Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΥΒΡΙΣ


http://www.sartzetakis.gr/img1st/main.jpg
Ἡ συντελουμένη κατὰ τὶς ἡμέρες μας σὲ πολλὲς χῶρες ἀπαξίωσις τῆς Πατρίδος μας μὲ ἀφορμὴ τὴν σοβαρὴ δημοσιονομικὴ κρίσι, ποὺ διατρέχουμε, ἔλαβε σποραδικῶς διαστάσεις νοσηρῶν ἀκατονομά-στων ὕβρεων, μὲ πρωταγωνιστὴ τῆς ἀθλιότητος τὸ γερμανικὸ περιοδικὸ FOCUS σὲ τεύχη του τῆς 22ας Φεβρουαρίου 2010 καὶ μεταγενέστερα..

Οἱ ὕβρεις εἰδικώτερα τοῦ περιοδικοῦ αὐτοῦ χρειάζονται βεβαίως πρωτίστως ψυχιατρικὴ ἐξήγησι, ἐξ αἰτίας τοῦ παραλογισμοῦ, ποὺ τὶς διατρέχει. Ἐδόθησαν στὶς ὕβρεις ἀπὸ πολλὲς πλευρές, ἐπισήμων ἀλλὰ καὶ ἄλλων σημαντικῶν προσώπων τῆς δημοσίας μας ζωῆς, ἀπαντήσεις μὲ ἀναφορὲς ἀκόμη καὶ στὴν κατὰ τὴν κατοχὴ τῆς χώρας μας συμπεριφορὰ τῶν Γερμανῶν, μὲ τὴν λεηλασία τοῦ θησαυροφυλακείου τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, τὴν ἀπομύζησι τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ὡς καὶ τὶς ἀκόμη ἀνεξόφλητες πολεμικὲς ἐπανορθώσεις, καὶ βεβαίως τὶς τεράστιες ὑλικὲς καταστροφὲς καὶ τὶς δολοφονίες δεκάδων χιλιάδων Ἑλλήνων πολιτῶν.

Εἰς τὰ ὅσα σωστὰ ἐλέχθησαν, ἀνάγκη νὰ προστεθῇ μιὰ περισσότερον οὐσιαστική, ἐνδελεχὴς ἀνασκευὴ καὶ βεβαίως ἐξήγησι τῶν γερμανικῶν ἀνοησιῶν μὲ τὴν ἐπιβαλλομένη πάντοτε σοβαρότητα τοῦ θέματος ἐξ αἰτίας τῶν σημερινῶν ὁμαλῶν διακρατικῶν μας σχέσεων μὲ τὴν Ὁμοσπονδιακὴ Δημοκρατία τῆς Γερμανίας, ἡ ὁποία μάλιστα ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τοὺς πρωτεύοντες ἑταίρους μας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσι καὶ τὴν Εὐρωζώνη. Καὶ ἡ μὲν ἀνασκευὴ αὐτὴ ἀναγκαίως θὰ περιλάβῃ καὶ ὡρισμένα ἀναμφισβήτητα στοιχεῖα τοῦ ἱστορικοῦ παρελθόντος, διότι μόνον μὲ αὐτὰ θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξηγηθοῦν στὴν ἐντέλεια οἱ ψυχικοὶ συντελεσταὶ τῆς ἐναντίον τῆς Πατρίδος μας καταφορᾶς  καὶ νὰ ἀποστομωθοῦν ἀποτελεσματικὰ οἱ γερμανικὲς ὕβρεις.  Ἄλλωστε, ὅπως στὸ φυτικὸ βασίλειο οἱ ρίζες καθορίζουν τὴν βιωσιμότητα, εὐρωστία καὶ ποιότητα φυτῶν καὶ δένδρων, ἢ στὸ ζωϊκὸ βασίλειο  οἱ πρόγονοι προοιωνίζουν τὴν ποιότητα καὶ ἐξέλιξι τοῦ εἴδους, ἔτσι καὶ στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες ἡ γνῶσις τοῦ παρελθόντος εἶναι, γιὰ κάθε σκεπτόμενο, νουνεχῆ, ὑπεύθυνο πολίτην καὶ ἰσοσθενῶς ἐθνικὴν κοινότητα, ἀπαραίτητη, διότι εἶναι γνῶσις τοῦ παρόντος, ἀφοῦ τὸ παρελθὸν ἀποτελεῖ τὸ σπέρμα καὶ τὶς ἀπαρχές του. Ἡ δὲ ἐξήγησις τῶν ὕβρεων καὶ τὰ αἴτια αὐτῶν θὰ ἀναζητηθῇ ἐπὶ τῆς διεθνοῦς σκηνῆς, εἰς τὸ πλαίσιον ὄχι μόνον διακρατικῶν ἀντιθέσεων, ἀλλὰ καὶ παγκοσμίων ζυμώσεων καὶ ἐνεργημάτων ἐπιζητουμένης νέας συγκροτήσεως τῆς διεθνοῦς κοινωνίας.



1.-  Συμπεριφορὰ τῶν Γερμανῶν ἔναντι τῆς Ἑλλάδος.



Καὶ κατὰ πρῶτον ἂς περιορισθοῦμε στὴν συμπεριφορὰ τῆς Γερμανίας μετὰ τὴν ἑνοποίησί της (1866-1871) ἔναντι τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ γενικώτερον. Σταχυολογῶ συγκεκριμένα ἀναμφισβήτητα ἱστορικὰ συμβάντα :

(α) Ἤδη τὸ φθινόπωρον τοῦ 1898 μὲ ἐπίσκεψι τοῦ Γερμανοῦ Αὐτοκράτορος Γουλιέλμου Β΄ στὴν τότε ὑπὸ Ὀθωμανικὴ κυριαρχία Δαμασκὸ καὶ ἐπίσημη δήλωσί του, ὅτι εἶναι ὁ παντοτεινὸς φίλος τοῦ Σουλτάνου καὶ τῶν ἀνὰ τὸν κόσμο τριακοσίων ἑκατομμυρίων Μωαμεθανῶν, ἐγκαινιάσθηκε ἡ ὑπὲρ τῆς ἀκεραιότητος τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας πολιτικὴ τῆς Γερμανίας.

Μὲ οἰκονομικὰ βεβαίως ἀνταλλάγματα, συγκεκριμένως τὴν παραχώρησιν ἀπὸ τὴν ὀθωμανικὴ κυβέρνησι σὲ γερμανικὴ ἑταιρεία τοῦ δικαιώματος ἐπεκτάσεως τῆς σιδηροδρομικῆς γραμμῆς Χαϊδὰρ πασᾶ - Ἰκονίου μέχρι τῆς Βαγδάτης καὶ τοῦ περσικοῦ κόλπου, καὶ τὴν ἀδιακώλυτη οἰκονομικὴ διείσδυσι τῶν Γερμανῶν εἰς τὴν περιοχήν (βλ. σχετικῶς Νικολάου Β. ΒΛΑΧΟΥ, Ἱστορία τῶν Κρατῶν τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵμου, τόμος Α΄, 1954, σελ. 25 ἑπ.).

Πολιτικὴ ὅμως εὐθέως ἐχθρικὴ πρὸς τὴν μικρὰν τότε Ἑλλάδα καὶ τὸν πολλαπλάσιον ἐκτὸς τῶν συνόρων της συμπαγῆ Ἑλληνισμόν (στὴν Ἤπειρο, Μακεδονία, Θράκη, Κρήτη, νησιὰ τοῦ Αἰγαίου, κλπ.), ἀφοῦ κατ' οὐσίαν ὤρθωνε καὶ γερμανικὰ ἐμπόδια στὴν συνεχῆ προσπάθεια τοῦ ἀλυτρώτου αὐτοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ διαβήματα καὶ κινήματα γιὰ τὴν ἐθνική του ἀποκατάστασι καὶ ἕνωσί του μὲ τὴν μητέρα Πατρίδα.



(β)  Ἡ ἰδία ἐχθρικὴ ἔναντι τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ πολιτικὴ τῆς Γερμανίας ἐσυνεχίσθη ἀδιαλείπτως καὶ κατὰ τὰ ἑπόμενα χρόνια, καὶ τῶν βαλκανικῶν πολέμων (1912-1913) καὶ τοῦ Α΄ παγκοσμίου πολέμου (1914-1918). Τότε τὰ πάνδεινα διέπραξαν οἱ Γερμανοὶ εἰς βάρος μας, πιστοὶ πάντοτε ὡς ἐν ὅπλοις σύμμαχοι τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλλάδος, Βουλγάρων καὶ Τούρκων. Ἔτσι, ἡ Γερμανία :

·         Διηυκόλυνε καὶ ἐκάλυψε τὰ βουλγαρικὰ ἐγκλήματα εἰς τὴν σημερινὴν Ἀνατολικὴν Μακεδονίαν καὶ Θράκην, ὅπου οἱ Βούλγαροι ἐπεδόθησαν σὲ ἀπερίγραπτες καταστροφὲς καὶ συστηματικὲς διώξεις εἰς βάρος τοῦ ἐκεῖ συντριπτικῶς πλειοψηφοῦντος Ἑλληνισμοῦ. Καὶ κατὰ τὴν πρώτη βουλγαρικὴ κατοχή τῆς περιόδου 1912-1913, γιὰ τὴν ὁποία βλέπε τὸ βιβλίον «Αἱ βουλγαρικαὶ ὠμότητες ἐν τῇ Ἀνατολικῇ Μακεδονίᾳ καὶ Θράκῃ. Γεγονότα, ἐκθέσεις, ἔγγραφα, ἐπίσημοι μαρτυρίαι. Ἐν Ἀθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1914», σελίδες 352 . Καὶ κατὰ τὴν δεύτερη βουλγαρικὴ κατοχὴ τῆς περιόδου 1916-1918, γιὰ τὴν ὁποία ἐξόχως διαφωτιστικὴ εἶναι ἡ εἰς γαλλικὴν γλῶσσαν, ἐκτενὴς ἐκ σελίδων 642 μεγάλου σχήματος,  Ἔκθεσις Διασυμμαχικῆς Ἐπιτροπῆς Ἐρεύνης, ὑπὸ τὸν τίτλον «Rapports et enquêtes de la Commission Interalliée sur les violations du Droit des Gens commises en Macédoine Orientale par les Armées Bulgares, Imprimerie et Librairie BERGER- LEVRAULT, Nancy - Paris - Strasbourg, 1919», - ὑπάρχει καὶ πρόσφατη (2008) ἑλληνικὴ μετάφρασις ἀπὸ τὸν Παναγιώτη Ἀμπεριάδη σὲ τρεῖς τόμους, ὑπὸ τὸν τίτλο «Τετράδια Βουλγαρικῆς Κατοχῆς 1916-1918», στὴν ἱστορικῶς πολύτιμη σειρὰ ἐκδόσεων τοῦ ἀξιολόγου Ἱστορικοῦ καὶ Λογοτεχνικοῦ Ἀρχείου Καβάλας.- 

·         Ἡ αὐτὴ Γερμανία, ἤδη ἀπὸ τὸ 1913 γενομένη διὰ τῆς ὑπὸ τὸν Liman von Sanders ἀποστολῆς της στρατιωτικῶς κυρία τῆς τουρκικῆς πρωτευού-σης (Κωνσταντινουπόλεως) καὶ καταστήσασα οὐσιαστικῶς ὑποχείριόν της τὴν Ὀθωμανικὴν Αὐτοκρατορίαν [ βλ. ἐπ' αὐτοῦ, τὸ ἐξαίρετον βιβλίον τοῦ Πρέσβεως Κωνσταντίνου Μ. Σακελλαροπούλου, Ἡ Σκιὰ τῆς Δύσεως, Ἡ Ἱστορία μιᾶς καταστροφῆς, βραβεῖον Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, β΄ἔκδοσις, 1960, σελ. 16 ὑποσημ. 3 ], εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία ὑπέδειξεν εἰς τοὺς Τούρκους, πρὸς ἐθνικὴν  ἐκκαθάρισι τῆς Αὐτοκρατορίας τους, τὴν μέθοδον καὶ ὠργάνωσε τὴν πραγματοποίησιν τῆς γενοκτονίας τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ ὡς καὶ τῶν Ἀρμενίων. Ἔτσι καὶ ἔκτοτε ἄρχισεν ἡ γενοκτονία αὐτή, ὥστε εἶναι ἱστορικῶς ἀστήρικτη ἡ ἐνίοτε ὑποστηριζομένη ἐκδοχή, ὅτι δῆθεν τὴν προκαλέσαμε ἐμεῖς μὲ τὴν ἀπόβασί μας στὴν Σμύρνη, ποὺ εἶναι γεγονὸς πολὺ μεταγενέστερο. Ἄλλωστε τὴν ἐν λόγῳ γενοκτονία εἶχεν ἤδη καταγγείλει ἔκτοτε δημοσίως τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον διὰ συγκεκριμένων στοιχείων μὲ τὴν ἐκδοθεῖσαν τὸ 1919, μακρὰν ἐκ σελίδων 416 ἔκθεσίν του  ὑπὸ τὸν τίτλον  «Μαύρη Βίβλος διωγμῶν καὶ μαρτυρίων τοῦ ἐν Τουρκίᾳ Ἑλληνισμοῦ (1914-1918), Ἐν Κωνσταντινουπόλει, Ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου, 1919»  (τῆς ὁποίας, σημειωτέον, ὑπάρχει καὶ σχετικῶς πρόσφατη φωτοτυπικὴ ἐπανέκδοσις ἀπὸ τὶς Ἐκδόσεις Ἀρσενίδη ).



