Τί εἶχε πεῖ ὁ Μακρυγιάννης γιά τούς παπάδες;

«...Καί βρίζουν, οἱ πουλημένοι εἰς τούς ξένους, καί τούς παπάδες μας, ὅπου τους ζυγίζουν ἄνανδρους καί ἀπόλεμους.

Ἐμεῖς τούς παπάδες τούς εἴχαμε μαζί εἰς κάθε μετερίζι, εἰς κάθε πόνον καί δυστυχίαν.

 Όχι μόνον διά νά βλογᾶνε τά ὄπλα τά ἱερά, ἀλλά καί αὐτοί μέ...
ντουφέκι καί γιαταγάνι, πολέμωντας ὡσάν λιοντάρια,

Ντροπή Ἕλληνες....

Μακρυγιάννης»

Βουλιάζουμε-ΤρελοΓιάννης

Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2011/09/blog-post_24.html#more

"Θρησκείαν δεν αλλάζουμε εμείς ούτε την πουλούμεν". Στρατηγός Μακρυγιάννης

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟΥΣ ΓΡΑΙΚΥΛΟΥΣ, ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΟΣΟ ΠΟΤΕ!

Αφιερωμένο σε πολλούς και διάφορους χριστιανομάχους, που... ευδοκιμούν στην χώρα μας από την εποχή του Μακρυγιάννη: Η μεγάλη αυτή και πολυεδρική μορφή παρουσιάζεται ανάγλυφα μέσα από το έργο του,τα περίφημα ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ, όπου αφηγείται τις άμεσες εμπειρίες του από τα πολεμικά γεγονότα της επανάστασης του 1821 και από την πολιτική ιστορία των μετέπειτα χρόνων. Η Δωρική του λιτότητα και το απαράμιλλο ύφος του συναρπάζουν. Ο λόγος του ζωντανός και πυκνός, ζωγραφίζει πρόσωπα και πράγματα με μια θαυμάσια ενέργεια και ακρίβεια. Όλο το έργο περιστρέφεται σταθερά γύρω από δύο πόλους. ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ. Δεν τα ξεχωρίζει ποτέ. Ελλάδα γι' αυτόν σημαίνει Ορθοδοξία.

Σήμερα που όλα περνούν από καινούργια κόσκινα, δεν βρέθηκε κανείς να αμφισβητήσει την ιστορική ή την λογοτεχνική αξία του έργου και το ηθικό του μεγαλείο. Και όσο αφορά μεν την φιλοπατρία σίγουρα αυτό έχει ακουστεί πολλές φορές στους πανηγυρικούς λόγους. Η Θερμή του πίστη όμως,όχι μόνο αποσιωπάται συνήθως σκόπιμα, αλλά κάποτε και παρερμηνεύεται κακόβουλα. Και δεν είναι καθόλου ευοίωνο για την πρόοδο τουλάχιστο της ιστορικής έρευνας στον τόπο μας το ότι μερικοί "ιστορικοί", στρατευμένοι, ποιος ξέρει, σε ποιές σκοπιμότητες,ισχυρίζονται ότι ο Μακρυγιάννης στα γεράματά του τόριξε στην "θρησκοληψία", ενώ από τις πρώτες σελίδες των Απομνημονευμάτων του τους διαψεύδει ο ίδιος.

Στις μέρες μας είμαστε μάρτυρες ενός εγκληματικού ξηλώματος των πάντων. Εκκλησία, πατρίδα, οικογένεια, παιδεία βάλλονται με όλα τα μέσα. Πολεμική που άρχισε από την εποχή του Μακρυγιάννη και συνεχίζεται πιο έντονη και ύπουλη. Και μας βρίσκει δυστυχώς τους νεοέλληνες σε λήθαργο. Η ευμάρεια και ο καταναλωτισμός μας έχουν ναρκώσει και μας έχουν ευνουχίσει. Κινδυνεύουμε τελικά να αποχρωματιστούμε ΈΘΝΙΚΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ. Έχουμε ανάγκη από εγρήγορση και αναβαπτισμό στο ρωμαλέο πνεύμα του αγνού Έλληνα και πατριώτη του στρατηγού ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ, προτού νεκρωθούν τελείως τα αντανακλαστικά μας.

