Είναι Αυτή Ζωή για Παιδιά;

http://youtu.be/ipVCxE_Tv34
Στίχοι-Μουσική-Ερμηνεία: Πρεσβ. Σάββας Κυράζογλου
Artwork: Πρεσβ. Σάββας Κυράζογλου

Χημικός Ευνουχισμός για παιδεραστές – βιαστές

Εντύπωση σε ολόκληρο τον κόσμο προκάλεσε η προχθεσινή απόφαση του κοινοβουλίου της Ρωσίας, σύμφωνα με την οποία επιτρέπεται να καταδικαστούν σε χημικό ευνουχισμό παιδεραστές που έχουν καταδικαστεί για σεξουαλικά εγκλήματα σε βάρος ανηλίκων κάτω των 14 ετών.

Το μέτρο αυτό εγκρίθηκε σε πρώτη ανάγνωση σχεδόν ομόφωνα από την Κάτω Βουλή (Δούμα), καθώς 322 βουλευτές ψήφισαν υπέρ και ένας κατά. Το κείμενο, το οποίο ενισχύει τις κυρώσεις κατά των παιδεραστών, προβλέπει, πέραν από την πιθανή χρήση χημικού ευνουχισμού κατά των δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων κατά ανηλίκων κάτω των 14 ετών, ποινή μέχρι και ισόβια κάθειρξη για τους καθ’ υποτροπήν εγκληματίες, σύμφωνα με τα ρωσικά πρακτορεία ειδήσεων.

Η υιοθέτηση αυτού του μέτρου είναι η απάντηση της κοινωνίας στην αύξηση του αριθμού των σεξουαλικών εγκλημάτων σε βάρος ανηλίκων, δήλωσε από την πλευρά του ο βουλευτής του κόμματος Ενωμένη Ρωσία Όλεγκ Μοροζόφ, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της τηλεόρασης. Ο νόμος θα πρέπει φυσικά να επικυρωθεί από τον πρόεδρο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο οποίος είχε από μόνος του προτείνει τον Μάιο την επιβολή του χημικού ευνουχισμού σε εθελοντική βάση.

Για τους ίδιους τους Ρώσους, η απόφαση όμως αυτή καθόλου αξιοπερίεργη δεν είναι καθώς περισσότερα από 9.500 σεξουαλικά εγκλήματα διαπράχθηκαν σε βάρος ανηλίκων, το 2010 στη Ρωσία, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Η Ρωσία όμως δεν είναι η πρώτη χώρα που υιοθετεί το μέτρο του χημικού ευνουχισμού των παιδεραστών-βιαστών. Έχουν προηγηθεί άλλες.

Στην Πολωνία, ήδη από το 2010 έχει τεθεί σε ισχύ σχετικός νόμος που παρέχει το δικαίωμα στους δικαστές να επιβάλουν ως ποινή τον φαρμακευτικό ευνουχισμό σε ορισμένους καταδικασθέντες για σεξουαλικά εγκλήματα, χρησιμοποιώντας ορμονικά φάρμακα για την κατάπνιξη της σεξουαλικής ορμής. Αφορμή αποτέλεσε η σύλληψη ενός 45χρονου άντρα πριν από περίπου ένα χρόνο, ο οποίος είχε αποκτήσει δύο παιδιά με την ανήλικη κόρη του.

Στην Νότιο Κορέα η συζήτηση για τον χημικό ευνουχισμό των παιδεραστών είχε ανοίξει ήδη από το 2009. Και φέτος το καλοκαίρι και εκεί ψηφίστηκε αντίστοιχος νόμος, που επιτρέπει τη χρήση «του χημικού ευνουχισμού» σε ανθρώπους που έχουν καταδικαστεί για παιδεραστία. Η Νότιος Κορέα μάλιστα ήταν το πρώτο κράτος στην Ασία που επιτρέπει την επιβολή της τιμωρίας αυτής.

