ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗΣ Κ. ΙΓΝΑΤΙΟΣ: ΥΠΗΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

ΛΟΓΟΣ ΡΩΜΑΙΙΚΟΣ

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ "ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ" (ΑΧΕΛΩΟΣ TV 2016)
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΠΛΑΝΟΣ
ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΣΤΟΥΝΤΙΟ - ΚΑΜΕΡΑ: ΦΩΤΗΣ ΒΑΡΔΗΣ
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΕΓΓΡΑΦΗΣ: 21/04/16

ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: Επίσκοπος Μαδαγασκάρης κ. Ιγνάτιος

Ινδονησία: Η χώρα όπου ανθίζει το χαμόγελο των ανθρώπων

Η Ινδονησία ισορροπεί σχεδόν στη γραμμή του Ισημερινού της Ασίας. Είναι από τις πλέον εξωτικές χώρες του κόσμου με ποικίλα ενδιαφέροντα. Βρίσκεται ανάμεσα στον Ινδικό και Ειρηνικό Ωκεανό. Αποτελείται από περισσότερα από 17.000 νησιά, μικρά και μεγάλα. Η έκτασή της φτάνει τα 1.900.000 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της τα 270 εκατομμύρια. Οι Ινδονήσιοι ονομάζουν τη χώρα τους «Τάναχ Αϊρ Κιτά», δηλαδή «η χώρα μας και η θάλασσα».
Λόγω του θερμού κλίματος με ετήσιες διακυμάνσεις θερμοκρασίας από 28 έως 38°C και των πολλών βροχοπτώσεων διαθέτει πλούσια βιοποικιλότητα. Το 88% των κατοίκων είναι Ισλαμιστές και μόλις 6% ανήκει σε χριστιανικές ομολογίες.
Ένα ταξίδι ονείρου στη μεγάλη νήσο Σουμάτρα της Ινδονησίας έγινε πραγματικότητα. Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή έχει αναπτυχθεί τα τελευταία 13 χρόνια ξεκινώντας από το μηδέν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και έδρα της την πρωτεύουσα Μεντάν της Σουμάτρας.

Φιλοξενία στο σπίτι του π. Χρυσοστόμου Manalu

Η πορεία της ιεραποστολής στην Κούβα

Φωτό:ierapostoli.wordpress.com

Με τη χάρη του Θεού και τις ευλογίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεξικού και Κεντρώας Αμερικής κ. Αθηναγόρα συνεχίζουμε τον ιεραποστολικό μας αγώνα στην Αβάνα της Κούβας.

Συνέντευξη του Μητροπολίτη Γουινέας Γεωργίου στο περιοδικό Ιεραποστολικός Ταχυδρόμος.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ο λαός της νέας Μητρoπολιτικής σας περιφέρειας Γουινέας πώς δέχεται το απολυτρωτικό χριστιανικό Ευαγγελικό μήνυμα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι τρεις (Σιέρρα Λεόνε, Λιβερία & Πράσινο Ακρωτήριο) εκ των επτά χωρών που ανήκουν στην πνευματική δικαιοδοσία της Ιεράς Μητροπόλεως Γουινέας είναι κατεξοχήν Χριστιανικές χώρες, ενώ οι τέσσερις (Γουινέα, Γουινέα Μπισσάου, Γκάμπια & Σενεγάλη) είναι Μουσουλμανικές.

 Φυσικά οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν σε ένα Ισλάμ ειρηνικό και συνυπάρχουν αρμονικότατα με τους Χριστιανούς της περιοχής, σε ένα επίπεδο πολύ διαφορετικό από αυτό που απαντούμε στη Μέση Ανατολή. Όσον αφορά το Χριστιανικό κόσμο των χωρών που ανήκουν στην πνευματική δικαιοδοσία της Ιεράς Μητροπόλεως Γουινέας, δυστυχώς τον έχουν κερδίσει οι Προτεσταντικές ομολογίες που προέρχονται από την Αμερική, αν και μεγάλος αριθμός πιστών ανήκει στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, που

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΗ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ

Την 18η Οκτωβρίου ε.ε., η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Βʼ, κατακλείων την ιεραποστολική και ποιμαντική Του επίσκεψη στην Ιερά Επισκοπή Κατάγκας, επισκέφθηκε τα εκπαιδευτήρια της Ελληνικής Κοινότητος Lubumbashi, όπου είχε την χαρά της επικοινωνίας με τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές, απευθύνοντας παραινέσεις και προσφέροντας ευλογίες προς όλους.

Ακολούθως, μαζί με τον Θεοφιλ.Επίσκοπο

Διαβάστε το νέο καλοκαιρινό τεύχος της «Εξωτερικής Ιεραποστολής»

Open publication - Free publishing

Το αλίευσα ΕΔΩ

Οι πρώτοι πτυχιούχοι του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου του Κονγκό!

Στις 5 Ιουλίου 2012, ημέρα της μνήμης του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου, προστάτου του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου του Κονγκό, εγένετο πανηγυρική αρχιερατική Θεία Λειτουργία εις τον εορτάζοντα Ιερόν Ναόν της Θεολογικής Σχολής, ο οποίος εκτίσθη δαπάνες της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους.

Κατά την παραμονή, εις τον εσπερινό, χοροστάτησε ο Θεοφιλέστατος επίσκοπος Κατάγκας κ. Μελέτιος, ενώ συμπροσηύχοντο ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως κ. Ιγνάτιος, ο και ιδρυτής της Θεολογικής Σχολής, και ο Μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής κ. Νικηφόρος και έψαλε η βυζαντινή χορωδία των φοιτητών της Θεολογικής Σχολής.

Κατά την κυριώνυμο ημέρα εις την θεία Λειτουργία συλλειτούργησαν ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως κ. Ιγνάτιος, ο Θεοφιλέστατος επίσκοπος Κατάγκας κ. Μελέτιος, και ο Μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής κ. Νικηφόρος.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας στην αίθουσα εκδηλώσεων της Θεολογικής Σχολής εγένετο η απονομή των πτυχίων των πρώτων αποφοίτων.

Οι ένδεκα νέοι πτυχιούχοι θεολογίας είναι οι πρώτοι απόφοιτοι του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου του Κογκό, του οποίου τον Σεπτέμβριον του 2007 ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. Θεόδωρος ετέλεσε τον αγιασμόν ενάρξεως

Κατά την απονομή των πτυχίων παρίσταντο εκτός των ανωτέρω ιεραρχών ο Πατριαρχικός επίτροπος BRAZA-CONGO.GKABON Αρχιμ. Θεολόγος, ο Ορθόδοξος εθνικός βουλευτής του Κονγκό κ. Βαρθολομαίος Tshiongo, ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητος και έφορος του Πανεπιστημίου κ. Γεράσιμος Ντούνης, ο τ. πρόεδρος της Αδελφότητος Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής Θεσσαλονίκης κ. Βάϊος Πράτζος, οι καθηγητές και πλήθος κόσμου.

Την εκδήλωση πλαισίωναν με τραγούδια οι χορωδίες της νεολαίας της ενορίας Αγίου Μάρκου Κινσάσας και των φοιτητών του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου.

 Η χαρά όλων ήταν έκδηλη διότι η Γαλλόφωνη Αφρική παρήγαγε τους πρώτους θεολόγους της.

http://www.romfea.gr/diafora-ekklisiastika/13119-apofoitoi-panepistimio-kogko

Μπορείτε να ενισχύσετε τη λειτουργία της Θεολογικής Σχολής του Ορθόδοξου Πανεπιστημίου της Κινσάσα, μέσω της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής Θεσσαλονίκης.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ἐμπειρίες τοῦ ζεύγους Ἀθανασίου καί Μαρίας. Ἐμπειρίες νεοφώτιστων ὀρθόδοξων Ἀφρικανῶν