(γ)   Τὰ ἴδια ἐπανελήφθησαν καὶ κατὰ τὸν Β΄ παγκόσμιον πόλεμον (1939-1945). Τὸν Μάρτιον 1941 ἡ Χιτλερικὴ Γερμανία, εἰς τὸ πλαίσιον σχεδιαζομένου κατὰ τὶς ὀρέξεις της ἀνακαθορισμοῦ τῶν συνό-ρων τῶν κρατῶν τῆς διασαλπιζομένης ὑπὸ τοῦ Χίτλερ Νέας Εὐρώπης, προτοῦ κἂν νὰ μᾶς ἐπιτεθῇ καὶ καταλάβῃ τὴν Ἑλλάδα, προκειμένου νὰ προσελκύσῃ ὡς σύμμαχόν της κατὰ τὸν ἐν λόγῳ πόλεμον τὴν Νοτιο-σλαβίαν (εἰς τὰ σλαβικὰ Γιουγκοσλαβίαν), συνεφώνησε ρητῶς μὲ τὸν Ἀντιβασιλέα της, κυβερνῶντα τότε τὴν χώραν λόγῳ ἀνηλικότητος τοῦ Βασιλέως Πέτρου, τὴν παραχώρησιν εἰς αὐτὴν τῆς Μακεδονίας μας μετὰ τῆς Θεσσαλονίκης. Εὐθὺς ὅμως ἐκραγείσης ἐπαναστάσεως λαοῦ καὶ στρατοῦ ὑπὸ τὸν Στρατηγὸν Σίμοβιτς εἰς τὸ Βελιγράδι, ἀμέσως ἐπιτυχούσης, διότι οἱ Σέρβοι μὲ τὶς πικρὲς ἐμπειρίες τοῦ Α΄παγκοσμίου πολέμου δὲν ἤθελαν καμμιὰ συνεργασία μὲ τοὺς Γερμανούς, ἀπεπέμφθη ὁ Ἀντιβασιλεύς, ἀνέλαβε, καίτοι ἀνήλικος, ὁ Βασιλεὺς καὶ ἄλλη Κυβέρνησις καὶ ἐναυάγησεν ἡ συμφωνία. Ἠκολούθησεν ἄμεση τότε ἐκδίκησις τῶν Γερμανῶν μὲ κήρυξιν πολέμου καὶ ἐπίθεσιν ἐναντίον τῆς Νοτιοσλαβίας καὶ ταὐτοχρόνως τῆς Ἑλλάδος, διὰ τὴν ὁποίαν καὶ εἶχε κατὰ τοὺς προηγουμένους μῆνες κατακλυσθῆ μὲ γερμανικὰ στρατεύματα ἡ σύμμαχός των Βουλγαρία.

Ἡ εἰσβολὴ καὶ κατάληψις τότε ἐντὸς ἐλαχίστων ἡμερῶν τῆς Νοτιοσλαβίας κατέστησε δυνατὴν τὴν μέσῳ  αὐτῆς, - διότι δὲν εἴχαμεν ὀχυρώσει τὰ σύνορά μας πρὸς τὴν Νοτιοσλαβίαν ὡς φίλης γείτονος χώρας, - τὴν εἴσοδον τῶν Γερμανῶν στὴν Ἑλλάδα, ἀφοῦ τὰ πρὸς τὴν Βουλγαρίαν σύνορά μας, ἔχοντα καταστῆ ἀπόρθητα μὲ τὰ φρούρια τῆς περιφήμου ἀμυντικῆς γραμμῆς Μεταξᾶ,  κατεδείχθησαν καὶ διὰ τοὺς κατ' αὐτῆς ἐπιτεθέντες Γερμανοὺς ἀδιάβατα.

Καὶ εὐθὺς μετὰ τὴν κατάληψι τῆς Ἑλλάδος τὸ 1941,  οἱ ἴδιοι Γερμανοὶ παρεχώρησαν αὐτὴν τὴν φορὰ τὴν πρὸς ἀνατολὰς τοῦ Στρυμόνος ποταμοῦ Μακεδονίαν μας καὶ τὴν Δυτικὴν μας Θράκην, ὡς ἐπίσης καὶ ἀπὸ τὴν Νοτιοσλαβίαν τὴν περιοχή, τὴν ὀνομαζομένην Βαρντάσκα (σημερινὸν κρατίδιο τῶν Σκοπίων) εἰς τοὺς συμμάχους των Βουλγάρους, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐπισήμως ἐνεσωμάτωσαν τὰ παραχωρηθέντα ἐδάφη εἰς τὸ κράτος των καὶ ἄρχισαν ἀμέσως τοὺς διωγμοὺς καὶ τὸν συστηματικὸν ἀφελληνισμό τους. Γιὰ τὰ ἐγκλήματα τῆς τρίτης αὐτῆς, ἐντὸς 32 μόλις ἐτῶν, βουλγαρικῆς κατοχῆς, βλέπε τὸ βιβλίον  «Ἡ Μαύρη Βίβλος τῶν βουλγαρικῶν ἐγκλημάτων εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Μακεδονίαν καὶ Δυτικὴν Θράκην, 1941-1944, Ἔκθεσις τῶν Καθηγητῶν Πανεπιστημίων Ἀθηνῶν - Θεσσαλονίκης. Ἀθῆναι 1945», σελίδες 144 σὺν 74  μὲ φωτογραφίες.



(δ)   Γνωστὲς ἐπίσης καὶ οἱ θηριωδίες τῶν Γερμανῶν κατὰ τὴν κατοχήν (1941-1944). Ὑλικὲς καταστροφὲς ἀνυπολόγιστες, μανιώδης μέχρι θεμελίων καταστροφὴ χωριῶν καὶ οἰκισμῶν, δολοφονίες μαζικὲς χιλιάδων Ἑλλήνων πολιτῶν ἀδιακρίτως ἡλικίας (ἐνηλίκων καὶ ἀνηλίκων, μικρῶν παιδιῶν, ἀλλὰ καὶ νηπίων καὶ βρεφῶν !). Ἡ Κάντανος Χανίων, ἡ Κλεισούρα Καστοριᾶς, τὰ Καλάβρυτα, τὸ Δίστομον κλπ., κλπ. εἶναι τόποι ἀσυλλήπτου μαρτυρίου καὶ ἐπιδείξεως εὑρηματικῆς ἐγκληματικῆς ἐφευ-ρετικότητος τῶν Γερμανῶν κατακτητῶν. Χαρακτηριστικῶς στὴν Κάντανον, ἀνθοῦσαν κωμόπολιν, πρωτεύουσαν τῆς ἐπαρχίας Σελίνου τοῦ Νομοῦ Χανίων, διότι ἀντιστάθηκε μὲ ἀπαράμιλλη γενναιότητα κατὰ τὴν εἰσβολὴ καὶ ἐξώντωσεν 25 γερμανοὺς ἀλεξιπτωτιστές, μετὰ τὴν κατάληψί της οἱ Γερμανοὶ ἐκ θεμελίων τὴν ἐξηφάνισαν· ἔστησαν μάλιστα καὶ πινακίδα (σῳζωμένην εἰς τὸ μικρὸ Μουσεῖον τῆς κωμοπόλεως), ἀναγράφουσαν, ὅτι κατεστράφη «πρὸς ἐξιλασμὸν τῆς δολοφονίας 25  Γερμανῶν στρατιωτικῶν», καὶ μάλιστα «γιὰ νὰ μὴν ἀνοικοδομηθῇ ποτέ» !

Καὶ τὴν ἐξαφάνισι τῆς Καντάνου οἱ δήμιοί της Γερμανοὶ κυριολεκτικῶς τὴν ἐννοοῦσαν. Χαρακτηριστικῶς ἀναφέρω, ὅτι, ὅταν ἐμάθαμε τὸ γεγονὸς καθυστερημένως στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπου οἰκογε-νειακῶς κατοικούσαμε, ὁ πατέρας μου, καταγόμενος ἀπὸ τὴν Κάντανον, λεβέντης Κρητικός, φύσις ἐπαναστατική, ἔστειλε προκλητικῶς μὲ τὸ ταχυδρομεῖον ἐπιστολὴ πρὸς τὸν «Πρόεδρον τῆς Κοινότητος Καντάνου Χανίων Κρήτης», μὲ τὴν ὁποία προσχηματικῶς ζητοῦσε ἕνα πιστοποιητικό· καὶ ἡ ἐπιστολὴ μᾶς ἐπεστράφη μὲ τὴν ἀναγραφὴν ἐπὶ τοῦ φακέλου της, ὅτι «Κάντανος δὲν ὑπάρχει» !  Αὐτοὶ ἦσαν οἱ Γερμανοί κατακτητές !  Ὁ χαρακτηρισμὸς στὴν ἐπιγραφὴ ὡς δολοφόνων τῶν ὑπὲρ τῆς Πατρίδος των ἀγωνισθέντων κατοίκων μαρτυρεῖ  ἀπύθμενη πνευματικὴ διαστροφή, ἡ δὲ τοποθέτησις τέτοιας πινακίδος μόνον ὡς ἐνσυνείδητη ἐπίδειξις ἠθικῆς πωρώσεως καὶ κτηνωδίας ἠμπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῇ.

Ξεχωριστὸ κεφάλαιο γερμανικῆς ἐγκληματικότητος κατὰ τὴν ἴδια περίοδο τῆς κατοχῆς εἶναι ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἀπομύζησις τῆς Ἑλληνικῆς Οἰκονομίας, ἡ κλοπὴ (κατὰ ρητὴν δήλωσιν τοῦ σημερινοῦ Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως Θεοδώρου Παγκάλου) φυλασσομένου στὴν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος δημοσίου θησαυροῦ, ἡ λεηλασία τῆς παραγωγῆς. Πέραν δὲ τῶν ἐξόδων κατοχῆς, οἱ κατακτηταὶ Γερμανοὶ καὶ Ἰταλοί, δυνάμει τῆς ἀπὸ 14.3.1942 καὶ μεταγενεστέρων συμφωνιῶν μὲ τὴν ἐξαναγκαζομένην κατοχικὴν κυβέρνησιν, ἐλάμβανον καὶ προκαταβολὲς ἀπὸ τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος. Βλέπε περὶ αὐτῶν πλήρως τεκμηριωμένη καὶ λεπτομερειακὴ μελέτη τοῦ Καθηγητοῦ τῆς Δημοσίας Οἰκονομικῆς Παναγιώτου Β. Δερτιλῆ, ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἀριθμοὶ καὶ κείμενα τῶν ἐξόδων κατοχῆς καὶ ἡ ἀξίωσις τῆς Ἑλλάδος» (1964). Μὲ αὐτὴν ὁ ἀείμνηστος Καθηγητὴς χαρακτηρίζει τὶς ἐν λόγῳ προκαταβολὲς ὡς «ἀναγκαστικῶς συναπτόμενον ἐξωτερικὸν δημόσιον δάνειον τῆς Ἑλλάδος», τοῦ ὁποίου, προσθέτει, ὀφειλέτιδες χῶρες εἶναι ἡ Γερμανία καὶ ἡ Ἰταλία, οἱ ὁποῖες καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ τὸ ἐπιστρέψουν, καὶ μάλιστα, ὡς τονίζει, «ἀνεξαρτήτως τῶν διατάξεων τῶν Συνθηκῶν Εἰρήνης ἢ περὶ Ἐπανορθώσεων». Ὑπολογίζει δὲ τὰ οὕτως εἰς τὴν Ἑλλάδα ὀφειλόμενα ἀπὸ τὴν Γερμανίαν καὶ τὴν Ἰταλίαν εἰς τὰ δι'ἑκάστην σημειούμενα ποσὰ ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων δολλαρίων, ἀπὸ τὰ ὁποῖα καὶ ἐλάχιστα μόνον ἔχουν ἐπιστραφῆ.

Παρενθετικῶς σημειώνω, ὅτι κατὰ τὴν ἐπὶ τῆς Προεδρίας μου ἐπίσημον ἐπίσκεψιν τοῦ Προέδρου τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Κυβερνήσεως τῆς (τότε) Δυτικῆς Γερμανίας Βαϊτσέκερ, μετ'ἐκπλήξεως παρετήρησα, ὅτι εἰς τὸν διαβιβασθέντα εἰς ἐμὲ ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον μας Ἐξωτερικῶν ἐνημερωτικὸν φάκελον περὶ τῶν διακρατικῶν μὲ τὴν Γερμανίαν σχέσεών μας,  δὲν ὑπῆρχεν ἔγγραφον σχετικὸν μὲ τὴν προκειμένην ἀξίωσιν τῆς Ἑλλάδος. Ἐπεκοινώνησα ἀμέσως μὲ τὸν Πρωθυπουργὸν Ἀνδρέαν Παπανδρέου, ὁ ὁποῖος ἀγνοοῦσε τὸ θέμα, ὁπότε, εἰς πίστωσιν τῶν λεγομένων μου, καὶ τοῦ ἐνεχείρησα φωτοαντίγραφον ὁλοκλήρου τῆς ἀνωτέρω μελέτης Δερτιλῆ, ἀντίτυπον τῆς ὁποίας κατεῖχον, προσφορὰν μὲ ἰδιόγραφον μάλιστα θερμὴν ἀφιέρωσιν τοῦ συγγραφέως της, διατελέ-σαντος Καθηγητοῦ μου εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης. Ὁ Πρωθυ-πουργὸς ἰδιαιτέρως ἐπρόσεξε, ὡς πάντοτε, τὰ λεγόμενά μου καὶ ἐτόνισε, ὅτι θὰ φροντίσῃ τὴν προώθησιν τῶν ἐν λόγῳ ἀξιώσεών μας. Δὲν γνωρίζω τὴν περαιτέρω ἐξέλιξιν τοῦ ζητήματος. Πάντως ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς Προεδρίας μου, μέχρι τῆς 5ης Μαΐου 1990, δὲν εἶχε συντελεσθῆ ἐπ' αὐτοῦ κάποια πρόοδος.  

