Η ασύλληπτη ιστορία του Tong Phuoc Phuc

 

Επί 15 χρόνια έθαβε μώρα. Τα μωρά από το μαιευτήριο των εκτρώσεων. Αλλά όταν οι μητέρες ήρθαν σ ‘αυτόν, έκανε κάτι απίστευτο…
Ήταν το έτος 2001 όταν ο Tong Phuoc Phuc από το Βιετνάμ πήγε με την έγκυο γυναίκα του στο νοσοκομείο, περιμένοντας την να γέννησει. Ενώ περίμεναν, παρατήρησε ότι άλλες έγκυες γυναίκες πήγαιναν σε ένα δωμάτιο και αργότερα έβγαιναν με δάκρυα στα μάτια τους από εκεί.
Ο Tong χρειάστηκε λίγο καιρό για να καταλάβει τι συνέβαινε. Όταν συνειδητοποίησε ο ίδιος τι έκαναν οι γυναίκες σε εκείνο το δωμάτιο, σοκαρίστηκε και η καρδιά του ράγισε καθώς κατάλαβε ότι αυτά τα παιδιά καταδικαστήκαν να μην έρθουν στον κόσμο και το χειρότερο, δεν τους έδιναν καν το δικαίωμα για μια απλή κηδεία. Ετσι αποφάσισε να πάρει τα παιδιά και τουλάχιστον να τα θάψει όπως τους άξιζε και όπως άξιζει σε κάθε άνθρωπο επάνω στην Γή.

Ο Tong κλαίει την ώρα που θάβει τα μώρα.

«Το κάνω αυτό γιατί σκέφτομαι ότι όλα τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να ζήσουν, να διασκεδάσουν, να πάνε στο σχολείο, να τρώνε γλυκά, απλά να αγαπηθούν. Αυτά τα παιδιά (εδώ) έχουν χάσει αυτά τα προνόμια. Το μόνο που μπορώ τουλάχιστον εγώ να τους δώσω είναι μια ταφή», δήλωσε ο Tong.

Ο Tong θάβει κάθε έμβρυο.
Αυτός ο πρώην εργάτης στις οικοδομές αγόρασε με τις αποταμιεύσεις του, ένα κομμάτι γης και άρχισε να θάβει εκεί τα νεκρά μωρά. Στην αρχή, η γυναίκα του νόμιζε ότι είχε χάσει το μυαλό του αλλά μετά από κάποιο χρονικό διάστημα κατανοήσε πόσο σημαντικό ήταν το νεκροταφείο για αυτά τα αγέννητα μώρα.

Η ημερομηνία που δείχνει πότε ο Tong πήρε τα έμβρυα από την κλινική.

Ο Tong στο «νεκροταφείο αγέννητων».

Το «νεκροταφείο αγέννητων».

Περίπου 10.000 έμβρυα είναι στο νεκροταφείο.
Σε αυτό το ειδικό νεκροταφείο έχουν ταφεί πάνω από 10.000 μωρά, αλλά η ίδια η κηδεία δεν ήταν ο στόχος του: «Επιδιώκω με τις εικόνες που θα βλέπουν οι επίδοξες μητέρες μήπως αλλάξουν τις αντιλήψεις τους για το έγκλημα των εκτρώσεων».

Πολλές «ταφόπετρες» χρηματοδοτήθηκαν από τους γονείς των μωρών. Παίρνουν ένα δοχείο, γράφουν το όνομα και τοποθετούν μαζί με μια μικρή ταφόπετρα.
«Πιστεύω ότι αυτά τα έμβρυα έχουν ψυχή. Δεν θέλω να είναι περιπλανώμενες ψυχές», λέει ο Tong.

Ο Tong θέλει οι γυναίκες να έρχονται εδω στο νεκροταφείο και με την εικόνα αυτήν που θα αντικρίζουν να σταματήσουν να κάνουν εκτρώσεις.
Πιστεύει ότι πολλές νέες γυναίκες είναι απελπισμένες και εκτός από την λύση των αμβλώσεων δεν γνωρίζουν άλλο τρόπο. Μια μέρα μια νεαρή γυναίκα ήρθε σ ‘αυτόν. Έκλαιγε και του είπε ότι οι γονείς της θα την ανάγκαζαν να κάνει έκτρωση και εκείνος τη συμβούλεψε να το κρατήσει και θα τη βοηθούσε.