Φωτ.αρχείο π.Δαμασκηνού Γρηγοριάτου

Στίς 23 Δεκεμβρίου 2005 βαπτίσθηκε καί μία οἰκογένεια μέ τέσσερα παιδιά. Ἦσαν πρώην καθολικοί. Ὠνομάσθηκε τό ἀνδρόγυνο Ἀθανάσιος καί Μαρία.
Ὁ Ἀθανάσιος Kemgurukiye ἔγραψε τίς ἐμπειρίες καί ἐντυπώσεις του ἀπό τήν εἴσοδό του διά τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία:
«Ἐγώ πρίν μπῶ στήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία δέν ἤξερα τίποτε γιά τήν διδασκαλία της καί τήν ὕπαρξί της. Ἄρχισα νά διαβάζω βιβλία ἀπ᾿ αὐτά πού μοῦ ἔδωσε ὁ π. Δ.
Σιγά-σιγά ἄρχισα νά καταλαβαίνω τίς διαφορές πού ἔχει αὐτή ἡ Ἐκκλησία μέ τίς ἄλλες «ἐκκλησίες» καί ὅτι μόνο Αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή ἀπό τήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων μέχρι σήμερα.
Μόνος μου μαζί μέ τήν σύζυγό μου Μαρία  ἀποφασίσαμε ν᾿ ἀκολουθήσουμε οἰκογενειακῶς αὐτή τήν Ἐκκλησία, οὕτως ὥστε, ὅταν ἔλθει ὁ Χριστός στήν Δεύτερη Παρουσία του νά μή μᾶς εὕρη στό σκοτάδι, ἀλλά μέσα στήν Ἁγία Ἐκκλησία Του, ἡ ὁποία κρατεῖ τίς διδασκαλίες τῶν Ἀποστόλων καί τίς Παραδόσεις τῶν Ἁγίων, χωρίς νά ἔχει προσθέσει ἤ ἀφαιρέσει κάτι.
Οἱ ἐμπειρίες μου πού ἔζησα ἀπό τό ἅγιο Βάπτισμά μου, τό Ἅγιο Χρῖσμα καί τήν Θεία Κοινωνία, μπορῶ νά τίς καταγράψω στήν συνέχεια:
-Ὅταν μπῆκα μέσα στό νερό ὁλόκληρος, αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά. Τό σῶμα μου κολύμβησε μέσα στήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅταν ἐξῆλθα ἀπό τό νερό, ἔνοιωσα ὅτι ὅλες οἱ ἁμαρτίες μου ἔπεσαν σάν λέπια ἀπό τό σῶμα μου. Τώρα αἰσθάνομαι μία ἐσωτερική χαρά καί ἐλευθερία.
Ὅταν ὁ ἱερεύς μέ ἔχρισε μέ τό Ἅγιο Μῦρο, αἰσθάνθηκα ὅτι ὑποδέχθηκα μέσα μου τό Ἅγιο Πνεῦμα. Τά μάτια μου ἔλαμψαν ἀπό ἕνα ἐξαίσιο πνευματικό φῶς.
Ὅταν ἔλαβα γιά πρώτη φορά τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, αἰσθάνθηκα μία ἀνεξηγήτη καί ἰσχυρά πνευματική δύναμι νά μπαίνει μέσα στό σῶμα μου. Ὅλο τό βάρος πού αἰσθανόμουν στό παρελθόν, λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν μου, ἔφυγε ἀπό πάνω μου. Αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά μέσα στήν καρδιά μου, πέραν ἀπό κάθε περιγραφή. Ἔφυγε ἀπό μέσα μου κάθε φοβία καί ἀγωνία. Ἀπό τότε κάνω παντοῦ καί πάντοτε τόν Σταυρό μου, χωρίς ντροπή καί φόβο καί καλῶ κι ἄλλους ἀνθρώπους νά ἔλθουν καί νά γνωρίσουν τά μεγαλεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἀδελφοί μου, ὅσα σᾶς γράφω εἶναι ἀληθινές προσωπικές μου μαρτυρίες. Σάν Κατηχούμενος ἐντρεπόμουν νά κάνω τόν Σταυρό μου μπροστά σέ ἀνθρώπους ἄλλων θρησκειῶν, ἐνῶ μετά τήν βάπτισί μου δέν αἰσθάνομαι οὔτε ντροπή, οὔτε φόβο, ἀλλά μόνο χαρά καί εὐλογία.
Ἡ καρδιά μου γέμισε ἀπό μία βαθειά εἰρήνη. Τώρα αἰσθάνομαι ὅτι ἔχω ὑποχρέωσι μέ τήν ζωή καί τό παράδειγμά μου νά ὁδηγήσω κι ἄλλους ἀνθρώπους στόν Χριστό, γιά νά μη χαθοῦν στήν αἰώνια κόλασι.
Ἀδελφοί μου, ἐλᾶτε μαζί μου σ᾿ αὐτή τήν ἁγία πορεία καί ζωή. Διαβᾶστε τά ὀρθόδοξα βιβλία καί πιστεύετε ἀληθινά ὅτι μέσα σ᾿ αὐτά θά βρῆτε τόν Χριστό καί τήν σωτηρία σας. Θά βρῆτε στήν καρδιά σας τήν χαρά, τήν ἐλευθερία τῆς συνειδήσεώς σας, διότι κι ἐγώ βρῆκα τόν ἴδιο θησαυρό μέσα μου, τήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἡ σύζυγός του Μαρία Hakizimana ὡς ἑξῆς μοῦ περιέγραψε τίς δικές της ἐμπειρίες, μετά τό βάπτισμά της: 
Ὅταν ἐγώ ἄρχισα νά μπαίνω στό νερό, εἶχα μέσα μου ἀμφιβολία γι᾿ αὐτό πού ἀποφάσισα νά κάνω. Μετά ὅμως μέ περιέλουσε ἕνα γλυκό πνευματικό φῶς πού φώτισε ὅλη τήν ψυχή καί τό σῶμα μου. Ἀπό τότε ἔζησα καί κατάλαβα ὅτι αὐτή ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἀληθινή. Τά μαθήματα πού ἄκουσα πρίν καί μετά τό Βάπτισμά μου μέ βοηθοῦν νά καταλάβω ὅτι βαδίζω πλέον σωστά στόν δρόμο τοῦ Θεοῦ καί ὅτι ἁγιάζομαι στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Μετά τήν βάπτισί μου αἰσθάνθηκα μία μεγάλη ἀλλαγή μέσα μου. Χάρηκα πολύ καί μέχρι τώρα νοιώθω ἕνα φῶς νά μέ σκεπάζει πάντοτε. Ἰδιαίτερα ὅταν προσεύχωμαι στό σπίτι μου, νοιώθω αὐτό τό φῶς νά γεμίζει τόν νοῦ καί τήν καρδιά μου.

***

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, ἀπό τήν ἱεραποστολή τοῦ Κογκό, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΜΟΓΕΝΗΣ ΑΠΟ ΑΘΕΟΣ ΡΟΚΑΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

