Οι καλοί παιδαγωγοί ενεργούν όπως οι γεωργοί.

Οι καλοί παιδαγωγοί ενεργούν όπως οι γεωργοί, οι οποίοι κλαδεύουν μερικά φυτά και άλλα τα αφήνουν να μεγαλώσουν. Μερικές φορές τιμωρούν την κακότητα, ενώ ενθαρρύνουν και προάγουν το καλό. Εκείνος που δέχεται την παρατήρηση και την επίπληξη πρέπει να καταλάβει ότι εκείνος που τον επιπλήττει το κάνει με αγάπη και όχι για να τον λυπήσει.
Τότε δέχεται τα λόγια, όχι σαν να προέρχονται από οργή αλλά από φροντίδα ενός πατέρα που ανησυχεί. Συμβουλεύει ο άγιος: «Να το τιμωρείς (το παιδί), άλλοτε κοιτάζοντάς το με αυστηρό βλέμμα, άλλοτε λέγοντας του πικρά και υποτιμητικά λόγια και άλλοτε με καλά λόγια και υποσχέσεις ...
 Να υπάρχουν απειλές αλλά να μην πραγματοποιούνται. Το ότι όμως είναι απειλές να μην το αντιλαμβάνεται το παιδί. Η απειλή τότε έχει αποτέλεσμα όταν το παιδί πιστεύει ότι θα πραγματοποιηθεί. Γιατί αν το παιδί που έκανε σφάλμα καταλάβει ότι το απειλείς χωρίς να το τιμωρείς, θα αδιαφορεί. Ας περιμένει να τιμωρηθεί, χωρίς όμως να τιμωρείται, για να μη χάσει τον φόβο της τιμωρίας».

Σε όποιο έδαφος τοποθετηθεί το φυτό, τέτοιο καρπό παράγει.

Για την αξία του παραδείγματος των μεγαλυτέρων αφιερώνει πολλές σελίδες ο Χρυσόστομος. «Σε όποιο έδαφος τοποθετηθεί το φυτό, τέτοιο καρπό παράγει».

«Πως θα μπορέσεις να διορθώσεις τον γιο σου, να δώσεις τις πρέπουσες συμβουλές σε άλλον που είναι αμελής, αφού συ ο ίδιος, που βρίσκεσαι σε προχωρημένα γηρατειά, κάνεις τέτοιες ασχήμιες;

Αυτά τα λέω και επικρίνω τους ηλικιωμένους, όχι για να απαλλάξω από κάθε κατηγορία και μομφή τους νέους, αλλά μέσω των πρώτων να προφυλάξω τους δεύτερους».

«Πως λοιπόν ο πατέρας θα μάθει στους άλλους να συγκρατούν αυτό το πάθος τους, την αυθάδεια και την οργή, όταν ο ίδιος δεν έχει μάθει να συγκρατείται».

«Μάλλον εμείς πρέπει να έχουμε παιδαγωγούς και όχι εκείνα, δηλαδή τα παιδιά, αφού τα λάθη τους δεν μπορούν να είναι μεγάλα, ενώ τα δικά μας είναι πάρα πολύ μεγάλα». «Όλη η κακία των παιδιών μας προέρχεται από την δική μας αμέλεια και επειδή δεν τα οδηγούμε απ' την αρχή και από την μικρή ηλικία στον δρόμο της ευσεβείας».

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Το ξύλο ΔΕΝ βγήκε από τον παράδεισο...

Εδώ και δεκαετίες η πειθάρχηση των παιδιών (και) με φυσικό-σωματικό τρόπο (βλ. ξύλο) έχει αποτελέσει θέμα έντονης διαμάχης. Δύο νέες αμερικανικές επιστημονικές μελέτες έρχονται να ρίξουν το βάρος τους υπέρ της άποψης ότι το ξύλο, όσο και αν βραχυπρόθεσμα μπορεί να φέρει αποτελέσματα, μακροπρόθεσμα κάνει κακό.

