Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

H ΔΙΔΑΣΚΑΛIΑ ΤΟY AΓIΟΥ IΩAΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤOΜΟΥ ΓΙA ΤΟYΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟYΣ AΡΧΟΝΤΕΣ


Ἰ­ω­άν­νη Ἐλ. Σι­δη­ρᾶ
Θε­ο­λό­γου – Ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ Ἱ­στο­ρι­κοῦ – Νο­μι­κοῦ
Μέ ἀ­φορμή τήν γε­νι­κό­τε­ρη πνευ­μα­τι­κή, κοι­νω­νι­κή, πο­λι­τι­κή καί οἰ­κο­νο­μι­κή κρί­ση πού βι­ώ­νει ἡ Ἑλ­λά­δα.

     Ὁ Ἅ­γι­ος Ἰ­ω­άν­νης ὁ Χρυ­σό­στο­μος, Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως, ἐκ­θέ­τει σέ πολ­λές γρα­πτές ἑρ­μη­νευ­τι­κές ὁ­μι­λί­ες καί Λό­γους του ἐ­πί τῶν χω­ρί­ων τῆς Ἁ­γί­ας Γρα­φῆς, τίς θε­ο­λο­γι­κές ἀ­πό­ψεις του γιά το­ύς πο­λι­τι­κούς­ ἄρ­χον­τες καί τήν κο­σμι­κή ἐ­ξου­σί­α. Στό πα­ρόν ἄρ­θρο μας ἐ­πι­λέ­ξα­με ὁ­ρι­σμέ­νες πε­ρι­κο­πές, ἀ­πό τίς ὁ­μι­λί­ες τοῦ Ἱ­ε­ροῦ Πα­τρός σχε­τι­κές μέ τό θέ­μα μας καί τίς δη­μο­σι­ε­ύ­ου­με, κα­θώς εἶ­ναι ἄ­κρως ἐ­πί­και­ρες οἱ θέ­σεις τοῦ Ἱ­ε­ροῦ Πα­τρός λό­γῳ τῆς κρί­σε­ως τοῦ πο­λι­τι­κοῦ μας συ­στή­μα­τος.
     1) Γι­α­τί εἶ­ναι ἀ­ναγ­καῖ­οι οἱ ἄρ­χον­τες; «Γι᾿ αὐ­τό λοι­πόν ὑ­πάρ­χει ἀρ­χη­γός, γιά νά μήν εἴ­μα­στε ὅ­πως τά ἑρ­πε­τά. Γι᾿ αὐ­τό ὑ­πάρ­χουν οἱ ἄρ­χον­τες, γιά νά μήν κα­τα­τρώ­γου­με ὁ ἕ­νας τόν ἄλ­λο σάν τά ψά­ρι­α».

     2) Σχέ­σεις ἀρ­χόν­των–ἀρ­χο­μέ­νων: «Ἄν λοι­πόν ὁ κα­θέ­νας προ­σφέ­ρει τίς ὑ­πη­ρε­σί­ες του στήν Πο­λι­τε­ί­α, ὅ­λα τό­τε μέ­νουν στα­θε­ρά. Γι­α­τί, ὅ­ταν ὁ ἄρ­χον­τας ἀ­γα­πά­ει τόν πο­λί­τη, τό­τε ὅ­λα τα­κτο­ποι­οῦν­ται. Δέν ζη­τοῦ­με τό­σο ἀ­γά­πη ἀ­πό τόν πο­λί­τη, ἀλ­λά ἀ­γά­πη ἀ­πό τόν ἄρ­χον­τα πρός τόν πο­λί­τη, ἐ­πει­δή ὁ πο­λί­της ὀ­φε­ί­λει ὑ­πα­κοή. Ἀ­πό τήν ἄλ­λη πλευ­ρά ὁ βου­λευ­τής πού εἶ­ναι καί νο­μο­θέ­της πρέ­πει νά ἐμ­πνέ­ει τόν σε­βα­σμό, ἀλ­λά καί τόν φό­βο καί νά τι­μω­ρεῖ το­ύς πα­ρα­βά­τες καί πα­ρά­νο­μους πο­λί­τες». 

