Οι Ήρωες του 1821 μιλούν για την Παλιγγενεσία

«Είναι θέλημα Θεού. Είναι κοντά μας και βοηθάει, γιατί πολεμάμε για την πίστι μας, για την πατρίδα μας, για τους γέρους γονιούς, για τα αδύνατα παιδιά μας, για την ζωή μας, την λευτεριά μας…Και όταν ο δίκαιος Θεός μας βοηθάει ποιος εχθρός ημπορεί να μας κάνει καλά…;».
(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης)

«Μάχου υπέρ πίστεως και Πατρίδος…Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα, να κρημνίσωμεν από τα νέφη την ημισέληνον, δια να υψώσωμεν το σημείον, δι’ ου πάντοτε νικώμεν, λέγω τον Σταυρόν…».
(Αλέξανδρος Υψηλάντης)

Αθάνατα λόγια των αγωνιστών του ‘21

«Πήραν φως απ’ τα καντήλια κι άστραψαν τα καριοφίλια»

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς 
 
«Πάμε να ιδούμεν τους παλιούς Έλληνες», να ακούσουμε τους πολέμαρχους του ’21, μας έπνιξαν οι αναθυμιάσεις των τωρινών δημοπιθήκων. Διαβάζεις τα απομνημονεύματα και τις φυλλάδες για την Εθνεγερσία και νομίζεις ότι ανοίγεις ένα «μυρογιάλι», εκείνα τα μικρά φιαλίδια που περιέχουν αρώματα εξαίσια. Οσμή ευωδίας πνευματική αναδίδεται, παρ’ όλα τα πάθια και τους καημούς εκείνης της περιόδου. Έχω το συνήθειο, όταν συναντώ στα αναγνώσματά μου, λόγια και επεισόδια, που στέκεσαι και τα ξαναδιαβάζεις, που κρύβουν στα φυλλώματά τους πετράδια, να τα καταγράφω, για να μην λησμονηθούν. Σκο

Πομάκος ήρωας του 1821! Ο Μεχμέτ Λόφτζαλη πολέμησε για την ελευθερία της Ελλάδας!

Το ηρωικό έπος της Επανάστασης του 1821 για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Οθωμανούς Τούρκους είχε πρωταγωνιστές τους μεγάλους οπλαρχηγούς που όλοι γνωρίζουμε (Κολοκοτρώνης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Καραϊσκάκης κ.α.). Είχαμε όμως και τους χιλιάδες «ανώνυμους» πολεμιστές που πήραν μέρος στις διάφορες μάχες και ανάμεσα σε αυτούς υπήρξαν και αρκετοί μουσουλμάνοι, που πολέμησαν για την ελευθερία της Ελλάδας.
Ένας από αυτούς ήταν και ο Πομάκος Μεχμέτ Λόφτζαλη από την πομακική περιοχή του Λόβετς (Λόφτσα) της Βουλγαρίας.

Το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου

(του Ευθύμιου Χριστόπουλου, εκπ/κού-δημοσιογράφου)

Το καλοκαίρι του 1947 ως μαθητής της Β' τάξης της Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας, δέχτηκα την παρακίνηση του αείμνηστου Διευθυντού της Δημητρίου Κρικέλα να συγκεντρώσω πληροφορίες από γέρους Λαμιώτες που τις είχαν από τους πατεράδες τους, για ποιο ήταν το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου. Ταξι­νομώντας αυτές που συγκέντρωσα, είδα ότι τέσσερες ήταν ακριβώς ίδιες, αν και προέρχονταν από γερόντια που ζού­σαν σε διαφορετικά σημεία της Λαμίας ο καθένας και μά­λιστα ένας παππούς ήταν απ' τη Ροδίτσα. Διασταυρώνοντας τες αργότερα, με όσα διάβαζα άλλα, καταλάβαινα ότι αυ­τές που είχα ήταν ασφαλώς οι σωστές. Το κύριο σημείο τους και κοινό, ήταν ότι τρεις Έλληνες, όταν έπιασαν το Διάκο και τον έφεραν στη Λαμία, τον έκλεισαν σ' ένα πα­λιό κι εγκαταλειμμένο χάνι, εκεί που σήμερα έχει οικοδο­μηθεί το Λαογραφικό Μουσείο Λαμίας στην οδό Καλύβα - Μπακογιάννη. Αυτοί οι τρεις είχαν περάσει πίσω - δυ­τικά - στο χάνι και από δύο μισοχαλασμένα παραθυράκια είχαν παρακολουθήσει όλη τη νύχτα όλα όσα έγιναν μέσα στο χάνι, τα οποία και αναφέρω στη συνέχεια.:

Μετά τη σύλληψη του Διάκου στα Ποριά Δαμάστας, τον έφεραν με συνοδεία

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ

ΤΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗ

ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ 

Ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης γεννήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη τό 1792 καί ἦταν γιός τοῦ Κωνσταντίνου Ὑψηλάντη καί τῆς Ἐλισάβετ, τό γένος Βακαρέσκου, μιᾶς ἀπό τίς μεγαλύτερες οἰκογένειες τῆς Ρουμανίας. Ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης ἦταν γόνος εὔπορης καί ἰσχυρῆς οἰκογένειας τοῦ Βυζαντίου μέ καταγωγή ἀπό τά Ὕψαλα τῆς Τραπεζούντας. Ἡ οἰκογένεια Ὑψηλάντη ἐμφανίζεται καί μέ τό ἐπώνυμο Ξιφιλίνος, τό ὁποῖο θά ἐγκαταλειφθεῖ ἀργότερα· χρησιμοποιεῖται ὅμως ἀπό ἕνα μέρος τῆς οἰκογένειας, ἀφοῦ ὑπάρχει Ξιφιλίνος ἤ Ξιφιλινός ὁ ὁποῖος γίνεται Οἰκουμενικός Πατριάρχης (Ἰωάννης Η΄ ὁ Ξιφιλινός, 1065-1075).
Ὁ ἱστορικός τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, Ἰωάννης Φιλήμονας, ἀποτελεῖ σημαντική πηγή γιά τή διαδρομή τῆς οἰκογένειας Ὑψηλάντη. Ὁ Φιλήμονας ἀναφέρει ὅτι ἡ οἰκογένεια μετά τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατέφυγε στήν αὐλή τῶν Κομνηνῶν τῆς Τραπεζούντας, μαζί μέ ἄλλες ἰσχυρές οἰκογένειες τῆς αὐτοκρατορίας (οἰκογένεια Μουρούζη κ.λπ). Ἡ οἰκογένεια Ὑψηλάντη ἐπιστρέφει στήν Κωνσταντινούπολη μετά τήν ἅλωση τῆς Τραπεζούντας καί ὁ πρῶτος γνωστός Ὑψηλάντης, ὁ Ἰωάννης, γράφει τήν ἑλληνική ἱστορία ἀπό τή διάλυση τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας ἕως τό 1700. Ὁ Ἰωάννης ἀποκεφαλίστηκε ἀπό τούς Ὀθωμανούς μέ τήν κατηγορία ὅτι συνωμοτοῦσε κατά τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Ὁ ἀδελφός τοῦ Ἰωάννη, Ἀθανάσιος, παρότι προσπάθησε δέν κατόρθωσε νά γίνει τό 1758, ἡγεμόνας τῆς Μολδαβίας. Ὁ γιός του, Ἰωάννης Ὑψηλάντης, ἔγινε μέγας διερμηνείας τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας καί ἐνισχύει τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καθώς καί τόν ὑπόδουλο Ἑλληνισμό.

Μαντώ (Μαγδαληνή) Μαυρογένους (1796-1840).

Παζλ Ενημέρωσης: Μαντώ (Μαγδαληνή) Μαυρογένους (1796-1840)          ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ!

