Μέση Ανατολή: Πέντε χώρες θα γίνουν δεκατέσσερις

Ένα ενδιαφέρον άρθρο δημοσιεύθηκε στους New York Times με τίτλο:  Ένας νέος κόσμος γεννιέται από τα συντρίμμια της ‘Αραβικής Άνοιξης’. 

Η ενδεχόμενη κατάρρευση της Συρίας, θα είναι μόνο η αρχή μια αλυσιδωτής αντίδρασης στην περιοχή, πολλές χώρες θα υποστούν κατακερματισμό.

Ο αρθρογράφος Robin Wright σχολιάζοντας τη νέα τάξη πραγμάτων στην περιοχή θα σημειώσει: 

Η Συρία 

«Η στρατηγική θέση της Συρίας και της εξουσίας της την έχουν κάνει ένα στρατηγικό κέντρο της Μέσης Ανατολής. Αλλά αυτή- μια πλούσια χώρα σε θρησκευτική και πολιτική πολυμορφία είναι ασταθής. Από το 1940 έως το 1970 στη Συρία, υπήρξαν δεκάδες πραξικοπήματα, μέχρι που ο Άσαντ (πατέρας) πήρε τον έλεγχο της εξουσίας.

” Η αφάνταστη τραγωδία της Λιβύης “

Μουαμάρ Καντάφι

Πάνω από 24.000 οι νεκροί την τελευταία διετία
ΒΗΜΑ  04.10.13
Σε 1.800 υπολογίζονται οι νεκροί και «εξαφανισμένοι» το πρώτο οκτάμηνο του 2013 στο τμήμα της Κυρηναϊκης της Λιβύης, ανεβάζοντας σε τουλάχιστον 24.000 τα άτομα που βρήκαν τον θάνατο είτε εκτελέστηκαν από κρατικά όργανα, τάγματα ενόπλων ισλαμιστών, ορδές τοπικών τζιχαντιστών και άλλων στην διετία από την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Μεταξύ αυτών είναι περί τις 1.200 γυναίκες και περισσότερα από 60 παιδιά ηλικίας κάτω των 15 χρόνων.
Τα στοιχεία περιέχονται σε έκθεση ομάδας από φιλανθρωπικά σωματεία της Σουηδίας η οποία εργάσθηκε στη Λιβύη από τα μέσα του 2011 ως τον περασμένο Σεπτέμβριο, Η έκθεση, η οποία υποβλήθηκε στην Γραμματεία του ΟΗΕ την περασμένη εβδομάδα, κάνει λόγο για το «απίστευτο δράμα» που περνά ο

Σκηνές Σοκ στην απελευθερωμένη Λιβύη: Ισλαμοφασίστες ισοπεδώνουν αρχαία Ελληνική Νεκρόπολη (προστατευόμενη και από την Unesco!)

Σκηνές Σοκ στην απελευθερωμένη Λιβύη: Ισλαμοφασίστες ισοπεδώνουν αρχαία Ελληνική Νεκρόπολη (προστατευόμενη και από την Unesco!)

Ο ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ ΚΑΛΠΑΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ.

Αντίθετα, η “πολιτισμένη” Δύση, μπουκωμένη από το μαύρο χρήμα του Κατάρ, των Τούρκων και του Σόρος, ενισχύει τα σκοταδιστικά καθεστώτα στο καταστροφικό τους έργο.

