Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα

‘’Με την ανάπτυξη βαρειάς βιομηχανίας η Ελλάδα θα γίνει εθνικά και οικονομικά πραγματικά ελεύθερη’’ έγραφε ο Δ.Μπάτσης στο επίκαιρο ακόμη και σήμερα έργο του ‘’Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα’’.

 Μετά τον πόλεμο και τον εμφύλιο σπαραγμό οι Έλληνες επιστήμονες έθεσαν τα θεμέλια για την ανάπτυξη βαρειάς βιομηχανίας στην Ελλάδα και την ανάπτυξη της οικονομίας της. Την ανάπτυξη αυτή κάποιοι δεν την ήθελαν…

 Στο πρώτο μας άρθρο είχαμε αναφερθεί στη υφέρπουσα –στο μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού- άποψη ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα χωρίς αξιόλογο ορυκτό πλούτο, επαρκές επιστημονικό δυναμικό κλπ. Η πραγματικότητα όμως είναι τελείως διαφορετική και φρόντισαν κάποιοι (ξένες δυνάμεις και η παγκόσμια ελίτ) να την διαστρεβλώσουν πλήρως και να μας υποβάλλουν σε μια προπαγάνδα που διαιωνίστηκε, μέχρι πριν λίγα χρόνια. Μια προπαγάνδα περί μίας μικρής χώρας, κυρίως αγροτικής, με ανεπαρκείς ενεργειακούς πόρους, χωρίς ορυκτό πλούτο  και επομένως ‘’στρώσανε’’ έτσι το χαλί για να είμαστε εσαεί δανειζόμενοι, υποανάπτυκτοι βιομηχανικά και εισαγωγείς προϊόντων από βαρειά βιομηχανικών έως και σπίρτων! σήμερα από τις πολυεθνικές του εξωτερικού.

Όπως είχαμε επισημάνει στο ανωτέρω άρθρο μας όμως, η Ελλάδα είναι μια χώρα πάμπλουτη σε ορυκτό πλούτο, με τεράστια ενεργειακά αποθέματα (τουλάχιστον 10 δις. βαρέλια πετρέλαιο, 3,5 τρις. m³  φυσικό αέριο, 7 δις τόνους λιγνίτες, βωξίτες, χρυσό, χρώμιο, νικέλιο, άργυρο κλπ ακόμη και ουράνιο). Παράλληλα τα εδάφη της προς καλλιέργεια είναι πάνω από 40 εκατ. στρέμματα κι απ’ αυτά καλλιεργούνται τα μισά. Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα στην Ευρώπη σε υδρενεργειακές δυνατότητες και τόσα άλλα…

Όλα τα ανωτέρω και πολλά περισσότερα ήταν και είναι γνωστά στον επιστημονικό χώρο της πατρίδας μας. Το εξαίσιο ελληνικό ανθρώπινο επιστημονικό δυναμικό –φέροντας στο dna του- την γνώση, την μελέτη, τους κόπους του Αριστοτέλη, του Σωκράτη, του Πυθαγόρα, του Δημόκριτου, του Αναξαγόρα στάθηκε μέχρι σήμερα –αναφερόμαστε στους καλοπροαίρετους και με αγάπη για την πατρίδα τους επιστήμονες- αντάξιο των απαιτήσεων της σύγχρονης εποχής.

Η εφαρμογή αυτής της επιστημονικής γνώσης μπόρεσε –κυρίως την εικοσαετία του οικονομικού θαύματος της Ελλάδας 1952-1972- να βάλει τις βάσεις μιας βαρειάς βιομηχανίας που θα οδηγούσε με τη σειρά της στην ανάπτυξη ελαφριάς βιομηχανίας, βιοτεχνίας, θα συνέβαλε στην ανάπτυξη και πλήρη εκσυγχρονισμό της γεωργιο-κτηνοτροφίας και θα καθιστούσε την Ελλάδα μας οικονομικά ανεξάρτητη και ελεύθερη. Αυτό όμως δεν έπρεπε να γίνει. Και αυτοί οι επιστήμονες –ή κάποιοι από αυτούς- δεν έπρεπε να υπάρχουν διότι έπλητταν τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων και της παγκόσμιας ελίτ.

Στο άρθρο μας σήμερα θα γνωρίσουμε έναν τέτοιο επιστήμονα, ο οποίος διέπρεψε με τις οικονομικές του μελέτες αλλά και ως διευθυντής επιστημονικού περιοδικού στο οποίο συγκεντρώνονταν άρθρα και μελέτες σχετικά με την μεταπολεμική εκβιομηχάνιση και ανάπτυξη της οικονομίας της Ελλάδα μας. Πρόκειται για τον Δ. Μπάτση.

 ***

 Το 1947 υπήρξε μια χρονιά ορόσημο για το επιστημονικό δυναμικό της πατρίδας μας, είτε κάποιοι από αυτούς επέλεγαν να ανήκουν στη ”δεξιά” είτε στην ”αριστερά”. Η χώρα μας είχε αφήσει πίσω τα μαύρα χρόνια της κατοχής και επιστήμονες υψηλού κύρους είχαν ιδρύσει το σωματείο ”Επιστήμη-Ανοικοδόμηση”  με σκοπό -σύμφωνα με το καταστατικό του- την έρευνα και μελέτη οικονομικών, τεχνικών και κοινωνικών προβλημάτων που θα υπηρετήσουν την ανόρθωση και ανοικοδόμηση της (χώρας μας).

Στο Διοικητικό συμβούλιο του σωματείου ”Επιστήμη-Ανοικοδόμηση” (“ΕΠ-ΑΝ”) ανήκαν προσωπικότητες από τον Πανεπιστημιακό χώρο και αυτόν του Πολυτεχνείου ως οι: Νικ.Κιτσίκης, Ι.Δεσποτόπουλος, Άγγελος Αγγελόπουλος και άλλοι. (1)

Μεταξύ αυτών και ο νομικός και οικονομολόγος Δημήτρης Μπάτσης (2) ο οποίος τότε ήταν γραμματέας της ”ΕΠ-ΑΝ” και διευθυντής του επιστημονικού περιοδικού ”Ανταίος” (εκδόθηκε τα έτη 1945-1947 και 1948-1951). Το 1947 ο Δημήτρης Μπάτσης εκδίδει την εργασία του υπό τον τίτλο: ”Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα”. Ο πρόλογος του βιβλίου γράφτηκε από τον τότε Πρύτανη του Πολυτεχνείου κ. Νικ. Κιτσίκη. 

Το πόνημα του Δ. Μπάτση

Στην εισαγωγή της δεύτερης έκδοσης του εν λόγω βιβλίου (1977), η Έλλη Παππά γράφει μεταξύ άλλων -μεταφέρω κάποια αποσπάσματα που μας βοηθούν να αντιληφθούμε τη σημαντικότητα του πονήματος- (οι υπογραμμίσεις δικές μας): 

”…αγνοήθηκε και στην Ελλάδα και έξω αυτή η μελέτη που, ωστόσο, ήτανε πρωτοποριακή για τον καιρό της και είναι πολύτιμη και σήμερα. Ο αναγνώστης του 1977 (σημ. είναι το έτος της επανέκδοσης του βιβλίου ακολούθησε αυτή του 2004) δε θα δυσκολευτεί να αναγνωρίσει πως σ’ αυτή τη μελέτη του 1947 έχουν τεθεί τα βασικά προβλήματα ανάπτυξης μιας χώρας εξαρτημένης και υπανάπτυκτης, χώρας ”περιφερειακής”, όπως θα λέγαμε σήμερα, και προτείνονται λύσεις επιστημονικά θεμελιωμένες και, μαζί, συγκεκριμένες…”

και αλλού συνεχίζει: ”…και πως ο δρόμος που άνοιγε πιά για τον τόπο, για την εθνική ύπαρξη και ανάπτυξη ήταν ο δρόμος που οδηγούσε…στην αυτόνομη βιομηχανική ανάπτυξη, στη θεμελίωση των υλικών προϋποθέσεων της ανεξαρτησίας…”

***

Ο Δ. Μπάτσης

Ο ίδιος ο Δημήτριος Μπάτσης γράφει δυο λόγια, πριν εκθέσει τη μελέτη του. Μεταφέρουμε κάποια αποσπάσματα (οι υπογραμμίσεις δικές μας): 

‘‘Η εργασία μου αυτή γράφτηκε με τη βέβαιη προοπτική πως παρ’ όλα τα εμπόδια και παρ’ όλες τις πολύμορφες επεμβάσεις, ο ελληνικός λαός που αγωνίστηκε ηρωϊκά και έδιωξε τον ξένο κατακτητή, θ’ ανοίξει και πάλι με τον αγώνα του διάπλατα το δρόμο για τη δημοκρατική ανοδική πορεία του και θ’ αρχίσει με τον ίδιο ενθουσιασμό, με την ίδια ορμή και αυτοθυσία να χτίζει την ερειπωμένη από τη φασιστική κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο πατρίδα μας.

Η Ελλάδα θα γίνει και εθνικά και οικονομικά πραγματικά ελεύθερη. Μόνον τότε και η ανοικοδόμηση θα γίνει από το Λαό και για το Λαό. Θα σπάσουν τα δεσμά και θ’ αλλάξει ριζικά η διάρθρωση της σημερινής οικονομίας μας, θ’ ανοίξει ο δρόμος για να λυτρωθούν οι παραγωγικές δυνάμεις της νεοελληνικής κοινωνίας.

Και ο δρόμος αυτός μάς οδηγεί στην ορθολογιστική οργάνωση και στη σχεδιασμένη ανάπτυξη της εθνικής μας οικονομίας, στη δημιουργία ανώτερης τεχνικής βάσης, στη γοργή συσσώρευση των οικονομικών μέσων για ν’ ανθίσει και σ’ εμάς γερή, προοδευμένη κοινωνική ζωή.”

Την αξιοποίηση των λιγνιτών είχε αναλύσει ο Δ. Μπάτσης.

