ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ
Α’
Χριστέ ! σε τούτα τ’άπιστα, καταραμένα χρόνια,
Που δεν πιστεύουν τίποτε, ούτ’αγαπούν κανένα,
Που φως μας οδηγεί τυφλό και μας παγώνουν χιόνια,
Εγώ πιστεύω κι’ αγαπώ ολόψυχα Εσένα !
Πιστεύω σαν τη μάνα μου, πιστεύω σαν παιδάκι’
Πίνω τα’αθάνατο νερό κι’ αφήνω το φαρμάκι.
-----
Δεν είμ’ εγώ απ’ τους σοφούς που βλέπουν στα
σκοτάδια,
Κι’ απ’ της υγείας βγάζουνε φαρμάκι το χορτάρι,
Πώχουν το νου τους έρημο και την καρδιά τους
άδεια,
Και την ελπίδα σβύνουνε στου τάφου το λιθάρι.
Τη σκοτεινή σοφία τους στον άδη την αφήνω,
Το φως κ’ Εσέν’ ακολουθώ και στο σταυρό σου κλίνω
!
-----
