Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μελέτης Μελετόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μελέτης Μελετόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 11 Μαρτίου 2014

Η ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ

ΆγραφαΚαρδίτσας3
του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*
 
Ο Θοδωρής είναι πραγματικό πρόσωπο. Γεννήθηκε σ΄ ένα πανέμορφο αλλά δύσβατο χωριό στα ηρωικά Άγραφα, στα χίλια μέτρα υψόμετρο, την δεκαετία του ΄60. Οι γονείς του ήθελαν να του εξασφαλίσουν μία καλύτερη τύχη, που τότε ταυτιζόταν με την φυγή από την αγροτική ζωή. Όταν τελείωσε το Λύκειο, κάποιος τοπικός κομματάρχης φρόντισε ο Θοδωρής να μπει στην Αστυνομία (τότε έμπαινες με «μέσον»). Ο νεαρός Θοδωρής εισήλθε σ’ έναν κόσμο όπου τα πάντα ρυθμίζονταν από τις πελατειακές σχέσεις, τα «βύσματα» και τα «κοννέ». Ο Θοδωρής, αφού υπηρέτησε γιά χρόνια σε μάχιμες μονάδες της αστυνομίας, αποσπάστηκε κάποια στιγμή στο πολιτικό γραφείο ενός παλαιοκομματικού βουλευτή. Ως σωματοφύλακας. Εκεί όμως διαπίστωσε ότι η δουλειά του συνίστατο κυρίως στην διεκπεραίωση υποθέσεων του πολιτικού

Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2014

΄΄Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ΄΄


SHMAIA
Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

 Με αυτήν την φράση χαρακτήρισε την γενιά της, σε φιλική συζήτηση προ ημερών, μία νέα γυναίκα τριανταπέντε ετών, με σπουδές ανθρωπολογίας σε βρεταννικό πανεπιστήμιο. «Γενιά της γενοκτονίας». Στην αμήχανη ερώτηση «γιατί το λες;», το κορίτσι απάντησε: «Είμαστε, όλοι εμείς οι τριαντάρηδες έως σαραντάρηδες, σε συντριπτικά ποσοστά άνεργοι, άγαμοι και άκληροι. Η βιολογική αναπαραγωγή του Ελληνικού έθνους σταματά σ’ εμάς. Η αμέσως προηγούμενη γενιά, οι σημερινοί πενηντάρηδες, πρόλαβε και έκανε παιδιά σε εποχές ευημερίας, έστω και επίπλαστης. Στην δική μας γενιά, η ύφεση και η ανεργία συνέπεσαν με την φάση του γάμου και της τεκνοποιίας. Ελάχιστοι από εμάς παντρεύονται και ακόμη λιγώτεροι κάνουν παιδιά. Ο δείκτης γεννήσεων είναι πλέον κάτω της μονάδας. Δηλαδή, στατιστικά, γεννιέται πλέον ένα παιδί ανά οικογένεια, και σε κάθε δέκα οικογένειες μία δεν κάνει παιδιά. Το οποίο σημαίνει ότι τους δύο γονείς αντικαθιστά βιολογικά μόνον ένας απόγονος, άρα ο πληθυσμός οδηγείται άμεσα στον υποδιπλασιασμό του. Αν συνεχιστεί αυτό, οι Έλληνες θα εξαφανιστούν σύντομα ως εθνολογική, γλωσσική και πολιτισμική κοινότητα. Κάτι που, όχι μόνον δεν υπάρχει στην ατζέντα των κομμάτων, αλλά μοιάζει να χαροποιεί κιόλας κάποιους οπαδούς της πολυπολιτισμικότητας, που σε λίγες δεκαετίες η χώρα μας θα αποτελεί δημογραφικά και πολιτισμικά τμήμα της Εγγύς Ανατολής». Στον ορυμαγδό των εξελίξεων, ακόμη και οι πλέον υποψιασμένοι αναλυτές και δημοσιολόγοι ξεχνούν πράγματι ότι όλη η συζήτηση γιά την οικονομική και πολιτική τραγωδία που εκτυλίσσεται, δεν έχει απολύτως κανένα νόημα αν αφορά μία εθνική κοινότητα που μέλλει να εκλείψει. Και, επίσης σωστό, στον δημόσιο διάλογο ή τέλος πάντων στην δημόσιο θόρυβο και στην οχλαγωγία που εκπέμπουν τα κόμματα, δεν υπάρχει πουθενά, απολύτως πουθενά, θέση γιά το Δημογραφικό. Άλλωστε, στην Μεταπολίτευση, κάθε συζήτηση περί δημογραφικού εθεωρείτο περίπου ρατσιστική. Παραγνωρίζοντας βλακωδώς (ή εσκεμμένα) ότι η δημογραφία είναι η αναγκαία βάση πάνω στην οποία υπάρχει ή δεν υπάρχει η όλη συζήτηση γιά το κοινό μας μέλλον. Οι «διαρθρωτικές προσαρμογές», οι «μεταρρυθμίσεις» και η «επάνοδος στις αγορές» αργούν, αλλά τα χρόνια περνούν. Την περίοδο που πέρασε από την χρεωκοπία του 2010, χάθηκε ένας τεράστιος αριθμός γενννήσεων. Είναι τραγικό να σκέπτεται κανείς τις χιλιάδες εκτρώσεις που έγιναν λόγω οικονομικής ανέχειας. Ας μην συνεχίσουμε τον οδυνηρό απολογισμό και ας προχωρήσουμε σε δημιουργικές προτάσεις. Γιά να διασωθεί δημογραφικά η πατρίδα μας και να μην είμαστε εμείς η τραγική γενιά που θα «κλείσει την πόρτα», γιά να αναλάβουμε τις ευθύνες μας: Πρώτη προϋπόθεση είναι η χώρα να φύγει από το καταθλιπτικό μνημόνιο και προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να αλλάξει ριζικά το πολιτικό σκηνικό. Χωρίς αυτά, πάμε χαμένοι. Η αλλαγή κλίματος στην πολιτική και στην κοινωνία θα δημιουργήσει την αίσθηση, στον χειμαζόμενο ελληνικό λαό, ότι ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ. Αυτό είναι και το πρώτο βήμα γιά να αρχίσουν οι νέοι να σκέπτονται ότι μπορούν κάποια στιγμή να κάνουν και οικογένεια. Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας κυρίως στον πρωτογενή και στον δευτερογενή τομέα. Οι νέοι θα βρουν δουλειά, αν και σε άλλους τομείς από αυτούς τους οποίους φαντάστηκαν. Ιδιαίτερα ο πρωτογενής τομέας θα αναζωογονήσει την νεολαία, σε όσους επιλέξουν να γίνουν βιοκαλλιεργητές ή παραγωγοί προϊόντων με ονομασία προέλευσης. Θα ζήσουν κοντά στην φύση, σε ένα περιβάλλον μακριά από την σήψη και την αιθαλομίχλη της Αθήνας. Η δημιουργική εργασία στην παραγωγή μπορεί να μην δώσει χλιδή, αλλά θα δώσει αξιοπρέπεια και σταθερό εισόδημα. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η δημιουργία οικογένειας θα είναι απότοκη υπαρκτών προϋποθέσεων. Οπωσδήποτε θα πρέπει να υπάρξουν ισχυρά κίνητρα. Ένα μοντέλο που αποδίδει διεθνώς είναι η θέσπιση εξαιρετικών προνομίων γιά το τρίτο παιδί. Γιά παράδειγμα, πλήρης φοροαπαλλαγή ή πρόσκτηση δωρεάν κατοικίας από την κρατική περιουσία ή άνευ εξετάσεων εισαγωγή σε ανώτατη σχολή της επιλογής τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ωθούνται οι οικογένειες να κάνουν τρία παιδιά, που είναι η βάση ανάπτυξης ενός πληθυσμού. Ίσως παρόμοια μέτρα να ακούγονται πολύ ριζοσπαστικά. Άλλωστε το οκνηρό, διεφθαρένο και ανίκανο πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης δίδαξε την αδράνεια και την ακινησία, και δυσφήμισε ως «αδιανόητη» και «υπερβολική» κάθε ουσιαστική μεταρρύθμιση, οδηγώντας τελικά την χώρα στην χρεωκοπία. Τώρα, όμως, το σύστημα αυτό καταρρέει εν μέσω των ανομιών του, κι αυτό που θα το διαδεχθεί πρέπει να δράσει γρήγορα. Γιά να σταματήσει την επαπειλούμενη γενοκτονία.
 Δημοσιεύθηκε στην πρωινή εφημερίδα “Kontra News” την Παρασκευή, 17.1.2014.