Ο Tong προσεύχεται εδώ για τα μώρα.
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, ο Tong δεν ήθελε να είναι μόνο νεκροθάφτης. Συζητούσε με γυναίκες που ήθελαν να τερματίσουν την εγκυμοσύνη τους, και προσπαθούσε να τις πείσει και να τις συμβουλεύσει να μην το κάνουν.

Κάποιες γυναίκες αποφάσισαν τελικά με την επιμονή του Tong να κρατήσουν τα παιδιά παρόλο που στην συνεχεία έχαναν τους συντρόφους τους, ενώ άλλες που φοβούνταν να το πουν στους γονεις τους βρήκαν πραγματικό καταφύγιο στον Tong.

Ο Tong άρχισε αργότερα να υιοθετεί παιδιά.

Από το 2004 ο Tong υιοθέτησε πάνω από 100 μώρα. Ο αρχές δεν αναγνωρίζουν το ίδρυμα του σαν ορφανοτροφείο και για αυτόν τον λόγο δεν έχει την δυνατότητα να δώσει παιδιά για υιοθεσία. Ο μεγάλος στόχος του και οι προσπάθειες του παρέμεναν να φροντίζει στο να ενώνει τα παιδιά με τις μητέρες τους και αν ήταν δυνατό ακόμη καλύτερα να γυρίσουν στις φυσικές τους μητέρες.

Πολλές επίδοξες μητέρες είναι απελπισμένες και δεν ξέρουν που να πάνε. Έτσι ο Tong τους προτείνει να μείνουν μέχρι τη γέννηση του μωρού με τον ίδιο και την σύζυγό του. Πολλές γυναίκες ήταν σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση και δεν μπορούσαν να φροντίσουν τα μωρά τους. Τοτε ο Tong έκανε κάτι εντελώς ανιδιοτελές: Υιοθέτησε ο ίδιος τα παιδιά και υποσχέθηκε να αναλάβει τη φροντίδα τους μέχρι που οι μητέρες θα ήταν αργότερα σε θέση να τα φροντίσουν οι ίδιες.

Καθαρές πάνες, που στεγνώνουν στον κήπο του Tong.

Ο Tong και τα παιδιά του.

Χωρίς αυτόν αυτά τα παιδιά δεν θα έβλεπαν ποτέ το φώς.
Ο Tong και η σύζυγός του φροντίζουν με πολύ αγάπη σαν να τα είχαν γέννησει οι ίδιοι, περισσότερο από 100 υιοθετημένα παιδιά.. Ο Tong δυσκολευόνταν με τα ονόματα και σκέφτηκε ένα πρακτικό σύστημα. Όλα τα αγόρια θα έπαιρναν την ονομασία “Vinh” και όλα τα κορίτσια “Ταμ” (καρδιά), (αξιοπρέπεια)και φυσικά με το επίθετο της μητέρας τους η σε άλλες περίπτωσεις και με το δικό του επίθετο.

Πολλά από τα παιδιά κατάφερε και σήμερα ζουν με τις φυσικές μητέρες τους. Άλλα τα πήραν τα κρατικά ορφανοτροφεία για να μπορούν νομικά να υιοθετηθούν. Και πολλά μένουν ακόμα και σήμερα με τον Tong.
Η φροντίδα τόσων πολλών παιδιών δεν είναι εύκολη υπόθεση, αλλά ο Tong αγαπά το ρόλο του ως πατέρας: «Θα συνεχίσω το έργο αυτό μέχρι την τελευταία μου πνοή. Ελπίζω ότι τα παιδιά μου θα συνεχίσουν το έργο μου, και δεν θα αφήσουν αυτές τις ψυχές να χαθούν άδικα».