     3) Τό ἔρ­γο–χρέ­ος τῶν ἀρ­χόν­των: «Οἱ ἄ­ρι­στοι ἀ­πό το­ύς ἄρ­χον­τες πρέ­πει νά τι­μω­ροῦν καί νά ἀ­πο­κό­πτουν ἀ­πό τό κοι­νω­νι­κό σῶ­μα το­ύς κα­κο­ύς καί το­ύς ἐ­πι­ζή­μι­ους γιά τό κα­λό τῶν πολ­λῶν, ἐ­νῶ ἔ­χουν ὑ­ψί­στη ὑ­πο­χρέ­ω­ση νά προ­ω­θοῦν το­ύς τί­μι­ους καί ἀ­γα­θο­ύς. Ἔτ­σι πρέ­πει νά συμ­πε­ρι­φέ­ρε­ται ὁ προ­ϊ­στά­με­νος, νά μήν ἐ­πι­ζη­τεῖ δη­λα­δή τήν δι­κή του τι­μή, ἀλ­λά προ­παν­τός τό κοι­νό συμ­φέ­ρον. Ἔ­χει κα­θι­ε­ρω­θεῖ στήν δη­μό­σι­α πρα­κτι­κή καί πο­λι­τι­κή οἱ ἄρ­χον­τές μας νά τρέ­φον­ται ἀ­πό ἐ­μᾶς, ἐ­πει­δή ἀ­κρι­βῶς φρον­τί­ζουν γιά τά κοι­νά ἀ­γα­θά καί ξο­δε­ύ­ουν ὅ­λο τόν ἐ­λε­ύ­θε­ρο χρό­νο τους γι᾿ αὐ­τά, καί ἔτ­σι μα­ζί μέ τά κοι­νά σώ­ζον­ται καί τά ἀ­το­μι­κά ἀ­γα­θά τοῦ κα­θε­νός μας. Καί γιά τό ὅ­τι ὑ­πάρ­χουν ἄρ­χον­τες καί τό ὅ­τι ὑ­πάρ­χουν δι­κα­στές, πρέ­πει νά ἀ­να­πέμ­που­με στό Θεό με­γά­λες εὐ­χα­ρι­στί­ες. Γι­α­τί ὁ Θε­ός, φρον­τί­ζον­τας γιά τήν εὐ­τα­ξί­α με­τα­ξύ τῶν ἀν­θρώ­πων καί γιά νά μή συμ­πε­ρι­φέ­ρον­ται οἱ πολ­λοί πιό πα­ρά­λο­γα καί ἀ­πό τά ἄ­λο­γα καί ἄ­γρι­α θη­ρί­α, μᾶς χά­ρι­σε τίς πο­λι­τι­κές ἐ­ξου­σί­ες καί το­ύς πο­λι­τι­κο­ύς, πού εἶ­ναι πα­ρό­μοι­α μέ τήν τέ­χνη τοῦ ἡ­νι­ό­χου καί τόν κυ­βερ­νή­τη τοῦ πλο­ί­ου».

     4) Ἡ εὐ­θύ­νη τῶν πο­λι­τι­κῶν ἀρ­χόν­των: «Ἀ­να­ρω­τι­έ­μαι, ἄν εἶ­ναι δυ­να­τόν νά σω­θεῖ πο­τέ κά­ποι­ος ἀ­πό το­ύς ἄρ­χον­τες καί ἐκ­πλήσ­σο­μαι βλέ­πον­τας με­ρι­κο­ύς ἀ­κό­μη καί νά σπε­ύ­δουν καί νά ρί­χνον­ται στό με­γά­λο καί δυ­σβά­στα­κτο βά­ρος τῆς ἐ­ξου­σί­ας, πα­ρά τή με­γά­λη ἀ­πει­λή, εὐ­θύ­νη καί ἀ­δι­α­φο­ρί­α πού ἐ­πι­κρα­τοῦν… Πράγ­μα­τι πρέ­πει νά φο­βο­ύ­με­θα καί νά τρέ­μου­με καί ἐ­ξαι­τί­ας τῆς συ­νει­δή­σε­ώς μας καί ἐ­ξαι­τί­ας τοῦ βά­ρους τῆς ἐ­ξου­σί­ας, καί οὔ­τε νά πα­ραι­το­ύ­με­θα, ὅ­ταν ἡ ἐ­ξου­σί­α κά­πο­τε μᾶς ἀ­να­τε­θεῖ, οὔ­τε, ἐ­άν δέν μᾶς ἀ­να­τε­θεῖ, νά τήν ἐ­πι­δι­ώ­κου­με. Ἀ­πό τήν ἄλ­λη πλευ­ρά ὅ­ταν οἱ ἄρ­χον­τες στε­ροῦν­ται τῆς πο­λι­τι­κῆς ἀ­ρε­τῆς καί δέν ἐ­λέγ­χον­ται, τό­τε κα­θί­σταν­ται οἱ ἴ­δι­οι πρό­ξε­νοι ἀ­νω­μα­λί­ας καί κοι­νω­νι­κῆς κα­τα­στρο­φῆς. Ὅ­ταν οἱ ἄρ­χον­τες εἶ­ναι ἠ­θι­κά ἀ­σθε­νεῖς, τό­τε καί ὁ λα­ός τους μι­μεῖ­ται στό κα­κό καί στό ἄ­δι­κο. Γι­α­τί, ὅ­ταν τό κε­φά­λι δέν εἶ­ναι ὑ­γι­ές, πῶς εἶ­ναι δυ­να­τόν νά πα­ρα­μέ­νει εὔ­ρω­στο τό ὑ­πό­λοι­πο σῶ­μα; Πρό­σε­ξε λοι­πόν, ἄρ­χον­τα, πό­ση ἀ­νω­μα­λί­α μπο­ρεῖς νά προ­κα­λέ­σεις μέ τήν ἀ­νεν­τι­μό­τη­τα στήν κοι­νω­νί­α.