 
*Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης.

http://www.antibaro.gr/article/9866

Το αλίευσα ΕΔΩ

Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2014

Nα καταργηθεί ο Καποδίστριας και ο Καλλικράτης και να επιστρέψει ο θεσμός των Νομαρχών

Nα καταργηθεί ο Καποδίστριας και ο Καλλικράτης και να επιστρέψει ο θεσμός των Νομαρχών by Θεόδωρος Ορέστης • 29 January 2014 • 0 Comments PrintFriendly and PDFΕκτύπωση PDF kallikratisτου Μελέτη Η. Μελετόπουλου* To ΠΑΣΟΚ κατάργησε, με τις διαδοχικές μεταρρυθμίσεις του Καποδίστρια και του Καλλικράτη, ολόκληρη την περιφερειακή διοικητική δομή του Ελληνικού κράτους, όπως αυτή οργανώθηκε από την εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου και λειτούργησε επί δεκαετίες. Όπως στις περισσότερες πασοκικές μεταρρυθμίσεις, περισσότερη έμφαση δόθηκε στην αποδόμηση του προηγούμενου καθεστώτος παρά στην εγκαθίδρυση ενός σύγχρονου νέου. Προβλήματα και δυσλειτουργίες ασφαλώς υπήρχαν, με κυριώτερη τον κομματικό χαρακτήρα των νομαρχών. Αλλά επί τέλους υπήρχε ένα κάθετο ιεραρχικό σύστημα, που ξεκινούσε από τον πρωθυπουργό, περνούσε από τους υπουργούς και τους γενικούς γραμματείς, συνέχιζε στους επιθεωρητές νομαρχών και κατέληγε στους νομάρχες. Οι νομάρχες ασκούσαν έλεγχο νομιμότητας στους Δήμους και στις Κοινότητες, κατένεμαν τα κρατικά κονδύλια, συντόνιζαν τις δημόσιες υπηρεσίες και ταυτόχρονα επέβαλαν την λογική του εθνικού συμφέροντος στα επί μέρους τοπικά. Αυτή η ιεραρχική δομή εξασφάλιζε στοιχειώδη συνοχή και εφαρμογή των αποφάσεων της κεντρικής εκτελεστικής εξουσίας στην περιφέρεια. Η έκταση των νομαρχιών ήταν αρκετά περιορισμένη ώστε να είναι δυνατή η αποτελεσματική τους διοίκηση. Οι νομαρχίες είχαν εξ άλλου οικονομική και πολιτιστική ομοιογένεια, καθώς προέρχονταν από ιστορικές περιοχές και διαιρέσεις του ελληνικού χώρου. Και αυτό διευκόλυνε την διοίκησή τους. Η κατάργηση των νομαρχιών και η συγχώνευσή τους σε αχανείς και ανομοιογενείς περιφέρειες οδήγησε όχι μόνον στην διοικητική παραλυσία αλλά και δημιούργησε διοικητικές οντότητες ανταγωνιστικές προς την κεντρική εξουσία. Διότι οι αιρετοί περιφερειάρχες δεν αισθάνονται καμμία εξάρτηση από την κυβέρνηση. Απ’ εναντίας, η άμεση εκλογή τους τους δίνει την ψευδαίσθηση ότι είναι ένα είδος αυτοδύναμων περιφερειακών πρωθυπουργών. Ακόμα χειρότερα, οι νεοσύστατες περιφέρειες εξελίχθηκαν σε εκτροφεία σκανδάλων, όχι μόνον λόγω του μεγέθους τους αλλά και λόγω της διαπλοκής μεγάλης κλίμακας με το διεφθαρμένο κεντρικό πολιτικό σύστημα. Τέλος, η δημαγωγία, ο λαϊκισμός και τα πελατειακά δίκτυα κατέστησαν, μέσω των περιφερειών, κυρίαρχο στοιχείο και στην τελευταία γωνιά της Ελλάδας. Οι εκλογές καποδιστριακών δημάρχων και περιφερειαρχών αποτελούν μέρος της κεντρικής κομματικής διαπλοκής και δεν έχουν καμμία απολύτως σχέση με τα πραγματικά τοπικά συμφέροντα. Αποτελούν προθάλαμο προώθησης κομματικών ημετέρων στην κεντρική πολιτικη σκηνή και πεδίο άσκησης ενδοκομματικών ισορροπιών, ευνοιοκρατίας και αναξιοκρατίας. Η δε διαφθορά στους ΟΤΑ αποτελεί την κόπρο του Αυγείου του σημερινού κράτους. Αλλά και οι Κοινότητες ενοποιήθηκαν στους λεγόμενους «καποδιστριακούς δήμους» υπό ονομασίες καινές και εξωτικές, που δεν θυμίζουν τίποτα από το συλλογικό παρελθόν τους. Άσχετες κώμες, κωμοπόλεις και πόλεις ενοποιήθηκαν, διαφορετικές κοινωνιολογίες και ανθρωπολογίες ισοπεδωτικά και αναγκαστικά συγχωνεύθηκαν, παραδοσιακοί τοπικισμοί ενσωματώθηκαν ως πηγή μόνιμης δυσλειτουργίας στις νέες δομές. Παραβιάστηκε έτσι ένα προαιώνιο στοιχείο της ελληνικής τάξης πραγμάτων: ότι ο γεωγραφικός και γεωοικονομικός κατακερματισμός γεννά την μικρή πολιτειακή κλίμακα.Και ότι μικρές, αποκεντρωμένες πολιτικές οντότητες υπήρχαν εδώ από την ομηρική εποχή μέχρι τις κοινότητες της τουρκοκρατίας, και ακόμα μέχρι τα χωριά, τους εξωραϊστικούς συλλόγους και τους συνεταιρισμούς της Μεταπολίτευσης. Το αποτέλεσμα ήταν τα μικρότερα χωριά και κωμοπόλεις τελικά να μην αποτελέσουν ισότιμα συστατικά ευρύτερων συσσωματώσεων, αλλά υποβαθμισμένα και περιθωριακά προσαρτήματα των ισχυρότερων ή πολυανθρωπώτερων δήμων. Γιά να προχωρήσουμε στο επίπεδο των (δυσάρεστων γιά το φαυλοκρατικό, κομματικό και πελατειακό σύστημα) προτάσεων: α. να επιτραπεί σε όποιες πρώην κοινότητες (που σήμερα αποτελούν «κοινοτικά διαμερίσματα» με επικεφαλής αντιδημάρχους) επιθυμούν, να ξαναγίνουν αυτοτελείς κοινότητες κατόπιν κοινοτικού δημοψηφίσματος, υπό έναν και μοναδικό όρο: ότι θα υποβάλουν στο Ελεγκτικό Συνέδριο σχέδιο οικονομικής βιωσιμότητας, που θα προβλέψει κάλυψη σε ποσοστό 75% των κοινοτικών δαπανών από εγχώριες πηγές χρηματοδότησης. Ώστε όχι μόνον να μην υπάρξει επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού από τις νεοσυσταθησόμενες κοινότητες, αλλά τουναντίον να υπάρξει ελάφρυνση. β. να εκχωρηθούν στις κοινότητες ουσιαστικές οικονομικές και αναπτυξιακές αρμοδιότητες, ώστε να αποτελέσουν πόλο έλξης των καταγομένων από αυτές εν Αθήναις ανέργων. γ. να καταργηθούν άμεσα οι περιφέρειες και να ανασυσταθούν οι Νομαρχίες. Οι Νομάρχες θα επιλέγονται με απόφαση του υπουργού Εσωτερικών και θα διορίζονται μετά από ακρόαση και έγκριση από αρμόδια διακομματική επιτροπή της Βουλής. Θα προέρχονται από μία δεξαμενή συνταξιούχων δικαστικών, στρατιωτικών και άλλων κατηγοριών δημοσίων λειτουργών, ηλικιακά θα είναι 50-70 ετών, θα υπάρχει κώλυμα εντοπιότητας και η θητεία τους θα είναι τετραετής. Θα ασκούν έλεγχο νομιμότητας και όχι σκοπιμότητας στις Κοινότητες και Δήμους. Έργο τους θα είναι η ανασυγκρότηση του κράτους, η αναγέννηση της περιφέρειας και η αποκατάσταση του κύρους και της εντιμότητας της δημόσιας διοίκησης. Αν κάποιος επιτυχημένος δήμαρχος καποδιστριακού δήμου ή αιρετός περιφερειάρχης αισθάνεται ότι έχει να προσφέρει, θα έχει την δυνατότητα να θέσει υποψηφιότητα γιά βουλευτής, ή επιτέλους γιά Δήμαρχος ή Κοινοτάρχης και ας αποδειξει την αξιοσύνη του μεταβάλλοντας τον Δημο του ή την Κοινότητά του σε πρότυπο ανάπτυξης. Δημοσιεύθηκε στην πρωινή εφημερίδα “Kontra News” την Δευτέρα 27.1.2014. *Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης.

