Η συγκλονιστική ιστορία της Γεωργίας Ἀποστόλου | Ρωμιοί της Πόλης

 

Τήν 10η Ἰουνίου 2016 ἀπεβίωσε ἡ ταλαντοῦχος ἠθοποιός Γεωργία Ἀποστόλου, σέ ἡλικία 43 ἐτῶν, καί δημιούργησε μεγάλη ἔκπληξη στό κοινό, ἰδιαιτέρως στούς δημοσιογράφους καί τούς νέους, διότι ἦταν γνωστή ἀπό τόν πρωταγωνιστικό ρόλο πού εἶχε σέ διάφορα σίριαλ στήν τηλεόραση ἀπό τό 1994 ἕως τό 2005.

Δέν θέλησα ἀμέσως νά ὁμιλήσω γιά τήν Γεωργία, ἀλλά ἄφησα τόν χρόνο νά περάση γιά νά γράψω κάτι.

Τήν γνώρισα πρίν ἀπό πολλά χρόνια ἀπό τίς ἐπισκέψεις της στήν Ναύπακτο, ὅταν ἐπιδίωκε νά μέ συναντήση. Τότε πρωταγωνιστοῦσε σέ σίριαλ τῆς τηλεοράσεως. Εἶχε πολλές ἀπορίες γύρω ἀπό θεολογικά θέματα καί τά ἔθετε μέ γρήγορο τρόπο, τό ἕνα μετά τό ἄλλο, πρίν λάβη ἀπάντηση ἀπό τό προηγούμενο, καί κυρίως ἐνδιαφερόταν γιά τήν νηπτική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τήν νοερά προσευχή, τήν ἡσυχία, τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ κ.ἄ. Ἦταν ὄντως ἕνα ἀνήσυχο πνεῦμα καί ἐνδιαφερόταν γιά τά θέματα αὐτά, πού συνήθως δέν ἀπασχολοῦν πολλούς ἀνθρώπους. Εἶχε διαβάσει μερικά ἀπό τά βιβλία μου καί ἐνδιαφερόταν γιά τά θέματα αὐτά.

Ἐρχόταν συχνά στήν Ναύπακτο καί παρακολουθοῦσε τίς ὁμιλίες πού ἔκανα τήν Δευτέρα, καί ὅταν δέν μποροῦσε νά ἔλθη, φρόντιζε νά μαθαίνη τό περιεχόμενο τῆς ὁμιλίας καί μοῦ τηλεφωνοῦσε γιά νά μέ ἐρωτήση διάφορες ἀπορίες της.

Εἶχε πνευματικό πατέρα στήν Ἀθήνα, ἀλλά ἐμένα μέ ρωτοῦσε γιά θέματα πού σχετίζονταν μέ τά βιβλία μου καί τίς θεολογικές ἀπορίες της. Μερικές φορές ἐρχόταν στήν Ναύπακτο μέ διάφορες φίλες της, ὥστε καί ἐκεῖνες νά μέ ἐρωτήσουν ἀπορίες πού δέν μποροῦσε ἡ ἴδια νά τούς ἀπαντήση.

Σέ μιά ἀπό τίς ἐπισκέψεις της θέλησε νά ἐξομολογηθῆ. Ἐπειδή εἶχε πνευματικό πατέρα στήν Ἀθήνα, δικαιολόγησε αὐτήν τήν ἐπιθυμία της, ὅτι ἤθελε νά πῆ κάτι πού χρειαζόταν τήν δική μου βοήθεια. Ἔτσι, μοῦ ἐκμυστηρεύθηκε ἕνα βαθύτατο μυστικό της, πού δέν μποροῦσε νά τό πῆ ἀλλοῦ. Φυσικά, αὐτό πού μοῦ ἐμπιστεύθηκε στήν ἐξομολόγηση παραμένει μέσα μου ὡς μυστικό καί δέν πρόκειται νά τό ἀποκαλύψω, σύμφωνα μέ τόν λόγο «ἀκήκοας λόγον; Συναποθανέτω σοι».

Καθώς περνοῦσαν τά χρόνια ἄλλαξε ὁ ἐσωτερικός της κόσμος. Χωρίς νά μέ ἐρωτήση «ἔσπασε» τό συμβόλαιο μέ ἕνα σίριαλ πού ἔπαιζε τήν ἐποχή ἐκείνη, διότι ὅλα αὐτά μέ τά ὁποῖα ἠσχολεῖτο τά θεωροῦσε «βλακεῖες», ὅπως χαρακτηριστικά μοῦ εἶπε. Τήν συμβούλευσα ἄν δέν θέλη νά εἶναι πρωταγωνίστρια, γιατί τήν ἐνοχλοῦσε ἡ ἀναγνωρισιμότητα καί οἱ εὐθύνες τῆς ἐργασίας αὐτῆς, ἔπρεπε νά παίξη μικρούς ρόλους γιά νά ζήση βιοποριστικά. Ἐκείνη ἀντιδροῦσε. Τήν συμβούλευσα, ἀφοῦ ἤθελε νά σταματήση ὡς ἠθοποιός, νά ἀναζητήση κάποια ἄλλη ἐργασία γιά νά καλύπτη τά βασικά της ἔξοδα. Ἔκανε κάποιες προσπάθειες πρός τήν κατεύθυνση αὐτή, ἀλλά μέ διαφόρους λόγους δέν συνέχιζε.

Σέ ἐρώτηση δημοσιογράφου γιατί ἐξαφανίσθηκε, ἐκείνη ἀπάντησε:
«Ὄχι, δέν ἐξαφανίστηκα, οὔτε κρύφτηκα ἀπό κανέναν. Τή δουλειά μου τήν ἄφησα γιατί δέν τήν ἀγαποῦσα πιά. Καί ὅταν δέν ἀγαπᾶς κάτι, δέν μπορεῖς νά τό ὑποστηρίξεις. Καταπιέζεσαι. Ἡ Ἐκκλησία μέ στήριξε νά ἀσκήσω τό ἐπάγγελμα τοῦ ἠθοποιοῦ γιά δεκατρία συναπτά ἔτη. Ἀλλιῶς θά τά εἶχα παρατήσει πολύ νωρίτερα».

Ἄρχισε νά ζῆ μέ ὅσα οἰκονομικά εἶχε ἀποκτήσει ἕως τότε. Ἀλλά μέ τόν καιρό πούλησε τό αὐτοκίνητό της, καί δέν μποροῦσε νά μετακινηθῆ παρά μόνον μέ τήν βοήθεια ἄλλων, καί γι’ αὐτό μείωσε τίς ἐλεύσεις της στήν Ναύπακτο. Ξενοίκιασε ἕνα καλό διαμέρισμα πού εἶχε καί μετά φιλοξενεῖτο σέ γνωστούς της, δηλαδή ἔπεσε σέ μιά οἰκειοθελῆ ὑλική πτωχεία.

Πολλές φορές ἐπιδίωξα νά τήν βοηθήσω οἰκονομικῶς, ἀλλά δέν τό ἤθελε, στενοχωριόταν, τό ἀπέρριπτε μέ ἀποφασιστικότητα. Μοῦ ἔλεγε: «Ἐσᾶς σᾶς χρειάζομαι γιά νά λύνω τίς θεολογικές μου ἀπορίες καί νά μέ βοηθᾶτε πνευματικά».

Παράλληλα, ὅμως, αὔξησε τίς μελέτες της στόν ἅγιο Σιλουανό, τόν Γέροντα Σωφρόνιο καί ἄλλους ἁγίους, καί δεχόμουν βροχηδόν ἐρωτήσεις γιά τά θέματα αὐτά.

Ὅπως μοῦ ἔλεγε, πολλά βράδυα ἀγρυπνοῦσε καί προσευχόταν, συμμετεῖχε σέ διάφορες ἀγρυπνίες καί πρωινές θεῖες Λειτουργίες, παρακολουθοῦσε ἀθόρυβα διάφορες ὁμιλίες στήν Ἀθήνα. Τήν ἔβλεπα στό ἀκροατήριο ὅταν τύχαινε νά ὁμιλῶ στήν Ἀθήνα. Τήν ἐνοχλοῦσε ἀφόρητα ὅταν τήν ἀναγνώριζαν καί κυρίως ὅταν τήν περίμεναν δημοσιογράφοι ἔξω ἀπό τό σπίτι της, ἤ ὅταν τῆς τηλεφωνοῦσαν γιά νά μάθουν ἄν ἔγινε μοναχή.

Ἐπιθυμοῦσε νά γίνη μοναχή σέ ἕνα ἀσκητήριο. Δέν ἤθελε, ὅμως, νά πάη σέ ἕνα κοινόβιο μέ πολλές μοναχές, ἀλλά σέ ἕνα μικρό ἡσυχαστήριο, ὥστε σχεδόν νά εἶναι μόνη της. Δέν τό ἔβλεπα αὐτό λογικό, δέν ἦταν σύμφωνο μέ τόν ἐκρηκτικό χαρακτῆρα της, δέν τό θεωροῦσα ὅτι ἦταν ὥριμο καί γι’ αὐτό καί τήν ἀπέτρεπα νά τό κάνη.

Ζοῦσε πολύ φτωχικά καί σχεδόν ἐρημικά στήν Ἀθήνα. Δέν μποροῦσε νά ἔλθη στήν Ναύπακτο. Κάποτε μοῦ ἔστελνε μηνύματα μέ εἰδικό περιεχόμενο καί ἔπειτα γιά μῆνες ἐξαφανιζόταν. Σέ ἕνα μήνυμά της πρίν λίγους μῆνες ἀπό τήν κοίμησή της, τήν 23 Ὀκτωβρίου 2015, ὥρα 21.22, μοῦ ἔγραψε:

«Πάτερ, ἐπειδή προχθές ἀναφερθήκατε στόν ἅγιο Σιλουανό, ἔχω ἐδῶ καί χρόνια τήν ἀπορία μέσα μου… Πῶς ἐνῶ ἦταν οἰκονόμος καί εἶχε μέριμνες πολλές καί συναναστροφές δέν “ἔχανε” τήν προσευχή -ὅπως ὁ ἴδιος λέει στόν συνασκητή του πατήρ Σπυρίδωνα- τήν ὥρα τῆς ἀσχολίας μέ ἄλλα… Τοῦ τήν ἔδωσε δῶρο ὁ Θεός ἐξαρχῆς αὐτήν τήν “δυνατότητα” ἤ ἔκανε ἄσκηση νά τό καταφέρει αὐτό; Καί γιατί ὁ π. Σωφρόνιος χρειάσθηκε νά μένει τόσα χρόνια μόνος του; Θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι ἦταν “μεγάλος ἅγιος” δηλ.; Δυσκολεύομαι τόσο πολύ ὅταν ἀναγκάζομαι νά εἶμαι μέ ἀνθρώπους… Δῶστε μου τά “φῶτα σας” πάνω σ’ αὐτό. Σᾶς παρακαλῶ… καί συγγνώμη πού ἐνοχλῶ».

Ὕστερα ἀπό δέκα λεπτά (21.32΄) μοῦ ἔστειλε ἄλλο συμπληρωματικό μήνυμα:
«Θέλω νά ζητήσω ἀπ’ τό Θεό νά μπορῶ, ὅταν εἶμαι μέ τούς ἀνθρώπους πολλή ὥρα, νά εἶμαι ὅπως ὅταν εἶμαι μόνη μου καί νά μήν μέ ταράζουν οὔτε νά μέ ἀποσποῦν… Εἶναι θράσος νά τό ζητήσω αὐτό; Δίνεται ὡς δῶρο ἤ θέλει νά κάνω ἀγώνα; Ἤ μήπως νά συνεχίσω νά ἀποφεύγω γιατί εἶμαι πολύ ἀδύναμη; Τί γνώμη ἔχετε; Γεωργία Ἀποστόλου».

Συνέχεια τέτοια θέματα τήν ἀπασχολοῦσαν καί μέ ἐρωτοῦσε. Τῆς ἀπαντοῦσα, ὅταν μποροῦσα. Ἀλλά ἐπειδή δέν ἦταν δυνατόν νά ἀπαντῶ μέ μηνύματα, ὅταν ἔπρεπε τῆς τηλεφωνοῦσα γιά νά τῆς τά πῶ προφορικά. Πάντοτε προσπαθοῦσα νά τήν ἐξισορροπῶ γιά νά μή φθάνη στά ἄκρα.

Τό βράδυ ἐκεῖνο, ἐπειδή δέν ἦταν εὔκολο νά ἀπαντήσω γιά τέτοιο θέμα μέ μήνυμα τῆς ἔγραψα, στίς 21.51΄. «Τά θέματα αὐτά δέν ἀπαντοῦνται μέ μηνύματα. Ρώτησε τόν Γέροντά σου».

Ἀμέσως μετά, στίς 22.15΄ μοῦ ἀπάντησε:
«Ὁ παπάς μας δέν μιλάει γι’ αὐτά τά θέματα… Οὔτε τολμῶ νά ρωτήσω… Πιστεύω ὅτι ὁ Χριστός θά εἶναι μαζί μου πιό ἐπιεικής καί προσηνής, ὅταν τόν συναντήσω… Ζήτησα τήν ἄποψή σας τηλεφωνικῶς δεδομένου ὅτι δέν μπορῶ νά ἔρχομαι τίς Δευτέρες καί δεδομένου ὅτι γνωρίζετε προσωπικά καί ἀναλύετε στά βιβλία σας τέτοιου εἴδους θέματα πού ἔχουν σχέση μέ τήν προσευχή. Εὐχαριστῶ πού εὔχεσθε. Θά ἀπαντήση ὁ Κύριος διά τῶν εὐχῶν σας…».

Αὐτά τά μηνύματα δείχνουν τόν χαρακτήρα τῆς Γεωργίας καί τίς ἀναζητήσεις της.

Τά Χριστούγεννα τοῦ 2015 μοῦ ἔστειλε τό τελευταῖο μήνυμά της, τήν 26/12, 14.44΄. «Χρόνια πολλά! Καλή δύναμη!». Καί ἡ ἀπάντησή μου ἀμέσως: «Εὐχαριστῶ γιά τίς εὐχές. Ἀντεύχομαι ὑγεία, εἰρήνη καί ἀγάπη».

Ἀπό τότε μέχρι τήν κοίμησή της, τήν 10 Ἰουνίου 2016, δέν εἶχα κάποια ἄλλη ἐπικοινωνία. Ἀργότερα ἔμαθα ὅτι ἐπιθυμοῦσε νά πεθάνη μόνη της.

Ἀπό χρόνια, ἰδίως ἀπό τότε πού σταμάτησε νά παίζη στά σίριαλ, μοῦ ἔλεγε ὅτι θά πεθάνη καί μάλιστα θά πεθάνη ἀπό καρδιακό πρόβλημα. Τήν προέτρεπα νά πάη στούς γιατρούς, νά κάνη ἐξετάσεις, καί μάλιστα τήν παρακαλοῦσα νά τῆς καλύψω τά ἔξοδα. Δέν συνέχιζε τήν συζήτηση, δέν ἤθελε νά μέ ἐπιβαρύνη οἰκονομικά, ἁπλῶς μοῦ ἔλεγε: «Θά πεθάνω γρήγορα».

Ἔτσι, αἰσθάνθηκα μεγάλη ἔκπληξη ὅταν μοῦ τηλεφώνησε μιά γνωστή της κυρία, στήν ὁποία προφανῶς εἶχε πεῖ ὅτι συνδέεται πνευματικά μαζί μου, ὅτι πέθανε. Δέν ἔμαθα λεπτομέρειες γιά τό θέμα, ἀλλά ἔμαθα ὅτι ἦταν μόνη της καί τήν βρῆκαν πεθαμένη. Θυμᾶμαι ὅτι δέν μπόρεσα νά κοιμηθῶ ὅλη τήν νύκτα, γιατί τήν ἀφιέρωσα σέ αὐτήν, προσευχόμενος γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς της.

Ἔχω στήν μνήμη μου τήν Γεωργία Ἀποστόλου, ὡς μιά γυναίκα μέ ἔντονες ἀνησυχίες, μέ μεγάλη δίψα γιά τόν Θεό, ζοῦσε μέσα στήν κοινωνία ὡς ἀναχωρήτρια, μέ ἕνα εἶδος κατά Χριστόν σαλότητος, ἀφοῦ ἔκρυβε ἐπιμελῶς αὐτά πού εἶχε μέσα της, ἀκόμη καί τήν ἀσθένειά της. Τήν θυμᾶμαι, ὡς ἕναν ἄνθρωπο πού εἶχε μιά διαρκῆ μνήμη θανάτου καί τόν ἀντιμετώπιζε μέ γενναιότητα, πού ἐξαφανιζόταν ἤρεμα, μυστικά, καί ἐμφανιζόταν ἔντονα καί ἐμφαντικά σάν τήν ἀστραπή καί τόν κεραυνό, τήν θυμᾶμαι ὡς μιά γυναίκα πού ἀναζητοῦσε τό ξένο, τό ἄγνωστο, τό μυστήριο, τήν συνάντηση μέ τόν «παράξενο Θεό»!

Δέν μπορῶ νά τά ἐξηγήσω ὅλα αὐτά πού συνέβαιναν μέσα της, ἀλλά σέ κάθε θεία Λειτουργία τήν μνημονεύω μαζί μέ τίς κεκοιμημένες μοναχές, καί ἄν καί δέν εἶχε καρεῖ μοναχή, νομίζω ὅτι παρουσιάστηκε στόν Θεό ὡς μοναχή στήν καρδιά.

Πηγή: Η συγκλονιστική ιστορία της Γεωργίας Ἀποστόλου | Ρωμιοί της Πόλης

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΞΑΚΟΥΣΤΗ (ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ-ΧΟΡΩΔΙΑ)

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΞΑΚΟΥΣΤΗ 

Χορωδία: «Χριστιανική Ελπίς»

Μακεδονία ξακουστή

του Αλεξάνδρου η χώρα

που έδιωξες τους βάρβαρους

κι ελεύθερ’ είσαι τώρα.

 

Είσαι και θα `σαι ελληνική

Ελλήνων το καμάρι

κι εμείς τα Ελληνόπουλα

σου πλέκουμε στεφάνι.

