Μετά τους Εθνοφρουρούς αφοπλίζονται και τα ράσα...

ΚΑΤΑΣΧΟΥΝ ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ!

Εντολή παράδοσης των όπλων που κατέχουν νόμιμα, κυνηγετικών ή σκοπευτικών, καθώς επίσης και τις άδειες θήρας για να μην μπορέσουν στο μέλλον να αποκτήσουν ξανά όπλο, έλαβαν οι κληρικοί της χώρας σε μια εσπευσμένη εφαρμογή σχετικής απόφασης της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος από το ... 2006!
Η διαταγή έφτασε από το Αρχηγείο της ΕΛΑΣ τον Σεπτέμβριο σε όλες τις αστυνομικές διευθύνσεις της χώρας και από τον Οκτώβριο μέχρι τώρα έχουν αφαιρεθεί περίπου 350 όπλα κληρικών. Υπολογίζεται ότι κατέχουν νόμιμα όπλα περί τους 1000 κληρικούς σε όλη την Ελλάδα.
Ειδικά σε ευαίσθητες εθνικά περιοχές, όπως η Θράκη και η Μακεδονία, πάντα οι αρχές ενθάρρυναν την άδεια οπλοφορίας των κληρικών, καθώς θεωρούνται άτομα με ισχυρή εθνική αντίληψη και εν δυνάμει υπερασπιστές της πατρίδας,αν χρειαζόταν κάποτε να συμβεί αυτό.
Η εντολή της ΕΛΑΣ έχει να κάνει με την - γενική - αντίληψη τρόϊκας και κυβερνώντων ότι πρέπει να συγκεντρωθούν τα όπλα από κατόχους οι οποίοι ανήκουν στον στενό "εθνικό πυρήνα". Το ίδιο συνέβη και με τους Εθνοφρουρούς που αφόπλισαν σε πολλά μέρη της Βόρειας Ελλάδας.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ἡ πράξη τοῦ ἱερέα ἀπὸ τὴν Εὔβοια κόντρα στὴν ἀνθρώπινη λογικὴ!

Μὲ τί λόγια νὰ περιγράψω τὴν ψυχὴ αὐτοῦ του μάρτυρα ἱερέα ποὺ ἔχασε τὸ παιδάκι τοῦ ἐτῶν 7 μόνο. Μὲ τί λόγια νὰ περιγράψω τὴν τραγικότητα τῆς στιγμῆς ποὺ τὸ παιδί του, ἐτῶν 7 μόνο, ἔπεφτε βαριὰ τραυματισμένο τὴν ὥρα τῆς Ἀνάστασης τοῦ Κυρίου.

Μὲ τί λόγια νὰ περιγράψω ὅτι τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ὁ ἴδιος ὁ ἱερέας ἀνέγγελε τὴν πανηγυρικὴ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας τὸ ἴδιο του τὸ σπλάγχνο ἔπεφτε ἀνεπανόρθωτα τραυματισμένο καὶ λίγες μέρες μετὰ νεκρό. Μὲ τί λόγια νὰ περιγράψω τὸ μεγαλεῖο της ψυχῆς του ποὺ μόνο ἕνας Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μὲ Ἃ κεφαλαῖο μποροῦσε νὰ κάνει ,νὰ συγχωρέσει τὸν φονιὰ , ἔστω καὶ ἀκούσια, τοῦ μικροῦ του παιδιοῦ. Νὰ ἀρνηθεῖ τὴν δίωξή του.

 Μὲ τί λόγια νὰ περιγράψω τί Πάσχα ἔκαναν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ ἀνούσια καὶ λιγότερο σημαντικὰ , πόσα...
 πῆγε τὸ ἀρνάκι φέτος, τὸν ὀβελία, τὶς κροτίδες, τὰ ἄσχετα μὲ τὸ Πάσχα «Χρόνια Πολλὰ» ἀλλὰ καὶ τί Πάσχα ἔκανε ὁ μακρόθυμος αὐτὸς ἱερέας ποὺ τὴν στιγμὴ ποὺ τοῦ παρουσιάστηκε ἀπέδειξε ἂν εἶναι τοῦ Χριστοῦ ἢ τοῦ ἀντιθέτου.