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/9990, Ἀντίβαρο
Nα καταργηθεί ο Καποδίστριας και ο Καλλικράτης και να επιστρέψει ο θεσμός των Νομαρχών by Θεόδωρος Ορέστης • 29 January 2014 • 0 Comments PrintFriendly and PDFΕκτύπωση PDF kallikratisτου Μελέτη Η. Μελετόπουλου* To ΠΑΣΟΚ κατάργησε, με τις διαδοχικές μεταρρυθμίσεις του Καποδίστρια και του Καλλικράτη, ολόκληρη την περιφερειακή διοικητική δομή του Ελληνικού κράτους, όπως αυτή οργανώθηκε από την εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου και λειτούργησε επί δεκαετίες. Όπως στις περισσότερες πασοκικές μεταρρυθμίσεις, περισσότερη έμφαση δόθηκε στην αποδόμηση του προηγούμενου καθεστώτος παρά στην εγκαθίδρυση ενός σύγχρονου νέου. Προβλήματα και δυσλειτουργίες ασφαλώς υπήρχαν, με κυριώτερη τον κομματικό χαρακτήρα των νομαρχών. Αλλά επί τέλους υπήρχε ένα κάθετο ιεραρχικό σύστημα, που ξεκινούσε από τον πρωθυπουργό, περνούσε από τους υπουργούς και τους γενικούς γραμματείς, συνέχιζε στους επιθεωρητές νομαρχών και κατέληγε στους νομάρχες. Οι νομάρχες ασκούσαν έλεγχο νομιμότητας στους Δήμους και στις Κοινότητες, κατένεμαν τα κρατικά κονδύλια, συντόνιζαν τις δημόσιες υπηρεσίες και ταυτόχρονα επέβαλαν την λογική του εθνικού συμφέροντος στα επί μέρους τοπικά. Αυτή η ιεραρχική δομή εξασφάλιζε στοιχειώδη συνοχή και εφαρμογή των αποφάσεων της κεντρικής εκτελεστικής εξουσίας στην περιφέρεια. Η έκταση των νομαρχιών ήταν αρκετά περιορισμένη ώστε να είναι δυνατή η αποτελεσματική τους διοίκηση. Οι νομαρχίες είχαν εξ άλλου οικονομική και πολιτιστική ομοιογένεια, καθώς προέρχονταν από ιστορικές περιοχές και διαιρέσεις του ελληνικού χώρου. Και αυτό διευκόλυνε την διοίκησή τους. Η κατάργηση των νομαρχιών και η συγχώνευσή τους σε αχανείς και ανομοιογενείς περιφέρειες οδήγησε όχι μόνον στην διοικητική παραλυσία αλλά και δημιούργησε διοικητικές οντότητες ανταγωνιστικές προς την κεντρική εξουσία. Διότι οι αιρετοί περιφερειάρχες δεν αισθάνονται καμμία εξάρτηση από την κυβέρνηση. Απ’ εναντίας, η άμεση εκλογή τους τους δίνει την ψευδαίσθηση ότι είναι ένα είδος αυτοδύναμων περιφερειακών πρωθυπουργών. Ακόμα χειρότερα, οι νεοσύστατες περιφέρειες εξελίχθηκαν σε εκτροφεία σκανδάλων, όχι μόνον λόγω του μεγέθους τους αλλά και λόγω της διαπλοκής μεγάλης κλίμακας με το διεφθαρμένο κεντρικό πολιτικό σύστημα. Τέλος, η δημαγωγία, ο λαϊκισμός και τα πελατειακά δίκτυα κατέστησαν, μέσω των περιφερειών, κυρίαρχο στοιχείο και στην τελευταία γωνιά της Ελλάδας. Οι εκλογές καποδιστριακών δημάρχων και περιφερειαρχών αποτελούν μέρος της κεντρικής κομματικής διαπλοκής και δεν έχουν καμμία απολύτως σχέση με τα πραγματικά τοπικά συμφέροντα. Αποτελούν προθάλαμο προώθησης κομματικών ημετέρων στην κεντρική πολιτικη σκηνή και πεδίο άσκησης ενδοκομματικών ισορροπιών, ευνοιοκρατίας και αναξιοκρατίας. Η δε διαφθορά στους ΟΤΑ αποτελεί την κόπρο του Αυγείου του σημερινού κράτους. Αλλά και οι Κοινότητες ενοποιήθηκαν στους λεγόμενους «καποδιστριακούς δήμους» υπό ονομασίες καινές και εξωτικές, που δεν θυμίζουν τίποτα από το συλλογικό παρελθόν τους. Άσχετες κώμες, κωμοπόλεις και πόλεις ενοποιήθηκαν, διαφορετικές κοινωνιολογίες και ανθρωπολογίες ισοπεδωτικά και αναγκαστικά συγχωνεύθηκαν, παραδοσιακοί τοπικισμοί ενσωματώθηκαν ως πηγή μόνιμης δυσλειτουργίας στις νέες δομές. Παραβιάστηκε έτσι ένα προαιώνιο στοιχείο της ελληνικής τάξης πραγμάτων: ότι ο γεωγραφικός και γεωοικονομικός κατακερματισμός γεννά την μικρή πολιτειακή κλίμακα.Και ότι μικρές, αποκεντρωμένες πολιτικές οντότητες υπήρχαν εδώ από την ομηρική εποχή μέχρι τις κοινότητες της τουρκοκρατίας, και ακόμα μέχρι τα χωριά, τους εξωραϊστικούς συλλόγους και τους συνεταιρισμούς της Μεταπολίτευσης. Το αποτέλεσμα ήταν τα μικρότερα χωριά και κωμοπόλεις τελικά να μην αποτελέσουν ισότιμα συστατικά ευρύτερων συσσωματώσεων, αλλά υποβαθμισμένα και περιθωριακά προσαρτήματα των ισχυρότερων ή πολυανθρωπώτερων δήμων. Γιά να προχωρήσουμε στο επίπεδο των (δυσάρεστων γιά το φαυλοκρατικό, κομματικό και πελατειακό σύστημα) προτάσεων: α. να επιτραπεί σε όποιες πρώην κοινότητες (που σήμερα αποτελούν «κοινοτικά διαμερίσματα» με επικεφαλής αντιδημάρχους) επιθυμούν, να ξαναγίνουν αυτοτελείς κοινότητες κατόπιν κοινοτικού δημοψηφίσματος, υπό έναν και μοναδικό όρο: ότι θα υποβάλουν στο Ελεγκτικό Συνέδριο σχέδιο οικονομικής βιωσιμότητας, που θα προβλέψει κάλυψη σε ποσοστό 75% των κοινοτικών δαπανών από εγχώριες πηγές χρηματοδότησης. Ώστε όχι μόνον να μην υπάρξει επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού από τις νεοσυσταθησόμενες κοινότητες, αλλά τουναντίον να υπάρξει ελάφρυνση. β. να εκχωρηθούν στις κοινότητες ουσιαστικές οικονομικές και αναπτυξιακές αρμοδιότητες, ώστε να αποτελέσουν πόλο έλξης των καταγομένων από αυτές εν Αθήναις ανέργων. γ. να καταργηθούν άμεσα οι περιφέρειες και να ανασυσταθούν οι Νομαρχίες. Οι Νομάρχες θα επιλέγονται με απόφαση του υπουργού Εσωτερικών και θα διορίζονται μετά από ακρόαση και έγκριση από αρμόδια διακομματική επιτροπή της Βουλής. Θα προέρχονται από μία δεξαμενή συνταξιούχων δικαστικών, στρατιωτικών και άλλων κατηγοριών δημοσίων λειτουργών, ηλικιακά θα είναι 50-70 ετών, θα υπάρχει κώλυμα εντοπιότητας και η θητεία τους θα είναι τετραετής. Θα ασκούν έλεγχο νομιμότητας και όχι σκοπιμότητας στις Κοινότητες και Δήμους. Έργο τους θα είναι η ανασυγκρότηση του κράτους, η αναγέννηση της περιφέρειας και η αποκατάσταση του κύρους και της εντιμότητας της δημόσιας διοίκησης. Αν κάποιος επιτυχημένος δήμαρχος καποδιστριακού δήμου ή αιρετός περιφερειάρχης αισθάνεται ότι έχει να προσφέρει, θα έχει την δυνατότητα να θέσει υποψηφιότητα γιά βουλευτής, ή επιτέλους γιά Δήμαρχος ή Κοινοτάρχης και ας αποδειξει την αξιοσύνη του μεταβάλλοντας τον Δημο του ή την Κοινότητά του σε πρότυπο ανάπτυξης. Δημοσιεύθηκε στην πρωινή εφημερίδα “Kontra News” την Δευτέρα 27.1.2014. *Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης.