     5) Κίνδυνοι πού ἀ­πει­λοῦν το­ύς ἄρ­χον­τες: «Δέ θά μπο­ροῦ­σε νά βρεῖ κα­νε­ίς ἰ­δι­ω­τι­κό σπί­τι γε­μᾶ­το ἀ­πό τό­σες συμ­φο­ρές, ὅ­σο γε­μᾶτα ἀ­πό δο­κι­μα­σί­ες εἶ­ναι τά σπί­τι­α τῶν πο­λι­τι­κῶν ἀρ­χόν­των. Δι­ό­τι πά­νω σ᾿ αὐ­τή τήν ἐ­ξου­σί­α πέφ­τουν πρό πάν­των καί ὀρ­φά­νι­ες πρό­ω­ρες καί χη­ρε­ί­ες καί θά­να­τοι βί­αι­οι, πο­λύ πιό πα­ρά­νο­μοι καί πιό ὀ­δυ­νη­ροί ἀ­πό ἐ­κε­ί­νους πού ἀ­να­φέ­ρον­ται στίς τρα­γω­δί­ες. Εἶ­ναι με­γά­λη ἡ ἔ­παρ­ση καί ἡ ἀ­λα­ζο­νε­ί­α αὐ­τῶν πού βρί­σκον­ται στήν πο­λι­τι­κή ἐ­ξου­σί­α, πού δέν τα­πει­νώ­νον­ται οὔ­τε καί μέ τίς με­γα­λύ­τε­ρες συμ­φο­ρές τους. Ὅ­σο με­γα­λύ­τε­ρο εἶ­ναι τό πο­λι­τι­κό ἀ­ξί­ω­μα, τό­σο με­γα­λύ­τε­ροι εἶ­ναι καί οἱ κίν­δυ­νοι γιά τόν ἄρ­χον­τα. Γι­α­τί ἀρ­κεῖ καί ἕ­να μό­νο κα­τόρ­θω­μα ν᾿ ἀ­νε­βά­σει τόν ἄρ­χον­τα στόν οὐ­ρα­νό τῆς ἀ­λα­ζο­νε­ί­ας, ἀλ­λά καί ἕ­να μό­νο σφάλ­μα ἤ ἀ­τό­πη­μα γιά νά τόν ρί­ξει ἀ­κό­μη καί μέ­σα στήν ἴ­δι­α τήν κό­λα­ση. Πραγ­μα­τι­κά καί ἡ κε­νο­δο­ξί­α ἐ­πι­τί­θε­ται τό­τε σφο­δρό­τε­ρα καί ἡ φι­λαρ­γυ­ρί­α καί ἡ αὐ­θά­δει­α, ἐ­πει­δή ἡ ἐ­ξου­σί­α πα­ρέ­χει τέ­τοι­α δυ­να­τό­τη­τα, πού γεν­νᾶ δυ­σα­ρέ­σκει­ες στόν φτω­χό λαό, ἀ­λα­ζο­νι­κές προ­σβο­λές καί χλευ­α­σμό­υς καί ἄ­πει­ρα ἄλ­λα».