Ὅλα αὐτὰ ποὺ λέει τὸ εὐαγγέλιο , ὁ Χριστός μας, συμπυκνωμένα σὲ μία πράξη, σὲ ἕναν ἄνθρωπο. Νὰ ἡ εὐκαιρία, ἡ ὁμολογία. Εἶσαι μαζί μου τέκνον ἀπόδειξε τό. Εἶσαι μὲ τὸν ἀντίθετον, δὲν εἶσαι μαζί μου. Δὲν μπορεῖς νὰ δουλεύεις σὲ δύο ἀφέντες. Ἄραγε ἕνας ἄνθρωπος καλός, ὅπως ἡ κοινωνία μας τὸν χαρακτηρίζει, θὰ μποροῦσε νὰ συγχωρέσει ἀλλὰ καὶ νὰ.... ζητήσει νὰ μὴν διωχθεῖ ὁ φονιὰς τοῦ παιδιοῦ του; Κατηγορηματικά σας λέω ὄχι ἐκτὸς πολὺ λίγων ἐξαιρέσεων.

Ἡ πράξη αὐτὴ εἶναι γνώρισμα ἀνθρώπου ποὺ ἔχει βιώσει καὶ βιώνει τὸν Χριστὸ μέσα του. Ἔχει ἀγαπήσει πρῶτα τὸν Θεό του, ὅπως ἄλλωστε εἶναι καὶ ἡ πρώτη ἐντολὴ ποὺ λέει νὰ ἀγαπήσουμε Κύριο τὸ Θεό μας ἐξ΄ ὅλης της ὑποστάσεώς μας. Μετὰ ἕπεται τὸ νὰ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Γιατί ἂν ἀγαπήσεις πρῶτα τὸ Θεό σου, σημαίνει νὰ τηρήσεις ὅλες τὶς ἐντολές του, ὄχι φοβικᾶ, δουλικά, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη ποὺ ἔχεις πρὸς Αὐτόν.

Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ σὲ ὠθεῖ στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του, ἀλλὰ καὶ ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν του σὲ ὠθεῖ καὶ πάλι σὲ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Ἔτσι ἀναπόδραστα τηρώντας ὄχι μὲ βία ἀλλὰ ἐν εἰρήνη τὶς ἐντολὲς τοῦ , συγχωρεῖς τὸν φίλο ἀλλὰ καὶ τὸν ἐχθρό σου, ὑπομένεις τὸ κακὸ ποὺ ὁ ἄλλος σου προξένησε, προσέχευσε γὶ΄αὐτὸν , δὲν τὸν φθονεῖς δὲν τὸν μισεῖς, δὲν λογίζεσαι τὸ κακὸ , πάντα ὑπομένεις καὶ ἀγαπᾶς ὅλους καὶ ὅλα ἄνευ ὅρων καὶ ὁρίων.

 Νὰ πὼς ὁ τραγικὸς ἀλλὰ καὶ συνάμα ἅγιος αὐτὸς ἱερέας κατάφερε νὰ μὴν ἐπιτρέψει στὴν ψυχή του νὰ στραφεῖ οὔτε δευτερόλεπτο ἐναντίον τοῦ ἀκουσίως φονιὰ τοῦ παιδιοῦ του. Ἔδρασε ὡς ἄλλος ἅγιος Διονύσιος , ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο συγχώρεσε τὸν φονιὰ τοῦ ἀδελφοῦ του ἀλλὰ τὸν ἔκρυψε καὶ ψευδομαρτύρησε γιὰ νὰ μὴν συλληφθεῖ καὶ ἐκτελεστεῖ.