"Όταν η Σούδα σκότωσε τον Καντάφι"! Ο Κ.ΜΑΡΔΑΣ αποκαλύπτει ένα χρόνο μετά το λιντσάρισμα Καντάφι

Γράφει ο Κώστας Μαρδάς

Στις 20 Οκτωβρίου του 2011 το παγκόσμιο χωριό έβλεπε στις οθόνες του το λυντσάρισμα- θάνατο του δικτάτορα Καντάφι από τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες , που υποστηρίχθηκαν με αεροναυτικές
δυνάμεις του ΝΑΤΟ, μεταξύ των οποίων και της Ελλάδας, εις εφαρμογή απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Στις επιχειρήσεις που κράτησαν οκτώ μήνες (Μάρτιος 2011- Οκτώβριος 2011) η αμερικανική αεροναυτική

Οι δολοφόνοι του Καντάφι πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλον

 Στη Γαλλία πέθανε ένας από τους αντάρτες, που συμμετείχε στη σύλληψη του Μουαμάρ Καντάφι τον προηγούμενο χρόνο, μεταδίδει το Αλ Τζαζίρα. 
 Ο Ομράν Σααμπάν, που τον προηγούμενο χρόνο βρήκε πρώτος το καταφύγιο του πρώην ηγέτη της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι στη Σύρτη, πέθανε σε ένα νοσοκομείο του Παρισιού, όπου νοσηλευόταν έπειτα από....
σκληρά βασανιστήρια και τραυματισμούς, που υπέστη όσο ήταν αιχμάλωτος των

«Bye Bye Σαρκοζί» - Η μεταθανάτια εκδίκηση του Μουαμάρ Καντάφι

γράφει ο Gilles Munier

Μετά από έρευνα περίπου 10 μηνών, η ιστοσελίδα Mediapart δημοσίευσε στις 28 Απριλίου, μια επιστολή υπογεγραμμένη από τον Μούσα Κούσα, επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Λιβύης στη περίοδο 1994-2011, που επιβεβαιώνει ότι το Γραφείο Συνδέσμου της Λιβυκής Γενικής Λαϊκής Επιτροπής «υποστήριζε» την προεδρική προεκλογική εκστρατεία του Νικολά Σαρκοζί το 2007 με το ποσό των 50 εκατ.

Το έγγραφο, που βρέθηκε στα αρχεία των μυστικών υπηρεσιών θα πρέπει να επιτρέψει στους Γάλλους δικαστές  -ή σε κοινοβουλευτική επιτροπή-   να αποσαφηνίζει αν καταβλήθηκε αυτό το ποσό, που δεν δηλώθηκε στην Εθνική Επιτροπή για τα έξοδα προεκλογικής εκστρατείας και τις πολιτικές χρηματοδοτήσεις (CCFP).

Μετά την επίθεση στη Λιβύη από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, ο Σεΐφ αλ-Ισλάμ Καντάφι είχε δηλώσει ότι κατέχει «όλες τις λεπτομέρειες, τους τραπεζικούς λογαριασμούς, τα έγγραφα και τις πράξεις μεταβίβασης» της συναλλαγής, και είχε ζητήσει από τον «κλόουν» Σαρκοζί να επιστρέψει τα 50 εκατομμύρια στο Υπουργείο Οικονομικών της Λιβύης. 

Σήμερα, είναι φυλακισμένος στο Ζεντέν του οποίου η αραβο-βερβερική πολιτοφυλακή οφείλει πολλά για τις ρίψεις αερομεταφερόμενων φορτίων όπλων από τη Γαλλία. 

Καταζητούμενος από ένταλμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», ο Σεΐφ αλ-Ισλάμ, για την ώρα, έχει κατηγορηθεί μόνο ότι «δεν διαθέτει άδεια για όλες τις καμήλες του» και για «παράνομη ιχθυοκαλλιέργεια!». Το CNT  -ήτοι οι φίλοι του BHL και του Σαρκοζί-  μάταια ζητούν τη μεταφορά του στην Τρίπολη για να δικαστεί ... ή να δολοφονηθεί κατά τη διάρκεια μιας ψευδούς απόπειρας διαφυγής.