Ἔτσι πολλαπλὲς ἀπομένουν καὶ οἱ οἰκονομικὲς πρὸς τὴν Ἑλλάδα ὀφειλὲς τῆς Γερμανίας ἀπὸ τὴν περίοδο τοῦ β΄παγκοσμίου πολέμου, ὄχι μόνον γιὰ πολεμικὲς ἐπανορθώσεις, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς λεηλασίες καὶ τὰ μνημονευθέντα ἀναγκαστικὰ δάνεια.

Διὰ νὰ μὴ ἀναφερθοῦμε καὶ στὴν ἐνεστῶσα ἀντισυναλλακτικὴ ἐπιμονὴ τῶν Γερμανῶν, ὅπως παραλάβουμε παραγγελθέντα εἰς αὐτοὺς ὑποβρύχια, ἀποπληρωθέντα, τὰ ὁποῖα ὅμως ἐπιδιώκουν νὰ μᾶς παραδώσουν ἐλαττωματικά ...



2.-  Ἡ εὐγνωμοσύνη ποὺ μᾶς ὀφείλεται.  



 Καὶ ἡ κατὰ τὸν 20ὸ αἰῶνα τερατώδης αὐτὴ καὶ ἀδιάλειπτη  ἐγκληματικὴ συμπεριφορὰ τῆς Γερμανίας εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀνεπτύχθη παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι τὴν Γερμανία ποτὲ δὲν ἐβλάψαμε, οὔτε εἴχαμε, καθὼς εἶναι μάλιστα ἀπομακρυσμένη, μακρυὰ καὶ ἀπὸ τοὺς βορείους γείτονές μας,  στὸ κέντρο τῆς Εὐρώπης, οἱαδήποτε διαφορὰ μαζί της. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό. Ἀνεπτύχθη, παρὰ τὴν καθολικῶς ὀφειλομένη πρὸς τὴν ἐθνική μας κοινότητα ἀναγνώρισι καὶ εὐγνωμοσύνη  γιὰ τὴν ἀνεπανάληπτη συμβολή της στὸν παγκόσμιο πολιτισμὸ (μὲ τὴν φιλοσοφικὴ σκέψι τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιότητος), τὴν διάδοσί του (μὲ τὴν ἐκπολιτιστικὴ ἐκστρατεία τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου), τὴν κραταίωσι  ( μὲ τὴν διάδοσι τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ ὄργανο τὴν κοινῶς ὁμιλουμένη ἑλληνικὴ γλῶσσα) καὶ τὴν διάσωσί του (μὲ τὴν χιλιόχρονη καὶ πλέον ἄμυνα τῆς Βυζαντινῆς, μεσαιωνικῆς μας, Αὐτοκρατορίας ἐναντίον  ἐπανειλημμένων ἐπιθέσεων  Ἀράβων καὶ ἄλλων ἀπολιτίστων ὀρδῶν).   

Μάλιστα εἰδικῶς γιὰ τὴν Ἑλληνικήν μας γλῶσσαν ἰδιαιτέραν μᾶς ὀφείλουν εὐγνωμοσύνην οἱ Γερμανοί. Ἀφοῦ οἱ διαμορφώσαντες τὴν γλῶσσα τους Wulflin (Βουλφιλᾶς, κατὰ τοὺς Βυζαντικούς) καὶ Λούθηρος,  ὁ πρῶτος ἀπὸ γονεῖς Γότθον πατέρα, ἀλλὰ Ἑλληνίδα μητέρα, κατοικοῦντας εἰς τὴν (ἑλληνικὴν) Καππαδοκίαν, γιὰ τὴν σύνταξιν τῆς γερμανικῆς γλώσσης ἠκολούθησαν ὡς πρότυπον τὴν σύνταξιν τῆς Ἑλληνικῆς [ βλέπε ἐπ' αὐτοῦ Ἀριστοτέλους ΤΑΜΑΣΟΚΛΗ, Γραμματικὴ καὶ Συντακτικὸν τῆς Γερμανικῆς Γλώσσης, Ἀθῆναι, 1960, σελ. η΄ ὑποσημ.1 ].-

Ὅπως γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, τὴν γλῶσσα μας, θὰ πρέπει νὰ μᾶς εἶναι εὐγνώμονες καὶ οἱ Ἀγγλοσάξωνες, ἀφοῦ ἡ ἀγγλικὴ γλῶσσα περιέχει ἑβδομῆντα πέντε χιλιάδες (75.000) ἑλληνικὲς καὶ ἑλληνογενεῖς λέξεις [ πλήρη καταγραφὴν αὐτῶν κατ' ἀλφαβητικὴ σειρὰ καὶ μὲ ἀναφορὰν γιὰ κάθε λέξι τοῦ ἔτους τῆς πρώτης χρήσεώς της στὴν Ἀγγλική, βλέπε στὸ τιτάνιον ἔργον τοῦ Ἀριστείδη Ε. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ, ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἡ οἰκουμενικὴ διάσταση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας», Θεσσαλονίκη, 2001, ποὺ ἀριθμεῖ 1.712 σελίδες μεγάλου σχήματος (30 Χ 21 ἑκ.), πυκνοτυπωμένες σὲ δύο στῆλες ἀνὰ σελίδα·  σχετικὸν καὶ τὸ ἐξαίρετον ἔργον τῆς Ἄννας ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ-ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ, «Ἕλλην Λόγος. Πῶς ἡ Ἑλληνικὴ γονιμοποίησε τὸν παγκόσμιο λόγο», γ΄ἔκδοσις, 2005, «Βιβλιοθήκη τῶν Ἑλλήνων, Γεωργιάδη», σελίδες 700 μεγάλου σχήματος, εἰς τὸ ὁποῖον καταχωρίζονται τὰ δάνεια τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ στὴν γερμανική, ὅπως καὶ σὲ ἄλλες πέντε ξένες γλῶσσες. Διαφωτιστικὴ καὶ ἡ μεστὴ καὶ τεκμηριωμένη ὁμιλία στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν τοῦ διακεκριμένου Ἀκαδημαϊκοῦ Ἀντωνίου ΚΟΥΝΑΔΗ, «Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀνὰ τὸν κόσμον : παρελθόν, παρὸν καὶ μέλλον», Πρακτικὰ τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, τόμος 84 Α΄, 2009, σελ. 169 ἑπ. ].  



3.-  Ἐπίγνωσις τῶν Γερμανῶν καὶ ἑλληνικὴ ἀνταπόκρισις.



 Ἐπίγνωσιν τῆς ἀνωτέρω μοναδικῆς συμβολῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύματος καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὸν ἀνθρώπινο πολιτισμό, οὐσιαστικῶς ὡς γεννήτορος αὐτοῦ, ἔχουν ἀναμφισβητήτως καὶ οἱ Γερμανοί. Ἀνέκαθεν. Οἱ ἐπιδόσεις τους στὴν καλλιέργεια τῶν σπουδῶν γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα καὶ ὁ πακτωλὸς ἐκδόσεων τῶν ἀρχαίων καὶ μεταγενεστέρων Ἑλλήνων συγγραφέων καὶ ἡ ὅλη ἐπ' αὐτῶν διεισδυτικὴ ἀνάλυσις καὶ ἱστοριογραφία εὑρίσκονται εἰς τὴν Γερμανίαν ἤδη ἀπὸ τοῦ 19ου αἰῶνος εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν πνευματικῶν ἀναζητήσεων, εἰς περιωπὴν ἀδαμά-στου ἑλληνολατρείας.

Αὐτὸ τὸ γνωρίζουν καὶ εὐγνωμόνως τὸ ἀναγνωρίζουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες. Ὅπως ἐπίσης καὶ ὅτι καρποῦνται καὶ ὅσα καλὰ οἱ Γερμανοί, λαὸς ἐργατικός, συστηματικὸς καὶ πειθαρχημένος, προσφέρουν μὲ τὴν πνευματικήν τους ἀκτινοβολία καὶ  τὰ τεχνολογικά τους ἐπιτεύγματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα, ἀμφότερα, καὶ οἱ Ἕλληνες, μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους λαοὺς τῆς οἰκουμένης, τόσον ὠφελοῦνται. Ἔτσι δὲν εἶναι μόνον τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἀνακύψασα ἐκ τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος τοῦ 1821 Ἑλληνικὴ Πολιτεία, ὀργανωθεῖσα κατ' ἀρχὰς ἀπὸ τὸν ἀείμνηστον λαμπρὸν Κυβερ-νήτην της Ἰωάννην Καποδίστριαν, ἀκολούθως συνεκροτήθη εἰς βιώσιμον κράτος κυρίως ἀπὸ τὴν ἐξόχως φιλελληνικὴν Βαυαρικὴν Δυναστείαν (τοῦ Ὄθωνος) [ βλέπε σχετικῶς τὸ τεκμηριωμένο βιβλίον Κωνσταντίνου ΚΩΤΣΑΒΕΛΗ, Ἑλληνοφιλία τῶν Βαυαρῶν, Ὄθων Α΄, Βασιλεὺς τῆς Ἑλλάδος, Μόναχον, 2007 ], ἡ ὁποία καὶ μᾶς ἐπροικοδότησε μὲ βασικὰ νομοθετήματα, τὰ καλλίτερα, ὅπως πολλαχόθεν ἀναγνωρίζεται, τῆς ἐποχῆς, τὰ ὁποῖα καὶ ἴσχυσαν ἐπὶ ἑκατονταετίαν καὶ πλέον, βεβαίως μὲ τὶς ἀναγκαῖες κατὰ τὴν διαδρομὴ τοῦ χρόνου τροποποιήσεις καὶ προσθῆ-κες, συγκεκριμένως ὁ Ποινικὸς Νόμος καὶ ἡ Ποινικὴ Δικονομία  μέχρι  1.1. 1951, ἡ Πολιτικὴ Δικονομία μέχρι 15.9.1968, ὁ Ἐμπορικὸς Νόμος μάλιστα (κατὰ μετάφρασιν τοῦ γαλλικοῦ τοῦ 1808) μὲ ὡρισμένες διατάξεις του ἰσχύει μέχρι τῶν ἡμερῶν μας !  Ἀλλὰ καὶ μεταγενεστέρως μεγάλα τμήμα-τα τῆς νομοθεσίας μας κατεστρώθησαν μὲ βάσι γερμανικὰ πρότυπα (π.χ. ὁ Ἀστικός μας Κῶδιξ μὲ βάσιν τὸν Γερμανικὸν τοῦ 1900). Ἐνῷ καὶ ἑκατοντάδες Ἑλληνόπαιδες ἐφοίτησαν καὶ φοιτοῦν ἢ συμπληρώνουν τὶς σπουδές των, εἰς διαφόρους τῆς ἐπιστήμης κλάδους, σὲ Γερμανικὰ Πανεπιστήμια.- Ἐπίσης οἱ Ἕλληνες δὲν ξεχνοῦμε, ὅτι κατὰ τὰ δύσκολα γιὰ τὴν Πατρίδα μας μεταπολεμικὰ χρόνια ἀρκετὲς χιλιάδες συμπα-τριωτῶν μας  ἔγιναν δεκτοὶ ὡς μετανάστες καὶ εἰργάσθησαν ἐπὶ χρόνια στὴν Γερμανία, συντελέσαντες ὅμως ἔτσι καὶ αὐτοὶ στὴν ἀνόρθωσι τῆς κατεστραμμένης ἀπὸ τὸν πόλεμο γερμανικῆς οἰκονομίας. Μάλιστα πολλοὶ ἐξακολουθοῦν καὶ τώρα νὰ διαμένουν καὶ ἐργάζονται ἐκεῖ.

Ὅλα τὰ γεγονότα αὐτὰ συνετέλεσαν στὴν ἀναθέρμανσι τῶν ἑλληνογερμανικῶν σχέσεων, ἰδιαιτέρως μάλιστα ἀπὸ τὴν ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία μὲ τὴν εἴσοδό μας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Κοινότητα καὶ στὴν Εὐρωζώνη συμβιοῦμε καὶ μὲ τὸν ἄξιο καὶ εἰς ὅλους σεβαστὸ γερμανικὸ λαό. Καὶ φυσικὰ ἐγκατελείψαμε στὴ λήθη τὰ ὅσα, ὡς ἀνωτέρω (ἀριθ. 1), εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ κατὰ τὸν 20ὸ αἰῶνα διέπραξε. Καὶ καλὰ ἐκάναμε. Βλέπετε, εἴμαστε καλοκάγαθος, εὐγενικὸς καὶ εὔχαρις λαὸς καὶ γρήγορα συγχωροῦμε...   



4.-   Ἐξήγησις τῶν σημερινῶν γερμανικῶν ὕβρεων.



Τὴν προκειμένην νηφαλιότητα σοβαρώτατα διετάραξαν, μὲ εὐεξήγητον ἐπικίνδυνον κλονισμὸν  τοῦ ἔναντι τῶν Γερμανῶν λαϊκοῦ αἰσθήματος, οἱ ἐντελῶς ἀπροσδόκητες πρόσφατες γερμανικὲς ὕβρεις. Μὲ ἀνάκλησι στὴν Πανελλήνια μνήμη ὅλων τῶν ἐγκλημάτων, τὰ ὁποῖα οἱ Γερμανοὶ εἰς βάρος μας διέπραξαν, κυρίως κατὰ τὸν Β΄παγκόσμιο πόλεμο.