 

Το διαμαντένιο στέμμα σου

για βάλε στο κεφάλι

για να φανεί η δόξα σου

Μακεδονία πάλι.

 

Οι Μακεδόνες δεν μπορούν

να ζούνε σκλαβωμένοι

όλα και αν τα χάσουνε

η λευτεριά τους μένει.

 

Μακεδονόπουλα μικρά

χορέψατε, χαρείται

γιατί στην ομορφότερη

πατρίδα τώρα ζείτε.

Ιάκωβος 135 ετών. Η Παναγία μου είπε να βαπτιστώ στην αληθινή εκκλησία | Ρωμιοί της Πόλης

Η Παναγία μου είπε να βαπτιστώ στην αληθινή εκκλησία-Ιάκωβος 135 ετών
Ένας προτεστάντης Μαθουσάλας 135 ετών βλέπει σε όραμα την Παναγία
Η Παναγία μου είπε να έρθω να βαπτιστώ στην αληθινή εκκλησία με τον Μητροπολίτη Κανάνγκας Κονγκό Χαρίτωνα

Ραδιοπαραμυθία 12.05.2022
– Καθημερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας, 91.2 FM
Επιμέλεια – παραγωγή: Σοφία Χατζή

Πηγή: Ιάκωβος 135 ετών. Η Παναγία μου είπε να βαπτιστώ στην αληθινή εκκλησία | Ρωμιοί της Πόλης

Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Φαρμάκων (ΕΜΑ): Τα εμβόλια δεν είχαν ΠΟΤΕ προδιαγραφές κατασκευής για να προστατεύουν από την μόλυνση ή την μετάδοση του κορωνοϊού | Ρωμιοί της Πόλης

 

Του Ελπιδοφόρου Σωτηριάδη

Αγαπητοί,Επισυνάπτω αντίγραφο της επιστολής που έχει αποστείλει η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Φαρμάκων (ΕΜΑ) προς συγκεκριμένους ευρωβουλευτές στο Ευρωκοινοβούλιο με την οποία επιβεβαιώνει ΓΡΑΠΤΩΣ (κίτρινο χρώμα) ότι τα εμβόλια δεν είχαν ΠΟΤΕ προδιαγραφές κατασκευής για να προστατεύουν από την μόλυνση ή την μετάδοση του κορωνοϊού

.Παρόλο που η συγκεκριμένη γνώση ήταν διαθέσιμη από την πρώτη στιγμή της κατασκευής των εμβολίων, τώρα επιβεβαιώνεται με τον πιο επίσημο τρόπο από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ρυθμιστική Αρχή αδειοδότησης των εμβολίων. Αυτά που δηλώναμε εμφαντικά τα προηγούμενα 3 χρόνια επιβεβαιώνονται απόλυτα.

Να θυμίσουμε ότι οι εμβολιαστικές εκστρατείες των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου (και των άλλων χωρών) και όλες οι δηλώσεις των “επιστημόνων” και των “ειδικών” και των “αυτοαποκαλούμενων επιδημιολόγων” ότι θα πρέπει ο κόσμος να εμβολιαστεί για να προστατεύσει τους γύρω του, δηλαδή τους ηλικιωμένους γονείς και παππούδες / γιαγιάδες τους ΗΤΑΝ ΨΕΜΑΤΑ ! Τα εμβόλια δεν παρέχουν καμία προστασία προς τους άλλους.Να θυμίσουμε επίσης ότι όλη η «αγαπολογία» που προπαγανδίστηκε από διάφορους ιερωμένους (αρχιερείς, ιερείς και μοναχούς) ότι οι Χριστιανοί θα πρέπει να εμβολιαστούν από αγάπη για τον πλησίον ΗΤΑΝ ΨΕΜΑΤΑ !

Να θυμίσουμε ακόμα ότι τα ψεύτικα συνθήματα των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου (και των άλλων χωρών) και όλες οι ψευδοδηλώσεις των “επιστημόνων” και των “ειδικών” και των “αυτοαποκαλούμενων επιδημιολόγων” ότι θα πρέπει ο κόσμος να εμβολιαστεί για να δημιουργηθεί το «τείχος ανοσίας» στην κοινότητα ΗΤΑΝ ΨΕΜΑΤΑ !

Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι τα παράνομα και αντιεπιστημονικά μέτρα των Κυβερνήσεων που υποστηρίχθηκαν από τους “επιστήμονες” και τους “ειδικούς” και τους “αυτοαποκαλούμενους επιδημιολόγους” με τα οποία προσέφεραν «ασυλία» στους εμβολιασμένους ώστε να μην ελέγχονται με εξετάσεις ταχείας ανίχνευσης και να μην έχουν κανένα περιορισμό στην κυκλοφορία μέσα στην κοινότητα επειδή δήθεν δεν μολύνονταν ΗΤΑΝ ΨΕΜΑΤΑ ! Όχι μόνο ήταν ψέματα, αλλά ήταν εγκληματικά, διότι οι εμβολιασμένοι με την μόλυνση και την μετάδοση του κορωνοϊού αποτελούσαν τα κατεξοχήν ελεύθερα οχήματα συντήρησης της επιδημίας και της συνεχιζόμενης μετάδοσης του κορωνοϊού μέσα στην κοινότητα.

Να θυμίσουμε τέλος ότι όλοι όσοι έχασαν τις εργασίες τους λόγω της απάνθρωπης απόφασης των εργοδοτών τους να τους απολύσουν με αστήρικτες δικαιολογίες και κατά παράβαση της νόμιμης επιλογής τους να μην εμβολιαστούν, όχι μόνο δικαιώνονται αλλά μπορούν να διεκδικήσουν και τις αποζημιώσεις που τους αναλογούν.

Για όλους αυτούς που συμμετείχαν στα πιο πάνω αντι-επιστημονικά και παράνομα μέτρα με δηλώσεις, εκστρατείες και αποφάσεις, ενώ γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν την επιστημονική αλήθεια, απομένει στην δικαιοσύνη να διερευνήσει τις πιθανές πειθαρχικές ή/και ποινικές τους ευθύνες.

Πηγή: Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Φαρμάκων (ΕΜΑ): Τα εμβόλια δεν είχαν ΠΟΤΕ προδιαγραφές κατασκευής για να προστατεύουν από την μόλυνση ή την μετάδοση του κορωνοϊού | Ρωμιοί της Πόλης

 

 Η επιστολή της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Φαρμάκων (ΕΜΑ)

«Γιατί πεθαίνουν τόσοι νέοι άνθρωποι;» Γιατρός δίνει την απάντηση με στοιχεία που σηκώνουν την τρίχα | Ρωμιοί της Πόλης

 

Γιατί πεθαίνουν τόσοι νέοι άνθρωποι;

«Υπάρχει πραγματικά μόνο ένα σημαντικό πράγμα που συνέβη το 2021, και αυτό ήταν η κυκλοφορία αυτού του μη δοκιμασμένου εμβολίου», διατείνεται ο Dr Kirk Milhoan.

Τα δεδομένα του Ηνωμένου Βασιλείου δείχνουν τεράστιες αυξήσεις στους καρδιαγγειακούς θανάτους μεταξύ 15 έως 44 ετών.

Ο Δρ. Kirk A. Milhoan είναι παιδοκαρδιολόγος στο Kihei της Χαβάης και συνεργάζεται με το Νοσοκομείο Παίδων Driscoll . Έλαβε το πτυχίο ιατρικής από το Ιατρικό Κολλέγιο Sidney Kimmel στο Πανεπιστήμιο Thomas Jefferson και εργάζεται για περισσότερα από 20 χρόνια.

Όπως τόνισε:

«Στην Βρετανία, ανακάλυψαν πολύ ανησυχητικά δεδομένα και παραθέτω αυτολεξεί: ”Παρατηρήσαμε μια μεγάλη αύξηση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας λόγω νοσημάτων του καρδιαγγειακού συστήματος από το 2021…

Τα δεδομένα δείχνουν μια αύξηση κατά 133% στους πλεονάζοντες καρδιαγγειακούς θανάτους το 2020, έπειτα μια αύξηση κατά 30% το 2021 και μια αύξηση κατά 44% το 2022!!!!!

Κάτι έχει αυξήσει σημαντικά τους πλεονάζοντες καρδιαγγειακούς θανάτους το 2021 και συνεχίζει να το κάνει… Ως άνθρωποι, ως γιατροί κι ως επιστήμονες, θα ‘πρεπε να είμαστε περίεργοι για το τι έχει συμβεί…

Στην πραγματικότητα, μόνο ένα μείζον πράγμα συνέβη το 2021… Κι αυτό ήταν η κυκλοφορία αυτού του αδοκίμαστου εμβολίου!»

Πηγή: «Γιατί πεθαίνουν τόσοι νέοι άνθρωποι;» Γιατρός δίνει την απάντηση με στοιχεία που σηκώνουν την τρίχα | Ρωμιοί της Πόλης

11 Φεβρουαρίου: Ἀνοιχτή συγκέντρωση διαμαρτυρίας, γιά τό νομοσχέδιο τῆς θεσμοθέτησης «γάμου» καί υἱοθεσίας ἀπό ὁμοφυλόφιλους – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν διοργανώνει ἀνοιχτή συγκέντρωση διαμαρτυρίας στήν Ἀθήνα, στήν Πλατεία Συντάγματος, τήν Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 2024 καί ὥρα 15.00 μ.μ. γιά τό νομοσχέδιο τῆς θεσμοθέτησης «γάμου» καί υἱοθεσίας ἀπό ὁμοφυλόφιλους, τήν κατάργηση τῆς μητρότητας καί τῆς πατρότητας, τήν ἀλλοίωση τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας.

Καλοῦμε τούς συμπολίτες μας νά παλέψουμε μαζί γιά τήν ἀποτροπή τῆς σοδομοποίησης τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Εἶναι ἠθικό χρέος ὅλων νά ἀντισταθοῦμε ἀπό ἀγάπη καί ἐνδιαφέρον γιά τά ὀρφανά παιδιά, ὥστε νά ἀποτρέψουμε τή χρήση τους ὡς ψευδαισθήσεις «καρπῶν» μίας ἀφύσικης καί ἄκαρπης «σύζευξης».

Ἡ παρουσία μας θά δηλώσει ἔμπρακτα τήν ἀντίθεσή μας καί θά καταδείξει ὅτι δέν εἴμαστε συνένοχοι σέ αὐτό τό ἔγκλημα κατά τῶν ἀθώων παιδιῶν. Εἶναι ὥρα ἀτομικῆς ἀλλά καί συλλογικῆς (ἐθνικῆς) εὐθύνης γιά τό πῶς θά πράξουμε, ἀνεξαρτήτως τελικοῦ ἀποτελέσματος.

Ὁ λαός ἔχει δύναμη καί ὀφείλει νά ἀντισταθεῖ μέ κάθε νόμιμο μέσο. Τό ὀφείλουμε στίς ἑπόμενες γενεές. Τό ὀφείλουμε στούς προγόνους μας πού μᾶς παρέδωσαν ὡς ἱερό θεσμό τήν οἰκογένεια καί τά οὐσιώδη στοιχεῖα της, τήν μητρότητα καί τήν πατρότητα. Τό ὀφείλουμε στούς ἑαυτούς μας καί στά παιδιά μας, πού δέν ἀξίζουν νά μεγαλώσουν στήν παρά φύσιν κοινωνία πού τούς ἑτοιμάζεται. Ἑνωμένοι καί μέ ἐλπίδα στόν Θεό, μποροῦμε νά ἀνατρέψουμε τά σχέδια ὅσων ἐργάζονται ἀνύστακτα καί ἀδίστακτα ἐνάντια στήν πίστη καί τίς ἀξίες τοῦ λαοῦ μας. Ἡ ἀδιαφορία καί ἡ ἀδράνεια εἶναι σύμμαχοί τους. Θά τούς ἀφήσουμε ἀνενόχλητους;

«Σέ αὐτά τά δύσκολα χρόνια, ὁ καθένας μας πρέπει νά κάνη ὅ,τι γίνεται ἀνθρωπίνως καί ὅ,τι δέν γίνεται ἀνθρωπίνως νά τό ἀφήνει στόν Θεό. Ἔτσι θά ἔχουμε ἥσυχη τήν συνείδησή μας, ὅτι κάναμε ἐκεῖνο πού μπορούσαμε. Ἄν δέν ἀντιδράσουμε, θά σηκωθοῦν οἱ πρόγονοί μας ἀπό τούς τάφους!»

Ἅγιος Παΐσιος

Στή συγκέντρωση συμμετέχουν καί οἱ κάτωθι φορεῖς:

• ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ (Ε.ΡΩ.)
• Κίνημα ὑπέρ τῆς παραδοσιακῆς ἑλληνορθόδοξης οἰκογενείας
• “Μαμά, Μπαμπάς καί παιδιά”
• Ὀρθόδοξος Φιλανθρωπικός Σύλλογος “Ἅγιος Ἀλέξιος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ”
• Ὀρθόδοξη Φιλανθρωπική Ἀδελφότης “Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων”
• Ὀρθόδοξος Ἱεραποστολική Ἀδελφότης «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ»
• Ὀρθόδοξος Σύλλογος  «Ἅγιος Σάββας»
• Πανελλήνιος Σύνδεσμος γιά τήν ἑλληνορθόδοξη παράδοση “Παρακαταθήκη”
• Ἑλληνική Ὀρθόδοξη Νεολαία (Ε.Ο.Ν.)
• ΙΝΚΑ Πειραιᾶ

Πηγή: 11 Φεβρουαρίου: Ἀνοιχτή συγκέντρωση διαμαρτυρίας, γιά τό νομοσχέδιο τῆς θεσμοθέτησης «γάμου» καί υἱοθεσίας ἀπό ὁμοφυλόφιλους – Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Ντόχα: Παγκόσμια πρωταθλήτρια η Ευαγγελία Πλατανιώτη στην καλλιτεχνική κολύμβηση

 

 

Η Ευαγγελία Πλατανιώτη είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια! Η Ελληνίδα πρωταθλήτρια κατέκτησε την πρώτη θέση και το χρυσό μετάλλιο στο τεχνικό πρόγραμμα του σόλο στην καλλιτεχνική κολύμβηση, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Ντόχα.

Έχοντας μπει στον τελικό με την καλύτερη επίδοση, η Ευαγγελία Πλατανιώτη έκανε νέα σπουδαία εμφάνιση στον τελικό της καλλιτεχνικής κολύμβησης, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Ντόχα και “σάρωσε” στη βαθμολογία, χαρίζοντας το χρυσό μετάλλιο στην Ελλάδα.

Η κατάταξη στο σόλο της καλλιτεχνικής

1.Ευαγγελία Πλατανιώτη (Ελλάδα) 272,9633
2.Ζακλίν Σιμονό (Καναδάς) 269,2767
3.Χουγιάν Ζου (Κίνα) 262,3700
4.Βασιλίνα Καντόσκα (Λευκορωσία) 261,7466
5.Κλάρα Μπλέγιερ (Γερμανία) 237,1333
6.Βασιλική Αλεξανδρή (Αυστρία) 234,4984
7.Κίρα Χέβερτζ (Αρούμπα) 227,1683
8.Μαρί Αλαβίτζε (Γεωργία) 216,7634
9.Σουζάνα Πεντότι (Ιταλία) 215,0833
10.Μάρλοες Στίνμπεκ (Ολλανδία) 210,9300

Παγκόσμια πρωταθλήτρια στον τελικό του τεχνικού προγράμματος στο σόλο στην καλλιτεχνική κολύμβηση στέφθηκε η Ευαγγελία Πλατανιώτη στο 21ο παγκόσμιο πρωτάθλημα υγρού στίβου στην Ντόχα

Πηγή: Ντόχα: Παγκόσμια πρωταθλήτρια η Ευαγγελία Πλατανιώτη στην καλλιτεχνική κολύμβηση | Pentapostagma

Δεν υπάρχει δημοκρατία. Υπάρχει ψευτοαριστοκρατία. Ψευτοελίτ. Που απλώς χρησιμοποιεί το Κοινοβούλιο ως φερετζέ | Ρωμιοί της Πόλης

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΟΤΤΑΚΗΣ

4+1 νέες θέσεις για το επίμαχο θέμα: Πρώτον, οι μεταρρυθμίσεις δεν κρίνονται στις εκλογές, κρίνονται στις δεκαετίες. Τότε που φαίνεται το πραγματικό αποτύπωμά τους, θετικό ή αρνητικό, στις κοινωνίες.

Δεύτερον, προφανώς και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες τα ζητήματα δικαιωμάτων κρίνονται με δημοψηφίσματα. Παραδείγματα, πολλά. Η άρνηση της κυβέρνησης στο αίτημα της Εκκλησίας αποτελεί αντιευρωπαϊκή στάση.

Τρίτον, η αποχή από την ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο συνιστά ανοχή και συνενοχή. Διευκολύνει την ψήφιση. Και δεν καθαγιάζει τους απέχοντες.

Τέταρτον, για πρώτη φορά το Κοινοβούλιο επιμένει να νομοθετήσει σε προφανή δυσαρμονία με την κοινωνία. Εναντίον της θελήσεώς της.

Πέμπτον, η μάχη που έδωσε η κυβέρνηση για να επιβάλει τον νόμο για τη συνεπιμέλεια τέκνων δείχνει πως αναγνωρίζει ως αναγκαία για την ανατροφή των παιδιών τη συμπληρωματικότητα της πατρότητας και της μητρότητας. Πολιτική εντελώς αντιφατική σε σύγκριση με τη νομοθέτηση των δύο μπαμπάδων και των δύο μαμάδων.