Από τη λιβυκή πλευρά, εκτός από τον Σεΐφ αλ-Ισλάμ, δύο ηγέτες μπορούν να καταθέσουν στους πιθανούς ερευνητές:

·         Ο Αμπντουλάχ αλ-Σανούσι, γαμπρός του συνταγματάρχη Καντάφι, καταζητούμενος από το ΔΠΔ, βρίσκεται θεωρητικά κατ 'οίκον περιορισμό στη Μαυριτανία. Όπως ο Σεΐφ αλ-Ισλάμ, ισχυρίζεται ότι κατέχει αποδείξεις για τη χρηματοδότηση της εκστρατείας του 2007. Ο Σανούσι καταζητείται επίσης από τη Γαλλία, όπου έχει καταδικαστεί ερήμην σε ισόβια κάθειρξη για το ρόλο του στην επίθεση κατά του UTA DC-10 το Σεπτέμβριο του 1989 πάνω από το Νίγηρα (170 νεκροί, συμπεριλαμβανομένων 54 Γάλλων) . Ο Νικολά Σαρκοζί φέρεται να είχε υποσχεθεί ότι θα «γύριζε τη σελίδα». Από τότε όμως, άλλαξε ο άνεμος ...

·         Ο Μπασίρ Σάλεχ, πρώην επικεφαλής του γραφείου του Καντάφι, ήταν ο μεγάλος χρηματοδότης του καθεστώτος. Γαλλόφωνος, προήδρευσε το Libyan African Portfolio (LAP), ένα κρατικό επενδυτικό ταμείο της Λιβύης ύψους 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων  μέσω του οποίου διαμετακομίζονταν ορισμένες μυστικές συναλλαγές του καθεστώτος.  Αν και καταζητείται από την Ιντερπόλ για απάτη  -σύμφωνα με τη Le Canard Enchaîné  της 4ης Απριλίου-  εισήλθε στη Γαλλία, όπου απέκτησε αμέσως άδεια παραμονής ... «λόγω ομαδοποίησης της οικογένειας του»!

Μια πολύ σοβαρή υπόθεση  θεσμικής  λειτουργίας του Κράτους

Ο Μπασίρ Σάλεχ και ο Μούσα Κούσα   -που ζει πολυτελώς στο Κατάρ-  προφανώς διέψευσαν τους «ισχυρισμούς» της Mediapart, όπως και ο Hortefeux   -πρώην υπουργός Εσωτερικών και φίλος του Σαρκοζί για τριάντα χρόνια   -με την παρουσία του οποίου θα είχε επικυρωθεί η συμφωνία «για το ύψος και τον τρόπο πληρωμής» των 50 εκατ. ευρώ. Δήλωσε ότι «ποτέ δεν συναντήθηκε με τους Μούσα Κούσα  και Μπασίρ Σάλεχ».

Σε συνέντευξη για στο Canal +, λίγες μέρες πριν από το δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, ο Νικολά Σαρκοζί χαρακτήρισε το άρθρο της Mediapart ως «ατιμία» και «σκευωρία».  Εκπλήττεται από το γεγονός ότι οι δημοσιογράφοι δείχνουν «εμπιστοσύνη στους γιούς του Καντάφι και στις μυστικές υπηρεσίες του Καντάφι», ενώ ο ίδιος είχε τις καλύτερες σχέσεις με τους τελευταίους όταν ήταν υπουργός Εσωτερικών, και στη συνέχεια μέσω του Claude Gueant.

Για τον Ζιάντ Takieddine,  Γαλλολιβανέζος ενδιάμεσος που εισήγαγε την σαρκοζία στη Λιβύη, η έρευνα για αυτήν την υπόθεση «θα είναι δύσκολη γιατί πολλοί παίκτες έχουν πεθάνει κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Λιβύη». Πιστεύει ότι «προσπάθησαν με κάθε μέσο να σκοτώσουν τον Σεΐφ αλ-Ισλάμ» ως τιμωρία για τις αποκαλύψεις του.   Ο Ζιάντ Takieddine πιστεύει επίσης ότι ο Claude Gueant τον είχε συλλάβει κατά την επιστροφή του από την Τρίπολη  -στις 5 Μαρτίου 2011, στο αεροδρόμιο Le Bourget-  επειδή πίστευε ότι τα έγγραφα που αποδεικνύουν την χρηματοδότηση της εκστρατείας του Νικολά Σαρκοζί ήταν στις αποσκευές του.