Πολλοί εθελοντές έρχονται και βοηθούνε στο έργο του Tong, ακόμα διδάσκουν μαθήματα στα παιδιά ενώ τα μεγαλύτερα πηγαίνουν σχολείο.
Είναι αξιοθαύμαστο να βλέπει κανείς τόσα πολλά βλέμματα ευτυχισμένων παιδιών αλλά και δύσκολο να γνωρίζει ότι όλα αυτά τα παιδιά θα μπορούσαν να είχαν καταλήξει στο νεκροταφείο αν αυτός ο ευλογημένος άνθρωπος δεν τα έσωζε.
Όταν ο Θεός δημιούργησε την ανθρωπότητα είπε «ας δημιουργήσωμεν τώρα τον άνθρωπον». Μόνο στην πλάση του ανθρώπου ο Θεός μίλησε με αυτόν τον τρόπο όταν δημιούργησε τον φυσικό κόσμο.

Αυτό έγινε για να δωθεί έμφαση στον Θεό και στη σχέση του με την ανθρώπινη οικογένεια. Η αγάπη μεταξύ των δύο συζύγων μαζί με την αγάπη του Θεού εκχύνονται και δημιουργούν μια παιδική ψυχή. Ο Ιησούς Χριστός, ο Μονογενης Υιος του Θεου, η σωτηρία μας, ανήκει στην Αγία Οικογένεια του Ιωσήφ και της Μαρίας.
Η θεϊκή αγάπη απορρέει από τον αιώνιο Τριαδικό Θεό, τα παιδιά δημιουργούνται από την αγάπη του αντρός και της γυναίκας και η σωτηρία της ανθρωπότητας ξεκινάει από την Αγία Οικογένεια. Ενώ εμείς οι χριστιανοί καλούμαστε να μιμηθούμε τον Χριστό, ο Θεός επίσης όρισε οι γυναίκες να μιμούνται το παράδειγμα της Παναγίας.

9 

agiosdimitrioskouvaras.blogspot.gr
panagia-ierosolymitissa.blogspot.com

Το αλίευσα ΕΔΩ

Η συγκλονιστική ιστορία της Γεωργίας Ἀποστόλου | Ρωμιοί της Πόλης

 

Τήν 10η Ἰουνίου 2016 ἀπεβίωσε ἡ ταλαντοῦχος ἠθοποιός Γεωργία Ἀποστόλου, σέ ἡλικία 43 ἐτῶν, καί δημιούργησε μεγάλη ἔκπληξη στό κοινό, ἰδιαιτέρως στούς δημοσιογράφους καί τούς νέους, διότι ἦταν γνωστή ἀπό τόν πρωταγωνιστικό ρόλο πού εἶχε σέ διάφορα σίριαλ στήν τηλεόραση ἀπό τό 1994 ἕως τό 2005.

Δέν θέλησα ἀμέσως νά ὁμιλήσω γιά τήν Γεωργία, ἀλλά ἄφησα τόν χρόνο νά περάση γιά νά γράψω κάτι.

Τήν γνώρισα πρίν ἀπό πολλά χρόνια ἀπό τίς ἐπισκέψεις της στήν Ναύπακτο, ὅταν ἐπιδίωκε νά μέ συναντήση. Τότε πρωταγωνιστοῦσε σέ σίριαλ τῆς τηλεοράσεως. Εἶχε πολλές ἀπορίες γύρω ἀπό θεολογικά θέματα καί τά ἔθετε μέ γρήγορο τρόπο, τό ἕνα μετά τό ἄλλο, πρίν λάβη ἀπάντηση ἀπό τό προηγούμενο, καί κυρίως ἐνδιαφερόταν γιά τήν νηπτική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τήν νοερά προσευχή, τήν ἡσυχία, τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ κ.ἄ. Ἦταν ὄντως ἕνα ἀνήσυχο πνεῦμα καί ἐνδιαφερόταν γιά τά θέματα αὐτά, πού συνήθως δέν ἀπασχολοῦν πολλούς ἀνθρώπους. Εἶχε διαβάσει μερικά ἀπό τά βιβλία μου καί ἐνδιαφερόταν γιά τά θέματα αὐτά.