Θα τις αναλύσω εκτενώς αυτές τις 4+1 θέσεις αφού προηγουμένως εξηγήσω κάτι. Δυστυχώς, ζούμε σε κοινωνία παρεξηγήσεων, παθών, άκρων και καμιά φορά μέσα στην ένταση του διαλόγου και τη ζέση για την ανταλλαγή των επιχειρημάτων δημιουργούνται παρανοήσεις. Πικραίνονται εύκολα άνθρωποι. Νομίζουν ότι τους απορρίπτουμε. Ποιοι είμαστε εμείς για να τους απορρίπτουμε; Επειδή οι λέξεις όταν βγαίνουν από τα χείλη μας δεν επιστρέφουν και πολλές φορές χαρακώνουν ανεξίτηλα ψυχές, ξεκαθαρίζω:

Στη δική μου αντίληψη των πραγμάτων το να είσαι κατά του γάμου των ομοφυλοφίλων δεν σημαίνει ότι αντιπαθείς τους ομοφυλοφίλους. Δεν σημαίνει ότι σώνει και καλά μισείς τους ομοφυλοφίλους. Δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάς τους ομοφυλοφίλους. Σημαίνει ότι διαφωνείς με έναν θεσμό που θεωρείς προβληματικό. Η ατομική τους επιλογή, δικό τους θέμα. Οποιος έχει την ελευθερία, το αυτεξούσιο κατά την Ορθοδοξία μας, έχει και την ευθύνη.

Στη δική μου αντίληψη των πραγμάτων δεν σημαίνει επίσης πως όταν διαφωνείς με την τεκνοθεσία θεωρείς ότι ένας ομοφυλόφιλος δεν αγαπάει τα παιδιά. Για να θέλει να υιοθετήσει παιδί και να αναλάβει τη δύσκολη αποστολή να αναθρέψει παιδί προφανώς και αγαπάει τα παιδιά. Αυτό που υποτιμά όμως είναι ότι η συμβίωση των παιδιών μαζί με άτομα του ίδιου φύλου δεν είναι το ιδεώδες περιβάλλον για την ανατροφή τους.

Ο,τι και να λέμε, το αποτέλεσμα θα είναι ελλειμματικοί χαρακτήρες. Παιδί που μεγαλώνει χωρίς το χάδι της μάνας ή των δημιουργικών συζητήσεων με τον πατέρα του στην εφηβεία είναι μία ανολοκλήρωτος προσωπικότητα. Αρα η διαφωνία εδώ δεν αφορά τον σεξουαλικό προσανατολισμό ενός εκάστου ούτε τα συναισθήματά του για τα παιδιά. Το φερόμενο ως προτεινόμενο «οικογενειακό» σχήμα είναι το πρόβλημα. Η ομοιομορφία. Κάτι που αναγνωρίζει και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αλλο οικογενειακοί δεσμοί, άλλο οικογένεια. Το παιδί δεν είναι έπαθλο αναγνώρισης. Το δε γεγονός ότι παιδιά έχουν μεγαλώσει ορφανά μόνο με πατέρα ή μόνο με μητέρα δεν είναι επιχείρημα για την αλλαγή. Αλλο να προκύπτει κάτι από τη ζωή κι άλλο να επιβάλλεται από τον νόμο. Πάμε τώρα στις 4+1 νέες θέσεις:

Η πρώτη: Φίλοι μου καλοί και αγαπημένοι υποστηρίζουν ότι τυχόν ψήφιση γάμου των ομόφυλων ζευγαριών από το Κοινοβούλιο δεν θα έχει καμία επίδραση στην εκλογική δύναμη της Νέας Δημοκρατίας στις προσεχείς ευρωεκλογές και ότι το θέμα σύντομα θα ξεχαστεί. Οπως ξεχάστηκαν οι Πρέσπες το 2018, όπως ξεχάστηκε ο πολιτικός γάμος του 1982 και ούτω καθεξής. Ενδεχομένως να έχουν και δίκιο, δεν θέλω να είμαι απόλυτος, αν και πολύ αμφιβάλλω. Ωστόσο, η απάντησή μου είναι ότι τις κοινωνίες τις μετράμε με τις δεκαετίες.

Τις κοινωνίες δεν τις μετράμε μόνο με τις εκλογές. Το αποτύπωμα των μεταρρυθμίσεων στους κοινωνικούς συσχετισμούς δεν εμφανίζεται τρεις μήνες από τη νομοθέτηση μιας «μεταρρύθμισης» όταν δεν έχουν καν εμφανιστεί τα αποτελέσματά της και η επίδρασή της στη δομή και την αρχιτεκτονική της κοινωνίας. Χρειάζεται χρόνος για να φανεί η αλλαγή. Μια αλλαγή δεν θεωρείται μεταρρύθμιση απλώς και μόνο επειδή γκρεμίζει το παλαιό αιώνων. Θεωρείται μεταρρύθμιση όταν το «νέο» που θα δημιουργήσει παράγει κοινωνικό όφελος. Κάνει τον κόσμο καλύτερο, όχι χειρότερο.

Και συντηρητικός γίνεται κανείς επειδή γνωρίζει πόσο δύσκολα μπορεί να ξαναγίνουν από την αρχή τα ωραία πράγματα όταν τα καταστρέψεις με έναν νόμο. Οταν ο συνταγματικός νομοθέτης όρισε την οικογένεια με το άρθρο 21 ως μέσο για την «προαγωγή και τη συντήρηση του έθνους» δεν είχε στον νου του τι ακριβώς θα γίνει στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Αλλά στις επόμενες δεκαετίες. Ετσι πρέπει να σκέφτονται οι πολιτικές ηγεσίες μας και οι πολιτικοί μας. Να μη μετράνε δηλαδή μόνο το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος, αλλά το δυνητικό κοινωνικό κόστος. Και αυτό αφορά κάθε μεταβολή στη ζωή μας, σε όλους τους τομείς.

Η Συμφωνία των Πρεσπών μπορεί για κάποιους να ξεχάστηκε, αλλά σήμερα, έξι χρόνια μετά, οι Σκοπιανοί αγοράζουν σωρηδόν ακίνητα σε όλη τη Μακεδονία, κέρδισαν δικαστικά τη μάχη της διδασκαλίας της «μακεδονικής» γλώσσας σε ελληνικά δικαστήρια με βάση τη Συμφωνία των Πρεσπών, ενώ αύριο θα προκύψει και το ζήτημα της ίδρυσης «μακεδονικής» εκκλησίας που θα αμφισβητήσει τα πρωτεία της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οσοι λένε, λοιπόν, ότι ξεχάστηκε το θέμα και θεωρούσαν ότι γινόμαστε… βάρος στους συμμάχους και τους ταλαιπωρούμε άδικα για το όνομα της Μακεδονίας, ας το πουν αυτό και στους επόμενους. Σε αυτούς που έρχονται έπαιτα από εμάς!Πολιτική δεν κάνουμε μόνο για τους ζωντανούς που ψηφίζουν, κάνουμε για τους αγέννητους και για τους νεκρούς.

Για να επιστρέψω στο θέμα του γάμου και των δικαιωμάτων. Ολες οι προηγμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες που αποφάσισαν να γίνουν πολυπολιτισμικές σήμερα δρέπουν τα επίχειρα των επιλογών τους. Διαλύονται. Στη Γαλλία, οι μουσουλμάνοι μετανάστες πετούν με τις κλοτσιές μέσα από τα λεωφορεία των αστικών συγκοινωνιών τους λευκούς γηγενείς Γάλλους! Αν οι άλλοι θέλουν να διαλυθούν, θα διαλυθούμε κι εμείς; Αν έμεινε όρθια η Ελλάς μέσα στα Μνημόνια, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έμεινε όρθια και συντεταγμένη η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια. Με όλα της τα προβλήματα λειτούργησε ως σκέπαστρο για τα μέλη της και για την εθνική συνοχή. Η οικογένεια με πατέρα, μητέρα, παιδιά, παππού, γιαγιά. Επαναλαμβάνω, λοιπόν, οι αλλαγές στις κοινωνίες αποτιμώνται στις δεκαετίες, όχι στις επόμενες εκλογές.

Δεύτερον: η κυβέρνηση μας λέει ότι ζητήματα δικαιωμάτων όπως ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών δεν επιλύονται με δημοψηφίσματα στην Ελλάδα. Επιλύθηκαν, όμως, αλλού. Επιλύθηκαν στην Ελβετία με δημοψήφισμα του 2021. Οπισθοδρομικό και θεοκρατικό κράτος η Ελβετία. Επιλύθηκαν στην Ιρλανδία. Οπισθοδρομικό κράτος η Ιρλανδία. Επιλύθηκαν στην Κροατία. Οπισθοδρομικό κράτος η Κροατία. Επιλύθηκαν στη Σλοβενία. Οπισθοδρομικό κράτος η Σλοβενία. Και στις τέσσερις αυτές χώρες διεξήχθη δημοψήφισμα για το θέμα του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών! Μόνο στην Ελλάδα, στη χώρα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία δεν επιτρέπεται δημοψήφισμα για το θέμα του γάμου των ομοφύλων.

Τι μας λέει, λοιπόν, τώρα ο κύριος Μαρινάκης ότι τα δικαιώματα δεν τίθενται σε ψηφοφορία.Ακόμα και σε χώρες του τέως ανατολικού μπλοκ, που μέχρι το 1989 γνώριζαν μόνο δικτατορίες και φτώχεια, τέθηκαν σε ψηφοφορία! Ακόμη και σε δύο χώρες του προηγμένου δυτικού μπλοκ του κυρίου Πατέλη διεξήχθη δημοψήφισμα. Στην Ιρλανδία και την Ελβετία.

Τρίτον: διαφημίζεται η αποχή από την ψηφοφορία ως οδός διαφυγής για τους διαφωνούντες βουλευτές. Ως αξιοπρεπής στάση. Λάθος! Η αποχή λειτουργεί υπέρ του πρώτου, όπως λέμε και στις εκλογές. Διευκολύνει την επιβολή μιας ψευτομεταρρύθμισης από μία κοινοβουλευτική μειοψηφία. Η αποχή δεν διευκολύνει τη διαφοροποίηση, λοιπόν. Η αποχή είναι ανοχή και συνενοχή.

Τέταρτον: συναφές όλων αυτών. Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα της λαϊκής κυριαρχίας. Προσοχή στη λέξη: Κυριαρχίας. Δεν νοείται το Κοινοβούλιο να νομοθετεί σε προφανή δυσαρμονία με τον λαό. Οταν αυτό συμβαίνει, δεν υπάρχει δημοκρατία. Υπάρχει ψευτοαριστοκρατία. Ψευτοελίτ. Που απλώς χρησιμοποιεί το Κοινοβούλιο ως φερετζέ για να επιβάλει τη μειοψηφική θέλησή της. Δύο καταληκτικά επιχειρήματα. Η κυβέρνηση νομοθέτησε τον νόμο για τη συνεπιμέλεια προκειμένου το παιδί να περνά ίσο χρόνο με τον πατέρα και με τη μητέρα σε περίπτωση διαζυγίου. Ασχέτως του τρόπου με τον οποίο εφαρμόζεται ο νόμος και των αδυναμιών του, η ιδεολογική του διάσταση ήταν προφανής: θεωρεί συμπληρωματικά τα πρότυπα της μητρότητας και πατρότητας.

Τέλος, έχει γίνει αντιληπτός σε εμάς ο νομικός τρόπος που θα επιχειρήσει η κυβέρνηση χωρίς αλλαγή της νομοθεσίας να επιβάλει από το παράθυρο την παρένθετη μητρότητα χάρη και των ομόφυλων ζευγαριών. Και θα τον αποκαλύψουμε, βεβαίως, στην ώρα του. Προς τούτο, λοιπόν, μία παράκληση. Επειδή σήμερα συνεδριάζει για το υπουργικό συμβούλιο. Σταματήστε να λέτε ψέματα ότι θα εξαιρεθεί του γάμου των ομοφύλων η παρένθετη μητρότητα. Μη λέτε κουβέντα, υπάρχουν γραπτά και ντοκουμέντα.

Πηγή: Δεν υπάρχει δημοκρατία. Υπάρχει ψευτοαριστοκρατία. Ψευτοελίτ. Που απλώς χρησιμοποιεί το Κοινοβούλιο ως φερετζέ | Ρωμιοί της Πόλης

 

ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΟΡΘΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ! Κατάθεση-γροθιά στο στομάχι! Μητέρα θύματος στην εξεταστική για Τέμπη

Συγκλονιστική αποκάλυψη για τους χρηματοδότες της διαστροφής από την φοβερή και τρομερή Αφροδίτη Λατινοπούλου | Ρωμιοί της Πόλης

N΄ αγιάσει το στόμα σου Αφροδίτη Λατινοπούλου , όσο υπάρχουν φωνές σαν την δική σου, υπάρχει ελπίδα! Πηγή: Συγκλονιστική αποκάλυψη για τους χρηματοδότες της διαστροφής από την φοβερή και τρομερή Αφροδίτη Λατινοπούλου | Ρωμιοί της Πόλης

«Το κρίμα πάνω σας γι' αυτό που θα συμβεί!» - Δημήτρης Νατσιός

Μανώλης Κοττάκης: Ανασύνταξη του έθνους εδώ και τώρα! Όχι στη διχοτόμηση του Αιγαίου

☆ Στα σκοτάδια τους, εμείς θα ανάβουμε καντήλια...

 

Zoύμε σε μια εποχή που αν κάνεις τον Σταυρό σου είσαι ταλιμπάν και μεσαιωνικός, ενώ αν πιστεύεις σε μπλε κρυστάλλους, αστρολόγους και σκόνες επαναφοράς είσαι προοδευτικός και trendy.

Αν κάνεις το Πάσχα νηστεία τότε είσαι παλαϊολιθικός, ενώ αν είσαι vegan, ωμοφάγος, χορτοφάγος κλπ, ο άλλος σε κοιτάει με θαυμασμό, λες και κέρδισες μετάλλιο σε Ολυμπιάδα. 

Αν πεις σε παρέα ότι είσαι βουδιστής, ακολουθείς τη φιλοσοφία των Σούφι ή τη διδασκαλία του Επίκτητου θα μείνουν όλοι με το στόμα ανοικτό από θαυμασμό, ενώ αν ομολογήσεις ότι είσαι Ορθόδοξος Χριστιανός και πηγαίνεις στην Εκκλησία θα απογοητευτούν όλοι και θα σου πούνε ότι έμπλεξες με τις θρησκευόμενες γιαγιάδες.

Σου λένε οι περισσότεροι ότι είναι κατά των θρησκειών και ότι δεν υπάρχει διάβολος κλπ, αλλά πρώτοι έχουν το ματάκι στο αυτοκίνητο και στην κούνια του παιδιού τους, ενώ μπορεί να ασχολούνται με τον παγανισμό ή με μεταφυσικά φαινόμενα.

 Αν τους πεις ότι ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος βγάζουνε καντήλες στο σώμα.

 Aν είσαι παντρεμένος αρκετά χρόνια και είσαι πιστός στον γάμο σου, θεωρείσαι ακραίος, ενώ αν κάνεις και καμιά απιστία θεωρείται ανανέωση του συζυγικού όρκου.

 Αν διαφωνείς με ότι προτάσσει το σύστημα και οι προπαγάνδες του είσαι ακραίος και επικίνδυνος.

 Αν στέκεσαι όρθιος στο άκουσμα της Εθνικού Ύμνου και στον κυματισμό της Ελληνικής σημαίας είσαι φασίστας και εθνικιστής.

 Αν κουβεντιάζεις ήρεμα και υποστηρίξεις ότι το μεταναστευτικό θέλει διαχείριση, θα σε πούνε απάνθρωπο και ότι πρέπει να είμαστε ξέφραγο αμπέλι για τον οποιονδήποτε.

 Αν η τέχνη υβρίζει τον Χριστό και τη σημαία τότε είναι προοδευτική, trendy και κουλτουριάρα. 

Αν όμως κάνεις ένα αστείο για μια άλλη πίστη σε μια θεατρική παράσταση, θα σε κλείσουν φυλακή.

Όπου τους βολεύουν όλα.

Ζούμε σε μια εποχή που η αρρώστια και ο εθισμός είναι κουλτούρα. 

Αν κάποιος είναι παχύσαρκος 200 κιλά και του πεις με αγάπη να αδυνατήσει για να μην πεθάνει, ή σε κάποια με νευρική ανορεξία, να δει ειδικό τότε έπεσες σε body shaming.

 Ζούμε στην εποχή που την κομψότητα την αντικατέστησε η χυδαιότητα.

Μπορεί ένα παιδί 15 χρονών να αλλάξει φύλο, αλλά δεν μπορεί να οδηγήσει αυτοκίνητο, να πιει αλκοόλ ή να ψηφίσει.

Ζούμε στην εποχή που μπορείς να αυτοπροσδιορίζεσαι και ως αντικείμενο.

 Αν το παιδί σου κάνει παρέλαση σαν τσολιαδάκι την 28η/10 ή την 25η/3 θεωρείσαι φασίστας και κακοποιητής του παιδιού σου ότι το μεταμορφώνεις σε εθνικιστή και ακραίο, ενώ αν ο γιος σου φορέσει ζαρτιέρες σε gay pride με την εικόνα του Αγίου Νικολάου στα γεννητικά του όργανα είσαι υπερήφανος γονέας.

Κόπτονται για το αυγό ενός Βασιλικού αετού ή τα αυγά της χελώνας καρέτα-καρέτα και εντάσσονται σε οργανώσεις για τα δικαιώματα και τη σωτηρία τους, ενώ για το παιδί στην κοιλιά μια γυναίκας σου λένε ότι απλά είναι μια μάζα κυττάρων και τίποτα περισσότερο. 

Το παιδί έχει δικαιώματα έξω από την κοιλιά 

αλλά μέσα στην κοιλιά είναι απλά ένα τίποτα.

 Ζούμε στην εποχή που στη Γερμανία έγινε διαδήλωση από ανθρώπους που ήθελαν να αυτοπροσδιορίζονται σαν σκύλοι και να έχουν δικαιώματα.

 Ζούμε στην εποχή που αν πατήσεις κατά λάθος μια γάτα με το αμάξι θα κλείσει από διαδήλωση το Σύνταγμα, ενώ αν σε φάει το σκυλί του γείτονα δεν θα μιλήσει κανείς. 

 Ζούμε στην εποχή που τα δικαιώματα των ζώων είναι πάνω από τα δικαιώματα του ανθρώπου. 

(Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάμε τα ζώα).