Στη μελέτη του αυτή ο Δ. Μπάτσης -όπως έχει γίνει έως τώρα αντιληπτό- καταπιάνεται με το πως η Ελλάδα θα εκμεταλλευθεί όλες τις πλουτοπαραγωγικές της ικανότητες [Ι.Λιγνίτες, ΙΙ.Υδρενεργειακή αξιοποίηση], πως θα κατασκευάσει και λειτουργήσει βαρειά μεταλλουργική βιομηχανία [Ι. Μεταλλουργία (αλουμινίου, μαγνησίου, χρωμίου, μαγγανίου, νικελίου, χαλυβουργία] και χημική βιομηχανία [αζώτου και λιπασμάτων, καυστικής και ανθρακικής σόδας, χλωριούχων προϊόντων, χαρτοπολτού, τσιμέντου, ανθρακασβεστίου].

Επιπλέον, στην ανωτέρω μελέτη αναπτύσσεται το οικονομικό σχέδιο για τη δημιουργία και ανάπτυξη της βαρειάς βιομηχανίας. Ιδού κάποιες ενότητες (αρίθμηση βιβλίου): [ ΙΙ. Η σχεδιασμένη οικονομία και η εκβιομηχάνιση στην άμεση μεταβατική περίοδο. Η βαρειά βιομηχανία ένα από τα βασικά καθήκοντα. Ι. Η ενεργειακή βάση. 2. Συστηματική συγκρότηση και οργάνωση για την παραγωγή, τη διανομή και την κατανάλωση ενέργειας. ΙΙ. Η θεμελίωση και η ανάπτυξη των κλάδων της βαρειάς βιομηχανίας (χρονική και γεωγραφική κλιμάκωση, στάδια ανάπτυξης κλπ)].

Στο τρίτο μέρος της μελέτης του ο Δ. Μπάτσης γράφει για την:  Εκβιομηχάνιση και Βιωσιμότητα [εσωτερική αγορά, ανάλυση και σχηματισμός της αξίας, καθαρό εισόδημα και μέθοδος υπολογισμού για την παραγωγικότητα, απασχόληση και παραγωγική αποτελμάτωση κ.α.]

Η μελέτη του Δ. Μπάτση περιέχει: Α. πίνακες με την παραγωγή φυσικών μεταλλευμάτων, πίνακες αποθεμάτων (π.χ. λιγνίτη κ.α. ορυκτών με γεωγραφικό και ποσοτικό προσδιορισμό), πίνακες υπολογισμού για το δυναμικό της παροχής υδραυλικών δυνάμεων, πίνακες με στοιχεία κόστους, εξέλιξης της μελλοντικής ηλεκτρικής ενέργειας κ.α. Β. πλήρη βιβλιογραφία (ελληνική και ξένη) Γ. Προσθήκες και παρατηρήσεις.

Πλέον των ανωτέρω, που αποδεικνύουν ότι από τότε (1947) η Ελλάδα είχε όλες τις προϋποθέσεις (ορυκτό πλούτο, ενεργειακό δυναμικό, επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό) να αναπτύξει μια πλήρη, αυτόνομη και δυναμική βαρειά βιομηχανία που θα οδηγούσε στην οικονομική ανεξαρτησία την πατρίδα μας, ο Δ. Μπάτσης προβαίνει και σε σημαντικές αποκαλύψεις. Για παράδειγμα αναφέρεται στη σύμβαση Κούπερ. 

Στη σελίδα 92-94 ο Δ. Μπάτσης γράφει γι’ αυτή σχετικά: 

”Η σύμβαση αυτή, που έγινε γνωστή με το όνομα Κούπερ, συνομολογήθηκε για διάρκεια 70 ετών ως το 2010 μ.Χ.! Δίνει αποκλειστικό δικαίωμα εκμετάλλευσης της δύναμης των νερών του ποταμού Αχελώου στις θέσεις Κρεμαστά, Πρεβέντζα, Κριεκούκι, και των παραποτάμων Μέγδοβα, Αγραφιώτικου, Ασπροπόταμου, δικαίωμα ίδρυσης υδροηλεκτρικών εγκαταστάσεων για παραγωγή ηλεκτρενέργειας και εγκαταστάσεων μεταφοράς ενέργειας στα κέντρα κατανάλωσης, δικαίωμα χρησιμοποίησης της ενέργειας που θα παραχθεί για τις ηλεκτροχημικές και ηλεκτρομεταλλουργικές βιομηχανίες που θα ιδρύσει η ανάδοχος εταιρεία. Τέλος δικαίωμα μεταφοράς και χρησιμοποίησης της ηλεκτρενέργειας για φωτισμό και κίνηση σε άλλες περιοχές (άρθρο 1 της σύμβασης παράγρ.1 εδάφια α’-ζ’)

Προβλέπεται η αναγκαστική απαλλοτρίωση των εδαφών που είναι απαραίτητα για την εκτέλεση της σύμβασης, η σύσταση δουλειών, η χρησιμοποίηση δωρεάν δημόσιων κτημάτων, η προμήθεια δωρεάν οικοδομικών υλικών και κοιτασμάτων από λατομεία κρατικά (άρθρο 4 σύμβασης), ατέλειες και αφορολόγητο για εισαγωγή των υλικών της…”

Λίγο παρακάτω ο Δημ. Μπάτσης κάνοντας σχολιασμό της σύμβασης Κούπερ γράφει:

”Εδώ πρέπει να τονίσουμε ξανά προς αυτούς τους τεχνικούς και οικονομολόγους, ότι όσο απαραίτητο είναι για τη χώρα μας να αξιοποιηθεί ο πλούτος της, άλλο τόσο καταστροφικό είναι η εκτέλεση της αξιοποίησης να γίνει από τους διεθνείς οργανισμούς του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Η αιτία είναι ολοφάνερη αν σταθούμε στη διαλεκτική τοποθέτηση του ζητήματος: σκοπός στρατηγικός της αξιοποίησης είναι να αποδεσμευθούν οι παραγωγικές δυνάμεις από τα δεσμά του ξένου κεφαλαίου που χρησιμοποιεί τον τόπο μας για πεδίο ιμπεριαλιστικής δράσης και να ανασυντεθούν σε μια ανώτερη μορφή παραγωγικής δράσης που είναι αναντίρρητα η σοσιαλιστική.”

***

Με το ανωτέρω άρθρο θελήσαμε να κάνουμε μια πρώτη, ”επιγραμματική” παρουσίαση του- τεραστίας εθνικής σημασίας πονήματος του Δ. Μπάτση-. Σε μελλοντική ανάρτησή μας θα αναφερθούμε στον κυρίως πρόλογο της μελέτης από τον Πρύτανη του Πολυτεχνείου Νικ. Κιτσίκη.

Κλείνουμε με ένα μικρό απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου, από τον ίδιο τον Δ.Μπάτση (οι υπογραμμίσεις δικές μας): 

”…οι οικονομικές σχέσεις με το εξωτερικό θα επηρεαστούν ριζικά αν θα ιδρυθούν οι βιομηχανίες αυτές την Ελλάδα: α) Γιατί τότε η εισαγωγική μας πολιτική θ’ αφορά περισσότερο εμπορεύματα που δε θα μπορούν ακόμα να παραχθούν στον τόπο (ορισμένες μηχανές εργοστασίων, μεταφορικά μέσα κλπ) και λιγότερο μισο-κατεργασμένες πρώτες ύλες ή σχεδόν ακατέργαστα βοηθητικά προϊόντα και καύσιμα, που σήμερα η εισαγωγή τους όχι μόνο βαραίνει καταθλιπτικά το εμπορικό ισοζύγιο πληρωμών μα και αποτελεί μια από τις βάσεις της εξάρτησης της οικονομίας από την αγορά του εξωτερικού… β) Γιατί τα ξένα δημόσια κ.α. δάνεια και οι πιστώσεις μπαίνουν σε μια ολότελα διαφορετική βάση αν έχουμε βαρειά βιομηχανία στον τόπο μας. Μπορούμε να διαπραγματευθούμε στο βαθμό που είναι αναγκαία, σαν χώρα ανεξάρτητη με ισότιμους όρους στις συναλλαγές με το εξωτερικό. Με τον τρόπο αυτό θ’ αντιμετωπίσουμε ρεαλιστικά και αποτελεσματικά σαν ανεξάρτητη χώρα τους οργανισμούς του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου που θα είχαν τη διάθεση να εξαντλήσουν σε βάρος μας κάθε οικονομική και πολιτική πίεση για να μάς υποτάξουν στην κυριαρχία τους.” 

Σημείωση 1: Πρόκειται πραγματικά για ένα σύνολο σπουδαίων ανθρώπων και επιστημόνων που προσέφεραν πολλά με τις μελέτες και τα έργα τους. Αναφέρουμε μεταξύ άλλων: τον Σταύρο Κατράκη καθ. του Πολυτεχνείου με το έργο του ‘’Ορυκτός Πλούτος και Οικονομική Ανάπτυξη της χώρας’’ 1965, τον Δ. Κίσκυρα γεωλόγο-γεωφυσικό, τον Σ. Μάξιμο,  τον Σταύρο Ν. Σταυρόπουλο μηχανικό, τον Ι.Ζαχαρόπουλο γεωπόνο, τον Ευάγγελο Πάσκο, τον Σωκράτη Καλογερέα και τόσων άλλων (βλέπε και ‘’Ανταίος’’ τόμοι Α και Β, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό αρχείο, Αθήνα 2000)

Σημείωση 2: Στις 23.10.1951 ο Δ. Μπάτσης συλλαμβάνεται από την γενική ασφάλεια Πειραιώς. Στις 8.1.1952 μεταφέρεται στο Υπ. Εσωτερικών, όπου τον ανακρίνει ο ίδιος ο Υπουργός Κ. Ρέντης. Είχαν προηγηθεί στις 14.11.1951 συλλήψεις στελεχών του Κ.Κ.Ε. που είχαν ”κατασκοπευτική” δραστηριότητα. Πρόκειται για ασυρμάτους που είχαν ανακαλυφθεί στη Γλυφάδα και στην Καλλιθέα. Ο Δ. Μπάτσης δέχεται πιέσεις να δεχτεί ότι είναι ο συνδετικός κρίκος στην ”υπόθεση των ασυρμάτων” και στην ”υπόθεση της αεροπορίας”. Στις 18.1.1952 πραγματοποιούνται νέες συλλήψεις και εκτοπίσεις αριστερών. Την ίδια ημέρα ο Υπ. Εσωτερικών Κ. Ρέντης ανακοινώνει ότι παραπέμπονται στο Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών ερήμην -η εκτός Ελλάδος- ηγεσία του Κ.Κ.Ε., ο Ν. Μπελογιάννης, η Έλλη Ιωαννίδου, ο Δ. Μπάτσης, ο Αργυριάδης, Καλούμενος κ.α.