                                                                                        Πηγή: omogeneia.ana-mpa, mystagogy

Ὅ­ταν ἕ­να πρω­ΐ ὁ νε­α­ρὸς Θέ­μης εἶ­πε στὴ μη­τέ­ρα του ὅ­τι “ἡ θρη­σκεί­α εἶ­ναι τὸ ὄ­πιο τοῦ λα­οῦ”, δί­νον­τάς της μί­α γεύ­ση τοῦ νέ­ου μαρ­ξι­σμοῦ, ἐ­κεί­νη ἔ­κα­νε ἔν­τρο­μη τὸν σταυ­ρό της καὶ πῆ­γε στὸ εἰ­κο­νο­στά­σι νὰ προ­σευ­χη­θεῖ. Ὁ Θέ­μης ἦ­ταν στὸ πρῶ­το ἔ­τος τῆς Σχο­λῆς Ἐμ­πο­ρι­κῶν Ἐ­πι­στη­μῶν τοῦ Πα­νε­πι­στη­μί­ου Μελ­βούρ­νης, σπου­δὲς ποὺ δὲν ἐ­πρό­κει­το ὅ­μως νὰ ὁ­λο­κλη­ρώ­σει. Συ­νά­μα, ἐ­πη­ρε­α­σμέ­νος ἀ­πὸ τὴ μου­σι­κὴ τῶν “Beatles” καὶ τῶν “Rolling Stones”, σχη­μά­τι­σε τὸ γκροὺπ “The Flies”.
Συ­νά­μα, ἔ­παιρ­νε μέ­ρος σὲ κι­νη­το­ποι­ή­σεις νέ­ων γιὰ νὰ στα­μα­τή­σει ὁ πό­λε­μος στὸ Βι­ετ­νάμ, ἐν­δι­α­φε­ρό­ταν γιὰ τὰ ἀν­θρώ­πι­να δι­και­ώ­μα­τα καὶ με­λε­τοῦ­σε μὲ πά­θος τὰ δι­ά­φο­ρα θρη­σκεύ­μα­τα, προ­σπα­θών­τας νὰ βρεῖ ἀ­πάν­τη­ση στὰ ὑ­παρ­ξια­κὰ ἐ­ρω­τή­μα­τα ποὺ τὸν βα­σά­νι­ζαν. “Τό 1972 πα­ρα­τῶ τὰ πάν­τα, ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κὴ κα­ρι­έ­ρα, τί­τλους, φι­λο­δο­ξί­ες, ὁ­ρά­μα­τα καὶ ξα­να­γυ­ρί­ζω στὴν Ὀρ­θο­δο­ξί­α. Ἔ­βλε­πα τὸ ἔρ­γο τῆς μη­τέ­ρας Τε­ρέ­ζας καὶ πα­ρ᾿ ὅ­τι ἡ πα­νε­πι­στη­μια­κή μου θέ­ση μοῦ ἐ­ξα­σφά­λι­ζε ἕ­ναν κα­λὸ μι­σθό, ἔνιω­θα φτω­χός, πάμ­φτω­χος”. “Ἀρ­χί­ζω τό­τε μί­α νέ­α ζω­ή. Ἔ­χον­τας στὶς ἀ­πο­σκευ­ές μου τὸ ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κό μου πα­ρελ­θόν, ἀρ­χί­ζω νὰ με­λε­τῶ τὴ Θε­ο­λο­γί­α. Παίρ­νω τὸ πτυ­χί­ο μου ἀ­πὸ τὴν Κα­θο­λι­κὴ Θε­ο­λο­γι­κὴ Σχο­λὴ “Κόρ­πους Κρί­στι” (Corpus Christi) καὶ με­τά, μὲ τὴν κα­θο­δή­γη­ση τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που Στυ­λια­νοῦ, φοι­τῶ στὴ Θε­ο­λο­γι­κὴ Σχο­λὴ τοῦ Τι­μί­ου Σταυ­ροῦ στὴ Βο­στώ­νη. Συ­νά­μα, με­λε­τῶ τὴν Ἑ­βρα­ϊ­κὴ καὶ ἀρ­χαί­α Ἑλ­λη­νι­κὴ στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο Χάρ­βαρντ (Harvard). Στὴ συ­νέ­χεια, παίρ­νω τὸ δι­δα­κτο­ρι­κό μου στὴ Θε­ο­λο­γί­α ἀ­πὸ τὸ Πα­νε­πι­στή­μιο Πρίν­στον (Princeton) καὶ γυ­ρί­ζω στὴν Αὐ­στρα­λία­, ὅ­που ἀ­πὸ τὸ 1988 μέ­χρι τὸ 1998 δί­δα­σκα στὴ Θε­ο­λο­γι­κὴ Σχο­λὴ τοῦ Σίδ­νε­ϋ “Ἅ­γιος Ἀν­τρέ­ας”, κα­θὼς ἐ­πί­σης καὶ στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο τοῦ Σίδ­νε­ϋ Θε­ο­λο­γί­α καὶ τὴν ἀρ­χαί­α Αἰ­γυ­πτια­κή. Ὡς ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κὸς εἶ­χα μέλ­λον. Δὲν ἤ­μουν, ὅ­μως, ἱ­κα­νο­ποι­η­μέ­νος, ἔ­νιω­θα ἕ­να τε­ρά­στιο κε­νὸ μέ­σα μου. Δὲν ἤ­μουν μὲ τὸν φτω­χό… Μέ­σα μου φούν­τω­σε ἕ­νας πό­θος νὰ εἶ­μαι δί­πλα στοὺς φτω­χοὺς καὶ νὰ κά­νω ὅ,τι εἶ­ναι δυ­να­τὸν γιὰ νὰ εἶ­ναι ἡ ζω­ὴ τους πιὸ ἀν­θρώ­πι­νη. Ζή­τη­σα τό­τε ἀ­πὸ τὸν Σε­βα­σμι­ώτα­το τὴν εὐ­λο­γία­ του ν᾿ ἀρ­χί­σω Ἱ­ε­ρα­πο­στο­λὴ στὴν Ἀ­φρι­κή. Τὸ 1999 ξε­κι­νῶ τὸ ἔρ­γο μου στὴν Κέ­νυ­α μὲ τὴν ἐν­το­λὴ τοῦ Μα­κα­ρι­ωτά­του Πα­τριά­ρχη Ἀ­λε­ξαν­δρεί­ας καὶ πά­σης Ἀ­φρι­κῆς, Πέ­τρου, ἀ­φοῦ φρόν­τι­σε νὰ χει­ρο­το­νη­θῶ διά­κονος, ἱ­ε­ρέ­ας καὶ με­τὰ Ἀρ­χι­μαν­δρί­της”.
Ἐ­κεῖ ἱ­δρύ­ει τὸ πρῶ­το πα­νε­πι­στη­μια­κὸ Ὀρ­θό­δο­ξο κο­λέ­γιο, τὸ «Orthodox Teacher’s College of Africa».
“Πι­στεύ­ω ὅ­τι ἡ μόρ­φω­ση εἶ­ναι τὸ με­γα­λύ­τε­ρο ὅ­πλο τοῦ ἀν­θρώ­που στὴ ζω­ή. Ἂν θέ­λεις νὰ βο­η­θή­σεις τὸν…
συ­νάν­θρω­πό σου, νὰ τοῦ μά­θεις τὴν τέ­χνη νὰ ψα­ρεύ­ει καὶ ὄ­χι νὰ τοῦ δί­νεις τὸ ψά­ρι ἕ­τοι­μο. Στὸ κο­λέ­γιο προ­ε­τοι­μά­ζα­με νέ­ους νὰ γί­νουν δά­σκα­λοι Νη­πι­α­γω­γεί­ου καὶ Δη­μο­τι­κοῦ.
Ἀ­νοί­ξα­με σχο­λὴ Ρα­πτι­κῆς, ὅ­που οἱ γυ­ναῖ­κες μά­θαι­ναν τὴν τέ­χνη καὶ κέρ­δι­ζαν τὸ ψω­μί τους τί­μια”.
Ἀ­πὸ τὴν Κέ­νυ­α, τὸ 2007, ὁ νέ­ος Πα­τριά­ρχης Θε­ό­δω­ρος, ποὺ πα­ρα­κο­λου­θεῖ ἀ­πὸ κον­τὰ τὸ ἔρ­γο τοῦ Ἱε­ρα­πό­στο­λου καὶ ἀν­θρω­πι­στὴ Θέ­μη Ἀ­δα­μό­που­λου, τοῦ δί­νει ἐν­το­λὴ νὰ πά­ει στὴν Δυ­τι­κὴ Ἀ­φρι­κή, στὴ Σι­έ­ρα Λε­ό­νε, ὅ­που ὁ ἐμ­φύ­λιος πό­λε­μος δώδεκα ὁ­λό­κλη­ρων χρό­νων ἔ­χει ἰ­σο­πε­δώ­σει τὸν τό­πο καὶ ἔ­χει ἀ­φή­σει πί­σω του φρι­κι­α­στι­κὲς εἰ­κό­νες. “Ἐ­κεῖ χτί­ζου­με ἕ­να χω­ριὸ γιὰ 100 ἀ­νά­πη­ρους ποὺ ζη­τι­ά­νευ­αν στοὺς δρό­μους καὶ ἡ Ἀ­στυ­νο­μί­α τοὺς κυ­νη­γοῦ­σε καὶ τοὺς ἔδιω­χνε ἀ­πὸ παν­τοῦ. Ξε­κι­νή­σα­με μὲ τὴν Ἐκ­κλη­σί­α Ἅγιος Μω­ϋ­σῆς ὁ Ἀ­φρι­κα­νός, στὴν πε­ρι­ο­χὴ Γου­ό­τερ­λου (Waterloo), Τε­χνι­κὴ Σχο­λὴ Ξυ­λουρ­γι­κῆς καὶ Ρα­πτι­κῆς, σπί­τια, κλι­νι­κὴ καὶ Σχο­λεῖ­α. Στὸ (Freetown), τὴν πρω­τεύ­ου­σα τῆς Σι­έ­ρα Λε­ό­νε, ἱ­δρύ­σα­με τὸ πρῶ­το Σχο­λεῖ­ο γιὰ 1.200 παι­διά, ὅ­που δι­δά­σκουν 60 δά­σκα­λοι. Τοῦ χρό­νου θὰ ἱ­δρύ­σου­με Ὀρ­θό­δο­ξο Πα­νε­πι­στη­μια­κὸ κο­λέ­γιο γιὰ τοὺς φτω­χούς.
Οἱ γυ­ναῖ­κες στὶς φυ­λα­κὲς τοῦ Φρι­τά­ουν εἶ­ναι ἐ­κεῖ­νες ποὺ θὰ τρα­βή­ξουν στὴ συ­νέ­χεια τὴν προ­σο­χή του καὶ θὰ φρον­τί­σει γιὰ τὴν ἀ­πο­κα­τά­στα­σή τους με­τὰ τὴν ἀ­πο­φυ­λά­κι­σή τους: “Ἂν δὲν ἔ­χουν μί­α δου­λειὰ ἔν­τι­μη, δὲν ἀ­πο­κλεί­ε­ται νὰ κα­τα­λή­ξουν πά­λι ἐ­κεῖ. Ἔ­τσι, φρον­τί­ζω νὰ κά­νουν ἐ­κεῖ μέ­σα μα­θή­μα­τα ρα­πτι­κῆς καὶ ὅ­ταν βγοῦν τοὺς δί­νω μί­α δι­κή τους ρα­πτο­μη­χα­νή”. Τὸ ἑ­πό­με­νο βῆ­μα του εἶ­ναι νὰ δώ­σει χέ­ρια καὶ πό­δια στὰ ἀ­κρω­τη­ρι­α­σμέ­να παι­διά: “Μέ­χρι τοῦ χρό­νου ἐλ­πί­ζω νὰ εἶ­ναι ἕ­τοι­μη ἡ κλι­νι­κὴ ποὺ θὰ δώ­σει τε­χνη­τὰ χέ­ρια καὶ πό­δια σὲ χι­λιά­δες παι­διὰ καὶ νέ­ους γιὰ νὰ ἐ­πι­βι­ώ­σουν καὶ νὰ πά­ρουν πί­σω τὴν ἀ­ξι­ο­πρέ­πειά τους. Σή­με­ρα ζη­τι­α­νεύ­ουν καὶ ἐκ­δι­ώ­κον­ται ἀ­πὸ τὴν Ἀ­στυ­νο­μί­α”.
Στὸ εὔ­λο­γο ἐ­ρώ­τη­μα “ἀ­πὸ ποι­οὺς στη­ρί­ζε­ται οἰ­κο­νο­μι­κὰ ἕ­να τό­σο με­γά­λο ἔρ­γο”, πλη­ρο­φο­ρού­μα­στε ὅ­τι στὴν Αὐ­στρα­λί­α ὑ­πάρ­χουν δύ­ο με­γά­λοι φι­λαν­θρω­πι­κοὶ ὀρ­γα­νι­σμοὶ οἱ “Paradise Kids for Africa” καὶ “Light of the World Australia” ποὺ ἔ­χουν ἐ­πι­τρο­πὲς σὲ ὅ­λες τὶς πό­λεις τῆς Αὐ­στρα­λί­ας γι᾿ αὐ­τὸν τὸν σκο­πό. Ἐ­πί­σης, στὴν Ἑλ­λά­δα, συγ­κε­κρι­μέ­να στὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη ὑ­πάρ­χει με­γά­λη στή­ρι­ξη ἀ­πὸ Χρι­στι­α­νι­κὲς Ἀ­δελ­φό­τη­τες. Μί­α ἀ­πὸ αὐ­τὲς εἶ­ναι ὁ “Ἅ­γιος Κο­σμᾶς ὁ Αἰ­τω­λός”.
Το αλίευσα ΕΔΩ romnios

Ιερός Ναός Αγίου Εφραιμ στο Sumbul της Σουμάτρας

The new bulding of the Church of Saint Efraim in Sumbul, Sumatra has finished.

On December 26th, Fr.Chrysostomos Manalu visited the Orthodox Community in Sumbul and celebrated the first Divine Liturgy at Saint Efraim Church.After the Liturgy Fr. Crysostomos had the opportunity to speak with the faithful and to distribute Christmas gifts to the children.The new Orthodox Community in Indonesia needs our prayers and support!

Το αλίευσα ΕΔΩ http://ierapostoliko.blogspot.com/

Ο ΦΟΒΟΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Ο ΛΑΟΣ Ο ΚΑΘΗΜΕΝΟΣ ΕΝ ΣΚΟΤΕΙ ΚΑΙ ΣΚΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

π. Ιωνάς Μούρτος

Ζώντας στην Ταϊβάν στο ξεκίνημα της ορθόδοξης εκκλησίας, η αγάπη μου για τους Κινέζους έγινε μεγαλύτερη. Βέβαια είχε αρχίσει από τα φοιτητικά χρόνια και τώρα έδωσε η χάρη του Θεού να βρίσκομαι εδώ να τελώ την Θεία Λειτουργία και έτσι η χάρη και η αγάπη του Θεού να γίνονται αισθητά στην Ταϊβάν.

Συζητώντας με διάφορους ταϊβανέζους που σιγά σιγά έτυχε να γνωρίσω μου έκανε εντύπωση το ότι δεν είχαν αρκετή θα έλεγα χαρά. έγινε πιο φανερό αυτό από την παρατήρηση κάποιου φίλου όταν κοιτάζανε φωτογραφίες από τα μαγαζιά για γάμους. – πρέπει να εξηγήσω ότι ο κινεζικός γάμος γίνεται σε εστιατόριο, απλά τρώνε μαζί, η νύφη αλλάζει φορεσιές διάφορες για να δείξει ότι έχει λεφτά, δεν υπάρχει κάποια έννοια

μυστηρίου, μια απλή υπόκλιση στους προγόνους, όμως βγάζουν καλλιτεχνικές φωτογραφίες στα αξιοθέατα της πόλης ντυμένοι γαμπροί και νύφες-. 
Μα αυτοί δεν γελάνε - είπε με απορία! Έχουν τόσο φόβο μέσα τους.

Πράγματι, κοίταξα πολλές φωτογραφίες και όλες δείχνουν το ίδιο. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τον φόβο εδώ.