 Είσαι προοδευτικός που θέλεις να παντρευτείς ένα χαλί, ένα άλογο ή ένα μαξιλάρι, αλλά αν θέλεις να παντρευτείς μια γυναίκα στην Εκκλησία και να κάνεις οικογένεια θεωρείσαι άνθρωπος των σπηλαίων.

 Σου λένε για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών, αλλά δεν τους χαλάει η γυναίκα να είναι μηχανή παραγωγής παιδιών επι χρήμασι για ένα ομόφυλο ζευγάρι.

 Θα πηγαίνει ο Νίκος ο οποίος είναι πχ. υδραυλικός με τη Μαρία που είναι ιδιωτική υπάλληλος και οι δύο πιστοί Χριστιανοί να υιοθετήσουν ένα παιδάκι και θα τους κόβουνε επειδή είναι άφραγκοι και θρησκευόμενοι. 

Θα πηγαίνει όμως ένα ομόφυλο ζευγάρι να πάρουν ένα παιδάκι με ένα εξαψήφιο αριθμό χρημάτων στην τράπεζα και θα το παίρνουν σε λίγες ώρες.

 (Δεν έχουμε κάτι με τους ομοφυλόφιλους, αγαπάμε κάθε άνθρωπο όποιος κι αν είναι και ό,τι κι αν πιστεύει. Στην πραγματικότητα και οι ομοφυλόφιλοι έχουν πέσει θύματα του σάπιου συστήματος).

Μια σάπια κοινωνία που η ψευτοπροοδευτικότητά της την οδηγεί στον γκρεμό και στον θάνατο.

Το πείραμα έγινε και απέτυχε. 

Ο ασθενής κατέληξε. 

Βγάλαμε τον Χριστό από τη ζωή μας και είδαμε τα αποτελέσματα.

Θα αντιστεκόμαστε στο σκοτάδι μέχρι τέλους ανάβοντας το Φως του Χριστού.

 Όσο θα απλώνουν το σκοτάδι τους εμείς θα ανάβουμε καντήλια.

Όσο θα ουρλιάζουν εμείς θα προσευχόμαστε.

 Όσο θα μας βρίζουν εμείς θα συγχωρούμε.

 Καλή μετάνοια σε όλους . . .

      ~ π.Σπυρίδων Σκουτής 

 euxh.gr

Πηγή: «Αμφοτεροδέξιος…» : ☆ Στα σκοτάδια τους, εμείς θα ανάβουμε καντήλια…

Η ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ: ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ Ή ΕΥΘΥΝΗ ΑΓΙΑΣΜΟΥ[1]

Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικόλαος

Οἱ συζητήσεις περὶ τοῦ φύλου ὅλο καὶ περισσότερο ἐμφανίζονται στὴν καθημε­ρινό­τητα, μὲ ἕναν πρωτοφανῆ στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρώ­που τρόπο. Ὅροι καινοφανεῖς, ὅπως ἐπιλογὴ φύλου, ἐπαναπροσδιορισμός, προσανα­το­λι­σμός, ρευστό­τητα καὶ ταυτότητα τοῦ φύλου, ἀλλὰ καὶ συναφῆ, ὅπως ἔμφυλες ταυτό­τητες, δια­φυλικότητα, διεμφυλικότητα, ὁμο­φοβικό­τητα, μὲ ἀνάλογα παρά­γωγά τους[2], ἐμφανίζονται στὰ δημο­σιεύματα, στὶς συζητή­σεις, στὶς πολι­τικὲς ἀντιπαραθέσεις, καὶ ὄχι μόνον σὲ θεωρητικὸ ἐπίπεδο ἀλλὰ καὶ σὲ πρακτικό. Ὅλη αὐτὴ ἡ θεματολογία δὲν ἀφορᾶ κάποια μεμο­νωμένα ἄτομα ἢ ἐλάχιστες οἰκογένειες οὔτε βρίσκεται στὸ περιθώριο τῆς κοινω­νικῆς ζωῆς, ἀλλὰ ἐγείρει δικαιώματα, προξενεῖ κοινω­νικὲς διεκδι­κήσεις καὶ πολι­τικὲς ἀντιπαραθέσεις, ἔχει γεννήσει κινήματα μὲ ὀπαδοὺς καὶ ἀντιπά­λους, ἀποτελεῖ ἴσως τὸ ἰσχυρότερο παγκο­σμίως lobby, ἐπηρεά­ζει βαθειὰ τὶς ἀνθρώ­πινες σχέσεις καὶ τὴ νομικὴ σκέψη, διαμορφώνει νέες ἠθικὲς ἀντι­λήψεις σὲ παγκόσμια κλίμακα, ἀλλάζει τὴν κοινωνία.

Ἔτσι, τὰ τελευταῖα μόλις χρόνια,  στὶς μεγάλες πόλεις τοῦ κόσμου, ὀργανώνονται πορεῖες καὶ ἐκδηλώσεις, ποὺ ὀνομάζονται καὶ «παρελάσεις ὑπερηφανείας», οἱ ὁποῖες μὲ πρόφαση τὴ διεκδίκηση ἀναγνώ­ρισης καὶ δικαι­ωμάτων, ποὺ ἤδη ἔχουν πετύχει σὲ μεγάλο βαθμό, στὴν οὐσία προβάλλουν προκλητικὰ ἀντιλήψεις, μάλιστα μὲ στήριξη ἐπιφανῶν ἐκπροσώπων τοῦ πολι­τικοῦ κόσμου, πρωθυπουργῶν, προέδρων κρατῶν, ἀκαδημαϊκῶν προσω­πικοτήτων, χρηματοδοτούμενες ἀπὸ μεγά­λους ὀργανισμοὺς ὅλου τοῦ φάσμα­τος. Ἡ ὑπόθεση ἔχει ξεφύγει ἀπὸ τὸ ἐπίπεδο τοῦ διαλόγου καὶ ἔχει λάβει πλέον τὴ μορφὴ ἐπίμονης καὶ ἐπιθετικῆς προσηλυτίζουσας ἰδεολογίας, μὲ σαφὲς ἀντι­θρησκευτικὸ καὶ ἀθεϊστικὸ χρῶμα, ἡ ὁποία ὅμως συμπαρα­σύρει σὲ ἀνεκτικὲς ἢ καὶ ὑποστηρικτικὲς αὐτῶν τῶν κινημάτων ἀπόψεις ἡγέτες τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, ἐσχάτως δὲ προκαλεῖ σοβαρὸ προβλημα­τισμὸ καὶ μεταξὺ τῶν Ὀρθο­δόξων.

Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι ὅλο καὶ συχνότερα πρόσωπα ποὺ αὐτο­προσδιορίζονται ὡς μέλη τῆς κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ καταλαμβάνουν θέσεις ὑψηλῆς εὐθύνης στὸν δημόσιο βίο, ὅπως βουλευτές, γερουσιαστές, ὑπουρ­γοί, πρωθυπουργοί, πρόεδροι κρατῶν κ.λπ., πολλοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν μὲ ἰδιαί­τερα ἀκτιβιστικὴ διάθεση [3].

Τὰ παιδιά, ἀπὸ τὴν προσχολικὴ ἀκόμη ἡλικία, μέσα ἀπὸ ταινίες, κινού­μενα σχέδια, σχολικὰ ἐγχειρίδια, ἐκτίθενται σὲ ἐντυπώσεις ποὺ δικαιολο­γοῦν τὸ φαινόμενο, προβάλλοντάς το εἴτε ὡς κάτι φυσικὸ ἢ ὡς «σεβασμὸ καὶ  ἀνε­κτι­κότητα στὴ διαφορετικότητα» ἢ ὡς «δικαιωμα­τι­σμό», στὴν οὐσία προ­κα­λῶντας σύγχυση καὶ ἐθισμό, μὲ ἀνυπολό­γιστες ἐνδε­χομένως συνέπειες.

Ἐπιπλέον, ὁ γάμος μεταξὺ ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου καὶ ἡ τεκνοθεσία, ὅπως καὶ ἡ λεγόμενη «διόρθωση ἢ ἐπαναπροσδιορισμὸς» τοῦ φύλου ἢ ἡ ἐλεύ­θερη ἐπιλογὴ σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ, μάλιστα καὶ ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν 15 ἐτῶν καὶ ἄνω, ἔχουν νομοθετηθεῖ σὲ πλεῖστες ὅσες χῶρες, τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ «θεραπεῖες μεταστροφῆς» ποινικοποιοῦνται αὐστηρά. Ὁ θεσμὸς τῆς οἰκογένειας καταρρέει, οἱ ἠθικὲς ἀξίες ἐκφυλίζονται, ἡ δημογραφικὴ ἀπειλἠ κορυφώνεται, ἡ πίστη στὸν Θεὸ κλονίζεται, ἡ νέα γενιὰ αὐτοαμφισβητεῖται, ὁ πολιτισμὸς ὅπως τὸν γνωρί­ζουμε ἀλλοιώνεται.

Tὸ ὅλο θέμα ἔχει ἔντονα πολιτικοποιηθεῖ, καθὼς οἱ μὲν λεγόμενες «χριστιανικὲς» χῶρες τῆς Εὐρώπης, ἡ Αὐστραλία καὶ ὁ Καναδᾶς σταδιακὰ προωθοῦν νόμους, πολιτικὲς καὶ ἀντιλήψεις στὴ βάση τῶν ἀνθρώπινων δικαιωμάτων, μάλιστα καὶ μὲ μία ἠθικὴ ἐπικάλυψη, εἰς δὲ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς τὰ δύο μεγάλα κόμματα βρίσκονται σὲ διαρκῆ ἀντιπαράθεση ἐπ’ αὐτοῦ.

Στὸν ἀντίποδα ὅλων αὐτῶν, χῶρες ὅπως ἡ Ρωσία, ἡ Οὐγγαρία, οἱ μου­σουλμανικὲς τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἀνθί­στανται μὲ σαφεῖς καὶ σκληρὲς ἀπαγορεύσεις τῶν νέων πρακτικῶν, θεω­ρού­μενες ἀπὸ τοὺς ἀντιθέτους ὡς σκοταδιστικὲς ποὺ προωθοῦν τὸν ρατσισμὸ καὶ τὸ μίσος.

Τὸ κίνημα τῶν ΛΟΑΤΚΙ, ἔχει ἐξελιχθεῖ σὲ ἰδεολόγημα μὲ φανα­τικοὺς ὑποστηρικτές, ἔχει λάβει διαστάσεις μόδας καὶ χύνεται πλέον ὡς ὁρμητικὸς χείμαρρος στὴ θάλασσα τῆς κοινωνικῆς ζωῆς συμπα­ρασύροντας τὰ πάντα. Ὅποιος δὲν ἀσπάζεται τὶς ἀπόψεις τους, ἢ ἔστω δὲν ἀνέχεται τὴν ὅλη κοσμο­θεωρία καὶ πρακτική τους, χαρακτηρίζεται μὲ ἕναν καινοφανῆ ὅρο ὡς ὁμοφο­βικὸς καὶ θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός, ἀπορριπτέος, ἀκόμη καὶ ἐπικίνδυνος. Ὑπάρχει ἕνα πανίσχυρὸ lobbying ποὺ συνοδεύεται ἀπὸ ἕνα ἔντονο ἀμφί­πλευρο bullying. Εἶναι σὰν νὰ ἀνακαλύπτουμε τώρα γιὰ πρώτη φορὰ τὴ φυσιολογία τῆς ἀνθρώπινης φύσης καὶ νὰ διαπιστώνουμε ὅτι τὸ ποσο­στὸ τῶν ἀνθρώπων ποὺ παρου­σιάζουν ἀποκλίσεις ὡς πρὸς τὸν σεξουαλικὸ προσανατολισμό τους εἶναι ἀπρόσμενα μεγάλο ἢ ἀκόμη ὅτι δὲν θὰ ἦταν καὶ τόσο κακὸ νὰ δοκιμάσει κανεὶς «νὰ παίξει» λίγο μὲ τὸ φύλο του.  

Ἂς προχωρήσουμε σὲ μερικὲς πρῶτες βασικὲς σκέψεις, ποὺ δὲν ἐξαν­τλοῦν μὲν τὸ θέμα, θεωρῶ ὅμως πὼς συμβάλλουν στὴν ὅλη προβληματική.

ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ

Ἀνατομικὰ χαρακτηριστικὰ

Τὶ εἶναι τελικὰ ἡ ταυτότητα τοῦ φύλου; Ὑπάρχει κάτι ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἄνδρα καὶ τὴ γυναῖκα; Εἶναι ἐπιλέξιμο τὸ φύλο; Ὑπάρχουν πολλὰ φύλα γιὰ τὸν ἴδιο ἄνθρωπο, βιολογικό, κοινωνικό, συναισθηματικό, μεταξύ τους ἀντικρουόμενα; Γεννιέται κανείς μὲ συγκεκριμένο σεξουαλικὸ προσανα­τολισμὸ ἢ αὐτὸς διαμορφώνεται στὴ συνέχεια ἀπὸ ποικίλους παράγοντες;  Πόσο φυσικὸ εἶναι τὸ μὴ φυσιολογικό;

            Ἐξ ἀπόψεως βιολογικῆς ὑπάρχουν δύο φύλα, ὅπως καὶ στὰ ἀνώτερα θηλαστικά: τὸ ἀρσενικὸ καὶ τὸ θηλυκό. Ὅλα τὰ συστήματα ποὺ συνα­παρτίζουν τὸν ἀνθρώπινο ὀργανισμὸ ἔχουν στὴ βάση τους τὴν ἴδια ἀνατο­μική μορφολογία καὶ φυσιολογία καὶ στὰ δύο φύλα. Ὅλες οἱ λειτουρ­γίες, καρδιακή, ἀναπνευ­στική, νεφρική, ἀκολουθοῦν τοὺς ἴδιους μηχανισμοὺς ἀνεξαρτήτως φύλου.

Ἐξαίρεση ἀπὸ αὐτὸν τὸν κανόνα ἀποτελεῖ τὸ ἀναπαραγωγικὸ σύστη­μα καὶ ὅ,τι σχετίζεται μὲ τὴν ἀναπαραγωγικὴ λειτουργία (γενετικὸ ὑπόβα­θρο, ὁρμόνες κ.λπ.). Τὰ ἀναπαραγωγικὰ ὄργανα τῆς γυναίκας εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὰ ἀπὸ αὐτὰ τοῦ ἄνδρα.

Συνεπῶς, αὐτὸ ποὺ διαφοροποιεῖ τὰ φύλα καὶ τὰ ταυτο­ποιεῖ εἶναι τὸ ἀναπαραγωγικό τους σύστημα. Μάλιστα, τὸ βασικό τους χαρακτηρι­στικὸ δὲν εἶναι μόνο ὅτι εἶναι διαφορετικὰ καὶ ἔτσι διακρίνονται τὸ ἕνα ἀπὸ τὸ ἄλλο, ἀλλὰ ὅτι τὰ φύλα εἶναι μόνο δύο, δὲν ὑπάρχει τρίτο, καὶ κυρίως ὅτι εἶναι συμπλη­ρωματικά, ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ ἀνατομικὴ διαφοροποίηση ἐξυπη­ρετεῖ τὴ δυ­να­τότητα ὄχι ἐπαφῆς ἀλλὰ ἕνωσης τῶν σωμάτων. Δύο γυναικεῖα σώματα δὲν ὑπάρχει τρόπος νὰ ἑνωθοῦν μεταξύ τους, οὔτε δύο ἀνδρικά.

Ἐπίσης, ὅλα τὰ ὄργανα καὶ οἱ λειτουργίες εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖα γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ ἀνθρώπινου ὀργανισμοῦ στὸν ὁποῖο ἀνήκουν -γι’ αὐτὸ ἐξάλλου καὶ ὀνομάζονται ζωτικά. Αὐτὸ δὲν συμβαίνει μὲ τὰ ἀναπα­ραγω­γικά. Αὐτὰ δὲν εἶναι ἀπαραίτητα οὔτε χρησιμεύουν στὴν ἐπιβίωση τοῦ ὀργανισμοῦ, ἀλλὰ μπορεῖ κάποιος νὰ ζήσει ὑγιής, χωρὶς ποτὲ νὰ ἀξιο­ποιήσει τὴ λειτουργία τους. Μοναδικὸ προορισμὸ ἔχουν νὰ συνερ­γασθοῦν μαζὶ ἀρσενικὸ καὶ θηλυκό, προκειμένου νὰ γεννηθεῖ μιὰ νέα ζωή ἀπὸ δύο ἀνθρώπους. Ἡ κάθε ζωή, ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔτσι ἔρχεται στὴν ὕπαρξη, ἀπὸ τὴ σωματικὴ ἕνωση ἑνὸς ἄνδρα καὶ μιᾶς γυναίκας. Ἡ φυσιο­λογία δὲν γνωρίζει ἄλλον τρόπο.

Γενετικὰ χαρακτηριστικὰ

Ὅλα τὰ σωματικὰ κύτταρα (καρδιακά, ἠπατικά, νεφρικά κ.λπ.) δὲν διαφέρουν ἀπὸ φύλο σὲ φύλο, ἔχουν δὲ διπλοειδὲς γονιδίωμα, εἶναι συμ­πληρωμένα, ὁλοκληρωμένα καὶ αὐτάρκη. Ἐξαίρεση ἀποτελοῦν τὰ γενε­τικὰ κύτταρα, τὸ ὠάριο τῆς γυναίκας καὶ τὸ σπερματοζωάριο τοῦ ἄνδρα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐπίσης διαφορετικὰ καὶ συμπληρωματικά, ἀλλὰ καὶ ἁπλο­ειδῆ, δηλαδὴ ἀπὸ μόνα τους ἀνεπαρκῆ νὰ ἐπιτελέσουν τὸν προορισμό τους. Καὶ αὐτὰ ἀπαιτοῦν ἕνωση. Δύο ὅμοια μεταξύ τους δὲν ἑνώνονται. Τὸ καθένα ψάχνει τὸ συμπληρωματικό του. Ἡ ἕνωση τῶν δύο δημιουργεῖ τὸ θαῦμα τῆς ζωῆς, ἕνας νέος ἄνθρωπος μὲ αἰώνια προοπτικὴ ἔρχεται στὸν κόσμο.