Ἡ ἐξήγησις τοῦ παραλόγου αὐτοῦ φαινομένου τῶν ἀσυστάτων ὕβρεων εἶναι ὁρατή. Οἱ Γερμανοὶ ὑβρίζουν τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, διότι δὲν ξεχνοῦν, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἐματαίωσε τὰ ὑπερφίαλα τῆς κοσμοκυριαρχίας ἰμπεριαλιστικά των σχέδια. Καὶ κατὰ τὸν Α΄ παγκόσμιον πόλεμον, ὁπότε ἡ Ἑλλὰς μὲ τὴν ἄμυνάν της εἰς τὸ Μακεδονικὸν μέτωπον ἐστέρησε τὴν Γερμανίαν τῆς διεξόδου της στὴν Μεσόγειο καὶ ἀπέτρεψεν ἔτσι τὴν προσβολὴν τοῦ Σουέζ, ζωτικοῦ κόμβου τῆς ἀντιπάλου Βρεταννικῆς Αὐτοκρατορίας στὴν μέσῳ αὐτοῦ πρὸς τὶς τότε Βρεταννικὲς Ἰνδίες ἐπικοινωνία της, συντελεστοῦ καθοριστικοῦ καὶ γι' αὐτὴν τὴν ἔκβασι τοῦ πολέμου. Καί, ἰδίως, κατὰ τὸν Β΄παγκό-σμιον πόλεμον, ὁπότε πανθομολογουμένως, κατὰ τοὺς ἁρμοδίους στρατιωτικοὺς καὶ ἄλλους ἀναλυτές, ἡ Ἑλλὰς ἔδωσε τὴν Νίκην, διότι αὐτὴ μὲ τὴν ἐπικὴν ἀντίστασίν της καθυστέρησεν ἐπὶ μῆνες τὴν ἀποφασισθεῖσα γερμανικὴν ἐπίθεσι κατὰ τῆς, τότε, Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, καθυστέρησις, ἡ ὁποία καὶ ἀπέβη μοιραία λόγῳ τοῦ ἐνσκήψαντος δριμυτάτου ρωσικοῦ χειμῶνος, ποὺ ἠμπόδιζε τὶς ἐπιχειρήσεις, καὶ τοῦ δοθέντος ἐν τῷ μεταξὺ χρόνου στοὺς σοβιετικοὺς γιὰ τὴν ἀμυντική τους προπαρασκευή βλέπε σχετικῶς τὰ μὲ σημαντικὴν τεκμηρίωσιν ὡραῖα βιβλία τοῦ ἀειμνήστου Ἀχιλλέως ΚΥΡΟΥ, Ἡ Ἑλλὰς ἔδωσε τὴν Νίκην, β΄ἔκδοσις,  καὶ  Ἡ ἀποφασιστικὴ καμπὴ τοῦ πολέμου, ἀμφότερα Ἀθῆναι, 1945 καὶ 1946 ἀντιστοίχως, «Ἀετός» ].

Καὶ ὄχι μόνον αὐτό. Διότι ὑπάρχει καὶ κάτι ἄλλο. Ἀπὸ ὅλες τὶς κατακτηθεῖσες κατὰ τὸν Β΄παγκόσμιο πόλεμο χῶρες τῆς Εὐρώπης, ἀκόμη καὶ τὴν κυρίαν ἐχθράν τους Γαλλίαν, οἱ Γερμανοὶ κατώρθωσαν νὰ στρατολογήσουν μυριάδες ἐθελοντῶν, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐπολέμησαν στὸ πλευρό τους στὸ ρωσικὸ μέτωπο. Καὶ μόνον ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα δὲν βρῆκαν οὔτε ἕνα ἐθελοντή, γιὰ νὰ συμπολεμήσῃ μαζί τους.

Εἶναι μάλιστα χαρακτηριστικὸ τῆς ἐλλείψεως ἐμπιστοσύνης καὶ δυσπιστίας των ἀκόμη καὶ ἔναντι τῶν ὀλίγων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι φέρονται ὡς συνεργασθέντες μαζί τους,  ὅτι οἱ  ἴδιοι οἱ Γερμανοὶ ἔκτοτε ἀνομολο- γοῦσαν, σὲ ἔγγραφα καὶ ἀναφορές των, ὅτι οἱ συνεργάτες τους αὐτοί, ὀλίγοι τέως φιλελεύθεροι δημοκρατικοί, κυρίως δὲ ἰδεολογικῶς προσκείμε-νοι σ' αὐτοὺς ἤδη πρὸ τοῦ πολέμου ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ διχασμοῦ (γερμανό- φιλοι), - ἐνεργοῦσαν ὄχι γιὰ χάρι τους (τῶν Γερμανῶν), ἀλλὰ στὸ πλαίσιο ἄλλης θεωρήσεως.  Συγκεκριμένως, εἶχεν ἀρχίσει ἡ δρᾶσις τῶν κομμουνι- στικῶν ὀργανώσεων [Κ.Κ.Ε. καὶ τὰ ὑποχείριά του (προσωπεῖα) Ε.Α.Μ., Ε.Λ.Α.Σ.., κλπ., πλαισιούμενα ἀπὸ τὶς ἐκτελεστικὲς ὁμάδες τῆς φοβερῆς Ο.Π.Λ.Α. («μάδες Προστασίας Λαϊκῶν γωνιστῶν»)] καὶ κατέστη ὁλοφάνερον, ὅτι πρωταρχικὸς σκοπός των δὲν ἦτο ἡ ἀντίστασις ἐναντίον τοῦ κατακτητοῦ.

Πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον καὶ ἐν συνεχείᾳ κατεφάνη μὲ τὴν ἀπροκάλυπτη πλέον συνεργασία των μὲ τὸν κατακτητή, τὸν ὁποῖον καὶ ἄφισαν νὰ ἀποχωρήσῃ ἀνενόχλητος, παραδίδων σ' αὐτοὺς τὴν ἐξουσία (!), κατὰ τὰ ρητῶς διαλαμβανόμενα εἰς τὴν ἀπὸ 1ης Σεπτεμβρίου 1944 ἔγγραφη συμφωνία στὸ Λειβάδι Θεσσαλονίκης μεταξὺ ἀφ' ἑνὸς τοῦ Καπετὰν Κίτσου, Διοικητοῦ 2ου Τάγματος 31ου Συντάγματος τοῦ Ε.Λ.Α.Σ., ὡς ἀντιπροσώπου τῆς Ο.Μ.Μ. ( Ὁμάδος Μεραρχιῶν Μακεδονίας ), καὶ ἀφ' ἑτέρου τοῦ Ταγματάρχου Ἔριχ Φένσκε, Διοικητοῦ τῆς μονάδος 31756, ὡς ἐκπροσώπου τῶν ἐνόπλων Γερμανικῶν Δυνάμεων τῆς Στρατιᾶς Αἰγαίου.  Μὲ τὴν συμφωνία αὐτή, μεταξὺ ἄλλων, ὁ μὲν Ε.Λ.Α.Σ. ἀνέλαβε «τὴν ὑποχρέωσι νὰ μὴ ἐμποδίσῃ τὴν ἀποχώρησι τοῦ γερμανικοῦ στρατοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Ο.Μ.Μ., μπαίνοντας σὲ κάθε ἐκκενούμενο τμῆμα μετὰ τὴν ἀναχώρησι καὶ τοῦ τελευταίου γερμανοῦ στρατιώτου» (ὅρος 1ος),  καὶ συγχρόνως ἐδήλωσε, ὅτι «δὲν φέρνει καμμιὰ εὐθύνη, ἂν ἀντιλαϊκὲς προδοτικὲς ὁμάδες ἐπιτεθοῦν κατὰ γερμανικῶν δυνάμεων» (ὅρος 4ος) καὶ ἀνέλαβεν ἐπίσης « μὲ τὴν συνεργασία τῶν Βουλγαρικῶν καὶ Ἀλβανικῶν παρτιζάνικων τμημάτων τὴν καταπολέμησι τῶν ἀντιλαϊκῶν παρτιζάνικων ὁμἀδων» (ὅρος 6ος)· ἡ δὲ γερμανικὴ Α.Σ.Δ.Μ.Α. (Ἀνωτάτη Στρατιωτικὴ Διοίκησις Μακεδονίας - Αἰγαίου) ἀνέλαβε τὴν ὑποχρέωσι «νὰ διατάξῃ τὴν ἀποχώρησι τῶν Ταγμάτων Ἀσφαλείας ἀπὸ τὴν πόλι τῆς Θεσσαλονίκης, τὴν ὁποία καὶ θὰ παραδώσῃ στὸν ἐφεδρικὸν Ε.Λ.Α.Σ. καὶ τὴν πολιτικὴν ὀργάνωσιν τοῦ Ε.Α.Μ.»  (ὅρος 2ος)  καὶ νὰ «παραχωρήσῃ στὸν Ε.Λ.Α.Σ. βαρὺ ὁπλισμὸ καὶ ἀνάλογο πολεμικὸ ὑλικὸ γιὰ τὴν ἐξουδετέρωσι τῶν παραπάνω ὁμάδων» (ὅρος 5ος) [ βλέπε τὸ κείμενον τῆς συμφωνίας αὐτῆς στὸ ἀποκαλυπτικὸ βιβλίο τῆς παραπλανημένης, μεταμεληθείσης «ἀγωνίστριας τοῦ Δημοκρατικοῦ Στρατοῦ» Μαργαρί-τας ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ  «Πόλεμος καὶ Αἷμα, Ταξίδι στὸ παρελθόν, Ταξίδι στὸν πόνο», Ἑταιρεία Μελέτης Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, Ἀθήνα, 2007, σελ. 368 ].

Ὄχι λοιπὸν ἡ ἀνένδοτη κατὰ τοῦ κατακτητοῦ ἀντίστασις. Ἀλλὰ πρωτίστη καὶ ἄμεση ἐπιδίωξις καὶ πρακτική τοῦ Κ.Κ.Ε. καὶ τῶν ὑποχειρίων του ὀργανώσεων ἦτο ἡ διὰ τῆς βίας μονοπώλησις τῆς κατὰ τῶν κατακτητῶν (γερμανῶν - ἰταλῶν - βουλγάρων) ἀντιστάσεως, ὥστε νὰ ἐπακολουθήσῃ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἀνεμπόδιστη, ἐλλείψει ἀντιπάλου μὲ ἀντιστασιακὲς περγαμηνές, ἡ ἐπικράτησίς των καὶ ἔτσι ἡ κομμουνι-στικοποίησις τῆς χώρας. Πρὸς τοῦτο καὶ εἶχον ἐπιδοθῆ εἰς τὴν καταπολέ-μησι κάθε ἄλλης ἀντιστασιακῆς ὁμάδος μὲ τὴν κατασυκοφάντησίν της ὡς δῆθεν συνεργαζομένης μὲ τοὺς κατακτητὲς καὶ τὸν χαρακτηρισμόν της ὡς «ἀντιλαϊκῆς», ὅπως προκύπτῃ καὶ ἀπὸ τὴν ἀνωτέρω συμφωνία τῆς 1.9.1944 τοῦ Ε.Λ.Α.Σ. μὲ τοὺς Γερμανούς, εἰς τὴν δίωξιν καὶ ἐξόντωσιν κάθε ἄλλης ἀντιστασιακῆς ὀργανώσεως ἢ κινήσεως, ἔστω καὶ γνησίως καὶ καταφανῶς δημοκρατικῆς, ἡ ὁποία δὲν θὰ προσχωροῦσε στὸ Ε.Α.Μ. Ὅπως π.χ. συνέβη μὲ τὸν δημοκρατικὸν Συνταγματάρχην Δημήτριον Ψαρρὸν, στρατιωτικὸν ἀρχηγὸν τῆς ἀντιστασιακῆς ὀργανώσεως Ε.Κ.Κ.Α. («θνικὴ καὶ Κοινωνικὴ πελευθέρωσις») καὶ ἡγέτην τοῦ ἀνταρτικοῦ 5/42 Συντάγματος, ὑπούλως δολοφονηθέντα ἀπὸ τὸν Ε.Λ.Α.Σ. μαζὶ μὲ τὶς ἑκατοντάδες ὑπ'αὐτὸν ἄνδρες. Ἢ ὅπως συνέβη μὲ αὐτὸν τὸν Στρατηγὸν Στέφανον Σαράφην, πανελληνίως γνωστὸν δημοκρατικόν, ὁ ὁποῖος ἀνῆλθεν εἰς τὰ βουνὰ ἐπὶ κεφαλῆς ἰδικῆς του ἀνταρτικῆς ὁμάδος, κατεδιώχθη καὶ συνελήφθη ὑπὸ τοῦ Ε.Λ.Α.Σ., ἐξηυτελίσθη περιφερόμενος καὶ πτυσσόμενος ὑπὸ ἐγκαθέτων σὲ ὀρεινὰ χωριὰ τῆς Ρούμελης καὶ ἀκολούθως, συμφωνήσας μὲ πρότασιν τοῦ διώκτου του  Ἅρη Βελουχιώτη, ἐνεργοῦντος εἰς τὸ πλαίσιον μερίμνης τοῦ Κ.Κ.Ε. γιὰ τὴν προσέλκυσιν ἐπωνύμων στὶς ὀργανώσεις του, ἔγινεν Ἀρχηγὸς τοῦ Ε.Λ.Α.Σ.· γεγονός, τὸ ὁποῖον βεβαίως καὶ τὸν κατέστησε περίγελων πάντων, μὲ χαρακτηριστικὸν τὸ συμβὰν κατὰ τὸ Συνέδριον τοῦ Λιβάνου (17-20 Μαΐου 1944), ὅταν, προσελθὼν ὑπὸ τὴν ἰδιότητά του αὐτὴν εἰς αὐτό, ὁ συμμετέχων πολιτικὸς Ἀρχηγὸς τῆς ἀνωτέρω Ε.Κ.Κ.Α. ἀείμνηστος Γεώργιος Καρτάλης, τὸν διέκοψεν ὁμιλοῦντα, λέγων κατὰ πρόσωπον καὶ ἐνώπιον πάντων « πᾶψε ἐσύ, ποὺ ἔγινες Ἀρχηγὸς τοῦ Ε.Λ.Α.Σ. δι' ἐμπτυσμοῦ» !

