“Να βλέπομε τον Θεό στο πρόσωπο των παιδιών και να δώσομε την αγάπη του Θεού στα παιδιά”

λόγοι αγίου Προφυρίου:

.
“Να βλέπομε τον Θεό στο πρόσωπο των παιδιών και να δώσομε την αγάπη του Θεού στα παιδιά.
Να μάθουν και τα παιδιά να προσεύχονται. Για να προσεύχονται τα παιδιά, πρέπει να έχουν αίμα προσευχομένων γονέων.
Εδώ πέφτουν έξω μερικοί και λένε: «Εφόσον οι γονείς προσεύχονται, είναι ευσεβείς, μελετούν την Αγία Γραφή και τα παιδιά τα ανάθρεψαν «έν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» (Εφ. 6,4). επόμενο είναι να γίνουν καλά παιδιά». Ορίστε, όμως, που βλέπομε αντίθετα αποτελέσματα λόγω της καταπιέσεως.
Δεν είναι αρκετό να είναι οι γονείς ευσεβείς. Πρέπει να μην καταπιέζουν τα παιδιά, για να τα κάνουν καλά με τη βία. Είναι δυνατό να διώξομε τα παιδιά απ’τον Χριστό, όταν ακολουθούμε τα της θρησκείας με εγωισμό.


Τα παιδιά δεν θέλουν καταπίεση. Μην τα εξαναγκάζετε να σας ακολουθήσουν στην εκκλησία. Μπορείτε να πείτε: «Όποιος θέλει, μπορεί να έλθει τώρα μαζί μου ή αργότερα». Αφήστε να μιλήσει στις ψυχές τους ο Θεός.
Η αιτία που μερικών ευσεβών γονέων τα παιδιά, όταν μεγαλώσουν, γίνονται ατίθασα κι αφήνουν και την Εκκλησία κι όλα και τρέχουν αλλού να ικανοποιηθούν είναι αυτή η καταπίεση που τους ασκούν οι «καλοί» γονείς. Οι τάχα «ευσεβείς» γονείς, που είχαν τη φροντίδα να κάνουν τα παιδιά τους «καλούς χριστιανούς», μ’ αυτή την αγάπη τους, την ανθρώπινη, τα καταπίεσαν κι έγινε το αντίθετο. Πιέζονται, δηλαδή, όταν είναι μικρά τα παιδιά κι όταν γίνουν δεκαέξι χρονών δεκαεφτά ή δεκαοχτώ, φθάνουν στο αντίθετο αποτέλεσμα. Αρχίζουν από αντίδραση να πηγαίνουν με παλιοπαρέες και να λένε παλιόλογα.
Ενώ, όταν αναπτύσσονται μέσα στην ελευθερία, βλέποντας συγχρόνως το καλό παράδειγμα των μεγάλων, χαιρόμαστε να τα βλέπομε.
.
Αυτό είναι το μυστικό, να είσαι καλός, να είσαι άγιος, για να εμπνέεις, να ακτινοβολείς. Η ζωή των παιδιών φαίνεται να επηρεάζεται απ’ την ακτινοβολία των γονέων. Επιμένουν οι γονείς: «Άντε να εξομολογηθείς,­ άντε να μεταλάβεις, άντε να κάνεις εκείνο…», τίποτα δεν γίνεται. Ενώ βλέπει εσένανε. Αυτό που ζεις, αυτό και ακτινοβολείς. Ακτινοβολεί ο Χριστός μέσα σου; Αυτό πηγαίνει στο παιδί σου.
Εκεί βρίσκεται το μυστικό. Κι αν γίνει αυτό, όταν το παιδί είναι μικρό στην ηλικία, δεν θα χρειασθεί να κοπιάσει πολύ όταν μεγαλώσει.
.
Πάνω σε αυτό το θέμα ακριβώς ο σοφός Σολομών χρησιμοποιεί μια ωραιότατη εικόνα, τονίζοντας τη σημασία που έχει το καλό ξεκίνημα, η καλή αρχή, το καλό θεμέλιο. Λέγει σ’ ένα σημείο: «Ο ορθρίσας προς αυτήν (την σοφίαν) ου κοπιάσει πάρεδρον γαρ ευρήσει των πυλών αυτού» (Σοφ. Σολ. 6, 14). Ο «όρθρος προς αυτήν» είναι η από νεαρά ηλικία, απασχόλησις με αυτή, τη σοφία. Σοφία είναι ο Χριστός. Η λέξη «πάρεδρος» σημαίνει «βρίσκεται πλησίον», όταν οι γονείς είναι άγιοι και το μεταδώσουν αυτό στο παιδί και του δώσουν αγωγή εν Κυρίω, τότε το παιδί, ό,τι επιδράσεις κακές κι αν έχει απ’ το περιβάλλον του, δεν επηρεάζεται, διότι έξω απ’ την πόρτα του θα βρίσκεται η Σοφία, ο Χριστός. Δεν θα κοπιάσει, για να την αποκτήσει.
Φαίνεται πολύ δύσκολο να γίνεις καλός, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ εύκολο, όταν από μικρός ξεκινήσεις με καλά βιώματα. Μεγαλώνοντας δεν χρειάζεται κόπος, το έχεις μέσα σου το καλό, το ζεις. Δεν κοπιάζεις, το έχεις ζήσει, είναι περιουσία σου, που τη διατηρείς, αν προσέξεις, σε όλη σου τη ζωή.
.
από το βιβλίο: Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής Χανίων: «Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου – Βίος και Λόγοι». 2007


Το αλίευσα ΕΔΩ

Η διαπαιδαγώγηση των παιδιών κατά τον αγ. Ιωάννη Χρυσόστομο

«Η αιτία της ανατροπής των πάντων, είναι ότι δεν φροντίζουμε τα δικά μας παιδιά. Φροντίζουμε για τα σώματα τους, περιφρονούμε όμως την αγωγή της ψυχής τους».

ένα εξαιρετικό κείμενο, που διαπραγματεύεται πολλά και σημαντικά θέματα σχετικά με την ανατροφή των παιδιώναπό τους γονείς και τους παιδαγωγούς- αναφέρεται στην ηλικία της εφηβείας, στον έλεγχο, τον έπαινο, τον θυμό των παιδιών, τις διασκεδάσεις κ.α.

Ένα κομμάτι της οικογενείας που συγκινούσε ιδιαίτερα τον άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο ήταν τα παιδιά και οι νέοι. Για την καλή η κακή πνευματική στάθμη της νεολαίας έχουν ευθύνη οι μεγαλύτεροι. Μέσα στο περιβάλλον των μεγαλυτέρων ζουν, αναπτύσσονται και διαμορφώνονται οι νέοι.
Ο Χρυσόστομος έχει ανυπέρβλητες περιγραφές και αναλύσεις της καταστάσεως της νεολαίας της εποχής του. Αναφέρει: «Η νεότητα είναι μια δύσκολη ηλικία, που είναι ασταθής, που εξαπατάται εύκολα, επιρρεπής στην πτώση και που απαιτεί πολύ δυνατά χαλινάρια»³⁵. «Η νεότητα είναι άγριο πράγμα… μοιάζει με άλογο αδάμαστο και θηρίο ατίθασο»³⁶. Είναι φωτιά που μεταδίδεται εύκολα και καίει τα πάντα. Μοιάζει με πέλαγος τρικυμιώδες, λόγω της απερισκεψίας και της φυσικής αστάθειας, που την διακρίνει.


Υπάρχουν άνθρωποι, που κάνουν ασχήμιες χειρότερες από εκείνες των άγριων γαϊδουριών, ζώντας σαν μέσα στην έρημο και κλωτσώντας³⁷. Σ’ αυτή την κατάσταση βρίσκεται η πλειοψηφία των νέων. Γι’ αυτό και φώναζε ο άγιος: Πρώτη φροντίδα μας η οικογένεια, τα παιδιά. «Πάντα ημίν δεύτερα έστω της προνοίας των παίδων»³⁸.
.
Κατά τον Χρυσόστομο γονέας δεν είναι αυτός που έφερε παιδιά στον κόσμο, αλλά εκείνος που κουράστηκε να τα αναθρέψει. Όχι το «τεκνοποιείν» αλλά το «τεκνοτροφείν» κάνει τον γονέα. «Γιατί δεν κάνει έναν άνθρωπο πατέρα το γεγονός και μόνο ότι συνετέλεσε να γεννηθεί παιδί, αλλά το να το διαπαιδαγωγήσει σωστά»³⁹.
.
Και τότε ακούονταν παράπονα για την ανησυχητική πορεία των νέων – ανυπακοή, επανάσταση, θράσος, ασέβεια, αναρχία. Βέβαια, πόσο ανησυχητική είναι η κατάσταση σήμερα, που η αμαρτία έχει τεράστια κοινωνική αποδοχή, έχει σχεδόν νομιμοποιηθεί και οι προκλήσεις της είναι πιο έντονες στους ασταθείς νέους! Ο Χρυσόστομος αποδίδει την κατάσταση στην έλλειψη φροντίδας των μεγαλυτέρων και στην ελλιπή αγωγή. «Η αιτία της ανατροπής των πάντων, είναι ότι δεν φροντίζουμε τα δικά μας παιδιά. Φροντίζουμε για τα σώματα τους, περιφρονούμε όμως την αγωγή της ψυχής τους». Ρωτά, ελέγχοντας ο Χρυσόστομος. «Θέλεις παιδί υπάκουο; Από τα πρώτα βήματά του ανάθρεψέ το εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Αν δείχναμε το ίδιο ενδιαφέρον για την πνευματική αγωγή των παιδιών με εκείνο που δείχνουμε για την άλλη κατάρτισή τους θα προλαμβάναμε πολλά κακά.
Το κτίσιμο του χαρακτήρα του παιδιού γίνεται από τους γονείς. Χρειάζονται και οι έλεγχοι, αλλά με διάκριση. Έτσι μπορεί το παιδί να τους αφομοιώσει και να αποκτήσει την απαραίτητη εσωτερική δομή που θα επιτρέψει την ανάπτυξη και ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του. Λέγει ο άγιος Ιωάννης: «Όταν ένας πατέρας κάποιου πάρα πολύ μαλθακού παιδιού, αν είναι άρρωστο του δίνει γλυκίσματα και δροσιστικά και μόνο ο,τι το ευχαριστεί, τίποτε όμως απ’αυτά που χρειάζονται για την αρρώστια του• και όταν μετά ο γιατρός τον ελέγξει, απολογείται λέγοντας: “Τι μπορώ να κάνω; Δεν μπορώ να βλέπω το παιδί να κλαίει”. Φτωχέ και άθλιε και προδότη! Γιατί μόνο πατέρα δεν μπορώ να τον ονομάσω έναν τέτοιο• πόσο καλύτερα θα ήταν για σένα, στενοχωρώντας το παιδί για λίγο να το κάνεις υγιές για πάντα, παρά να κάνεις αυτή την σύντομη ευχαρίστηση το θεμέλιο μιας διαρκούς λύπης»⁴⁰. Με την ικανοποίηση κάθε επιθυμίας του παιδιού το κάνουμε εγωκεντρικό• και με ένα τέτοιο χαρακτήρα θα δυστυχήσει μέσα στον κόσμο. Τονίζει ο άγιος: «Σαν τους γλύπτες να καταβάλλετε κάθε προσπάθεια ώστε να κάνετε τα παιδιά σας θαυμάσια αγάλματα που να μοιάζουν με τον Θεό. Θα γίνουν δε, αν αφαιρείτε απ αυτά κάθε περιττό, αν προσθέτετε ο,τι πρέπει, και κάθε μέρα τα επιθεωρείτε για να δείτε ποιό φυσικό ελάττωμα έχουν για να το εξαλείψετε»⁴¹.