Ἐρχόταν συχνά στήν Ναύπακτο καί παρακολουθοῦσε τίς ὁμιλίες πού ἔκανα τήν Δευτέρα, καί ὅταν δέν μποροῦσε νά ἔλθη, φρόντιζε νά μαθαίνη τό περιεχόμενο τῆς ὁμιλίας καί μοῦ τηλεφωνοῦσε γιά νά μέ ἐρωτήση διάφορες ἀπορίες της.

Εἶχε πνευματικό πατέρα στήν Ἀθήνα, ἀλλά ἐμένα μέ ρωτοῦσε γιά θέματα πού σχετίζονταν μέ τά βιβλία μου καί τίς θεολογικές ἀπορίες της. Μερικές φορές ἐρχόταν στήν Ναύπακτο μέ διάφορες φίλες της, ὥστε καί ἐκεῖνες νά μέ ἐρωτήσουν ἀπορίες πού δέν μποροῦσε ἡ ἴδια νά τούς ἀπαντήση.

Σέ μιά ἀπό τίς ἐπισκέψεις της θέλησε νά ἐξομολογηθῆ. Ἐπειδή εἶχε πνευματικό πατέρα στήν Ἀθήνα, δικαιολόγησε αὐτήν τήν ἐπιθυμία της, ὅτι ἤθελε νά πῆ κάτι πού χρειαζόταν τήν δική μου βοήθεια. Ἔτσι, μοῦ ἐκμυστηρεύθηκε ἕνα βαθύτατο μυστικό της, πού δέν μποροῦσε νά τό πῆ ἀλλοῦ. Φυσικά, αὐτό πού μοῦ ἐμπιστεύθηκε στήν ἐξομολόγηση παραμένει μέσα μου ὡς μυστικό καί δέν πρόκειται νά τό ἀποκαλύψω, σύμφωνα μέ τόν λόγο «ἀκήκοας λόγον; Συναποθανέτω σοι».

Καθώς περνοῦσαν τά χρόνια ἄλλαξε ὁ ἐσωτερικός της κόσμος. Χωρίς νά μέ ἐρωτήση «ἔσπασε» τό συμβόλαιο μέ ἕνα σίριαλ πού ἔπαιζε τήν ἐποχή ἐκείνη, διότι ὅλα αὐτά μέ τά ὁποῖα ἠσχολεῖτο τά θεωροῦσε «βλακεῖες», ὅπως χαρακτηριστικά μοῦ εἶπε. Τήν συμβούλευσα ἄν δέν θέλη νά εἶναι πρωταγωνίστρια, γιατί τήν ἐνοχλοῦσε ἡ ἀναγνωρισιμότητα καί οἱ εὐθύνες τῆς ἐργασίας αὐτῆς, ἔπρεπε νά παίξη μικρούς ρόλους γιά νά ζήση βιοποριστικά. Ἐκείνη ἀντιδροῦσε. Τήν συμβούλευσα, ἀφοῦ ἤθελε νά σταματήση ὡς ἠθοποιός, νά ἀναζητήση κάποια ἄλλη ἐργασία γιά νά καλύπτη τά βασικά της ἔξοδα. Ἔκανε κάποιες προσπάθειες πρός τήν κατεύθυνση αὐτή, ἀλλά μέ διαφόρους λόγους δέν συνέχιζε.

Σέ ἐρώτηση δημοσιογράφου γιατί ἐξαφανίσθηκε, ἐκείνη ἀπάντησε:
«Ὄχι, δέν ἐξαφανίστηκα, οὔτε κρύφτηκα ἀπό κανέναν. Τή δουλειά μου τήν ἄφησα γιατί δέν τήν ἀγαποῦσα πιά. Καί ὅταν δέν ἀγαπᾶς κάτι, δέν μπορεῖς νά τό ὑποστηρίξεις. Καταπιέζεσαι. Ἡ Ἐκκλησία μέ στήριξε νά ἀσκήσω τό ἐπάγγελμα τοῦ ἠθοποιοῦ γιά δεκατρία συναπτά ἔτη. Ἀλλιῶς θά τά εἶχα παρατήσει πολύ νωρίτερα».