Ὑπὸ τὴν προκειμένην λοιπὸν θεώρησιν οἱ ἀνωτέρω συνεργασθέντες καὶ ἐνόπλως μὲ τοὺς Γερμανούς, ἀλλὰ μόνον εἰς ἐπιχειρήσεις των ἐναντίον ἀνταρτικῶν δυνάμεων τοῦ Ε.Λ.Α.Σ., προέβαλαν τὴν δικαιολογίαν, ὅτι ἔπραττον αὐτό, δηλαδὴ ἐπολεμοῦσαν ἐναντίον συμπατριωτῶν των Ἑλλήνων, διότι προτιμοῦσαν τὴν πρόσκαιρη γερμανικὴ τῆς Πατρίδος κατοχὴν ἀπὸ τὴν ὁριστικὴν ἀκολούθως κομμουνιστικοποίησίν της. Βεβαίως ἡ ἐθνικῶς ἀπαράδεκτη αὐτὴ συνεργασία, παραλλήλως πρὸς τὸ ἐπικαλού-μενον ἰδεολογικὸν αὐτὸ ὑπόστρωμα, εἶχεν ἀρκετὲς φορὲς καὶ ἰδιωφελῆ κίνητρα, ὅπως ἀσύστολον χρηματισμόν, ἀκόμη καὶ ἁρπαγὲς καὶ λεηλασίες καὶ ἄλλα συναφῆ ἐγκλήματα [ βλέπε γιὰ τοὺς ἐν λόγῳ συνεργάτες π.χ. τὸ βιβλίον τοῦ Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Βιέννης Πολυχρόνη ΕΝΕΠΕΚΙΔΗ, ἩἙλληνικὴ Ἀντίστασις 1941-1944 ὅπως ἀποκαλύπτεται ἀπὸ τὰ μυστικὰ ἀρχεῖα τῆς Βέρμαχτ εἰς τὴν Ἑλλάδα, Μία νεοελληνικὴ τραγῳδία, Ἀθῆναι, 1964,  «Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας». Παρόμοιες διαπιστώσεις γιὰ τοὺς συνεργασθέντες μὲ τοὺς Γερμανοὺς στὴν Μακεδονία καὶ Θρᾴκη περιέχονται καὶ στὰ ἐνδιαφέροντα βιβλία  τοῦ Καθηγητοῦ Νίκου ΜΑΡΑΝΤΖΊΔΗ. Γιασασὶν Μιλλέτ, Ζήτω τὸ Ἔθνος, Ἡράκλειο, 2001, «Πανεπιστημιακὲς Ἐκδόσεις Κρήτης»,-  ἐπίσης ἐπιμελείᾳ Ἰδίου, Οἱ ἄλλοι Καπετάνιοι. Ἀντικομμουνιστὲς ἔνοπλοι στὰ χρόνια τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ ἐμφυλίου, 4η ἔκδοση, 2007, Βιβλιοπωλεῖον τῆς «Ἑστίας», ὡς καὶ Στράτου ΔΟΡΔΑΝΑ, Ἕλληνες ἐναντίον Ἑλλήνων. Ὁ κόσμος τῶν Ταγμάτων Ἀσφαλείας στὴν κατοχικὴ Θεσσαλονίκη 1941-1944, Θεσσαλονίκη 2006, «Ἐπίκεντρο» ]. 



Ἡ ἐπίγνωσις τῶν ἀνωτέρω ἀληθειῶν περὶ Ἑλλάδος ὡς πρωτίστου ἐμποδίου στὶς ὅποιες γερμανικὲς ἐπιδιώξεις, ἀνέκυψε τώρα, μὲ τὴν διεθνῆ οἰκονομικὴν καὶ τὴν δημοσιονομικὴν τῆς Πατρίδος μας κρίσιν, ἀπὸ τὰ θολερὰ κατάβαθα τῆς γερμανικῆς ψυχῆς. Καὶ ἐξετοξεύθησαν μὲ τόσην ἐλαφρότητα καὶ ἀνευθυνότητα ἀπό, ὑποτίθεται, ἔγκυρον ἐκπρόσωπον τῆς γερμανικῆς κοινῆς γνώμης, οἱ ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν Ἑλλήνων ἀκατονόμαστες ὕβρεις, ἀλλὰ καὶ ἀδικαιολογήτως δυσμενεῖς γιὰ τὴν Ἑλλάδα κρίσεις ἀκόμη καὶ Γερμανῶν ἐπισήμων. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ μόνη νοητὴ ψυχολογικὴ ἐξήγησις τῆς ἐμφανίσεώς των.-



5.-   Ἐπὶ τοῦ περιεχομένου τῶν γερμανικῶν ὕβρεων.



Δὲν χρειάζεται ἡ καταχώρισις ἐδῶ τῶν γερμανικῶν ὕβρεων. Διότι εἶναι τόσον ἀσύστατες καὶ καταγέλαστες, ὥστε γιὰ κάθε σκεπτό-μενον καὶ νουνεχῆ ὅπου τῆς γῆς ἄνθρωπον εἶναι ἀφ'ἑαυτῶν ἀπορριπτέες. Δύο μόνον σημεῖα αὐτῶν ἐπιβάλλουν ἀπάντησιν.

Τὸ πρῶτον εἶναι ὁ χαρακτηρισμὸς συλλογικῶς τῶν Ἑλλήνων ὡς σκανδαλωδῶς διεφθαρμένων. Λησμονοῦν ὅμως οἱ ὑβρίζοντες, ὅτι διαφθορὰ χωρὶς διαφθείροντα οὔτε ὑπάρχει, οὔτε ἀναπτύσσεται. Λοιπόν, τὸ πανθομολογουμένως μεγαλύτερον σκάνδαλον εἰς τὴν σύγχρονον Ἑλλάδα εἶναι τὸ προκληθὲν ἀπὸ γερμανικὴν ἑταιρείαν, τὴν γνωστὴν SIEMENS.  Αὐτή, προκειμένου νὰ ἐπιτύχῃ τὴν κατ' ἀποκλειστικότητα ἀνάθεσιν ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον προμηθείας τεχνολογικῶν προϊόν-των της (τηλεφωνίας, κλπ.), ἡ ἀνάγκη τῶν ὁποίων ἀνέκυψε κυρίως ἀπὸ τὴν ἀνάληψι διενεργείας στὴν Ἑλλάδα τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων τοῦ 2004, προέβη συστηματικῶς μὲ τοὺς ἐδῶ ἐκπροσώπους της σὲ παχυλὴ δωροδοκία πολιτικῶν κομμάτων, ἴσως δὲ καὶ συγκεκριμένων προσώπων, πολιτικῶν ἢ ὑπηρεσιακῶν παραγόντων. Ἤδη ὑπάρχει ἡ δημοσία περὶ αὐτοῦ ὁμολογία σημαίνοντος πολιτικοῦ στελέχους, ὅτι ἔλαβεν ἐκ τῆς αἰτίας αὐτῆς διὰ λογαριασμὸν τοῦ κόμματός του, εἰς τὸ ταμεῖον τοῦ ὁποίου καὶ τὰ κατέθεσε, ἕνα ἑκατομμύριον (1.000.000) Εὐρώ, ἐνῷ τὴν ὅλην ὑπόθεσιν ἐρευνᾷ τώρα ἀνακριτικῶς ἡ Ἑλληνικὴ Δικαιοσύνη. Ἀπὸ κανένα ὅμως ἀπὸ τὰ ἐλθόντα στὸ φῶς τῆς δημοσιότητος μέχρι τώρα στοιχεῖα δὲν προκύπτει, ὅτι ἡ δωροδόκησις αὐτὴ ἔγινε κατ' ἀπαίτησιν τοῦ ἑκάστοτε δωροδοκουμένου. Ὥστε ἡ SIEMENS, χωρὶς νὰ τῆς ζητηθῇ, ἔδιδε προκειμένου νὰ ἐπιτύχῃ τὴν προτίμησιν τῆς ἰδικῆς της προσφορᾶς. Βεβαίως οἱ λαμβάνοντες κακῶς, κάκιστα ἀπεδέχοντο τὴν δωροδοκίαν. Εἰκάζω, ὅτι οἱ διὰ λογαριασμὸν κομμάτων λαμβάνοντες ἔπραττον τοῦτο χωρὶς περίσκεψιν καὶ ἰδιαίτερον προβληματισμόν, διότι ἀνέκαθεν τὰ πολιτικὰ κόμματα στὴν Ἑλλάδα, ὅπως καὶ στὶς ἄλλες χῶρες, χρηματο-δοτοῦνται, ἐκτὸς τῶν γλίσχρων, συνήθως οὐδέποτε καταβαλλομένων, συνδρομῶν τῶν μελῶν των, ἀπὸ ἰδιῶτες καὶ κυρίως ἐπιχειρήσεις. Ἀσυγχώρητοι ἀπολύτως εἶναι μόνον οἱ τυχὸν δι' ἴδιον λογαριασμὸν ἐνθυλακώσαντες τὰ λαμβανόμενα, πολιτικὰ πρόσωπα ἢ ὑπηρεσιακοὶ παράγοντες, ἐὰν καὶ ποῖοι, αὐτὸ θὰ προκύψῃ ἀπὸ τὴν ἐνεργουμένη δικαστικὴ τῆς ὑποθέσεως διερεύνησι  Σὲ κάθε ὅμως περίπτωσιν ἡ κυρία εὐθύνη βαρύνει τὸν ἐκμαυλίζοντα, χρηματικῶς ἢ ἄλλως,  καὶ ὄχι τὸν ὑποκύπτοντα εἰς τὸ προσφερόμενον δέλεαρ, ἡ εὐθύνη τοῦ τελευταίου αὐτοῦ εἶναι παρεπομένη, δευτερεύουσα !  Ἑπομένως ἐδῶ τὴν εὐθύνην τοῦ σκανδάλου τῶν δωροδοκιῶν καὶ τῆς διαφθορᾶς φέρει πρωτίστως ἡ SIEMENS. Kαὶ κατ' ἀκολουθίαν, μόνον οἱ Γερμανοὶ δὲν δικαιοῦνται νὰ μᾶς χλευάζουν γιὰ σκάνδαλα καὶ διαφθορά,ὅταν αὐτοί, ἡ γερμανικὴ ἑταιρεία SIEMENS, εἶναι οἱ πρωτουργοὶ καὶ κυρίως ὑπεύθυνοι τοῦ μεγαλυτέρου ἀπὸ τὰ σκάνδαλα.-



Τὸ δεύτερον σημεῖον ὕβρεων, τὸ ὁποῖον ἀπαιτεῖ ἀποστομω-τικὴν ἀνασκευήν, εἶναι τὸ ἀναφερόμενον εἰς τὴν ὀδυνηρὴ γιὰ τὴν Πατρίδα μας περιπέτειαν τοῦ λεγομένου «ἐμφυλίου πολέμου» τῆς περιόδου 1946-1949. Συγκεκριμένως χλευάζεται ἀξιολογικῶς ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς μὲ ἐπίκλησιν ὅτι τέτοιος εἶναι, ἀλληλοτρώγεται, ἐκ χαρακτῆρος ἀπεδύθη εἰς αὐτὸν μὲ τὶς τεράστιες ἀνθρώπινες ἀπώλειες καὶ ὑλικὲς καταστροφές. Ἐσκεμμένως ὅμως οἱ ὑβριστές μας ἀγνοοῦν στοιχειώδεις, δεδομένες ἱστορικῶς ἀλήθειες.

Πράγματι, κατ' ἀρχὴν καταχρηστικὸς ὁ λόγος περὶ «ἐμφυλίου πολέμου». Ὅπως διδάσκει ὁ Πλάτων, ἡ λέξις «πόλεμος» κυριολεκτεῖται μόνον ἐπὶ διαμάχης μετὰ ξένων, ποτὲ μετὰ ὁμοφύλων, πολέμιοι εἶναι μόνον ξένοι καὶ ὁ πόλεμος μόνον μὲ ξένους διεξάγεται, ἐνῷ ἡ διαμάχη καὶ ἀντιπαράθεσις πρὸς ὁμοφύλους ὀνομάζεται «στάσις».

Λέγει χαρακτηριστικῶς ὁ Πλάτων, κατὰ λέξιν,  « ... λέγω δὲ τὰ δύο, τὸ μὲν οἰκεῖον καὶ ξυγγενές, τὸ δὲ ἀλλότριον καὶ ὀθνεῖον. ἐπὶ μὲν οὖν τῇ τοῦ οἰκείου ἔχθρᾳ στάσις κέκληται, ἐπὶ δὲ τῇ τοῦ ἄλλοτρίου πόλεμος» (Πολιτεία, 470 Β).