Στις ανακρίσεις παίρνουν μέρος και οι Αμερικάνοι, ο Τόμ Καραμπεσίνης είναι σε διαρκή επαφή με την Γενική Ασφάλεια. Στις 15.2.1952 ξεκινάει η δίκη των 29 κατηγορουμένων, μεταξύ αυτών και του Δ. Μπάτση. Για τον Δ. Μπάτση, ουσιαστικά δεν υπήρχε κατηγορία. Όπως παραδέχθηκε και κατέθεσε ο Διευθυντής της Αστυνομίας Πανόπουλος ο Μπάτσης δεν ήξερε τίποτε για τους ασυρμάτους, το μόνο γεγονός είναι ότι πήρε χρήματα από το Κ.Κ.Ε. μέσω ενός ναυτικού και τα παρέδωσε σε μια συγκατηγορούμενή του. Ο Υπ. Κ. Ρέντης και ο Πανόπουλος είχαν υποσχεθεί στους συνηγόρους του Δ. Μπάτση και στη σύζυγό του Λίλιαν ότι δεν θα εκτελεστεί αν βοηθήσει στην ανάκριση.

Στις 1.3.1952 εκδίδεται η απόφαση βάσει της οποίας οκτώ παραπέμπονται για εκτέλεση, μεταξύ αυτών και ο Δ. Μπάτσης. Ο πατέρας του Δ. Μπάτση, Ναύαρχος Αντώνιος Μπάτσης επιδιώκει να συναντήσει τον Βασιλέα Παύλο και να ζητήσει χάρη, εκείνος δεν τον δέχεται. Στις 28.3.1952 συνεδριάζει το Συμβούλιο Χαρίτων. Ο Υπ. Δικαιοσύνης Δημ. Παπασπύρου δηλώνει: ”…περί το μεσονύκτιο έμαθα ότι υπήρξε ομόφωνα απορριπτική η γνωμάτευση…”. Το Παλάτι αφήνει να προχωρήσουν οι εκτελέσεις. Ο Υπ. Δικαιοσύνης πήγε να κοιμηθεί σε ξενοδοχείο στην Κηφισιά και τα ίχνη του χάνονται για την ημέρα εκείνη. Ο άρρωστος πρωθυπουργός Νικ. Πλαστήρας, σε δύο δημοσιογράφους που έφτασαν στο κρεβάτι του, είπε: «Παιδιά , έχετε το νου σας. Αυτή τη νύχτα, οι σκοτεινές δυνάμεις φοβάμαι πως θα τον φάνε τον Μπάτση….».

Στις 30 Μαρτίου 1952 και ώρα 2:00 π.μ. ξεκινάει η διαδικασία εκτέλεσης όπου θα λάβει χώρα λίγο μετά. Σημειωτέων ότι η εκτέλεση έγινε ημέρα Κυριακή τα ξημερώματα, ημέρα κατά την οποία ούτε οι κατοχικές δυνάμεις των Γερμανών-ναζί στην Ελλάδα δεν έκαναν εκτελέσεις.  Ο Δ. Μπάτσης… δεν είναι πλέον εν ζωή.

Ο Δ. Μπάτσης με την σύζυγό του Λίλιαν

Ιδιαιτέρας σημασίας υπήρξαν τα όσα φανέρωσε, για γεγονότα πριν, και μετά την εκτέλεση του Δ. Μπάτση η σύζυγός του κα Λίλιαν Μπάτση. Σε επιστολή της προς τον τύπο, μετά την εκτέλεση η κα Λίλιαν Μπάτση αποκαλύπτει, μεταξύ άλλων: ”… Επί παρουσία του Υπουργού, ο κ. Πανόπουλος είπεν ότι η μετάνοια του ήταν ειλικρινής και ότι εβοήθησεν την ανάκρισιν. Ακόμα και μετά την εις θάνατον καταδίκην, ο κ.Ρέντης (Υπ. Εσωτερικών) με διαβεβαίωσεν ότι είχε αναλάβει ρητήν υποχρέωσιν απέναντι του συζύγου μου και ότι αυτός έσωσεν τον φονέα του υπουργού Λαδά και τον περίφημον Μπέρμαν, μόνον και μόνον διότι εβοήθησαν είς την ανάκρισιν θα έσωζε οπωσδήποτε τον σύζυγό μου…”.

Ο δε πατέρας του Δ. Μπάτση, Ναύαρχος Αντώνιος Μπάτσης, προσυπογράφοντας τα όσα καταθέτει η νύφη του κα Λίλιαν Μπάτση συμπληρώνει: ”…προσθέτω ότι μετά την υπό ενός ψήφου απόρριψιν αιτήσεως χάριτος του υιού μου από το Συμβούλιον Χαρίτων, ανέμενον ότι η ανέκαθεν αφοσίωσις μου προς τους βασιλείς, δι ους και μόνον εξωρίσθην και εφυλακίσθην, και οι πολυετείς υπηρεσίαι μου προς το έθνος θα συνετέλουν ώστε το πλήγμα που υπέστην μετά την σύλληψιν και καταδίκην του υιού μου να μη συνεπληρούτο με την θανατικήν εκτέλεσίν του.”

Η άνανδρη εκτέλεση των τεσσάρων, μεταξύ αυτών και του Δ. Μπάτση.

Ο Υπ. Εσωτερικών Κ. Ρέντης στέλνει επιστολή προς τον τύπο όπου λέει: ”…κατά μίαν περίοδον εσχηματίσθη η εντύπωσις ότι ο κατηγορούμενος Μπάτσης υπήρξε ειλικρινής και ανεκοινώθη τούτο εις την σύζυγό του… Βραδύτερον όμως διεπιστώθη εξ’ εγγράφων στοιχείων ότι η εντύπωσις αυτή ήτο εσφαλμένη… Επειδή ετελούσαμε με την πεποίθησιν ότι ο κατηγορούμενος αποκρύπτει ουσιώδη περιστατικά…”.

Και η κα Λίλιαν Μπάτση στέλνει το αξιοπρεπές σημείωμα στον αναξιοπρεπή υπουργό:

«Ως υπουργός των Εσωτερικών και προϊστάμενος κατά συνέπειαν των Αστυνομικών Αρχών, ανέλαβε την ρητήν υποχρέωσιν απέναντί μου να σώσει τον σύζυγό μου, έναντι τιμήματος βαρβάτου. Εμείς όμως είμεθα συνεπείς απέναντί του. Πληρώσαμε με την ανθρωπίνη αξιοπρέπειά μας. Αυτό το τίμημα εζητήθη».

Σχεδιάγραμμα με τον τόπο και τρόπο εκτέλεσης του Δ. Μπάτση και των Ν. Μπελογιάννη, Η. Αργυριάδη και Ν. Καλούμενου.

Στο βιβλίο του  “Μαρτυρίες για τον Εμφύλιο και την Ελληνική Αριστερά” ο Στέλιος Κούλογλου γράφει πως: ‘’…Κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ως υπουργού Εσωτερικών στην κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα, την περίοδο της δίκης του Νίκου Μπελογιάννη και του Δημήτρη Μπάτση, σύμφωνα με την μαρτυρία του Ανδρέα Ιωσήφ, υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ, μετήλθε ανήθικων μεθόδων εις βάρος της συζύγου του Μπάτση με πρόσχημα την σωτηρία αυτού από το εκτελεστικό απόσπασμα…’’

[πηγές για τη σημείωση (2), βιβλιογραφία: α. Λίλιαν Μπάτση ”Βαρύτατο τίμημα 1941-1952”, εκδ.Δωδώνη,  β. Στέλιος Κούλογλου “Μαρτυρίες για τον Εμφύλιο και την Ελληνική Αριστερά” (συλλογικό έργο, βιβλιοπωλείο της Εστίας (2005)), γ. Σπύρου Λιναρδάτου ”Από τον Εμφύλιο στη Χούντα 1963-1967”. Διαδικτυακές:  Ποιμενικός αυλός]

Για την Ενωμένη Ρωμιοσύνη

Αντώνιος Καλόγηρος

οικονομολόγος-εκπαιδευτικός

Το αλίευσα ΕΔΩ

Τεμαχισμός της χώρας με "αθώους" νόμους

Ρεπορτάζ: ΡΑΔΙΟλόγος

Η ελληνική κυβέρνηση απλουστεύει τα πράγματα όχι για τους πολίτες που πληρώνουν φόρους αλλά για όποιον θέλει να αλωνίζει στην Ελλάδα κατέχοντας ελληνικό έδαφος με την βούλα του κράτους. Στις 8 Αυγούστου δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ο νόμος 4179 που ψηφίστηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο σύμφωνα με τον οποίο δίνεται στον οποιονδήποτε θέλει να επενδύσει στον ελληνικό τουρισμό από δάση και ακτές μέχρι προστατευόμενες περιοχές αλλά και ολόκληρους αρχαιολογικούς και ιστορικούς τόπους.