Οι καλοί παιδαγωγοί ενεργούν όπως οι γεωργοί, οι οποίοι κλαδεύουν μερικά φυτά και άλλα τα αφήνουν να μεγαλώσουν. Μερικές φορές τιμωρούν την κακότητα, ενώ ενθαρρύνουν και προάγουν το καλό⁴². Εκείνος που δέχεται την παρατήρηση και την επίπληξη πρέπει να καταλάβει ότι εκείνος που τον επιπλήττει το κάνει με αγάπη και όχι για να τον λυπήσει. Τότε δέχεται τα λόγια, όχι σαν να προέρχονται από οργή αλλά από φροντίδα ενός πατέρα που ανησυχεί. Συμβουλεύει ο άγιος: «Να το τιμωρείς (το παιδί), άλλοτε κοιτάζοντάς το με αυστηρό βλέμμα, άλλοτε λέγοντας του πικρά και υποτιμητικά λόγια και άλλοτε με καλά λόγια και υποσχέσεις… Να υπάρχουν απειλές αλλά να μην πραγματοποιούνται. Το ότι όμως είναι απειλές να μην το αντιλαμβάνεται το παιδί. Η απειλή τότε έχει αποτέλεσμα όταν το παιδί πιστεύει ότι θα πραγματοποιηθεί. Γιατί αν το παιδί που έκανε σφάλμα καταλάβει ότι το απειλείς χωρίς να το τιμωρείς, θα αδιαφορεί. Ας περιμένει να τιμωρηθεί, χωρίς όμως να τιμωρείται, για να μη χάσει τον φόβο της τιμωρίας»⁴³. «Αυτό είναι ακριβώς το χαρακτηριστικό του παιδαγωγού να μη βιάζεται να τιμωρήσει, αλλά να επιδιώκει την διόρθωση και να είναι επιφυλακτικός να επιβάλει τιμωρία»⁴⁴.
Ο Χρυσόστομος θεωρεί αντιπαιδαγωγικό να εκπαιδεύσουμε το παιδί να απωθεί και να αρνείται την οργή του. Πρέπει να του διδάξουμε τρόπους να διοχετεύει δημιουργικά τον θυμό του. Λέει στους γονείς: «Ας έλθουμε στην πολύ κυρίαρχη ψυχική λειτουργία, τον θυμό. Αυτόν δεν πρέπει ούτε να τον εκριζώνουμε εντελώς από το παιδί, ούτε να του επιτρέψουμε να τον χρησιμοποιεί οπουδήποτε αδιακρίτως. Πρέπει να παιδαγωγήσουμε τους νέους με τέτοιο τρόπο από μικρή ηλικία, ώστε όταν αδικούνται αυτοί οι ίδιοι, να υπομένουν και να μην οργίζονται, όταν δε βλέπουν άλλον να αδικείται να επεμβαίνουν με θάρρος και να τον υπερασπίζονται με τα κατάλληλα μέσα»⁴⁵. Πρέπει να εξασκηθεί το παιδί να μην είναι ευέξαπτο και να μπορεί να δεχθεί κάποια απογοήτευση η ματαίωση κάποιας επιθυμίας του, χωρίς να οργίζεται. Όταν το παιδί μάθει να υπομένει μικροζημιές και απογοητεύσεις, θα μπορέσει αργότερα να υπομείνει τις μεγαλύτερες αν επιτρέψει ο Θεός⁴⁶.
Είναι απαραίτητο να προσφέρουμε στο παιδί αβλαβείς διασκεδάσεις και ψυχαγωγία, να το οδηγούμε σε ενάρετους ανθρώπους, να του δείχνουμε τις ομορφιές της φύσεως και της τέχνης και να του δίνουμε κάποια ελευθερία κινήσεως, αφού του πούμε ότι τα άσεμνα και χυδαία θεάματα δεν έχουν καμμιά αξία. «Όταν του τα λέμε όλα αυτά» λέει ο άγιος Πατέρας μας «πρέπει να του δίνουμε πολλά φιλιά και να το αγγαλιάζουμε σφιχτά, για να του δείξουμε την μεγάλη μας αγάπη»⁴⁷.
Η πνευματική ανάπτυξη του παιδιού πρέπει να είναι η κύρια φροντίδα των γονέων. Πρέπει να μη μαθαίνουν μόνο γράμματα και τέχνες για να αποκτήσουν χρήματα αλλά να ανατρέφονται «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Ο άγιος Χρυσόστο μος τονίζει: «Δεν σου λέω να κρατήσεις το παιδί σου ανύπαντρο και να το στείλεις στην έρημο η να το αναγκάσεις να γίνει μοναχός. Όχι δε σου το λέω αυτό. Βέβαια θα το ήθελα και θα ευχόμουν όλοι να δεχθούν να γίνουν μοναχοί. Αλλ’ επειδή φαίνεται βαρύ, δεν επιμένω. Ανάθρεψε, λοιπόν, έναν αθλητή του Χριστού και μάθε τον και σαν άνθρωπος του κόσμου να είναι ευσεβής από μικρός»⁴⁸.
.
Για την αξία του παραδείγματος των μεγαλυτέρων αφιερώνει πολλές σελίδες ο Χρυσόστομος. «Σε όποιο έδαφος τοποθετηθεί το φυτό, τέτοιο καρπό παράγει»⁴⁹. «Πως θα μπορέσεις να διορθώσεις τον γιο σου, να δώσεις τις πρέπουσες συμβουλές σε άλλον που είναι αμελής, αφού συ ο ίδιος, που βρίσκεσαι σε προχωρημένα γηρατειά, κάνεις τέτοιες ασχήμιες; Αυτά τα λέω και επικρίνω τους ηλικιωμένους, όχι για να απαλλάξω από κάθε κατηγορία και μομφή τους νέους, αλλά μέσω των πρώτων να προφυλάξω τους δεύτερους»⁵⁰. «Πως λοιπόν ο πατέρας θα μάθει στους άλλους να συγκρατούν αυτό το πάθος τους, την αυθάδεια και την οργή, όταν ο ίδιος δεν έχει μάθει να συγκρατείται»⁵¹. «Μάλλον εμείς πρέπει να έχουμε παιδαγωγούς και όχι εκείνα, δηλαδή τα παιδιά, αφού τα λάθη τους δεν μπορούν να είναι μεγάλα, ενώ τα δικά μας είναι πάρα πολύ μεγάλα»⁵². «Όλη η κακία των παιδιών μας προέρχεται από την δική μας αμέλεια και επειδή δεν τα οδηγούμε απ’ την αρχή και από την μικρή ηλικία στον δρόμο της ευσεβείας»⁵³.
.
από το άρθρο: “Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και η οικογενειακή ζωή” του  Αρχ. Εφραίμ, Καθηγουμένου Ι. Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου- (εδώ, όπου και οι παραπομπές)

Το αλίευσα ΕΔΩ

Γονείς, στρώστε συχνά το οικογενειακό τραπέζι!….

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Περνάμε, αναμφίβολα, δύσκολες οικονομικά εποχές με τριάντα σχεδόν τοις εκατό ανέργους άνδρες και γυναίκες και διπλάσιο ποσοστό νεολαίας…

Περνάμε, αυτό μετράει διαχρονικά ακόμη περισσότερο κατά την ταπεινή μου γνώμη, δύσκολες ψυχολογικά εποχές που θα στιγματίσουν βαθειά τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.

Κατέθεσα τις προάλλες εδώ μερικές σκέψεις μου με το τίτλο «εμείς TV και καναπέ, η νεολαία ανεργία και φραπέ!…»

Τα παιδιά που τρώνε σε οικογενειακό τραπέζι αποκτούν αυτοπεποίθηση

Tα παιδιά που μιλάνε στο οικογενειακό τραπέζι αναπτύσσουν καλύτερες επικοινωνιακές δεξιότητες αναφέρει το βρετανικό Εθνικό Ιδρυμα κατά του Αναλφαβητισμού, ενώ έχουν αυξημένη αυτοπεποίθηση… Στο συμπέρασμα αυτό, αναφέρει δημοσίευμα του BBC, κατέληξαν οι ειδικοί αναλύοντας τα συμπεράσματα μελέτης που έγινε σε 35.000 μικρούς Βρετανούς.
Παρά τη σημασία της επικοινωνίας, ο ένας στους τέσσερις μικρούς Βρετανούς δεν τρώει στο τραπέζι με την οικογένειά του.

Νίκησα καρκίνο και «μισή» μήτρα!

Η 30χρονη Ελληνίδα διηγείται πώς κατάφερε να γίνει μητέρα

Από το «πω, πω, τι έπαθα, γιατί να με βρει εμένα τέτοιο κακό;», στη μάχη και τελικά στο «απολαμβάνω ένα δώρο Θεού, είμαι μια ευτυχισμένη χαζομαμά! Κρατώ στα χέρια μου το πρώτο μου παιδάκι.» Δεν το πίστευα ότι παρά την κατάστασή μου, χωρίς τράχηλο, κυοφορούσα. Έβλεπα την κοιλιά μου να μεγαλώνει και αναρωτιόμουν: «Αυτό συμβαίνει σε μένα;». Αργότερα, όταν πια ένιωθα το μωρό να κλωτσά μέσα μου, πείστηκα. Η χαρά μου τότε έγινε απερίγραπτη! Εδώ και λίγες μέρες απολαμβάνω ένα δώρο του Θεού, είμαι μια ευτυχισμένη χαζομαμά! Κρατώ στα χέρια μου το πρώτο μου παιδάκι.