Ένας μη-νομημοποιήμενος Πρόεδρος, εάν ...

Η καταγγελία του Νικολά Σαρκοζί κατά της Mediapart για τη δημοσίευση «χοντροκομμένης πλαστογραφίας», αν δεν ανακληθεί μετά τις προεδρικές εκλογές,  υπόσχεται μια όμορφη αποσυσκευασία για την πίσω πλευρά του πολέμου της Λιβύης. 

Αν η υπόθεση είναι «πραγματική», είπε η Σεγκολέν Ρουαγιάλ για στην BFM TV, αυτό θα σημαίνει ότι ο Νικολά Σαρκοζί «άσκησε παράνομα την θητεία του».

Στο στρατόπεδο του Φρανσουά Ολάντ, τηρούν προσεκτική στάση αναμονής. Ο Bernard Cazeneuve, ένας από τους εκπροσώπους του, δήλωσε απλά: «Αν τα γεγονότα που αποκάλυψε η Mediapart επιβεβαιώνονται οριστικά και από άλλα έγγραφα ή από τις δικαστικές έρευνες σε εξέλιξη, τότε θα αποδειχθεί ότι ο απερχόμενος πρόεδρος είπε ψέματα τους Γάλλους, και απέκρυψε την πραγματικότητα μιας πολύ σοβαρής κρατικής υπόθεσης».

Το ερώτημα είναι αν ο σοσιαλιστής υποψήφιος, ως εξελεγμένος πρόεδρος στις 8 Μαΐου, θα αφήσει τη δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της μέχρι το τέλος. Όσοι ερεύνησαν για  τη χρηματοδότηση των προεδρικών εκστρατειών του Φρανσουά Μιτεράν και του Ζακ Σιράκ δεν πήγαν και πολύ μακριά.

Gilles Munier

Πηγή

Το αλίευσα ΕΔΩ

Γιατί είναι νεκρός ο Καντάφι;

http://youtu.be/lXLQAUUpJwU

 1. Χρησιμοποίησε τα έσοδα από το εμπόριο πετρελαίου της Λιβύης, το οποίο εθνικοποίησε, για την κατασκευή πολύτιμων υποδομών στα εδάφη της Λιβύης, όπως νοσοκομεία, κτίρια, και τα μεγαλύτερα υδρευτικά και αρδευτικά δίκτυα του κόσμου στη Λιβύη. Τα ίδια τεράστια έργα υποδομών πρότεινε να κατασκευάσει δωρεάν η Λιβύη σε όλα τα κράτη της Αφρικής, με σκοπό την δημιουργία μιας οικονομικής-γεωργικής-βιομηχανικής-στρατιωτικής ανεξάρτητης Αφρικής.

2. Πριν τον Καντάφι, μόλις το 1/5 του πληθυσμού
διέθετε επαρκή μόρφωση ενώ το υπόλοιπο δεν είχε πρόσβαση στην παιδεία. Κατά την διάρκεια της θητείας του Καντάφι, το σύστημα παιδείας μέχρι και το πανεπιστήμιο έγινε δωρεάν για το σύνολο του πληθυσμού, ενώ το ποσοστό των μορφωμένων Λίβυων αναρριχήθηκε στο 83% επί του συνόλου του πληθυσμού.

3. Το Σύστημα πρόνοιας της Λιβύης, κατά την διάρκεια της κυβερνήσεως του Καντάφι, είναι δωρεάν για όλους τους Λίβυους Πολίτες ακόμα και για τους επαναστάτες! Νοσοκομεία, περίθαλψη, φάρμακα είναι δωρεάν και προσβάσιμα για όλους τους Λίβυους, ενώ εάν ο ασθενής χρειάζεται επέμβαση ή φάρμακα τα οποία δεν διαθέτουν τα νοσοκομεία της Λιβύης, το κράτος αναλαμβάνει τα έξοδα μετακίνησης του ασθενούς στο Εξωτερικό!

