Stratfor: Η υπεράσπιση του Αιγαίου από εισβολή θα είναι η ...πρόκληση!

«Η Ελλάδα ελέγχοντας το Αιγαίο διευκολύνει το εμπόριο, την άμυνα και τις επικοινωνίες της Μεσογείου. Η προστασία του πυρήνα αυτού από εισβολή είναι για την Ελλάδα η μεγαλύτερη γεωπολιτική πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει» αναφέρει σε ανάλυση του το αμερικανικό ίδρυμα γεωστρατηγικών αναλύσεων Stratfor, το οποίο στελεχώνεται από πρώην στελέχη του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών και της CIA.

Η δημοσιοποίηση αυτής της ανάλυσης δεν γίνεται σε ένα τυχαίο χρονικό σημείο εάν λάβει κανείς υπόψη του τις εξελίξεις στο πεδίο των υδρογονανθράκων και την ταυτόχρονη ραγδαία αύξηση της επιθετικότητας της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, ενώ το Stratfor θεωρεί πως κατά την διάρκεια της οικονομικής κρίσης η Ελλάδα θα κλιθεί να λύσει και αυτό το μείζον πρόβλημα. Μιας κρίσης, που όπως αναφέρει η ανάλυση, «το ξεπέρασμα της θα είναι ένα από τα βασικά ζητούμενα  της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής τα ερχόμενα χρόνια».
Δηλαδή πρακτικά η κρίση θέτει εν αμφιβόλω την δυνατότητα της Ελλάδος να απαντήσει στην πρόκληση υπεράσπισης του Αιγαίου, κατά το Stratfor. Η υπόλοιπη γεωπολιτική ανάλυση για την Ελλάδα έχει ως εξής:
«Η Ελλάδα είναι μια ορεινή χώρα η οποία βρίσκεται στη Ν.Α. Ευρώπη. Συνορεύει με την Αλβανία, τα Σκόπια, τη Βουλγαρία και την Τουρκία. Οι οροσειρές της Ροδόπης και της Πίνδου διαμορφώνουν ένα φυσικό εμπόδιο με τους βόρειους γείτονές της. Το Αιγαίο, το Ιόνιο και η Μεσόγειος περικλείουν την Ελλάδα δίνοντας στη χώρα μια από τις μεγαλύτερες ακτογραμμές στον κόσμο. Η χώρα έχει πάνω από δύο χιλιάδες νησιά και η ζωή στην Ελλάδα έχει παραδοσιακά εξελιχθεί κοντά στη θάλασσα. Στην αρχαιότητα πόλεις-κράτη όπως η Αθήνα και η Σπάρτη επέκτειναν την επιρροή τους σε όλη τη Μεσόγειο εγκαθιστώντας αποικίες στην Ιταλία, την Τουρκία, τη βόρεια Αφρική και γύρω από τη Μαύρη Θάλασσα. Σήμερα ο ελληνικός εμπορικός στόλος είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος σε όλο τον κόσμο ο οποίος συνεισφέρει σε ένα πολύ μεγάλο μέρος στην οικονομία της χώρας μετά τον τουρισμό.
Η Αθήνα είναι η πρωτεύουσα της χώρας και η πιο δημοφιλής. Η Αθήνα μαζί με το Αιγαίο πέλαγος που την περικλείει είναι ο πυρήνας της χώρας. Εξαιτίας της στρατηγικής της θέσης στην «καρδιά» της Μεσογείου η Μακεδονική, η Ρωμαϊκή, Βυζαντινή και η Οθωμανική αντίστοιχα αυτοκρατορία κυριάρχησαν στην Ελλάδα για πάνω από 2000 χρόνια. Μετά από ένα μεγάλο πόλεμο η Ελλάδα κέρδισε την ανεξαρτησία της από την Οθωμανική αυτοκρατορία το 1830. Λόγω του ορεινού της χώρας κάνει τη διακυβέρνησή της από ένα κεντρικό σημείο διοίκησης δύσκολη, Οι λίγες πόλεις στην ορεινή ζώνη σε συνδυασμό με τις κακές συγκοινωνίες δυσκολεύουν την οικονομική ανάπτυξη  κάνοντας τη χώρα το λιγότερο ανεπτυγμένο κράτος στην ευρωζώνη».

Το αλίευσα ΕΔΩ 

Σχόλιο Σσστ: Καθορίζουν τα του οίκου μας;;;

STRATFOR προς Τουρκία: «Όχι και τόσο κακή ιδέα ένα ελληνικό πλήγμα»!