Ἄρχισε νά ζῆ μέ ὅσα οἰκονομικά εἶχε ἀποκτήσει ἕως τότε. Ἀλλά μέ τόν καιρό πούλησε τό αὐτοκίνητό της, καί δέν μποροῦσε νά μετακινηθῆ παρά μόνον μέ τήν βοήθεια ἄλλων, καί γι’ αὐτό μείωσε τίς ἐλεύσεις της στήν Ναύπακτο. Ξενοίκιασε ἕνα καλό διαμέρισμα πού εἶχε καί μετά φιλοξενεῖτο σέ γνωστούς της, δηλαδή ἔπεσε σέ μιά οἰκειοθελῆ ὑλική πτωχεία.

Πολλές φορές ἐπιδίωξα νά τήν βοηθήσω οἰκονομικῶς, ἀλλά δέν τό ἤθελε, στενοχωριόταν, τό ἀπέρριπτε μέ ἀποφασιστικότητα. Μοῦ ἔλεγε: «Ἐσᾶς σᾶς χρειάζομαι γιά νά λύνω τίς θεολογικές μου ἀπορίες καί νά μέ βοηθᾶτε πνευματικά».

Παράλληλα, ὅμως, αὔξησε τίς μελέτες της στόν ἅγιο Σιλουανό, τόν Γέροντα Σωφρόνιο καί ἄλλους ἁγίους, καί δεχόμουν βροχηδόν ἐρωτήσεις γιά τά θέματα αὐτά.

Ὅπως μοῦ ἔλεγε, πολλά βράδυα ἀγρυπνοῦσε καί προσευχόταν, συμμετεῖχε σέ διάφορες ἀγρυπνίες καί πρωινές θεῖες Λειτουργίες, παρακολουθοῦσε ἀθόρυβα διάφορες ὁμιλίες στήν Ἀθήνα. Τήν ἔβλεπα στό ἀκροατήριο ὅταν τύχαινε νά ὁμιλῶ στήν Ἀθήνα. Τήν ἐνοχλοῦσε ἀφόρητα ὅταν τήν ἀναγνώριζαν καί κυρίως ὅταν τήν περίμεναν δημοσιογράφοι ἔξω ἀπό τό σπίτι της, ἤ ὅταν τῆς τηλεφωνοῦσαν γιά νά μάθουν ἄν ἔγινε μοναχή.

Ἐπιθυμοῦσε νά γίνη μοναχή σέ ἕνα ἀσκητήριο. Δέν ἤθελε, ὅμως, νά πάη σέ ἕνα κοινόβιο μέ πολλές μοναχές, ἀλλά σέ ἕνα μικρό ἡσυχαστήριο, ὥστε σχεδόν νά εἶναι μόνη της. Δέν τό ἔβλεπα αὐτό λογικό, δέν ἦταν σύμφωνο μέ τόν ἐκρηκτικό χαρακτῆρα της, δέν τό θεωροῦσα ὅτι ἦταν ὥριμο καί γι’ αὐτό καί τήν ἀπέτρεπα νά τό κάνη.

Ζοῦσε πολύ φτωχικά καί σχεδόν ἐρημικά στήν Ἀθήνα. Δέν μποροῦσε νά ἔλθη στήν Ναύπακτο. Κάποτε μοῦ ἔστελνε μηνύματα μέ εἰδικό περιεχόμενο καί ἔπειτα γιά μῆνες ἐξαφανιζόταν. Σέ ἕνα μήνυμά της πρίν λίγους μῆνες ἀπό τήν κοίμησή της, τήν 23 Ὀκτωβρίου 2015, ὥρα 21.22, μοῦ ἔγραψε:

«Πάτερ, ἐπειδή προχθές ἀναφερθήκατε στόν ἅγιο Σιλουανό, ἔχω ἐδῶ καί χρόνια τήν ἀπορία μέσα μου… Πῶς ἐνῶ ἦταν οἰκονόμος καί εἶχε μέριμνες πολλές καί συναναστροφές δέν “ἔχανε” τήν προσευχή -ὅπως ὁ ἴδιος λέει στόν συνασκητή του πατήρ Σπυρίδωνα- τήν ὥρα τῆς ἀσχολίας μέ ἄλλα… Τοῦ τήν ἔδωσε δῶρο ὁ Θεός ἐξαρχῆς αὐτήν τήν “δυνατότητα” ἤ ἔκανε ἄσκηση νά τό καταφέρει αὐτό; Καί γιατί ὁ π. Σωφρόνιος χρειάσθηκε νά μένει τόσα χρόνια μόνος του; Θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι ἦταν “μεγάλος ἅγιος” δηλ.; Δυσκολεύομαι τόσο πολύ ὅταν ἀναγκάζομαι νά εἶμαι μέ ἀνθρώπους… Δῶστε μου τά “φῶτα σας” πάνω σ’ αὐτό. Σᾶς παρακαλῶ… καί συγγνώμη πού ἐνοχλῶ».

Ὕστερα ἀπό δέκα λεπτά (21.32΄) μοῦ ἔστειλε ἄλλο συμπληρωματικό μήνυμα:
«Θέλω νά ζητήσω ἀπ’ τό Θεό νά μπορῶ, ὅταν εἶμαι μέ τούς ἀνθρώπους πολλή ὥρα, νά εἶμαι ὅπως ὅταν εἶμαι μόνη μου καί νά μήν μέ ταράζουν οὔτε νά μέ ἀποσποῦν… Εἶναι θράσος νά τό ζητήσω αὐτό; Δίνεται ὡς δῶρο ἤ θέλει νά κάνω ἀγώνα; Ἤ μήπως νά συνεχίσω νά ἀποφεύγω γιατί εἶμαι πολύ ἀδύναμη; Τί γνώμη ἔχετε; Γεωργία Ἀποστόλου».

Συνέχεια τέτοια θέματα τήν ἀπασχολοῦσαν καί μέ ἐρωτοῦσε. Τῆς ἀπαντοῦσα, ὅταν μποροῦσα. Ἀλλά ἐπειδή δέν ἦταν δυνατόν νά ἀπαντῶ μέ μηνύματα, ὅταν ἔπρεπε τῆς τηλεφωνοῦσα γιά νά τῆς τά πῶ προφορικά. Πάντοτε προσπαθοῦσα νά τήν ἐξισορροπῶ γιά νά μή φθάνη στά ἄκρα.

Τό βράδυ ἐκεῖνο, ἐπειδή δέν ἦταν εὔκολο νά ἀπαντήσω γιά τέτοιο θέμα μέ μήνυμα τῆς ἔγραψα, στίς 21.51΄. «Τά θέματα αὐτά δέν ἀπαντοῦνται μέ μηνύματα. Ρώτησε τόν Γέροντά σου».

Ἀμέσως μετά, στίς 22.15΄ μοῦ ἀπάντησε:
«Ὁ παπάς μας δέν μιλάει γι’ αὐτά τά θέματα… Οὔτε τολμῶ νά ρωτήσω… Πιστεύω ὅτι ὁ Χριστός θά εἶναι μαζί μου πιό ἐπιεικής καί προσηνής, ὅταν τόν συναντήσω… Ζήτησα τήν ἄποψή σας τηλεφωνικῶς δεδομένου ὅτι δέν μπορῶ νά ἔρχομαι τίς Δευτέρες καί δεδομένου ὅτι γνωρίζετε προσωπικά καί ἀναλύετε στά βιβλία σας τέτοιου εἴδους θέματα πού ἔχουν σχέση μέ τήν προσευχή. Εὐχαριστῶ πού εὔχεσθε. Θά ἀπαντήση ὁ Κύριος διά τῶν εὐχῶν σας…».

Αὐτά τά μηνύματα δείχνουν τόν χαρακτήρα τῆς Γεωργίας καί τίς ἀναζητήσεις της.