Ἐπίσης,

            • Τὸ ὠάριο εἶναι τὸ μεγαλύτερο κύτταρο τοῦ ὀργανισμοῦ (περίπου 120-150μ, ὅταν ὠριμάσει) μὲ ἐντελῶς διαφορετικὴ μορφολογία ἀπὸ τὸ σπερ­ματοζωάριο (μικρὴ κεφαλὴ μὲ προεξέχουσα οὐρά).

• Τὰ ὠάρια εἶναι λίγα καὶ ἐνυπάρχουν στὸ γυναικεῖο σῶμα ἀπὸ τὴν ἐμβρυϊκὴ ἡλικία, τὰ σπερμα­τοζωάρια διαρκῶς γεννῶνται καὶ σὲ κάθε ἐκσπερμά­τωση ὁ ἀριθμός τους ἀνέρ­χεται σὲ 100-200 ἑκα­τομμύρια.

• Ὁ ἄνδρας παράγει σπερματο­ζωάρια μέχρι προχω­ρη­μένη ἡλικία, ἐνῶ ἡ γυναῖκα ἔχει καταναλώσει τὰ ὠάριά της περίπου 35 χρόνια μετά τὴν ἔναρξη τῆς ἀναπαραγωγικῆς της δράσης.

• Ὁ ἄνδρας καθορίζει τὸ φύλο τοῦ παιδιοῦ, ἡ γυναῖκα κυοφορεῖ, δίνει ζωή, τίκτει καὶ θηλάζει. Αὐτὴ μεγαλώνει τὸ παιδί.

• Ὁ ἄνδρας φτάνει σὲ ὀργα­σμὸ πολὺ εὔκολα καὶ σύντομα, ἐνῶ ἡ γυναῖκα θέλει πολλαπλάσιο χρόνο.

• Τὸ κάλλος, ἡ χάρη εἶναι χαρακτη­ριστικὰ τῆς γυναικείας φύσεως  γιὰ νὰ ἑλκύει. Ἡ φορὰ ἕλξης εἶναι ἀπὸ τὸν ἄνδρα πρὸς τὴ γυναῖκα.

• Ἀντίστοιχα διαφορο­ποιημένα χαρα­κτη­ριστικὰ πα­ρου­σιάζουν καὶ οἱ ὁρμόνες τῶν δύο φύλων[4].

Ὅλα τὰ παραπάνω ἰδιώματα τῶν δύο φύλων ἔχουν τὸν λόγο τους καὶ φυσικὰ διαμορφώνουν ἀνάλογα καὶ τὴν προσωπικότητα καὶ γενικὰ τὴν ψυχολογία τῶν φύλων. Ἔτσι, γιὰ παρά­δειγμα, ὑπάρχει διαφορετικὴ σχέση μὲ τὸν χρόνο, ἔτσι ἐξη­γεῖται τὸ ὅτι ἡ γυναικεία φύση χαρακτηρίζεται ἀπὸ ὑπο­μονὴ καὶ ἀντοχή, ἐνῶ ἡ ἀνδρικὴ ἀπὸ ὁρμή καὶ δύναμη, λειτουργεῖ δὲ δια­φορετικὰ τὸ συναί­σθημα καὶ ἡ λογική. Οἱ γυναῖκες εἶναι πιὸ εὐαίσθητες καὶ εὐσυγκίνη­τες, πιὸ ἐπιρρεπεῖς σὲ ἀδυναμίες τοῦ συναισθήματος, ἀλλὰ καὶ πιὸ εὔκολες σὲ ἀρετές, ὅπως ἡ πίστη, τὸ φιλότιμο, ἡ ἀφοσίωση, ἡ διά­θεση προσ­φορᾶς καὶ θυσίας. Τὰ δύο φύλα ἔχουν καὶ ψυχολογία συμπλη­ρωματική.

Κατόπιν ὅλων αὐτῶν θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ταυτότητα τοῦ φύλου ἔχει ἀναφαίρετη βιολογικὴ βάση καὶ στηρίζεται στὴ βιογενετική διαφορετικό­τητα καὶ κυρίως στὴ συμπληρωματικότητα τῶν δύο φύλων, ὑπακούει στὴ γενικὴ Ἀρχὴ τῆς Συμπληρωματικότητας (Complimentarity Principle), ἡ ὁποία συγκροτεῖ τὸν φυσικὸ κόσμο (ἄτομα, μόρια, ὕλη), καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τὰ ἑτερώνυμα ἕλκονται καὶ τὰ ὁμώνυμα ἀπω­θοῦνται. Ἡ ταυτότητα τοῦ φύλου δὲν εἶναι ἐπιλέξιμη∙ εἶναι δεδομένη.

Ἐρωτικὴ ἕλξη, σεξουαλικὴ ἐπιθυμία

Γιὰ νὰ μπορέσει νὰ γίνει ἡ ἕνωση τῶν σωμάτων πρέπει νὰ προηγηθεῖ ἀμοιβαία ἕλξη τοῦ ψυχικοῦ κόσμου τῶν ἀνθρώπων, ὁ ἕνας νὰ ἐπιθυμήσει τὸν ἄλλον, νὰ κινηθεῖ πρὸς αὐτόν. Αὐτὴ ἡ κίνηση τοῦ ἑνὸς πρὸς τὸν ἄλλον εἶναι ἡ ἐρωτικὴ ἕλξη, ἡ ὁποία προκαλεῖ τὴ σεξουαλικὴ ἐπιθυμία καὶ ἡ ὁποία προφα­νῶς καὶ ἐφόσον ὁ ἄνθρωπος εἶναι ψυχο­σωματικὸς θὰ πρέπει νὰ ἐναρμο­νίζεται μὲ τὴ βιολογικὴ ταυτότητα τοῦ καθενός ἀπὸ τοὺς δύο. Μία σχέση στὴν ὁποία ἡ ψυχὴ δὲν βρίσκεται σὲ ἁρμονία μὲ τὸ σῶμα, προξενεῖ ρήγμα στὴν προσωπικότητα, ἀσάφεια καὶ διχασμὸ ταυτότητας καὶ βέβαια εἶναι μὴ κατὰ φύσιν καὶ μὴ ἐπιθυμητή.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ σημειώσουμε ὅτι δὲν ὑπάρχουν σε­ξουαλικὰ ὄργα­να, ἀλλὰ μόνον ἀναπα­ραγωγικὰ ὄργανα καὶ σεξουαλικὰ αἰσθη­τήρια, αἰσθητῆρες, σημεῖα διεγέρ­σεως, ὅπως δὲν ὑπάρχουν γευστικὰ ὄργανα ἀλλὰ πεπτικὰ ὄργανα καὶ γευστικὰ αἰσθη­τήρια. Ὅπως ὁ σκοπὸς δὲν εἶναι ἡ γεύση ἀλλὰ ἡ πέψη, ἔτσι καὶ ἡ σεξουαλικὴ ἕλξη δὲν μπορεῖ νὰ αὐτο­νομηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀναπαραγωγικὴ προοπτικὴ τοῦ ὀργανισμοῦ. Ἡ σεξουα­λι­κὴ ἡδονὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ αὐτοσκοπό, δὲν εἶναι αὐτόνομη, συνυπάρ­χει μὲ τὴν εὐθύνη τῆς νέας ζωῆς καὶ μάλιστα στὸ προ­στατευτικὸ πλαίσιο μιᾶς οἰκογένειας. Τὰ παιδιὰ δὲν γεννιοῦνται καὶ ἐγκα­ταλείπονται στὴν τύχη τους, ἀλλὰ προστα­τεύονται μέσα στὸ περι­βάλλον τῆς οἰκογέ­νειας. Αὐτὸ ὁδηγεῖ στὸν θεσμὸ τοῦ γάμου. Γάμος δὲν εἶναι ἱκανοποίηση τῆς ἀνάγκης γιὰ συντρο­φικότητα, ἀλλὰ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εὐθύνη, εἶναι «ἔννομος συζυγία καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς παιδοποιΐα». Συνε­πῶς ἡ ἐρωτικὴ σχέση δὲν νοεῖται ἐκτὸς τοῦ γάμου, ὁ δὲ γάμος εἶναι ὑπο­χρεω­τικὰ ἑτεροφυλικός.

Ἡ ταυτότητα τοῦ φύλου ὁρίζεται ἀπὸ βιολογικοὺς παράγοντες, τὴν ἀνατομία, τὴ φυσιο­λογία, τὸ γενετικὸ ἀποτύπωμα, τὶς ὁρμόνες, τοῦ ἀτόμου ὄχι ἀπὸ τὴ σεξουαλικὴ τάση ἢ προσανατολισμό. Δὲν ὁρίζεται ἀπὸ ὀρέξεις, ἀπὸ τὸ τὶ νομίζω γιὰ τὸν ἑαυτό μου ἢ ἀπὸ τὸ πῶς νοιώθω, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ τί τελικὰ εἶμαι. Μπορεῖ νὰ νοιώθω ὑγιὴς ἢ πολὺ ἔξυπνος ἢ λογικὸς καὶ βέβαια νὰ μὴν εἶμαι. Ἡ ταυτότητα ὁρίζεται ἀπὸ ἀντικειμενικὰ κριτήρια. Οὔτε ἕνα φυσιολογικὸ ἄτομο μπορεῖ νὰ ἔχει πολλά φύλα, ἐνδε­χομένως ἀμοι­βαίως ἀντικρου­όμενα: βιο­λογικό, συναισθη­ματικό, κοινωνικό.

ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ

Ἡ χρήση τοῦ σώματος πρέπει νὰ ὁδηγεῖ στὸν ἁγιασμό, καθὼς ὁ ἄνθρωπος ἁγιάζεται ψυχοσωματικά. Λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Δοξά­σατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ»[5], εἰς δὲ τὴν θεία λειτουργία προσευχόμαστε γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων[6]. Μὲ ἄλλα λόγια, καθὼς ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» καὶ ἔχει δεχθεῖ τὴν πνοὴ τοῦ Θεοῦ, ὅλος, σῶμα καὶ ψυχή, σῶμα καὶ πνεῦμα, εἶναι ἱερός, ἐπειδὴ δὲ «τὸ σῶμα ἡμῶν ναὸς τοῦ ἐν ἡμῖν ἁγίου Πνεύματος ἐστὶ»[7] καὶ «τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν»[8], ἡ κάθε ἕνωση τῶν σωμάτων πρέπει νὰ ἀντα­νακλᾶ αὐτὴν τὴν ἱερότητα.

Στὴν ἀντίληψη τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸ ποὺ λέγεται γιὰ τοὺς συζύγους ὅτι «ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν»[9] σημαίνει καὶ «εἰς ψυχὴν μίαν», ὄχι δύο ψυχές κολλημένες μεταξύ τους, ἀλλὰ μία ψυχὴ ἀνα­γεννημένη, ποὺ προ­έρχεται ἀπὸ δύο «ἀλλοιούμενες» πρός τὸ ἀγαθό∙ δύο ἄνθρωποι ἁγιαζό­μενοι, «σύμψυχοι, τὸ ἓν φρονοῦντες», «μιᾶ ψυχῇ συναθλοῦντες»[10]. Ἡ συζυγικὴ ἀγά­πη εἶναι ὅπως ἡ γονιμοποίηση, τὰ γενετικά κύτταρα ἑνώνονται χωρὶς νὰ μπο­ροῦν νὰ ξαναχωρισθοῦν, καὶ δημιουργοῦν κάτι ἐντελῶς νέο μὲ τὰ χαρα­κτη­ριστικὰ τῶν ἀρχικῶν. Αὐτὴ ἡ προοπτικὴ καθιστᾶ τὴν ἕνωση μυστήριο.

Ἡ φυσικὴ ἕλξη δόθηκε γιὰ νὰ ἑνώνει δύο ἀνθρώπους. Ὁ φυσικὸς νόμος ὑπάρχει γιὰ νὰ συγκροτεῖ, νὰ ἑνώνει, νὰ ἐναρμονίζει ψυχοσωματικὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ ἐκτροπὴ ἐκ τῆς φυσικῆς ὁδοῦ, ἀντὶ νὰ ἑνώνει τοὺς δύο, διχάζει ἀμφοτέρους. Καὶ ἀντὶ νὰ γίνουν «οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν», ὁ καθένας διχάζεται στὰ δύο, ὄντας ὁ ἄνδρας μὲ ἀνδρικὰ βιολογικὰ ἰδιώματα καὶ θηλυ­κὴ ἐπιθυμία καὶ ἀντι­στοίχως ἡ γυναῖκα.

Γιὰ τὴν Ἐκκλησία, γάμος εἶναι ἡ συζυγία, ὄχι ἡ συντροφικότητα, εἶναι ἡ εὐθύνη, ὄχι ἡ ἀπόλαυση∙ εἶναι ἐγκρατὴς συνεύρεση, ὄχι ἐγωι­στικὴ συμπάθεια∙ εἶναι ζωὴ καὶ ἁγιασμός, εἶναι ἀδιά­ζευκτη ἕνωση, ἡ δὲ ἕνωση εἶναι θυσιαστικὴ τοῦ ἐγὼ κένωση, εἶναι ἀγάπη ποὺ «πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει», ἀγάπη ποὺ «οὐδέποτε ἐκπίπτει»[11]. Ὁ πρῶτος καὶ ἀπαραίτητος ὅρος γιὰ νὰ γίνει μία σχέση γάμος εἶναι ἡ δυνατότητα φυσιο­λογικῆς σωματικῆς ἕνωσης. Γιὰ νὰ γίνει καὶ μυστήριο πρέπει νὰ ὑπάρχει καὶ ἀγαπητικὴ ἐν Κυρίῳ κένωσις. Μόνον ἔτσι, ὁ γάμος εἶναι «μυστήριο μέγα εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν Ἐκκλη­σίαν», καὶ κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο, «πατὴρ ἁγίων»[12].

Ὁ γάμος εἶναι ἐργαστήρι ἁγιότητος, «κατ’ οἶκον ἐκκλησία» [13]. Στὴν Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολή του ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δείχνει τὸν δρόμο τοῦ ἁγιασμοῦ μέσα ἀπὸ τὴν συζυγία. Προτρέπει τὶς γυναῖκες νὰ ὑποτάσ­σονται  στοὺς ἄνδρες τους, ὅπως ἀκριβῶς ἡ Ἐκκλησία στὸν Χριστό, τοὺς δὲ ἄνδρες νὰ ἀγαποῦν τὶς γυναῖκες τους, «καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν Ἐκκλησίαν», μάλιστα μέχρι θυ­σίας, ὅπως ὁ Χριστὸς «ἑαυτὸν παρέδωκεν» ὑπὲρ τῆς Ἐκκλη­σίας∙ και συνεχιζει νὰ τὶς ἀγαποῦν «ὡς τὰ ἑαυτῶν σώματα»[14]. Προ­φα­νῶς οὔτε τὸ πρῶτο ἀποτελεῖ ὑποτέλεια σὲ ἀνδρικὸ προνόμιο οὔτε τὸ δεύ­τερο δυσ­βάσταχτη ὑποχρέωση τῶν ἀνδρῶν ἢ εὔνοια τῶν γυναι­κῶν. Φαίνεται πὼς οἱ ἄνδρες κενώνονται καλύτερα μὲ τὴ θυσιαστικὴ ἀγά­πη, ἐνῶ οἱ γυναῖ­κες μὲ τὴν ὑποταγή. Τὸ δὲ μέτρο τῆς ὑποταγῆς τῆς γυναίκας καὶ τῆς ἀγάπης τοῦ ἄνδρα εἶναι ἡ σχέση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν Ἐκκλησία. Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ φωτίζει τὴ σχέση τῶν συζύγων. Στὴν οὐσία, ὁ ἁγιαστικὸς σκοπός, τὸ νὰ γίνουν ἕνα, ἐπιτυγ­χά­νεται ὅταν ζοῦν μαζὶ ἐν ἀγάπῃ «ὑποτασσόμενοι ἀλλή­λοις ἐν φόβῳ Χρι­στοῦ»[15] καὶ «ἐὰν μείνωσιν ἐν πίστει καὶ ἀγάπῃ καὶ ἁγιασμῷ μετὰ σωφροσύνης»[16].

Σὲ ὅλα τὰ παραπάνω εἶναι ἐμφανὲς ὅτι γάμος σημαίνει ἕνωση ἄνδρα καὶ γυναίκας, ποὺ σαφῶς διακρίνονται μεταξύ τους κατὰ τὸ φύλο.

ΕΚΤΡΟΠΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ

Στὸν ἀντίποδα τοῦ ἁγιαστικοῦ στόχου ὑπάρχει ἡ ὑποδούλωση στὰ πάθη, ἡ ἀποϊεροποίηση τῆς σχέσης, ἡ ἐκτροπὴ τῆς σεξουαλικῆς ζωῆς καὶ ἀσέβεια στὴ φύση.

Χαρακτηριστικά, ὁ Παῦλος στὴν Πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή[17],

(α) ἐνῶ ἀπαριθμεῖ δι’ ἁπλῆς ἀναφορᾶς ποικίλες ἐμπα­θεῖς καταστά­σεις[18], ὅταν ἀναφέρεται σὲ αὐτοὺς ποὺ «ἐξεκαύ­θησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημο­σύνην κατεργα­ζό­μενοι» εἶναι ἀνα­λυτικός, ἡ δὲ γλῶσσα ποὺ χρησιμοποιεῖ εἶναι σκληρὴ καὶ ἀφοριστική.

(β) Κάνοντας σαφῆ ἀναφορὰ στὴν παρὰ φύσιν συνάφεια ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου, τὴν χαρακτηρίζει μὲ βαρεῖς ὅρους, ὅπως «ἀσχη­μοσύνη» (α΄ 27), «ἀκαθαρσία» (α΄ 24) καὶ «ἀτιμία» (α΄ 26), δηλαδὴ ἀπώλεια τῆς δόξας καὶ τιμῆς τοῦ σώματος καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ ἀνθρώπου[19].