 Καὶ ἡ στάσις αὐτὴ δὲν ἦτο εἰς τὴν περίπτωσιν ἑλληνογενής, δὲν ἐβγάλαμε μόνοι μας τὰ μάτια.  Ἂς θυμηθοῦμε τὴν ἱστορικὴν ἀλήθεια : 

Ἡ περίοδος 1946-1949 ἦτο ἡ ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποίαν μεσουρα-νοῦσεν ἀδυσώπητος ὁ ἀποκληθεὶς ψυχρὸς πόλεμος μεταξὺ ἀφ' ἑνὸς τῶν ἐλευθέρων δημοκρατιῶν τῆς Δύσεως καὶ ἀφ' ἑτέρου τοῦ κομμουνιστικοῦ συνασπισμοῦ Σοβιετικῆς Ἑνώσεως καὶ ὑποχειρίων της χωρῶν τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης. Διακηρυχθεὶς σκοπὸς τοῦ τελευταίου ἦτο ἡ παγκόσμιος ἐπικράτησις  μὲ πρῶτον φυσικὰ θῦμα τὴν ὑπόλοιπην Εὐρώ-πη. Εὐθεῖα βεβαίως σύγκρουσις, ποὺ θὰ ὡδηγοῦσεν ἀναποφεύκτως σὲ Γ΄ παγκόσμιον πόλεμον, δὲν ἀπετολμήθη. Ἀλλὰ καὶ ἐσωτερικὴ διάβρωσις τῶν Δημοκρατιῶν μόνον διὰ τοῦ ἔργου τῶν κατὰ τόπους ἰσχυρῶν κομμουνιστικῶν κομμάτων δὲν ἀρκοῦσε. Ἐτέθη ἀμεσώτερος στόχος.  Ἡ διὰ τῆς κομμουνιστικοποιήσεως καὶ τῆς Ἑλλάδος ἄμεση ἔξοδος τοῦ σοβιετικοῦ συνασπισμοῦ εἰς τὴν Μεσόγειον, γιὰ τὴν κύκλωσι τῆς Εὐρώπης. Καὶ ὡς ὄργανον ἐχρησιμοποιήθησαν οἱ ἐδῶ ὁμόφρονες, τὸ στασιάσαν Κ.Κ.Ε., τὸ ὁποῖον καὶ ἀπέβλεπεν εἰς τὴν ἐπικράτησίν του, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὸ ζητούμενο τίμημα τῆς πρὸς αὐτὸ ξένης συνδρομῆς εἰς βάρος τῆς ἐθνικῆς μας κοινότητος. Τὸ Κ.Κ.Ε. ὡς διεθνιστικὸν καὶ ὄχι ἐθνικὸν κόμμα, δηλαδὴ ἡ ἡγεσία του καὶ ὄχι ἡ ἀγέλη τῶν δουλικῶς ἀκολουθούντων ὀπαδῶν, δὲν εἶχεν συνειδησιακὰ ἐπὶ τοῦ προκειμένου προβλήματα, ἀφοῦ ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ μεσοπολέμου (τὴν δεκαετία τοῦ 1920) εἶχε συμφωνήσει στὸ σταλινικὸ πρόγραμμα ἀποσπάσεως τῆς Μακεδονίας καὶ Θρᾴκης μας, δηλαδὴ στὸν ἀκρωτηριασμὸ τῆς Ἑλληνικῆς Πατρίδος. Ἐθνοπροδοτικὴ στάσις, τὴν ὁποίαν ἄλλωστε τὸ Κ.Κ.Ε. καὶ ἀκολούθως ἐπανειλημμένως ἐπανέλαβε, ὅπως μὲ τὴν γραπτὴν συμφωνίαν τῆς 12ης Ἰουλίου 1943 στὸ Πετρίτσι, μεταξὺ αὐτοῦ (Κ.Κ.Ε.) καὶ τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Βουλγαρίας,- μὲ τὴν ἀπόφασιν τῆς 5ης Ὁλομελείας τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς του τῆς 30.1.1949 στὸν Γράμμο,- κλπ. [ βλέπε σχετικῶς καὶ τὸ ἀνωτέρω βιβλίο τῆς Μαργαρίτας ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ  «Πόλεμος καὶ Αἷμα, Ταξίδι στὸ παρελθόν, Ταξίδι στὸν πόνο», εἰς τὴν σελ. 367 τοῦ ὁποίου τὸ κείμενον τῆς ἀνωτέρω συμφωνίας Πετριτσίου, ἡ ὁποία προέβλεπε καὶ αὐτονόμησι τῆς Μακεδονίας (ὅρος 6ος) καὶ παροχὴ στὴν Βουλγαρία ἐδαφικῆς διεξόδου στὸ Αἰγαῖο (ὅρος 4ος) ].

Ἔτσι ἐξαπελύθη τὸ 1946 ἡ ἔνοπλη στάσις τοῦ Κ.Κ.Ε., χωρὶς συμμετοχὴν κανενὸς ἄλλου κόμματος ἢ πολιτικοῦ, οὔτε καὶ ἐκ τῶν παρασυρθέντων καὶ μετ' αὐτοῦ συνεργασθέντων εἰς τὸ κατοχικὸν Ε.Α.Μ. (Σβώλου, Τσιριμώκου, κλπ.). Καὶ ὁ ψευδώνυμος «Δημοκρατικὸς Στρατός» του συνεκροτήθη μὲ ἐπιστράτευσιν κομματικῶν στελεχῶν καὶ ὀπαδῶν του, ἀλλὰ καὶ σωρείας παραπλανηθέντων ἀπὸ ἀπατηλὴν συνθηματο-λογίαν καὶ ἀδίστακτον  ψευδολογίαν ἁγνῶν καὶ ἀνυπόπτων Ἑλλήνων, ὡς ἐπίσης καὶ ἀπὸ χιλιάδες ἄλλους βιαίως, μὲ ἐπιδρομὲς εἰς τὴν ὕπαιθρον χώραν, στρατολογηθέντες χωρικούς, ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ὅμως μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία καὶ κατέφευγον, παραδιδόμενοι, εἰς τὰς ἐθνικὰς δυνάμεις.

Καὶ προκειμένη ἔνοπλη στάσις τοῦ Κ.Κ.Ε. οὔτε αὐτοδύναμη, οὔτε ἑλληνοτραφὴς ἦτο. Διότι οἱ βόρειοι γείτονες τῆς Ἑλλάδος τὴν ὠργάνωσαν, ἐξεπαίδευσαν τὰ κύρια στελέχη της εἰς τὶς χῶρες των, κυρίως τὸ Μποῦλκες (τῆς Νοτιοσλαβίας),  ἐξώπλισαν καὶ κατηύθυναν, ὅπως καὶ ἁρμοδίως διεπιστώθη, ὕστερα ἀπὸ ἐπιτόπιον ἔρευναν, ὑπὸ Διεθνοῦς Ἐξεταστικῆς Ἐπιτροπῆς, συσταθείσης ἀπὸ τὸ Συμβούλιον Ἀσφαλείας τοῦ Ο.Η.Ε.,  καὶ κατεχωρίσθη εἰς τὰ συμπεράσματα τῆς  ἀπὸ 23.5.1947 ἐκθέσεώς της.

Μὲ μελανωτέραν σελίδα τῆς ἐξωτερικῆς αὐτῆς κομμουνιστικῆς ἐπιβουλῆς τὸ κατάπτυστον παιδομάζωμα, δηλαδὴ τὴν διαρπαγὴν χιλιάδων, συγκεκριμένως 28.010, μικρῶν Ἑλληνοπαίδων ἡλικίας μόλις 3 ἕως 14 ἐτῶν τῆς ὑπαίθρου χώρας ἀπὸ τοὺς γονεῖς των καὶ τὴν βίαιη μεταφοράν των  σὲ γειτονικς καὶ ἄλλες κομμουνιστικς χρες, γιὰ νὰ μεταβληθοῦν μὲ πλύσιν ἐγκεφάλου σὲ γενιτσάρους, ἐχθροὺς τῆς Πατρίδος των.  Παιδομάζωμα, τὸ ὁποῖον ἐπισήμως ἐστιγματίσθη ἀπὸ τὴν ἐπιτοπίως ἐργασθεῖσαν «Βαλκανικὴν Ἐπιτροπὴν» τοῦ Ο.Η.Ε.  μὲ τὴν ἀπὸ 21.5.1948 ἀπόφασίν της, ὡς «κακούργημα γενοκτονίας» (crime of genocide). Σχετικῶς ἰδιαιτέρως διαφωτιστικὸν εἶναι τὸ βιβλίον ἑνὸς ἐκ τῶν ὀργανωτῶν τοῦ ἐν λόγῳ κακουργήματος, τοῦ μεταμεληθέντος  «Γενικοῦ Ἐπιθεωρητοῦ τοῦ Παιδομαζώματος» Γεωργίου ΜΑΝΟΥΚΑ ὑπὸ τὸν τίτλον «Παιδομάζωμα, Τὸ μεγάλο ἔγκλημα κατὰ τῆς φυλῆς», ἔκδοσις τοῦ Συλλόγου Ἐπαναπατρισθέντων ἐκ τοῦ Παραπετάσματος, Ἀθῆναι, 1961           ( ὑπάρχει καὶ ἀναστατικὴ ἔκδοσις Μαΐου 2003 ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Πελασγός).

Καὶ ὅτι ἡ ἐπιδιωχθεῖσα πλύσις ἐγκεφάλου ἔστω μόνον ἐν μέρει ἐτελεσφόρησεν, ἀποδεικνύεται σήμερα ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι στὴν ἰδίαν ἐναντίον τῆς ἐθνικῆς καὶ ἐδαφικῆς μας ἀκεραιότητος ἐπιβουλήν, συνεχιζομένην τώρα ἀπὸ τὸ διάδοχον τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος, θνησιγενὲς ξενοκίνητον (ἀπὸ τὶς Η.Π.Α.) κρατίδιον τῶν Σκοπίων, μὲ τὴν οἰκειοποίησι τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας καὶ τὶς προβαλ-λόμενες εἰς βάρος μας ἀξιοθρήνητες διεκδικήσεις του, πρωτοστατοῦν ὡς σύγχρονοι ἐφιάλτες κυρίως παιδιὰ τοῦ παιδομαζώματος ἐκείνου καὶ καταφυγόντες ἐκεῖ, μετὰ τὴν ἧττα τους, συμμορίτες, φυγόδικοι ἔνοχοι τοῦ ἐγκλήματος τῆς προδοσίας τῆς χώρας, ὡς καὶ ἀπόγονοι αὐτῶν. Μὲ πρῶτον καὶ καλλίτερον ἐξωμότην τὸν σημερινὸν Πρωθυπουργὸν τοῦ Σκοπιανοῦ κρατιδίου, καταγόμενον ἀπὸ χωριὸ τῆς Φλωρίνης καὶ φέροντα ἐκσλαβισθὲν τὸ ὄνομα Γκρουέφσκι...  

Καὶ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην Ἑλλὰς διατελοῦσεν ὑπὸ κοινοβουλευ-τικὸν καθεστώς, μὲ τὴν Βουλὴν λειτουργοῦσαν καὶ διακομματικὴν Κυβέρ-νησιν μὲ Πρωθυπουργὸν τὸν ἀείμνηστον Ἀρχηγὸν τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων Θεμιστοκλῆν Σοφούλην. Καὶ διεξήγαγε σκληρότατον ἀγῶνα πρὸς καταστολὴν τῆς ξενοκινήτου ἐνόπλου στάσεως,  μὲ τὴν ὁμοφωνίαν ὅλων τῶν πολιτικῶν κομμάτων καὶ δυνάμεων τῆς χώρας (πλὴν βεβαίως τοῦ στασιάσαντος Κ.Κ.Ε.).  

σκληρότης τοῦ πανεθνικοῦ αὐτοῦ ἀγῶνος καταφαίνεται, πέρα τῶν τεραστίων ὑλικῶν καταστροφῶν, καὶ ἀπὸ τὸ μέγεθος τῶν ἀνθρωπίνων ἀπωλειῶν, μὲ τὸν ἀκόλουθον ἀπολογισμόν : ἐκτελεσθέντες ἀπὸ τοὺς κομμουνιστοσυμμορίτες πολῖται 4.123, - ἐκτελεσθέντες ἱερεῖς 165,- πολῖται φονευθέντες εἰς ναρκοπέδια 931,-  Ἀξιωματικοὶ καὶ ἄνδρες τῆς Χωροφυλακῆς, φονευθέντες 1.579, τραυματισθέντες 2.329,- Ἀξιωματικοὶ καὶ ἄνδρες τοῦ Στρατοῦ, φονευθέντες 12.777, τραυματισθέντες 37.732  (βλέπε σχετικῶς τὸ διαφωτιστικώτατον βιβλίον τοῦ Εὐαγγέλου ΑΒΕΡΩΦ, Φωτιὰ καὶ Τσεκούρι, μετάφρασις ἐκ τῆς γαλλικῆς, Ἀθῆναι, Ἑστία, 1974, σελ. 466).

Καὶ πλήρης καταστολὴ ἐπετεύχθη τὸν Αὔγουστον τοῦ 1949 μὲ τοὺς ἐπικοὺς ἀγῶνες στὶς ὀροσειρὲς τοῦ Γράμμου καὶ τοῦ Βιτσίου καὶ τὴν ἐκεῖ τελειωτικὴ συντριβὴ τῶν κομμουνιστικῶν συμμοριῶν, τὰ ὑπολείμ-ματα τῶν ὁποίων κατέφυγον στὶς φιλικές των πρὸς βορρᾶν κομμουνι-στικὲς χῶρες (πλὴν τῆς Νοτιοσλαβίας, ὁποία εἶχεν ἐν τῷ μεταξὺ ἀποστατήσει ἀπὸ τὸν σοβιετικὸν συνασπισμόν). 

Ἔτσι ἀγὼν ἐκεῖνος τοῦ Ἔθνους, ἀγὼν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, διεξήχθη καὶ πρὸς προστασίαν τῶν δημοκρατικῶν μας θεσμῶν, διασφαλίσεως ἐλευθέρου ἐθνικοῦ δημοκρατικοῦ βίου ἐναντίον κομμουνιστικῆς ἐπιβουλῆς, καὶ πρὸς διαφύλαξιν τῆς ἐθνικῆς καὶ ἐδαφικῆς μας ἀκεραιότητος, ἀφοῦ ἐπιβουλὴ ἀποσκοποῦσε καὶ εἰς τὸν ἀκρωτηριασμὸν τῆς Πατρίδος μας, μὲ ἀπόσπασι καὶ αὐτονόμησι κυρίως τῆς Μακεδονίας μας. Αὐτὰ βεβαίως δὲν ἐνδιαφέρουν τοὺς Γερμανούς. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αὐτά.