Στην δε περίπτωση της Νότιας Κορέας, ο νόμος αυτός δίδει στους δικαστές την εξουσία να διατάξουν την υποβολή των καταδικασθέντων για σεξουαλικά εγκλήματα σε βάρος ανηλίκων κάτω των 16 ετών.
Η συζήτηση όμως αυτή έχει ήδη ανοίξει και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στην δε Μ. Βρετανία ήδη από το 2007ο τότε υπουργός Εσωτερικών Χάρι Ρίντ, είχε δηλώσει  ότι θα προσφέρεται εθελοντικά «χημικός ευνουχισμός» σε καταδικασμένους παιδεραστές.

Στην Ισπανία η κυβέρνηση ήδη από το 2010 έχει εξετάσει σχέδια να προσφέρει στη δικαιοσύνη τη δυνατότητα επιβολής χημικού ευνουχισμού, ύστερα από τη δολοφονία ενός παιδιού από έναν καταδικασμένο παιδόφιλο, ενώ υπουργός της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι στην Ιταλία έχει δηλώσει ότι η χώρα θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να προβαίνει, σε ορισμένες περιπτώσεις, στον χειρουργικό ευνουχισμό των ενόχων για σεξουαλικές επιθέσεις. Το θέμα έχει απασχολήσει και την Τσεχία, η οποία είδε πέρυσι έναν 43χρονο να καταδικάζεται σε ισόβια για βιασμό και δολοφονία ενός 9χρονου αγοριού, έχοντας τελέσει και στο παρελθόν παρόμοια σεξουαλικά εγκλήματα.

Ο άνθρωπος που ζήτησε να ευνουχιστεί

Μπορεί οι δύο αυτές λέξεις “χημικός ευνουχισμός” να τρομοκρατούν οποιονδήποτε άντρα τις διαβάζει και να του προκαλούν αισθήματα σοκ.

Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια πολύ πολιτισμένη προσπάθεια συγκράτησης άρρωστων ορμών, μέσω της συστηματικής χορήγησης φαρμάκων και αντικαταθλιπτικών στους δράστες στυγερών εγκλημάτων όπως ο βιασμός παιδιών.

Και μερικές φορές – φέρνοντας σε δύσκολη θέση τους επαγγελματίες ανθρωπιστές είναι οι ίδιοι που ζητούν να παρθεί αυτό το μέτρο. Όπως συνέβη στην περίπτωση του  63χρόνου Φρανσίς Εβράρ, ο οποίος έχει περάσει τη μισή του ζωή στη φυλακή για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών. Τον Αύγουστο του 2007, λίγες ημέρες μετά την απελευθέρωσή του από τη φυλακή, απήγαγε ένα αγόρι στην πόλη Ρουμπέ, στη βόρεια Γαλλία, το κλείδωσε σε ένα γκαράζ, το νάρκωσε και το βίασε.

Η υπόθεση αυτή προκάλεσε τόσο μεγάλη κατακραυγή στη Γαλλία που η κυβέρνηση θέσπισε εσπευσμένα νέα νομοθεσία το 2008, η οποία επιτρέπει στις αρχές να συνεχίζουν την κράτηση εγκληματιών, αφού έχουν εκτίσει την ποινή τους, αν πιστεύεται ότι εξακολουθούν να αποτελούν απειλή για την κοινωνία.

Ο Εβράρ το 2010 ζήτησε με επιστολή που έστειλε αυτόν το μήνα στον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί την χειρουργική αφαίρεση των όρχεών του προκειμένου να απαλλαγεί από την έλξη του προς τα παιδιά. Ο χειρουργικός ευνουχισμός απαγορεύεται στη Γαλλία.

Ο πατέρας όμως του 5χρονου θύματος καταδίκασε την κίνηση αυτή του κατά συρροή παιδεραστή, λέγοντας ότι πρόκειται για κόλπο που αποσκοπεί στην εξασφάλιση μιας πιο επιεικούς ετυμηγορίας. Ο πατέρας του αγοριού επισήμανε ότι ο Εβράρ κάνει το αίτημα αυτό δύο χρόνια μετά το έγκλημά του, αλλά μερικές μόνον ημέρες πριν από τη δίκη του.