4. Όταν ανέβηκε ο Καντάφι στην εξουσία, βασικά είδη τροφίμων υποτιμήθηκαν ραγδαία ώστε να μπορέσουν οι Λίβυοι να τα αγοράσουν. Το ηλεκτρικό δίκτυο επεκτάθηκε άμεσα ώστε κάθε περιοχή της Λιβύης να διαθέτει ρεύμα, ενώ τεράστια υδρευτικά και αρδευτικά έργα κατασκευάστηκαν ώστε να υποβοηθήσουν την αγροτική ανάπτυξη με σκοπό την ανεξαρτησία της Λιβύης σε αγροτικά προϊόντα.

5. Ο Καντάφι προχώρησε στην κατασκευή του “Μεγάλου Ποταμού του Τρελού”, ένα τεράστιο έργο, ένας κατασκευασμένος ποταμός, ο οποίος κατέχει και θέση στα ρεκόρ Γκίνες ως σύγχρονο θαύμα του κόσμου και ο οποίος μετέτρεψε την έρημο των ακτών της Λιβύης σε εύφορες πεδιάδες. Ο αγωγός της Λιβύης, θεωρείται το όγδοο θαύμα! Αυτό το 8ο θαύμα βομβάρδισαν και κατέστρεψαν τα αεροσκάφη του ΝΑΤΟ, με σκοπό την καταστροφή της αγροτικής αυτονομίας της Λιβύης.Ερωτήματα όπως το πως μια τόσο μικρή χώρα και με πληθυσμό περίπου στα τέσσερα εκατομμύρια, μπορεί να κατασκευάζει κάτι το τόσο μεγάλο χωρίς να δανεισθεί ούτε σεντ από τους διεθνείς τραπεζίτες έτρωγε σιγά σιγά την Hong και τα ΕβραιοΣαξονικά τσιράκια της,  Ροκφέλερ και Ρότσιλντ. Στη Λιβύη υπάρχουν τέσσερα υπόγεια κοιτάσματα νερού: α) στην Κούφρα β) στην Σύρτη γ) στην Μορζούκ και δ) στην Χαμάντα, συνολικού όγκου 35 χιλιάδων κυβικών χιλιομέτρων. Αυτά τα υπόγεια κοιτάσματα νερού παρέχουν αυτονομία αστείρευτη σε νερό για τους Λίβυους. Ένα υπόγειο δίκτυο σωλήνων για να εμποδίσει την εξάτμιση βρίσκεται βαθειά θαμμένο στην έρημο. 270 πηγάδια βάθους εκατοντάδων μέτρων και το κόστος ενός κυβικού μέτρου νερού είναι κατά πολύ φθηνότερο του αφαλατομένου νερού. Το νερό είναι ίσο με την ροή διακοσίων ετών του Νείλου ποταμού λένε οι επιστήμονες. Ο τελικός σκοπός του έργου ήταν να μετατραπεί η Λιβύη σε έναν αυτόνομο γεωργικό παράδεισο. Αυτάρκεια: λέξη η οποία απαγορεύεται τελείως από τους “καρχαρίες”.

6. Κάθε Λίβυος πολίτης δικαιούται Γής, αγροτικών εργαλείων, ζώων, σπόρων. Ο Καντάφι Ορκίστηκε(!!!) να στεγάσει κάθε Λίβυο πολίτη, πολλοί εκ των οποίων πριν τον Καντάφι ζούσαν σε σκηνές και λαμαρινοκατασκευές. Ορκίστηκε επίσης, να μην φτιάξει σπίτι στους γονείς του οι οποίοι διέμεναν σε σκηνή, μέχρι να στεγαστεί και ο τελευταίος Λίβυος πολίτης. Εκπλήρωσε τον όρκο του και ο πατέρας του απεβίωσε πριν στεγαστούν όλοι οι Λίβυοι. Κατοικίες και πολυκατοικίες χτίστηκαν σε όλη την επικράτεια της Λιβύης ώστε κάθε Λίβυος να διαθέτει κατοικία ή διαμέρισμα, ΔΩΡΕΑΝ!!!