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/9990, Ἀντίβαρο



Νομοί Ελλάδας 
Μελέτη Η. Μελετόπουλου* 

To ΠΑΣΟΚ κατάργησε, με τις διαδοχικές μεταρρυθμίσεις του Καποδίστρια και του Καλλικράτη, ολόκληρη την περιφερειακή διοικητική δομή του Ελληνικού κράτους, όπως αυτή οργανώθηκε από την εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου και λειτούργησε επί δεκαετίες. Όπως στις περισσότερες πασοκικές μεταρρυθμίσεις, περισσότερη έμφαση δόθηκε στην αποδόμηση του προηγούμενου καθεστώτος παρά στην εγκαθίδρυση ενός σύγχρονου νέου. Προβλήματα και δυσλειτουργίες ασφαλώς υπήρχαν, με κυριώτερη τον κομματικό χαρακτήρα των νομαρχών. Αλλά επί τέλους υπήρχε ένα κάθετο ιεραρχικό σύστημα, που ξεκινούσε από τον πρωθυπουργό, περνούσε από τους υπουργούς και τους γενικούς γραμματείς, συνέχιζε στους επιθεωρητές νομαρχών και κατέληγε στους νομάρχες. Οι νομάρχες ασκούσαν έλεγχο νομιμότητας στους Δήμους και στις Κοινότητες, κατένεμαν τα κρατικά κονδύλια, συντόνιζαν τις δημόσιες υπηρεσίες

Δευτέρα 13 Ιανουαρίου 2014

Ο Γιάννης και ο λύκος

Ο Γιάννης και ο λύκος

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/9788, Ἀντίβαρο

Ο Γιάννης και ο λύκος

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/9788, Ἀντίβαρο
 

του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

   Γ.Προβόπουλος, 25 Οκτωβρίου 2010, συνέντευξη στο έγκυρο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters: «Προβλέπω επιστροφή στις αγορές το 2011». 

  Γ.Προβόπουλος, 27 Ιουλίου 2011: «Επιστροφή στην ανάπτυξη το 2012, θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης κάτω του 1% το 2012 και άνω του 2% γιά το 2013».

Τρίτη 17 Δεκεμβρίου 2013

Η Μεγάλη Οδός προς Ανατολάς

Η Μεγάλη Οδός προς Ανατολάς by Θεόδωρος Ορέστης • 17 November 2013 • 1 Comment PrintFriendly and PDFΕκτύπωση PDF German_Reichτου Μελέτη Η. Μελετόπουλου* ΤΟ 1871, μετά την συντριβή της Γαλλίας από την Πρωσσία, και ενώ το Παρίσι επολιορκείτο από τα πρωσσικά στρατεύματα, στα ανάκτορα των Βερσαλλιών ανακηρύχθηκε η Γερμανική Ομοσπονδιακή Αυτοκρατορία (το πρώτο ενωμένο γερμανικό Ράιχ) και ο βασιλιάς της Πρωσσίας Γουλιέλμος ονομάστηκε Αυτοκράτορας (Kaiser). O Όττο φον Μπίσμαρκ, ο αρχιτέκτων αυτής της εντυπωσιακής επιτυχίας, διορίστηκε καγκελάριος της αυτοκρατορίας. Το τεράστιο Γερμανικό Ράιχ εκτεινόταν από τον Ρήνο μέχρι την Βαλτική θάλασσα, ενώ περιελάμβανε μεγάλο τμήμα της σημερινής Πολωνίας και τις ανατολικές γαλλικές επαρχίες της Αλσατίας και της Λωραίννης. Το Ράιχ εξελίχθηκε σύντομα σε ισχυρή βιομηχανική οικονομία, αλλά ασφυκτιούσε οικονομικά σ’ έναν κόσμο που ήλεγχαν οι παραδοσιακές μεγάλες δυνάμεις (τότε Μεγάλη Βρεταννία, Γαλλία και Ρωσσία). Όπως κάθε φιλόδοξη νεοπαγής υπερδύναμη, έτσι και το Ράϊχ αποδύθηκε αμέσως σε προσπάθεια απόκτησης αποικιών (στην Αφρική και στην Ασία) και, το κυριότερο, πρόσβασης σε πηγές ενέργειας. Τότε η βασική πετρελαιοφόρα περιοχή ήταν η αραβική Εγγύς Ανατολή, που βρισκόταν υπό οθωμανική κατοχή. Η Γερμανία αποδύθηκε σε επιχείρηση διείσδυσης στα οθωμανικά κέντρα εξουσίας, έστειλε διπλωμάτες και στρατιωτικούς συμβούλους, εμπόρους και κατασκόπους, και σύντομα άρχισε να υπογράφει συμβάσεις αποικιοκρατικού χαρακτήρα. Η κυριότερη συμφωνία ήταν η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Βερολίνου-Βαγδάτης, που θα συνέδεε το Ράιχ με το πετρέλαιο. Αυτό που οι Γερμανοί ονόμασαν «Μεγάλη Οδό προς Ανατολάς» (Drang nach Osten). Το 1914 ο σιδηρόδρομος είχε ήδη φτάσει στο Ικόνιο, σε απόσταση αναπνοής από την Μοσσούλη. Αλλά τότε ακριβώς εξερράγη ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, που είχε ως συνέπεια την παρεμπόδιση του γερμανικού Ράιχ να αποκτήσει πετρελαιοπηγές και να διεκδικήσει την παγκόσμια ηγεμονία. Παρόμοιο σκηνικό επαναλήφθηκε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι δύο μεγάλες γερμανικές στρατιές που προωθούντο προς την Εγγύς Ανατολή συνετρίβησαν από τους Συμμάχους, η μία στο Στάλινγκραντ και η άλλη στο Ελ-Αλαμέιν. Το 1989 οι δύο Γερμανίες ενοποιήθηκαν και γεννήθηκε ή μάλλον αναγεννήθηκε για τρίτη φορά ο Γερμανικός γίγαντας. Ήταν ζήτημα χρόνου η ενωμένη Γερμανία να διεκδικήσει και πάλι την παγκόσμια ηγεμονία. Αυτήν την φορά με οικονομικά μέσα, διότι λόγω του εθνικοσοσιαλιστικού παρελθόντος της έχει αποκλειστεί εσαεί από το παγκόσμιο γεωοστρατηγικό παιχνίδι. Η καθυπόταξη της Ευρώπης μέσω του χρέους των μικρών (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία), των μεσαίων (Ισπανία, Ιταλία) και των μεγάλων (Γαλλία) κρατών ήταν το πρώτο βήμα. Τώρα όμως ο γίγαντας χρειάζεται ενέργεια. Η Φουκουσίμα απέκλεισε την πυρηνική ενέργεια ως επικίνδυνη. Οι πετρελαιοπηγές της Εγγύς Ανατολής φθίνουν, και άλλωστε το μέγεθός τους ήταν ικανό για τον καπιταλισμό του 19ου αιώνα ή και του 20ού, όχι όμως για του 21ου . Η ανακάλυψη των τεραστίων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στην Ανατολική Μεσόγειο, που βρίσκεται στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, αποτελεί για την Γερμανία μέσον για την ενεργειακή της αυτάρκεια και οικονομική γιγάντωση. Η Γερμανία δεν έχει άμεση πρόσβαση στα κοιτάσματα. Χρειάζεται «εταίρο», έναν αδύναμο και ελεγχόμενο εταίρο, μέσω του οποίου να διεισδύσει στο ενεργειακό παιχνίδι. Μεγάλο μέρος των κοιτασμάτων βρίσκεται εντός ή στα όρια της ελληνικής ΑΟΖ. Το διεφθαρμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα, που επί δεκαετίες «συνεργάζεται» αρμονικά με την Ζήμενς, είναι εύκολα ελέγξιμο. Η κρίση χρέους είναι η ευκαιρία. Στο τελευταίο Μνημόνιο υπάρχει σαφής πρόβλεψη ενυποθήκευσης του ορυκτού πλούτου της χώρας, ως εγγύηση των δανειστών. Για την γερμανική πολιτική, αυτή είναι η ουσία του τρίτου μνημονίου. Και για την Ελλάδα, αυτός είναι ένας πάρα πολύ σημαντικός λόγος να επαναδιεκδικήσεἶ την νομισματική της κυριαρχία. Η σφοδρή αμερικανο-γερμανική διαμάχη και η γενικευμένη αντίδραση εναντίον του άγαρμπου γερμανικού ηγεμονισμού μας προσφέρει δυνατότητες ισχυρών συμμαχιών στην απεμπλοκή μας από την γερμανοκρατούμενη Ευρωζώνη. Δημοσιεύθηκε στην πρωινή εφημερίδα “Kontra News” την Δευτέρα, 11.11.2013. * Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης.