Τί μπορεῖ νὰ χωρίζει τὸν ἅγιο Διονύσιο ἀπὸ τὸν ἱερέα . Τίποτα, ἔδρασαν μὲ τὸν ἴδιον τρόπο. Μία ἡ διαφορὰ ὁ ἕνας εἶναι κεκοιμημένος καὶ ὁ ἄλλος ἐν ζωή. Ἅγιος ὁ ἕνας ἅγιος ὁ ἄλλος. Μήπως ὁ ἱερέας δὲν εἶναι μάρτυρας, μήπως δὲν εἶναι ὁμολογητής, δὲν ὁμολόγησε Χριστὸν μὲ τὴν πράξη τῆς συγχώρεσης πρὸ τὸ δύστυχο φονιὰ τοῦ παιδιοῦ του;

 Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ μή, θὰ προβαίναμε σὲ τέτοια πράξη συγχώρεσης. Εἴμαστε Χριστιανοὶ τοῦ καναπὲ , τῆς πολυτέλειας καὶ τοῦ «δόξα τῷ Θεῶ» ἀλλὰ μόνο ὅταν ὅλα μας πᾶνε καλά. Ἀσφαλῶς θὰ ὠρυόμασταν γιὰ παραδειγματική του τιμωρία , θὰ βρίζαμε , θὰ καταριόμασταν καὶ γιὰ συγχώρεση οὔτε λόγος.

Εἴμαστε τὶς περισσότερες φορὲς μόνο γιὰ τὸ θεαθῆναι, γιὰ τὰ φιλανθρωπικὰ παζαράκια , νὰ δοῦμε κόσμο , νὰ μᾶς δεῖ κόσμος, χαμόγελα , συνθήματα ἀνούσια. Κρίνουμε τί ἔκανε ὁ τάδε ἱερέας τί εἶπε, τί αὐτοκίνητο ὁδηγεῖ. Τί φόρεσε ἡ πρεσβυτέρα , μὰ γιατί ἡ ἐκκλησία νὰ ἔχει λεφτά. Κόβουμε ἐκπομπὲς Χριστιανικὲς ἀπὸ τὴν τηλεόραση (βλέπε ΕΤ Ἀρχονταρίκι) γιὰ νὰ βάλουμε πράσινες ἐκπομπὲς καὶ κουροφέξαλα καὶ τὸ ποιὸ βασικὸ τὸ πετᾶμε στὰ σκουπίδια.

 Ποῦ εἶναι ἡ ἀγάπη στὸ Θεό, ποὺ εἶναι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν του. Ποῦ εἶναι ἡ συγχώρεση, ἡ ἀκατακρισία. Ὁ ἥλιος, ἔλεγε ὁ γέροντας Παίσιος τὴν λάσπη τὴν κάνει πέτρα, τὴν σκληραίνει, τὸ κερὶ τὸ λιώνει, τὸ μαλακώνει. Ὁ ἱερέας ἀπέδειξε , ὄχι σὲ ἐμᾶς τοὺς δύστυχους ἀλλὰ στὸν Θεὸ ὅτι ἡ ψυχὴ τοῦ εἶναι σὰν κερί. Δὲν σκληρύνθηκε. Συγχώρησε.

Ἔχουμε γράψει μὲ τὴ ζωή μας τὸ ἀντὶ-εὐαγγέλιο. Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ἐμεῖς ἐξυμνοῦμε τοὺς ὑπερήφανους, συγχωρᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, ἐμεῖς μίσος στοὺς ἐχθρούς σας, μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ἐμεῖς λέμε ἂς δώσει ἡ ἐκκλησία ποὺ ἔχει. Φυσικὰ γιὰ τοὺς πλείστους ποὺ τὸ ἔχουν συνήθειο νὰ κατηγοροῦν ἀδίκως τοὺς ἱερεῖς ἡ πράξη τοῦ ἱερέα εἶναι βλακώδης, γὶ΄ αὐτοὺς εἶναι κορόιδο.
Ἐὰν ἡ ζωὴ τελείωνε ἐδῶ ἴσως ἀνθρωπίνως νὰ ἔχουν δίκιο.