Του Μιχαήλ Βασιλείου
(Συνεργάτης του περιοδικού ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ και ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ)

ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ!!!

Τεράστια αίσθηση προκαλεί ανάλυση του γνωστού αμερικανικού think tank «Strategic Forecasting» (STRATFOR) αφού προβαίνει σε προειδοποιήσεις προς την Άγκυρα ότι ο δρόμος που έχει πάρει στην υπόθεση των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο είναι ολισθηρός…

Η προειδοποίηση έχει διπλή σημασία εάν αναλογιστεί κανείς ότι η αίσθηση που επικρατεί είναι ότι το συγκεκριμένο ίδρυμα θα μπορούσε μάλλον να χαρακτηριστεί ως φιλοτουρκικό, με τον ιδρυτή του Δρ. Τζορτζ Φρίντμαν (εβραϊκού θρησκεύματος με οικογένεια προερχόμενη από την κεντρική Ευρώπη) να έχει ουκ ολίγες φορές ταξιδέψει τους τελευταίους μήνες στην Άγκυρα απ’ όπου έστελνε αναλύσεις και εκτιμήσεις για την ικανότητα της Τουρκίας να αποτελέσει τον νέο ηγέτη στην ευρύτερη περιοχή.

Κι όλα αυτά μετά από επαφές σε ανώτατο επίπεδο (πολιτικές, στρατιωτικές) κάτι το οποίο προκύπτει τόσο από ανάγνωση των αναλύσεων «πίσω από τις γραμμές» όσο και από την πληρότητα της πληροφόρησης που έδειχνε να διαθέτει ένας κατά τεκμήριο δεινός αναλυτής τν διεθνών σχέσεων και της γεωπολιτικής.

Η ανάλυση ξεκινάει με μια αμφισβητούμενη θα μπορούσε να πει κανείς εκτίμηση, ότι η αμερικανική εταιρία που εμπλέκεται στην εξόρυξη των υδρογονανθράκων, η Noble Energy, καθώς επίσης η Κύπρος, οι Ηνωμένες Πολιτείες και μεγάλο τμήμα της Ευρώπης, δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν εγκαίρως ότι η Τουρκία, μη διαθέτοντας καλύτερες επιλογές, «θα χρησιμοποιούσε τη διένεξη για να επιστρέψει στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου».

Κάτι τέτοιες αναφορές σε αναλύσεις μας έχουν κάνει να πιστεύουμε ότι οι δυνατότητες των Ελλήνων αναλυτών, τουλάχιστον στα ζητήματα ασφαλείας της ευρύτερης περιοχής, είναι πολύ ανώτερες των ξένων συναδέλφων τους. Το περιοδικό ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ & ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ το οποίο μάλιστα στο τρέχων τεύχος που κυκλοφορεί στα περίπτερα σε όλη τη χώρα πραγματεύεται στο κεντρικό του θέμα, για μία ακόμη φορά, το συγκεκριμένο θέμα με τίτλο «Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ: Η Αντάντ της Ανατολικής Μεσογείου», έχει κατ’ επανάληψη ασχοληθεί με το θέμα προβλέποντας με εντυπωσιακή ακρίβεια το που οδεύουν τα πράγματα και ποια είναι τα γεωπολιτικά και μη συμφέροντα της κάθε εμπλεκόμενης πλευράς τα οποία διακυβεύονται στην υπόθεση.

Στη συνέχεια, η ανάλυση αναφέρει ορθώς, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες που από την αρχή της θητείας του Μπάρακ Ομπάμα στην προεδρία κατέβαλλαν και εξακολουθούν να καταβάλλουν προσπάθεια για την αλλαγή της εικόνας της χώρας στον μουσουλμανικό κόσμο και κυρίως στη Μέση Ανατολή, έχουν διακρίνει στην Τουρκία μία χώρα με σημαντική πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ισχύ η οποία μπορεί να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν τα προβλήματα και να ελέγξουν – καθοδηγήσουν την περιοχή πιο αποτελεσματικά. Στη φρασεολογία αυτή υποκρύπτεται – περιλαμβάνεται και η αμερικανική αναζήτηση συμμάχων για τον έλεγχο των πυρηνικών φιλοδοξιών της Τεχεράνης, με την Τουρκία να παίζει σημαντικό ρόλο, κυρίως ελέω γεωγραφίας.