Στην Ελλάδα δεν μιλά κανείς

Και ενώ σε τόσες πολλές Ευρωπαϊκές χώρες αυτή η κουβέντα έχει ανοίξει και αλλού ήδη εφαρμόζεται το μέτρο, στην χώρα μας κανείς δεν τολμά να αγγίξει το θέμα, φοβούμενος ίσως ότι θα χαρακτηριστεί άμεσα “φασίστας” και “απάνθρωπος” από την επικρατούσα κοσμική θρησκεία του κράτους, την αριστερά.

Θα πέσουν όλοι πάνω του να τον “φάνε”. Παρόλο που όπως αποδεικνύεται ολοένα και πληθαίνουν τα κρούσματα παιδεραστίας στην χώρα μας – μόλις πρόσφατα εξαρθρώθηκε μεγάλο κύκλωμα παιδεραστών – το θέμα παραμένει ταμπού. Πρέπει όμως κάποια στιγμή αυτή η κουβέντα να γίνει.

Να δούμε τι θεωρούμε πιο σημαντικό σαν κοινωνία. Είναι βέβαιο ότι οι επαγγελματίες ανθρωπιστές και υπέρμαχοι των δικαιωμάτων καθενός εκτός των θυμάτων, θα μας πουν για απάνθρωπες τιμωρίες και προσπάθειες … λοβοτομής.

Μπορούμε όμως να αφήσουμε αυτή την περιρρέουσα διαλεκτική της Αριστεράς να κοστίζει την αξιοπρέπεια ή ακόμη και την ζωή νεαρών παιδιών; Δεν θα έπρεπε να σκεφτούμε σοβαρά και στην χώρα μας το ενδεχόμενο της ψήφισης ενός αντίστοιχου νόμου;

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Το αλίευσα ΕΔΩ filologos10

430 παιδιά άρπαξαν στην Ελλάδα το 2010.