Τα αρχαία γίνονται οικόπεδα

Μονοπώλιο παραγωγής και διάθεσης τροφίμων από εταιρείες

ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ - ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ

Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και έχει αγγιχθεί ελάχιστα καθώς λίγοι γνωρίζουν ότι υφίσταται.
Από το 2008 και μετά, όπου υπήρξε μια κρίση στην διαχείριση σταριού, πολλές χώρες , ειδικά από
την Μ.Ανατολή και Ασία έσπευσαν να αγοράσουν εκτάσεις γης μέσα απο consortium εταιριών, με μόνο σκοπό την ικανότητα να παράγουν και να διαθέτουν ΚΑΤΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ την όποια σοδιά τροφίμων πρώτα προς την χώρα τους, διασφαλίζοντας χαμηλές τιμές και διαθεσιμότητα προς τον λαό τους και ΑΝ ΠΕΡΙΣΣΕΨΕΙ παραγωγή, να διατίθεται με μεγάλο κέρδος προς άλλες χώρες.

Δεσμεύουν φυσικό αέριο και πετρέλαιο για την αποπληρωμή του χρέους

ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΒΑΖΟΥΝ "ΧΕΡΙ" ΣΤΟΝ ΟΡΥΚΤΟ ΠΛΟΥΤΟ

Κυβέρνηση και δανειστές επιχειρούν να δεσμεύσουν το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο που υπάρχει στην ελληνική ΑΟΖ. Τα έσοδα που θα προκύψουν από την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων, απο το 2023 και μετά όπως εκτιμάται, θα χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή του δεύτερου πακέτου στήριξης ύψους 130 δις ευρώ που έλαβε η χώρα μας, το οποίο η κυβέρνηση θέλει να μετατρέψει σε ομόλογο διάρκειας 50 ετών.

Η Ελλάδα αποικία της Γερμανίας

Το δεύτερο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα, ύψους 109 δισ. ευρώ, το οποίο δρομολογήθηκε μόλις τον Ιούλιο σε σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., είναι ήδη παρωχημένο λόγω της εξέλιξης της κρίσης. Οι δοκιμαζόμενες οικονομίες καταρρέουν και οι λαοί πλήττονται από περικοπές μισθών και κοινωνικών παροχών.

Οι τράπεζες, αντίθετα, θωρακίζονται ενάντια στις απώλειες, υποστηρίζει ο Μίκαελ Σλεχτ, μέλος της γερμανικής Βουλής, επικεφαλής οικονομολόγος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος Die Linke, του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που πραγματοποιήθηκε στη ΓΣΕΕ το περασμένο Σάββατο.

 Η Ελλάδα περιόρισε το αναπροσαρμοσμένο από τις κυκλικές διακυμάνσεις έλλειμμά της για το 2010 κατά 7,5%. Επιβλήθηκαν σκληρές περικοπές δαπανών που ανέρχονταν αρχικά στο 13% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.

Ο Μ. Σλεχτ λέει ότι ένα ανάλογο εγχείρημα στη Γερμανία θα σηματοδοτούσε περικοπές 300 δισ. ευρώ, τη διαγραφή δηλαδή ολόκληρου του προϋπολογισμού της Γερμανίας.

Μ’ ένα… μολυβένιο σωσίβιο

Σύμφωνα με την Berenberg Bank, πρόκειται για τη «σκληρότερη δημοσιονομική προσαρμογή» στην ιστορία των δυτικών χωρών. Με ένα… μολυβένιο σωσίβιο, η Ελλάδα απειλείται με καταποντισμό, είπε χαρακτηριστικά.

Εξηγεί ότι το πραγματικό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της Ελλάδας μειώθηκε το 2010 κατά 4,5%, ενώ το 2011 η ελληνική οικονομία θα συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο, πάνω από 5%.

Παρ’ όλες τις περικοπές δαπανών, το χρέος συνεχίζει να αυξάνεται ασταμάτητα. Το 2010 το ελληνικό χρέος ήταν 329 δισ. ευρώ, ενώ το 2011 κινδυνεύει να ανέλθει στα 360 εκατομμύρια.

Το επίπεδο του χρέους -ο λόγος του χρέους προς το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν- αυξάνεται το 2011 από το 110% σχεδόν στο 160%. Οι οικονομολόγοι το ονομάζουν «το παράδοξο της φειδούς».

Στην ομιλία του πρόσθεσε ότι «όταν οι άνθρωποι είναι χρεωμένοι μέχρι το λαιμό, δεν ρίχνουν χρήμα στην αγορά.

Οι επιχειρήσεις, με τη σειρά τους, σταματούν τις επενδύσεις, εάν κλείσει και το κράτος τις στρόφιγγες, η οικονομία επισπεύδει την ελεύθερη πτώση της. Τα φορολογικά έσοδα του Δημοσίου μειώνονται, οι δαπάνες για την ανεργία αυξάνονται».

Υπενθύμισε ότι μέσα σε διάστημα μόλις ενός έτους, το επίσημο ποσοστό των ανέργων αυξήθηκε από 11% σε πάνω από 16% (Απρίλιος 2011) λόγω των υφιστάμενων μέτρων λιτότητας. Ενας στους τρεις νέους δεν έχει δουλειά, τη στιγμή που 65.000 επιχειρήσεις έχουν ήδη χρεοκοπήσει:

«Κι όμως, η χώρα καλείται υπό αυτές τις συνθήκες να εξοικονομήσει 28 δισ. ευρώ επιπλέον ώς το 2015. Σειρά έχουν οι εκτεταμένες περικοπές θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα. Στο πνεύμα αυτό, 83.000 δημόσιοι υπάλληλοι απολύθηκαν ήδη τους τελευταίους μήνες.

Οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα μειώθηκαν ώς και 20% και 75 δημόσιοι φορείς θα συγχωνευτούν ή θα κλείσουν».

Επισήμανε δε ότι, ήδη πριν ξεσπάσει η κρίση, η Ελλάδα ήταν η χώρα με τη μεγαλύτερη μισθολογική ανισότητα στην Ευρώπη των 25. Γιατί το μισθολογικό επίπεδο της χώρας αντιστοιχούσε μόλις στο 73% του μέσου όρου της ευρωζώνης και το ένα τέταρτο των απασχολουμένων αμειβόταν με λιγότερα από 750 ευρώ το μήνα.

Ο Ελληνας δάσκαλος με 15ετή υπηρεσία αμειβόταν 40% λιγότερο από τον Γερμανό συνάδελφό του και «οι μισθοί στο δημόσιο τομέα θα περισταλούν το 2011 κατά 800 εκατομμύρια ευρώ και κατά 660 εκατομμύρια το 2012. Ο μέσος μισθός θα μειωθεί κατά 17%».

Αποικία παρά το κούρεμα χρέους;

Προσεγγίζοντας το ερώτημα «Η Ελλάδα είναι αποικία παρά το κούρεμα χρέους;» λέει: «Τι κι αν η κυρίαρχη πολιτική αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η συνέχιση τέτοιων πολιτικών λιτότητας, ρεαλιστικά, είναι αποτυχημένη. Ο εκβιασμός της χώρας συνεχίζεται. Ακόμη και στην περίπτωση κουρέματος του χρέους, η Ελλάδα θα παραμείνει εξαρτημένη από μελλοντικές βοήθειες.

Κάτω από αυτές τις πιέσεις της τρόικας, η κυβέρνηση διαλύει το καθεστώς των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που ελέγχονται από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Μελλοντικά, οι συλλογικές συμβάσεις θα συνάπτονται ολοένα και περισσότερο με τη μορφή επιχειρησιακών συμβάσεων, ακόμη και χωρίς τη συμμετοχή των σωματείων. Ετσι καλλιεργείται ολοένα και περισσότερο ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργαζομένων και προωθούνται μαζικότερες μειώσεις μισθών.

Προσθέτοντας ότι επιπλέον η χώρα μας εξαναγκάστηκε να ξεπουλήσει και τη δημόσια περιουσία της, παρατηρεί: «Μέχρι το 2014 η χώρα θα πρέπει να αντλήσει από ιδιωτικοποιήσεις 35 δισ. ευρώ και 50 δισ. μέχρι τα τέλη του 2015.

Μάλιστα, για την επίσπευση των ιδιωτικοποιήσεων συστάθηκε ιδιαίτερο ταμείο αποκρατικοποιήσεων, μια ελληνικού τύπου Treuhand. Ακόμα και ο πρόεδρος του γερμανικού σοσιαλιστικού κόμματος, Sigmar Gabriel, τάχθηκε υπέρ ενός τέτοιου μοντέλου».

Η σκανδαλώδης Treuhand

«Οι σκανδαλώδεις πρακτικές της Treuhand μετά την επανένωση της Ανατολικής και της Δυτικής Γερμανίας θα πρέπει ν’ αποτελέσουν προμήνυμα της Ιστορίας.

Εκείνη την εποχή, πολλές επιχειρήσεις εξαγοράστηκαν από Δυτικούς επιχειρηματίες, οι οποίοι στη συνέχεια τις έκλεισαν για ν’ απαλλαγούν από τον ανεπιθύμητο ανταγωνισμό. Τα διεθνή συμφέροντα όπως και οι αποικιοκρατικές δυνάμεις θα μπορούσαν έτσι να ελέγξουν το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας».

Ο Γερμανός βουλευτής καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η ελληνική εθνική κυριαρχία συρρικνώνεται και πάλι δραματικά», προσθέτοντας ότι η πώληση δημόσιας περιουσίας υπό συνθήκες έκτακτης ανάγκης και υπό πίεση χρόνου δεν εξασφαλίζει δίκαιο αντίτιμο.

Το ιδιωτικό κεφάλαιο θα μπορέσει έτσι να καρπωθεί βασικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας σε εξευτελιστικές τιμές.

Υποστηρίζει επίσης ότι ήδη από τον Σεπτέμβριο, ήταν σαφές ότι το νέο χρηματοδοτικό πακέτο των 109 δισεκατομμυρίων για την Ελλάδα ήταν κατώτερο των περιστάσεων.

