλισμά της κάθισα κάτω από το φως και έγραψα χωρίς διακοπή, σαν κάποιος να μου το υπαγόρευε σε αυτά κι οδηγούσε το χέρι μου.

από το Ημερολόγιο Γ. Δροσίνη

ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Τώρα ποὺ θὰ φύγω καὶ θὰ πάω στὰ ξένα
καὶ θὰ ζοῦμε μῆνες, χρόνους χωρισμένοι,
ἄφησε νὰ πάρω κάτι κι ἀπὸ σένα,
γαλανὴ πατρίδα πολυαγαπημένη,
ἄφησε μαζί μου φυλαχτὸ νὰ πάρω
γιὰ τὴν κάθε λύπη κάθε τι κακό,
φυλαχτὸ ἀπὸ ἀρρώστια, φυλαχτὸ ἀπὸ Χάρο,
μόνο λίγο χῶμα, χῶμα ἑλληνικό.

Το ποίημα του ... αριστερού που χαλάει κόσμο στα social media

Xαμός σε facebook και twitter με την απίστευτη ... ελληνική έμπνευση
            
Κάτι σας ... θυμίζει; Είναι πάντως ένα απίστευτο ποίημα που όποιος το έγραψε είχε φοβερή έμπνευση και φυσικά είναι πολύ καλός γνώστης της ελληνικής πραγματικότητας.
Θέλω να γίνω αριστερός. Να γδέρνω, να μαδάω. Να τρέφομαι απ’ το καθεστώς, αυτό που … πολεμάω!
Θέλω να γίνω αριστερός. Να παίρνω χορηγίες, επιδοτήσεις, αρπαχτές, κονδύλια, αργομισθίες.

Ἀπὸ ἐκεῖ μπῆκαν οἱ ἐχθροί: ἀπὸ τὴν κερκόπορτα τῆς ὑπεροψίας μας, πού στὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας ἔβαλε τὶς στοές, πού ἀντικατέστησε τὸν γάμο μὲ συμβολαιογραφικὴ πράξη, τὴ μάνα μὲ τὴν τηλεόραση, τὰ παιδιὰ μὲ τὰ σκυλιά…

 
Ἀπόσπασμα ἀπὸ  τὸ βιβλίο “Ἐν μέσω κρίσης” τῆς Μαρίας Μουρζά τῶν Ἐκδόσεων “Ἄθως”

Διατελοῦμεν ἐν μέσω κρίσης! Ἐκεί πού πρὸς στιγμὴν μένουμε ἐνεοὶ καὶ ἀποσβολωμένοι. Ἐκεί πού κόβουμε ταχύτητα, χαμηλώνουμε τοὺς τόνους καὶ ρωτᾶμε: Γιατί; Πῶς ἔγινε καὶ φτάσαμε στοῦ γκρεμοῦ τὸ χεῖλος; Ποιὸς εὐθύνεται γιὰ τὴ στραβοτημονιά; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὸ ἀτύχημα; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὴν ἐθνικὴ συμφορά;  Κοιτᾶς καὶ λές: Ποῦ εἶναι ἡ Ἑλλάδα μας; Ποῦ εἶναι οἱ Ἕλληνες; Ποῦ μᾶς πούλησαν; Ποιοὶ μᾶς ἀγόρασαν; Ποιοὶ θὰ δώσουν λόγο γιὰ τὴν ἀγοραπωλησία; Χιλιάδες ἀπελπισμένες κραυγὲς σὰ σεισμικὲς δονήσεις… Προεόρτια μεγάλου σεισμοῦ;

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ - Αχιλλέας Παράσχος, 1879 (Ποίηση)

 

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ

Α’

Χριστέ ! σε τούτα τ’άπιστα, καταραμένα χρόνια,

Που δεν πιστεύουν τίποτε, ούτ’αγαπούν κανένα,

Που φως μας οδηγεί τυφλό και μας παγώνουν χιόνια,

Εγώ πιστεύω κι’ αγαπώ ολόψυχα Εσένα !