     6) Ἀ­ρε­τές καί προ­σόν­τα τῶν κα­λῶν ἀρ­χόν­των: «Δέν εἶ­ναι μι­κρό εἶ­δος εὐ­ερ­γε­σί­ας τό νά ἔ­χουν οἱ ἄν­θρω­ποι ἀ­γα­θο­ύς ἄρ­χον­τες. Ὁ ἄρ­χον­τας δέν δι­α­κρί­νε­ται ἀ­πό τήν χλα­μύ­δα καί τήν ζώ­νη, οὔ­τε ἀ­πό τήν φω­νή τοῦ κή­ρυ­κος πού ἀ­ναγ­γέ­λει τήν ἄ­φι­ξή του, ἀλ­λά ἀ­πό τό ὅ­τι ἀ­να­ζω­ο­γο­νεῖ αὐ­το­ύς πού ἔ­χουν κα­τα­πο­νη­θεῖ καί δι­ορ­θώ­νει τά κα­κῶς ἔ­χον­τα, τι­μω­ρεῖ τήν ἀ­δι­κί­α, δέν ἐ­πι­τρέ­πει ὅ­μως καί νά δι­ώ­κε­ται τό δί­και­ο ἀ­πό τήν ἀ­λα­ζο­νι­κή ἐ­ξου­σί­α. Ἄλ­λω­στε, ὁ ἄ­ρι­στος πο­λι­τι­κός ἄρ­χον­τας πρέ­πει νά δι­α­κρί­νε­ται γιά τό θάρ­ρος του, τήν παρ­ρη­σί­α μέ τήν ὁ­πο­ί­α πρέ­πει νά ὁ­μι­λεῖ, τήν πε­ρι­φρό­νη­ση τῶν βι­ο­τι­κῶν, τό μί­σος του κα­τά τῆς πο­νη­ρί­ας καί ὑ­πο­κρι­σί­ας, τήν ἠ­πι­ό­τη­τα καί τήν φι­λαν­θρω­πί­α πρός τόν λαό πού πά­σχει. Ὁ πο­λι­τι­κός ἄρ­χον­τας ὀ­φε­ί­λει νά προ­νο­εῖ γιά το­ύς ὑ­πη­κό­ους του, νά ἐν­δι­α­φέ­ρε­ται καί νά φρον­τί­ζει γιά τήν εὐ­η­με­ρί­α τους. Γι­α­τί, αὐ­τό ἀ­κρι­βῶς πού εἶ­ναι ὁ γι­α­τρός, αὐ­τό εἶ­ναι καί ὁ ἄρ­χον­τας, μᾶλ­λον δέ πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πό τόν γι­α­τρό. Ὁ γι­α­τρός δη­λα­δή φρον­τί­ζει γιά τήν σω­τη­ρί­α τῶν ἀν­θρώ­πων μέ τήν ἐ­πι­στή­μη του, ἐ­νῶ ὁ πο­λι­τι­κός ἄρ­χον­τας κιν­δυ­νε­ύ­ον­τας καί ὁ ἴ­δι­ος γιά τόν λαό του.
     Ἐ­πι­πλέ­ον πρέ­πει νά δι­α­κρί­νε­ται ὁ ἄρ­χον­τας ὡς ἀ­δι­ά­βλη­τος, ἐγ­κρα­τής, σε­μνός, φι­λό­ξε­νος, δά­σκα­λος καί κα­θο­δη­γη­τής τοῦ λα­οῦ. Ὁ ἄρ­χον­τας δέν πρέ­πει νά ὑ­πε­ρέ­χει ἀ­πό το­ύς ἀρ­χο­μέ­νους στίς τι­μές, ἀλ­λά στίς ἀ­ρε­τές. Ὁ ἄρ­χον­τας σ᾿ αὐ­τό κυ­ρί­ως πρέ­πει ν᾿ ἄρ­χει, νά νι­κᾶ δη­λα­δή μέ τήν ἀ­ρε­τή του. Ἄν ὅ­μως νι­κᾶ­ται δέν εἶ­ναι πλέ­ον ἄρ­χων. Νά εἶ­ναι φι­λό­στορ­γος μέ τόν λαό μέ τόν ὁ­ποῖ­ο πρέ­πει νά συ­ζη­τεῖ καί νά δι­α­πραγ­μα­τε­ύ­ε­ται μέ τρό­πο πε­ρισ­σό­τε­ρο ἤ­πι­ο καί φι­λάν­θρω­πο. Ὅ­πως οἱ ὑ­πή­κο­οι ὀ­φε­ί­λουν νά εἶ­ναι πει­θαρ­χι­κοί καί ὑ­πά­κου­οι, ἔτ­σι καί οἱ ἄρ­χον­τες ὀ­φε­ί­λουν νά εἶ­ναι ἄ­γρυ­πνοι καί προ­σε­κτι­κοί ὑ­πέρ τοῦ λα­οῦ. Ν᾿ ἀ­να­γνω­ρί­ζει τήν κρί­ση τοῦ λα­οῦ καί νά ἀ­πο­δέ­χε­ται τίς ἐ­πι­λο­γές του.
     Ἐ­κεῖ­νος λοι­πόν πού ἔ­χει τήν δύ­να­μη νά ρυθ­μί­σει τήν ψυ­χή του καί τήν συμ­πε­ρι­φο­ρά του καί εἶ­ναι σέ θέ­ση νά ἄρ­χει καί νά ἄρ­χε­ται, αὐ­τός θά μπο­ρέ­σει νά κυ­βερ­νή­σει καί τήν οἰ­κο­γέ­νειά του. Ἐ­κεῖ­νος πού μπο­ρεῖ νά κυ­βερ­νή­σει τό σπί­τι του, θά μπο­ρέ­σει νά κυ­βερ­νή­σει καί Πόλη καί κρά­τος καί ὅ­λη τήν Οἰ­κου­μέ­νη. Ἄν ὅ­μως δέν εἶ­ναι σέ θέ­ση νά ρυθ­μί­σει τόν ψυ­χι­κό του κό­σμο, πῶς θά μπο­ρέ­σει νά κυ­βερ­νή­σει τήν Πο­λι­τε­ί­α; Πές μου, ποιό εἶ­ναι τό χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό γνώ­ρι­σμα τοῦ ἄρ­χον­τος; Δέν εἶ­ναι τό νά ὠ­φε­λεῖ καί νά εὐ­ερ­γε­τεῖ αὐ­το­ύς πού κυ­βερ­νᾶ; Πῶς ὅ­μως θά ὠ­φε­λή­σει ἄλ­λους, αὐ­τός πού δέ μπό­ρε­σε νά ὠ­φε­λή­σει τόν ἑ­αυ­τό του; Ἐ­κεῖ­νος πού ἔ­χει στήν ψυ­χή του ἄ­πει­ρα τυ­ραν­νι­κά πά­θη, πῶς θά μπο­ρέ­σει νά ἀ­πο­κό­ψει τά τυ­ραν­νι­κά πά­θη τῶν ἄλ­λων;
     Εἶ­ναι ἀ­νά­ξι­οι καί λί­αν ὑ­πο­κρι­τές ἐ­κεῖ­νοι οἱ πο­λι­τι­κοί ἄρ­χον­τες, πού ἀ­πό τό ἕ­να μέ­ρος ἀ­παι­τοῦν ἀ­πό το­ύς ἄλ­λους ἀ­κρί­βει­α βί­ου καί ἀ­πό τό ἄλ­λο μέ­ρος ἐ­πι­τρέ­πουν γιά τόν ἑ­αυ­τό τους τήν με­γα­λύ­τε­ρη ἐ­λευ­θε­ρί­α πού φθά­νει μέ­χρι τήν ἀ­συ­δο­σί­α. Πράτ­τουν δη­λα­δή τό ἀν­τί­θε­το ἀ­πό ἐ­κεῖ­νο πού πρέ­πει νά ἐ­φαρ­μό­ζει ὁ ἄ­ρι­στος ἄρ­χων, νά εἶ­ναι δη­λα­δή ἀ­δυ­σώ­πη­τος καί αὐ­στη­ρός δι­κα­στής γιά τόν ἑ­αυ­τό του καί τίς πρά­ξεις του, ἐ­νῶ συγ­χω­ρη­τι­κός καί ἥ­με­ρος γιά τίς πρά­ξεις καί ἐ­νέρ­γει­ες τῶν ἀρ­χο­μέ­νων.
     Ὁ ἄρ­χων πρέ­πει νά εἶ­ναι λαμ­πρό­τε­ρος ἀ­πό κά­θε λαμ­πτῆ­ρα καί νά ἔ­χει βί­ο ἀ­κη­λί­δω­το, ὥ­στε νά τόν ἔ­χουν ὅ­λοι ὡς πα­ρά­δειγ­μα γιά νά συγ­κρί­νουν καί νά συμ­μορ­φώ­νουν τήν ζωή τους πρός τήν δι­κή του ζωή. Οὔ­τε ἐ­κεῖ­νος πού ἀ­σκεῖ τήν πο­λι­τι­κή ἐ­ξου­σί­α, οὔ­τε ἐ­κεῖ­νος πού ἀ­σκεῖ τήν πνευ­μα­τι­κή, θά μπο­ρέ­σουν νά τίς δι­α­χει­ρι­σθοῦν δί­και­α, ἐ­άν προ­η­γου­μέ­νως δέν κυ­βερ­νή­σουν τόν ἑ­αυ­τό τους ὅ­πως πρέ­πει καί ἐ­άν δέν τη­ρή­σουν μέ με­γά­λη ἀ­κρί­βει­α καί το­ύς πο­λι­τι­κο­ύς και το­ύς θρη­σκευ­τι­κο­ύς νό­μους τῆς Πο­λι­τε­ί­ας.