Αλλά και για τις νέες αρμοδιότητες των EFSF απαιτούνται επιπλέον κεφάλαια. Η κατάσταση στην Ιταλία επιδεινώνεται τόσο ώστε η ΕΚΤ αναγκάζεται να τη στηρίξει αγοράζοντας μαζικά ιταλικά ομόλογα. Κι ενώ η διεύρυνση του EFSF είχε μόλις αποφασιστεί, γινόταν σαφές ότι και αυτός ο «μηχανισμός στήριξης» ήταν ανεπαρκής.

Πιστεύει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί η εμμονή στα ολέθρια προγράμματα περικοπών: «Προσκολλημένη σε αυτή τη μοιραία πολιτική είναι κυρίως η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, η οποία επιθυμεί να επιβάλει το “γερμανικό δρόμο” στις κλονισμένες χώρες, δηλαδή την Ατζέντα 2010, και συνεπώς περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών».

Η κρίση δεν ανακόπτεται

Στην έκτακτη σύνοδο κορυφής, τέλη Οκτωβρίου, αποφασίστηκαν το λεγόμενο εθελοντικό κούρεμα του χρέους και η διεύρυνση του ταμείου διάσωσης στο 1 τρισ. ευρώ.

Σχετικά με το κούρεμα χρέους, ο Γερμανός οικονομολόγος διευκρινίζει ότι η χώρα μας, οι ιδιώτες επενδυτές και όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη «καλούνται» να «πραγματοποιήσουν εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων με ονομαστική μείωση 50%, με ορίζοντα υλοποίησης ώς τα τέλη του 2011».

Το εθελοντικό κούρεμα θα κόστιζε στις τράπεζες 100 δισ. ευρώ σε απαιτήσεις. Γι’ αυτό το λόγο, οι μειωμένες κατά 50% απαιτήσεις θα τοκιστούν και θα παρασχεθούν εγγυήσεις από το EFSF ύψους 30 δισ. ευρώ.

Τα χρήματα αυτά θα διατίθεται από το EFSF. Σύμφωνα με τον διαπραγματευτή του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου Τσαρλς Νταλάρα, η καγκελάριος Μέρκελ αύξησε με προσωπική πρωτοβουλία τις προσφερόμενες εγγυήσεις από τα 20 στα 30 δισ. ευρώ. Μόνον τότε συμφώνησαν οι τράπεζες.

Τονίζοντας ότι «ένα κούρεμα της τάξης τού 50% είναι δώρο προς τους επενδυτές», παρατηρεί πως η διαπραγμάτευση των δεκαετιών ελληνικών ομολόγων στην αγορά τον Οκτώβριο κυμαινόταν από 30% έως 40% της ονομαστικής τους αξίας. Παράλληλα, πολλές τράπεζες έχουν ήδη προβεί σε σημαντικές αποσβέσεις δεδομένου ότι μια σκληρή χρεοκοπία θα εγκυμονούσε σαφώς μεγαλύτερες απώλειες.

Τις ακριβείς λεπτομέρειες της συμφωνίας αυτής θα συνυπαγορεύσουν βέβαια οι αγορές. Αλλωστε, η συμμετοχή των πιστωτών πρέπει να είναι εθελοντική! Σε αντίθετη περίπτωση, οι αγορές θα εκλάμβαναν το γεγονός ως αδυναμία πληρωμής, ενεργοποιώντας τις συμβάσεις αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου.

Αυτό θα πυροδοτούσε νέες απρόβλεπτες εξελίξεις στις χρηματαγορές. Ενα είναι σίγουρο: με την υλοποίηση του νέου καθεστώτος συμμετοχής των πιστωτών τον Ιανουάριο, η ευθύνη στην περίπτωση της Ελλάδας θα βαρύνει έπειτα αποκλειστικά τον Ελληνα φορολογούμενο.

Ο Γερμανός αριστερός βουλευτής μιλώντας για τη διεύρυνση του Ταμείου Διάσωσης παρατηρεί ότι τα 440 δισεκατομμύρια του EFSF πρόκειται να φουσκώσουν στο 1 τρισεκατομμύριο ευρώ -με χρηματοοικονομικά τεχνάσματα. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, η γερμανική κυβέρνηση και η Ε.Ε. το έριξαν στον τζόγο στις χρηματαγορές.

Για το εάν θα καταφέρουν να συγκεντρώσουν ένα τρισεκατομμύριο, το λόγο έχουν -όπως και στο τζόγο- τα άστρα. Από τα 440 δισεκατομμύρια του EFSF, δεδομένων των εξαγγελιών προς την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, καθώς και των επιπλέον 100 δισεκατομμυρίων προς την Ελλάδα, το διαθέσιμο υπόλοιπο για μόχλευση δεν ξεπερνά τα 250 δισ. ευρώ.

Καθώς λοιπόν τα κερδοσκοπικά παιχνίδια εναντίον της Ισπανίας -εξόχως δε εναντίον της Ιταλίας- γίνονται όλο και πιο απειλητικά, η δράση είναι αναγκαία. Από το καλοκαίρι η ΕΚΤ έχει ήδη δαπανήσει 110 δισ. ευρώ για την αγορά ιταλικών κρατικών ομολόγων. Μόνο το 2012, η Ιταλία καλείται να αναχρηματοδοτήσει 260 δισ. ευρώ επί του συνολικού χρέους 1,9 τρισεκατομμυρίων.

Μια διαφορετική πολιτική

Ενα επιτόκιο ύψους σχεδόν 6%, παρά την παρέμβαση της ΕΚΤ, θα οδηγούσε σε αισθητή αύξηση της επιβάρυνσης. Στην Ισπανία το 2012 λήγουν ομόλογα αξίας 120 δισεκατομμυρίων.

Οι ανάγκες αναχρηματοδότησης του χρέους των δύο χωρών ώς το 2015 αποτιμώνται σε ένα τρισεκατομμύριο. Υπό αυτό το πρίσμα, παραμένει ανοιχτό εάν ο μηχανισμός στήριξης διαθέτει επαρκή «δύναμη πυρός».

Η χρηματοδότηση των κρατών πρέπει σύντομα να αποσυνδεθεί από τις κεφαλαιαγορές, υποστήριξε στην ομιλία του ο κ. Σλεχτ: Σε όλα τα κράτη της ευρωζώνης πρέπει να παρέχεται ανεπιφύλακτα πρόσβαση σε φτηνές πιστώσεις της ΕΚΤ μέσω μιας δημόσιας τράπεζας, παρακάπτοντας έτσι τις χρηματαγορές.

Με αυτό τον τρόπο οι τράπεζες δεν θα μπορούν πλέον να θησαυρίζουν από τον κρατικό δανεισμό, ενώ το κούρεμα του χρέους θα ήταν δυνατό δίχως να επαπειλούνται υψηλότερα επιτόκια για άλλες χώρες.

Επιπλέον, το δημόσιο χρέος θα πρέπει να επανέλθει σε βιώσιμα επίπεδα όχι με αντιλαϊκά προγράμματα περικοπών, αλλά με τη φορολόγηση των εκατομμυριούχων και των μεγάλων επιχειρήσεων πανευρωπαϊκά. Αναγκαία είναι η μετάβαση των τραπεζών στον έλεγχο του κράτους, η αυστηρή ρύθμιση ή και η ομαλή εξυγίανσή τους.

Φτηνή εργασία, δυναμίτης

Η κρίση του ευρώ οφείλεται στο γερμανικό μισθολογικό ντόμπινγκ, το οποίο καθιστά τα γερμανικά αγαθά φτηνότερα, αυξάνοντας τον τζίρο στο εξωτερικό.

Ετσι η Γερμανία καταγράφει από το 2000 πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που υπερβαίνει το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ελλάδα συσσώρευσαν στο ίδιο διάστημα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που ανέρχονται συνολικά σε ένα τρισεκατομμύριο ευρώ.

Τις ανισορροπίες στην ευρωζώνη απέδωσε στον υπερβολικά βραδύ -συγκριτικά με την παραγωγικότητά της- ρυθμό ανάπτυξης των μισθών στη Γερμανία.

Ο ρυθμός αυτός εκφράζεται από το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, το οποίο στη Γερμανία έχει αυξηθεί μόλις κατά 6% και στην υπόλοιπη Ευρώπη έκτοτε κατά 27%. Ετσι η σχετική ανταγωνιστικότητα της γερμανικής βιομηχανίας ως προς τις άλλες χώρες της ευρωζώνης αυξανόταν σταθερά, χωρίς οι τελευταίες να μπορούν να αντιδράσουν με υποτίμηση των νομισμάτων τους.

Γι’ αυτό, όπως υποστήριξε, η πραγματική λύση θα υπάρξει μόνο με τον τερματισμό του γερμανικού ντάμπινγκ στους μισθούς. «Διαφορετικά, το ευρώ βαίνει προς τον όλεθρο. Χωρίς το ευρώ η Γερμανία θα ανατιμούσε το νέο της νόμισμα κατά 40% περίπου, εξανεμίζοντας την ανταγωνιστικότητα της γερμανικής εξαγωγικής οικονομίας.

Μιλώντας για το ελλειμματικό ελληνικό εξωτερικό εμπόριο είπε ότι με την εισαγωγή του ευρώ το 1999, το κοινοτικό νόμισμα διασφάλισε στις ελληνικές επιχειρήσεις ευνοϊκούς όρους χρηματοδότησης και η Ελλάδα λειτουργούσε ως εφαλτήριο για τις δυτικοευρωπαϊκές επιχειρήσεις στις αγορές της νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Ανάμεσα στο 2000 και το 2007, η ελληνική οικονομία σημείωσε κατά μέσο όρο πραγματική ανάπτυξη της τάξης του 4,3%.

Το 2009, ένα χρόνο μετά την κορύφωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της κατάρρευσης της Lehman Brothers, η ελληνική οικονομία είχε ωστόσο αρχίσει να συρρικνώνεται. Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 37 δισ. και το ποσοστό του δημόσιου χρέους προς τις οικονομικές επιδόσεις αυξήθηκε από 110% στα 127%.