Στο πρώτο άκουσμα, όταν οι γιατροί σου λένε ότι έχεις προχωρημένη κακοήθεια στον τράχηλο, σου έρχεται κεραμίδα. Λες το αυτονόητο, «πω, πω, τι έπαθα, γιατί να με βρει εμένα τέτοιο κακό;». Από την πρώτη στιγμή ωστόσο, πριν από δύο χρόνια, πίστεψα πως θα καταφέρω να το ξεπεράσω όλο αυτό. Μπόρεσα να το αντιμετωπίσω πιο ψύχραιμα, μόλις σκέφτηκα πως δεν είμαι και η μοναδική σ΄ όλο τον κόσμο που έρχεται αντιμέτωπη με κάτι τόσο άσχημο. Μπορεί στον καθένα, ανεξαρτήτως ηλικίας, να τύχει. Έπρεπε λοιπόν να μεταβώ σε ειδικό κέντρο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι γιατροί υποχρεώθηκαν να προχωρήσουν σε ριζική τραχηλεκτομή, αλλά και αφαίρεση λεμφαδένων. Ευτυχώς δεν επέλεξαν να αφαιρέσουν και τη μήτρα μου στο σύνολό της, ακριβώς για να μη μου στερήσουν τη δυνατότητα να μπορέσω να κάνω ένα παιδί.

Πάλευα με τον φόβο

Έβαζα για καιρό στην άκρη τις κακές σκέψεις για την υγεία μου. Προτιμούσα να παλεύω με το κυρίαρχο μέσα μου συναίσθημα, τον φόβο. Δεν ήξερα αν θα μπορούσα να φέρω αυτό το μωρό στον κόσμο. Στο μυαλό μου όμως δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μόνο αυτή η επιθυμία μου, να γίνω πάση θυσία μητέρα! Πράγματι, τρεις μήνες αφότου επέστρεψα υγιής πια στην Ελλάδα, το πήρα απόφαση να κάνουμε επιτέλους πράξη με τον σύζυγό μου το όνειρό μας. Ανέκαθεν ήταν πιο ψύχραιμος από εμένα και τον είχα πάντα στο πλευρό μου. Το ίδιο και τους γονείς μου. Αλλά και ο γιατρός μου με στήριξε, εξαρχής. «Μην ανησυχείς, ό,τι και να γίνει παιδί θα κάνεις!», με εμψύχωνε, την ώρα που εγώ είχα το δικό μου, εμφανέστατο άγχος, για το αν θα μπορέσω τελικά να μείνω έγκυος με «μισή» μήτρα!

Υψηλού κινδύνου

Μόλις πια, δόξα τω Θεό, με την κατάλληλη ιατρική βοήθεια και την υποβοηθούμενη γονιμοποίηση, τα κατάφερα, τότε ήταν που το στρες και η φόρτισή μου κορυφώθηκαν: γνώριζα εκ των προτέρων ότι η εγκυμοσύνη μου θα ήταν υψηλού κινδύνου, πως θα χρειαζόταν να περάσω από πολλά ενδιάμεσα ψυχοφθόρα στάδια. Στο πρώτο δίμηνο ακόμα δεν είχα καταλάβει καλά καλά τι γινόταν, απλώς πρόσεχα τον εαυτό μου, όπως κάνουν όλες οι εγκυμονούσες. Όσο όμως το παιδί μεγάλωνε και εγώ έπαιρνα κιλά, ο γιατρός μου μού συνιστούσε να προσέχω ακόμα περισσότερο από μια συνηθισμένη έγκυο, ακριβώς λόγω της ιδιαίτερης κατάστασής μου. Από τότε όλα έγιναν εξαιρετικά δύσκολα για μένα, αφού έπρεπε πλέον να μην κυκλοφορώ καθόλου. Ουσιαστικά έμεινα κατ΄ οίκον όλο αυτό το διάστημα της εγκυμοσύνης μου, μονίμως ξαπλωμένη από τον έκτο μήνα, τον τελευταίο ενάμιση- ώσπου να γεννήσω με καισαρική- παρέμεινα στο νοσοκομείο. Αυτό ήταν και το λιγότερο που με απασχόλησε, το ίδιο κι ότι χρειάστηκε να αφήσω στην άκρη επί μήνες την κοινωνική μου ζωή και τη δουλειά μου.

Το τάμα

Τώρα πια, που σε λίγες μέρες θα επιστρέψουμε στο σπίτι μας, δεν μένει παρά να πάω να εκπληρώσω κι εγώ το τάμα μου στην Παναγία. Η πίστη με βοήθησε πολύ στη διάρκεια αυτής της μεγάλης περιπέτειας στην υγεία μου. Είναι αλήθεια πως θέλει χαρακτήρα, να το πάρεις απόφαση, να το παλέψεις: εσωτερική δύναμη που στο τέλος σε εκπλήσσει και εσένα, γιατί δεν πίστευες ότι θα την είχες μέσα σου! Αυτό θα ήθελα, αν μου επιτρέπεται, να πω τώρα που είμαι μια χαρά, απολύτως υγιής και δυνατή, και στις άλλες γυναίκες που αντιμετωπίζουν τον καρκίνο: να μη το βάζουν ποτέ κάτω, να μην κλονίζεται με τίποτα το ηθικό τους. Σήμερα η επιστήμη έχει προοδεύσει σε μεγάλο βαθμό. Κρίσιμο είναι και η ίδια η ασθενής να πιστέψει πως αξίζει πραγματικά να το προσπαθήσει περισσότερο. Η δική μου περίπτωση μαρτυρά αδιάψευστα πως τίποτα τελικά δεν είναι ακατόρθωτο! Προσωπικά, θέλω και το αγοράκι μου να είναι γερό, τυχερό σαν κι εμένα και τον πατέρα του τώρα. Η επιστήμη έχει προοδεύσει. Κρίσιμο είναι και η ίδια η ασθενής να πιστέψει πως αξίζει πραγματικά να το προσπαθήσει περισσότερο.

Από τις ελάχιστες περιπτώσεις σε όλο τον κόσμο

Η περίπτωση της «Μαρίας» μιας γυναίκας 30 ετών, πρώην καρκινοπαθούς, που ζει στην περιφέρεια και για λόγους κοινωνικούς δεν ήθελε να μιλήσει επώνυμα, είναι σπάνια διεθνώς. Κατάφερε, δίχως τράχηλο, να γεννήσει και πιθανότατα είναι η πρώτη στην Ελλάδα. Την παρακολούθησαν σε όλη αυτή την περίοδο ο γυναικολόγος ενδοκρινολόγος κ. Εμμανουήλ Καπετανάκης, ο γιος του Βασίλης και η υπόλοιπη ομάδα τους. «Είναι λίγες, μετρημένες παγκοσμίως μέχρι τώρα οι παρόμοιες εγκυμοσύνες γυναικών, δηλαδή που ξεπέρασαν οριστικά, χωρίς μεταστάσεις, την κακοήθη νόσο που εμφάνισαν και μπόρεσαν να γεννήσουν. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι πως ακόμα και γυναίκες στις οποίες έχει διαγνωστεί καρκίνος στο γεννητικό σύστημά τους είναι τελικά σε θέση με την κατάλληλη χειρουργική επέμβαση, ιατρική θεραπεία και συνεχή παρακολούθηση να τεκνοποιήσουν, χωρίς να διακινδυνέψουν την υγεία τους. Μπροστά τους, ωστόσο, έχουν να ξεπεράσουν τρία εξίσου δύσκολα στάδια: σε πρώτη φάση να υπερνικήσουν χειρουργικά το εμπόδιο της ίδιας της νόσου.

Κατόπιν, να μείνουν έγκυοι χωρίς τράχηλο παρά μόνο με τη μήτρα τους, με υποβοηθούμενη γονιμοποίηση. Και τρίτον, αυτή η εγκυμοσύνη τους να προχωρήσει ομαλά μέχρι τέλους, πράγμα κρίσιμο και σπάνιο, γιατί συνήθως οι γυναίκες αυτές αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο αποβολών ή άλλων επιπλοκών, παίρνουν φάρμακα ακριβώς για να τις αποφύγουν», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Εμμανουήλ Καπετανάκης. Μετά και την ευτυχή κατάληξη στην προκειμένη πρόσφατη περίπτωση που ανέλαβε, ο ίδιος έχει κάθε λόγο να νιώθει ικανοποίηση: «Σήμερα η γυναίκα αυτή έχει πετύχει κάτι που αρχικά φάνταζε πάρα πολύ δύσκολο. Στον καρκίνο του τραχήλου συνήθως αφαιρείται τελείως και η μήτρα, οπότε αποκλείεται η δυνατότητα για τεκνοποίηση. Προσωπικά, έχω κάνει χιλιάδες περιστατικά, είκοσι χρόνια τώρα, αλλά όχι κάτι αντίστοιχο προηγουμένως. Ήταν, λοιπόν, και για μένα ένα προσωπικό στοίχημα, που ευτυχώς κερδήθηκε!»

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ
Πηγή: BeStrong.org.gr – 09.04.12
Το αλίευσα ΕΔΩ

Προς κάθε ανώμαλο που βρίσκεται εντός της Βουλής.

«Μου θυμίζει μια ταινία που είδα πρόσφατα... Μετά τον πόλεμο στην Ιταλία παρελαύνουν οι στρατιώτες που πολέμησαν και οι Ιταλίδες μάνες με τα παιδάκια τους και τους χειροκροτούν. Κάποιοι τα χαϊδεύουν, τους πιάνουν τα ποδαράκια κλπ καταλαβαίνετε τώρα... Και μάλιστα οι Ιταλίδες μάνες τα σπρώχνουν κιόλας! Μια Αμερικανίδα μάνα βλέπει το σκηνικό και ρωτάει: "μα τι μάνες είναι αυτές; Να σπρώχνουν τα παιδιά τους;" και μια άλλη Ιταλίδα της απαντά: "ε, τι να κάνουν; Από το να τα δούνε νεκρά...."»
(τάδέ έφη Καρατζαφύρερ)

Ανοικτή επιστολή μιας Ελληνίδας μάνας προς κάθε ανώμαλο που βρίσκεται εντός ή εκτός του Ευρωκοινοβουλίου της Βουλής των...Ελλήνων, αλλά και προς κάθε έναν που προσπαθεί να καλλιεργήσει στον Έλληνα πνεύμα και φρόνημα ηττοπάθειας και εκπόρνευσης ως "αναγκαίο κακό":

"Προς κάθε ΕΛΛΗΝΙΔΑ,
Με αφορμή την συνέντευξη του Γιώργου Καρατζαφέρη στην εκπομπή του κ. Παπαδάκη στον ΑΝΤ1 στις 13/12/11, όπου ανέφερε ότι είμαστε στη θέση των μανάδων που πρέπει να εκπορνεύσουν τα παιδιά τους, προκειμένου να μην πεθάνουν από την πείνα (!), καλώ, προσκαλώ και προκαλώ ΟΛΕΣ τις Ελληνίδες μητέρες, γιαγιάδες και μέλλουσες μανούλες να ορθώσουν τη φωνή τους -με όποιον τρόπο μπορούν- και να κάνουν σαφές σε κάθε επίδοξο διεστραμμένο Δυτικο-Ευρωπαίο ή ημεδαπό που θεωρεί ότι η φτώχεια θα μάς οδηγήσει στο να εκπορνεύσουμε τα παιδιά αυτής της χώρας, πως οι ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ από την αρχαία ήδη εποχή προτιμούν να πεθάνουν τα παιδιά τους και οι ίδιες παρά να λυγίσουν στη δύναμη οποιουδήποτε εισβολέα!!