7. Κατά την Διάρκεια της “Δικτατορίας” του Καντάφι, η Λιβύη έγινε η Αφρικανική χώρα με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, βαθμολογημένη στο σύστημα HDI των Ηνωμένων Εθνών σε υψηλότερο επίπεδο από τις Ρωσία, Βραζιλία και Σαουδική Αραβία!!!

8. Το 2007, στην Περιοδική έκδοση AFRICAN DEVELOPMENT, γράφτηκε πως “Αντίθετα με άλλες πετρελαιοπαραγωγούς χώρες όπως η Νιγηρία, η Λιβύη χρησιμοποίησε τα έσοδα από τα πετρέλαια της για την ανάπτυξη της Χώρας.”

9. Ο Καντάφι πίστευε ότι η Οικονομική Δημοκρατία στην χώρα μπορεί να επιτευχθεί μόνον όταν το Α.Ε.Π. της χώρας χρησιμοποιείται ώστε να ωφεληθούν όλοι οι Λίβυοι πολίτες ενώ ο πλούτος της χώρας διανέμεται σε κάθε Λίβυο πολίτη. Έως σήμερα, όλα τα ποσά από το εμπόριο πετρελαίου έμπαιναν σε ειδικό λογαριασμό της Κεντρικής Τράπεζας, διαθέσιμα σε κάθε Λίβυο πολίτη (μακάρι να είχαμε και μεις τέτοια Δικτατορία.. Ε;).

10. Ο Καντάφι πολέμησε για την χειραφέτηση του γυναικείου πληθυσμού της Λιβύης, είναι το μοναδικό Ισλαμικό κράτος που οι γυναίκες είναι ελεύθερες και φυσιολογικές με κάθε γυναίκα να έχει πρόσβαση στο εκπαιδευτικό σύστημα, ενώ ταυτοχρόνως υιοθέτησε την μισθωτή εργασία για τις γυναίκες σε όλους τους εργασιακούς τομείς, απαγόρευσε τον γάμο πριν τα 20 και απαγόρευσε τις κλειτοριδεκτομές. Αυτά βέβαια, δεν έγιναν αποδεκτά με κραυγές χαράς από τους φανατικούς μισογύνηδες Ισλαμιστές οι οποίοι εδράζονται κυρίως στην περιοχή της Βεγγάζης (οι λεγόμενοι ”Αντιστασιακοί”, πολύ προοδευτικοί άνθρωποι).Η εφημερίδα © Vancouver Sun στην The Vancouver Sun έγραψε:
H προσωπική φρουρά του Moammar Gaddafi,ονομαζόταν και ως “οι Άγγελοι του” !
Το 1979 ο Μουαμάρ Καντάφι ίδρυσε την στρατιωτική ακαδημία γυναικών της Τρίπολης, Υποσχέθηκε δε στην μητέρα του να βελτιώσει την κατάσταση των γυναικών στην Λιβύη. Η μητέρα του αν και αγράμματη, ήταν η κορυφαία τοξότρια στην φυλή του. Το 1998 μια από τις γυναίκες φρουρούς του σκοτώθηκε και αρκετές άλλες τραυματίστηκαν όταν η αυτοκινητοπομπή του έπεσε σε ενέδρα. Γιατί μπαίνουν οι γυναίκες σε κίνδυνο; τον ρώτησα. «Είμαι εργοδότης ίσων ευκαιριών» απάντησε. «Πριν χρόνια οι γυναίκες ήρθαν σε μένα, θέλησαν να γίνουν οι σωματοφύλακες μου. Επίσης απαίτησαν να ανοίξει μια Στρατιωτική Ακαδημία». Σύμφωνα με τον Καντάφι : «Οι γυναίκες πρέπει να εκπαιδεύονται στην μάχη, ώστε να μην είναι εύκολη λεία, για τους εχθρούς τους». Πολλές από τις γυναίκες φρουρούς και τις «επαναστατικές καλόγριες» (γυναίκες που έχουν αφιερώσει τις ζωές τους στα ιδανικά της επαναστάσεως του 1969) λένε ότι ποτέ δεν θα παντρευτούν. Αντί για αυτό διάλεξαν να αφιερώσουν τις ζωές τους στην προστασία του άνδρα «που μας έδωσε την ελευθερία και μας έκανε μοναδικές στον Αραβικό κόσμο» σύμφωνα με την Naima Sagiar μια επαναστατική καλόγρια από το 1977. «Στην Λιβύη οι γυναίκες έχουν τα καλύτερα και από τους δύο κόσμους» είπε ο Καντάφι. Μπορούν να διατηρούν την θυληκοτητά τους, επιπλέον μπορούν να διαλέξουν ΜΟΝΕΣ τους, όποια καριέρα θέλουν. Κάθε Λίβυα μπορεί να μάθει να πετάει, ένα μαχητικό MiG, να γίνει αξιωματικός η χειρούργος εγκεφάλου. Μετά την συνέντευξη είχα την ευκαιρία να μιλήσω στην Fatia, μια ψηλή, όμορφη γυναίκα 27 ετών, με δραματικό make-up ματιών. Την ρώτησα γιατί δεν ήθελε να γίνει πιλότος μαχητικού αεροσκάφους, αλλά σωματοφύλακας. «Χωρίς τον ηγέτη μας, οι γυναίκες στην Λιβύη δεν θα ήταν τίποτα» απάντησε. «Μας έδωσε ζωή. Είμαι έτοιμη να πεθάνω για αυτόν. Είναι πατέρας, αδελφός και φίλος τον οποίο μπορείς να εμπιστευτείς.»