Από το σημείο αυτό αρχίζει η άσκηση ευγενικής μεν, αλλά σκληρότατης κριτικής στην Τουρκία, η οποία είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει συζητήσεις στα κέντρα εξουσίας στην Άγκυρα. Η Τουρκία θεωρείται ότι χρησιμοποιεί σκληρή ρητορική η οποία όμως στερείται ουσίας: Εναντίον του Ισραήλ, με θετικά γι’ αυτήν αποτελέσματα σε επίπεδο δημόσιας εικόνας και επικοινωνιακής διείσδυσης στον αραβικό κόσμο, με σημαντικές όμως απώλειες στον τομέα της αξιοπιστίας, αφού όπως αναφέρεται στην ανάλυση, δεν φαίνονται οι Τούρκοι να είναι διατεθειμένοι να υλοποιήσουν τις απειλές τους για την αποστολή πολεμικών πλοίων που θα συνοδεύσουν έναν νέο «στόλο ελευθερίας» για τη Γάζα. Επειδή γνωρίζουν ότι οι Ισραηλινοί ποτέ δεν αστειεύτηκαν, ούτε σκοπεύουν να το πράξουν τώρα, με θέματα τα οποία άπτονται της εθνικής τους ασφάλειας.
Με απλά λόγια, οι υψηλής δημοσιότητας επισκέψεις του Ερντογάν στο Κάιρο και η προσπάθεια οργάνωσης της υποστήριξης του παλαιστινιακού αιτήματος για αναγνώριση από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ως κράτους, καταντούν από ένα σημείο και πέρα αντιπαραγωγικές, αφού πέραν των θετικών επιπτώσεων σε τμήμα των αραβικών κοινωνιών, περιπλέκουν την πολιτική μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή, οδηγούν σε ρητορική του τύπου «κι εμείς θα ενισχύσουμε το PKK» (δεν το ξέραμε, μέχρι και το όνομα της εταιρίας συνιδιοκτήτης της οποία ήταν πρώην αρχηγός της Mossad έχει γίνει γνωστό…) και αυτό είναι απείρως σημαντικότερο στο τέλος της ημέρας…
Στη συνέχεια, η ανάλυση του STRATFOR αναφέρεται στην έμμεση προειδοποίηση των ΗΠΑ στη Τουρκία να υπαναχωρήσει στις απειλές της οι οποίες σχετίζονται με τη διαδικασία των ερευνών και των εξορύξεων: Όντως οι ΗΠΑ είχαν μείνει «εξαιρετικά σιωπηλές» (extremely quiet) αν και μη κατονομαζόμενοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έστειλαν ειδικά προς την Τουρκία μήνυμα (deliberate message) «να μην υπολογίζει στην αμερικανική βοήθεια σε αυτό το ζήτημα». Το STRATFOR με απλά λόγια και ευθέως υποστηρίζει ότι η Τουρκία δεν υπολόγισε σωστά (miscalculated) το πόσο πολύ απαραίτητη είναι για τις Ηνωμένες Πολιτείες ως γεωπολιτικός εταίρος, είτε για όλα τα προαναφερθέντα, είτε ως παράγοντας στην έμμεση πολιτική ανάσχεσης containment) της Ρωσίας. Με αυτό το σκεπτικό το STRATFOR προβλέπει ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας το προσεχές διάστημα.

Το τελευταίο μέρος της ανάλυσης είναι και το πιο ενδιαφέρον, αφού αξιολογεί τις πιθανότητες ξεσπάσματος στρατιωτικής σύγκρουσης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία: Μπορεί η Ελλάδα να είναι απασχολημένη με την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, αναφέρεται, αν όμως η Τουρκία επιμείνει και στείλει πολεμικά πλοία να συνοδεύσουν ερευνητικά σκάφη για τη διενέργεια δικών της ερευνών σε «αμφισβητούμενα» (disputed) ύδατα στην κυπριακή ΑΟΖ, τότε η ελληνική κυβέρνηση ίσως μπει στον πειρασμό να επιχειρήσει τη συσπείρωση του λαού της, οπότε μια σύγκρουση με την Τουρκία δεν προβάλει και ως μια τόσο κακή ιδέα!Εάν αυτή η εκτίμηση αντιμετωπιστεί «κυριολεκτικά», ίσως τα πράγματα να μην είναι και ακριβώς έτσι. Δεδομένου όμως του ρόλου – ενίοτε – τέτοιων ιδρυμάτων στην διαβίβαση μηνυμάτων, ενδεχομένως μια εναλλακτική ερμηνεία της αναφοράς θα ήταν «ίσως οι ΗΠΑ να εξυπηρετούνται από μια τέτοια προοπτική». Και για να επεκτείνουμε το συλλογισμό λίγο, εμμέσως διαμηνύεται στην Άγκυρα «δεν είστε όσο ισχυροί υποστηρίζεται» ή/και «γνωρίζεται ποιες είναι οι επιχειρησιακές δυνατότητες των Ελλήνων»…
Τα υπόλοιπα θα τα δούμε σύντομα…

defence-point.gr(Αντιγραφή από http://antistasi.org/?p=26155)