Όμως ο μεγάλος αυτός Έλληνας Πατριώτης έζησε πολλές θλίψεις στην διάρκεια της ζωής του και ο μεγαλύτερος πόνος του ήταν για την Πατρίδα του και την πίστη του που πιστός σε αυτή και στον Θεό του δεν έπαυε ποτέ να συμμετέχει στα μυστήρια της
Εκκλησίας τόσο αυτός όσο και η οικογένειά του. Με την οξυδέρκεια που τον διέκρινε δεν άργησε να καταλάβει ποιοί ήταν οι πραγματικοί εχθροί της Πατρίδας του και της φυλής του. Πονάει πολύ βλέποντας τις ραδιουργίες των Ευρωπαίων απεσταλμένων στα πολιτικά παρασκήνια της Ελλάδος. Αγανακτεί για τις ύπουλες παρεμβάσεις τους στα ιερά και όσια της φυλής μας καθώς και για τον φατριασμό των πολιτικών δυνάμεων του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους που ήταν και αυτός δικό τους έργο. Γίνεται εκτός εαυτού βλέποντας την ηθική διαφθορά των Ευρωπαίων να μολύνει την Ελληνική Οικογένεια, την Ελληνική Κοινωνία. Η γλώσσα του είναι σκληρή και μερικές φορές φαίνεται καθαρά πως ήθελε να μιλήσει με το σπαθί του.

Όπως αναφέρει στο έργο του "Αφού ο Θεός τους λυπήθηκε και θέλει να τους αναστήσει, οι άνθρωποι τους καταπολεμούν να τους φάνε, να τους χάσουνε, να τους σβήσουνε, να μην ξαναειπωθούν Ελληνες. Και τι σας έκαμεν αυτό το όνομα των Ελλήνων εσάς των γενναίων αντρών της Ευρώπης, εσάς των προκομμένων, εσάς των πλουσίων; Όλοι οι προκομμένοι Άντρες των παλαιών Ελλήνων, οι γοναίγοι όλης της ανθρωπότητας, ο Λυκούργος, ο Πλάτων, ο Σωκράτης, ο Αριστείδης, ο Θεμιστοκλής, ο Λεωνίδας, ο Θρασύβουλος,ο Δημοστένης και οι επίλοιποι πατέρες γενικώς της ανθρωπότητας κόπιαζαν και βασανίζονταν νύχτα και ημέρα μ' αρετή, με 'λικρίνειαν, με καθαρόν ενθουσιασμόν να φωτίσουνε την ανθρωπότητα και να την αναστήσουν νάχη αρετή καιφώτα και γενναιότητα και πατριωτισμόν..." Σαν γνήσιος εκφραστής των αισθημάτων του Ελληνικού λαού ξέρει και το διακηρύττει ότι αυτός ο αγνός λαός αποστρέφεται τις ατιμίες των ηγετών "των μεγάλων δυνάμεων" και στηρίζεται με εμπιστοσύνη στην δικαιοσύνη του Θεού. Δεν είναι όμως άδικος ο στρατηγός. Ξέρει να διακρίνει και να ευγνομονεί με ειλικρίνεια αυτούς, που υπήρξαν "τίμιοι άντρες" και βοήθησαν την πατρίδα μας στα δύσκολα πρώτα χρόνια της. Και ένας από αυτούς που ο Μακρυγιάννης αποκαλεί "τίμιους" είναι και ο Ρούντχαρτ, ο αρχικαγκελάριος του Όθωνα.

Ήδη όμως άρχισε η ύπουλη επίθεση κατά της Ορθοδοξίας και έγινε προκλητική με την συνεργασία και μερικών δικών μας γραικύλων. Τότε είναι που ο στρατηγός ξεσπαθώνει καθώς ριζωμένος βαθειά στην ορθόδοξη πίστη μας με ιερό πάθος χτυπάει όλους αυτούς που μας έφεραν την ηθική παραλυσία και "οπού επεβαίνουν και εις την θρησκεία μας δια να μας φτειάσουνε του δό(γ)ματός τους από ολίγον κατ΄ολίγον", έλεγε θυμωμένος.