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/9463, Ἀντίβαρο


 http://www.antibaro.gr/wp-content/uploads/2013/11/German_Reich.png

   Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

  Το 1871, μετά την συντριβή της Γαλλίας από την Πρωσσία, και ενώ το Παρίσι επολιορκείτο από τα πρωσσικά στρατεύματα, στα ανάκτορα των Βερσαλλιών ανακηρύχθηκε η Γερμανική Ομοσπονδιακή Αυτοκρατορία (το πρώτο ενωμένο γερμανικό Ράιχ) και ο βασιλιάς της Πρωσσίας Γουλιέλμος ονομάστηκε Αυτοκράτορας (Kaiser). O Όττο φον Μπίσμαρκ, ο αρχιτέκτων αυτής της εντυπωσιακής επιτυχίας, διορίστηκε καγκελάριος της αυτοκρατορίας. Το τεράστιο Γερμανικό Ράιχ εκτεινόταν από τον Ρήνο μέχρι την Βαλτική θάλασσα, ενώ

Δευτέρα 22 Απριλίου 2013

Ψήγματα λανθάνοντος Βουλγάρικου αναθεωρητισμού

Ψήγματα λανθάνοντος Βουλγάρικου αναθεωρητισμού 20 April 2013 Βαλκάνια, Μελέτης Μελετόπουλος Μελέτης Η. Μελετόπουλος Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης Πρόσφατο διπλωματικό επεισόδιο που δημιουργήθηκε σε ελληνοβουλγαρική στρατιωτική σύσκεψη στην Σόφια, δείχνει πόσο επίπλαστη και εύθραστη είναι η ηρεμία στις διακρατικές σχέσεις στα Βαλκάνια, ακόμη και μεταξύ χωρών που δεν ενεπλάκησαν σε διαμάχες τις τελευταίες δεκαετίες. Σε προετοιμασία κοινής αεροπορικής άσκησης υπό την ονομασία «Θρακικός Αστήρ», προγραμματισμένη γιά τον ερχόμενο Ιούλιο, με αμερικανική μάλιστα συμμετοχή, εμφανίστηκε άνευ αποχρώντος λόγου ιστορικός χάρτης με την υποτιθέμενη πρόγονο της σημερινής Βουλγαρίας αρχαία Θράκη στα όρια οποίας συμπεριελαμβάνετο και η σημερινή Ελληνική Θράκη . Στον χάρτη μάλιστα εμφανιζόταν η Μακεδονία ως διακριτή, μη ελληνική οντότητα. Και η μεν παρεξήγηση ήρθη με απολογία και διόρθωση της βουλγαρικής πλευράς, αλλά έδειξε πόσο βαθειά ριζωμένες είναι, με παμπάλαιες ιστορικές μνήμες και απωθημένα, ο αναθεωρητισμός και ο εθνικισμός στην περιοχή μας. Και πόσο εύκολα ανασύρονται από το υπέδαφος του συλλογικού υποσυνείδητου. Η Βουλγαρία, μετά την κατάληψη και κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τις ωμότητες από τις οποίες αυτή συνοδεύτηκε, δεν είχε ποτέ ξανά κάποια σοβαρή διατάραξη των σχέσεών της με την Ελλάδα. Η χώρα προσαρτήθηκε το 1946 στην σοβιετική σφαίρα επιρροής και υπέστη την μοίρα όλων των κομμουνιστικών καθεστώτων: ανελευθερία, οικτρό βιοτικό επίπεδο, στέρηση στοιχειωδών ατομικών δικαιωμάτων. Αποκόπηκε δε ολοκληρωτικά από το διεθνές περιβάλλον, διότι με την Δύση (ιδιαίτερα την Γαλλία και την Γερμανία, με τις οποίες συνεδέετο διπλωματικά, πολιτιστικά και δυναστικά) την χώριζε το «Σιδηρούν Παραπέτασμα». Η γειτονική Γιουγκοσλαυία ήρθε σε ρήξη με τον Στάλιν και ακολούθησε τον δικό της «αδέσμευτο δρόμο», ενώ ο Τίτο κατασκεύασε το μακεδονικό ψευδοκράτος, προβάλλοντας εδαφικές αξιώσεις επί της βουλγαρικής «Μακεδονίας του Πιρίν». Η Ρουμανία ακολούθησε πολιτική σχετικής αυτονομίας έναντι της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Η Ελλάδα ήταν προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ, όπως και η Τουρκία. Στην γεωπολιτική της απομόνωση, η Βουλγαρία είδε μία αχτίδα φωτός από ελληνικής πλευράς. Μετά την επιστροφή του το 1974, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ανέπτυξε εξαιρετικές και εγκάρδιες σχέσεις με τον κομμουνιστή ηγέτη Ζίφκωφ, ο Ανδρέας Παπανδρέου τις συνέχισε, ενώ υπήρξαν και σημαντικές επιστημονικές-πολιτιστικές ανταλλαγές. Παρά ταύτα, στο εθνολογικό μουσείο της Σόφιας εξακολούθησε να είναι αναρτημένος στην είσοδο ο χάρτης της Μεγάλης Βουλγαρίας του Αγίου Στεφάνου. Με την συνθήκη αυτή του 1878, ως συνέπεια της ρωσσικής νίκης επί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανακηρύχθηκε η Βουλγαρία αυτόνομη ηγεμονία, συμπεριλαμβάνοντας ολόκληρη την σημερινή Βουλγαρία, την Μακεδονία (με το λιμάνι της Καβάλας), τις λίμνες Πρέσπες και την Αχρίδα, μέχρι τη γραμμή Καστοριάς – Βέροιας, πλην της Θεσσαλονίκης και της Χαλκιδικής. Η Συνθήκη αυτή ανετράπη λίγες εβδομάδες μετά στο Συνέδριο του Βερολίνου, οπότε περιορίστηκε η Βουλγαρία σε αμιγώς βουλγαρικά εδάφη. Εξακολουθεί όμως να στοιχειώνει το συλλογικό υποσυνείδητο των Βουλγάρων. Αλλά και ακόμη παλαιότερα ιστορικά γεγονότα, όπως η μαζική τύφλωση των Βουλγάρων στρατιωτών από τον Βασίλειο Β’ στο Κλειδί το 1014, μέχρι πιό πρόσφατα, όπως η «απώλεια» της Θεσσαλονίκης το 1912 και η βουλγαρική ήττα στον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο το 1913 προσδιορίζουν όπως φαίνεται το ανορθολογικό, ψυχικό υπόστρωμα των διμερών αντανακλαστικών. Η πολυδιάσπαση της αμερικανικής πολιτικής, η δραστηριοποίηση της ρωσσικής προς νότον, η εξασθένιση του κοινού ευρωπαϊκού οράματος, η κρίση της ελληνικής οικονομίας και η ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο λόγω των υδρογονανθράκων καθιστούν το περιβάλλον ευάλωτο σε επικίνδυνες φαντασιώσεις και αναβιώσεις, που σε εποχές νηνεμίας θεωρούνται γραφικότητες.