Το αλίευσα ΕΔΩ

"Zητούνται ξένοι προστάτες" επιμένει το Stratfor

Του Κώστα Ράπτη Τουλάχιστον στις περσινές δυσοίωνες εκτιμήσεις του περί της Ελλάδας, το Statfor μπορεί να επαίρεται ότι επαληθεύεται. Διότι, για τις πολύ πιο θεαματικές «προβλέψεις» της ότι ο «αμερικανικός αιώνας» κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει, ότι η Κίνα απειλείται με οικονομική κατάρρευση στο τέλος της δεκαετίας ή ότι ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Hugo Chavez θα ανατραπεί (όπως έχει προαναγγείλει τόσες και τόσες φορές), η αμερικανική «δεξαμενή σκέψης» θα πρέπει να περιμένει περισσότερο...
Αναδημοσιεύοντας τη Δευτέρα, με μικρές προσαρμογές υπό το φως της συγκυρίας, την πολυσυζητημένη έκθεση που συνέταξε τον Ιούνιο 2010 για την Ελλάδα το Statfor, (ιδιωτικός οργανισμός που ιδρύθηκε από τον George Friedman και αποκαλείται και «σκιώδης CIA», λόγω των δεσμών του με το «στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα» των ΗΠΑ) προκάλεσε ήδη αίσθηση, ιδίως στα διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, δεν προσφέρει στη δημόσια συζήτηση κάτι πέρα από τις ήδη γνωστές αναλύσεις του, που έχουν επικριθεί για προχειρότητα –αν όχι για αντικατάσταση της περιγραφής των δεδομένων από την απόπειρα επηρεασμού τους με όρους ψυχολογικής βίας.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως η παρέμβαση του Stratfor έχει τη χρησιμότητά της στον βαθμό που επιμένει να υπενθυμίζει τα γεωπολιτικά συμφραζόμενα της οικονομικής κρίσης, έστω και αν για την αμερικανική δεξαμενή σκέψης αυτά συνοψίζονται πρωτίστως στην προτροπή για αναζήτηση «ξένου προστάτη».

Όπως επισημαίνει η έκθεση, «η Ελλάδα πολύ απλά δεν υπάρχει» χωρίς τον έλεγχο του Αιγαίου, που αποτελεί ένα αντίβαρο στους εγγενείς γεωγραφικούς περιορισμούς που κρατούν τη χώρα μακριά από τις βασικές διεθνείς κεφαλαιακές ροές και παρεμποδίζουν την εγχώρια ανάπτυξη κεφαλαίου. Με αυτή την έννοια, η πρώτη στρατηγική προτεραιότητες της Ελλάδας, κατά Stratfor, είναι η εξασφάλιση του ελέγχου της Κρήτης, της Ρόδου (και, σε ό,τι αφορά τα Στενά του Τάραντα, της Κέρκυρας) για την διαφύλαξη των θαλάσσιων οδών καθώς και της κοιλάδας του Αξιού για την χερσαία επικοινωνία με την υπόλοιπη Ευρώπη. Το υψηλό κόστος διατήρησης αυτού του ελέγχου ήταν δυνατόν να εξασφαλίζεται διαχρονικά, στον βαθμό που η Ελλάδα εγγραφόταν στη «μεγάλη στρατηγική» μιας ξένης δύναμης, όπως συνέβη π.χ. κατά τον Ψυχρό Πόλεμο με τις ΗΠΑ. Ωστόσο, μεταψυχροπολεμικά η Ελλάδα έχασε την στρατηγική κρισιμότητα και άρα την ξένη υποστήριξη που αναπλήρωνε τις κεφαλαιακές της υστερήσεις, με αποτέλεσμα «για πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του 1820 να είναι πραγματικά μόνη».