Δεν διστάζει να τα βάλει και με τον ίδιον τον Πρωθυπουργό, όταν υποπτεύεται πως συμπράτει στα ξένα σχέδια κατά της Θρησκείας μας. "Μάθαινα από ανθρώπους τίμιους ότι η κατήχηση των ξένων εναντίον της θρησκείας μας προοδεύει. Τότε κάπνισαν τα μάτια μου... Πάγω στον Κωλέτη και του λέγω... "δεν μας αφήνεις πλέον ήσυχους να ζήσουμεν εδώ εις την ματοκυλισμένη μας πατρίδα με την θρησκεία μας, αλλά μας τζαλαπατάς και μας διαιρείς... Γνωρίζουμε τις ενέργειες τις μυστικές των ξένων οπού εργάζονται για την θρησκεία μας -Θρησκείαν δεν αλλάζουμε εμείς ούτε την πουλούμεν"!

ΠΗΓΗ: "Ο πόνος του Μακρυγιάννη", Ιερά Μονή Παρακλήτου-Ωρωπός Αττικής.

http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/2011/07/blog-post_09.htmlΤο αλίευσα ΕΔΩ ΕΔΩ

Χαιρέτα καβαλάρης - Γεώργιος Καραϊσκάκης

Χαιρέτα καβαλάρης,

για να σε χαιρετούν

όταν ξεπεζέψεις.

Γεώργιος Καραϊσκάκης

Το αλίευσα ΕΔΩ http://anastasiosk.blogspot.com/

Ο…. Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απαντά στη Δραγώνα!!!

Ο…. Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απαντά στη Δραγώνα!!!

Αν δεν γίνει κάτι ,θα ξαναζωντανέψει και τότε ποιός μας σώνει… (που την "έχουμε ακόμη").

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης *παρόντος μεγάλου πλήθους πολιτών απηύθυνε στην

Πνύκα, τον πιο κάτω λόγο προς τους νέους του Α΄ Γυμνασίου της Αθήνας :

Ομιλία 7 Οκτωβρίου 1838

Παιδιά μου!

Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ΄ αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.

Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους, αλλ' απλούς ανθρώπους, χωρικούς καί ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμη τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.

Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ' εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, καί του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα· διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε.

Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία.
Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα. Άλλά δεν εβάσταξε!.

Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο, τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. Και μ' αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή. Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο. Ισως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελειώνει. Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτο τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί. Παρομοίως και ημείς εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν. Αλλ' επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο βασιλεύς, τα πράγματα ησυχάζουν και το εμπόριο και ή γεωργία και οι τέχνες αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα ή παιδεία. Αυτή η μάθησις θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά διά να αυξήσομεν, χρειάζεται και η στερέωσις της πολιτείας μας, η όποία γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη του Θρόνου. Ο βασιλεύς μας είναι νέος και συμμορφώνεται με τον τόπο μας, δεν είναι προσωρινός, αλλ' η βασιλεία του είναι διαδοχική και θα περάσει εις τα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν κι εσείς και τα παιδιά σας θα ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία. Και αυτοί, οι Εβραίοι, οι όποίοι κατατρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους.

Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ' ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε· και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία.
Τελειώνω το λόγο μου.

Ζήτω ο Βασιλεύς μας Όθων! Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!

Πηγή : Εφημερίδα ΑΙΩΝ (13 Νοεμβρίου 1838)

* Αρχικά "ζήτησε" από τον Γυμνασιάρχη άδεια να μιλήσει εις τούς μαθητάς όπερ και του παρεχωρήθη , για την επόμενη ημέρα εντός του σχολείου .Οι μαθητές του όμως όταν το έμαθαν ,το διέδωσαν σε όλη την Αθήνα. Και λόγω προσέλευσης μεγάλου πλήθους επήγαν όλοι μαζί εις την Πνύκα.

Αναδημοσίευση από eglimatikotita