Οι Σπαρτιάτισσες δέχονταν μόνο τη Δόξα ή το θάνατο από τα παιδιά τους στα πεδία των μαχών, οι Σουλιώτισσες τα έπαιρναν μαζί τους στο γκρεμό προκειμένου να μην παραδοθούν, οι Αντάρτισσες πήραν τα όπλα για τη Λευτεριά!

Εγώ προσωπικά δηλώνω:
1) Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν διεστραμμένο Δυτικο-ευρωπαίο ή ημεδαπό ούτε καν να διαννοηθεί ότι υπάρχει περίπτωση να μπορέσει να πλησιάσει τα παιδιά μου!!!

2) Οι οικονομικές δυσκολίες όχι μόνο δεν θα με οδηγήσουν στην εκπόρνευση των παιδιών μου αλλά με έχουν ήδη βγάλει στο δρόμο, στον υπέρτατο αγώνα για την ανατροπή της συγκεκαλυμμένης δουλείας στην οποία μάς έχουν οδηγήσει οι πολιτικοί μας από τη δολοφονία του Καποδίστρια και μετά, αλλά και για την αποτίναξη κάθε πλαστού χρέους απειλεί την εθνική μας κυριαρχία και αξιοπρέπεια!

3) Προειδοποιώ κάθε επίδοξο διεστραμμένο εισβολέα αλλά και όποιον από τους πολιτικούς νομίζουν ότι έχουμε τα πάντα για πούλημα, ότι ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!!!

Η οικογένειά μου και εγώ όχι μόνο δεν είμαστε προς πώληση αλλά είμαι διατεθειμένη και ικανή -αν χρειαστεί- να κόψω οποιοδήποτε κεφάλι, οποιουδήποτε έχει αρρωστημένες βλέψεις για τα παιδιά μου!

4) Δεν φοβάμαι κανένα νομικίστικο τερτίπι μπορεί να σκαρφιστεί οποιοσδήποτε αήθης διανοηθεί να με διώξει ποινικά για το κείμενο αυτό! Είμαι σίγουρη, ότι θα βρεθούν δεκάδες γυναίκες και άντρες δικηγόροι, οι οποίοι οικοιοθελώς θα υπερασπιστούν το αναφαίρετο δικαίωμά μου να προστατεύω την σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών μου!

Όχι μόνο σας επιτρέπω αλλά και σας παρακαλώ να διαδώσετε με κάθε τρόπο τις δηλώσεις μου αυτές (σε blogs, ιστότοπους, εφημερίδες, κ.α.), ώστε να διαβαστούν από όσους περισσότερους γίνεται εντός και εκτός συνόρων! Θα χαρώ ακόμα περισσότερο εάν, όσοι συμφωνείτε, το προσυπογράψετε!

Μετά τιμής,
Βασιλική Ιακ. Μαύρου
μητέρα τριών παιδιών (3-10-13 χρόνων).

(Υ.Γ.: Το επίμαχο βίντεο υπάρχει στο webtv του ΑΝΤ1, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα κυκλοφορήσει παντού! Παρακαλείται όποιος γνωρίζει τον τρόπο, να το επισυνάψει στο κείμενό μου.Ευχαριστώ!)"

Τρίτη 13/12/2011 Αντ1 (εκπομπή Παπαδάκη)
"ε, τι να κάνουν; Από το να τα δούνε νεκρά...."

Δείτε ποιοι είναι αυτοί που ανέλαβαν εργολαβικά την σωτηρία της πατρίδας μας...

 http://youtu.be/IF-J62vyVqo

Το αλίευσα ΕΔΩ

«Περί κενοδοξίας καί ἀνατροφῆς τῶν τέκνων» ( Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος)

«Περί κενοδοξίας καί ἀνατροφῆς τῶν τέκνων» ( Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος)

Στο πρῶτο τμῆμα τῆς πραγματείας του «Περί κενοδοξίας και ανατροφής των τέκνων», ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, δείχνει ὅτι ἡ ἀγωγὴ τῶν νέων ἐπηρεάζεται ἀποφασιστικὰ ἀπὸ τὴν ἐπικρατοῦσα πράξη ζωῆς, ἀπὸ τὸν τρόπο ζωῆς καὶ σκέψεως τῶν μελῶν τῆς ὁμάδος, μέσα στήν ὁποίαν ἀναπτύσσεται ὁ νέος. Στό κλῖμα τῆς ζωῆς αὐτῆς τῆς ὁμάδος ἀναπνέει καὶ ἀναπτύσσεται ὁ νέος, καὶ ἀναποτρέπτως ἡ ἠθικὴ του ποιότητα, ἡ πνευματικὴ του ὀντότητα, προσδιορίζονται ἀπ’ αὐτὸ τὸ κλῖμα. Τὴν νοσηρότητα τοῦ κλίματος αὐτοῦ ἐντοπίζει ὁ Χρυσόστομος στήν κενοδοξία, στή ματαιοδοξία δηλαδή, στήν ἐσφαλμένη ἀντιλήψη περὶ ἀξιοπρέπειας καὶ στή συνδεδεμένη μὲ αὐτὴ τάση γιά ἐπίδειξη πλούτου, ἐνδυμάτων, σπιτιῶν, ἐπιπλώσεων.

Ἀναφέρεται κατ’ ἀρχὴν στή συνήθεια πού εἶχε ἐπικρατήσει μεταξὺ τῶν πλουσίων νά κάμνουν ἐπίδειξη τῶν οἰκονομικῶν τους δυνατοτήτων, χρηματοδοτώντας θεατρικὲς παραστάσεις ἤ ὀργανώνοντας ἀγῶνες ἱπποδρόμου. Κίνητρο γι’ αὐτὰ ἦταν τὰ χειροκροτήματα, οἱ ἐπευφημίες τοῦ λαοῦ, ἡ δόξα. Ὁ ἀνταγωνισμὸς αὐτὸς στήν ἐπίδειξη οἰκονομικῆς δυνάμεως εἶχε φθάσει σὲ τέτοιο σημεῖο, ὥστε μερικοὶ μόνο καὶ μόνο γιά νά μὴ δυσφημισθοῦν, ἔφθαναν στήν πτώχευση καὶ στήν ἀθλιότητα, σκορπώντας τὰ χρήματά τους ἀλόγιστα σ’ αὐτές τίς ἐκδηλώσεις, τή στιγμή πού ὑπῆρχε πλῆθος ἀνθρώπων πού πέθαιναν ἀπὸ τὴν πεῖνα.

Ἡ τάση ὅμως αὐτὴ γιά ἐπίδειξη δέν ἦταν γνώρισμα ὀλίγων πλουσίων μόνον. εἶχε καταλάβει ὅλα τὰ στρώματα τῆς κοινωνίας. Ἀκόμη καὶ οἱ φτωχοὶ ἐφρόντιζαν νά ἀγοράζουν τὰ καλύτερα ἐνδύματα, τὰ καλύτερα ἔπιπλα καὶ σκεύη, γιά....
νά ἐπιδεικνύονται. Ἀκόμη καὶ ὑπηρεσία εἰς τὸ σπίτι προσελάμβαναν, γιατὶ ἐνόμιζαν ὅτι ἡ αὐτοεξυπηρέτηση ἐμείωνε τὴν κοινωνικὴ τοὺς ὑποστάση.

Πολλοί, ἐνῶ πεινοῦσαν, δέν ἐφρόντιζαν γιά τή διατροφή τους παρὰ γιά τὴν κοινωνικὴ τους ἀξιοπρέπεια, γιά νά δείξουν ὅτι εἶναι κάτι, ὅτι εἶναι καλοστεκούμενοι. Ὁ ἰδανικὸς κοινωνικὸς τύπος, ὁ ἐπιτυχημένος, ὁ ἀξιοθαύμαστος δέν ἦταν ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος, ὁ συνετός, ὁ πνευματικὰ καλλιεργημένος, ἀλλὰ ὁ πλούσιος, ὁ βολεμένος οἰκονομικά.

Ἀγανακτεῖ γιά τὴν καταστάση αὐτή ὁ Χρυσόστομος. ὅλα αὐτά, λέγει, εἶναι ἐξωτερικὰ καὶ δέν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο, δέν χαρακτηρίζουν τὸν ἄνθρωπο. Ὁ ἰδανικὸς ἄνθρωπος κρίνεται ἀπὸ τὴν ἀρετὴ του. Ἡ ἀρετὴ δίνει ἀξιοπρέπεια, τιμὴ καὶ δόξα. «τοῦτο εὐσχημοσύνη, τοῦτο δόξα, τοῦτο τιμή». Καὶ στο σημεῖο αὐτό, συνδέοντας ἔτσι τὴν κενοδοξία μὲ τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν, παρατηρεῖ ὅτι αἰτία ὅλων τῶν κακῶν εἶναι ὅτι τὰ παιδιὰ μεγαλώνουν μέσα στό νοσηρὸ αὐτὸ κλῖμα καὶ ἐπηρεάζονται ἀπ’ αὐτό.

Μόλις γεννηθεῖ τὸ παιδὶ οἱ γονεῖς κάνουν τὸ πᾶν, ὄχι γιά νά βροῦν τὸν κατάλληλο τρόπο τῆς διαπαιδαγώγησής του, ἀλλὰ γιά νά τὸ καλλωπίσουν, νά τὸ ντύσουν, καὶ νά τοῦ ἀγοράσουν χρυσαφικά. Δέν φροντίζουν νά βγάλουν ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ παιδίου αὐτὴ τή μανία, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ εἰσάγουν τὸν ἔρωτα τῶν χρημάτων καὶ τή φροντίδα γιά ἀνώφελα πράγματα. Καὶ εἶναι ἡ παιδικὴ ἡλικία, ἡ πρώτη ἡλικία, τὸ πιὸ πρόσφορο ἔδαφος γιά νά φυτεύσει κανεὶς εἴτε τὴν ἀρετὴ εἴτε τὴν κακία. Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀνυπολόγιστη ἡ εὐθύνη τῶν γονέων, ὅταν ἀμελοῦν γιά τὴν ὀρθὴ καὶ ἐγκαίρη διαπαιδαγώγηση τῶν παιδιῶν τους.