     7) Οἱ κα­κοί καί ἀ­νά­ξι­οι ἄρ­χον­τες: «Οἱ ἄν­θρω­ποι, ὅ­ταν ἀ­να­λά­βουν τήν ἐ­ξου­σί­α χρη­σι­μο­ποι­οῦν αὐ­τή τήν δύ­να­μή τους γιά νά πράτ­τουν ἀ­δι­κί­ες. Δέν ὑ­πάρ­χει τί­πο­τε ἀ­θλι­ό­τε­ρο ἀ­πό τόν ἄρ­χον­τα ἐ­κεῖ­νον, πού δέν ὠ­φε­λεῖ κα­θό­λου καί σέ τί­πο­τα αὐ­το­ύς πού κυ­βερ­νᾶ. Εἶ­ναι ση­μά­δι πά­ρα πο­λύ με­γά­λης ἀρ­ρώ­στι­ας καί δεῖγ­μα δι­α­στρο­φῆς τό νά ἐν­θαρ­ρύ­νουν οἱ γι­α­τροί τίς ἀρ­ρώ­στι­ες. Γι­α­τί ἔρ­γο τῶν ἀρ­χόν­των εἶ­ναι νά ἀ­να­χαι­τί­ζουν τίς ἀ­τα­ξί­ες τοῦ λα­οῦ, νά τόν κα­τευ­θύ­νουν πρός τό ὀρθό καί νά κά­νουν το­ύς πο­λί­τες νά εἶ­ναι ὑ­πά­κου­οι καί πει­θαρ­χι­κοί στό νό­μο. Ὅταν ὅ­μως αὐ­τοί πρῶ­τοι (οἱ πο­λι­τι­κοί ἄρ­χον­τες) πα­ρα­βα­ί­νουν τό νό­μο, πῶς θά μπο­ροῦ­σαν νά γί­νουν δά­σκα­λοι στο­ύς ἄλ­λους; Ἐάν λοι­πόν ἡ ρί­ζα εἶ­ναι σά­πι­α, τί κα­λό εἶ­ναι δυ­να­τόν νά πε­ρι­μέ­νει κά­ποι­ος ἀ­πό τά κλα­διά;
     Ἐ­κεῖ­νοι πού δέν ἔ­χουν ἄρ­χον­τα, τό­τε στε­ροῦν­ται ἁ­πλῶς ἐ­κεῖ­νον πού θά το­ύς ὁ­δη­γή­σει στό ὀρθό. Ἐ­κεῖ­νοι ὅ­μως πού ἔ­χουν κα­κό ἄρ­χον­τα, ἔ­χουν ἐ­κεῖ­νον πού το­ύς ὁ­δη­γεῖ στο­ύς γκρε­μο­ύς καί στο­ύς βο­ύρ­κους.
     Ἴ­σως μοῦ πεῖ κά­ποι­ος, ὅ­τι ὑ­πάρ­χει καί ἄλ­λο κα­κό, πού δέν εἶ­ναι ἄλ­λο ἀ­πό τό νά εἶ­ναι κα­κός ὁ ἴ­δι­ος ὁ πο­λι­τι­κός ἄρ­χων. Τό ξέ­ρω καί ἐ­γώ. Δέν εἶ­ναι μι­κρό τό κα­κό αὐ­τό, ἀλ­λά εἶ­ναι πο­λύ χει­ρό­τε­ρο καί ἀ­πό τήν ἀ­ναρ­χί­α, ἐ­πει­δή εἶ­ναι προ­τι­μό­τε­ρο νά μή δι­οι­κεῖ­ται ἕ­νας λα­ός ἀ­πό κα­νέ­να ἄρ­χον­τα, πα­ρά νά δι­οι­κεῖ­ται ἀ­πό κα­κό και τρι­σά­θλι­ο πο­λι­τι­κό ἡ­γέ­τη.
     Πολ­λοί ἀ­πό το­ύς πο­λι­τι­κο­ύς ἡ­γή­το­ρες, ὅ­ταν κλέ­βουν, εἶ­ναι ἐ­πι­ει­κεῖς καί με­τρι­ο­πα­θεῖς καί κα­τα­δε­κτι­κοί ὄ­χι ἐ­πει­δή τό θέ­λουν, ἀλ­λά ἐ­πει­δή το­ύς ἀ­ναγ­κά­ζει ἡ συ­νε­ί­δη­σή τους, ἀ­φοῦ τά κλεμ­μέ­να το­ύς ἀ­φαι­ροῦν τήν παρ­ρη­σί­α. Ἀ­πό τήν ἄλ­λη πλευ­ρά οἱ ἀ­δω­ρο­δό­κη­τοι εἶ­ναι φορ­τι­κοί καί κου­ρα­στι­κοί, ἐ­πει­δή ὠ­θοῦν­ται ἀ­πό κά­ποι­α κε­νο­δο­ξί­α καί ἀ­πό τήν ἀ­λα­ζο­νι­κή ἰ­δέ­α ὅ­τι εἶ­ναι κα­θα­ροί ἀ­πό πα­ρά­νο­μα κέρ­δη.