Πιστεύω σαν τη μάνα μου, πιστεύω σαν παιδάκι’

Πίνω τα’αθάνατο νερό κι’ αφήνω το φαρμάκι.

-----

Δεν είμ’ εγώ απ’ τους σοφούς που βλέπουν στα σκοτάδια,

Κι’ απ’ της υγείας βγάζουνε φαρμάκι το χορτάρι,

Πώχουν το νου τους έρημο και την καρδιά τους άδεια,

Και την ελπίδα σβύνουνε στου τάφου το λιθάρι.

Τη σκοτεινή σοφία τους στον άδη την αφήνω,

Το φως κ’ Εσέν’ ακολουθώ και στο σταυρό σου κλίνω !

-----

Ο ΣΤΑΥΡΑΕΤΟΣ ΤΟΥ ΑΘΩ Γέρων Εφραίμ ο Κατουνακιώτης - π. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Ο ΣΤΑΥΡΑΕΤΟΣ ΤΟΥ ΑΘΩ

Γέρων Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

Ποιός είπε πως στις μέρες μας, εις έτη αποστασίας,

δεν εμφανίζοντ' όσιοι, τέκνα της Παναγίας;

Ποιός θ' αρνηθεί; προσφάτως δα, εντός Κατουνακίων,

ασκητικώς σμιλεύτηκε υπακοής μνημείον!

Πεφυτευμένον βλάστησε παρά Κυρίου δένδρον,

ως λέγει Προφητάνακτας δι' όσους υπομένουν.

Ο βίος όσους μελετούν του, “Νέου Ακακίου”,

ανδρώνει εις μετάνοιαν κι' υπακοήν Κυρίου.

«ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΣ ΜΗΤΕΡΑ»

Δαμιανός Θεοδώρου Τσάγκας

Παγκοσμιοποίηση έφτασε γεμάτη ΥποκριCIA

και την Ελλάδα στόχευσε με περισσή μανία.

Μα  ό,τι και να κάνουνε  ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ,

στο… bread τους δεν θα γίνουμε εμείς η μαρμελάδα!

Παγκοσμιοποίηση έφερε μια »σωστική» κακία,

με  νόμους ξεπαστρεύουνε  νήπια και παιδ(ε)ία.

Μα  όσο και αν σκάβουνε το λάκκο σου Ελλάδα,

θα  πέσουν μέσα, τελικά, στο νέο αυτό Καιάδα!

Έλληνες, με χαμόγελο, πιστέψτε στον εαυτό σας,

μα  και με αλήθεια, τώρα, πια, δείτε τον  διπλανό σας.

… Διαβάστε περισσότερα…

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Ρωμηοσύνη τά παιδιά σου
εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς
πού μας ἔχει ἡ ἀγκαλιά σου
ἐπί τῆς ἑλληνικῆς γῆς.

Εἶναι καί πολλά παιδιά σου
σκόρπια σέ μία ξένη γῆ
καί γι’ αὐτά χτυπᾶ ἡ καρδιά σου
εἶναι Ἕλληνες Χριστιανοί.

Αὐτά ὅταν ἀντικρίζουν
μιά ὀρθόδοξη ἐκκλησιά
συγκινοῦνται καί δακρύζουν
κι ὅμως χαίρονται βαθιά.

Τότε ἀνοίγουνε φτερά
ἀπό ἀετό βυζαντινό
καί μπαίνουνε στήν….
ἐκκλησιά,
νά προσκυνήσουν τόν Χριστό.

Η Πολιτεία λωλάθηκε

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη·
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι…
*
Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.
*
Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.
*
Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι·
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!»