Ὅμως ἂν πραγματικὰ πιστεύουμε τὸ Χριστὸ καὶ τὸν ἐμπιστευόμαστε τότε εἴμαστε σίγουροι ὅτι ἐδῶ εἶναι ὁ προθάλαμος τῆς αἰωνιότητας. Μὲ μία τέτοια προοπτικὴ πρέπει νὰ σκεπτόμαστε καὶ νὰ δροῦμε στὴν πρόσκαιρή μας ζωή.

Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἀναπαύσει τὴν ἁγία ψυχούλα τοῦ παιδιοῦ καὶ ἂς ἁπαλύνει τὸν πόνο τοῦ προσωρινοῦ ἀποχωρισμοῦ τῶν γονέων του ἀπὸ τὸ σπλάγχνο τους.

 psifides.pblogs.gr
Από το Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό

Το αλίευσα ΕΔΩ http://epirus-ellas.blogspot.com/2011/05/blog-post_3532.html

Εκκλησία και Πολιτεία - Μισθοδοσία Κληρικών

Το θέμα των σχέσεων Εκκλησίας - Κράτους έχει έρθει αρκετές φορές στη δημοσιότητα τις τελευταίες δεκαετίες.

Επανέρχεται και στις ημέρες μας και σε συνδυασμό με την παρούσα οικονομική - και όχι μόνο - κρίση ακούγονται και γράφονται πολλές απόψεις, άλλες επωνύμως και άλλες ανωνύμως.

Τα όσα θα αναφερθούν στο παρόν άρθρο, εκφράζουν την άποψη του γράφοντος και μόνο και παρατίθενται προς προβληματισμό.

Άλλωστε η Εκκλησία όταν εκφράζεται επίσημα εκφράζεται Συνοδικώς δια των θεσμικών της οργάνων. Αυτά τα ολίγα προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

Χωρισμός Κράτους - Εκκλησίας;

Μα για να μιλήσουμε για χωρισμό θα πρέπει πρώτα να εντοπίσουμε τα σημεία επαφής ώστε να ξέρουμε ακριβώς τι θα πρέπει να χωρίσουμε, καθώς επίσης ποιοι απαρτίζουν την Εκκλησία, για να ξέρουμε σε ποιους αναφέρεται αυτός ο χωρισμός.

Ευθύς εξαρχής, η ταυτότητα «Εκκλησία» = «οι παπάδες», που χρησιμοποιείται από ορισμένους, δηλώνει μόνο άγνοια.

Δεν είναι του παρόντος να αναπτύξουμε την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, αλλά θα πούμε συνοπτικά ότι την Εκκλησία την αποτελούν όλοι όσοι έχουν βαπτισθεί Ορθόδοξοι (περισσότερο ή λιγότερο ενεργά μέλη) και δεν έχουν αποκηρύξει την πίστη τους, κληρικοί και λαϊκοί.

Άρα ο χωρισμός δεν αφορά σε μία κατηγορία Ορθοδόξων (παπάδες) αλλά σε όλους τους Ορθοδόξους αυτού του τόπου.

Έρχεται λοιπόν το εύλογο ερώτημα: Να χωριστεί τι από τι; Ή ποιος από ποιον (δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών είναι ταυτόχρονα και μέλη της Εκκλησίας).

Που εμποδίζει λοιπόν η Εκκλησία το Κράτος;

Ποια από τα παρακάτω δεν μπορεί κάποιος πολίτης να πράξει;

- Πολιτικό γάμο ή σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης;

- Πολιτική κηδεία;

- Να δώσει όνομα στο παιδί του χωρίς Βάπτιση;

- Να  μην ορκιστεί στο Ευαγγέλιο ή να δώσει πολιτικό όρκο;

- Να απαλλάξει το παιδί του από το μάθημα των θρησκευτικών (με σύμφωνη γνώμη και των 2 γονιών);

Όλα μπορεί να τα κάνει και ακόμη περισσότερα. Άρα για τι είδους χωρισμό μιλάμε;

Να ασχολείται, λένε, η Εκκλησία με τα του οίκου της (και εννοούν τους κληρικούς) και να μην ανακατεύεται στα του κράτους.