Η ελληνική οικονομία στο σύνολό της χρεώθηκε ιδιαίτερα έναντι του εξωτερικού, γεγονός που γίνεται ορατό στα ελλείμματα των ελληνικών ισοζυγίων τρεχουσών συναλλαγών, τα οποία μέσα στην ευρωζώνη κατέγραφαν σε τακτική βάση αρνητικά ρεκόρ ως προς τις οικονομικές επιδόσεις.

Συναλλαγματική ισοτιμία

Ο βουλευτής του Die Linke συμπεραίνει ότι το γερμανικό ντάμπινγκ των μισθών επηρεάζει έμμεσα την ανταγωνιστικότητα των άλλων μελών της ευρωζώνης.

Το γερμανικό πλεόνασμα εμπορικών συναλλαγών αυξάνει τη συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ έναντι των άλλων νομισμάτων και κυρίως έναντι του δολαρίου. Διά μέσου αυτής της οδού το γερμανικό ντάμπινγκ στους μισθούς επιδρά εμμέσως αρνητικά και επί της ελληνικής ανταγωνιστικότητας.

Ενδεικτικά ανέφερε ότι στο διάστημα 2000-2008, το γερμανικό πλεόνασμα από τις εξαγωγές προς τις χώρες εκτός ευρωζώνης αυξήθηκε μεγαλοπρεπώς κατά 265%.

Το μεγαλύτερο τμήμα της εμπορίας αγαθών εκτός ευρωζώνης συνεχίζει να διεκπεραιώνεται σε δολάρια. Τα πλεονάσματα οδηγούν σε άνοδο της συναλλαγματικής ισοτιμίας ευρώ-δολαρίου διότι οι γερμανικές επιχειρήσεις μετατρέπουν τα δολαριακά έσοδα, προερχόμενα από τις εξαγωγές, σε ευρώ. Θέλουν δηλαδή να πουλήσουν δολάρια και ν’ αγοράσουν ευρώ.

Οσο πιο ακριβό γινόταν το ευρώ έναντι του δολαρίου τόσο πιο ακριβά γίνονταν και τα ελληνικά προϊόντα για τους αγοραστές εκτός ευρωπαϊκού χώρου. Αυτό στην περίπτωση της Ελλάδας απέβη μοιραίο, επειδή η χώρα εξάγει απλά προϊόντα των οποίων η ζήτηση είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στις αλλαγές των τιμών.

Με αποτέλεσμα η εξωτερική ισοτιμία του ευρώ να αποβεί υπερβολικά φτηνή για τη Γερμανία και υπερβολικά ακριβή για την Ελλάδα.

Οι επιπτώσεις στο ισοζύγιο

Θυμίζοντας ότι λίγο μετά την εισαγωγή του ευρώ, το 2000, το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού ελλείμματος στο ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών οφειλόταν ακόμη στο εμπόριο με την Ιταλία.

Στα αμέσως επόμενα χρόνια, το ελληνικό έλλειμμα σημείωσε τόση αύξηση στις εμπορικές σχέσεις με τη Γερμανία όσο με καμιά άλλη χώρα.

Στο διάστημα από το 2000 έως το 2008, αυξήθηκε κατά 2,1 δισ. ευρώ, με επακόλουθο το 2008, το εμπόριο με τη Γερμανία να ευθύνεται για το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού ελλείμματος εμπορικών συναλλαγών.

Γεωργία Δάμα στην Ελευθεροτυπία

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΡΑΓΕ ΤΗΝ ΣΥΜΒΑΣΗ COOPER;

  Από koukfamily


Γράφει ο Νίκος Καράς

Υπάρχει μια σύμβαση η οποία λήγει φέτος. Σύμβαση αρκούντως σοβαρή που δείχνει ότι αυτή η χώρα από την δουλεία δεν έφυγε ποτέ! Γιατί; Μα γιατί λείπουν οι Έλληνες πολιτικοί.

Η σύμβαση λέγεται COOPER!

Ο μακαρίτης ο Μπάτσης στο βιβλίο που είχε γράψει το 1947 με τίτλο “Η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα”, αποκάλυψε την ύπαρξη της λεγόμενης “συμβασης cooper”(υπεγραφη το 1940 και ληγει το 2010 και είμαι περίεργος να δω αν οι ξεφτιλισμένοι οι πολιτικάντηδες θα την ανανεώσουν!

Υπάρχει στο υπουργείο βιομηχανίας και παραδίδεται-σαν “ιερό κείμενο”-απο υπουργό σε υπουργό!), βάσει της οποίας τα λεγόμενα “στρατηγικά ορυκτά” της Ελλάδας καθώς και ο υδάτινος μας πλούτος, τιθενται υπό την αιγίδα ενός Αμερικανικού consortium εταιρειών! Το αποτέλεσμα αυτής της αποκάλυψης ήταν να τουφεκιστεί ο Μπάτσης μαζι με τον Μπελογιάννη το 1952!

Απο τους 12 που ήταν για “ντουφέκι”, επέλεξαν μόνον 3, ένας εκ των οποίων ήταν και ο Μπατσης! Kαταλάβατε γιατί κανένας πολιτικός δεν αποτολμά να ακουμπήσει τα παρθένα κοιτάσματα ορυκτού πλούτου που βρίσκονται στην Ελλάδα. Είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη με σιδερο-χρωμιο και νικελιο και δεν παράγουμε ούτε γραμμάριο ανοξείδωτου χάλυβα.

Υ.Γ. Γι αυτό δεν βγάζουμε τίποτε μέχρι να τα δώσουν στους ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ;

http://olympia.gr/από το Geopolitics and Daily News

ΣΧΟΛΙΟ
Γενικά την είδηση την παραθέτω με επιφύλαξη καθώς ένα τόσο σοβαρό θέμα θα έπρεπε να είχε διαρρεύσει στο διαδίκτυο εδώ και πολλά χρόνια. Μια φορά οφείλω να τονίσω ότι και τα 2 ιστολόγια στα οποία εντόπισα το θέμα είναι εξαιρετικά και έγκυρότατα

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ:  Πέρα των επιφυλάξεων που είναι βάσιμες,  το περί  ανανεώσεως  της εν λόγω σύμβασης αν το συνδυάσουμε με το περίφημο μνημόνιο,  σας λέει κάτι;  Ειδικά αν δεν μπορούμε να πληρώσουμε τους δανειστές. Θυμάστε τι βάλλαμε υποθήκη;  Πρακτικά  το άρθρο 14 του μνημονίου λέει ότι αν δεν πληρώσουμε μια δόση είμαστε υποχρεωμένοι να εκχωρήσουμε την δημόσια  περιουσία μας δηλ . Νοσοκομεία , Πανεπιστήμια, νησιά, τον στόλο μας , τα αεροπλάνα μας , την Ακρόπολη ή αρκεί Ο ΟΡΥΚΤΟΣ ΜΑΣ ΠΛΟΥΤΟΣ.  Η σύμβαση με την τρόικα ΕΔΩ

Αποικιοκρατία ΔΝΤ: Συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. 40;;;; – 40 τα ποσοστά και 20% ο …θείος Σαμ.

Γαλλία και Ρωσία αν και μας χτύπησαν πολλές φορές τη πόρτα, έμειναν τελικά …«απέξω»

Του ΒΑΣΙΛΗ ΧΟΝΔΡΟΓΙΑΝΝΗ

«Πίτα» 9 τρις εκατομμυρίων δολαρίων με… μπόλικο πετρέλαιο από τα βάθη του Αιγαίου ετοιμάζονται να απο­σπάσουν οι Τούρκοι υπό τις ευλογίες των Αμερικανών!

Από τη γιγαντιαία ατζέντα που απο­κάλυψε η «PRESS Time» ότι θα έχει η συνάντηση Γ. Παπανδρέου – Ερνιογάν στις 14 και 15 Μαΐου, ένα είναι το θέ­μα που θα ξεχωρίζει: Τα πετρέλαια στο Αιγαίο. Με την Ελλάδα να βρίσκεται πεσμένη στο καναβάτσο από τις συνέπειες της κρίσης, ο Τούρκος πρω­θυπουργός ουσιαστικά ζητάει να ανοί­ξουν οι πόρτες της χώρας μας για ιη γείτονα και να συνεκμεταλλευτούμε τον μαύρο χρυσό που κρύβει στα έγκα­τα του το Αιγαίο. Κάπως έτσι λύνειαι το θέμα της υφαλοκρηπίδας, των χωρικών υδάτων, τελειώνουν τα casus belli.Ίσως γι’ αυτό και οι συνεργάτες του Ταγίπ Ερντογάν μιλάνε για «ιστορική επίσκεψη». Γι’ αυτούς βέβαια.

Παρά προστάτας να ‘χωμεν

Μοριάς 1825. Ο αιμοσταγής Αιγύπτιος Ιμπραήμ πασάς με τους «παλιαραπάδες» του, όπως αποκαλούσαν οι δυστυχείς Έλληνες το ασκέρι του, δηώνει και ρημάζει τον τόπο. Η Επανάσταση τρεμοσβήνει. «Δεκαπέντε χιλιάδες τακτικοί του πολέμου, τέσσαρες χιλιάδες καβαλαραίοι (Αιγύπτιοι) και άλλοι τόσοι πεζοί άτακτοι Τούρκοι Πελοποννήσιοι τους οποίους ηύρε ο Μπραΐμης εις τα φρούρια, και οι Κρητικοί Τούρκοι, οίτινες ήρθον μετ’ αυτού εις την Πελοπόννησον, όλοι αυτοί εσκέπασαν τα βουνά και τις ράχες, και τα ρεύματα όλα εσκεπάσθησαν από την Βυτίνα έως τα Μαγούλιαναν. Τίποτε άλλο δεν ακούετο παρά φωναί ανθρώπων, χλιμιντρίσματα αλόγων, τουφεκίσματα αδιάκοπα, γογγυσμοί ενωμένοι με τους κρότους των τυμπάνων του τακτικού. Από τον φόβον μας εφαίνετο ότι ο τόπος όλος εσείετο και επήγαινε να γκρεμισθεί εις το βάραθρον». (Φωτάκου, «Απομνημονεύματα», σελ. 535 – 536).