Διότι ἡ Νίκη ἐκείνη τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἔχει καὶ πανανθρωπίνη διάστασι. Ἐὰν τότε ἡ Ἑλλὰς ὑπέκυπτε, καὶ ἐξετείνετο τοιουτοτρόπως ἡ σοβιετικὴ κυριαρχία μέχρι τῆς Μεσογείου, ἡ μὲν γείτων Τουρκία, πάντοτε καιροσκόπος, θὰ ἐνέδιδε, ἡ δὲ λοιπὴ Εὐρώπη, περιδεὴς καὶ ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν ἰσχυρῶν κατὰ τόπους κομμουνιστικῶν κομμάτων, ἀσφαλῶς θὰ ἐσυνθηκολόγει. Ἔτσι καὶ ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη θὰ ἐσύρετο ὑπὸ τὸ πέλμα τῆς σκοταδιστικῆς σταλινικῆς δουλείας, ἡ Δημοκρατία παντοῦ θὰ κατελύετο ἀνεπανορθώτως καί, συνακολούθως, ἐκ τῶν πραγμάτων θὰ ἀπεκλείετο καὶ ἡ, ἐκ τῆς ὑπάρξεως ἀκριβῶς τῆς ἐλευθέρας Εὐρώπης, σημειωθεῖσα μετὰ 40ετίαν ἐξέλιξις, ἡ ὁποία ὡδήγησεν εἰς τὴν κατάρρευσιν παντοῦ εἰς τὴν Εὐρώπην τοῦ σοβιετικοῦ συστήματος. Αὐτὰ εἶναι τὰ ἀναμφισβήτητα ἱστορικὰ δεδομένα, τὰ ὁποῖα οὐδεὶς μὲ ἐλεύθερον πνεῦμα καὶ τιμίαν συνείδησιν δικαιοῦται νὰ διαστρέφῃ ἢ ἀγνοῇ.

Ὥστε καὶ μὲ τὴν ἐναντίον τῆς ξενοκινήτου στάσεως νίκην, ποὺ κατήγαγον, μὲ τὴν ὑλικὴν μόνον βοήθειαν τῶν συμμάχων μας, μὲ τοὺς ἀγῶνες, τὶς θυσίες καὶ τὸ αἷμα των, μόνα των, τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος οὐσιαστικῶς διέσωσαν καὶ πάλιν,ὅπως ἐπανειλημμένως κατὰ τὴν διαδρομὴν τῶν αἰώνων, ἐκτὸς τῆς Ἑλληνικῆς Πατρίδος  καὶ  τὸν ἀνθρώπινον πολιτισμόν.

  Αὐτὰ δὲν πρέπει καὶ οἱ Γερμανοὶ νὰ λησμονοῦν.. Ἂς παύσουν λοιπὸν οἱ ὑβρίζοντες νὰ χλευάζουν τὸν ἑλληνικὸν λαὸν  γιὰ τὶς θυσίες καὶ τὸν ἀγῶνα του ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἐπὶ τέλους διεξήχθη ὑπὲρ καὶ τῆς ἰδικῆς των ὑπάρξεως καὶ ἐλευθερίας.



Ἄλλο βεβαίως τὸ ζήτημα, ὅτι καὶ ἐμεῖς, στὴν Ἑλλάδα, μὲ ἀσύγγνωστη ἀπερισκεψία καὶ ἐπιπολαιότητα ὅλα αὐτὰ οὐσιαστικῶς τὰ ξεχάσαμε καὶ ἔτσι ἐγκατελείψαμεν ἀναξιοποίητο τὸν νέον αὐτὸν τίτλον τιμῆς καὶ καθολικῶς ὀφειλομένης εὐγνωμοσύνης στὴν ἐθνική μας κοινότη-τα, γιὰ τὴν ἐν λόγῳ συμβολή της στὸν παγκόσμιο πολιτισμό. Καὶ τὰ ξεχάσαμε, ὄχι βεβαίως ὁ τὰ τόσα παθὼν Ἑλληνικὸς λαός. Τὰ ἐλησμόνησαν οἱ ποικιλώνυμοι ταγοί μας,  οἱ ἀγαθῶς μὲν φρονοῦντες ἐκ κακῆς σταθμί-σεως ἀνυπάρκτου ἐσωτερικῆς πολιτικῆς σκοπιμότητος, δῆθεν ἐξ ἀνάγκης τῶν πραγμάτων·  οἱ περισσότεροι δὲ ἀφελῶς, δεσποζόμενοι ἀπὸ τὴν ἐπίμο-νη, ἀσύδοτη καὶ διεστραμμένη ἀριστερὴ ἰδεολογικὴ τρομοκρατία, ποὺ μὲ τὰ φληναφήματα περὶ δῆθεν «ἐμφυλίου πολέμου» καὶ δῆθεν «δημοκρατικοῦ στρατοῦ» ὄχι μόνον φθάνει εἰς τὸ σημεῖον νὰ ἀναγορεύῃ ἀδιστάκτους ἐθνοπροδότες σὲ «δημοκρατικοὺς» ἀγωνιστές, ἀλλὰ καὶ δίδει, κυρίως αὐτή, τὴν δυνατότητα σὲ ἐπιβούλους ξένους, νὰ μᾶς χλευάζουν, ὅπως τώρα, γιὰ καθαρὴ ἀλληλοσφαγή, μὲ πλήρη ἀποσιώπησι τοῦ γεγονότος, ὅτι καὶ κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην τοῦ 1946-1949 καὶ γιὰ ἐκείνους, πρὸς προστασίαν τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτισμοῦ ἀγωνισθήκαμε ! [ βλέπε ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω καὶ τὸ δημοσιευθὲν ἀπὸ 25.8.2005 κείμενόν μου «Μνήμη Ἐθνική», καταχωριζὀμε-νον καὶ στὴν ἱστοσελίδα μου www.sartzetakis.gr Μέρος Β΄, Προσανατολι-σμοί ] .





6.-  Ἡ αὐτοκριτικὴ τῶν Γερμανῶν.



Οἱ ὕβρεις εἶναι σὲ κάθε περίπτωσι ἀπαράδεκτες. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἀπαξιωτικὲς κρίσεις, ὅταν μάλιστα ἀναφέρωνται σὲ ἐθνικὲς κοινότητες, ποὺ πρωταγωνίσθηκαν στὸν παγκόσμιο πολιτισμό, ὅπως ἡ ἑλληνική, συγχωροῦνται μόνον ὅταν εἶναι νηφάλιες καὶ βασίμως τεκμηριωμένες. Καὶ θὰ πρέπει πρὸς τοῦτο οἱ κρίνοντες, νὰ ἀτενίζουν προηγουμένως ἐλεγκτικῶς τὴν συμπεριφορὰ τῆς ἰδικῆς των ἐθνικῆς κοινότητος, αὐτῆς  εἰς τὴν ὁποίαν οἱ ἴδιοι ἀνήκουν. Μόνον ὅταν αὐτὴ εἶναι ἀνεπίληπτη, καὶ νομιμοποιοῦνται στὶς ὅποιες περὶ ἄλλων ἐκτιμήσεις των. 

Διὰ λόγους ἁβρότητος καὶ τὰ ὅσα προσέφερε καὶ προσφέρει τώρα ἡ Γερμανία στὸν ἀνθρώπινο πολιτισμό, δὲν πρόκειται νὰ ἀρθρώσω ἐδῶ προσωπικὲς κρίσεις γιὰ τοὺς γερμανοὺς καὶ τὸν χαρακτῆρα των. Εἶναι μάλιστα καὶ περιττό. Πρωτίστως, διότι οἱ ἴδιοι αὐτοπροσδιορίζονται ἀπὸ τὶς πράξεις των, ἀπὸ τὶς ὁποῖες μερικὲς ἐξετέθησαν ἀνωτέρω. Ἀλλὰ καὶ διότι ἀρκοῦν χαρακτηρισμοὶ γιὰ τὴν ἐθνική των κοινότητα ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς Γερμανούς, ἐξέχουσες, παγκοσμίου ἀναγνωρίσεως πνευματικὲς μορφές των.

Περιορίζομαι, ὄχι μὲ εὐχαρίστησιν, εἰς δύο ἐξ αὐτῶν, τὸν Γκαῖτε καὶ τὸν Σοπενχάουερ.

(α) Γιόχαν Βόλφγκανγκ φὸν ΓΚΑΙΤΕ  (1749-1832), ὅπως κατέγραψεν ὁ  γραμματεύς του Ἰωάννης-Πέτρος ΕΚΚΕΡΜΑΝΝ (1772-1854) εἰς τὸ γνωστότατον ἔργον του «Συνομιλίες Ἔκκερμανν καὶ Γκαῖτε »    (3 τόμοι, 1836-1848), ἐτόνισε, κατὰ λέξιν : « Δὲν χρονολογούμαστε παρὰ μόλις ἀπὸ χθές. Εἶναι βέβαια ἀναμφίβολο, ὅτι ἀρκετὰ ἐξελιχθήκαμε ἐδῶ καὶ μισὸν αἰῶνα. Θὰ χρειασθοῦν ὅμως νὰ περάσουν σχεδὸν δύο ἑκατοντάδες χρόνια ἀκόμα, πρὶν τὸ πνεῦμα καὶ ἡ διανοητική μας πρόοδος εἰσδύσουν καὶ γενικευτοῦν ἀρκετὰ στοὺς συμπατριῶτες μας, γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ δώσουν στὴν ὀμορφιὰ μιὰν ἀξία  ὅμοια μ' αὐτή, ποὺ ἔδωσαν οἱ Ἕλληνες, γιὰ νὰ γεμίσῃ τὴν ψυχή τους μ' ἐνθουσιασμὸν ἕνα ὡραῖο τραγοῦδι, γιὰ νὰ μπορέσῃ στὸ τέλος νὰ πεῖ κανένας γι' αὐτούς :  ΄΄ τὸν καιρὸ ποὺ ἦταν βάρβαροι΄΄ ...». Ἐπίσης, ὅτι :  « Κάθε τι στὸν τόπο μας συμβάλλει στὴν πειθάρχησι τῶν ἀγαπημένων μας παιδιῶν ἀπὸ τὴν μικρή τους ἀκόμα ἡλικία καὶ στὴν ἀφαίρεσι κάθε φυσικοῦ, κάθε πηγαιότητος· ἔτσι στὸ τέλος δὲν μένει τίποτε ἄλλο παρὰ μόνον ὁ Φιλισταῖος....  Οἱ Γερμανοὶ δὲν μποροῦν νὰ γιατρευτοῦν ἀπὸ τὰ φιλισταίϊκα γοῦστα τους ».  Καὶ ἀκόμη, ὅτι :  « Πολλὲς φορὲς ἔννοιωσα ἕνα πόνο βαθὺ σκεπτόμενος τὸ γερμανικὸν ἔθνος, πού, ἐνῷ εἶναι ἄξιο τιμῆς, ὅταν πέρνουμε τὰ ἄτομά του ἕνα ἕνα, εἶναι τόσο ἄθλιο στὸ σύνολό του. Ἡ σύγκρισι τοῦ γερμανικοῦ λαοῦ μὲ τοὺς ἄλλους λαοὺς προκαλεῖ ὀδυνηρὰ αἰσθήματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα προσπάθησα νὰ ξεφύγω μὲ κάθε δυνατὸ τρόπο ». Κλπ., κλπ. - 

(β) Ὁ  Ἀρθοῦρος ΣΟΠΕΝΧΑΟΥΕΡ (1788-1860), ἐκτὸς σωρείας ἀπαξιωτικῶν γιὰ τοὺς συμπατριῶτες του κρίσεων εἰς τὰ ἔργα του «Σκέψεις» καὶ «Πάρεργα καὶ παραλειπόμενα», ὅτι «ὁ ἀληθινὸς ἐθνικὸς χαρακτῆρας τῶν Γερμανῶν εἶναι ἡ βραδύνοια», ὅτι «εἶναι ἠλίθιοι καὶ ἀνιαροὶ σὰν τὶς σκούφιες ποὺ φορᾶμε τὴν νύχτα», κλπ., κλπ.,  προῆλθεν εἰς τὸ ἔργον του Memorabilien καὶ εἰς τὴν ἀκόλουθη φοβερὴ ἐξομολόγησι :        « Προβλέποντας τὸν θάνατό μου, σᾶς κάνω τούτη τὴν ἐξομολόγησι, ὅτι περιφρονῶ τὸ γερμανικὸν ἔθνος ἐξ αἰτίας τῆς ἀνοησίας του, ποὺ δὲν ἔχει ὅρια, καὶ ὅτι κοκκινίζω ἀπὸ ἐντροπὴ γιατὶ ἀνήκω σ' αὐτό ». [ βλέπε τὰ ἀνωτέρω παραθέματα, ὡς καὶ ἄλλων ἐπιφανῶν Γερμανῶν, εἰς τὸ λογοτεχνικὸ περιοδικὸ τῆς Θεσσαλονίκης «Μακεδονικὰ Γράμματα», τεῦχος Νοεμβρίου 1945, σελ. 6-7 ].



7.-  Τὸ ἀνομολόγητον ὑπόβαθρον τῶν γερμανικῶν ὕβρεων.



Ἁρκεῖ ἡ ὑπόμνησις εἰς τοὺς Γερμανοὺς αὐτῶν τῶν ὀλίγων αὐτοχαρακτηρισμῶν των ἀντὶ ἀνεπιτρέπτου, γιὰ τὸ ἑλληνικὸν ἦθος, ἀνταλλαγῆς ὕβρεων.