(γ) Δὲν καταδικάζει μόνο τὴν πράξη ὡς ἁμαρτία, ἀλλὰ ἀναφέρεται κυρίως στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὴν διαπράττουν, χωρὶς κανένα ἐλα­φρυ­ντικό, λέγοντας «ὅτι ἀρσενο­κοῖται βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσου­σιν»[20] καὶ ὅτι · «οἱ τὰ τοιαῦτα πράσ­σοντες ἄξιοι θανάτου εἰσί» (στ. 32).

(δ) Θεωρεῖ ὅτι «ἡ μετάλλαξις τῆς φυσικῆς χρήσεως εἰς τὴν παρὰ φύσιν» σχέση (α΄ 26) εἶναι συνέπεια «τῆς μετάλλαξης τῆς ἀληθείας τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει» (α΄ 25) καὶ τῆς ἐκτροπῆς ἐκ τῆς πίστεως στὸν ἀληθινὸ Θεό, «οὐχ ὡς Θεὸν ἐδό­ξασαν» (α΄ 21),ὅπως καὶ σκοτισμένης καὶ ἀσύνετης καρ­διᾶς, «ἀλλ’ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύ­νετος αὐτῶν καρδία» (α΄ 21). Ἡ μὴ κατὰ φύσιν συνουσία ἀποτελεῖ ἠθικὴ ἔκπτωση καὶ εἶναι συνέπεια τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπὸ τὸν Θεό, τῆς ἀπόρριψης τῆς ἀληθείας Του[21].

(ε) Ἡ σχέση μὲ τὸν ἀληθινὸ Θεὸ διαρρηγνύεται σὲ τέτοιο βαθμό,  ὥστε ὁ Θεὸς τοὺς ἐγκαταλείπει, τοὺς «παραδίδει» ὁ Ἴδιος «εἰς ἀκαθαρ­σίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν αὐτοῖς», (α΄ 24), «εἰς πάθη ἀτιμίας» (α΄ 26) καὶ «εἰς ἀδόκιμον νοῦν ποιεῖν τὰ μὴ καθή­κοντα» (α΄ 28).  

(στ) Τέλος, ἡ κατὰ φύσιν συνάφεια, ὀνομάζεται «χρῆσις», ποὺ σημαί­νει ὅτι ἡ συνεύρεση σκοπὸ ἔχει τὴν ἀξιοποίηση τῆς φυσικῆς λειτουργίας καὶ ὄχι τὴν ἱκανοποίηση τῆς ἡδονίζουσας ἐπιθυμίας. Ἡ ἡδονὴ ὑπηρε­τεῖ τὴν «χρῆσιν» καὶ ἐπισφραγίζει τὴν ἀγάπη. Ἀγαπῶ ὅμως δὲν σημαίνει συμπα­θῶ, ἀλλὰ προσφέρομαι, δίνω ὅ,τι ἔχω, τὸν ἑαυτό μου, δὲν κρατάω τίποτα γιὰ μένα, αὐτὸ εἶναι κένωση∙ καὶ λαμβάνω ὅ,τι μοῦ προσφέρεται ὡς ἀντίστοιχη κενωτικὴ ἀνταπόκριση, ὄχι ὡς ἀνταπόδομα. Εἶναι σὰν νὰ ἀδειάζω ἀπὸ τὸ αἷμα μου καὶ νὰ γεμίζω μὲ τὸ αἷμα τοῦ ἄλλου.

Ἀνάλογα προσεγγίζει τὸ θέμα καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, καθὼς ὑπο­μνηματίζει τὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολὴ τοῦ Παύλου, θεω­ρῶντας τὴν παρὰ φύσιν σχέση ὡς τὴ μεγαλύτερη ἁμαρτία. Ἡ κατὰ φύσιν ἕνωση γεννᾶ  ζωὴ καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους καὶ ἀπὸ τοὺς ἴδιους.

Κατὰ τὸν Χρυσόστομο, ἡ ἐγκατάλειψη τοῦ Θεοῦ ὁδηγεῖ στὴν ὁρμὴ αὐτῆς τῆς ἐπιθυμίας καὶ στὴν ἀνατροπὴ τῶν πάντων[22]. Μάλιστα θεωρεῖ τὴν ἀρσενοκοιτία χειρότερη καὶ ἀπὸ τὴν πορνεία καὶ ἀπὸ τὸν φόνο[23]. Εἶναι ὅ,τι χειρότερο[24],ἐπειδὴ δὲ ἡ συγκεκριμένη ἁμαρτία εἶναι προϊὸν «κατεργα­σίας», δηλαδὴ ἀποτέλεσμα σπουδῆς, εἶναι συνειδητὴ καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀσυγχώρητη[25]. Βάση δὲ καὶ αἴτιο αὐτῆς τῆς ἁμαρτίας δὲν εἶναι οἱ ὁρμὲς τοῦ σώματος, ἀλλὰ ἡ διαφθορὰ τοῦ νοῦ[26].

Τελικά, αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται στὴ σύγχρονη κοινωνία δικαίωμα, ἀγά­πη, προσα­να­τολισμός, ταυτότητα, ὑπερηφάνεια, αὐτὸ τὸ ἴδιο χαρα­κτη­ρίζεται ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο ἀτιμία, ἀσχημοσύνη, ἀκαθαρσία, μὴ καθῆκον, ἀπὸ δὲ τὸν Χρυσόστομο μανία, ὕβρις, ἀλλόκοτη λύσσα[27]. Καὶ ἐπειδὴ ἡ ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴ φύση ἀναφέρεται στὸν πυρῆνα τῆς σχέσης τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό, δὲν μποροῦμε νὰ ἰσχυρισθοῦμε, ὅτι οἱ θέσεις αὐτὲς ἀντανακλοῦν τὶς ἠθικὲς ἀντιλήψεις τῆς τότε ἐποχῆς καὶ συνεπῶς θὰ μποροῦσαν νὰ παραθεωρηθοῦν.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ – ΣΧΟΛΙΑ

Α. Σύμφωνα μὲ τὰ παραπάνω, ὑπάρχει μία βασικὴ ἀρχὴ ποὺ ἔχει τέσσερα μέρη ἀδιαπραγμάτευτης ἰσχύος. Τὰ φύλα:

1. Εἶναι μόνον δύο, δὲν ὑπάρχει κάτι ἄλλο διαφορετικὸ ἢ ἐνδιά­μεσο, ὅπως ἐξυπονοεῖ ὁ ὅρος ΛΟΑΤΚΙ.
2. Εἶναι μεταξύ τους διαφορετικά, ποὺ σημαίνει ὅτι ὑπάρχει σαφὴς διά­κριση ἀνάμεσα στὰ δύο φύλα, ἡ ὁποία καὶ πρέπει μὲ κάθε τρόπο νὰ δια­τηρεῖται. Ἡ ἀσάφεια δημιουργεῖ σύγχυση καὶ ἡ σύγχυση κρίση ταυτό­τητας.
3.  Δὲν εἶναι μόνον διαφορετικά, ἀλλὰ εἶναι κυρίως συμπληρωματικά. Ἡ διαφορετικότητά τους δὲν ὑπάρχει ἁπλῶς γιὰ νὰ τὰ διακρίνει, ἀλλὰ ὄντας συμπληρωματικά, ὑπάρχει κυρίως γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τὴν ἕνωσή τους. Ἡ σωματικὴ ἕνωση ἔχει διπλὸ σκοπό∙ τὴν ἀναπαραγωγὴ τῆς ζωῆς καὶ τὴν ψυχοσωματικὴ ὁλοκλή­ρωση τῆς ἀγάπης. Γιὰ τὸν λόγο αὐτόν, δὲν ἀποτελεῖ πράξη ἀλλὰ ἱερὴ σχέση, ἡ ὁποία προφανῶς καὶ πρέπει νὰ εἶναι ψυχοσωματικά ἄρτια καὶ κατὰ φύσιν.
4. Ἡ ἀρχὴ τῆς ζωῆς καὶ συνεπῶς ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη στηρίζεται στὴν ἑτεροφυλικότητα. Κάθε τι ποὺ ἀπο­δυναμώνει τὴ διάκριση τῶν φύλων εἶναι προσβολὴ τῆς ἱερότητας τῆς ζωῆς καὶ τοῦ ἀνθρώπου.

Β. Στὶς περιπτώσεις ποὺ ὑφίσταται συγγενὴς ἀπόκλιση ἀπὸ τὴ φυσιο­λογία, αὐτὸ ἀποτελεῖ ὀργανικὴ ἢ ὁρμονικὴ διαμαρτία. Τὸ πρόβλημα γιὰ τὴν Ἐκκλη­σία δὲν εἶναι ἡ τυχὸν ὑφιστάμενη δια­μαρ­τία τῆς φύσης, ἀλλὰ ἡ διαστροφὴ τῆς χρήσης, μὲ τὴν ἔννοια ποὺ χρησιμοποιεῖ τὸν ὅρο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Τὸ πρῶτο ἀπαιτεῖ θεραπεία, τὸ δεύτερο ἀπο­τελεῖ ἁμαρτία.

Γ. Ἡ σύγχρονη προβληματικὴ περὶ φύλου συνδυάζεται μὲ ἕνα πανίσχυρο lobbying, μιὰ προπαγανδιστικὴ μηχανὴ μονόπλευρης προβολῆς ἀπόψεων, ποὺ προσπαθοῦν νὰ κλονίσουν  τὴ σαφῆ διάκριση καὶ σεξουαλικὴ ταυτότητα τῶν φύλων καὶ νὰ ἐπιβάλουν μιὰ ἰδεολογία αὐθαίρετης ἀλλαγῆς, ἐπιλογῆς ἢ καὶ ἐπαναπροσδιορισμοῦ τοῦ φύλου. Ὅλο αὐτὸ ἐκφρά­ζεται μὲ τὴ μορφὴ παγκοσμίως διαδιδό­μενης μόδας καὶ τὴν ὁρμὴ πολιτικῆς προπαγάνδας, προ­ερχόμενης ἀπὸ ἀθέατα κέντρα μὲ ἄγνω­στους σκοπούς, συνοδεύεται δὲ ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἀπὸ κατευθυνόμενη ψευδοπληροφόρηση (στατιστικές, δεδομένα,  ἐπιστημονικὲς ἀξιολογήσεις κ.λπ.), ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἀπὸ ἀντί­στοιχο bullying μὲ εἰρωνεῖες, ἀπει­λές, ἐκφοβισμούς, ἀδίστακτους ἀποκλεισμούς. Κάθε ἀντίλο­γος χαρα­κτηρίζεται ὁμοφοβικός, κάθε ἀντίθετη ἐπιχειρηματο­λογία ὡς συνω­μοσιολο­γία. Ἔτσι, ἐνῶ φαίνεται πὼς ἑδράζεται σὲ κοινω­νικὴ εὐαι­σθησία ἔναντι κάποιων ἀτόμων ποὺ παρουσιά­ζουν ὄντως πρόβλη­μα καὶ χρήζουν στήριξης ἢ στὴν προστασία τῶν δικαιω­μάτων κάποιας ἀνά­λογης μειονό­τητας, στὴν οὐσία συρρικνώνει τὴν ἐλευ­θερία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀποτελεῖ ἐπίθεση κατὰ τῆς ἀνθρώπινης φύσης μὲ χειρότερες συνέπειες ἀπὸ τὴν κλιματικὴ ἀλλαγή, καθὼς δὲν ἀλλοιώνει τὸ περιβάλλον καὶ τὴ λειτουργία τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ προσβάλλει τὴν ἴδια τὴν ὀντολογία του.   

Δ. Ἕνα ἐπιχείρημα ποὺ συχνὰ ἀκούγεται εἶναι ὅτι ἐφόσον μεταξὺ δύο ἀνθρώ­πων ὑπάρχει ἀγάπη, ἡ ἀγάπη αὐτὴ πρέπει νὰ ἐκφρασθεῖ καὶ συνεπῶς δικαιοῦνται νὰ συνάψουν σχέση γάμου ἀκόμη καὶ δύο ἄτομα τοῦ ἰδίου φύλου, μιᾶς καὶ ὁ σκοπὸς τοῦ γάμου εἶναι ἡ διὰ τῆς ἀγάπης τελείωση. Εἶναι ὅμως ἡ ἐρωτικὴ ἕλξη ἐξ ὁρισμοῦ γνήσια ἀγάπη, μάλιστα ἀνεξάρτητη τῶν φύλων;

Ἡ ἀγάπη ἔχει πολλές μορφές. Ἄλλη εἶναι ἡ ἀγάπη μεταξὺ ἀδελ­φῶν, ἄλλη μεταξὺ γνωστῶν καὶ φίλων, ἄλλη τῶν γονέων πρὸς τὰ τέκνα καὶ ἀντιστρόφως, ἄλλη ἡ ἀγάπη πρὸς ὅλους, ἀκόμη καὶ πρὸς τοὺς ἐχθρούς, ποὺ ἀναφέρει τὸ Εὐαγγέλιο. Ἡ φυσικὴ σχέση στὶς παρα­πάνω πε­ρι­­πτώσεις μπορεῖ νὰ περιλαμ­βάνει σωματικὲς ἐκδηλώσεις ἁπλῆς ἐπα­φῆς (ἐναγκα­λι­σμοὺς καὶ διακρι­τικοὺς ἀσπα­­σμούς), ἀλλὰ εἶναι ἐλεύθε­ρη ἀπὸ σεξου­αλικὲς ἐξάρσεις καὶ κινήσεις ἀμοιβαίας σωματικῆς ἑνώσεως. Δὲν ὁδηγεῖ σὲ γάμο. Στὴν Καινὴ Διαθήκη ἡ ἀγάπη, ἐνῶ ἐκθειάζεται ὡς μείζων τῶν ἀρετῶν καὶ χρησι­μο­ποιεῖται ὡς ρῆμα ἢ οὐσιαστικὸ 315 φορές, σὲ καμμία τῶν περιπτώσεων δὲν συνδέεται μὲ τὸ ἐρωτικὸ αἴσθημα, τὸ ὁποῖο ἀποκαλεῖται «ἐπιθυμία»[28].

Ἡ ἰδιομορφία τῆς ἐρωτι­κῆς ἕλξης εἶναι ὅτι ἀναπόφευκτα συνοδεύεται ἀπὸ σεξουαλικὴ ἐπιθυ­μία, ἡ ὁποία βέβαια χαρακτηρίζεται ἀπὸ παρορμητι­σμὸ καὶ ἡδο­νικὸ αἴσθη­μα καὶ συνεπῶς τὸ ἐνδεχόμενο ἡ ἀγάπη νὰ νοθεύεται ἀπὸ ἀνελευθερία καὶ ἰδιοτέλεια εἶναι ὁρατό, Ὡς ἐκ τούτου ἡ σεξουαλικὴ ἱκανοποίηση δὲν μπορεῖ νὰ ἀπο­τελεῖ αὐτοσκοπό.

Αὐτὸ ἀντισταθμίζεται, ὅταν ὁ σκοπὸς τῆς ἑνώσεως εἶναι νὰ δώσει ζωὴ σὲ ὅλες της τὶς μορφές καὶ ὅταν τὰ πάντα γίνονται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη «…εἶναι ἡ ἐν Θεῷ κοινωνία τῶν ψυχῶν, ὅπως ἡ κοινωνία τῶν ἁγίων…»[29], εἶναι πάντοτε στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, σεβόμενη ἀσφαλῶς τὰ ἔργα Του, κορύφωση τῶν ὁποίων εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὅπως ὅμως Αὐτὸς τὸν δη­μι­ούργησε. Ἡ ἀγάπη προϋποθέτει σεβασμὸ τῆς ἀνθρώπινης ὀντολο­γίας, ὅτι «ὁ Θεὸς ἐποί­ησεν τὸν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα Θεοῦ, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίη­σεν αὐτούς»[30]. Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο ἡ Ἐκκλησία κατανοεῖ τὸν γάμο καὶ τὸν ἀναβιβάζει σὲ μυστήριο. Ὁ γάμος πρέπει νὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ ἀναπα­ράγει τὴ ζωή.

Ἐὰν ἴσχυε ὅτι ἡ ἐρωτικὴ ἕλξη εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχὴν ἔκ­φραση τῆς ἀγάπης καὶ ὡς ἐκ τούτου δικαιολογεῖ κάθε σχέση, τότε θὰ μπο­ροῦσε νὰ δικαιο­λο­γηθεῖ καὶ ἡ εὔκολη ἐναλλαγὴ συντρόφων καὶ ἔμμεσα ἡ μοιχεία, σίγουρα δὲ ἡ πολυγαμία. Ὁ ἔρωτας δὲν εἶναι πάντοτε γνήσια ἀγάπη.

Ε. Ἐπειδὴ ἡ σεξουαλικὴ κίνηση ἔχει στοιχεῖα σωματικοῦ καὶ ψυχικοῦ παρορ­μ­ητισμοῦ, προκειμένου νὰ μὴν κυριαρχήσει τῆς λογικῆς, τῆς  βούλη­σης καὶ τῆς ἠθικῆς, χρειάζεται κάποιον ἔλεγχο. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος γίνει ἡδονο­κε­­ντρι­κός, τότε τὸ σῶμα γίνεται σάρκα[31], ἡ ψυχὴ χάνει τὴν ἐλευθερία καὶ τὴ δύναμή της, διαταράσσεται ἡ ψυχοσωματικὴ ἁρμονία. Ὁ ἔλεγχος ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἐνεργο­ποίηση τοῦ αὐτεξουσίου. Ἡ κυρι­αρχία τοῦ αὐτεξουσίου ἔναντι τῶν ὁρμῶν ὁδηγεῖ στὴν ἐγκράτεια. Ἡ ἐγκράτεια ἐμποδίζει τὴ φυσική τάση νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ ἀνεξέ­λεγκτη ὁρμή καὶ βέβαια εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ νὰ ὑπάρξει στὸν ἄνθρωπο σεβασμὸς πρὸς τὸν ἄλλον καὶ ἐλευθερία ἀπὸ τὰ πάθη του, «πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐ πάν­τα συμφέρει∙ πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐκ ἐγὼ ἐξου­σιασθήσομαι ὑπό τινος»[32].