Η ΕΕ του… Τέταρτου Ράιχ

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Βαρύ, καταθλιπτικό το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα. Σίγουρα το πιο θλιβερό Πάσχα από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Αλλεπάλληλα μέτρα εξοντωτικής λιτότητας εναντίον των εργαζομένων. Αποτυχία της κυβέρνησης να δανειστεί με χαμηλότερα επιτόκια, ώστε να μην καταβροχθίζουν οι κερδοσκόποι τα δημόσια έσοδα από τις θυσίες του ελληνικού λαού. Αρνηση της ΕΕ να βοηθήσει οικονομικά τη χώρα – θα σας σώσουμε μόνο αν βρεθείτε στο χείλος της χρεοκοπίας, μας είπαν. Πίσω από όλα αυτά, η πολιτική της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ. Μέσα από το ζοφερό τοπίο της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης αναδύεται το αποκρουστικό πρόσωπο της νέας ΕΕ του 21ου αιώνα, όπως θέλει να τη διαμορφώσει το Βερολίνο.
Αλλαγή των συνθηκών της ΕΕ απαιτεί πλέον δημοσίως η γερμανική ηγεσία. Διακήρυξε ήδη τους νέους κανόνες. Παρουσιάζει μια χώρα έλλειμμα πάνω από 3% κατ’ επανάληψη; Να πετιέται έξω από το ευρώ, απαιτεί η Μέρκελ. Να της κόβουμε όλα τα κονδύλια της ΕΕ και να της αφαιρούμε και το δικαίωμα ψήφου, πρόσθεσε ο Γερμανός υπουργός Οικονομίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Να καταρτίσουμε και «συντεταγμένη διαδικασία χρεοκοπίας κρατών», επαύξησε ο πρόεδρος της Γερμανίας Χορστ Κέλερ.

Ανακολουθίες και αυτοδιαψεύσεις

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΉ:  Εν διάμεσα του άρθρου παρεμβαίνω για σχολιασμό με χρώμα γραμματοσειράς ίδιο με το παρόν.


Οι Έλληνες πολίτες δέχονται το τελευταίο διάστημα μία ανηλεή και άνευ προηγουμένου ψυχολογική επίθεση απόρροια συγκεκριμένων πρωτοβουλιών της κυβέρνησης και της ασάφειας των επιδιώξεων στα λεγόμενα ανοιχτά Εθνικά Θέματα. Μπορεί το υπουργείο Εθνικής Άμυνας να προχώρησε στη διάψευση τόσο του δημοσιεύματος της έγκριτης Κύρας Αδάμ στην Ελευθεροτυπία όσο και του δημοσιεύματος της Real News ότι μελετάται η μείωση της δύναμης της ΕΛΔΥΚ, ωστόσο η κυβέρνηση φέρει ακέραια την ευθύνη από τη στιγμή που επιμελώς αποκρύπτει το περιεχόμενο των επιστολών Παπανδρέου-Erdogan. Από την απίστευτη ασυνεννοησία για τα ασφαλιστικά δικαιώματα του ένστολου προσωπικού και το ζήτημα των καταστάσεων επιβιβάσεως των οπλιτών, μέχρι την κατάργηση των μηχανοκίνητων παρελάσεων και την ακύρωση του εορτασμού της 25ης Μαρτίου στις ελληνικές πρεσβείες ανά το κόσμο, τα συναρμόδια υπουργεία κατάφεραν να καταρρακώσουν το Ηθικό και να προκαλέσουν έντονο προβληματισμό και φόβο για τους μελλοντικούς κυβερνητικούς χειρισμούς στα ζητήματα ύψιστης εθνικής σημασίας.

Ο Ολι Ρεν ήρθε για να δεί αν η κυβέρνηση είναι έτοιμη να τσακίσει την ραχοκοκαλιά του ελληνικού λαού.

Αναδημοσίευση από ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily  Αξιόλογος ο σχολιασμός από τον  φίλο Θάνου.

Το golden boy ο Ολι Ρεν που ήρθε στην χώρα μας σαν αντιπρόσωπος των μεγαλοκαρχαριών των Βρυξελλών είπε μεταξύ άλλων:

«Είναι μια σημαντική στιγμή για τη χώρα», δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ο κ. Ρεν, καλώντας τους Έλληνες πολίτες να στηρίξουν τις προσπάθειες της κυβέρνησης, η οποία πρέπει και έχει τις δυνατότητες να επιτύχει το δύσκολο έργο της.

Όπως τόνισε τα μέτρα που έχουν ανακοινωθεί μέχρι στιγμής είναι στη σωστή κατεύθυνση αλλά θα χρειαστούν και νέα.

Αν επιτύχει η Ελλάδα θα κερδίσει την εμπιστοσύνη των εταίρων της στην Ευρωζώνη, δήλωσε ο κ. Ρεν τονίζοντας πως καμία χώρα στη ζώνη του ευρώ δεν μπορεί να ζει πέραν των δυνατοτήτων της.

Ο κ. Ρεν έκανε λόγο για μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά και το ασφαλιστικό, οι οποίες είναι απαραίτητες, όπως είπε, πρώτιστα για να διασφαλιστούν οι συντάξεις και οι δημόσιες υπηρεσίες και δευτερευόντως για να ικανοποιηθούν οι «περιβόητες ή διαβόητες δυνάμεις της αγοράς».

Υπάρχει ανάγκη, είπε ο κ. Ρεν, για πρόσθετα μέτρα για τη μείωση του ελλείμματος. Εχουμε λάβει γνώση των μέτρων που ετοιμάζει η κυβέρνηση, τα οποία, όπως είπε, συζητήθηκαν σήμερα, αλλά το σημαντικό είναι τώρα η Ελλάδα να κάνει ό,τι είναι αναγκαίο τόσο για το έλλειμμα όσο και για να καθησυχάσει τις αγορές.

απόσπασμα από την Ημερησία.

Πώς η αμερικάνικη τράπεζα Goldman Sachs οργάνωσε την επιχείρηση "Ελληνική χρεωκοπία";

Ενδιαφέρον θα ήταν να μάθουμε εάν η Γκόλντμαν Ζακς διατηρούσε ή και συνεχίζει να διατηρεί κάποιον “τοποτηρητή” και στα καθ’ ημάς και σε ποιο ακριβώς πόστο. Σε κυβερνητικό ή μήπως σε κρατικό που πάντως επηρεάζει καθοριστικά κρίσιμες κυβερνητικές αποφάσεις σχετικά με την οικονομία και τη διαχείριση των δημοσιονομικών μας προβλημάτων; Πως θα σας φαινόταν αν ο προπονητής του Ολυμπιακού έπαιζε 100 εκατομμύρια στο Προ-Πο, ποντάροντας στην ήττα και τον υποβιβασμό της ομάδας του και συνιστώντας στους φίλους του να κάνουν το ίδιο; Τι θα έκαναν οι οπαδοί των Ερυθρολεύκων σε έναν τέτοιο προπονητή. Αυτό ακριβώς φαίνεται ότι κάνει η τράπεζα Γκόλντμαν Ζακς, κύριος σύμβουλος επί σειρά ετών των ελληνικών κυβερνήσεων σε θέματα χρέους και ιδιωτικοποιήσεων, προνομιακός συνομιλητής των Πρωθυπουργών και από τους κύριους διαχειριστές του δημόσιου χρέους μας.

Μας εκβιάζουν για τα Εθνικά θέματα.

Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι ζητούν…υποχωρήσεις για να μας δώσουν λεφτά…

Και στο βάθος… εθνικά θέματα; Πράγματι, δεν είναι λίγοι (το αντίθετο…) όσοι πιστεύουν πως όλα αυτά τα περίεργα (;) κερδοσκοπικά παιχνίδια γύρω απ’ την παραπαίουσα ελληνική οικονομία δεν έχουν μονοσήμαντο στόχο την πλήρη οικονομική εξάρτηση της χώρας μας, με αξιοποίηση των τραγικών λαθών και αβελτηριών της κυβέρνησης (κυρίως την αδικαιολόγητη καθυστέρηση στη λήψη μέτρων, που κόστισε δισεκατομμύρια ευρώ και λόγω της ραγδαίας και πρωτόγνωρης αύξησης των spread), αλλά στοχεύουν και:

Στο να συρθεί η Ελλάδα σε μεγάλες υποχωρήσεις στα εθνικά μας θέματα, κυρίως δε σε Αιγαίο, ελληνοτουρκικά, Κυπριακό.

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΧΕΡΙ, ΑΦΕΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΑΦΕΤΕΡΟΥ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ...

  ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΝ $ 96.000.000.000

Χρυσός: Μπορεί να αποφέρει κρατικά έσοδα ύψους 500 εκατ. ευρώ ετησίως και να εξασφαλίσει πάνω από 7.000 θέσεις εργασίας.
Γεωθερμικά πεδία: Αν αξιοποιούνταν η ενέργεια που θα προέκυπτε, θα ισοδυναμούσε με 160.000 τόνους πετρελαίου ετησίως.
Πετρέλαιο: Ένα δισ. βαρέλια είναι τα πιθανά απολήψιμα αποθέματα αργού στο Βορειοανατολικό Αιγαίο.
Ουράνιο: 10.000 τόνοι στο υπέδαφος της Βόρειας Ελλάδας.

Τρεις ισχυροί κληρονόμησαν τα πετρέλαια του Ιράκ

Το βασικότερο εναπομείναν πετρελαϊκό «φιλέτο» βρίσκεται στο ιρακινό Κουρδιστάν.