Οἱ γερμανικὲς ὅμως ὕβρεις εἶναι καὶ ἐκ τοῦ περιεχομένου των ἀποκαλυπτικές. Ἡ λαϊκὴ σοφία μᾶς ὑπενθυμίζει, ὅτι κατὰ κανόνα «φωνάζει ὁ κλέφτης, γιὰ νὰ φύγῃ ὁ νοικοκύρης». Καὶ οἱ κλέφτες στὸν σύγχρονο κόσμο ἐνεργοῦν ἐνωρχηστρωμένως καὶ συστηματικῶς μὲ κύριον ὄργανο τὴν ἀσύστολη προπαγάνδα, τὴν ὁποία καὶ διαχέουν ποταμηδὸν μὲ θλιβερὰ ἐνεργούμενά των τῶν Μ.Μ.Ε.  Ἔτσι,  ὅταν ὁ ἐλευθέρως σκεπτόμενος πολίτης ἀποτολμήσῃ νὰ σκεφθῇ καὶ νὰ ἀρθρώσῃ  τεκμηριωμένως, ὅτι ἀντιμετωπίζομεν ὡς χώρα καὶ ἐθνικὴ κοινότης σχεδιασμένην καὶ ὠργανωμένην συνωμοσίαν, ἀρχίζουν αὐτοστιγμεὶ τὰ ἐνεργούμενα τῆς παραπληροφορήσεως ἐξάψαλμον ἐναντίον τῆς «συνωμοσιολογίας»,  μὲ ἐθελόμενο τὴν διανοητικὴ τοῦ λαοῦ συσκότισι διὰ  χλευασμοῦ τοῦ ὁμιλοῦντος καὶ ἐγκαταλείψεως ὑπ'αὐτοῦ τοῦ ἐνοχλητικοῦ γιὰ τοὺς συνωμότες ἀντιλόγου. Εἶναι ἡ ἀλάνθαστη τακτικὴ τῶν συνωμοτῶν.

Εἰς τὴν προκειμένη περίπτωσιν ἐτονίσθη ἤδη εὐρύτατα ἀπὸ ἄλλους, ὅτι ἡ ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ χυδαία γερμανικὴ ἰδίως μὲ ὕβρεις ἐπίθεσις ὀφείλεται εἰς λόγους ἀνταγωνισμοῦ δολλαρίου καὶ Εὐρώ. Ἡ ἀξία τοῦ πρώτου ὑπεβιβάζετο  βαθμιαίως ἔναντι τοῦ δευτέρου, καὶ ἔτσι ἀντιμετωπίζετο ὡς ζήτημα χρόνου ἡ ἀπώλεια τῆς παγκοσμίου πρωτοκαθεδρίας του, πρὸς ὄφελος ἀκριβῶς τοῦ δευτέρου. Ἔπρεπε λοιπὸν νὰ πληγῇ ἀποτελεσματικῶς τὸ Εὐρώ μὲ ἀποφασιστικὸ κλονισμό, ὁ ὁποῖος καὶ ἀνεζητήθη, νὰ πραγματοποιηθῇ μὲ ἐκμετάλλευσι τῆς ὄντως δυσχερεστάτης δημοσιονομικῆς καταστάσεως μικρῆς χώρας, ποὺ μετέχει στὴν Εὐρωζώνη, τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὴν μέθοδο τῆς ὀργανώ-σεως ἀποπνικτικῶν συνθηκῶν, κυριολεκτικῶς ἀδυναμίας, ἔξωθεν δανει-σμοῦ, ὥστε νὰ ἐπέλθῃ ἀναποφεύκτως ἡ οἰκονομική της κατάρρευσις καὶ συνηρτημένως ἡ κατάρρευσις τῆς Εὐρωπαϊκῆς νομισματικῆς Ἑνώσεως, δηλαδὴ τοῦ Εὐρώ. Αὐτά, θεωρητικῶς ἀντιληπτά, δὲν γνωρίζω, ἐὰν καὶ πράγματι ἀποτυπώνουν καθ' ὅλην τὴν ἔκτασί των τὴν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων.

Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον προσωπικῶς διαβλέπω, εἶναι καὶ κάτι βαθύτερον. Τὸ ὁποῖον καὶ ὑφέρπει ρητῶς εἰς αὐτὲς τὶς γερμανικὲς ὕβρεις. Μεταξὺ αὐτῶν, κατὰ διακινηθεῖσα στὸ διαδίκτυο πληροφορία, - τὴν βασιμότητα ὅμως τῆς ὁποίας δὲν ἠμπόρεσα νὰ ἐξακριβώσω, - εἶναι καὶ χλευασμὸς γιὰ τὴν ἑλληνική μας γλῶσσα καὶ προτροπή νὰ ἐγκαταλεί-ψουμε ὁλοσχερῶς τὴν διδασκαλία στὰ Ἑλληνόπουλα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ὡς δῆθεν ἄχρηστη στοὺς καιρούς μας. Ἐὰν ὄντως διετυπώ-θησαν αὐτά, διερωτῶμαι, τὶ ἀληθινὰ ὑπηρετοῦν καὶ σὲ τὶ ἀποβλέπουν ;    Ἔχει καμμίαν σχέσιν ἡ διδασκαλία ἢ ὄχι τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσης μὲ τὴν ὅποια δημοσιονομικὴ καὶ οἰκονομικὴ κατάστασι τῆς χώρας, ποὺ ὑποτίθεται, ὅτι ἔδωσαν ἀφορμὴ στὰ ἐναντίον τῆς Πατρίδος μας δημοσιεύματα ; Καὶ οἱ ἑπόμενες τῶν ἀρχικῶν ὕβρεων, ἐπίσης ὑβριστικές, ὑποδείξεις τῶν Γερμανῶν, νὰ ἐκποιήσουμε τὴν Ἀκρόπολι, τὴν Κέρκυρα καὶ ἄλλα νησιά μας, προκειμένου μὲ τὸ τίμημά των νὰ ἀνορθώσουμε τὴν ἐθνική μας οἰκονομία, τὶ ἄλλο ἀποτελοῦν ἀπὸ εὐθεῖα παρότρυνσιν ἐγκαταλείψεώς των, ἀποξενώσεώς μας καὶ καταλύσεως τῆς ἐπ'αὐτῶν ἐθνικῆς μας κυριαρχίας ;  Μία μόνον ἐξήγησις τῶν γερμανικῶν αὐτῶν παραινέσεων εἶναι δυνατή, μὲ τὸ δεδομένον, ὅτι ἡ μὲν ἀποκοπή μας ἀπὸ τὶς γλωσσικές μας ρίζες, τὴν ἀρχαία μας γλῶσσα, στὴν ὁποία  διετυπώθησαν τὰ ἀνεπανάληπτα ἀριστουργήματα τοῦ ἀνθρωπίνου λόγου, θὰ συνεπιφέρῃ ἀναποφεύκτως τὴν διανοητική μας στείρωσι καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς πνευματικῆς ἰδιοπροσωπίας τῆς ἐθνικῆς μας κοινότητος·  ἡ δὲ ἐκποίησις τμημάτων τοῦ ἐθνικοῦ μας χώρου θὰ σημάνῃ καὶ τὸν ἐδαφικὸν τῆς Πατρίδος μας ἀκρωτηριασμόν, εἰς τὸν ὁποῖον, σημειωτέον, ἀποβλέπει καὶ ἡ ἐκ τοῦ μηδενὸς δημιουργία τοῦ ἐκκρεμοῦντος μὲ τὰ Σκόπια ζητήματος, ἐκτὸς βεβαίως καὶ τοῦ ἐν προκειμένῳ ἐθνικοῦ μας ἀκρωτηριασμοῦ μὲ τὴν λυσσωδῶς ἐπιζητουμένην διεθνῆ ἀναγνώρισιν, ὅτι οἱ Μακεδόνες δὲν ἦσαν οὔτε εἶναι Ἕλληνες !  Καὶ ἡ ἐξήγησις ὅλων αὐτῶν εἶναι, ὅτι τὸ μακροχρονίως σκοπούμενον συνίσταται ἀκριβῶς  εἰς τὴν ἐπιδίωξιν ἐξαλείψεως τῆς ἐθνικῆς μας ἀτομικότητος, τῆς μεταπτώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ εἰς ἀγέλην ἀδήλου προελεύσεως, καὶ ἐδαφικοῦ μας ἀκρωτηριασμοῦ καὶ εἰς τὸ νὰ καταστοῦμε τελικῶς, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, - μὲ τὴν ὠργανωμένη μάλιστα συστηματικὴ παράνομη εἰσβολήν, κυριολεκτι-κώτερον ἐπιδρομήν, εἰς τὴν Ἑλλάδα μας καθημερινῶς ἑκατοντάδων ξένων δῆθεν μεταναστῶν, -  νὰ μεταβληθοῦμε σὲ ξένους εἰς αὐτὸν τὸν τόπον μας.



8.-  Τὸ πρόγραμμα τῆς παγκοσμιοποιήσεως.



Εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἐφαρμογὴ στὴν περίπτωσι τῆς Πατρίδος μας τοῦ προγράμματος τῆς ἐπαγγελλομένης νέας διεθνοῦς τάξεως πραγμά-των, τῆς λεγομένης παγκοσμιοποιήσεως. Αὐτὴν καταδήλως ὑπηρετοῦν καὶ οἱ ἀνωτέρω γερμανικὲς  ὕβρεις. 

Τὴν οὐσία τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἀνέλυσα κατὰ τὸ παρελθόν, μὲ ἀφορμὴ τὴν βάρβαρη ἀεροπορικὴν ἐπίθεσιν τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. ἐναντίον τῆς Σερβίας καὶ τὴν ἐπιδιωχθεῖσαν, καὶ τελικῶς ἐπιτευχθεῖσαν, διάλυσι τῆς Νοτιοσλαβίας, εἰς δημοσιευθὲν ἐκτενές, ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἡ ροδαυγὴ τοῦ νέου Μεσαίωνος» ἀπὸ 22-23/4/1999 ἄρθρον μου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται καὶ εἰς τὴν ἱστοσελίδα μου (www.sartzetakis.gr, Μέρος Γ΄, Θέσεις καὶ Ἀπόψεις). Ἀντὶ ἄλλων, καὶ ὡς κατακλεῖδα τοῦ παρόντος, παραθέτω ἐδῶ τὰ ὅσα γιὰ τὶς ἐπιδιώξεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως εἰς τὸ τέλος τοῦ ἄρθρου μου ἐκείνου ἐξέθεσα: «  Επιδικεται λοκληρωτικ ποσνθεσις τν φισταμνων πολιτικν κοινωνιν, τ οσιαστικτερα κα εγενστερα πιτεγματα τν τελευταων αἰώνων το νθρωπνου πολιτισμο πρπει ν κριζωθον. Τ θνικν κρτος, κε που ερσκει δικαωσιν φυσικ, κα χι παγορευμνη, κοινωνικ λληλεγγη πρπει ν καταργηθ ! Γι ατ κα συστηματικ, νωρχηστρωμνη κα λυσσδης καταφορ κατ το θνους ς το μνου πργματι κ τς φσεως, θεμελιδους συστατικο κα, π τ πανρχαια δη χρνια, ναντικατασττου παργοντος συμπξεως πολιτικς κοινωνας. Ακριβς γι ν πασ ν πρχ μεταξ τν μελν της ξ ατς τς φυσικς των διοσυστασας αθρμητος, σωτερικ, κοινωνικ σμπνοια κα λληλεγγη. Γι ν πομεν νθρωπος μνος, πνευματικς κα ψυχικς γκαταλελειμμνος, σκτος ριθμς ατς ες τν μορφη μζα το περιβλλοντος συνλου. Ετσι μοναχικς κα δναμος, πελπισμνος, ν εναι πι χειραγωγσιμος ς σμαντη μονδα μσα στ χος τς μζης, δεκτικς νετωτρας κμεταλλεσεως π τος ορτους λιγαρθμους μεγιστνες τν πολυεθνικν ταιρειν. Ετσι ξηγεται, γιατ, κτς τν νωτρω κατατμσεων, κα τ Βλγιον διεσπσθη σ κρτος Βαλλνων κα κρτος Φλαμανδν, κα Ιταλα δηγεται σ δισπαση, διαχωρισμ το βορρ π τν ντο, τ διο κα Γαλλα μ τ ατονομιστικ κνημα τς Κορσικς, κλπ.

Κα ντιπροβλλεται πρς παρηγοραν πιδιωκομνη οκονο- μικ, κυριολεκτικτερον καταναλωτικ εμρεια. Απ τν ποα μως οσιαστικς λλοι πωφελονται, ο καταναλωτς εναι πλς τ ναλσιμα σφγια το πολυεθνικο κεφαλαου, τ θματ του ». 

Καὶ κατέληγα : « ἰδεολογία τῆς ''Νέας Ἐποχῆς'', τῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν, στὴν τελική της ἐξόρμησι. Ἡ  ροδαυγὴ τοῦ νέου Μεσαίωνος ἐν ὄψει ... ».  Μὲ ἐπιστέγασμα τὴν προτροπή :

« Τὸ χρέος πρὸς τὴν ἀνθρώπινη φύσι μας ὑπαγορεύει : Ἀντισταθεῖτε! ... ». 

Ἀλλὰ πολιτισμένα. Ὄχι μὲ ὕβρεις. Οὔτε μὲ βία. Κάθε ἄλλη προσθήκη περιττεύει ...



Νέα Πεντέλη, 10η  Μαρτίου 2010.

Χρῆστος Α. Σαρτζετάκης
www.sartzetakis.gr

Το αλίευσα ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Οι αναρτήσεις του ¨Ῥωμηῶν Ἐνημέρωση¨

alt

Οι αναρτήσεις στο ¨Παζλ Ενημέρωσης¨

Παζλ Ενημέρωσης



Προσοχή

Για ανάγνωση επιλέγεις ¨ ΠΛΗΡΗΣ ΟΘΟΝΗ¨ και το διαβάζεις τόσο άνετα, σαν να είναι σε μορφή pdf.

ΟΔΥΣΣΕΙΑ Web TV


Σκοπός της «ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ» είναι να ανακτήσουν οι Έλληνες τις αξίες, τις αρχές και τα ιδανικά της φυλής μας, μέσα από μια υγιή ενημέρωση, αφύπνιση και ψυχαγωγία.
ΣΥΝΔΕΘΕΙΤΕ ΖΩΝΤΑΝΑ ΕΔΩ.