 Αγία Ζώνη

vatopaidi.wordpress.com

Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2011/09/blog-post_23.html#more

Το κατηγορώ ενός παιδιού προς τους γονείς του

Πατέρα και μητέρα, πρώτα θέλω να σας ευχαριστήσω και ύστερα να σας κατηγορήσω, για ότι κάνατε για μένα.

Πώς να το πω; Μου δώσατε πολλά. Τα ρούχα, ποτέ δε μου έλειψαν. Εσείς φροντίσατε να μορφωθώ. Εσείς με στείλατε στο χοροδιδασκαλείο να μάθω μουσική. Εσείς στο κολυμβητήριο, εσείς στα σχολεία ξένων γλωσσών. Με θρέψατε σαν το θρεφτάρι, με στολίσετε και μ’ μάθατε να καμαρώνω σαν το παγώνι. Το γνωρίζω, ήμουν το είδωλό σας, η μεγάλη σας αδυναμία, ο θεός σας. Ποτέ δε μου αρνηθήκατε τίποτα. Ότι ζήτησα το πήρα. Και ότι ήθελα το έκανα. Ποτέ δεν θυμάμαι να μου είπατε ένα όχι. Ότι ώρα ήθελα έφευγα από το σπίτι. Και όσες φορές γύριζα στο σπίτι αργά το βράδυ, εσείς πάντα σιωπούσατε. Ποτέ δεν υψώσατε τη φωνή σας να διαμαρτυρηθείτε. Τα μόνα λόγια που θυμάμαι είναι η επωδός των λόγων σας: «αυτό που εγώ στερήθηκα στην ηλικία σου, εσύ να μη το στερηθείς».

Όμως πρέπει να γνωρίζετε πως τώρα σας κατηγορώ. Ναι, σας κατηγορώ εγώ, το παιδί σας. Όλα μου τα δώσατε, και εκείνα ακόμα που δεν θα έπρεπε. Στα παιδικά μου χέρια άμετρος ευδαιμονισμός και απόλυτη ελευθερία ήταν δίκοπο μαχαίρι που πλήγωσαν το κορμί μου και μάτωσαν την ψυχή μου. Όλα μου τα δώσατε και όμως μου αρνηθήκατε το ένα. Δεν μου δώσατε το Θεό!

Παραμελήσατε να με μάθετε να προσεύχομαι σ’ Αυτόν. Δεν σύρατε τα βήματά μου στον Ιερό Ναό να εκκλησιαστώ και να μεταλάβω των Αχράντων Μυστηρίων. Δεν μου κάνατε λόγο ποτέ για το κατηχητικό και αρνηθήκατε επίμονα να με οδηγήσετε στον Πνευματικό. Δεν με διδάξατε να μελετώ τον νόμο του Θεού. Ποτέ δεν μου είπατε πως η τιμή της αγνότητας είναι ο ατίμητος θησαυρός, που όποιος νέος τον χάσει δεν τον ξαναβρίσκει.

Πότε, αλήθεια, δουλέψατε στην καρδιά μου; Τι κάνατε για την προσωπικότητά μου; Λησμονήσατε, να μου πείτε πως η ζωή δεν είναι ένα αδιάκοπο γλέντι, αλλά ένας συνεχής και αδιάκοπος αγώνας με επιτυχίες και αποτυχίες, με νίκες και ήττες, με ευχάριστα και δυσάρεστα. Για ότι είμαι σήμερα, φταίτε εσείς.

Σας συγχωρώ, αλλά δεν θα σταματήσω να σας κατηγορώ!

Το παιδί σας

Πηγή: Τάλαντο
Φωτογραφία: drothman
Το αλίευσα ΕΔΩ http://istologio.org/

Τι έλεγε ο Πλούταρχος περί αγωγής

  ...  Θα συμβούλευα σ' όσους επιθυμούν να γίνουν πατέρες ένδοξων παιδιών να μη συζούν μ' όποιες γυναίκες τύχει, με πόρνες λόγου χάρη. Όσοι δεν έχουν γεννηθεί από καλούς γονείς τη ντροπή της κακής καταγωγής θα 'χουν συντροφιά, την ντροπή αυτή θα εκμεταλλεύεται όποιος θέλει να τους σαρκάσει και να τους εξουσιάσει...
...Γνήσιες Ελληνίδες να είναι στο φρόνημα οι μάνες. Όπως το σώμα του παιδιού θέλει διάπλαση για να διαμορφωθεί έτσι και η ψυχή του είναι εύπλαστη και ρευστή και τυπώνονται βαθειά όσα μαθαίνει...
...Κι οι συναναστροφές των παιδιών είναι σημαντικές. Να έχουν καλούς τρόπους, να μιλούν καθαρά ελληνικά και να μην κουβαλούν την προστυχιά του βάρβαρου και κακού χαρακτήρα γιατί δεν το λέει άδικα η παροιμία: «αν κατοικήσεις με κουτσό θα μάθεις να κουτσαίνεις»...

...Να ζητάμε για τα παιδιά μας δασκάλους που στη ζωή τους στέκονται αδιάβλητοι κι είναι άριστοι στο ήθος και την κατάρτισή τους. Πηγή της αρετής είναι το να τύχει κανείς κατάλληλης παιδείας...
...Η ευγενική καταγωγή είναι καλή αλλά εξαρτάται από τους προγόνους. Ο πλούτος είναι πολύτιμος αλλά εξαρτάται από την τύχη -από αυτούς που τον κατείχαν έφυγε πολλές φορές και πήγε σε πολλούς που δεν τον περιμένανε. Ύστερα τον μεγάλο πλούτο σημαδεύουν οι κακούργοι κι οι συκοφάντες μιας κι οι χειρότεροι ακόμα μπορούν να γίνουν πλούσιοι. Η δόξα είναι σεβαστή αλλά αβέβαια. Η ομορφιά είναι περιμάχητη αλλά λιγόχρονη. Η υγεία είναι πολύτιμη μα ευμετάβλητη. Η σωματική δύναμη είναι ζηλευτή αλλά ακάλυπτη μπροστά στις αρρώστιες και τα γηρατειά -κι εκείνος που περηφανεύεται για τη σωματική του δύναμη ας στοχαστεί τ δύναμη των ζώων (των ταύρων, των λιονταριών, των ελεφάντων) που τον ξεπερνούν. Μονάχα η παιδεία απ' τ' ανθρώπινα είναι θεία και μένει αθάνατη. Δυο είναι τα σπουδαιότερα στην ανθρώπινη φύση: ο νους κι ο λόγος...
...Όσοι για τους σοφούς είναι απαράδεκτοι, για τον όχλο είναι ευχάριστοι. Όσοι καταφέρνουν στους όχλους να μιλούν χαριτωμένα κι αρεστά, οι λαοπλάνοι, γίνονται στη ζωή τους άσωτοι και φιλήδονοι...
...Με το ν' αφήνεις τα παιδιά να λένε ό,τι θέλουν τα συνηθίζεις στην ματαιολογία και στην ανοητολογία...
...Επαινούν όσα έγιναν με ασφάλεια και μέθοδο, αλλά θαυμάζουν όσα έγιναν με τον κίνδυνο της τόλμης. Την ίδια γνώμη έχω και για την ψυχική διάθεση. Ούτε θρασύς πρέπει να είναι κανείς, ούτε άτολμος και να σαστίζει γιατί το θράσος οδηγεί σε αναισχυντία και η δειλία καταντάει δουλικότητα. Η τέχνη είναι το ν' ακολουθεί κανείς τον μέσο δρόμο, αυτό είναι το πιο όμορφο...
...Για τη φροντίδα του σώματος οι άνθρωποι βρήκαν τη γυμναστική και την ιατρική απ' τις οποίες η μια φυλάγει τη δύναμη κι η άλλη την υγεία. Για τις αρρώστιες και τα πάθη της ψυχής είναι η φιλοσοφία. Μ' αυτήν υπάρχει, μ' αυτήν μαθαίνει ποιο είναι το ωραίο, ποιο το αισχρό, ποιο το δίκαιο και ποιο το άδικο...
...Το πιο μεγάλο απ' όλα είναι να μη χαίρεσαι υπερβολικά στην ευτυχία, να μη λυπάσαι υπερβολικά στις συμφορές, ούτε στις ηδονές να καταντάς έκλυτος, ούτε στους θυμούς να γίνεσαι παράφορος και θηριώδης...
...Δεν είναι σωστό τη σωματική αγωγή να παραβλέπουν αλλά να στέλνουν τα παιδιά τους οι γονείς σε γυμναστές ώστε να εξασκηθούν για την ομορφιά των κορμιών τους και για να 'χουν δύναμη. Το θεμέλιο των καλών γηρατειών είναι η σωματική υγεία στην παιδική ηλικία...
...Τα υπάρχοντα των νικημένων στις μάχες, είναι βραβεία πεσμένα μπροστά στα πόδια των νικητών. Δεν αντέχουνε στον πόλεμο όσοι ανατράφηκαν στον ίσκιο. Ένας εκπαιδευμένος στρατιώτης κάνει πέρα τις εχθρικές φάλαγγες...
...Πρέπει να καθοδηγούμε τα παιδιά με συμβουλές και με κατάλληλα λόγια κι όχι, μα το Δία, με κακοποιήσεις και ξυλοδαρμούς γιατί αυτά ταιριάζουν να γίνονται σε δούλους κι όχι σε ελεύθερους ανθρώπους...
...Και τα πολλά εγκώμια βλάπτουν, έτσι τα παιδιά περηφανεύονται, ξιπάζονται κι αποβλακώνονται...
...Με το να πιέζουν τα παιδιά τους σε όλα να πρωτεύουν, εκείνα καταλήγουν ν' απηυδήσουν και χάνουν την όρεξη για μάθηση...
...Να δίνουμε χρόνο στα παιδιά μας ν' αναπαύονται από την αδιάκοπη μάθηση, να μη ξεχνάμε πως η ζωή μοιράζεται στη δράση και την ανάπαυση...
...Κι απ' τις αισχρολογίες ν' αποτρέπουμε τους γιους γιατί «ο λόγος είναι σκιά του έργου» κατά το Δημόκριτο. Πρέπει να γίνουν κοινωνικοί κι ομιλητικοί γιατί τίποτε δεν είναι πιο αντιπαθητικό απ' την απομονωτική συνήθεια. Τα παιδιά δεν θα 'ναι αντιπαθητικά αν στις συζητήσεις τους δεν είναι απόλυτα και μονοκόμματα γιατί πρέπει κανείς να ξέρει να νικά αλλά και να ηττάται όταν το να νικά είναι βλαβερό...
...Το να συγκρατεί κανείς τη γλώσσα του ας μην το θεωρεί κανείς μικρό και τιποτένιο γιατί είναι σοφό να σωπαίνεις όταν χρειάζεται, όταν η σιωπή είναι καλύτερη από κάθε λόγο... Κανένας δε μετάνιωσε επειδή είχε σωπάσει όταν όλοι μιλούσαν. Ό,τι παρασιωπήθηκε είναι εύκολο να το πεις ό,τι ειπώθηκε όμως δεν μπορεί να παρασιωπηθεί. Χιλιάδες γνώρισα που έπεσαν σε συμφορές απ' τν ακράτεια της γλώσσας τους...
...Θεωρείται άξιο σεβασμού όταν λένε την αλήθεια τα παιδιά γιατί είναι δουλοπρεπές το ψέμα και πρέπει να το μισούν οι άνθρωποι κι είναι ασυγχώρητο ακόμα κι όταν ψεύδονται δούλοι που έχουν κάποιο ήθος...
...Τα σφάλματα των παιδιών είναι μικρά κι επανορθώνονται εύκολα αλλά τα αδικήματα των εφήβων πολλές φορές καταντούν υπερβολικά κι ολέθρια. Ακράτεια στο φαγητό, κλοπή πατρικών χρημάτων, πιοτά και ζάρια, έρωτες και καταστροφές σπιτιών παντρεμένων γυναικών, αυτές τις ορμές πρέπει με απασχολήσεις να δεσμεύσουμε και ν' αναχαιτίσουμε
...Οι μυαλωμένοι πατέρες, σ' αυτή την εποχή της εφηβείας των παιδιών τους, πρέπει πιο πολύ απ' όλους να προσέχουν και να 'ναι έτοιμοι να σωφρονίζουν τους νεαρούς, διδάσκοντας, φοβερίζοντας, παρακαλώντας, φέρνοντας για παράδειγμα εκείνους που καταστράφηκαν για τη φιληδονία τους κι εκείνους που για την υπομονή τους κατέκτησαν δόξα κι επαίνους. Δυο είναι τα στοιχεία που διατηρούν την αρετή: η ελπίδα της τιμής κι ο φόβος της τιμωρίας...
...Οι κόλακες, ράτσα μιαρή, υποκριτές στη φιλία, ξένοι στο θαρραλέο λόγο, γλύφτες των πλουσίων, αλαζόνες προς τους φτωχούς, σαν κάποια τέχνη γοητευτική να τους πηγαίνει προς τους νέους. Όταν γελούν αυτοί που τους ταΐζουν κι οι κόλακες ξελιγώνονται στα γέλια. Ψυχικά κατακάθια και ψεύτικοι σ' όλη τους τη ζωή, ζουν από το γνέψιμο των ισχυρών, ελεύθεροι από τύχη, σκλάβοι από δική τους εκλογή. Όταν τους περιφρονείς κι ούτε καν τους βρίζεις τότε πιστεύουν πως έχουνε βριστεί. Έτσι επιβιώνουν άσκοπα και παρασιτικά...
...Οι πατεράδες να υπομένουν τα σφάλματα των νέων κι αν θυμώνουν γρήγορα να ξεθυμαίνουν γιατί ταιριάζει οξύθυμος να είναι ο πατέρας κι όχι βαρύθυμος. Είναι καλό κάποια από τα σφάλματα να κάνουν πως δεν τα βλέπουν. Φίλων μας σφάλματα τα συγχωρούμε και των παιδιών μας δεν θα συγχωρήσουμε; Πόσες φορές μεθυσμένους δούλους μας δεν τους ελέγξαμε.Πότε σφίξε τα λουριά των νέων και πότε άφησέ τα χαλαρά και θύμωσε και συγχώρα.Κάποτε σε ξεγέλασε; Κράτησε το θυμό σου. Κάποτε άρπαξε το αμάξι από το κτήμα σου κι ήρθε μεθυσμένος; Αγνόησέ τον. Αρώματα μυρίζει; Σώπαινε. Έτσι μονάχα τα νιάτα τα τρελά χειραγωγούνται...
...Και τους επιρρεπείς στις ηδονές και τους ανυπάκουους να τους τυλίξετε με γάμο που είναι της νεότητας ο σίγουρος δεσμός. Κι οι γυναίκες για τους γιούς σας να μην είναι ευγενέστερες και πλουσιότερες, γιατί όσοι πολύ καλύτερές τους παίρνουν δεν είναι άντρες των γυναικών αλλά γίνονται δούλοι τους ασυναίσθητα...
...Πάνω απ' όλα οι πατέρες να προσέχουν ν' αποφεύγουνε τα σφάλματα και να προσφέρουν στα παιδιά τους ζωντανό παράδειγμα τους εαυτούς τους, ώστε σαν σε καθρέφτη να βλέπουν οι νέοι στη ζωή τους τη ζωή των γονιών τους μακριά από αισχρές πράξεις και λόγια. Κι όποιος τους νέους κατηγορεί που σφάλλουν κι ο ίδιος στα ίδια σφάλματα ξεπέφτει, στ' όνομα των γιών του γίνεται κατήγορος του εαυτού του. Όσοι ζουν με φαύλο τρόπο ούτε τους δούλους τους δεν έχουν το θάρρος να ελέγξουν όχι μόνο τα παιδιά τους κι όπου οι γέροι είναι ξετσίπωτοι εκεί κι οι νέοι χιλιοξετσίπωτοι θα είναι...