Σιγά σιγά ο φόβος άρχισε να μπαίνει πιο φανερά στην καρδιά μου, από διάφορες κρυφές ρωγμές και πληγές που δεν είχαν κλείσει. Βλέπετε είμαι και εγώ τώρα κινέζος, αγαπώ τόσο πολύ αυτό το λαό και αυτό τον τόπο, μου φαίνεται τόσο οικείος που κάποιοι μου λένε πως είμαι μετεμψύχωση κινέζου. Εγώ γελώ καλόκαρδα και τους λέω πως υπάρχουν και άλλες αιτίες που μπορεί να νιώθει κανείς έτσι, και όχι η μετεμψύχωση. Ο φόβος όμως μπήκε για τα καλά στην καρδιά μου όταν επισκέφθηκα την έκθεση θιβετιανού βουδισμού στο μουσείο θρησκειών. Εκεί η ευγενική μου φίλη ξεναγός μου εξήγησε τα διάφορα εκθέματα, μου είπε, βλέπεις αυτά τα τύμπανα, είναι από κρανία μικρών παιδιών και η μεμβράνη από το δέρμα

τους, αυτές οι σάλπιγγες από κόκαλα ανθρώπινα, αυτή η στολή του λάμα, είναι εξ ολοκλήρου φτιαγμένη από δέρμα ανθρώπινο και κόκαλα, από πεθαμένους φυσικά.... ένοιωσα κάτι κρύο, κάτι κακό. Ακόμα και μετά, στην έξοδο, όπου πουλούσαν μικροαντικείμενα αναμνηστικά, κάτι με σταμάτησε πριν αγοράσω, και ρώτησα. αυτή η τσατσαρούλα από τί είναι φτιαγμένη;

από κόκαλα ανθρώπινα φυσικά είπε η κοπέλα, όλα είναι από νεκρούς.... καλά είπα δεν πειράζει, θα πάρω άλλη φορά. Μου ήρθαν στο νου οι στίχοι του Τ.Σ. Ελλιοτ «όμως σε οστά ανάμεσα στεγνά σέρνεται η τύχη μαςΓια να κρατήσει ζωντανή τη μεταφυσική μας».

(Ψίθυροι Αθανασίας).

Και τότε σαν ένα πέπλο να τραβήχτηκε από τα μάτια μου, πολλά άρχισαν να εξηγούνται μέσα μου. Ο φόβος. Αυτός κυβερνά την κινεζική και γενικότερα την κοινωνία των ανατολικών λαών.

Ο φόβος βρίσκεται παντού. Κατ’ αρχήν ο φόβος των φαντασμάτων. παντού υπάρχουν φαντάσματα, πολλοί μάλιστα μου είπαν ότι τα είδαν κιόλας. Είναι πολύ φυσικό να πεις σε ένα ξενοδοχείο «φάντασμα!», θα σε πιστέψουν, θα τρομοκρατηθούν, θα κάψουν χάρτινα χρήματα, θα ικετέψουν το φάντασμα να μην τους κάνει κακό. Είναι πολύ χαρακτηριστικό αυτό, «σε παρακαλώ μη με βλάψεις ....... πάρε αυτά...». Στην αρχή δεν τους πίστευα μα

τώρα πια δεν είμαι τόσο σίγουρος, θυμούμενος τα συναξάρια των μαρτύρων, των Αγίων ειδικά της ερήμου, το πως χτίστηκε η Λαύρα από τον Άγιο Αθανάσιο στο Αγ. Όρος κτλ. Ναι είναι εδώ η χώρα που κυριαρχεί ο διάβολος.

Xάρη σε αυτούς που βοηθούν αυτήν την ιεραποστολή γίνεται εδώ λειτουργία, έρχεται η χάρη του Θεού. Ποια είναι αυτά τα φαντάσματα? Αυτοί που έχουν βρει βίαιο θάνατο, άλλοι που οι συγγενείς δεν τους πρόσφεραν τις απαραίτητες θυσίες, η και ετάφησαν σε λάθος ημερομηνία, η με λανθασμένο προσανατολισμό του τάφου, αλλά και διάφοροι δαίμονες, από τους πολλούς του κινεζικού πανθέου.

Είναι φανερό πόσο αβάσταχτη είναι εδώ η κυριαρχία της φύσης πάνω στην ανθρώπινη μοίρα. Το λεγόμενο φογκ σουει, δηλ. ο κατάλληλος συνδυασμός των φυσικών ιδιοτήτων ενός κτηρίου, προσανατολισμός, χώρος, φωτισμός, θέση πόρτας, παραθύρου κτλ, ώστε να βρίσκονται σε αρμονία με το λεγόμενο γινκ γιανγ, δηλ τις δυο συζυγείς δυνάμεις που ρυθμίζουν τοσύμπαν. Συνεπώς η φύση κυριαρχεί αδυσώπητα πάνω στην ανθρώπινη

μοίρα, μπορεί να σε καταστρέψει χωρίς καμία λογική, χωρίς άλλη αιτία.

Προχωρώντας βαθύτερα, στην οικογένεια βλέπουμε το αληθινό δράμα.

Πρέπει να προσφέρεις κατάλληλες θυσίες κάθε 2 βδομάδες περίπου στους προγόνους, στο τραπέζι που κάθε οικογένεια έχει στο σπίτι για αυτό το σκοπό. Αν δεν το κάνεις σωστά, η ψυχή του πατέρα της μάνας, θα γίνει πεινασμένο φάντασμα και δεν θα δεις άσπρη μέρα. Μου φάνηκε αδιανόητο αυτό για μας τους Έλληνες. Πως είναι δυνατόν να διανοηθούμε πως οι ψυχές των νεκρών μας θα προσπαθούν να μας βλάψουν, έστω κι αν δεν τους

θυμόμαστε, έστω και αν δεν τους μνημονεύουμε σωστά? Αντίθετα, σε δύσκολες στιγμές τους επικαλούμεθα κιόλας, αδειάζουμε τον πόνο μας. μετά μου πέρασε η ιδέα, χωρίς φυσικά να θέλω – ούτε μπορώ άλλωστε - να κάνω τον ψυχολόγο- πως αυτό θα μπορούσε να είναι μια υποσυνείδητη αντίδραση των παιδιών στους προγόνους λόγω της συμπεριφοράς τους. Γιατί στην κινεζική οικογένεια δεν υπάρχει προσωπική ζωή. Υπάρχει η οικογένεια πάνω από όλα, ο πατέρας αφέντης «padre padrone», η μάνα που μπορεί διαφεντεύει τη ζωή των παιδιών. 
Αυτοί θα πούνε τι να σπουδάσεις, ποιον η  ποια να παντρευτείς και αν δεν τους αρέσει, τη διώχνουν, μπορείς να πάρεις άλλη. Γι αυτό και ήταν κανόνας στο παρελθόν, όχι ασύνηθες τώρα, η πολυγαμία, και τώρα μάλιστα να γνωρίζουν οι σύζυγοι η μια την άλλη.  Και φυσικά δεν φιλάνε ούτε χαϊδεύουν τα παιδιά. Μετά από όλα αυτά, οι γονείς, κυριολεκτικά πεινασμένα φαντάσματα που ρουφούν τη ζωή των παιδιών σε τούτη τη ζωή, είναι φυσικό να προβάλλονται ασυνείδητα – αφού κανείς δεν τολμά συνειδητά- στην άλλη ζωή ως φαντάσματα.

Ο φόβος εκφράζεται επίσης σαν θαυμασμός προς την δύναμη, γι αυτό αν και στην αρχή δεν ήθελα να το πιστέψω, το παραδέχτηκα, όταν επισκέφτηκα ένα ναό που είναι αφιερωμένος στους ιδρυτές της σύγχρονης κινεζικής δημοκρατίας, δρ. Σαν Υετ Σαν, και Τσαγκ Καï Σεκ!!! Ναι είχαν τα αγάλματα τους στο βωμό, προσέφεραν θυσία, Γιατί είχαν δύναμη... και ναι μεν ήταν πραγματικά μεγάλοι άνδρες και έφεραν τη δημοκρατία στη Κίνα, αλλά όχι και θεοί. Όπως έμαθα δε, στην Κίνα αρκετοί λατρεύουν τον Μάο σαν θεό, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να το εμποδίσει. Ακόμα και σε σκύλο προσεύχονται, υπάρχει ναός, σε οτιδήποτε έχει δύναμη, γιατί η δύναμη είναι που μετράει εδώ. Σιγά σιγά προσπαθούμε να ξετυλίξουμε το σκοτεινό και κρύο κουβάρι του κινεζικού φόβου.

Πίσω από όλα κρύβεται ο φόβος του θανάτου. Ακόμα όταν πεθάνεις χρειάζεσαι λεφτά, γι αυτό βάζουν πολλά λεφτά στις τσέπες των πεθαμένων.

Ναι είναι αλήθεια. Και πρέπει να έχεις φροντίσει να σου γίνει καλή κηδεία,τον κατάλληλο χρόνο (μπορεί να σε κρατάνε στο σπίτι 3-4 μήνες στο φέρετρο), γιατί αν δεν γίνει, θα γίνεις φάντασμα, θα τυραννάς αυτούς που τυραννούσες στη ζωή αυτή δηλαδή. Πρέπει να έχεις βρει και τυπικά υιοθετήσει αρσενικό παιδί αν δεν έχεις. Γιατί μόνο αυτό έχει δικαίωμα να σε κηδέψει. Αγοραπωλησίες παιδιών είναι συνηθισμένο. 
Και αν είσαι γυναίκα και πέθανες ανύπαντρη, τότε γίνεται και γάμος με το φάντασμα σου.

Ρίχνουν λεφτά στο δρόμο, ο πρώτος που θα τα σηκώσει, υποχρεωτικά θα παντρευτεί το φάντασμα, σε κανονική γαμήλια τελετή......

Για μένα το πιο δραματικό στοιχείο αυτό του φόβου είναι η έλλειψη αγάπης. Είναι απίστευτο σε ένα τέτοιο πολιτισμό να υπάρχει τόσο λίγη έκφραση αγάπης. Θεωρείται πολύ κακό, αγένεια, στην πράξη δεν λέγεται ποτέ, η λέξη σε αγαπώ, μεταξύ ανθρώπων που πρόκειται να παντρευτούν!!

Ακόμα και στο πανεπιστήμιο που πάω, όταν μάθαμε αυτή τη λέξη, μας είπαν πως γενικά οι κινέζοι δεν τη λένε. Στην Ιαπωνία εισήχθη ως λέξη από την Κίνα, τον 5ο αιώνα... δεν υπήρχε....Ίσως γι αυτό και δεν τολμούν να εκφράσουν γενικότερα τα συναισθήματα τους, δεν υπάρχει χορός, τραγούδι. Η ψυχολογία θα έχει πολλά να πει για την απαγόρευση και καταναγκαστική συμπεριφορά του μη εκφράζεσθαι στην Κίνα.

Ειδικά στην Ταϊβάν υπάρχει ένας βαθύς φόβος για το μέλλον.Φοβούνται ότι η κομμουνιστική Κίνα θα επιτεθεί κάποτε και θα καταστρέψει τα πάντα. Γι αυτό και προσπαθούν με κάθε τρόπο να βρουν και δεύτερο διαβατήριο, ώστε να μπορούν να διαφύγουν στο εξωτερικό. Αυτός ο εφιάλτης πολλές φορές δεν αφήνει να σκεφτεί κανείς μακροπρόθεσμα το μέλλον της οικογένειας και της δουλειάς του.