Σε μια εποχή που όλες οι αξίες των προγόνων μας φθίνουν, σε μια εποχή που η λήθη αντικαθιστά την μνήμη, σε μια εποχή που οι έννοιες Πατρίδα, Ελληνισμός, Αυτοθυσία, Ηρωισμός τείνουν να γίνουν γραφικές, σε μια εποχή που αμέτοχοι παρακολουθούμε τους εκλεγμένους από εμάς αντιπροσώπους μας να σηκώνουν τα χέρια ψηλά και να παραδίδουν αμαχητί την Πατρίδα σε όσους την επιβουλεύονται, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε μια πράξη συμβολική. Για να δείξουμε ότι εμείς δεν ξεχνάμε. Για να δείξουμε ότι είμαστε εδώ. Ότι έχουμε φωνή και συνείδηση Ελληνική. Την Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011 και ώρα 15.00 με πρωτοβουλία μιας ομάδας γυναικών από την Νέα Πεντέλη, έξω από κάθε κομματικό πλαίσιο, τελέστηκε προσκύνημα στο μνήμα του Αρχιστράτηγου του Ελληνικού Αγώνος Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Ακολούθησε κατάθεση στεφάνου για την προσφορά του, στο Έθνος, στην Πατρίδα, στην Ελευθερία. Γιατί είμαστε πάντοτε πιστοί στην παρακαταθήκη που μας άφησε, στην ομιλία του προς τους Γυμνασιόπαιδες στην Πνύκα την 7η Οκτωβρίου 1838: «Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, όπου ημείς ελευθερώσαμε. Καί, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία». Καθώς η τελετή οργανώθηκε από Ελληνίδες γυναίκες, απογόνους της Σπαρτιάτισσας Μάνας και της Ελληνίδας της Πίνδου,  έγινε σε κλίμα κατάνυξης, χωρίς την παρουσία αντιπροσωπειών οργανώσεων ή κομμάτων. Μέσα στο χάος που επικρατεί στην χώρα, οι μανάδες μας, οι γυναίκες μας, οι κόρες μας φώναξαν ΠΑΡΩΝ.

Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.stoxos.gr/2011/03/blog-post_8087.html

Την πίστη σας...

Γράφει ο Χάρρυ Κλύνν

ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΡΕ… ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗ!!! Να τραβήξουμε το βάσανό μας μόνοι μας, χωρίς να μας τραβάνε το αυτί οι τοκογλύφοι και οι αιματορουφήχτρες της Ευρώπης που νοιάζονται μονάχα πως θα πάρουν τα αιματοβαμμένα «λεφτά» τους»…
Στο... διάολο και το κωλοευρώ σας, που μας ξαπόστειλε πριν την ώρα μας… Στο διάολο κι η Ευρωζώνης σας… Στο διάολο η Ευρώπη της Μέρκελ και του Σαρκοζί… ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗ!!! Μπας και σώσουμε το μέλλον των παιδιών μας και τη δική μας αξιοπρέπεια… Αλλιώς βλέπω τους νέοθωμανούς της Δύσης να θρονιάζονται στο σβέρκο μας για 400 χρόνια! Χίλιες φορές λεύτεροι και επαναστατημένοι….
Ίσως οι Αλαφουζοβερέμηδες του μέλλοντος μας κάνουν και ντοκιμαντέρ, για να περιγράψουν τα εγκλήματα του Ελληνικού λαού απέναντι στους Ευρωπαίους ευεργέτες τους…

Προφητικόν…

[...] Ἡξεύρω ὅτι εἰς ὄλων τὰς καρδίας εἶναι ἐρριζωμένη ἡ ματαία ἐκείνη πρόληψις, ὅτι ποτὲ μόνοι μας δὲν ἠμποροῦμεν νὰ ἐλευθερωθῶμεν, ἀλλὰ πρέπει νὰ προσμένωμεν ἀπὸ ξένους τὴν σωτηρίαν μας…

Ἔχετε πάντοτε πρὸ τῶν ὁφθαλμῶν, ὅτι ποτὲ ξένος δὲν βοηθεῖ ξένον χωρὶς μεγαλώτατα κέρδη. Τὸ αἶμα, τὸ ὁποῖον θέλουσι χύσει οἱ ξένοι δι’ ἡμᾶς, θέλομεν το πληρώσει ἀκριβώτατα. Καὶ οὐαὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅταν συστηματική Δεσποτεία ἐνθρονισθῇ εἰς τὰ σπλάγχνα της!

Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, Ἰσμαῆλι, 8 Ὀκτωβρίου 1820

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από επιστολή του Υψηλάντη την οποία έφερε μαζί του ο φιλικός Δημήτριος Θέμελης από την Πάτμο, προς τους Έλληνες των νησιών Αιγαίου. Ο Θέμελης ήταν απεσταλμένος της Εταιρείας.

Ο Νικηταράς και η οικονομική κρίση

Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ο Τουρκοφάγος
(1782-1849)




Νικηταρά –Νικηταρά
Πού ᾽χεις στα πόδια σου φτερά
και στην καρδιά ατσάλι.


Nikitaras, Lithography by Karl Krazeisen.

Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή πιο γνωστός Νικηταράς ήρωας από τους λίγους της Επαναστάσεως του 1821, πέθανε στην (ψάθα) ζητιανεύοντας στα σοκάκια του Πειραιά. Η αρμόδια αρχή η οποία χορηγούσε τις θέσεις στους επαίτες, είχε ορίσει για τον ήρωα- επαίτη μια θέση κοντά στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε να επαιτεί κάθε Παρασκευή! Ήταν τόση η φτώχεια του σχεδόν τυφλού πλέον στρατηγού- η πολιτεία δεν του είχε δώσει σύνταξη- ώστε δεν είχε χρήματα ούτε για να αγοράσει ψωμί για την άρρωστη γυναίκα του- εκείνος μπορούσε να αντέξει την πείνα περισσότερο-.
Η περιπέτεια του ήρωα έφθασε στα αυτιά πρέσβη Μεγάλης Δύναμης, ο οποίος ενημέρωσε σχετικά την κυβέρνησή του. Έτσι κάποια στιγμή απεσταλμένος της πρεσβείας βρέθηκε στη θέση που ζητιάνευε ο στρατηγός. Μόλις ο Νικηταράς τον τον αντιλήφθηκε μάζεψε αμέσως το απλωμένο του χέρι! Τι κάνετε στρατηγέ μου; Ρώτησε ο απεσταλμένος. Απολαμβάνω την ελεύθερη πατρίδα! Απάντησε περήφανα ο ήρωας. Μα εδώ την απολαμβάνετε καθισμένος στο δρόμο;

« Ο κόσμος μας έλεγε τρελλούς » - Αφιερωμένο σε όσους είναι Έλληνες ! Οι άλλοι όλοι - όλοι τους, μα όλοι τους λέμε - να πάνε να πνιγούν !!!

Απομνημονεύματα Θεόδωρου Κολοκοτρώνη

Ἅπαντα Τσερτσέτη , τομ. Γ΄, σελ. 149-150

Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ' όσες γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτο ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος, ήτο με ένα λαόν, όπου ποτέ δεν ηθέλησε να αναγνωριστεί ως τοιούτος, ούτε να ορκισθεί, παρά μόνο ό,τι έκαμνε η βία. Ούτε ο Σουλτάνος ηθέλησε ποτέ να θεωρήσει τον ελληνικόν λαόν ως λαόν, αλλ' ως σκλάβους. Μία φοράν, όταν επήραμε το Ναύπλιο, ήλθεν ο 'Αμιλτον να με ιδεί. Μου είπε ότι: « Πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμό, και η Αγγλία να μεσιτεύσει». Εγώ του αποκρίθηκα, ότι: « Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς, καπιτάν 'Αμιλτον, ποτέ συμβιβασμό δεν εκάμαμε με τους Τούρκους. 'Αλλους έκοψε, άλλους σκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς ημείς, εζούσαμε ελεύθεροι από γενεά εις γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε, η φρουρά του είχε παντοτινό πόλεμο με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήτον πάντοτε ανυπότακτα». Με είπε: «Ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια;» - « Η φρουρά του βασιλέως μας είναι είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά». Έτσι δεν με ομίλησε πλέον.