….τα λόγια είναι περιττά …..
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή «Η Πολιτεία και η Μοναξιά» (1912)
Φωτογραφία: Ben Heine
Το αλίευσα ΕΔΩ

Ποίημα ἀπό τούς διαχειριστές τοῦ «Ρωμαίϊκο Ὁδοιπορικό», γιά τόν Γέροντα Ἐφραίμ.

Ἡ Bilderberg, ἡ Τριμερής,
ἡ μασσωνία ὅλη,
ἐφυλακίσαν τόν Ἐφραίμ
καί χαίρονται οἱ διαόλοι.

Τά ΜΜΕ τό εἴπανε:

«Σκάνδαλο Βατοπαιδίου»

νομίζουν πώς νικήσανε

τόν μέγα Αὐξεντίου.

Μεγάλη μας παρηγοριά

πού ἔχουμε γιά προστάτη

τήν μάννα τοῦ Ἴδιου του Θεοῦ

ποῦ δέν θά κλείσει μάτι.

Μά εἶναι ἄξιο θαυμασμοῦ

Ὑπάρχει δικαιοσύνη;;;

Ὄχι εἶναι ἡ ἀπάντησις

μόνο ὁ Χριστός τήν δίνει.

Καημένη μου Κυβέρνηση

καί σεῖς λοιποί συντρόφοι

μετανοῆστε γρήγορα,

μήν τήν ἐπάθετε ξανά

ὡσάν τόν κακόν ὄφιν.

Εἶναι ἐνθαρρυντικό ἄπ΄τήν μιά

πῶς ἄξιοι δεσποτάδες

ὠρθόσανε τ΄ ἀνάστημα

σ΄ὅλους τούς...

 νεοραγιάδες.

 Καί εἶναι ὅμως γιά δάκρυα

ἀπό τήν ἄλλη νά βλέπεις

οἰκουμενιστές «ἀρχιερεῖς»

ποῦ ἔχουν ἄλλες βλέψεις....

Ὁ κόσμος ἀντιλαμβάνεται

δέν θά πιστέψει ψέμμα

κλείνει τήν τηλοψία του

στό φράγκικο τό βλέμμα.

Πάτερ Ἐφραίμ ὄλ΄οἱ Ρωμηοί

θά εἴμαστε κοντά σου

καί εἰδικά τό «Ρωμαίϊκο»

στήν πατρική ἀγκαλιά σου.

  Το αλίευσα ΕΔΩ

Περιμένοντας τοὺς Βαρβάρους.

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα
κι αυτοί βαριούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

-Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Κωνσταντίνος Καβάφης

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΦΟΡΟΙ

Βάλετε φόρους βάλετε εις την πτωχή μας ράχη

ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα

Σείς το κρασί και τον καπνό να πίνετε μονάχοι

κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν γαρίδα.

Βαριά φορολογήστε και το νερό που τρέχει...

βάλετε φόρους βάλετε, κι η ράχη μας αντέχει.

Ό,τι καλό κι αν έχομε απάνω μας ας μείνει,

στο πρόσωπά μας ας χυθή του μαρασμού το χρώμα

μ' εμάς το ισοζύγιο του Έθνους μας ας γίνει,

φορολογήστε και αυτή την σάρκα μας ακόμα.

Του κρέατός μας κόβετε καμμιά παχειά λωρίδα

και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα.

Γεώργιος Σουρής, Ιανουάριος 1883

Το αλίευσα ΕΔΩ ΕΔΩ

Χώμα ελληνικό

 
Γεώργιος Δροσίνης.

Χώμα Ελληνικό.

Τώρα που θα φύγω και θα πάω στα ξένα,
και θα ζούμε μήνες, χρόνους χωρισμένοι,
άφησε να πάρω κάτι κι από σένα,
γαλανή πατρίδα, πολυαγαπημένη.
άφησε μαζί μου φυλαχτό να πάρω,
για την κάθε λύπη, κάθε τι κακό,
φυλαχτό απ’ αρρώστεια, φυλαχτό από Χάρο,
μόνο λίγο χώμα, χώμα ελληνικό!