 Πηγή: Ελληνικά Γεράκια

Το αλίευσα ΕΔΩ http://sikofantis.blogspot.com/2010/11/blog-post_5104.html

12 σκέψεις για προχωρημένους μπαμπάδες

1. Ο πατέρας μου συνήθιζε να παίζει με τον αδελφό μου και μένα στον κήπο. Η μάνα μας έβγαινε έξω και φώναζε: «θα χαλάσετε το γκαζόν!». Κι εκείνος της απαντούσε: «Δεν μεγαλώνουμε γκαζόν, αγόρια μεγαλώνουμε!» – Harmon Killebrew
2. Υπάρχουν τρία στάδια στη ζωή ενός άνδρα: Πρώτο στάδιο: να πιστεύει στον Αη-Βασίλη. Δεύτερο στάδιο: να μην πιστεύει στον Αη-Βασίλη. Τρίτο στάδιο: να είναι ο ίδιος Αη-Βασίλης. – Ανώνυμος
3. Το πιο σημαντικό έργο που ένας πατέρας μπορεί να κάνει για τα παιδιά του είναι ν΄ αγαπάει τη μάνα τους -Theodore M. Hesburgh
4. Oταν έλθει η εποχή που ένας άντρας αντιλαμβάνεται πως μάλλον ο πατέρας του είχε δίκιο για χιλιάδες πράγματα, συνήθως έχει ο ίδιος ένα γιο που τον θεωρεί λάθος! – Charles Wadsworth
5. Υποτίθεται πως κάθε άντρας μπορεί να γίνει πατέρας. Χρειάζεται όμως κάτι παραπάνω για να γίνει «μπαμπάς» – Ανώνυμος
6. Οταν ήμουν έφηβος 14 ετών, ο πατέρας μου ήταν τόσο αλαζόνας που δεν τον άντεχα λεπτό. Περιέργως, όταν έφτασα τα 21 ένιωσα μεγάλη έκπληξη από το πόσο πολλά κατάφερε να μάθει μέσα σε επτά μόλις χρόνια! – Μαρκ Τουαίν
7. Πραγματικά πλούσιος είναι ο άντρας που έχει παιδιά που τρέχουν να χωθούν στην αγκαλιά του, ακόμα κι όταν τα χέρια του είναι άδεια- Ανώνυμος
8. Δεν έχει τόση σημασία ποιος ήταν αληθινά ο πατέρας μου, αλλά ποιος θυμάμαι εγώ πώς ήταν – Anne Sexton
9. Eίναι όντως αξιέπαινο να πάει ένας πατέρας τον γιο του για ψάρεμα. Υπάρχει όμως ένα ιδιαίτερο μέρος στον παράδεισο για τον πατέρα που θα πάει την κόρη του για ψώνια – John Sinor
10. Οι καλοί μπαμπάδες δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να νιώθουν πού είναι το σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν μακριά ελεύθερα – Jonas Salk
11. Mπαμπάδες, αγαπήστε κι αποδεχτείτε τα μέλη της οικογένειάς σας γι΄ αυτό που πραγματικά είναι, ακόμα κι αν η προσωπικότητά τους είναι πολύ διαφορετική από τη δική σας. Τα κουνέλια δεν πετούν, οι αετοί δεν κολυμπούν, οι γάτες δεν έχουν φτερά. Σταματήστε τώρα τις συγκρίσεις. Υπάρχει άφθονος χώρος για όλους στο δάσος! – Chuck Swindoll
12. Τα στάδια στη ζωή ενός ανθρώπου:
4 ετών: Ο μπαμπάς μου μπορεί να κάνει τα πάντα!
7 ετών: Ο μπαμπάς ξέρει τόοοσα πολλά!
8 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τελικά και τόσα πολλά.
12 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τι του γίνεται.
14 ετών: Ο πατέρας μου? Ασε καλύτερα!
21 ετών: Ωχ πάλι αυτός μπροστά μου!
25 ετών: Κάτι ξέρει για το θέμα ο πατέρας μου αλλά όχι και πολλά πράγματα.
30 ετών: Θα πρέπει να μάθω τι ξέρει ο πατέρας μου για το θέμα.
35 ετών: Πριν αποφασίσουμε ας ζητήσουμε και τη γνώμη του μπαμπά.
50 ετών: Τι άραγε να πίστευε ο πατέρας γι΄ αυτό?
60 ετών: Τελικά ο πατέρας μου είχε τεράστια εμπειρία!
65+ετών: Α, ρε πατέρα! Μακάρι να ζούσες και να μιλούσαμε σήμερα οι δυο μας! – Ανώνυμος
Πηγή: Ψήγματα Ορθοδοξίας | φωτό: nascity
Το αλίευσα ΕΔΩ http://istologio.org/

«Η 8χρονη κόρη μου έχει καρκίνο»

Συγκλονιστική αφήγηση μάνας για το καρκινοπαθές κοριτσάκι της.

Mary Evelyn King – Aντιμέτωπη με την ασθένεια (νευροβλάστωμα)

1. Γράφει η μητέρα της Edna.