Και οι δύο μελέτες συμπεραίνουν ότι οι γονείς πρέπει να καταφεύγουν σε εναλλακτικούς τρόπους πειθαρχίας, επειδή μια σειρά από προβλήματα συμπεριφοράς που παρουσιάζονται στους νέους κατά την εφηβεία, σχετίζονται ακριβώς με το ξύλο που έφαγαν όταν ήσαν παιδιά. Οι δύο έρευνες, που δημοσιεύτηκαν στο τεύχος Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου του περιοδικού "Child Development" (Ανάπτυξη Παιδιού), παρακολούθησαν τη ζωή εκατοντάδων παιδιών από την ηλικία των πέντε έως των 16 ετών. Διαπίστωσαν ότι όσο περισσότερο ξύλο δίνουν οι γονείς στα παιδιά και σε όσο μεγαλύτερη ηλικία συνεχίζεται το ξύλο, τόσο πιθανότερο είναι οι νέοι στην εφηβεία τους να εμφανίσουν προβλήματα συμπεριφοράς. Όταν οι γονείς σταματούν έγκαιρα τις ξυλιές, οι νέοι έχουν λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα αργότερα ως έφηβοι. Όπως δήλωσε η καθηγήτρια του αμερικανικού πανεπιστημίου Ντιουκ, Τζένιφερ Λάνσφορντ, επικεφαλής της μιας μελέτης, "με δεδομένα αυτά τα πορίσματα, οι ειδικοί στον τομέα της ψυχικής υγείας και όσοι άλλοι συμβουλεύουν οικογένειες, πρέπει να ενθαρρύνουν τους γονείς να αποφεύγουν να χρησιμοποιούν σωματικές μεθόδους πειθαρχίας. Πρέπει επίσης να βοηθήσουν τους γονείς - ειδικά τις μητέρες που αντιμετωπίζουν υψηλό ρίσκο να προσφύγουν στη σωματική πειθαρχία, επειδή η συμπεριφορά των παιδιών τους είναι δύσκολη ή ζουν σε περιβάλλον με πολύ στρες- να βρουν εναλλακτικούς τρόπους για να πειθαρχήσουν τα παιδιά τους". Σύμφωνα με τις δύο έρευνες, πιο επιρρεπείς να καταφύγουν στο ξύλο, είναι γονείς με χαμηλό εισόδημα, με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, που προέρχονται από μονογονεϊκές οικογένειες, οι οποίοι οι ίδιοι έζησαν σε οικογενειακό περιβάλλον με μεγάλο στρες και που σήμερα ζουν σε επικίνδυνες γειτονιές, οι οποίες ωθούν τα παιδιά τους να γίνονται πιο βίαια, κάτι που παρασύρει και τους γονείς να γίνουν πιο βίαιοι προκειμένου να "φέρουν βόλτα" τα παιδιά τους.

Links: Για τις πρωτότυπες επιστημονικές εργασίες στις διευθύνσεις:
http://www3.interscience.wiley.com/journal/122597254/abstract
http://www3.interscience.wiley.com/journal/122597249/abstract
 

Συγγραφέας Δρακόπουλος Π. (ANA) 

Αναδημοσίευση από  Υγεία, Γονείς και Παιδιά

Οι καλοί παιδαγωγοί ενεργούν όπως οι γεωργοί.

Οι καλοί παιδαγωγοί ενεργούν όπως οι γεωργοί, οι οποίοι κλαδεύουν μερικά φυτά και άλλα τα αφήνουν να μεγαλώσουν. Μερικές φορές τιμωρούν την κακότητα, ενώ ενθαρρύνουν και προάγουν το καλό. Εκείνος που δέχεται την παρατήρηση και την επίπληξη πρέπει να καταλάβει ότι εκείνος που τον επιπλήττει το κάνει με αγάπη και όχι για να τον λυπήσει.
Τότε δέχεται τα λόγια, όχι σαν να προέρχονται από οργή αλλά από φροντίδα ενός πατέρα που ανησυχεί. Συμβουλεύει ο άγιος: «Να το τιμωρείς (το παιδί), άλλοτε κοιτάζοντάς το με αυστηρό βλέμμα, άλλοτε λέγοντας του πικρά και υποτιμητικά λόγια και άλλοτε με καλά λόγια και υποσχέσεις ...
Να υπάρχουν απειλές αλλά να μην πραγματοποιούνται. Το ότι όμως είναι απειλές να μην το αντιλαμβάνεται το παιδί. Η απειλή τότε έχει αποτέλεσμα όταν το παιδί πιστεύει ότι θα πραγματοποιηθεί. Γιατί αν το παιδί που έκανε σφάλμα καταλάβει ότι το απειλείς χωρίς να το τιμωρείς, θα αδιαφορεί. Ας περιμένει να τιμωρηθεί, χωρίς όμως να τιμωρείται, για να μη χάσει τον φόβο της τιμωρίας».
«Αυτό είναι ακριβώς το χαρακτηριστικό του παιδαγωγού να μη βιάζεται να τιμωρήσει, αλλά να επιδιώκει την διόρθωση και να είναι επιφυλακτικός να επιβάλει τιμωρία».
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Αλιεύτικε από ¨ΨΗΓΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ¨