Τά Χριστούγεννα τοῦ 2015 μοῦ ἔστειλε τό τελευταῖο μήνυμά της, τήν 26/12, 14.44΄. «Χρόνια πολλά! Καλή δύναμη!». Καί ἡ ἀπάντησή μου ἀμέσως: «Εὐχαριστῶ γιά τίς εὐχές. Ἀντεύχομαι ὑγεία, εἰρήνη καί ἀγάπη».

Ἀπό τότε μέχρι τήν κοίμησή της, τήν 10 Ἰουνίου 2016, δέν εἶχα κάποια ἄλλη ἐπικοινωνία. Ἀργότερα ἔμαθα ὅτι ἐπιθυμοῦσε νά πεθάνη μόνη της.

Ἀπό χρόνια, ἰδίως ἀπό τότε πού σταμάτησε νά παίζη στά σίριαλ, μοῦ ἔλεγε ὅτι θά πεθάνη καί μάλιστα θά πεθάνη ἀπό καρδιακό πρόβλημα. Τήν προέτρεπα νά πάη στούς γιατρούς, νά κάνη ἐξετάσεις, καί μάλιστα τήν παρακαλοῦσα νά τῆς καλύψω τά ἔξοδα. Δέν συνέχιζε τήν συζήτηση, δέν ἤθελε νά μέ ἐπιβαρύνη οἰκονομικά, ἁπλῶς μοῦ ἔλεγε: «Θά πεθάνω γρήγορα».

Ἔτσι, αἰσθάνθηκα μεγάλη ἔκπληξη ὅταν μοῦ τηλεφώνησε μιά γνωστή της κυρία, στήν ὁποία προφανῶς εἶχε πεῖ ὅτι συνδέεται πνευματικά μαζί μου, ὅτι πέθανε. Δέν ἔμαθα λεπτομέρειες γιά τό θέμα, ἀλλά ἔμαθα ὅτι ἦταν μόνη της καί τήν βρῆκαν πεθαμένη. Θυμᾶμαι ὅτι δέν μπόρεσα νά κοιμηθῶ ὅλη τήν νύκτα, γιατί τήν ἀφιέρωσα σέ αὐτήν, προσευχόμενος γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς της.

Ἔχω στήν μνήμη μου τήν Γεωργία Ἀποστόλου, ὡς μιά γυναίκα μέ ἔντονες ἀνησυχίες, μέ μεγάλη δίψα γιά τόν Θεό, ζοῦσε μέσα στήν κοινωνία ὡς ἀναχωρήτρια, μέ ἕνα εἶδος κατά Χριστόν σαλότητος, ἀφοῦ ἔκρυβε ἐπιμελῶς αὐτά πού εἶχε μέσα της, ἀκόμη καί τήν ἀσθένειά της. Τήν θυμᾶμαι, ὡς ἕναν ἄνθρωπο πού εἶχε μιά διαρκῆ μνήμη θανάτου καί τόν ἀντιμετώπιζε μέ γενναιότητα, πού ἐξαφανιζόταν ἤρεμα, μυστικά, καί ἐμφανιζόταν ἔντονα καί ἐμφαντικά σάν τήν ἀστραπή καί τόν κεραυνό, τήν θυμᾶμαι ὡς μιά γυναίκα πού ἀναζητοῦσε τό ξένο, τό ἄγνωστο, τό μυστήριο, τήν συνάντηση μέ τόν «παράξενο Θεό»!

Δέν μπορῶ νά τά ἐξηγήσω ὅλα αὐτά πού συνέβαιναν μέσα της, ἀλλά σέ κάθε θεία Λειτουργία τήν μνημονεύω μαζί μέ τίς κεκοιμημένες μοναχές, καί ἄν καί δέν εἶχε καρεῖ μοναχή, νομίζω ὅτι παρουσιάστηκε στόν Θεό ὡς μοναχή στήν καρδιά.

Πηγή: Η συγκλονιστική ιστορία της Γεωργίας Ἀποστόλου | Ρωμιοί της Πόλης