Ο γάμος εδώ είναι περισσότερο μια ανάγκη, μια υπακοή στους γονείς, μια οικονομική συμφωνία, ένας τρόπος επιβίωσης για το μέλλον και πολύ λιγότερο μια κοινωνία αγάπης δυο ανθρώπων, τουλάχιστον όπως την εννοεί ο χριστιανισμός. 
Εδώ το άτομο είναι κυριολεκτικά κλεισμένο στον εαυτό του,  ασφυκτιά από τον φόβο του θανάτου και της ανασφάλειας, και έτσι κλείνεται σε ένα τάφο από τούτη τη ζωή. Πώς να αγαπήσεις μετά? Αυτός που φοβάται σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, κυριολεκτικά αυτό είναι η γεύσητου θανάτου. Γιατί ο ατομισμός είναι θάνατος, ο θάνατος φέρνει τον φόβο

και έτσι ζει κανείς στον σκοτεινό φαύλο κύκλο το φόβου όπως λέγει οευαγγελιστής Ιωάννης,«Η τέλεια αγάπη έξω βάλλει τον φόβον....ότι ο φοβούμενος ου τετελείωται εν τη αγάπη.»

Ναι δεν υπάρχει αγάπη στην κινεζική κοινωνία. Δεν υπήρξε ποτέ για την ακρίβεια στην κινεζική σκέψη. Μόνο ο Μο Τσε, φιλόσοφος που έζησε περί το 479-381 π.Χ. μίλησε για πανανθρώπινη αγάπη, όχι σαν την χριστιανική αλλά καθαρά ωφελιμιστικής υφής, αναγκαία για την ειρηνικήύπαρξη κοινωνίας, κράτους και κρατών. Όμως η ιδέα του δεν έγινε ποτέαποδεκτή, πολεμήθηκε από τους κομφουκιστές και γενικά απορρίφθηκε από

την κινεζική κοινωνία. Πρέπει πρώτα να αγαπάς την οικογένεια σου, πολύ λιγότερο, ξεκινώντας από ομόκεντρους κύκλους τον υπόλοιπο κόσμο. Δηλ,τους φίλους, τους συμπολίτες κτλ. Λέγοντας «αγαπάς» δεν εννοούν οι κινέζοι αυτό το που εννοούμε εμείς. Θα λέγαμε μια σχέση συμφέροντος.Γιατί δεν αγαπούν ούτε τον θεό η τους θεούς.

Είναι για μένα μια συγκλονιστική ανακάλυψη ο τρόπος που προσεύχονται. Θεέ μου δώσε μου λεφτά και θα σου δώσω ένα ποσοστό! Κάνε να κερδίσω το λαχείο και θα σου δώσω τόσα τα εκατό, η θα φέρω μια γυναίκα να χορέψει για σένα, η κάτι παρόμοιο. Πέρυσι έφεραν από την Κίνα ένα μικρό λείψανο του Βούδα, ένα δάχτυλο του (αν και αρκετοί αμφισβήτησαν την αυθεντικότητα του) για προσκύνημα στην Ταϊβάν.

Χιλιάδες κόσμος πέρασε να προσκυνήσει. Όμως στην εφημερίδα είδα τον επικεφαλής μοναχό που το έφερε που δήλωνε. Σας παρακαλώ, μη ζητάτε από τον Βούδα να κερδίσετε το λαχείο, ζητήστε ειρήνη κτλ...

Οι άνθρωποι εδώ δεν αγαπούν τον θεό, δεν διανοούνται τέτοιο πράγμα. (μιλάω γενικά για την συντριπτική πλειοψηφία των κινέζων που πιστεύουν σε ένα κράμα βουδισμού, ταοϊσμού, προγονολατρείας, και προλήψεων). Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το θεό, επειδή φαίνεται πως έχει δύναμη που μπορούν να εκμεταλλευτούν, επικαλούμενοι τον θεό και

τάζοντας διάφορα πράγματα, για να ξεφύγουν από τον φόβο της μοίρας.

Είναι κάτι το τραγικό αυτή η έλλειψη αγάπης. Φυσικά προσπαθούν να ελέγξουν την μοίρα με το κατάλληλο φογκ σουει, δηλ την γεωμαντεία, την δύναμη των κρυστάλλων, κτλ. Επειδή η σχέση με τον θεό δεν είναι σχέση αγάπης, ίσως γι' αυτο και οι αποκρουστικές μορφές δαιμόνων και θεών στους ναούς. Είναι επίσης και οι βαθιές ενοχές, που δεν βρίσκουν διέξοδο, δεν βρίσκουν λύση, πως άλλωστε – δεν γνωρίζουν την εξομολόγηση- που

επιτείνουν τον φόβο, που προσπαθούν να εξαγοράσουν λύτρωση με δωρεές

σε ναούς.Είναι ο φόβος της τιμωρίας και της κόλασης που σε κρατάει τίμιο, είναι

οι μορφές των δαιμόνων στους ναούς που απειλούν. Οι πιο πνευματικοί άνθρωποι ζητάνε μόνο ειρήνη, αρμονία, ειρήνη γιατί ξέρουν τι σημαίνει να ζεις στο φόβο όχι όμως και αγάπη, όχι δεν ζητούν να αγαπήσουν το θεό, δεν το διανοούνται.Άλλωστε κατά τον Κομφούκιο αλλά και τον βούδα δεν έχει νόημα να αναζητάς τον θεό, να θέλεις να μάθεις ποιος είναι, δεν είναι σωστό, δεν θα το μάθεις ποτέ, είναι κακό να ψάχνεις. Κοίτα το τώρα, το σήμερα, και πως θα ζήσεις καλύτερα και μη σε ενδιαφέρει αυτό που δεν μπορείς να καταλάβεις,

άρα πολύ περισσότερο δεν έχει νόημα να αγαπάς κάτι που δεν γνωρίζεις καθόλου.

Ο φόβος γίνεται επίσης βαθύτερος λόγω των κρυφών ψυχολογικών συνεπειών της μετεμψύχωσης, της θεωρίας που κυριαρχεί στην Άπω Ανατολή. Πληρώνω αμαρτίες που δεν θυμάμαι, που έκανα σε άλλη ζωή, ζω σε ένα κλοιό κυριολεκτικά μετεμψυχώσεων, ο νόμος κυριαρχεί αδυσώπητα πάνω μου γιατί δεν μπορώ να τον αλλάξω.  Πρέπει να πληρώσω, δεν υπάρχει συγνώμη, άφεση, δεν σπάει αυτός ο κύκλος του τρόμου.

Έχω το σώμα μου μα δεν μπορώ να το αγαπήσω, σαν κινέζος, αφού δεν έχει αξία, μόνο η ψυχή έχει, το σώμα είναι η φυλακή της ψυχής. Η επίδραση της μετεμψύχωσης είναι από τις σημαντικότερες αιτίες του ελλείμματος αγάπης στους ασιατικούς λαούς. Διότι όταν μια ανθρώπινη καρδιά αγαπά, λέει στον άλλο «σε αγαπώ για πάντα». Όμως πως να διανοηθείς να αγαπήσεις για πάντα, όταν ξέρεις πως θα μετεμψυχωθείς σύντομα – πόσα χρόνια θα ζήσουμε άλλωστε- σε γυναίκα, άντρα, ζώο, θα «αγαπήσεις» πολλούς άνδρες, γυναίκες ζώα κτλ? Τότε ποια είναι η ποιότητα της σχέσεως σου εδώ?

Πίσω από όλα αυτά γίνεται φανερή η απουσία του προσώπου. Δεν υπάρχει αυτή η έννοια στην κινεζική κοινωνία, ούτε γενικότερα στις ανατολικές κοινωνίες, είναι άλλωστε η αποκάλυψη του Θεού μας, της Αγίας Τριάδος η αποκάλυψη του προσώπου. Διότι μόνο αν είμαι πρόσωπο μπορώ να αγαπήσω αληθινά.

Για τους ανατολικούς λαούς ο Θεός δεν είναι αγάπη, είναι μόνο κάθε τι που έχει δύναμη που με κάποιο τρόπο μπορώ να εκμεταλλευτώ. Ακόμα και στον βουδισμό, που θεωρείται η πιο πνευματική έκφραση της ανατολής, και μιλά για την αγάπη, έχει τους λεγόμενους μποντισάτβα – που αρνούνται να γίνουν βούδες πριν σώσουν τον κόσμο- η έννοια της αγάπης είναι συναισθηματική και όχι βαθύτερα υπαρξιακή διότι δεν υπάρχει το πρόσωπο,

η υποστατική αρχή που έλεγε ο αείμνηστος π. Σωφρόνιος. Πρέπει να σώσεις τον εαυτό σου, μόνο αυτό έχει σημασία σε τελική ανάλυση εξαφανίζοντας το εγώ στην νιρβάνα. Πρόσωπο δεν υπάρχει, είναι ένα σύνολο στιγμιαία μεταβαλλόμενων ιδιοτήτων.

Αφού δεν υπάρχει πρόσωπο δεν υπάρχει αγάπη. Είναι διαφορετικό να έχεις αγάπη και διαφορετικό να είσαι αγάπη. Ο θεός μας είναι αγάπη γιατί είναι κοινωνία τριών προσώπων. Είναι Πατέρας όχι γιατί μας αγαπά, αλλά μόνο και μόνο γιατί έχει Υιό, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Ο βούδας δεν ήξερε παρά μόνο τον ανθρώπινο τρόπο υπάρξεως, άτομα εν αντιθέσει, και επενόησε την θεωρία του. Όμως υπάρχει και άλλος τρόπος ύπαρξης, ο τριαδικός, το είναι εν κοινωνία. Αυτό είναι και η πιο βαθιά μας

συνεισφορά και ιεραποστολική τακτική στον κινεζικό λαό.

Οι κινέζοι μιλούν για την ενότητα, θεωρούν τον χριστιανισμό σαν διάσπαση, όμως ζουν κάτω από την βαριά σκιά του φυσικού νόμου, και μάλιστα του δυαδισμού, του γινγκ και γιαγκ, θεωριών για ενέργειες κτλ, που δεν έχουν καμία λογική στήριξη, ενώ η μόνη ενότητα είναι η κοινωνία των προσώπων που φανερώνει η τριαδική θεολογία.

Επειδή για τους κινέζους η αλήθεια δεν είναι πρόσωπο, έγινε ένα συνοθύλευμα παράξενων και αντιφατικών θεωριών.