… Πριν 5 χρόνια περίπου, είχαμε ζητήσει την προσευχή σας για την μικρή Μαρία Εβελίνα που έπασχε από καρκίνο, και πραγματικά σε αυτό το διάστημα η μικρή θεραπεύθηκε και σταμάτησε τις χημειοθεραπείες. Όμως πριν κλείσει η πενταετία από την ημέρα που θεραπεύθηκε η μικρή Μαρία Εβελίνα χτυπήθηκε και πάλι από τον καρκίνο. Θέλουμε και πάλι να ζητήσουμε τις καθημερινές προσευχές όλων σας….

www.caringbridge.org/visit/maryevelynking

«Η Μαρία Εβελίνα, άρχισε να κουτσαίνει πάλι, αρχές Ιανουαρίου. Η ακτινογραφία έδειξε κάτι παράξενο στο ίδιο σημείο. Δεν φαινόταν κάτι σοβαρό και μετά από μια ημέρα περίπου σταμάτησε να κουτσαίνει αλλά ο γιατρός της προγραμμάτισε να κάνει αξονική και MIBG για να είμαστε σίγουροι. Η αξονική ήταν Τρίτη, και όλα έδειξαν καλά. Το MIBG ήταν εχθές και μας έδειξε ότι έχει προσβληθεί και πάλι με καρκίνο στα κόκκαλα και στο νωτιαίο μυελό. Θα συναντηθούμε με τον γιατρό τη Δευτέρα για να μας ανακοινώσει πώς θα πολεμήσουμε τον καρκίνο. Γνωρίζουμε ότι η Μαίρη Έβελιν ήταν και πάντα θα είναι ασφαλής στα χέρια του Θεού. Το έλεός Του το έχουμε δει φανερά στη διάρκεια της ζωής της και Του έχουμε εμπιστοσύνη ότι θα συνεχίσει να την προσέχει είτε ζει, είτε όχι!

Όταν της το είπαμε, δεν έδειξε να αντιδρά πολύ, νομίζω ότι προσπαθούσε να είναι δυνατή για εμάς. Αφού λίγο το σκέφθηκε, είπε η ίδια στον καρκίνο ότι «μια φορά σε νίκησα και πάλι θα σε νικήσω χτυπώντας στο κέντρο σου». Μιλήσαμε ότι ο Θεός είναι πιο δυνατός από τον καρκίνο, που δεν μπορεί ούτως ή άλλως να βλάψει την ψυχή της. Έφαγε κάτι, και πήγε να δει μίκυ-μάους. Μόλις είδα τη δύναμη που είχε η Μαίρη Έβελιν, με ώθησε να συγκεντρωθώ και να συνειδητοποιήσω πως πρέπει να αντιμετωπίσω αυτή τη μάχη. Η ζωή είναι γεμάτη με λύπες για όλους μας. Θα διέλθουμε τόσο τις καλές στιγμές όσο και τις κακές στιγμές, γνωρίζοντας ότι το έλεος του Θεού είναι ανώτερο από ό,τι μπορούμε να καταλάβουμε.

Σήμερα στείλαμε την Μαίρη Έβελιν στο σχολείο για να συνεχίσει το κανονικό της πρόγραμμα. Είχε λίγο πόνο στα πόδια της, αλλά γενικά ήταν καλά. Στο σχολείο έτρεχε και πήδαγε παντού. Σας παρακαλούμε να μας έχετε στις προσευχές σας, τώρα που διανύουμε αυτό το καινούργιο και δύσκολο κεφάλαιο. Εμείς φυσικά είμαστε συντετριμμένοι, αλλά προσπαθούμε να αρχίσουμε να το συνηθίζουμε. Υπάρχει ακόμα ελπίδα και θα το παλαίψουμε με τα όπλα της προσευχής και τα φάρμαικα, όσο υπάρχει ελπίδα. Η ανώτατη ελπίδα της βέβαια, είναι φυσικά η αιώνια ζωή που καμμιά αρρώστια ή θάνατος δεν μπορεί να την στερήσει, και εάν ο θεός με τη σοφία Του διαλέξει να την πάρει νωρίτερα, θα κάνουμε προσευχή να μας χαρίσει την χάρη να Του έχουμε εμπιστοσύνη και υπομονή γ’αυτή τη μέρα που θα ξανασυναντηθούμε, γνωρίζοντας ότι ο σύνδεσμος της αγάπης που Εκείνος μας έχει, ποτέ δεν θα διαρραφεί. Σας παρακαλώ προσευχηθείτε να είμαστε δυνατοί, να έχουμε ειρήνη και εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού καθώς ξεδιπλώνει τη ζωή της.

Το βράδυ, η Μαίρη Έβελιν στη βραδινή προσευχή της, ζήτησε από τον Θεό να νιώσει καλύτερα η μητέρας της, ενώ πολύ σύντομα ζήτησε κάτι για την ανάρρωση της υγείας της. Είναι ο ήρωάς μου και μαζί με τη χάρη του Θεού, θα διασχίσουμε αυτή την πορεία ό,που και εάν μας βγάλει».

http://www.caringbridge.org/visit/ma…ing/journal/11

Mary Evelyn King 2.

Η μητέρα της Edna, συνεχίζει:

Τον Ιούνιο του 2005, στην επτάχρονη κόρη μας Μαρία Εβελίνα, διαγνώσθηκε νευροβλάστωμα στο τέταρτο στάδιο. Αυτή η σπάνια μορφή παιδικού καρκίνου, προσβάλει ένα στα 100.000 παιδιά το χρόνο. Συνήθως, η ασθένεια αυτή ανακαλύπτεται, όταν το παιδί είναι δύο ετών και σχεδόν ποτέ δεν ανακαλύπτεται εάν δεν έχει ήδη εξαπλωθεί στο νωτιαίο μυελό και στους λεμφαδένες, γιατί δεν έχει καθόλου συμπτώματα μέχρι αυτό το στάδιο. Ο πιο επιθετικός τύπος αυτού του καρκίνου, είναι το πέμπτο στάδιο. Η Μαρία Εβελίνα, δεν γεννήθηκε με τον καρκίνο, πιθανόν άρχισε η εξάπλωσή του ακριβώς μερικούς μήνες πριν τον ανακαλύψουμε.

Όταν έγινε η διάγνωση, υπήρχε ένας πολύ μεγάλος όγκος στην κοιλιακή χώρα, και υπήρχαν σημάδια ότι ο καρκίνος ανέβαινε προς το στήθος, γύρω από τη σπονδυλική στήλη και την αορτή. Ο καρκίνος είχε επίσης απλωθεί στους λεμφαδένες, στα οστά και στο νωτιαίο μυελό. Το ποσοστό να θεραπευθεί ολοκληρωτικά και να μην έχουμε κάποια μετάσταση μετά την θεραπεία είναι 30%-40%. Αισθανθήκαμε πολύ μεγάλη λύπη, αλλά είχαμε και πολύ μεγάλη ελπίδα. Έλαβε τις καλύτερες θεραπείες και χιλιάδες άνθρωποι ανά τον κόσμο, προσευχόντουσαν γι’αυτήν. Ένα τόσο μικρό κοριτσάκι, γεμάτο ζωή και χαρά με πολύ δυνατή πίστη.

Πριν γίνει η διάγνωση, είχε ουρολοιμώξεις για αρκετές εβδομάδες και παρότι έπαιρνε αντιβιώσεις ξαναεμφανιζόντουσαν και μετά την θεραπεία και παράλληλα κούτσαινε αρκετά. Στον ύπνο της έκλαιγε, γιατί πονούσαν αρκετά τα πόδια της. Δύο γιατροί μας είπαν ότι δεν ήταν τίποτα και να μην ανησυχούμε, δεν περάσαν όμως λίγες ώρες και μετά από εξετάσεις που έκανε η Μαρία Εβελίνα, οι γιατροί μας είπαν ότι βρίσκεται στο τέταρτο στάδιο του νευροβλαστώματος και σε δύο ημέρες αρχίσαμε θεραπεία.

Η Μαρία Εβελίνα, έκανε έξι κύκλους χημειοθεραπείας, με αποτέλεσμα να μικρύνει ο όγκος. Ο νωτιαίος μυελός της βρέθηκε επίσης καθαρός. Έκανε μια εγχείρηση δέκα ωρών για να της αφαιρέσουν τον όγκο, ο οποίος είχε σχήμα αχλαδιού και κατάφεραν να της αφαιρέσουν το 95%. Ο καρκίνος που είχε απομείνει ή βρισκόταν ψηλά στο στήθος της ή ήταν πολύ επικίνδυνο να τον αφαιρέσουν. Μετά από σύντομη ανάρρωση ήταν έτοιμη να ξεκινήσει τη δύσκολη θεραπεία της. Έκανε χημειοθεραπεία και για δεκαέξι ημέρες ραδιοθεραπεία στη σπονδυλική στήλη, στο στήθος και στην κοιλιακή χώρα, χωρίς να χρησιμοποιηθεί νάρκωση. Τελευταία έκανε και μια συγκεκριμένη θεραπεία, για έξι μήνες για να αποφύγουμε την υποτροπή.

Στη διάρκεια όλων αυτών, την αφήναμε να παρακολουθεί το νηπιαγωγείο, να πηγαίνει στην εκκλησία και γενικά να ζει όσο μπορούσε μια φυσιολογική ζωή. Όλοι προσπαθούσαμε να βλέπουμε τα πράγματα θετικά. Η οικογένειά μας και οι φίλοι μας, μας βοήθησαν πάρα πολύ κατά τη διάρκεια όλης αυτής της περιπέτειας.

Η Μαρία Εβελίνα βγήκε από αυτή την εμπειρία ένα χαρούμενο και συνειδητοποιημένο παιδί, το οποίο απέκτησε καλό χαρακτήρα.

http://www.caringbridge.org/visit/ma…ing/journal/53

Πριν τέσσερα χρόνια παρακάλεσα τους αναγνώστες της ιστοσελίδας www.caringbridge.org/visit/maryevelynking τα εξής: «να προσευχηθούν για την επιτυχία της χημειοθεραπείας και να μην υποφέρει από σοβαρές παρενέργειες ή μολύνσεις. Να προσευχηθούν για εμάς, να έχουμε ειρήνη και ελπίδα. Να προσευχηθούν για να φύγουν οι φόβοι της. Εμείς προσευχόμαστε στο Θεό να την θεραπεύσει τελείως. Γνωρίζουμε ότι ο Θεός θα δοξασθεί στη διάρκεια αυτής της δοκιμασίας και προσευχόμαστε η περιπέτεια της ασθένειάς της να γίνει με οποιοδήποτε τρόπο ευλογία και για άλλους. Δεν γνωρίζουμε ακόμη εάν η Μαρία Εβελίνα θα θεραπευθεί τελείως, αλλά ξέρουμε ότι η χημειοθεραπεία πέτυχε, είχε βέβαια μερικές μολύνσεις, αλλά τα πάντα έγιναν όπως ήταν στο πρόγραμμα. Όταν ολοκλήρωσε τη θεραπεία της, της κάναμε μαγνητικές που έδειξαν ότι ο καρκίνος δεν υπήρχε. Στη διάρκεια όλων αυτών, είχαμε πολύ ειρήνη και ελπίδα και η Μαρία Εβελίνα σχεδόν ποτέ δε φοβήθηκε. Γνωρίζουμε ότι ο Θεός έχει φέρει ευλογία και σε άλλους ανθρώπους μέσω της ασθένειάς της, και γι’αυτό σας ευχαριστούμε για τις προσευχές σας και ευχαριστούμε και τον Θεό για το μεγάλο Του έλεος».

http://www.caringbridge.org/visit/ma…ing/journal/10

Λίγο πριν την κοίμησή της. Συζήτηση περί θανάτου και αιώνιας ζωής

http://www.caringbridge.org/visit/ma…king/journal/9

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010, 7:11μ.μ.