-Έχουμε θεοκρατικό κράτος και δεν το γνωρίζουμε;

- Μήπως στο Ελληνικό κοινοβούλιο υπηρετούν κληρικοί;

- Μήπως τους δημόσιους οργανισμούς τούς διευθύνουν κληρικοί;

- Μήπως η διοικούσα Εκκλησία έχει λόγο στο νομοθετικό ή εκτελεστικό έργο της Πολιτείας;

Νέες αναρτήσεις στο Scribd 6/6/10

 

ΙΕΡΕΥΣ ΤΙΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΟΣ                             ΝΕΟ
«Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Εφαρμογή της εντολής από τον εν λόγω ΙΕΡΕΑ με όλη την δύναμη της ψυχής του και του σώματός του.

                                            
ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΛΥΤΕΚΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΕΥΧΟΣ 125/2010                     ΝΕΟ
Τριμηνιαίο δημοσιογραφικό ὄργανο τῆς «Πανελλήνιας Ἑνώσεως Φίλων τῶν Πολυτέκνων» (Π.Ε.ΦΙ.Π.).

Ἡ ἐπιφάνεια τοῦ Θεοῦ στήν οἰκογένεια                      ΝΕΟ

Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου ἐφημερίου Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου Κληρικολαϊκό Συνέδριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀττικῆς Ἱερός Ναός τῆς Παναγίας Νέας Ἐρυθραίας Τρίτη 21 Μαρτίου 1989

Ιερατικό και πολιτικό ήθος

• Για τον κληρικό η «έξωθεν» Χάρη προϋποθέτει την εσωτερική. Το ίδιο και με τον πολιτικό. Η αγάπη για τον Λαό και η συνείδηση της διακονίας είναι οι αδιαφιλονίκητες προϋποθέσεις

Tου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού
Στο Ρεσάλτο που κυκλοφορεί
Οι αξίες που γέννησε αυτός ο τόπος, και ως αρχαίος και ως χριστιανικός, έχουν υποτιμηθεί απελπιστικά. Το ειδικό όμως, εδώ, πρόβλημα είναι πώς αναδεικνύονται (ορθότερα «κατασκευάζονται») οι πνευματικοί και οι πολιτικοί διάκονοι του λαού μας. Το στοιχείο της διακονίας συνδέει στη λειτουργία τους τούς δύο αυτούς χώρους. Οι «υπουργοί» (υπηρέτες) του πολιτικού βίου και «διάκονοι» (υπηρέτες) του πνευματικού βίου δεν «γίνονται» (με κάποιο εξωτερικό χρίσμα), αλλά «γεννώνται».
Μιλώντας ο ι. Χρυσόστομος για την χειροτονία του πρωτομάρτυρα Στεφάνου παρατηρεί: «προσθήκη Πνεύματος εγένετο». Η «έξωθεν» δηλαδή Χάρη προϋποθέτει την εσωτερική. Το ίδιο και με τον πολιτικό. Η αγάπη για τον Λαό και η συνείδηση της διακονίας είναι οι αδιαφιλονίκητες προϋποθέσεις.
Κληρικός και Πολιτικός στην παράδοσή μας εισέρχονται στη δημόσια «λειτουργία» τους, την διακονία του Λαού, με την εσωτερική τους αξία ή απαξία τους. Και στην μεν περίπτωση των Πολιτικών η ευθύνη δεν είναι μόνο του Λαού που «εκλέγει», αλλά και των προσώπων και μηχανισμών, που προωθούν τους υποψηφίους, με τις γνωστές μεθόδους, για να «εκλεγούν» από ένα κατάλληλα