Η θεολογία του άκτιστου φωτός είναι η μόνη σωτήρια της κινεζικής και γενικά ανατολικής σκέψης που είναι τόσο προσκολλημένη στην φύση, κατ’ εξοχήν στην Ιαπωνία. Δεν είναι η αρμονία αυτό που συνιστά κάθε ομορφιά στην φύση αλλά η Θεοφάνια, η παρουσία του άκτιστου φωτός, που έκανε τα ρούχα του Χριστού να γίνουν επίσης φως, που έκανε την βάτο φως, που έκανε το όρος Σινά φως. Το άκτιστο θειο φως είναι η μόνη σωτηρία από

τον φόβο της κόλασης, των φοβερών κολάσεων με 28 διαβαθμίσεις (στο τελευταίο πάνε οι κακοί δάσκαλοι.). Διότι για μας το άκτιστο θειο φως είναι το πυρ της κολάσεως.

Έχουμε πολλά να δώσουμε έστω και τόσο καθυστερημένα, έστω και τόσο αργά στους λαούς της ανατολής. Όταν με ρωτούν γιατί ήρθα εδώ, όταν κάποιοι προτεστάντες φίλοι, μου είπαν γιατί δεν κάνω ιεραποστολή (δηλ. να χτυπάω την πόρτα, να κρατάω μια Αγία Γραφή και να λέω «αν δεν πιστέψετε θα πάτε στην κόλαση») λέω εγώ: Δεν θέλω να κάνω φτηνό προσηλυτισμό, αλλά να δώσουμε νόημα ζωής, ελευθερίας και αγάπης στους λαούς. 
Μόνο η  ορθόδοξη θεολογία μπορεί να το δώσει. Μόνο μέσα στην Λειτουργία μπορεί κανείς να γίνει αγάπη, και μετά να την μεταδώσει στους γύρω του.

Χάρις στον «Άγιο Κοσμά» γίνεται η Θεια Λειτουργία στην Ταϊβάν, στο μικρό μας χώρο, -ναό- της Αγίας Τριάδος. Αυτό είναι και το κυριότερο στην ιεραποστολή. Γι αυτό εκφράζω ξανά στους συνεργάτες που είναι πίσω από ένα μοναχικό στρατιώτη την μεγάλη μας ευγνωμοσύνη, και πάντα μετά τον επίσκοπο μνημονεύω εσάς και τον πρόεδρο κ. Ασλανίδη, ελάχιστη έκφραση ευγνωμοσύνης, και μοιράζομαι μαζί σας τις εντυπώσεις και τις ταπεινές μου σκέψεις, και σας παρακαλώ όλους, εύχεστε για μένα που έχω τόση ανάγκη την προσευχή σας, που ζω σε τόσους πειρασμούς και πολέμους, από δικές μου αμαρτίες και λάθη, αλλά και σε τόση μοναξιά.

Το αλίευσα ΕΔΩ http://ierapostoliko.blogspot.com/2011/06/blog-post_23.html

΄Ενα Ελληνορθόδοξο πανεπιστήμιο στην καρδιά της Αφρικής

Στην καρδιά της μαύρης ηπείρου, εκεί όπου οι άνθρωποι αγωνίζονται καθημερινά για ένα πιάτο φαΐ και λίγο καθαρό νερό, δεκάδες νέοι έχουν την ευκαιρία να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον σπουδάζοντας σε ένα ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα με σφραγίδα ελληνική.

Ο λόγος για το Πανεπιστήμιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Κονγκό, που δημιουργήθηκε χάρη στη δραστηριότητα της Ιεράς Μητρόπολης Κεντρώας Αφρικής και παρέχει στους φοιτητές του υψηλού επιπέδου γνώσεις και μάλιστα εντελώς δωρεάν.
Το μοναδικό στο είδος του πανεπιστήμιο στα βάθη της γαλλόφωνης Αφρικής βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Ρεπουμπλικανικής Δημοκρατίας του Κονγκό (πρώην Ζαΐρ), την Κινσάσα, και λειτουργεί από το 2007. Προς το παρόν, περιλαμβάνει μία μόνο σχολή, την Ορθόδοξη Θεολογική «Αγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης», αλλά σχεδιάζεται η ίδρυση τριών ακόμη σχολών: πληροφορικής, γεωπονικής και ιατρικής.
Η άδεια του υπουργείου Παιδείας του Κονγκό επιτρέπει και τη δημιουργία κτηνιατρικής σχολής. 
«Στόχος μας ήταν να δημιουργηθεί ένα ορθόδοξο πανεπιστήμιο στη γαλλόφωνη Αφρική, στο οποίο να μπορούμε να δημιουργήσουμε στελέχη και να μεταφερθούν οι ακαδημαϊκές γνώσεις των ορθοδόξων σχολών της Ευρώπης εκεί.
Ηδη έχουμε καλέσει και διδάσκουν ορθόδοξοι καθηγητές από τη Γαλλία, από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αλλοι διδάσκουν με τηλεδιδασκαλία και άλλοι κατεβαίνουν εκεί» δηλώνει στην «Espresso της Κυριακής» ο μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής Νικοφόρος.
Η προσπάθεια αυτή έχει στεφθεί με σημαντική επιτυχία, αφού, όπως σημειώνει ο ίδιος, το πανεπιστήμιο κατατάχθηκε στην όγδοη θέση μεταξύ των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων του Κονγκό, ενώ θα μπορούσε να είχε καταταγεί και στη δεύτερη, αν δεν είχε κάποιες ελλείψεις στη βιβλιοθήκη.
Ο κ. Νικηφόρος αναφέρει επίσης ότι το υπουργείο Παιδείας  έχει πραγματοποιήσει αρκετές «εφόδους» στο πανεπιστήμιο προκειμένου να ανακαλύψει κάποιο ψεγάδι, αλλά δεν βρήκε το παραμικρό, σε αντίθεση με αρκετά ιδιωτικά πανεπιστήμια της Κινσάσα, στα οποία μπήκε λουκέτο.
Το σημαντικότερο όμως είναι η ανταπόκριση του κόσμου, που, όπως λέει, έχει αγκαλιάσει το πανεπιστήμιο. «Οι πολίτες μάς αντιμετωπίζουν, νομίζω, με πολύ ενθουσιασμό και πολύ θετικά» λέει ο μητροπολίτης, που υπογραμμίζει ότι η ζήτηση είναι πολύ μεγαλύτερη από τις προσφερόμενες θέσεις σπουδαστών: «Εχουμε πολλές αιτήσεις για να έρθουν, αλλά δεν έχουμε χώρο για να τους φιλοξενήσουμε, διότι είναι και οικοτροφείο».
Το πανεπιστήμιο άρχισε να κτίζεται το 2005 σε οικόπεδο που παραχώρησε ο τότε πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας της Κινσάσα Κωνσταντίνος Σοφιάδης.
Τα χρήματα για την ανέγερση των κτιρίων του προήλθαν από δωρεές ιδιωτών και συλλόγων, όπως είναι η Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής Θεσσαλονίκης, ο σύλλογος «Πρωτόκλητος» Πατρών, ο Ιεραποστολικός Σύλλογος «Απόστολος Βαρνάβας» της Λάρισας και η ελληνική κοινότητα της πόλης.
Στο κέντρο του κτιριακού συγκροτήματος, που σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα και γενικό πατριαρχικό επίτροπο του Κονγκό – Μπραζαβίλ αρχιμανδρίτη Θεολόγο Χρυσανθακόπουλο, δεσπόζει ο Ιερός Ναός Αγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, ο οποίος κατασκευάστηκε με έξοδα της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Ορους.
Η ακαδημαϊκή οργάνωση του πανεπιστημίου σχεδιάστηκε από τον κ. Νικηφόρο, ο οποίος τονίζει ότι είχε ως πρότυπα τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και την Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία.
«Εχει ο Θεός»
Η δημιουργία της θεολογικής σχολής υπήρξε το όνειρο του μακαριστού μητροπολίτη Τιμοθέου. Ωστόσο, ιδρυτής του πανεπιστημίου υπήρξε ο προκάτοχος του κ. Νικηφόρου και σημερινός μητροπολίτης Πενταπόλεως κ. Ιγνάτιος, ο οποίος κατέβαλε κοπιώδεις προσπάθειες για τη συγκέντρωση των χρημάτων αλλά και για την παρακολούθηση της συνολικής πορείας του έργου.
Με την ιδιότητα του πρύτανη του πανεπιστημίου, ο κ. Ιγνάτιος μίλησε στην «Espresso της Κυριακής» δίνοντας μερικά πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για την ιστορία και τη λειτουργία του ανωτάτου ιδρύματος.
Το πρώτο πράγμα που επισημαίνει είναι ότι αρχική πρόθεση της μητρόπολης ήταν η δημιουργία μιας εκκλησιαστικής ακαδημίας αλλά το υπουργείο Παιδείας του Κονγκό τους ζήτησε να ονομάσουν το ίδρυμα πανεπιστήμιο, καθώς εκεί ο όρος ακαδημία είναι ανώτερος.
«Ουδέν πρόβλημα είπαμε και το ονομάσαμε πανεπιστήμιο» λέει ο κ. Ιγνάτιος. Σε ό,τι αφορά τη θεολογική σχολή, πήρε το όνομά της από τον Αγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη, ο οποίος διοίκησε το πρώτο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και έκτισε την Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας.
Η φοίτηση στη σχολή είναι πενταετής και οι πρώτοι φουρνιά σπουδαστών θα αποφοιτήσει την προσεχή ακαδημαϊκή χρονιά 2011 – 2012. «Εάν δεν προέκυπταν κάποιες τεχνικές δυσκολίες, ήδη θα λειτουργούσαν σχολές πληροφορικής και γεωπονικής, για τις οποίες ήμασταν έτοιμοι, ενώ εκτίσαμε τον 1ο όροφο του κτιρίου για την ιατρική σχολή. Ελπίζω να πραγματοποιηθεί το πρόγραμμα στις αρχές του 2012. Για το απώτερο μέλλον έχει ο Θεός» λέει ο κ. Ιγνάτιος.
Δωρεάν παροχές
Οι φοιτητές που σπουδάζουν σήμερα στα τέσσερα πρώτα έτη της σχολής ανέρχονται σε εξήντα τρεις. Ο σχετικά περιορισμένος αριθμός τους οφείλεται σε αντικειμενικές δυσκολίες:
«Επειδή όλα παρέχονται δωρεάν στους σπουδαστές της σχολής, ακόμη και τα εισιτήρια για να έλθουν και επιστρέψουν στις κατοικίες τους, περίπου 10.000 δολάρια, προσπαθούμε οι εκάστοτε πρωτοετείς να μην υπερβαίνουν τον αριθμόν δεκαπέντε» σημειώνει ο ίδιος.
Οι δωρεάν παροχές καλύπτουν φαγητό, ύπνο, ρούχα, γραφική ύλη και, φυσικά, τα βιβλία των σπουδαστών. Ο σεβασμιότατος προσθέτει ότι «το πανεπιστήμιο διαθέτει κοιτώνες επαρκείς και διά το επόμενο έτος, βιβλιοθήκη, αναγνωστήριο, έξι αίθουσες διδασκαλίας, αίθουσα πληροφορικής, γραφεία, αίθουσα διαλέξεων και τελετών, ραδιοφωνικό σταθμό, μαγειρείο, εστιατόριο, αυλή ευρύχωρη με άνθη και καρποφόρα δένδρα και γήπεδο τριάντα επί εκατό μέτρα».
Οι φοιτητές ακολουθούν ένα αυστηρό καθημερινό πρόγραμμα που ξεκινά στις έξι το πρωί. Τα διδασκόμενα μαθήματα είναι αντίστοιχα με αυτά των θεολογικών σχολών της Ελλάδας, ενώ επιπλέον διδάσκονται αρχαία και νέα ελληνικά, τοπικές διαλέκτους, γαλλικά, αγωγή του πολίτη, πληροφορική, στοιχεία γεωπονικής και νοσηλευτικής, βυζαντινή μουσική κ.λπ.
Παράλληλα με τις σπουδές τους, οι φοιτητές βιώνουν την κοινοβιακή ορθόδοξη παράδοση με τις εκκλησιαστικές ακολουθίες, τις νηστείες και τα άχραντα μυστήρια. Ακόμη, λειτουργούν τον ραδιοφωνικό σταθμό Η φωνή της Ορθοδοξίας, εκδίδουν το περιοδικό «Ηχώ» και ηχογραφούν CDs με βυζαντινούς ύμνους και ψαλμούς.
Ως απόφοιτοι αναγνωρισμένου πανεπιστημίου, οι διπλωματούχοι θα μπορούν να διδάσκουν σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σχολεία, να απασχολούνται ως στελέχη της Εκκλησίας και όσοι θέλουν και δεν έχουν εμπόδια προς τούτο να γίνονται κληρικοί» αναφέρει ο κ. Ιγνάτιος.
Παράδειγμα προς μίμηση
Στην ερώτηση ποια είναι η ανταπόκριση του Κονγκό στο ελληνικό ορθόδοξο πανεπιστήμιο, ο μητροπολίτης Πενταπόλεως απαντά ότι χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από το υπουργείο Παιδείας αλλά και από τους πολίτες.
«Δεν είναι υπερβολή να πω ότι μεταξύ ολίγων ανώτατων ιδρυμάτων προβάλλεται ως παράδειγμα προς μίμηση, κυρίως διά την τάξη και την καθαριότητα αλλά και από μεγάλο μέρος του λαού, αν κρίνουμε από τις αιτήσεις διά εγγραφές των νέων στη σχολή μας» λέει χαρακτηριστικά.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο πανεπιστήμιο διδάσκουν και Ελληνες καθηγητές πανεπιστημίου, όπως ο ομότιμος καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Νικήτας Αλιπράντης, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών Γρηγόριος Παπαθωμάς και Μιχαήλ Ράλλης και η καθηγήτρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Νίκη Παπαγεωργίου.
Τέλος, το Ορθόδοξο Πανεπιστήμιο ήταν το πρώτο στο Κονγκό που καθιέρωσε την εξ αποστάσεως διδασκαλία (e-learning).
πηγή: romfea.gr
Το αλίευσα ΕΔΩ http://vatopaidi.wordpress.com/....................