Όπως άλλωστε επισημαίνει σε βιντεοσκοπημένη παρουσίαση στην ιστοσελίδα του Stratfor, ο Αντιπρόεδρος Αναλύσεων Peter Zeihan, η σύγχρονη Ελλάδα παραδοσιακά στηρίζεται σε τρεις πυλώνες: ο πρώτος είναι η ναυτιλία, η οποία όπως δεν δύναται να μείνει ανταγωνιστική στην εποχή των super containers και της μεταφοράς της ναυτιλιακής δραστηριότητας στην Κίνα, την Κορέα και τη Νορβηγία. Ο δεύτερος είναι ο τουρισμός, ο οποίος από μόνος του δεν μπορεί να στηρίξει ένα σύγχρονο κράτος. Ο τρίτος, είναι η «μόχλευση» της στρατηγικής θέσης της χώρας, με τη μετατροπή της σε χώρο από τον οποίο κάποια εξωτερική δύναμη μάχεται έναν αντίπαλο στην περιοχή (π.χ. η Βρετανία την Οθωμανική Αυτοκρατορία παλαιότερα ή οι ΗΠα τη Σοβιετική Ένωση).

Σήμερα η Ελλάδα δεν έχει κανέναν αντίπαλο τον οποίο να μοιράζεται με κάποια άλλη δύναμη. Ο μόνος υποψήφιος είναι η Τουρκία και αυτό μόνο στην περίπτωση που η Άγκυρα υπολογίσει απολύτως λανθασμένα τις σχέσεις της με το Ισραήλ ή την Κύπρο στην παρούσα φάση.

«Το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα είναι έτοιμη να δεχτεί τη μείωση του γεωπολιτικού της ρόλου», αναφέρει η ανάλυση του Stratfor και συμπληρώνει: «Η Ελλάδα πρέπει να ξαναβρεί ένα τρόπο για να ξαναγίνει χρήσιμη στις μεγάλες δυνάμεις -πράγμα απίθανο εκτός αν υπάρξουν συγκρούσεις στα Βαλκάνια- ή θα πρέπει να επιδιώξει μια διαρκή ειρήνη με τη Τουρκία».Τα επόμενα τρία χρόνια, καταλήγει η ανάλυση θα είναι έτσι κι αλλιώς καθοριστικά καθώς οι Ευρωπαίοι είναι έτοιμοι να «τραβήξουν την πρίζα», μόλις νοιώσουν οι ίδιοι επαρκώς οχυρωμένοι απέναντι στις επιπτώσεις της εκδίωξης της χώρα από το ευρώ. «Μετά τη χρεοκοπία η Ελλάδα μπορεί να αντιμετωπίσει την πλήρη κατάρρευση και κοινωνική βία που έχει να δει από τη περίοδο της Χούντας. Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά στο άγνωστο».
http://www.capital.gr/News.asp?id=1337602

Το αλίευσα ΕΔΩ

Τὸ ἀμερικανικὸ Stratfor προαναγγελει τὴν ἐπίθεση τῆς Τουρκίας στὰ νησιὰ τοῦ Aἰγαίου καὶ τὸν τεμαχισμὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀρχιπελάγους.

Ἔκθεση Stratfor: Οἱ ΗΠΑ δίνουν τὸ μισὸ Αἰγαῖο στὴν Τουρκία!

Στὴν Τουρκία «δίνει» τὸν ἔλεγχο τοῦ μισοῦ Αἰγαίου τὸ Stratfor, ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἀμερικανικὰ think tank τὸ ὁποῖο ἀπηχεῖ σὲ σημαντικὸ βαθμὸ τοὺς σχεδιασμοὺς ἀλλὰ καὶ τὶς προθέσεις τῆς Οὐάσιγκτον σὲ γεωστρατηγικὸ ἐπίπεδο. Στὴν ἀνανεωμένη ἀνάλυσή του, ποὺ δόθηκε στὴ δημοσιότητα στὶς ἀρχὲς τῆς ἑβδομάδας, τὸ ἀμερικανικὸ think tank ὑποστηρίζει πὼς θὰ εἶναι ἀδύνατον γιὰ τὴ χώρα μας νὰ ἐπιβιώσει χωρὶς «ἐξωτερικοὺς προστάτες», διατυπώνοντας, ταυτόχρονα, τὸ ἐρώτημα ἐὰν ἡ Ἑλλάδα «εἶναι ἕτοιμη νὰ δεχτεῖ τὸν περιορισμὸ τοῦ γεωπολιτικοῦ της ρόλου στὴν περιοχή».