ΣΤ. Ἡ ὀρθὴ ἀξιοποίηση τοῦ αὐτεξουσίου ὁδηγεῖ στὴν ἐλευθερία, δηλαδὴ στὸν ἁγιασμὸ τοῦ ἀνθρώ­που καὶ στὴν κοινωνία του μὲ τὸν Θεό. Τὸ αὐτε­ξούσιο δὲν ταυτίζεται μὲ τὴν ἐλευθερία. Ἐλευθερία δὲν εἶναι νὰ κάνει κανεὶς ὅ,τι θέλει, ἀλλὰ νὰ γνωρίσει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, νὰ τὸ ἐγκολπωθεῖ καὶ νὰ ἐκφρασθεῖ μέσῳ αὐτοῦ, «γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευ­θερώσῃ ὑμᾶς»[33]. Ἐλευθερία εἶναι ἡ καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ ἀγαθῷ, δηλαδή τὸ νὰ θέλει καὶ νὰ ἐργάζεται τὸ καλό, νὰ ἐλεγχει τὸν νοῦ καὶ νὰ κυριαρχεῖ στὰ πάθη, νὰ ὑπερισχύει τῶν πάσης φύσεως ὁρμῶν, σαρκι­κῶν, συναι­σθηματικῶν, ἐγωιστικῶν, νὰ κινεῖται φυσικῶς πρὸς τὸ κατὰ Θεὸν ἀγαθό.

Αὐτὸν τὸν σκοπό πρέπει νὰ ἐκπληρώνει καὶ ἡ χρήση τῆς φύσης. Πολλῷ δὲ μᾶλλον ἡ ψυχοσωματικὴ ἕνωση δύο ἀνθρώπων, ἡ ὁποία ὅταν ὑπηρετεῖ τὴν κατὰ Θεὸν ἀγάπη καὶ τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς ἀπὸ ἐμπαθὴς κίνηση μεταμορφώνεται σὲ ἱερὴ πράξη, ἴσως τὴν ἱερώτερη ποὺ μπορεῖ νὰ κάνει ἕνας ἄνθρωπος μὲ τὸ σῶμα του, μετὰ τὴν κατὰ Θεὸν ἄσκηση, διότι ἀφ’ ἑνὸς μὲν δίνει ὕπαρξη σὲ νέα ζωὴ μὲ αἰώνιο καὶ θεϊκὸ προορισμό, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἀναζωογονεῖ ἐν κενωτικῇ ἀγάπῃ τοὺς ἴδιους τοὺς συζύγους. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ βεβήλωση τῆς ἱερότητάς της εἶναι ἁμαρτία.

Ἡ κοσμικὴ ἀντίληψη περὶ τοῦ ἀνθρώ­που στηρίζεται στὴν αὐτεξου­σιότητα, δηλαδή στὰ δικαιώματά του. Ἀντίθετα, ἡ ἐκκλησιαστικὴ στὴν ἀπό­κτηση τῆς ἐλευθερίας του. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ὑπάρχει δυσκολία στὴν κατανόηση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ λόγου σὲ θέματα ὅπως ἡ ἐπιλογὴ τοῦ φύλου, διότι κάνοντας ὅ,τι θέλεις μπορεῖ ὄχι μόνον νὰ μὴν εἶσαι ἐλεύθερος, ἀλλὰ νὰ εἶσαι δοῦλος, «ᾧ τις ἥττηται τούτῳ καὶ δεδούλωται»[34].  

Ζ. Τὸ πρόβλημα δημιουργεῖται ὅταν ὁ σεξουαλικὸς παρορμητισμός, ἀκόμη καὶ στὸ ἑτεροφυλικὸ ἐπίπεδο, ὑπερτονίζεται ὡς πρὸς τὴν ἀξία του καὶ αὐτονομεῖται καὶ φυσικὰ ὅταν ἀπὸ φυσικὴ ροπὴ καὶ ἐπιθυμία μετα­τρέ­πεται σὲ ἰδεολογία ἀπελευθέρωσης καὶ ἀντίδρασης. Τότε τὸ ἀφύσικο μπορεῖ νὰ ἐγκατασταθεῖ στὴν ψυχὴ ὡς ταυτότητα ἢ ἐπιλέγεται ὡς ἀπαι­τητικὸ δικαί­ωμα. Καὶ αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ ταλαιπωρεῖ κάποιους ὡς προσωπικὴ κρίση, μετατρέπεται σὲ κίνημα ποὺ καταστρέφει τὴν κοινωνία καὶ τὸν ἄνθρωπο.

Η. Ἀκόμη καὶ ἐὰν κάποιος ἔχει ἐγγενῶς μέσα του παρὰ φύσιν τάση, θὰ ἔπρεπε καὶ θὰ μποροῦσε νὰ βοηθηθεῖ νὰ τὴν ἐλέγξει. Ἡ κατὰ Θεὸν ἐγκρά­τεια δὲν εἶναι τυρανία ἀλλὰ ἐλευθερία. Μὲ δεδομένο ὅτι ἡ ἀναπαραγωγικὴ λειτουργία καὶ ἡ σεξουαλικὴ ἔκφραση δὲν ἀποτελοῦν ζω­τι­κὲς λειτουργίες, ὑποχρεωτικὲς γιὰ τὴν ἐπιβίωση ἢ τὴ φυσιο­λογικὴ ἔκφρα­ση κάθε ἀνθρώπου, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν προσανα­τολισμό της, ἡ σεξουαλι­κό­τητα θὰ ἔπρεπε καὶ μπορεῖ νὰ ὑποταχθεῖ στὴν αὐτε­ξου­σιότητα τοῦ ἀν­θρώπου. Ἐὰν γιὰ τὰ φυσιολογικὰ ἑτερόφυλα ἄτομα ἡ πρὶν ἢ ἐκτὸς τοῦ γάμου σχέση εἶναι ἁμαρτία, διότι ὑπο­τάσσει τὸ αὐτεξούσιο στὶς φυσικὲς ὁρμές, γιὰ τὰ ὁμο­φυλο­φυλικοῦ προσανατο­λι­σμοῦ ἄτομα ἡ ὅποια ἐρωτικὴ σχέση ἀποτελεῖ μεγαλύ­τερη ἁμαρτία, διότι ἐπιπλέον ὑποτάσσει τὴν κατὰ φύσιν χρήση στὴν παρὰ φύσιν ἐκτροπή.

Θ. Ὅταν ἡ φύση ἀρνεῖται ἢ ἔστω δὲν γνωρίζει μία σχέση, τότε ἡ σχέση εἶναι ἀπαγορευμένη. Κλασικό πράδειγμα ἡ αἱμομικτικὴ σχέση, ὅπου ἐνῶ ὑπάρ­χει ἀγάπη, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἐρωτικὴ κίνηση καὶ σχέση. Δὲν μπορεῖ ἡ κάθε ἀγαπητικὴ ἕλξη νὰ δικαιο­λογήσει τὴν ἐρωτικὴ ἔκφραση. Ὅπως μεταξὺ δύο ἀδελφῶν ἡ φύση τὴν ἀπαγορεύει, ἔτσι καὶ μεταξύ δύο ὁμόφυλων ἀτόμων δὲν τὴν ἐπιτρέπει. Δὲν μποροῦμε νὰ ἀγνοήσουμε τὴ φυσιολογία. Οὔτε ὁ δικαιωματισμὸς νὰ καταρ­γήσει τὴ φωνή της. Αὐτὴ μᾶς δείχνει τὸν δρόμο τοῦ ἐπιτρεπτοῦ, αὐτὴ μᾶς φανερώνει καὶ τὴν ὁδὸ τοῦ ἠθικοῦ. Κάτι ἀνάλογο ἰσχύει καὶ γιὰ κάθε παρὰ φύσιν σχέση, ἀνε­ξάρτητα ἐὰν εἶναι τοῦ ἰδίου φύλου ἢ ὄχι. Σκοπὸς τοῦ κάθε ἁγιαζόμενου χριστιανοῦ εἶναι «νὰ διαφύγει τὸ παρὰ φύσιν, νὰ διασώσει τὸ κατὰ φύσιν καὶ νὰ ἀξιωθεῖ τῶν ὑπὲρ φύσιν χαρισμάτων»[35].

Ι.  Ὅπως δὲν γνωρίζουμε τὸ γενετικὸ ἢ τὸ νευροφυσιολογικὸ ὑπόβαθρο καὶ αἴτιο τῆς ἑτεροφυλικῆς τάσεως, δὲν γνωρίζουμε οὔτε αὐτὸ τῆς ὁμοφυ­λοφι­λικῆς. Τὸ ἐπιχείρημα ὅτι κάποιοι ἔτσι γεννήθηκαν καὶ συνεπῶς ἔτσι εἶναι καὶ αὐτὸ τοὺς δικαιολογεῖ θὰ μποροῦσε νὰ ἐπεκταθεῖ καὶ στὴν παιδοφιλία. Στὴν περίπτωση αὐτήν, ἕνας παιδόφιλος θὰ ἦταν ἐπικίνδυνος μὲν ἀλλὰ ὄχι ἠθικὰ ἔνοχος. Οἱ κατασκευασμένες αἰτιολογήσεις γιὰ τὸν λεγόμενο σεξουαλικὸ προσα­νατολισμὸ ἐνέχουν τὸν κίνδυνο νὰ ὁδηγήσουν σὲ παραλογισμό.

ΙΑ. Ὅσον ἀφορᾶ στὸ ἐπιχείρημα ὅτι καὶ μεταξὺ τῶν ζώων παρατηρεῖται τὸ φαινόμενο, ἄσχετα μὲ τὸ ὅτι αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ χαρακτηριστικὸ ταυτό­τητας ἀλλὰ στοιχεῖο ἄτακτης συμπεριφορᾶς, ἀκόμη καὶ ἐὰν ὑποθέσουμε ὅτι ἴσχυε, αὐτὸ μὲ κανέναν τρόπο δὲν σημαίνει ὅτι ὁ αὐτεξούσιος ἄνθρωπος δικαιο­λογεῖται νὰ κινεῖται μὲ ἐνστικτώδη παρορμητισμό, ὅπως τὰ ζῶα καὶ νὰ ἀκυρώνει τὸ αὐτεξούσιό του.

ΙΒ. Τελευταῖα, πληροφορούμαστε ὅλο καὶ συχνότερα γιὰ ἄτομα τὰ ὁποῖα διατείνονται πὼς διακατέχονται ἀπὸ δυσφορία τοῦ φύλου, δηλαδὴ νοιώθουν φυλακισμένοι σὲ ἕνα βιολογικὸ σῶμα ἀντίθετο μὲ αὐτὸ ποὺ αἰσθά­νονται ὡς ταυτότητά τους, μὲ συνέπεια ἀφ’ ἑνὸς  μὲν νὰ ὑποφέρουν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ ἐπιδιώκουν ἀλλαγὴ τοῦ βιολογικοῦ τους φύλου.

            Αὐτὸ κατ’ ἀρχὰς, ἐφόσον ὀνομάζεται δυσφορία καὶ θέλει διόρ­θωση, δηλαδὴ θεραπεία, θὰ πρέπει νὰ θεωρηθεῖ ὄχι ἁπλῶς ὡς σύμπτω­μα, ὅπως ἡ δύσπνοια ἢ ὁ πόνος, ἀλλὰ  κυρίως ὡς ἀσθένεια, ποὺ χρήζει ἀντιμε­τώπισης. Πρὸς τοῦτο πρέπει νὰ βροῦμε τὴν αἰτία, προκειμένου νὰ θεραπεύσουμε τὴν ἀσθένεια καὶ ὄχι τὸ σύμπτωμα. Ἐὰν μὲν βρεθεῖ κάποιο ὀργανικὸ πρόβλημα, προφανῶς καὶ θὰ πρέπει εἴτε φαρμα­κευτικὰ εἴτε ἐπεμβατικὰ νὰ ἀντιμε­τωπισθεῖ. Ἐὰν ὑφίσταται κάποια μορφὴ ἐρμαφροδιτισμοῦ, ἡ κατεύθυνση θὰ πρέπει νὰ εἶναι πρὸς τὸ ἐπικρατοῦν φύλο. Ἐὰν πάλι δὲν ὑπάρχει ὀργανικὸ ὑπόβαθρο, τότε τὸ πρόβλημα πρέπει νὰ ἀναγνωρισθεῖ ὡς ψυχιατρικό. Στὴν περίπτωση αὐτήν, ἡ ἀλλαγὴ τῶν ἀνατομικῶν, ὀργανικῶν, βιολογικῶν χαρα­κτη­ριστικῶν θὰ δημιουργήσει μεγαλύτερα προβλήματα, ἡ δὲ χειρουργικὴ ἐπέμβαση θὰ πρέπει νὰ ἀποκλεισθεῖ ὡς ψυχοχειρουργική. Ἡ πρό­κλη­ση γιὰ τὴν ψυχιατρικὴ δὲν εἶναι νὰ διορθώσει τὸ σῶμα, ἀλλὰ νὰ βοηθήσει τὴν ψυχὴ νὰ συνεργασθεῖ μὲ τὸ σῶμα, νὰ θερα­πεύσει τὴν ψυχή, ὅπως ἐξ ἄλλου κάνει σὲ τόσες ἄλλες περιπτώσεις. Ἡ πνευματικὴ βοήθεια στὴν περίπτωση αὐτὴν θὰ μποροῦσε νὰ ἀποδειχθεῖ ἀνεκτίμητη.

ΙΓ. Τὸ πῶς κανεὶς νοιώθει μπορεῖ νὰ ὀφείλεται σὲ ὀργανικὰ αἴτια, μπορεῖ νὰ ἔχει ψυχολογικὴ βάση, μπορεῖ ὅμως νὰ προκαλεῖται ἢ νὰ ἐπι­τείνεται καὶ ἀπὸ τὶς περιρρέουσες ἀντιλήψεις, συνήθειες καὶ νοοτροπίες. Προφανῶς, ἡ ἀλλοί­ωση τῆς φυσιολογικῆς λειτουργίας ἀποτελεῖ ἁμαρ­τία, μάλιστα μεγάλη καὶ δὲν εἶναι μόνον ἀτομική, ἀλλὰ στὶς μέρες μας, ἡ ἐλεγ­χόμενη πληροφορία καὶ ἡ ἀνεξέλεγκτη ἐπικοινωνία τὴν καθι­στοῦν δυστυ­χῶς συλλογική, καθὼς μοιράζεται ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς ποὺ ἐπιλέγουν αὐτὸν τὸν τρόπο ζωῆς καὶ ἀκολουθοῦν ἀνάλογες πρακτικὲς, στὸ κοινωνικοπο­λιτι­κὸ σύστημα καὶ τοὺς ἐκφραστές του, ποὺ γιὰ ποικίλους λόγους ὑποστη­ρίζει, προβάλλει καὶ ἐπι­βάλλει αὐτὴ τὴν ἁμαρ­τωλὴ ἠθικὴ ὡς ἀνεκτικότητα, δικαι­ωματισμό, διαφο­ρετικότητα, ὅπως καὶ σὲ ὅσους ἀφε­λῶς ἔχουν πιστέψει καὶ δικαιολογοῦν τὸ καταστροφικὸ ψέμα, πολε­μῶντας ὡς ἀσυμπαθῆ ὁμοφο­βικότητα τὴ λογικὴ καὶ ἠθικὴ ἐπιφυ­λακτικότητα. Δυστυ­χῶς, ἡ ἔξαρση τοῦ νοσηροῦ αὐτοῦ φαινο­μένου εἶναι τεχνητή, ἀναπαράγεται ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν κοινωνία, μὲ τὴν παρα­πλανητικὴ πληροφόρηση, τὴν προ­κλητικὴ διαφήμιση, τὴν ἐπίμονη προβολή.

Σὲ τελικὴ ἀνάλυση τὸ θέμα εἶναι ψυχοκοινωνικὸ καὶ τὸ ὅλο πρόβλημα ξεκινάει ἀπὸ τὸ ὅτι ἀποξενώνεται ἡ σεξουα­λικότητα ἀπὸ τὴν βιολογικὴ ταυτότητα καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι ταυτίζεται ἡ ἀγάπη μὲ τὴν σεξουαλικὴ ἕλξη. Ἡ ἐπικρατοῦσα τάση εἶναι νὰ ὑποταχθεῖ ἀκόμη καὶ ἡ φυσιολογία στὴν «πολι­τικὴ ὀρθότητα», τὸ τὶ εἶναι ἕνας ἄνθρωπος στὸ πῶς θὰ ἤθελε νὰ εἶναι ἢ στὸ πῶς θέλουμε νὰ τὸν καταντήσουμε. Τὴν ἀρχὴ τῆς συμ­πληρωματικότητας τὴν ἀντι­κατέ­στησε τὸ δόγμα τῆς συμπεριλη­πτικότητας καὶ τὴν ἀξία τῆς ἐλευ­θερίας ὁ νόμος τοῦ δικαιωματισμοῦ.