Το γλυκό μας κοριτσάκι συνεχίζει να είναι πολύ αδύναμο και άρρωστο, αλλά θυμάται να λέει ευχαριστώ για τα πιο απλά πράγματα που της κάνουμε. Έχει μια τόσο μεγάλη καρδιά που αγαπάει ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Προσευχόμαστε μαζί και διαβάζουμε το ψαλτήρι στο δωμάτιό της, ακόμα και όταν κοιμάται, συνέχεια, στη διάρκεια της ημέρας. Ο π. Ιακώβ ήρθε με τη Θεία Κοινωνία και μας μετέλαβε, και εμάς και τη Μαρία Εβελίνα. Μετά όλοι μαζί ψάλαμε τον Ακάθιστο Ύμνο και ήταν πάρα πολύ όμορφα. Αργά το απόγευμα ρώτησε τον μπαμπά της Μάρκο και εμένα, για μια ακόμη φορά, εάν θα πεθάνει. Της είπαμε ότι δεν ξέρουμε, αλλά εάν δεν γίνει θαύμα, θα πεθάνει.

Της είπαμε ότι εάν πεθάνει απλά θα πάει σε άλλο κόσμο και θα είναι υγιής, χαρούμενη και θα την αγαπάνε. Και μου απαντάει: «Θα είμαι πολύ μόνη χωρίς τη μαμά μου και τον μπαμπά μου». Της είπαμε ότι κι εμείς θέλουμε να είμαστε μαζί της και ότι ακόμα προσευχόμαστε στο Θεό να της χαρίσει τη ζωή της, αλλά εάν πεθάνει δε θα νιώθει μοναξιά στον ουρανό και κάποια μέρα θα είμαστε και οι τέσσερις μαζί. Θα μας λείψει, αλλά θα είμαστε καλά και θα ευχαριστούμε το Θεό για κάθε ημέρα που ήταν μαζί μας – πάντα ήταν ένα θαυμάσιο, γλυκό και αγαπητό κοριτσάκι. Της είπαμε ότι ο χρόνος στον ουρανό είναι διαφορετικός και μπορεί να μας συναντήσει πολύ σύντομα. Μιλήσαμε και για άλλα πράγματα, αλλά το σημαντικό είναι ότι ήταν πολύ όμορφη η συνομιλία με τον μπαμπά της, τον αδελφό της Θωμά κι εμένα στο δωμάτιό της και ήταν πολύ ήρεμη κατά τη διάρκεια όλης της συζήτησης και πραγματικά τα κατάλαβε όλα.

Τώρα που σας γράφω είναι αγκαλιασμένη με το Θωμά και την κόκκινη γάτα μας και κοιμούνται ένα ήρεμο και όμορφο ύπνο. Σας ευχαριστώ για τις προσευχές σας. Είναι τόσο καθησυχαστικό για εμάς να είμαστε μέσα στην αγάπη και τις προσευχές όλων σας. Αναμένουμε το Θέλημα του Θεού, γνωρίζοντας ότι τι άπειρο έλεός Του θα είναι μαζί με τον καθένα μας. Σας ευχαριστούμε πολύ, γιατί ξέρουμε ότι οι άνθρωποι προτρέπουν ο ένας τον άλλο να προσεύχονται για τη θεραπεία της Μαρίας Εβελίνας, ακόμα και σ’αυτές τις τελευταίες της ώρες. Αυτό δείχνει πίστη και αυτό το είδος της πίστης είναι πολύ δυνατό. Πάνω από 300 άτομα έχουν βάλει link στην ιστοσελίδα μας και έχει δημιουργηθεί με πολύ αγάπη, μια αλυσίδα προσευχής για τη Μαρία Εβελίνα.

Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 10:19μ.μ.

Σας παρακαλώ συνεχίστε τις προσευχές σας, καθώς συνεχίζουμε να φροντίζουμε για το πολύ άρρωστο γλυκό μωράκι μας. Υποφέρει, είναι πολύ πιο αδύναμη σήμερα και έχουμε μεγάλη λύπη. Ξέρουμε ότι πάρα πολλοί άνθρωποι προσεύχονται για τη Μαρία Εβελίνα, να γίνει καλά, και, εάν είναι θέλημα Θεού να θεραπευθεί, θα γίνει, αλλά εάν όχι, είναι ξεκάθαρο ότι δεν ήταν το θέλημά Του και θα το δεχθούμε και θα τον ευχαριστούμε για την αγάπη Του.

Η καρδιά μου είναι πολύ βαριά για να γράψω άλλα…

Η κοίμησή της

Παρασκευή 8 Οκτωβρίου

Σήμερα το απόγευμα, 8 Οκτωβρίου, 5:15 μ.μ., το γλυκό πνεύμα της Μαρίας Εβελίνας, πήγε να συναντήσει τον Κύριό μας… Ο σύζυγός μου Μάρκος, ο γιός μου Θωμάς κι εγώ είμασταν μαζί της και ο καθένας μας της μιλούσε. Φίλησα το γλυκό προσωπάκι της κοντά στο αριστερό αυτάκι της και της είπα ότι έρχεται ο φύλακας άγγελός της να την πάρει στον ουρανό και ότι θα δει την μητέρα μου. Της είπα να πει στη μητέρα μου ότι την αγαπάμε και μας λείπει. Της είπα ότι όλοι οι άγιοι που τόσο καιρό προσευχόντουσαν γι’ αυτή, θα είναι πολύ χαρούμενοι να την δούνε και θα την αγαπάνε όλοι.

Κοιμήθηκε εντός ενός λεπτού περικυκλωμένη με την αγάπη και τις προσευχές της οικογένειάς της. Τώρα είναι ελεύθερη… Όλη μέρα είμασταν μαζί της με προσευχή και ψαλτήρι. Μετά την κοίμησή της ψάλαμε το Τρισάγιο και άλλες όμορφες προσευχές καθώς η ψυχούλα της ανέβαινε στον ουρανό.

Είμαστε ευγνώμονες για το μεγάλο έλεος του Θεού που μας έδωσε τη Μαρία Εβελίνα, και είχαμε τη δυνατότητα να ευλογηθούμε με τη γλυκύτητά της για οκτώ πολύτιμα χρόνια.

Άφησε αυτή τη γη με αγνή και όμορφη ψυχή, θα εκπέμπει χαρά στον ουρανό και εμείς θα περιμένουμε με τη χάρη του Θεού να την ξανασυναντήσουμε. Κάπως θα βρούμε τη χάρη να ζήσουμε τις ζωές μας μέχρι τότε…

Τετάρτη 13 Οκτωβρίου, 11:28 π.μ.

Στις τελευταίες ημέρες της η Μαρία Εβελίνα, έδειξε πολύ αγάπη και ενδιαφέρον για εμάς, προπαντός για τον αδελφό της. Μιλούσε πολύ λίγο για τον εαυτό της και ποτέ δεν έδειχνε να τον λυπάται. Η μεγαλύτερή της έννοια για τον θάνατο ήταν ότι θα της έλειπε η οικογένειά της και όχι η επίγεια ζωή. Η γλυκύτητά της μας επηρέασε πάρα πολύ, εμάς που ζήσαμε αυτές τις τελευταίες ημέρες μαζί της και μας ανέβασε πολύ τον πήχυ για την υπόλοιπη ζωή μας.

Το ταξίδι δεν έχει τελειώσει για εμάς. Το καινούργιο κεφάλαιο μόλις αρχίζει και προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε την έλλειψή της, με την προσευχή στην οποία ζητάμε η χάρις του Θεού να μας οδηγήσει στα καινούργια μονοπάτια της ζωής μας…

Τρίτη 19 Οκτωβρίου 11:53 π.μ.

Η Μαρία Εβελίνα μας είχε πει ότι θα νικούσε τον καρκίνο για άλλη μια φορά. Εμείς απεγνωσμένα στην κυριολεξία θέλαμε να το πιστέψουμε και πραγματικά τελικά βγήκε αληθινό με πιο διαρκή τρόπο: όντως η Μαρία Εβελίνα νίκησε τον καρκίνο, γιατί δεν τον άφησε να της πάρει την αγάπη της, τη χαρά της και ό,τι άλλο γλυκό στοιχείο είχε και το σκόρπιζε στους γύρω της. Τον νίκησε, πιστεύοντας στο Θεό ακόμα και στις τελευταίες στιγμές της και με την αγάπη της προσπαθούσε να παρηγορήσει την οικογένειά της, ακόμα και τις τελευταίες ώρες της. Νίκησε τον καρκίνο, μη δίνοντάς του δύναμη να την εμποδίσει να ζει μια όμορφη γεμάτη ζωή.

Η Μαρία Εβελίνα, ήθελε να ζήσει και είχε πολύ ενθουσιασμό για τη ζωή. Τον Αύγουστο ξεκίνησε μαθήματα ιππασίας και μάλιστα ονειρευόταν μια μέρα να έχει την δική της εκπομπή μαγειρέματος. Λιγότερες από 24 ώρες πριν από την κοίμησή της, καθώς υπέφερε ξαπλωμένη στο κρεββάτι της, μη μπορώντας ούτε να πιεί από το ποτήρι, μου ζήτησε να την πάω στα καταστήματα….

Μετά από λίγο άρχισε να κλαίει και ρωτούσε εάν πεθαίνει. Όταν της είπαμε ότι θα πεθάνει εάν δεν γίνει θαύμα, το μόνο της μέλημα δεν ήταν τι πράγματα δεν πρόλαβε να κάνει, αλλά ότι θα της λείπαμε και ότι θα μας στενοχωρούσε. Έκανε μεγάλη προσπάθεια να μιλήσει στον αδελφό της το Θωμά, να του πει να μη στεναχωριέται και ότι τον αγαπάει.

“Ο θάνατος έρχεται σε όλους μας. Είναι δύσκολο όταν έρχεται νωρίς για ένα παιδάκι, αλλά όταν σκέφτομαι γιατί είμαστε εδώ, ποιός είναι πραγματικά ο σκοπός της ζωής μας, δεν είναι αυτά που δεν πρόλαβε να κάνει, αλλά είναι να μάθουμε να αγαπάμε και να λατρεύουμε το Θεό και αυτό μας κάνει να μην είμαστε εγωιστές, να αγαπάμε και να βοηθάμε τους άλλους”.

 http://youtu.be/G7tGqQjo720

 
Το αλίευσα ΕΔΩ http://istologio.org/?p=2886&utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+istologio+%28Alive+blog%29