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/7987, Ἀντίβαρο


http://www.antibaro.gr/wp-content/uploads/2013/04/bulgaria.gif Μελέτης Η. Μελετόπουλος Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης Πρόσφατο διπλωματικό επεισόδιο που δημιουργήθηκε σε ελληνοβουλγαρική στρατιωτική σύσκεψη στην Σόφια, δείχνει πόσο επίπλαστη και εύθραστη είναι η ηρεμία στις διακρατικές σχέσεις στα Βαλκάνια, ακόμη και μεταξύ χωρών που δεν ενεπλάκησαν σε διαμάχες τις τελευταίες δεκαετίες. Σε προετοιμασία κοινής αεροπορικής άσκησης υπό την ονομασία «Θρακικός Αστήρ», προγραμματισμένη γιά τον ερχόμενο Ιούλιο, με αμερικανική μάλιστα συμμετοχή, εμφανίστηκε άνευ

Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΓΓΕΝΕΙΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ

Γράφει : ο Μελέτης Μελετόπουλος*
Η κυβέρνηση Παπαδήμου πάσχει από τρεις βασικές εγγενείς αντιφάσεις, που δημιουργούν σοβαρή αμφιβολία για την ευόδωση των σκοπών της.
1. Η σωφροσύνη θα επέτασσε ο κ. Λουκάς Παπαδήμος να σχηματίσει μία ολιγομελή κυβέρνηση προσωπικοτήτων, χωρίς απολύτως καμμία σχέση με το πολιτικό σύστημα που οδήγησε την χώρα στην πρωτοφανή χρεωκοπία. Αντ’αυτού, δέχθηκε πλήρως τους όρους των κομμάτων που τον κάλεσαν να «κυβερνήσει».
Δέχθηκε ως αντιπροέδρους τους δύο αποτυχημένους, δημόσια προπηλακιζόμενους και βαλλόμενους πανταχόθεν αντιπροέδρους του προκατόχου του. Του επεβλήθη το ίδιο οικονομικό επιτελείο,που απέτυχε παταγωδώς , δύο χρόνια τώρα, να επιλύσει και το παραμικρό πρόβλημα. Και σχημάτισε μία τερατώδη παλαιοκομματική κυβέρνηση 49 μελών, που εκπροσωπούν όλο σχεδόν το φάσμα του πολιτικού συστήματος που ευθύνεται για την κατάρρευση της χώρας.
Ας φανταστεί κανείς τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1910 να σχηματίζει κυβέρνηση με υπουργούς τους παλαιοκομματικούς πολιτευτές που είχαν οδηγήσει την Ελλάδα στην χρεωκοπία του 1893 και στον εξευτελισμό του 1897.Ας φανταστεί κανείς τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να σχηματίζει κυβέρνηση, το 1974, από εκπροσώπους του οικτρού καθεστώτος που οδήγησε την Ελλάδα στην εθνική τραγωδία της Κύπρου.
Όσοι φαντασιώνονται τον κ.Παπαδήμο ως την προσωπικότητα που θα ανατρέψει το σύστημα, ας θυμηθούν ότι υπήρξε στενός συνεργάτης των πρωθυπουργών και διορισμένος τραπεζίτης των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης. Γνωρίζει καλά, εκ των έσω, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, αφού επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου, τον Δεκέμβριο του 1993, διορίστηκε υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, και διοικητής τον Οκτώβριο του 1994. Από το 2002 έως το 2010 ήταν αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (με ελληνική κυβερνητική υπόδειξη) και μετά την αποχώρησή του μέχρι την πρωθυπουργοποίησή του διετέλεσε άμισθος σύμβουλος του οικτρά αποτυχημένου πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου. Επομένως, αν και τονίστηκε ιδιαίτερα το επιστημονικό προφίλ του, πολιτικά είναι οργανικό μέρος του συστήματος της Μεταπολίτευσης. Αυτό εξηγεί την έλλειψη οποιουδήποτε όρου και διαπραγματευτικής ισχύος εκ μέρους του.
(«Δέχομαι την εντολή, αλλά θα σχηματίσω μία κυβέρνηση 15 εξωκομματικών προσωπικοτήτων, θα εισπράξω την 6η δόση, θα καταθέσω ένα πολυνομοσχέδιο-εξπρές με τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και θα διεξαγάγω εκλογές τον Ιανουάριο», όφειλε να απαντήσει, προκειμένου να έχει κάποια ελάχιστη πιθανότητα επιτυχίας).
Στο εσωτερικό της κυβέρνησης Παπαδήμου είναι εγκατεστημένος ο σκληρός πυρήνας του παλαιοκομματισμού, οι αξιωματούχοι των κομμάτων που οδήγησαν την Ελλάδα στην διάλυση, οι κομματάνθρωποι και οι ευνοούμενοι, οι εγκάθετοι των κομματικώνμηχανισμών και οι κυνικοί εκπρόσωποι της κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας. Βρίσκονται εκεί ακριβώς για να μην υπάρξει καμμία περίπτωση να συρρικνωθεί το πελατειακό τους κράτος, να μην καταργηθούν οι χιλιάδες άχρηστοι οργανισμοί-πρυτανεία αργομισθίας των κομματικών στελεχών, να μην περικοπούν κατ’ελάχιστον τα προκλητικά τους προνόμια. Αυτή είναι η πρώτη θεμελιώδης αντίφαση αυτής της κυβέρνησης.
2. Η δεύτερη αντίφαση αφορά την ασκηθησομένη οικονομική πολιτική. Η σκληρή φορολογική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου-Βενιζέλου-Λοβέρδου συνέτριψε την κατανάλωση,κατέστρεψε τις μικρομεσαίες και πολλές μεγάλες επιχειρήσεις,εκτόξευσε την ανεργία στο εκατομμύριο, προκάλεσε μαζικό κύμα μετανάστευσης πτυχιούχων ακόμη και μεσηλίκων στο εξωτερικό,στοχοποίησε την ακίνητη περιουσία (τελικό καταφύγιο της ελληνικής οικογένειας) και δημιούργησε κλίμα γενικευμένης απόγνωσης και απαισιοδοξίας. Παράλληλα, η κυβέρνηση αυτή δεν εφάρμοσε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΜΙΑ από τις κατεπείγουσες και αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, δηλαδή κατάργηση ΔΕΚΟ, άχρηστων δημόσιων οργανισμών κλπ., περιφρουρώντας λυσσαλέα τα προνόμια της κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας. Επειδή ακριβώς δενήθελε να αγγίξει το τεράστιο, διεφθαρμένο, δαπανηρό, σοβιετικών προδιαγραφών πελατειακό κράτος, προκειμένου να αντλήσει τα απαιτούμενα χρήματα επιδόθηκε σε πρωτοφανή φορολογική επιδρομή εναντίον της ελληνικής κοινωνίας. Με μοναδικό αποτέλεσμα την κατάρρευση των φορολογικών εσόδων και τον αποκλεισμό οιαςδήποτε περίπτωσης να εξέλθει η ελληνική οικονομία από την ύφεση.
Εάν η κυβέρνηση Παπαδήμου ακολουθήσει αυτήν την οικτρή πολιτική, είναι απολύτως βέβαιο ότι η κατάρρευση της ελληνικής κοινωνίας θα συνεχίσει αδιατάρακτη την πορεία της, μέχρις ότου η χώρα μας μετατραπεί σε σωρό ερειπίων. Μέχρις στιγμής, στις προγραμματικές δηλώσεις της νέας (όσο και παληάς) κυβέρνησης αναπαράγεται η ίδια καταστροφική συνταγή: αύξηση φόρων και μείωση μισθών. Αλλά δεν ακούσαμε κάποια εξαγγελία για μία γενναία αναδιάρθρωση του κράτους και τις ριζικές μεταρρυθμίσεις που θα καθιστούσαν την Ελλάδα βιώσιμο κράτος.
Επίσης ο νέος (αλλά επικεφαλής κυβερνήσεως του παρελθόντος) πρωθυπουργός δεν έκανε κάποιο διάγγελμα, να εξηγήσει στον ελληνικό λαό την ενδεδειγμένη κατεύθυνση που απαιτούν οι περιστάσεις. Δεν βρήκε το θάρρος να εξηγήσει ότι η ζωή μας όπως την ξέραμε αποτελεί παρελθόν, ότι πρέπει όλοι μαζί να ανασκουμπωθούμε και νααλλάξουμε τρόπο ζωής και κυρίως τρόπο σκέψης.
3. Η τρίτη-και ίσως η βαθύτερη- αντίφαση της κυβέρνησης Παπαδήμου είναι ότι δεν δείχνει να έχει αντιληφθεί (ή δεν θέλει να αντιληφθεί) ότι το πρόβλημα της χώρας επιφανειακά μόνον είναι οικονομικό, ενώ στην ουσία του είναι πολιτικό.
ΟΣΟ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΕΣΜΟΥΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ.