Συνομιλούμε με Καντάφι αλλά σχεδιάζουμε αναγνώριση εξεγερμένων!

Η Ελλάδα ετοιμάζεται ν’ αποστείλει πλοίο με ανθρωπιστική βοήθεια στη Βεγγάζη και να παραλάβει από εκεί τραυματίες. Ταυτοχρόνως, θα μεταβούν εκεί και ορισμένοι διπλωμάτες, με στόχο να έρθουν σ επαφή με την εκπροσώπηση των εξεγερθέντων, το Εθνικό συμβούλιο της Λιβύης. Κι ενώ αυτό μεταφράζεται σε διαδικασία αναγνώρισής τους, σαν την «νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης», η χώρα μας εξακολουθεί να έχει πρεσβεία στην Τρίπολη και μάλιστα χωρίς να έχει προετοιμαστεί να την εγκαταλείψει, καθώς οι διμερείς επαφές με το καθεστώς Καντάφι, συνεχίζονται.
«Άλλες τρεις χώρες, η Ισπανία, η Δανία και η Ολλανδία, αναγνώρισαν το μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο» το οποίο έχουν ιδρύσει οι λίβυοι αντικαθεστωτικοί που αγωνίζονται για την ανατροπή του λίβυου ηγέτη Μουάμαρ Καντάφι στη Λιβύη, δήλωσε χθες, εκπρόσωπος των αντικαθεστωτικών σε δημοσιογράφους στη Ρώμη.
Ο Μαχμούντ Σάμαμ προσέθεσε στις δηλώσεις που έκανε σε δημοσιογράφους κατά τη σύνοδο της Ομάδας Επαφής για τη Λιβύη που διεξάγεται κεκλεισμένων των θυρών στη Ρώμη ότι οι εξεγερμένοι έχουν χρήματα για να καλύψουν μόνον τις άμεσες ανάγκες τους σε τρόφιμα, δημόσιους μισθούς και φάρμακα ως το τέλος του Μαΐου και προσέθεσε ότι χρειάζονται άμεσα χρηματοδότηση 2-3 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Παράλληλα και άλλος εκπρόσωπος των αντικαθεστωτικών, ο Τζαλάλ αλ Γκάλαλ ανακοίνωσε σήμερα από τη Βεγγάζη ότι οι τρεις αυτές χώρες αναγνώρισαν το μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο και σημείωσε ότι ο αντιπρόεδρός του “Άμπντελ Χάφεζ Γόγκα είναι εξαιρετικά χαρούμενος” γι’ αυτό. Ωστόσο πηγή του υπουργείου Εξωτερικών της Ισπανίας δήλωσε λίγο αργότερα ότι η Ισπανία δεν έχει αλλάξει τη θέση που έχει πάρει απέναντι στους λίβυους αντικαθεστωτικούς, δηλαδή ότι το μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο είναι “επίσημος διαπραγματευτικός εταίρος“.
Εκπρόσωποι της ισπανικής κυβέρνησης και διπλωμάτες έχουν συναντηθεί με το συμβούλιο των αντικαθεστωτικών τις τελευταίες εβδομάδες. “Εξακολουθούμε να έχουμε πρεσβεία στην Τρίπολη“, συμπλήρωσε η πηγή του ισπανικού υπουργείου Εξωτερικών.
Παράλληλα η Δανία διέψευσε ότι αναγνώρισε το πολιτικό όργανο των λίβυων αντικαθεστωτικών, όπως άλλωστε και η Ολλανδία. “Δεν κάναμε βήματα για να αναγνωρίσουμε επισήμως το μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο” της Λιβύης, δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Δανίας Γιαν Έλερμαν Κινγκόμπε.
“Υπάρχει μια προθυμία να έχουμε διάλογο (με το συμβούλιο αυτό), αλλά δεν υπάρχει καμία επίσημη αναγνώριση“, προσέθεσε, σημειώνοντας ότι η Δανία θεωρεί το μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο “έναν κατάλληλο εταίρο για διάλογο” και έχει διορίσει απεσταλμένο του για να εξετάσει τις δυνατότητες για τη σύναψη σχέσεων με τους αντικαθεστωτικούς της Βεγγάζης.Τέλος εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Ολλανδίας διέψευσε κι αυτός ότι η χώρα του αναγνώρισε τους λίβυους αντικαθεστωτικούς. “Αυτό είναι εσφαλμένο“, δήλωσε ο Βαρντ Μπεζέμερ σε δηλώσεις που έκανε από τη Ρώμη.”Η Ολλανδία δεν τους έχει αναγνωρίσει“, προσέθεσε.
Μέχρι σήμερα μόνον η Γαλλία, η Ιταλία, το Κατάρ και η Γκάμπια έχουν αναγνωρίσει επισήμως το μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο που εδρεύει στη Βεγγάζη ως νόμιμο εκπρόσωπο του λιβυκού λαού στη θέση του καθεστώτος του Μουάμαρ Καντάφι που βρίσκεται στην εξουσία περισσότερο από 40 χρόνια.

Το αλίευσα ΕΔΩ http://e-dragoumanos.gr/?p=12117

Γιατί (θες να) είσαι Έλληνας;

ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΔΑ…

Είμαι Κινέζα, γεννήθηκα στην Ταϊβάν και το χριστιανικό μου όνομα είναι Πελαγία. Ήμουν προτεστάντισσα και χρειάστηκαν πέντε χρόνια για να γίνω Ορθόδοξη. Μου αρέσει να διαβάζω την Αγία Γραφή και έχω όλες τις εκδόσεις της στα κινεζικά.

Έχω επισκεφθεί την Ελλάδα και διαπίστωσα ότι είναι μια πολύ ξεχωριστή χώρα. Ταξιδεύοντας στην πατρίδα σας, πριν φθάσω ακόμα, μέσα στο αεροπλάνο διαπίστωσα πόσο διαφορετικοί είναι οι Έλληνες, πόσο ξένοιαστα μιλούσαν, πώς γελούσαν και πώς χειροκροτούσαν τον πιλότο κατά την προσγείωση, πράγμα απίστευτο για μας τους Ασιάτες που είμαστε συντηρητικοί και δεν εκδηλώνουμε τα συναισθήματά μας. Τώρα πια ξέρω ότι η ελευθερία έχει μέσα της λίγο πάθος και λίγο ένταση φωνής.

Στην Ελλάδα επισκέφθηκα πολλές εκκλησίες, συμμετείχα στη Θεία Λειτουργία και όταν κοινωνούσα τα Άχραντα Μυστήρια έκλαιγα, παρόλο που δεν καταλάβαινα την ελληνική γλώσσα γιατί η Ορθόδοξη πίστη είναι ίδια.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, να είχα γεννηθεί Ορθόδοξη να μεταλάβαινα τη Θεία Κοινωνία και να φιλούσα τις Άγιες Εικόνες από τα βρεφικά μου χρόνια μέχρι τον θάνατό μου.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, γιατί αντί της Θείας Κοινωνίας τρώμε και πίνουμε τα φαγητά των ειδώλων.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, για να γεμίζουν τα αυτιά μου από Άγιους Ύμνους.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, που τα αυτιά μας είναι γεμάτα με ήχους από τις σούτρες και τα ουρλιαχτά των ειδώλων.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, για να οσφραίνομαι τη γλυκιά ευωδία του λιβανιού.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, που η όσφρησή μας είναι γεμάτη από καπνούς από τις θυσίες στα είδωλα.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, ώστε τα χέρια μου να αγγίζουν τις εικόνες, τα Άγια Λείψανα και να αγκαλιάζουν την αγάπη του Χριστού.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, που τα χέρια μας αγγίζουνε είδωλα, ειδωλόθυτα και αγκαλιάζουν το τίποτα.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, να ανάβω λαμπάδες στον Χριστό και όχι όπως εδώ που καίμε χρήματα για τα φαντάσματα.