***************************
Χώμα δροσισμένο με νυχτιάς αγέρι,
χώμα βαφτισμένο με βροχή του Μάη,
χώμα μυρισμένο απ’ το καλοκαίρι,
χώμα ευλογημένο, χώμα που γεννάει
μόνο με της Πούλιας την ουράνια χάρη,
μόνο με του ήλιου τα θερμά φιλιά,
το μοσχάτο κλήμα, το ξανθό σιτάρι,
τη χλωρή τη δάφνη, την πικρήν ελιά!
*****************************
Χώμα τιμημένο, πόχουν ανασκάψει
για να θεμελιώσουν έναν Παρθενώνα,
χώμα δοξασμένο, πόχουν ροδοβάψει
αίματα στο Σούλι και στο Μαραθώνα,
χώμα πόχει θάψει λείψαν’ άγιασμένα
απ’ το Μεσολόγγι κι από τα Ψαρά,
χώμα που θα φέρνη στον μικρόν έμένα
θάρρος, περηφάνια, δόξα και χαρά!
Θε να σε κρεμάσω φυλαχτό στά στήθια
κι όταν η καρδιά μου φυλαχτό σε βάλη
από σε θα παίρνη δύναμη βοήθεια
μην την ξεπλανέσουν άλλα ξένα κάλλη.
η δική σου χάρη θα με δυναμώνη
κι όπου κι αν γυρίσω κι όπου κι αν σταθώ,
συ θε να μου δίνης μιά λαχτάρα μόνη:
Πότε στην Ελλάδα πίσω θεναρθώ!
********************************
Κι αν το ριζικό μου – έρημο και μαύρο -
μού’ γραψε να φύγω και να μη γυρίσω,
το στερνό συχώριο εις εσένα θάβρω,
το στερνό φιλί μου θε να σου χαρίσω!
Έτσι, κι αν σε ξένα χώματα πεθάνω,
και το ξένο μνήμα θάναι πιο γλυκό
σα θαφτής μαζί μου, στην καρδιά μου επάνω,
χώμα αγαπημένο, χώμα ελληνικό!

Το αλίευσα ΕΔΩ

Δύο ποιήματα από τον Νίκο Λυγερό

Πέτρινη θάλασσα

Αν ήξερες πόσο πέτρινη
είναι η θάλασσα μας
τότε δεν θα φοβόσουν
να σου πάρουν τα νησιά.

Κάθε κύμα είναι μια γροθιά
σ' έκεινον που προσπαθεί
να μας κατακτήσει
με τη βαρβαρότητα του.

Μην κοιτάς μόνο τις διακοπές
δες και τη συνέχεια
του ελληνισμού μας
και του έργου του.

Κι όταν πιεις νερό
από τη θάλασσα μας
μην σε ξαφνιάσει η γεύση της
είναι εκείνη του ουρανού.

Ένα λιμάνι γης

Ένα λιμάνι γης
είναι ο Πειραιάς
όπου μένει ο Αλέκος
που μας προστατεύει
όταν αργούμε.
Αυτή τη θάλασσα
που έχει στο πνεύμα
θέλω να δεις κι εσύ
όταν πάμε Σαλαμίνα
για να το χαρείς
και να θυμηθείς
τη διαδρομή
με το αμάξι
λίγο πριν
το καλοκαίρι
με τη ζέστη
της χαράς.

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ

Ο λαός ευθύς εκλήθει
προκειμένου να συμβάλει
οτι ήδη εσυμφωνήθει
δια φόρου είς το κεφάλι

Οι ποιμένες αγνοούντες
πως κατέστημεν εδώ
τας εισπράξεις μεριμνούντες
άκαμπτοι χωρίς αιδώ

Το ταμείον δεν διαθέτει
μηδέ δια τα βασικά
και ζητούν του οφειλέτη
αδιαλείπτως δανεικά

Οι ραγιάδες πως να νιώσουν
τίθενται είς την ουράν
προκειμένου να εκπληρώσουν
την κλαπήσα διαφοράν

Νικηφόρος Βυζαντινός

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ-Ο ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΣ

Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ' εγώ κι ο κτίστης,
ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.
Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας..

πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης·
του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης
και με το καριοφίλι μου και με τ' απελατίκι
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.
Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, πόταμοι και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,
και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ' αγρίμια
ξανάρχεται. Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω τη ασκήμια.
Είμ' ένα ανήμπορο παιδι που σκλαβωμένο το 'χει
το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι
δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει
Μα τ ο τσεκούρι μοναχά στο χέρι σταν κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ' ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ' ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,
και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν' ανοίξω,
και μ' ένα Ναι να τιναχτώ, μ' ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε
γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!

Κ.Παλαμάς  

 
 http://www.youtube.com/watch?v=vVOUkhMu-o4&feature=player_embedded
Το αλίευσα ΕΔΩ

Χωρίς τα δανεικά τους μπορούμε να ζήσουμε. Χωρίς τα ιδανικά μας ΟΧΙ…

Γράφει ο
Σπύρος Παπασπύρος

Με την φράση «Σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μέσ’ στή χώρα», ο Κωστής Παλαμάς ξεκίνησε το 1902 να γράφει  το ποίημά του «Η Φλογέρα του Βασιληά». Ένα ποίημα αφιερωμένο στον Αυτοκράτορα Βασίλειο τον Β΄ τον Μακεδόνα, τον και Βουλγαροκτόνο αποκαλούμενο. Για την Ιστορία, το ποίημα περιγράφει πώς ο Αυτοκράτορας, αφού νίκησε τους Βουλγάρους στο Κλειδί το 1014 μ.χ., μετέβη με όλο τον στρατό του στην Αθήνα και προσκύνησε στον Παρθενώνα την Παναγία την Αθηνιώτισσα. Με τον τρόπο αυτό ήθελε να καταδείξει την συνέχεια του Ελληνισμού και τον σεβασμό των Ρωμιών του Βυζαντίου προς την Αρχαία Ελλάδα.
Το ποίημα  ξεκίνησε το 1902 με την φράση αυτή, η οποία αντικατόπτριζε το  ζοφερό κλίμα της εποχής,  τελείωσε δε το 1908.

 Όταν κυκλοφόρησε και διαβάστηκε, ήταν αρκετό να αναστρέψει  αυτό το κλίμα στο πανελλήνιο. Τότε όμως υπήρχαν Μεγάλοι Πνευματικοί Άνδρες, που με τις παρεμβάσεις τους προετοίμασαν την μεγάλη Αναγέννηση του Έθνους. Σήμερα;

Δεν γνωρίζω να σας απαντήσω. Είμαι όμως αισιόδοξος. Παρά το γεγονός ότι αυτή την εποχή βιώνουμε συνθήκες που προσομοιάζουν με εχθρική κατοχή, υπό διακυβέρνηση Κουίσλινγκς, συνθήκες που μας έχουν δημιουργήσει ομαδική εθνική κατάθλιψη και αβεβαιότητα, αισιοδοξώ.
Έχουμε δυνάμεις πνευματικές ανεξάντλητες. Οι δυνάμεις αυτές είναι βέβαιο ότι αφυπνίζονται με ταχείς ρυθμούς και θα ξεσηκώσουν  και όλους εμάς, για να δημιουργήσουμε μια καινούρια  «παλιά» Ελλάδα.
Μπορούμε, αν χρειασθεί, να ζήσουμε χωρίς τα «δανεικά» τους,  χωρίς τα ιδανικά μας όμως , αυτά που μας κράτησαν όρθιους χιλιάδες χρόνια, όχι.
http://freepen.gr/epikairotita/268

Το αλίευσα ΕΔΩ nationalpride