Ο κλειστός, αυτοαναφερόμενος και αυτοαναπαραγόμενος ολιγαρχικός κοινοβουλευτισμός της Μεταπολίτευσης, η οικογενειοκρατία, ο φεουδαρχικός τρόπος λειτουργίας των κομμάτων και του κοινοβουλίου, η αναξιοκρατία και η ευνοιοκρατία, η διαφθορά, το μαύρο χρήμα, το πελατειακό σύστημα, ο έλεγχος της Δικαιοσύνης από το πολιτικό σύστημα, η ασυλία των πολιτικών, τα προνόμια, η ανάδειξη των πολιτικών στελεχών όχι από την κοινωνία αλλά από τις αυλές των εκάστοτε τριτοκοσμικών σατραπίσκων,τα κομματικά πανεπιστήμια-φυτώρια κομματικών στελεχών και το «άσυλο» που απαγορεύει την ελεύθερη σκέψη και διευκολύνει το μονοπώλιο του κομματικού λόγου, οι ολιγαρχικοί εκλογικοί νόμοι,οι παρακρατικοί μηχανισμοί με ψευδοπροοδευτικό προσωπείο ως έσχατο καταφύγιο του συστήματος, αυτά συγκροτούν το πρόβλημα της χώρας. Μόνον μία ριζική πολιτική μεταρρύθμιση μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις εξόδου της χώρας από την προϊούσααποσύνθεση.
Μόνον η εγκαθίδρυση μίας σύγχρονης δημοκρατίας ευρωπαϊκού τύπου, ενός υγιούς κράτους και ενός σοβαρού εκπαιδευτικού συστήματος, μόνον η ανάδειξη νέων πολιτικών δυνάμεων από την κοινωνία εγγυώνται την σωτηρία της χώρας.
Αυτήν την ριζική πολιτική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να την πραγματοποιήσει η κυβέρνηση Παπαδήμου-Βενιζέλου-Πάγκαλου-Αβραμόπουλου κλπ. Επομένως η βαθύτερη δομή που παράγει την χρεωκοπία και αποκλείει την αντιμετώπισή της θα επιβιώνει, όσο θα επιβιώνει το σημερινό πολιτικό καθεστώς. Είναι φανερό ότι ο επίλογος της περιόδου της Μεταπολίτευσης θα είναι μία χαοτική περίοδος, με διαδοχικές κυβερνήσεις σε διάφορους συνδυασμούς,ενώ θα πλήττεται βάναυσα το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού, θα καταρρέει η κοινωνική συνοχή, η δημόσια τάξη, η εθνική αξιοπρέπεια. Μέχρις ότου η λύτρωση έρθει μέσα από την συνολική αντικατάσταση του σημερινού τριτοκοσμικού πολιτικού σκηνικού από ένα νέο, από άφθαρτους, ικανούς και έντιμους ηγέτες.


*ο Μελέτης Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών
και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης
Το αλίευσα ΕΔΩ

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ


Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε προφανή και πρωτοφανή δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα. Η εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς τα κόμματα έχει καταρρεύσει. Το κοινωνικό συμβόλαιο διαρρηγνύεται βίαια.

Η  κυβέρνηση, αφού κατέκτησε την εξουσία με ένα πελώριο ψεύδος («λεφτά υπάρχουν»), έχει στραφεί με μανία εναντίον της κοινωνίας, την οποία κατακρεουργεί  προκειμένου να περισώσει τα ολιγαρχικά της προνόμια. Η άγρια φορολογική επιδρομή, που αναιρεί την ίδια την έννοια της μικρομεσαίας ιδιοκτησίας, είναι το υποκατάστατο της περικοπής δαπανών. 

Η τρόϊκα δεν ζήτησε φορολογική εξόντωση των μικρών και μεσαίων στρωμάτων, των επιχειρήσεων και των ιδιωτών, η κυβέρνηση την επέλεξε, αρνούμενη να προβεί σε οιαδήποτε σοβαρή περικοπή δαπανών. Αλλά περικοπή δαπανών σημαίνει κλείσιμο των κομματικών εκτροφείων των ΔΕΚΟ, μείωση των υπέρογκων απολαυών των χρυσοκάνθαρων δημοσίων υπαλλήλων, κλείσιμο κάποιων από τα 25(!) πανεπιστήμια όπου βολεύθηκαν οι οργανικοί ψευδοδιανοούμενοι φίλοι των κομμάτων εξουσίας (και της ψευδοανανεωτικής αριστεράς), σημαίνει περικοπή της κρατικής επιχορήγησης στα κόμματα, κατάργηση των προνομίων της ολιγαρχίας και φυσικά είσπραξη του φόρου από μεγαλοσχήμονες διαπλεκόμενους ολιγάρχες,  φίλους των πολιτικών της Μεταπολίτευσης.  Όχι μόνον αυτά δεν έγιναν, αλλά, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Τραπέζης Ελλάδος, το τελευταίο εξάμηνο η κυβέρνηση αύξησε τις δαπάνες και προσέλαβε 24.000 δημοσίους υπαλλήλους(!).



     Η αντιπολίτευση αδυνατεί να λειτουργήσει ως εναλλακτική λύση. Όχι μόνον σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις είναι ανίκανη να απορροφήσει την δυσαρέσκεια (η οριακή άνοδός της οφείλεται στην κατάρρευση της κυβέρνησης, ενώ σε απόλυτους  αριθμούς η αντιπολίτευση παραμένει καθηλωμένη σε ποσοστά της τάξεως του 18-20 %). Αλλά και ουδείς εμπιστεύεται ως σοβαρό ενδεχόμενο διακυβέρνησης την «ηγετική ομάδα» που διαμόρφωσε ο Α. Σαμαράς  με δευτερεύοντα πρόσωπα της οικτρής διακυβέρνησης Καραμανλή.
      Οι επαναστατικές φαντασιώσεις της Αριστεράς, που μόλις αποκατέστησε τον άνθρωπο που προκάλεσε έναν εμφύλιο πόλεμο (και που στο τέλος διαγράφηκε από τις τάξεις του ΚΚΕ  ως πράκτορας)  Νίκο Ζαχαριάδη, αν δεν είναι γραφικές και εξωπραγματικές ,πάντως θεωρούνται απαράδεκτες και επικίνδυνες από την τεράστια πλειοψηφία του Ελληνικού λαού. Η μετατροπή της Ελλάδας σε σοβιετική δικτατορία, που απεφεύχθη με ποταμούς αίματος το 1944-9, ασφαλώς είναι γελοίο και να την φαντάζεται κανείς έστω και ως υποθετικό ενδεχόμενο είκοσι χρόνια μετά την παταγώδη αποτυχία και κατάρρευση του κομμουνισμού στην Σοβιετική Ένωση και την Ανατολική Ευρώπη και την μετατροπή της Κίνας σε καπιταλιστική υπερδύναμη.