Τὸ μήνυμα ποὺ στέλνουν πρὸς τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση οἱ «ἐγκέφαλοι» τοῦ Stratfor εἶναι λίγο πολὺ ξεκάθαρο: Ἢ θὰ ἐναρμονιστεῖ πλήρως μὲ τὶς ἀπόψεις τῶν «γερακιῶν» τῆς ἀμερικανικῆς γραφειοκρατίας ἤ, σὲ διαφορετικὴ περίπτωση, οὐδεὶς μπορεῖ νὰ ἐγγυηθεῖ γιὰ...

 τὸ μέλλον τῆς χώρας, τὸ ὁποῖο οἱ «ἐγκέφαλοι» τοῦ think tank χαρακτηρίζουν, μάλιστα, «ἀπρόβλεπτο».

Στὸ Πεντάγωνο ἀνησυχοῦν γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο ἔκρηξης θερμοῦ ἐπεισοδίου στὸ Αἰγαῖο, σὲ περίπτωση ποὺ ἡ Ἄγκυρα θελήσει νὰ ἐκμεταλλευτεῖ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομικὴ ἀδυναμία…

Ὅλο τὸ ἄρθρο τοῦ Γιώργου Διονυσόπουλου γιὰ τὴν Ἔκθεση Stratfor στὰ «Ἐπίκαιρα», στὸ τεῦχος 110, ποὺ κυκλοφορεῖ τὴν Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011.

http://www.difernews.gr/

Το αλίευσα ΕΔΩ

Stratfor: «Καταδικάζουν την Ελλάδα – ζημιώνουν την ΕΕ»

Το αδιέξοδο των περικοπών που επιβάλλονται στην Ελλάδα φαίνεται να συνειδητοποιείται από όλο και περισσότερους αναλυτές με σημαντική επιρροή διεθνώς.

Αυτή τη φορά ήταν η σειρά των αναλυτών της εταιρία γεωστρατηγικών εκτιμήσεων Strategic Forecasting (STRATFOR) οι οποίοι εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον του διεθνούς παράγοντα για την πολιτικοοικονομική «συνταγή» που προωθούν στην Ελλάδα.

Κεντρικό επιχείρημα είναι ότι πολιτικές που οδήγησαν για παράδειγμα σε ευημερία τη Γερμανία, δεν σημαίνει ότι μπορούν να εφαρμοστούν και στην Ελλάδα με επιτυχία, ακόμη και λόγω γεωγραφικών παραγόντων. Τα ίδια υποστηρίζουν ότι ισχύουν για το σύνολο του Νότου της ευρωπαϊκής ηπείρου, όπου όπως και στην περίπτωση της Ελλάδας, δεν μπορεί να επιτευχθεί μοντέλο ανάπτυξης το οποίο να δίνει έμφαση στην καθήλωση του πληθωρισμού.

Η γεωγραφική διαμόρφωση της Γερμανίας, η οιποία διαθέτει ποτάμια τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανάπτυξη της οικονομίας στο σύνολο της χώρας, ενώ πρόκειται για χώρα για μια ενιαία χερσαία μάζα χωρίς σοβαρά εμπόδια (π.χ. βουνά), διευκολύνουν την οικονομική ανάπτυξη και μάλιστα την ισόρροπη ανάπτυξη στο σύνολο της χώρας.

Σύμφωνα με τους αναλυτές, η γεωγραφική διαμόρφωση της Ελλάδας με κύριο χαρακτηριστικό την κατάτμηση του εδάφους (νησιωτικά συμπλέγματα) και αρκετά βουνά, σε συνδυασμό με την έλλειψη πόλεων με ικανό πληθυσμό, δεν διευκολύνει την επίτευξη οικονομιών κλίμακος.

Οι αναλυτές αναφέρουν χαρακτηριστικά, ότι στην περίπτωση της Ελλάδας δεν μπορεί να δουλέψει η ίδια μονεταριστική και φορολογική πολιτική, ενώ και οι ανάγκες δημοσίων δαπανών και επενδύσεων δεν είναι οι ίδιες.

Η άποψη που διατυπώνουν καταλήγει με το συμπέρασμα ότι μπορεί η Γερμανία να διαθέτει το ειδικό βάρος να επιβάλλει τις πολιτικές που θεωρεί σωστές βασιζόμενη στη δική της εμπειρία, ωστόσο, με τον τρόπο αυτό καταδικάζουν την Ελλάδα σε υπανάπτυξη και προφανώς ζημιώνουν την Ευρωπαϊκή Ένωση.

πηγή

Το αλίευσα ΕΔΩ http://filologos10.wordpress.com/8E%CE%BD%CE%BF/