Οι πρωταγωνιστές του αγώνα για την Ελευθερία μας ήρωές μας και λόγιοι του 1821 είπαν........Λόγια που πρέπει πάντα να έχουμε στην καρδιά μας.

 

«Είναι θέλημα Θεού. Είναι κοντά μας και βοηθάει, γιατί πολεμάμε για την πίστι μας, για την πατρίδα μας, για τους γέρους γονιούς, για τα αδύνατα παιδιά

μας, για την ζωή μας, την λευτεριά μας…Και όταν ο δίκαιος Θεός μας βοηθάει ποιος εχθρός ημπορεί να μας κάνει καλά…;».

(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης) 

Ο…. Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απαντά στη Δραγώνα!!!

Ο…. Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απαντά στη Δραγώνα!!!

Αν δεν γίνει κάτι ,θα ξαναζωντανέψει και τότε ποιός μας σώνει… (που την "έχουμε ακόμη").

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης *παρόντος μεγάλου πλήθους πολιτών απηύθυνε στην

Πνύκα, τον πιο κάτω λόγο προς τους νέους του Α΄ Γυμνασίου της Αθήνας :

Ομιλία 7 Οκτωβρίου 1838

Παιδιά μου!

Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ΄ αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.

Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους, αλλ' απλούς ανθρώπους, χωρικούς καί ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμη τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.

Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ' εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, καί του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα· διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε.

Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία.
Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα. Άλλά δεν εβάσταξε!.

Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο, τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. Και μ' αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή. Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο. Ισως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελειώνει. Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτο τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί. Παρομοίως και ημείς εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν. Αλλ' επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο βασιλεύς, τα πράγματα ησυχάζουν και το εμπόριο και ή γεωργία και οι τέχνες αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα ή παιδεία. Αυτή η μάθησις θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά διά να αυξήσομεν, χρειάζεται και η στερέωσις της πολιτείας μας, η όποία γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη του Θρόνου. Ο βασιλεύς μας είναι νέος και συμμορφώνεται με τον τόπο μας, δεν είναι προσωρινός, αλλ' η βασιλεία του είναι διαδοχική και θα περάσει εις τα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν κι εσείς και τα παιδιά σας θα ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία. Και αυτοί, οι Εβραίοι, οι όποίοι κατατρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους.

Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ' ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε· και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία.
Τελειώνω το λόγο μου.

Ζήτω ο Βασιλεύς μας Όθων! Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!

Πηγή : Εφημερίδα ΑΙΩΝ (13 Νοεμβρίου 1838)

* Αρχικά "ζήτησε" από τον Γυμνασιάρχη άδεια να μιλήσει εις τούς μαθητάς όπερ και του παρεχωρήθη , για την επόμενη ημέρα εντός του σχολείου .Οι μαθητές του όμως όταν το έμαθαν ,το διέδωσαν σε όλη την Αθήνα. Και λόγω προσέλευσης μεγάλου πλήθους επήγαν όλοι μαζί εις την Πνύκα.

Αναδημοσίευση από eglimatikotita

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

<<...Έλληνες, ενωθείτε εναντίον του κοινού εχθρού: εναντίον του αιώνιου εγωϊσμού και της αυτοπροβολής, εναντίον του φθόνου, του μίσους, της διχόνοιας και της διαίρεσης, που είναι ο ίδιος μας ο εαυτός - ενωθείται να σώσουμε την Ελλάδα...>>

(Θ. Κολοκοτρώνης)

Αναδημοσίευση από Αντιπληροφόρηση