Στη χώρα μας 430 παιδιά εξαφανίσθηκαν το 2010, ενώ οκτώ εκατομμύρια οικογένειες έρχονται αντιμέτωπες με τον εφιάλτη της απώλειας των παιδιών τους κάθε χρόνο. Παγκόσμια Ημέρα για τα Εξαφανισμένα Παιδιά η 25η Μαΐου και φέτος εορτάσθηκε στο κτίριο της Παλαιάς Βουλής, με παρουσίαση του συστήματος συναγερμού εξαφάνισης παιδιών (Amber Alert Hellas), αλλά και την παρουσία του υπουργού Δικαιοσύνης Χ. Καστανίδη, ο οποίος σημείωσε ότι «οι εξαφανίσεις ανηλίκων είναι ένα σημαντικό πρόβλημα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η γραμμή 116000 (που αφορά 14 κράτη-μέλη της ΕΕ) έχει λάβει πανευρωπαϊκά 37.000 κλήσεις για παιδιά που έχουν εξαφανισθεί. Καθήκον όλων μας είναι να εξαλείψουμε αυτό τον αριθμό. Πέρα από τη δουλειά των εθελοντικών οργανώσεων, σημαντικός είναι ο ρόλος του κράτους και των φορέων του». Σε ό,τι αφορά το Amber Alert Hellas (ECAAS) δημιουργήθηκε από «Το Χαμόγελο του Παιδιού», σε συνεργασία με την ελληνική, κυπριακή και πορτογαλική αστυνομία και τις ΜΚΟ Telefono Azzurroο (Ιταλία) και IAC-SOS (Πορτογαλία), στο πλαίσιο ευρωπαϊκού προγράμματος. Η αποτελεσματικότητά του έχει οδηγήσει σε απόφαση υιοθέτησής του από το σύνολο των ευρωπαϊκών φορέων που ασχολούνται με τις εξαφανίσεις ανηλίκων, με στόχο την άμεση ενεργοποίηση και την κοινή διασυνοριακή δράση. Το σύστημα ενεργοποιεί άμεσα σύστημα συναγερμού και ακαριαία μεταβίβαση πληροφοριών και μηνυμάτων στο ευρύτερο δυνατό φάσμα αποδεκτών σε περιστατικά εξαφάνισης παιδιών. Ειδικά στην Ελλάδα, στο σύστημα συμμετέχουν όλα τα υπουργεία, οι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί, οι παροχείς ίντερνετ (internet providers) και η σταθερή τηλεφωνία, οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, ιδιώτες και εθελοντικοί φορείς. Από τον Μάιο του 2007 έως τον Μάιο του 2011 ενεργοποιήθηκε 15 φορές για 16 παιδιά. Τα 13 από τα 16 παιδιά εντοπίστηκαν χάρη στην ενεργοποίηση του συστήματος, ενώ τρία παιδιά αναζητούνται ακόμη. Δυο απ’ αυτά τα παιδιά εκτιμάται ότι μάλλον έχουν πέσει θύματα παράνομης διακίνησης και ένα παιδί θύμα γονικής αρπαγής, καθώς ο βιολογικός του πατέρας ενδέχεται να το έχει πάρει μαζί του στη Συρία. Πανελλαδική κάλυψη γίνεται μέσω της εθνικής τηλεφωνικής γραμμής 1056. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την απελευθέρωση μπαλονιών από παιδιά στον προαύλιο χώρο της Παλαιάς Βουλής, συμβολική κίνηση αλληλεγγύης στα παιδιά που έχουν εξαφανισθεί σε όλο τον κόσμο και τους γονείς τους. Γονείς, προστατέψτε τα παιδιά σας, αλλά όχι μόνο: Προστατέψτε και τα παιδιά των άλλων, αν νιώσετε ότι κινδυνεύουν και συμμετάσχετε όσο μπορείτε πιο ενεργά στην αναζήτηση των χαμένων παιδιών... Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.defencenet.gr/

Τηλεόραση και ανήλικοι

Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες η ανάπτυξη της τεχνολογίας επέφερε πολλές αλλαγές στην ζωή μας. Μία από αυτές είναι και η κυριαρχία της τηλεόρασης στην καθημερινότητα μας αλλά και στην καθημερινότητα των παιδιών μας. Σήμερα η τηλεόραση μπαίνει από πολύ νωρίς στην ζωή των παιδιών, ενδεχομένως και στην κρεβατοκάμαρα τους.
της Μαρίας Χρηστάκη, Παιδοψυχιάτρου
Έρευνες υποστηρίζουν ότι παιδιά ακόμα και δύο ετών παρακολουθούν τηλεόραση περισσότερο από δύο ώρες ημερήσια. Υπολογίζεται ότι παιδιά ηλικίας 2 έως 4 ετών στην Αμερική παρακολουθούν τηλεόραση πάνω από 4 ώρες ημερήσια και το ¼ αυτών έχει την τηλεόραση στην κρεβατοκάμαρα του. Η Nielsen Media Research (1998)  στην Αμερική  έδειξε ότι το μέσο παιδί παρακολουθεί 21 ώρες τηλεόραση την εβδομάδα.  Είναι λοιπόν αναμενόμενη η ανησυχία και ο προβληματισμός των ειδικών σχετικά με την επίδραση του μέσου αυτού. Ακόμα και διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ έχουν επισημάνει την δυνητικά αρνητική επίδραση της τηλεόρασης στους ανηλίκους. Η σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού στο άρθρο 17 αναγνωρίζει την σημασία των ΜΜΕ στην ενημέρωση όμως προτρέπει τα συμβαλλόμενα κράτη να «ευνοούν την επεξεργασία κατάλληλων κατευθυντήριων αρχών που να προστατεύουν το παιδί από την ενημέρωση και το υλικό που βλάπτει την ευημερία του». Η σύμβαση αυτή έχει ψηφιστεί και στην Ελλάδα.