    Συνολικά το πολιτικό σύστημα έχει αποκοπεί από την κοινωνία, όπως δείχνουν τα τεράστια ποσοστά απαξίωσης στις δημοσκοπήσεις και βεβαίως  οι συνεχείς και πρωτοφανείς διαδηλώσεις, οι προπηλακισμοί των πολιτικών προσώπων, τα μέτρα φρούρησης που ταιριάζουν σε τριτοκοσμικά δικτατορικά καθεστώτα. Η τυπική λειτουργία του κοινοβουλίου δεν συνεπάγεται ουσιαστική δημοκρατική ζωή και η διεξαγωγή εκλογών με συμμετοχή του ημίσεως του εκλογικού σώματος θέτουν σοβαρό ζήτημα όχι τυπικής νομιμότητας αλλά ουσιαστικής νομιμοποίησης του κοινοβουλευτικού καθεστώτος της Μεταπολίτευσης.

     Για πρώτη φορά μετά την εκτροπική περίοδο 1965-1974 υπάρχει τόσης μεγάλης έκτασης συζήτηση για την νομιμότητα της εξουσίας. Αμφισβητείται από έγκυρους συνταγματολόγους (τους πανεπιστημιακούς  δασκάλους μάλιστα των συνταγματολόγων υπουργών Βενιζέλου, Λοβέρδου κλπ.) η νομιμότητα των διαφόρων εξοντωτικών μέτρων ,εκτάκτων εισφορών, τελών μέσω ΔΕΗ, αναδρομικών πληρωμών, της παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας και της φοροδοτικής ικανότητας στην φορολογία, της κατάργησης των κοινωνικών δικαιωμάτων, του ίδιου του μνημονίου. Η υπερψήφιση διαφόρων μέτρων από την Βουλή δεν σημαίνει αυτομάτως την συνταγματικότητά τους.
 
Το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης οδηγεί τώρα την χώρα στην χρεωκοπία, στον εξευτελισμό και στον διεθνή διασυρμό, στην πλήρη αποικιοποίηση, εξωθεί την νεολαία στην μαζική φυγή στο εξωτερικό, την εθνική ακεραιότητα και αξιοπρέπεια στο βάραθρο.


     Το δε καταπληκτικό είναι η παντελής απουσία παραιτήσεων. Μετά από δύο χρόνια τραγικής αποτυχίας, με βαρύτατες συνέπειες για το σύνολο του Ελληνικού λαού, δεν βρέθηκε ένας αξιωματούχος του κράτους, πρωθυπουργός, υπουργός, υφυπουργός κλπ., να αναλάβει την ατομική έστω ευθύνη του για τα οικτρά αποτελέσματα της κυβερνητικής πολιτικής και να υποβάλει την παραίτησή του.
 
Εξωθείται υπ’ αυτές τις συνθήκες η κοινωνία των πολιτών να απαιτήσει, μέσα σε συνθήκες χάους, την αυτοπροστασία της. Το 1843, το 1909, το 1922, το 1974 ο Ελληνικός λαός ανέλαβε τις ευθύνες του, ανέτρεψε με  συλλογικές, γνήσια λαϊκές και αυθόρμητες  διαδικασίες την φαυλοκρατία, ανέδειξε νέους, δημοκρατικούς θεσμούς και νέα, άξια ηγεσία, διέσωσε την αξιοπρέπειά του και εξασφάλισε την επιβίωσή του.

     Σήμερα, το περισσότερο που μπορεί να πράξει το πολιτικό κατεστημένο της Μεταπολίτευσης είναι να εξασφαλίσει την ευθανασία του, παραδίδοντας με ψήφο εμπιστοσύνης την διακυβέρνηση της χώρας σε μία κυβέρνηση προσωπικοτήτων και αποχωρώντας οριστικά από το προσκήνιο. Σε μία κυβέρνηση προσώπων που δεν θα προκύπτουν από τα κομματικά φυτώρια της Μεταπολίτευσης, δεν θα έχουν πελατειακές δεσμεύσεις, σκοτεινό παρελθόν, μαύρο χρήμα και εγνωσμένη ανικανότητα. Σε μία κυβέρνηση έντιμων και ικανών πολιτών, ηθικά απρόσβλητων, που θα λάβει άμεσα τα απαιτούμενα μέτρα για την διάσωση της Πατρίδας, θα αποκαταστήσει τον νόμο και την δικαιοσύνη, θα τιμωρήσει τους υπεύθυνους της εθνικής συμφοράς και θα προκηρύξει δημοψήφισμα για την κατάργηση του ολιγαρχικού, διαπλεκόμενου κοινοβουλευτισμού ,την αλλαγή του Συντάγματος και την εγκαθίδρυση μίας υγιούς και αποτελεσματικής προεδρικής δημοκρατίας.

Mελέτης Η. Μελετόπουλος
Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών
Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης 

Σχόλιο Στττ: ¨Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρετε¨. Πιστεύει κανείς ότι οι ¨προσωπικότητες¨ θα σώσουν την Ελλάδα; Μήπως δεν είναι μορφωμένοι και κοσμογυρισμένοι οι 300; Ποιος εγγυάται ότι η αλλαγή του Συντάγματος θα είναι προς όφελος του λαού και όχι των 300; Ποιος σας εξασφαλίζει ότι δεν θα γράψουν ύπουλα και εν αγνοία του λαού άρθρα στο Σύνταγμα, ώστε όσα εμποδίζουν τις ενέργειες των νυν κρατούντων, τότε να ευοδωθούν; Ξέρετε ότι το Σύνταγμα (άρθρο 28 παρ.3) αναφέρεται ¨σε περιορισμούς της άσκησης της εθνικής μας κυριαρχίας¨; Ποιος το προέβλεψες άραγε; Εμείς πότε το μάθαμε; Τι θα μαγειρευτεί σε ένα νέο Σύνταγμα; Ποια άρθρα που προστατεύουν τους Έλληνες θα καταργηθούν ή θα γραφούν ως χρησμοί της ¨Πυθείας¨; Το Σύνταγμα ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ως έχει. Πλην:
1. Να γίνει μία τροποποίηση στο προαναφερθέν άρθρο ώστε να εξασφαλίζεται η εθνική κυριαρχία.
2. Να τροποποιηθεί το 'Αρθρο 62: (Ακαταδίωκτο των βουλευτών) και 'Αρθρο 85: (Ευθύνη των Υπουργών), ώστε να δικάζονται από τον Λαό που τους εξέλεξε. Ή μήπως δεν έχουν εμπιστοσύνη στην κρίση του λαού και γι΄ αυτό αυτοδικάζονται και πάντοτε αθωώνονται.
Αφού λοιπόν ο λαός τιμωρήσει τους ενόχους, τότε συζητάμε, ΜΕ ΜΙΚΡΑ ΒΗΜΑΤΑ, τυχόν ριζικές αλλαγές, για να μην μας την ¨φέρουν¨ τα εναπομείναντα ¨σταγονίδια¨. Δεν χρειαζόμαστε προσωπικότητες , χρειαζόμαστε άτομα ΗΘΙΚΑ. Σήμερα πάσχουμε λόγω της ανηθικότητας των 300 και όχι ΜΟΝΟ. Η κρίση είναι πρωτίστως ΗΘΙΚΗ και αναφέρομαι σε όλους ΜΑΣ.
Το αλίευσα ΕΔΩ hellasorthodoxy-kmyst

Οι αναρτήσεις στο ¨Παζλ Ενημέρωσης¨

Παζλ Ενημέρωσης