Το Ιράκ μετατρέπεται ταχύτατα σε παγκόσμια πετρελαϊκή υπερδύναμη, αλλάζοντας τα δεδομένα στον διεθνή ενεργειακό χάρτη. Μέσα στην επόμενη δεκαετία, η ημερήσια παραγωγή του θα εκτοξευθεί πάνω από τα 12 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως -δηλαδή, περισσότερα από ότι παράγει σήμερα η «βασίλισσα» του ΟΠΕΚ, η Σαουδική Αραβία!

Μόνο που υπάρχει ένα... μικρό πρόβλημα για τους Ιρακινούς, το οποίο ενδεχομένως τους εμποδίζει να αισθανθούν εθνικά υπερήφανοι: Τα «κλειδιά» των πετρελαιοπηγών τους δεν τα κρατούν οι ίδιοι, αλλά οι μεγάλες ξένες εταιρείες, οι οποίες διαθέτουν πλέον πλειοψηφικό πακέτο στα περισσότερα από αυτά. Όσο για την κυβέρνηση της χώρας, βάσει των -αποικιοκρατικών- συμφωνιών που έχουν υπογραφεί φέτος και ολοκληρώθηκαν αυτή την εβδομάδα, θα ελέγχει μόλις το 25% των κοιτασμάτων...

Ακριβοδίκαιη κατανομή
Το εντυπωσιακό είναι ότι η κατανομή έγινε σχεδόν ακριβοδίκαια, έχοντας δύο κυρίως στόχους: Αφενός, κανείς από τους «ημέτερους» και τους μεγάλους παίκτες της αγοράς να μην μείνει παραπονεμένος και, αφετέρου, να τιμωρηθούν όσοι Ευρωπαίοι αντιτάχθηκαν στην αμερικανο-βρετανική εισβολή του 2003 και την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν, η οποία άνοιξε τον δρόμο για τη μοιρασιά των ιρακινών πετρελαίων. Σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία ανήκουν πρωτίστως οι Γάλλοι, οι οποίοι είδαν την Total να παίρνει μόλις και μετά βίας το 25% του δευτεροκλασάτου κοιτάσματος που βρίσκεται στην περιοχή της Χαλφάγια.

Δεν είναι διόλου τυχαίο, λοιπόν, το γεγονός ότι μεγάλες κερδισμένες είναι, αναμφίβολα, οι δύο «μεγάλες αδελφές» που βρίσκονται υπό βρετανικό έλεγχο -η Shell και η BP. Η πρώτη πάτησε πόδι στα δύο από τα τρία μεγαλύτερα κοιτάσματα του Ιράκ -στο Ματζνούν, όπου έχει σχεδόν τον απόλυτο έλεγχο με 45% και τη δυτική Κούρνα, όπου η συμμετοχή της είναι μειοψηφική στο πρώτο υπό εκμετάλλευση τμήμα- ενώ η δεύτερη έχει κυρίαρχη παρουσία στο γιγαντιαίο κοίτασμα της Ρουμάιλα.

Από την πλευρά τους, οι εταιρείες των ΗΠΑ έχουν λόγους να είναι παραπομενένες. Παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί έχουν φροντίσει να διατηρήσουν υπό τον έλεγχό τους πολλούς τομείς της ιρακινής οικονομίας, οι στενοί φίλοι του Τζορτζ Μπους και, κυρίως, του υποχθόνιου αντιπροέδρου του Ντικ Τσένι είναι δυσαρεστημένοι με την κατανομή του «φιλέτου». Βεβαίως, διαθέτουν παρουσία και στα δύο υπό εκμετάλλευση τμήματα της δυτικής Κούρνα -στο πρώτο με την ExxonMobil που έχει την πλειοψηφία και στο δεύτερο με την ConocoPhilips, η οποία συμμετέχει μειοψηφικά στην κοινοπραξία- ωστόσο μάλλον περίμεναν κάτι περισσότερο.

Από την άλλη, έκπληξη θα μπορούσε να θεωρηθεί η ισχυρή παρουσία που εξασφάλισαν οι Ρώσοι στο Ιράκ. Το περασμένο Σαββατοκύριακο, η κοινοπραξία της Lukoil απέκτησε τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του δεύτερου (και σημαντικότερου) τμήματος της δυτικής Κούρνα, ενώ δικαιώματα απέκτησε και η Gazprom, έστω και σε μικρότερα κοιτάσματα. Είναι δε γεγονός ότι η εξέλιξη αυτή κάνει αρκετούς να εκτιμούν -δικαίως- ότι το παζάρι ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Μόσχα έχει προχωρήσει σε όλα τα επίπεδα και μάλιστα πολύ περισσότερο από ό,τι φαίνεται με την πρώτη ματιά.


Κοινά συμφέροντα
Αλλωστε, οι «υπό επώαση» συμφωνίες για την αντιπυραυλική ασπίδα, το Αφγανιστάν και τα πυρηνικά όπλα δείχνουν ότι οι δύο πάλαι ποτέ θανάσιμοι εχθροί έχουν αρχίσει να αποκτούν πολλά κοινά συμφέροντα... Και οι Κινέζοι, όμως, μάλλον πρέπει να αισθάνονται ικανοποιημένοι από τη μοιρασιά. Χωρίς να έχουν στηρίξει την εισβολή στο Ιράκ και δίχως να διαθέτουν ιδιαίτερα ερείσματα στην περιοχή -σε αντίθεση με όλους τους άλλους- η ραγδαία αναβάθμιση της ισχύος και του ρόλου της χώρας τους σε παγκόσμιο επίπεδο «χάρισε» στον κρατικό πετρελαϊκό όμιλο CNPC σημαντικό μερίδιο στο γιγαντιαίο κοίτασμα της Ρουμάιλα, αλλά και παρουσία στη Χαλφάγια. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως μέσα από τις πετρελαϊκές συμφωνίες «εξυπηρετήθηκαν» και ορισμένοι μικρότεροι παίκτες -όπως η Μαλαισία με την Petronas και η Αλγερία. Όσο για την Τουρκία, ελπίζει ότι θα πάρει το... πετρέλαιό της πίσω μόλις μοιραστούν και τα τελευταία κοιτάσματα, που βρίσκονται στο ιρακινό Κουρδιστάν. Εκεί, όμως, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα...


Τόνι Μπλερ, ένας ειλικρινής κατακτητής...

«Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση (εάν δεν υπήρχαν αποδείξεις για ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής), θα πίστευα ότι είναι σωστό να τον απομακρύνουμε (τον Σαντάμ). Εννοώ ότι, προφανώς, θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε και να προωθήσουμε διαφορετικά επιχειρήματα γύρω από τη φύση της απειλής την οποία αντιπροσώπευε».

Απαντώντας στο ερώτημα δημοσιογράφου του BBC για την απόφαση που έλαβε το 2003 -ή, ενδεχομένως, πολύ νωρίτερα- ο Τόνι Μπλερ είπε, αν μη τι άλλο, τα πράγματα με το όνομά τους. Οι δηλώσεις που έκανε ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας συνέπεσαν με την ολοκλήρωση και της δεύτερης φάσης στη μοιρασιά των πετρελαϊκών κοιτασμάτων του Ιράκ, από την οποία οι βρετανικές εταιρείες βγήκαν σημαντικά ενισχυμένες. Με τον τρόπο του, λοιπόν, δεν άφησε καμία απολύτως αμφιβολία να αιωρείται γύρω από την πραγματική φύση και τους σκοπούς του συγκεκριμένου πολέμου.


Η καλύτερη εξέλιξη
«Δεν νομίζω ότι θα ήμασταν καλύτερα εάν αυτός και οι γιοι του βρίσκονταν στην εξουσία», πρόσθεσε ο Μπλερ. Και είχε απόλυτο δίκιο, διότι 37 χρόνια μετά την εθνικοποίηση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων και του φυσικού πλούτου του Ιράκ (που βρισκόταν, κυρίως, σε βρετανικά χέρια), κανείς στο Λονδίνο δεν θα μπορούσε να φανταστεί καλύτερη εξέλιξη. Οπως ήταν φυσικό, η ξεκάθαρη παραδοχή του Μπλερ, η οποία έγινε λίγο πριν από την εμφάνισή του στην κοινοβουλευτική επιτροπή ελέγχου για τον πόλεμο στο Ιράκ, προκάλεσε εντονότατες αντιδράσεις στην πατρίδα του και σε πολλές άλλες χώρες.

Ακόμη και ο Χανς Μπλιξ, ο επικεφαλής του ΟΗΕ που ηγούνταν τότε της ομάδας που επόπτευε το οπλοστάσιο του Σαντάμ, σχολίασε πως η δήλωση Μπλερ του έδωσε μια «ισχυρή εντύπωση ότι έχει έλλειμμα εντιμότητας».

Ωστόσο, εύκολα μπορεί να καταλάβει ο καθένας ότι ο Μπλερ αισθάνεται δικαιωμένος στους κύκλους που τον ενδιαφέρουν και τον στηρίζουν -με αποτέλεσμα να έχει μετατραπεί σε μηχανή παραγωγής δολαρίων...

Tου Γιώργου Παυλόπουλου
ΗΜΕΡΗΣΙΑ

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ: Τα πετρέλαια και τον υπόλοιπο ορυκτό πλούτο της Ελλάδας,  ποίοι θα τον καρπωθούν;  Θα μας φέρουν οι ¨φίλοι¨ σε κατάσταση τριτοκοσμική υποβοηθούμενοι από τους έσω-συμμάχους  -  τσιράκια τους. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται τώρα; Φωνάξτε λαϊκιστές, φωνάξτε οικοψεύτες,  για τα δικαιώματα του λαού και της φύσης ώστε ανέγγιχτος ο φυσικός μας πλούτος να γίνει έρμαιο των επιτήδειων,  των εκτός πρώτα ( αιώνιων αποικιοκρατών)  και των εντός μετά (οσφυοκαμπτών). Μετά θα σιωπήσετε αιώνια, όπως σε αιώνιο ύπνο βρίσκονται  πλέον οι Έλληνες.