ΙΔ. Ἡ παροῦσα κατάσταση εἶναι ἀπόρροια μιᾶς σειρᾶς αἰτίων ποὺ προ­ηγή­θηκαν κατὰ τὸν περασμένο αἰῶνα, ὅπως ὁ πανσεξουαλισμός, ἡ ἀχαλί­νωτη προβολὴ τῆς σεξουαλικότητας, ὁ ἐξανδρισμὸς τῶν γυναικῶν, ἡ ἐκθή­λυνση τῶν ἀνδρῶν κ.ἄ. Ἀρχικά, ἐπιβλήθηκε μία μόδα ὥστε οἱ γυναῖκες νὰ ἐμφα­νίζονται μὲ ἀνδρικὴ ἀμφίεση καὶ ἀνδρικὲς συνήθειες καὶ τρό­πους, οἰ δὲ ἄνδρες νὰ ἐκφράζουν γυναικεῖες τάσεις ἢ θηλυπρεπεῖς ἐκδηλώ­σεις. Αὐτὸ ὁδήγησε στὴν ἐπιβολὴ τῆς λεγόμενης unisex ἀμφίεσης καὶ ἀντίληψης σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς ἐκφράσεις τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, ἐπάγγελμα, ψυχαγωγία κ.λπ., μὲ συνέπεια τὴν ἀμφι­σβή­τηση καὶ σύγχυση περὶ τοῦ τὶ εἶναι ἀνδρικὸ καὶ τὶ γυναι­κεῖο, ἀδιά­κριτα τὰ μεταξύ τους ὅρια καὶ ἀσά­φεια τῆς σεξουα­λικῆς ταυ­τότητας. Ἐπιπλέον προβάλλοντας σὲ λάθος βάση τὴν ἰσότητα τῶν φύλων, ἀποδυ­να­μώθηκε ἀσύνετα ἡ διάκριση τῶν φύλων, μὲ ἀποτέλεσμα τὸ ἅλμα τῆς μετάβασης ἀπὸ τὸ ἕνα φύλο στὸ ἄλλο νὰ φαντάζει πιὸ εὔκολο, πιὸ ἁπλό, ἴσως καὶ φυσικὸ καὶ ὡς ἐκ τούτου δυνητικὰ ἐπιλέξιμο. Τελικά, ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν ποὺ εἴτε ἀπὸ ἀντίδραση εἴτε ἀπὸ μόδα ἢ ἀμφισβητοῦν ἢ θέλουν νὰ ἀλλάξουν τὴν ταυτό­τητά τους νὰ αὐξάνει, μάλι­στα ἐπικίνδυνα. Αὐτὸ τὸ ἀκολούθησε μία δικαιο­λογία ποὺ στὴ συνέχεια ἐξελί­χθηκε σὲ ἰδεολογία καὶ κίνημα μὲ συνέπεια νὰ παρατηρεῖ­ται ἡ σημερινὴ ἐκρηκτικὴ ἔξαρση τοῦ φαινομένου.

Δυστυχῶς, τοὺς ΛΟΑΤΚΙ δὲν τοὺς δημιούργησε οὔτε ἡ φύση οὔτε πολὺ περισσότερο ὁ Θεός. Εἶναι μιὰ παθολογικὴ κατάσταση, μιὰ σοβαρὴ ἀρρώστια ποὺ σὲ σημαντικὸ βαθμὸ τὴ δημιούργησε ἡ κοινωνικὴ ἁμαρτία καὶ ἐξελίσ­σεται σὲ πανδημία.

ΙΕ. Ἡ ἐπίμονη προβολή τῶν πολυδιαφημισμένων δικαιωμάτων τῆς κοινό­τητας ΛΟΑΤΚΙ, ἀκόμη και στὰ σχολεῖα, χρησιμοποιεῖ κατὰ κόρον ὡς κύρια πρόφ­α­ση τὸ λεγόμενο bullying ποὺ ὑφίστανται τὰ ἄτομα ἐκεῖνα, κυρίως παιδιά, τὰ ὁποῖα ἐμφανίζουν μία ἰδιάζουσα συμπε­ρι­φορὰ μὲ χαρακτηριστικὰ τοῦ ἄλλου φύλου, κάτι ἐξαιρε­τικὰ βίαιο, καὶ ἀσφαλῶς προσβλητικό, ἐξευτε­λιστικό, ἐξουθενωτικὸ τῆς προσωπικότητας. Προκειμένου νὰ κατα­πολε­μη­θεῖ αὐτὸ τὸ ἀπαράδεκτο φαινό­μενο, ἀντὶ ἡ δυσαρμονία τοῦ φύλου νὰ παρου­σιάζεται προστατευτικῶς γιὰ τὰ ὑφιστά­μενα τὴν προσβολὴ ἄτομα ὡς παθο­λογικὴ διαμαρτία πρὸς ἀποκατάσταση, προβάλλε­ται ἀσύμμετρα ἡ ἐπι­λογὴ τοῦ φύλου ὡς γενικευμένο γιὰ ὅλους δικαίωμα πρὸς ὑπερά­σπιση. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι νὰ καταργεῖται ἡ θεραπευ­τικὴ προοπτικὴ καὶ νὰ δια­δίδεται ἡ παρὰ φύσιν ἐπιλογὴ μὲ ὁρμὴ πολιτικῆς ἰδεολογίας καὶ συνέπεια τὴν ἐπιβολὴ μιᾶς ἀλλοιωμένης ἀνθρώπινης ὀντολογίας σὲ κοινωνικὴ κλίμακα, μάλιστα μὲ «ἠθικό» ἐπικάλυμμα τὴν δῆθεν «φιλάνθρωπη» ὑπεράσπιση τῶν ἐξουδε­νωμένων καὶ τὴν προστασία τῶν δικαιωμάτων.

ΙΣΤ. Τὸ φοβερο εἶναι ὅτι ἡ προσπάθεια δικαιολόγησης καὶ ἀδίστακτης προβολῆς τῆς ΛΟΑΤΚΙ ἰδεολογίας καὶ πρακτικῆς φθάνει μέχρι τοῦ σημείου νὰ θεωρεῖ προκλητικὴ τὴν ἑτεροφυλοφιλικότητα. Αὐτὸ κάνει στὴν οὐσία τὸ πρόγραμμα HOMBAT, τὸ ὁποῖο συγχρηματοδοτεῖται ἀπὸ τὸ πρόγραμμα «Δικαιώματα, Ἰσότητα καὶ Ἰθαγένεια» (Rights, Equality, Citizenship) τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς, καὶ στὸ ὁποῖο μεταξὺ τῶν ἄλλων συμμετέχουν τὸ τὸ Κέντρο Μέριμνας Οἰκογένειας καὶ Παιδιοῦ (ΚΜΟΡ) ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ὅπως καὶ τὸ Center for Advancement of Research and Development in Edu­cational Technology (CARDET) καὶ τὸ Accept LGBT ἀπὸ τὴν Κύπρο, μάλιστα δὲ ἡ 84 σελίδων βίβλος τῆς LGBTQ προαγάνδας φιλοξενεῖται καὶ στὴν ἐπί­σημη ἱστοσελίδα τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, Ἀθλητισμοῦ καὶ Νεολαίας τῆς Κύπρου[36]. 

ΙZ. Ἀντὶ ἡ σύγχρονη κοινωνικὴ ἀντίληψη νὰ προσπαθεῖ νὰ δικαιολογήσει τὰ πάντα καὶ ἔνοχα νὰ ὑποστηρίζει τὸ φαινόμενο αὐτῆς τῆς ψυχοσωματι­κῆς δυσαρμονίας ἢ νομικὰ νὰ δώσει διέξοδο σὲ κάθε ἀφύσικη, ἀλόγιστη καὶ νοσηρὴ ἐπιθυμία ἢ καὶ νὰ ἀναπτύξει ἀντίστοιχες τεχνολογίες, θὰ ἔπρεπε φιλάνθρωπα νὰ τὸ ἀναγνωρίσει ὡς πρόβλημα καὶ νὰ ἀγωνιστεῖ μὲ ὅλα τὰ μέσα ποὺ διαθέτει, πνευματικά, ψυχολογικά, νὰ τὸ θεραπεύσει, ὥστε ὅσοι ἐπιθυμοῦν νὰ μποροῦν νὰ βοηθηθοῦν. Καὶ ἀντὶ νὰ ποινικοποιηθοῦν οἱ «θερα­­πεῖες μεταστροφῆς», θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναπτυχθοῦν θεραπεῖες ἐπιστρο­φῆς σὲ αὐτὸ ποὺ ὁ κάθε ἄνθρωπος στὴ φύση του εἶναι, ἀλλὰ δυστυχῶς κάποιοι δυσκολεύονται νὰ βιώσουν. Διαφορετικά, ἡ παρὰ φύσιν ἐκτροπὴ θὰ διαδοθεῖ εὐρέως μὲ καταστροφικὲς συνέπειες γιὰ τὴν ἀνθρώ­πινη ζωὴ καὶ τὴν κοινω­νία. Καὶ τὴν αἰτία της δὲν θὰ πρέπει νὰ τὴν ψάξουμε σὲ νευρο­φυσιολογικὰ αἴτια.

Ἡ κρίση εἶναι πνευματική. Καὶ δυστυχῶς πολὺ βαθειά. 

---

[1] Ὁμιλία στὸ 1^ο Συνέδριο Βιοηθικῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, Ρέθυμνο, 20-22 Ὀκτωβρίου 2023.

[2] Ἐπίσης: κοινωνικό φύλο, binary, genderqueer, androgynous, gender nonconforming, τρανς «μετάβαση», πανσέξουαλ, πολυσέξουαλ, coming out, «ἑτεροκανονικότητα», τρανσοφοβία κ.ἄ.

[3] Δὲν ὑπάρχει καμμία ἐκ τῶν 50 πολιτειῶν τῶν ΗΠΑ στὴν ὁποία νὰ μὴν ἔχουν τὰ τελευταῖα χρόνια ἐκλεγεῖ σὲ κάποια πολιτικὴ θέση ἀνοιχτὰ δηλωμένοι ὁμοφυλόφιλοι, εἰς δὲ τὶς 48 ἐκ τῶν 50 ἔχουν ἐκλεγεῖ ἀπὸ τὴν κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ εἴτε γερουσιαστὲς εἴτε μέλη τοῦ κοινοβουλίου εἴτε καὶ τὰ δύο, ἐνῶ σὲ τρεῖς ἀπὸ τὶς δέκα μεγαλύτερες σὲ πληθυσμὸ πόλεις τῶν ΗΠΑ (Chicago, San Diego, Houston) ἔχουν ἐκλεγεῖ καὶ δήμαρχοι (Βλ. List of first openly LGBT politicians in the United States (en.m.wikipedia.org).

       Στὴν Εὐρώπη ὑπάρχουν καὶ σὲ ἀνώτερο ἐπίπεδο, πρόεδροι, πρωθυπουργοί κ.λπ., ὅπως ὁ πρωθυπουργὸς τοῦ Λουξεμβούργου καὶ μόλις πρόσφατα (31.5.2023) ὁ πρόεδρος τῆς Λετονίας. Στὴ Σερβία καθυστεροῦσαν οἱ ἐνταξιακὲς διαπραγματεύσεις, ἐπειδὴ ἡ Κυβέρ­νηση ἀπαγόρευσε τὴν «παρέλαση ὑπερηφανείας» στὸ Βελιγράδι (Βλ. Δήλωση τοῦ πρώην ἐπικεφαλῆς τῆς ἀντιπροσωπείας τῆς ΕΕ στὴ Σερβία Vensan Dežer, Antivirus, https://avmag.gr/ 8.9.2013). Μόλις ἐπετρά­πει τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2014 ξεκίνησαν, τὸ δὲ ἐντυπωσιακὸ εἶναι ὅτι τὸ  2017 διορίσθηκε πρωθυπουργὸς γνωστὴ λεσβία ἀκτιβίστρια (ἡ Ana Brnabic), ἡ ὁποία μάλιστα ἀπέκτησε καὶ τέκνο τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2019!

        Γιὰ τὰ ἐν Ἑλλάδι συμβαίνοντα παρέλκει κάθε σχολιασμός.   

[4] https://www.hometest.gr

[5] Αὐτ. στ. 19-20.

[6] «ἁγίασον ἡμῶν τὰς ψυχὰς καὶ τὰ σώματα» (Θ. Λειτουργία Χρυσοστόμου, Εὐχὴ Τρισαγίου ὕμνου).

[7] Α΄ Κορ. στ΄ 19.

[8] Αὐτ. στ. 15.

[9] Ἐφεσ. ε΄ 31.

[10] Φιλιπ. β΄ 2, α΄ 27.

[11] Α΄ Κορ. ιγ΄ 7, 8.

[12] Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἔπη θεολογικὰ-ἠθικὰ Γ΄, Προς παρθένους παραινετικός, ΒΕΠΕΣ 61,101.

[13] Α΄ Κορ. ιστ΄ 19.

[14] Ἐφεσ. ε΄ 24, 25, 28, 32.

[15] Αὐτ. στ. 21.

[16] Α΄ Τιμ. β΄ 15.

[17] Ρωμ. α΄ 20-32

[18] «πεπληρωμένους, ἀδικίᾳ, πορνείᾳ, πονηρίᾳ, πλε­ονεξίᾳ, κακίᾳ, μεστοὺς φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου, κακοηθείας, ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζό­νας, ἐφευρέτας κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόν­δους, ἀνελεήμονας» (Αὐτ. στ. 29,30).

[19] «ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς», Ψαλμ. ΜΗ΄ 13.

[20] Α΄ Κορ. στ΄ 9.

[21] Κατάλληλος ἡ παρανομία τῇ δυσσεβείᾳ. Ὥσπερ γὰρ μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει, οὕτω τὴν ἔννομον τῆς ἐπιθυμίας ἀπόλαυσιν μετέβαλον εἰς παρά­νομον (Θεοδώρητος, PG 83).

[22]  «Ἡ ἐπίτασις τῆς ἐπιθυμίας αὕτη, ἀπὸ τῆς τοῦ Θεοῦ ἐγκαταλείψεως» καὶ «ὅταν ὁ Θεὸς ἐγκαταλίπῃ, πάντα ἄνω καὶ κάτω γίνεται» (Ἰωάννου Χρυσοστόμου, ΟΜΙΛΙΑ Ε΄, Ρωμ. 1,28, ΕΠΕ 16Β, σσ. 407).

[23] Στὴν πορνεία «μὲν γὰρ εἰ καὶ παράνομος, ἀλλὰ κατὰ φύσιν ἡ μίξις, αὕτη δὲ καὶ παράνομος καὶ παρὰ φύσιν», ἐνῶ γιὰ τὸν φόνο «ὁ μὲν γὰρ ἀνδροφόνος τὴν ψυχὴν ἀπὸ τοῦ σώματος διέρρηξεν, οὗτος δὲ τὴν ψυχὴν μετὰ τοῦ σώματος ἀπώλεσε» (Αὐτ. σ. 408).

[24] «Οὐκ ἔστι ταύτης τῆς ὕβρεως ἀθλιότερον, ἀλογώτερόν τε καὶ χαλεπώτερον», (Αὐτ. σ. 414).

[25]Καὶ οἱ «ἄρρενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι, ἔργον ἔθεντο τὴν ἁμαρτίαν, καὶ οὐχ ἁπλῶς ἔργον ἀλλὰ καὶ ἐσπουδασμένον… Ὅθεν καὶ συγγνώμης ἁπάσης εἰσὶν ἐκτός» (Αὐτ σ. 416).

[26] «Οὐχὶ τῆς σαρκός, καθὼς τινὲς τῶν αἱρετικῶν φασίν, ἀλλὰ τῆς διανοίας ὄντα τῆς πονηρᾶς ἐπιθυμίας τὰ ἁμαρτήματα, καὶ τὴν πηγὴν ἐκεῖθεν οὖσαν τῶν κακῶν» (Ἰωάννου Χρυσοστόμου, ΟΜΙΛΙΑ ΣΤ΄, Ρωμ. 1,28, ΕΠΕ 16Β, σ. 426).

[27] Πάντα μὲν οὖν ἄτιμα τὰ πάθη μάλιστα δὲ ἡ κατὰ τῶν ἀρρένων μανία· καὶ γὰρ πάσχει ἐν τοῖς ἁμαρτήμασιν ἡ ψυχὴ μᾶλλον καὶ καταισχύνεται ἢ τὸ σῶμα ἐν τοῖς νοσήμασι… Πρὸς τὴν ἀλλόκοτον ταύτην λύσσαν ἐξώκειλαν… Ὅθεν καὶ συγγνώμης ἁπάσης εἰσὶν ἐκτὸς καὶ εἰς αὐτὴν τὴν φύσιν ὑβρίσαντες».

   (Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Ὁμιλία Ε΄, Ρωμ. 1, 18-25, ΕΠΕ 16Β, 406, σσ. 406-408)

[28] «Πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα εἰς τὸ ἐπθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτήν…», Ματθ. ε΄ 28.

[29] Ὁσία Γαβριηλία (Παπαγιάννη),  ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ἑβραῖο συγγραφέα Yehuda Hanegbi, Ἡ   Ἀσκητικὴ τῆς ἀγάπης, σ. 414.

[30] Γεν. α΄ 27.

[31] «οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμα μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας»^[31] (Γεν. στ΄ 3).

[32] Α΄ Κορ. στ΄ 12.

[33] Ἰω. η΄ 32.

[34] Β΄ Πέτρ. β΄ 19.

[35] Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Δοξαστικὸν Αἴνων, Ἀκολουθία Ἁγιορειτῶν Πατέρων.

[36] https://www.sportime.gr/  17 Νοε 2023, 20:40.

«Χρυσή» η Άννα Κορακάκη στον πρώτο αγώνα της χρονιάς

 

Εντυπωσιακό ξεκίνημα της χρονιάς από την Άννα Κορακάκη που κατέκτησε την πρώτη θέση στο Γκραν Πρι στο Ρούσε της Σλοβακίας

Η Άννα Κορακάκη ολοκλήρωσε τον πρώτο της αγώνα στο 2024, το οποίο συνόδευσε με ένα χρυσό μετάλλιο.

Συγκεκριμένα, η χρυσή Ολυμπιονίκης του Ρίο κατέκτησε την πρώτη θέση στον τελικό των 10 μέτρων αεροβόλου πιστολιού στο Grand Prix που διεξήχθη στο Ρουσέ της Σλοβενίας.

Αρχικά, η Κορακάκη προκρίθηκε στην τελική οκτάδα με την καλύτερη επίδοση (579 πόντους), ενώ στον τελικό συγκέντρωσε 243.1 βαθμούς για να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο.

Στη δεύτερη θέση βρέθηκε η Ελμίρα Καραπετιάν από την Αρμενία με 239.6 βαθμούς, ενώ την πρώτη τριάδα συμπλήρωσε η Βερόνικα Μάγιορ από την Ουγγαρία με 219.8.

Επίσης, η Ελλάδα συμμετείχε με την Χριστίνα Μόσχη, η οποία κατέκτησε την 7η θέση με 134.6 πόντους.

Για τις δύο Ελληνίδες τα αποτελέσματα αυτά είναι πολύ σημαντικά για την προετοιμασία τους, ώστε το καλοκαίρι να βρίσκονται σε καλή κατάσταση για την εμφάνιση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.

Πηγή: «Χρυσή» η Άννα Κορακάκη στον πρώτο αγώνα της χρονιάς | Pentapostagma