Η εκδήλωση για την Επισκοπή Μαδαγασκάρης στο Πολεμικό Μουσείο

Πραγματοποιήθηκε σήμερα, Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011 η εκδήλωση που διοργάνωσε η Ιερά Επισκοπή Μαδαγασκάρης στο Αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου. Η εκδήλωση διοργανώθηκε προκειμένου να παρουσιασθεί το Ιεραποστολικό έργο της Ιεράς Επισκοπής το όποιο επί σειρά ετών επιτελείται κοντά στους αφρικανούς αδελφούς μας.

Την εκδήλωση πλαισίωσε ο βυζαντινός χορός «ΤΡΟΠΟΣ» με χοράρχη τον Κωνσταντίνο Αγγελίδη ενώ προβλήθηκε και οπτικό-ακουστικό υλικό, από τις δραστηριότητες και το έργο της Επισκοπής.

Πρόσκληση για την Παρουσίαση του έργου της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στο Κονγκό

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ισοβίτες σε φυλακές υψίστης ασφαλείας της Αμερικής γίνονται Ορθόδοξοι και μοναχοί !

H ιστορία αυτή θα ακουστεί περίεργα στην Ορθόδοξη Χριστιανική Ελλάδα, που έχει γεμίσει με τα  “περιττώματα” της νέας εποχής, των αιρέσεων, της αθεϊας, του νεοπαγανισμού, διάφορων παραθρησκευτικών ομάδων τύπου σαϊεντολογίας  και “ενωτικής εκκλησίας”  και του ύπουλου πολέμου από στρατευμένους, αντιχριστιανούς,  με ρατσιστικές και φασιστικές αντιεκκλησιαστικές αντιλήψεις, πολιτικάντηδες, καθηγητές Πανεπιστημίων, εκδότες,  δημοσιογράφους, τηλεπαρουσιαστές κλπ … Ισοβίτες Αμερικανοί ασπάζονται την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη και γίνονται μοναχοί μέσα στα κελιά τους !

Η εικόνα αυτή του αγίου Αντωνίου είναι έργο του αμερικανού μοναχού Αντωνίου. Η ιδιαιτερότητα της περίπτωσης του Αντωνίου είναι ότι δεν ζει σε μοναστήρι, αλλά σε Υψίστης Ασφαλείας Φυλακή (USA Penitentiary Maximum) στο Colorado των ΗΠΑ. Ο Αντώνιος δεν έχει ποτέ του μπει σε Ορθόδοξη εκκλησία, ούτε έχει παρευρεθεί “ζωντανά” σε λειτουργία ή σε άλλη ακολουθία, παρά μόνο έχει παρακολουθήσει βιντεοσκοπημένη λειτουργία. Το ίδιο και οι υπόλοιποι Χριστιανοί Ορθόδοξοι κρατούμενοι στην Penitentiary Maximum, μοναχοί, όπως ο Ματθαίος, και οι περισσότεροι λαϊκοί, όπως ο Loukas και ο George. Κι αυτό, επειδή έγιναν Ορθόδοξοι μέσα στη φυλακή, ύστερα από προσωπική αναζήτηση.

Οι Ορθόδοξοι της Penitentiary Maximum Security δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, αφού στη φυλακή αυτή ο προαυλισμός γίνεται ατομικά και οι κρατούμενοι είναι τελείως απομονωμένοι. Έχουν όμως τη δυνατότητα αλληλογραφίας με τον “έξω κόσμο”, με την τήρηση φυσικά συγκεκριμένων προϋποθέσεων και με επίγνωση του γεγονότος ότι το περιεχόμενο των επιστολών ελέγχεται. Οι αδελφοί μας αυτοί γνωρίζουν την Ορθοδοξία πολύ περισσότερο από ό,τι θα περίμενε κανείς. Ένας άλλος κρατούμενος, ο David, φτιάχνει ωραιότατα μάλλινα κομποσκοίνια και έχει στείλει τέτοια σε πολλούς Ορθόδοξους, σε διάφορα μέρη του κόσμου.

Ο Δανιήλ και ο Ετιέν

Έξω από τον Ι. Ναό Ραφαήλ, Νικολάου και
Ειρήνης στο χωριό Ντατσέκα

,

Μικρές ιστορίες Ιεραποστολικής πορείας

Περιοδεύοντας το Β. Καμερούν έχεις την μοναδική εμπειρία να ταξιδεύεις όχι μόνον στον συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, αλλά και στον χώρο των καρδιών του μυστικού και αθέατου κόσμου του αλλά ταξιδεύεις και σε ένα ανεπανάληπτο κράμα χρόνου παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος.
Έτσι ακόμα και τα ασήμαντα που υποπίπτουν στην αντίληψή μας αναδεικνύονται όχι μόνον σημαντικά αλλά και μοναδικά.
Βέβαια, κάποια πράγματα αναδεικνύουν την τραγικότητα κάποιων καταστάσεων και καλούμεθα αυτόματα να ανασύρουμε δυνάμεις πνευματικές και ψυχικές που να μας δώσουν το κουράγιο και την δύναμη να τις αντέξουμε, για να μπορέσουμε να τις βοηθήσουμε κατά το μέτρο των δυνάμεών μας και αν όχι, απλά να τις αναφέρουμε εις τον Κύριο του Aμπελώνος και να τις αποθέσουμε στην ιδική Του κρίση. Και τότε συμβαίνουν πράγματα παράδοξα και μοναδικά.
Μια Κυριακή απόγευμα, έκανα μια βόλτα με τα πόδια τριγύρω στο Ιεραποστολικό Κέντρο των Αγίων 12 Αποστόλων του Κατράνγκ. Mέ συνόδευε ο από πολλών ετών φύλακας του Ιεραποστολικού Κέντρου Μαρτίνος ή, όπως τον γνώριζαν οι κάτοικοι του χωριού, «Ταϊσσού». Έπαιζε πάντα τον ρόλο του μεταφραστού τριών τοπικών γλωσσών προς τα Γαλλικά. Παράλληλα γνωρίζοντας όλον τον κόσμο ήταν και ο, εις το διηνεκές, ξεναγός μας. Μαζί του σπούδαζα τον κόσμο του Β. Καμερούν, τα ήθη, τα έθιμα και την νοοτροπία των κατοίκων του.

500.000 Μάγια αναζητούν την Ορθοδοξία

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ:
Λαοί που αναζητούν την Ορθοδοξία

Πριν δεκατρία χρόνια, όταν ανέλαβα την νεοσύστατη τότε Ιερά Μητρόπολη Μεξικού με μόνο τρεις ιερείς και τρεις κυρίως Ελληνόφωνες Κοινότητες στο Μεξικό, στον Παναμά και την Βενεζουέλα, δεν θα περίμενα, ούτε καν θα μπορούσα να συλλάβω το θαύμα που σήμερα συντελείται για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας στην Λατινική Αμερική.

Ζήσαμε όλοι το θαύμα της Κούβας, όταν η Κυβέρνηση του Φιντέλ Κάστρο ανέλαβε την ανέγερση του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου στην Αβάνα, και δέχθηκε επισήμως τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, ο οποίος τέλεσε τον Ιανουάριο του 2004 τα εγκαίνια του Ιερού τούτου προσκυνήματος. Ζήσαμε μέσα στη δεκαετία που πέρασε την εξάπλωση της πίστεώς μας στα κράτη του Μεξικού, της Κολομβίας, της Κόστα Ρίκα κ.λπ. Όμως ζήσαμε και ζούμε σήμερα το διαρκές δράμα του λαού της Αιτής, μετά από τον καταστρεπτικό και ολέθριο σεισμό του περασμένου Ιανουαρίου. Ένα δράμα που δυστυχώς θα επουλωθεί μόνο μετά την πάροδο αρκετών χρόνων.

Η Ελλάδα γνώρισε τον Χριστιανισμό και έζησε τη δική της Πεντηκοστή πριν δύο χιλιάδες χρόνια περίπου, από τον Απόστολο Παύλο και τούς λοιπούς Αποστόλους. Η Ελλάδα είναι η πιο ευλογημένη χώρα στον κόσμο. Τούτο γιατί, όπως επισημαίνω στους δικούς μας ιερείς, όποια πέτρα κι αν σήκωσης, υπάρχουν τα λείψανα κάποιου Αγίου, κάποιου Μάρτυρος, κάποιου Οσίου, κάποιου αγωνιστή της Ορθόδοξης πίστης. Εμείς, όμως, στην Λατινική Αμερική ζούμε τη δική μας Πεντηκοστή σήμερα. Για μας, εκτός από τις ολίγες ελληνόφωνες Κοινότητες, τώρα ήλθε ή Ορθοδοξία στην Λατινική Αμερική.

Προσπάθεια Νέων Ν. Αφρικής για ανέγερση ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ και ΣΧΟΛΕΙΟΥ στην… Μποτσουάνα

Να σας θυμήσουμε τι θέλουν μερικοί να ανεγείρουν στην… Ελλάδα;;;

Να σας θυμήσουμε τι θέλουν μερικοί να ανεγείρουν στην… Ελλάδα;;;

Αφήστε το καλύτερα. Σας το είπαμε όταν “αλλάξαμε” στο ypotheto, ότι υπάρχουν και καλές ειδήσεις, αλλά δε τις μαθαίνουμε…

Εκπρόσωποι της ελληνικής νεολαίας από διάφορες πόλεις της Νότιας Αφρικής παραβρέθηκαν στην ετήσια χοροεσπερίδα της Ελληνικής Κοινότητας Μποτσουάνας, που διοργανώθηκε και φέτος, με σκοπό την συγκέντρωση του απαραίτητου ποσού για την αγορά οικοπέδου και την ανέγερση ελληνικού σχολείου και εκκλησίας.

Το ευχάριστο, όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του ΣΑΕ Αφρικής-
Εγγύς/Μέσης ανατολής, είναι ότι το ΔΣ της Κοινότητας βρίσκεται πολύ κοντά στην επίτευξη του στόχου.