Το ξύλο ΔΕΝ βγήκε από τον παράδεισο...

Εδώ και δεκαετίες η πειθάρχηση των παιδιών (και) με φυσικό-σωματικό τρόπο (βλ. ξύλο) έχει αποτελέσει θέμα έντονης διαμάχης. Δύο νέες αμερικανικές επιστημονικές μελέτες έρχονται να ρίξουν το βάρος τους υπέρ της άποψης ότι το ξύλο, όσο και αν βραχυπρόθεσμα μπορεί να φέρει αποτελέσματα, μακροπρόθεσμα κάνει κακό.

Και οι δύο μελέτες συμπεραίνουν ότι οι γονείς πρέπει να καταφεύγουν σε εναλλακτικούς τρόπους πειθαρχίας, επειδή μια σειρά από προβλήματα συμπεριφοράς που παρουσιάζονται στους νέους κατά την εφηβεία, σχετίζονται ακριβώς με το ξύλο που έφαγαν όταν ήσαν παιδιά. Οι δύο έρευνες, που δημοσιεύτηκαν στο τεύχος Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου του περιοδικού "Child Development" (Ανάπτυξη Παιδιού), παρακολούθησαν τη ζωή εκατοντάδων παιδιών από την ηλικία των πέντε έως των 16 ετών. Διαπίστωσαν ότι όσο περισσότερο ξύλο δίνουν οι γονείς στα παιδιά και σε όσο μεγαλύτερη ηλικία συνεχίζεται το ξύλο, τόσο πιθανότερο είναι οι νέοι στην εφηβεία τους να εμφανίσουν προβλήματα συμπεριφοράς. Όταν οι γονείς σταματούν έγκαιρα τις ξυλιές, οι νέοι έχουν λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα αργότερα ως έφηβοι. Όπως δήλωσε η καθηγήτρια του αμερικανικού πανεπιστημίου Ντιουκ, Τζένιφερ Λάνσφορντ, επικεφαλής της μιας μελέτης, "με δεδομένα αυτά τα πορίσματα, οι ειδικοί στον τομέα της ψυχικής υγείας και όσοι άλλοι συμβουλεύουν οικογένειες, πρέπει να ενθαρρύνουν τους γονείς να αποφεύγουν να χρησιμοποιούν σωματικές μεθόδους πειθαρχίας. Πρέπει επίσης να βοηθήσουν τους γονείς - ειδικά τις μητέρες που αντιμετωπίζουν υψηλό ρίσκο να προσφύγουν στη σωματική πειθαρχία, επειδή η συμπεριφορά των παιδιών τους είναι δύσκολη ή ζουν σε περιβάλλον με πολύ στρες- να βρουν εναλλακτικούς τρόπους για να πειθαρχήσουν τα παιδιά τους". Σύμφωνα με τις δύο έρευνες, πιο επιρρεπείς να καταφύγουν στο ξύλο, είναι γονείς με χαμηλό εισόδημα, με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, που προέρχονται από μονογονεϊκές οικογένειες, οι οποίοι οι ίδιοι έζησαν σε οικογενειακό περιβάλλον με μεγάλο στρες και που σήμερα ζουν σε επικίνδυνες γειτονιές, οι οποίες ωθούν τα παιδιά τους να γίνονται πιο βίαια, κάτι που παρασύρει και τους γονείς να γίνουν πιο βίαιοι προκειμένου να "φέρουν βόλτα" τα παιδιά τους.

Links: Για τις πρωτότυπες επιστημονικές εργασίες στις διευθύνσεις:
http://www3.interscience.wiley.com/journal/122597254/abstract
http://www3.interscience.wiley.com/journal/122597249/abstract
 

Συγγραφέας Δρακόπουλος Π. (ANA) 

Αναδημοσίευση από  Υγεία, Γονείς και Παιδιά