     Στο­ύς πο­λι­τι­κο­ύς ἄρ­χον­τες πα­ρα­τη­ρεῖ­ται καί ἡ ἑ­ξῆς φο­βε­ρή δι­α­στρο­φή καί ἀρ­ρώ­στι­α. Συ­ναν­τοῦ­με δη­λα­δή το­ύς ἀ­περ­χό­με­νους πο­λι­τι­κο­ύς ἡ­γή­το­ρες νά εὔ­χον­ται ὅ­σοι θά ἔλ­θουν με­τά ἀπ᾿ αὐ­το­ύς στήν ἐ­ξου­σί­α νά εἶ­ναι φαῦ­λοι καί πο­νη­ροί. Δι­ό­τι, ἐ­άν τύ­χει νά εἶ­ναι γεν­ναῖ­οι, αὐ­τοί πού ἀ­πέρ­χον­ται, νο­μί­ζουν ὅ­τι θά δο­ξα­σθοῦν πε­ρισ­σό­τε­ρο, ἐ­άν οἱ δι­ά­δο­χοί τους στήν ἐ­ξου­σί­α δέν εἶ­ναι κα­λοί καί ἱ­κα­νοί. Ἐάν πά­λι εἶ­ναι βά­ναυ­σοι καί δι­ε­φθαρ­μέ­νοι, νο­μί­ζουν ὅ­τι ἡ κα­κί­α τοῦ ἑ­πό­με­νου πο­λι­τι­κοῦ ἄρ­χον­τος θά ἀ­πο­τε­λέ­σει τήν δι­και­ο­λο­γί­α τῆς δι­κῆς τους κα­κί­ας. Ὁ δέ λα­ός πρέ­πει νά ἐ­κλέ­γει ὡς ἄρ­χον­τές του ὄ­χι το­ύς νε­α­ρο­ύς, ἀλ­λά το­ύς ἔμ­πει­ρους, οἱ ὁ­ποῖ­οι κυ­βερ­νοῦν μέ βά­ση τό νό­μο καί γι᾿ αὐ­τό προ­τι­μοῦν νά εἶ­ναι νο­μο­τα­γεῖς καί ὄ­χι ἀ­ρε­στοί στόν λαό. Καί ἐ­νῶ ὁ λα­ός τήν κρί­σι­μη στιγμή τῆς ἐ­κλο­γῆς ἔ­χει πάν­το­τε ὀρθή κρί­ση, ἐν­το­ύ­τοις δέν ἔ­χουν τήν ἀ­ναγ­κα­ί­α γεν­ναι­ό­τη­τα νά ἐ­κλέ­ξουν το­ύς ἄ­ξι­ους. Γι­α­τί ἀ­να­λό­γως τοῦ ἐ­πι­πέ­δου τοῦ λα­οῦ ἐ­κλέ­γον­ται καί οἱ ἄ­ξι­οι ἤ ἀ­νά­ξι­οι ἄρ­χον­τες. Ἀλ­λά καί ἀ­πό τήν ἄλ­λη πλευ­ρά καί ἄν ἀ­κό­μη εἶ­ναι ὁ πο­λι­τι­κός ἄρ­χων πά­ρα πο­λύ ἐ­νά­ρε­τος, μό­νη ἡ δι­και­ο­σύ­νη καί ἡ ἀ­ρε­τή του δέν θά μπο­ρέ­σει νά σκε­πά­σει τά ἀ­μέ­τρη­τα πα­ρα­πτώ­μα­τα τῶν ὑ­πη­κό­ων».

     8) Ἡ τι­μή τοῦ λα­οῦ πρός το­ύς ἄρ­χον­τες: «Νά ὑ­πα­κο­ύ­ε­τε στο­ύς πο­λι­τι­κούς­ ἄρ­χον­τες, ὥ­στε νά ἐ­κτε­λοῦν τό ἔρ­γο τους μέ χα­ρά καί ὄ­χι μέ στε­νο­χώ­ρι­α. Δι­ό­τι τό νά δυ­σφο­ροῦν καί νά στε­νά­ζουν οἱ προ­ε­στοί σας, εἶ­ναι ἀ­σύμ­φο­ρο γιά ἐ­σᾶς το­ύς ἴ­δι­ους (τόν λαό). Ἐάν πε­ρι­φρο­νεῖ­ται καί κα­τα­φρο­νεῖ­ται ὁ πο­λι­τι­κός, τό­τε ἀ­δρα­νεῖ καί ἀ­δι­α­φο­ρεῖ γιά τό κα­θῆ­κον καί τήν ἀ­πο­στο­λή του.
     Συ­νε­πῶς, ὁ λο­γι­κός λα­ός τι­μών­τας το­ύς ἄρ­χον­τές του, στό τέ­λος δέ­χε­ται τήν τι­μή καί τό ὤ­φε­λος ἀ­πό τήν προ­σφο­ρά καί τό ἔρ­γο τῶν ἀρ­χόν­των του. Ἡ σχέ­ση εἶ­ναι ἀμ­φί­δρο­μη καί ὁ λα­ός ἔ­χει τήν ἀ­νάγ­κη τῆς δι­οι­κή­σε­ως ἀ­πό το­ύς ἄρ­χον­τές του, ἀλ­λά καί οἱ ἄρ­χον­τες ὑ­φί­σταν­ται καί δι­και­ο­λο­γοῦν τήν ὕ­παρξή τους χά­ριν τοῦ λα­οῦ, πού ὀ­φε­ί­λουν νά δι­α­κο­νοῦν.

     Αὐ­τή εἶ­ναι σέ γε­νι­κές γραμ­μές ἡ δι­δα­σκα­λί­α τοῦ Ἰ­ω­άν­νου Χρυ­σο­στό­μου γιά τήν πο­λι­τι­κή ἐ­ξου­σί­α καί το­ύς πο­λι­τι­κο­ύς. Εἶ­ναι δέ ἄ­κρως ἐ­πί­και­ρη λό­γῳ καί τῆς ἰ­δι­α­ί­τε­ρα κρι­σί­μου πε­ρι­ό­δου πού δι­α­νύ­ου­με.
Το αλίευσα ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Οι αναρτήσεις του ¨Ῥωμηῶν Ἐνημέρωση¨

alt

Οι αναρτήσεις στο ¨Παζλ Ενημέρωσης¨

Παζλ Ενημέρωσης



Προσοχή

Για ανάγνωση επιλέγεις ¨ ΠΛΗΡΗΣ ΟΘΟΝΗ¨ και το διαβάζεις τόσο άνετα, σαν να είναι σε μορφή pdf.

ΟΔΥΣΣΕΙΑ Web TV


Σκοπός της «ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ» είναι να ανακτήσουν οι Έλληνες τις αξίες, τις αρχές και τα ιδανικά της φυλής μας, μέσα από μια υγιή ενημέρωση, αφύπνιση και ψυχαγωγία.
ΣΥΝΔΕΘΕΙΤΕ ΖΩΝΤΑΝΑ ΕΔΩ.