11. Το 2010, Ο Καντάφι ήταν ο μόνος ηγέτης στον Αραβικό κόσμο που ζήτησε Δημοσίως Συγνώμη για το ρόλο των Αραβικών κρατών στο δουλεμπόριο και την φυλάκιση των Αφρικανών (Μέλανα Φυλή), προκαλώντας την οργή των υπολοίπων προδοτικών Αράβων ηγετών διότι επισταμένος ο Καντάφι ξεσκέπαζε την υποκρισία τους και την δουλικότητα απέναντι στο Ξένο Κεφάλαιο, αποτελώντας ,με αυτόν τον τρόπο το αγκάθι στα πλευρά των Συμπαιγνιακών Αράβων Ηγετών, με αποτέλεσμα ο Καντάφι να απομονωθεί από τον υπόλοιπο Αραβικό κόσμο.

12. Ο Καντάφι πρότεινε επισήμως την δημιουργία εποπτικού μηχανισμού (για παροχή βοήθειας) για τους Αφρικανούς στις Ευρώπη, ΗΠΑ, Καραϊβική, Νότια Αμερική. Σε πρόσφατη ομιλία του τους δήλωσε: “Από τώρα και στο εξής, με την θέληση του Θεού, θα αναθέσω σε ομάδες να αναζητήσουν, να ερευνήσουν και να συσχετιστούν με τους Αφρικανούς στην Ευρώπη ώστε να ελέγξουν σε ποιά κατάσταση βρίσκονται. Αυτό είναι το καθήκον μου και ο ρόλος μου απέναντι στα τέκνα της Αφρικής. Είμαι Στρατιώτης της Αφρικής. Είμαι Εδώ για εσάς και εργάζομαι για εσάς, κατά συνέπεια δεν θα σας εγκαταλείψω ποτέ αλλά θα σας ακολουθώ.”

13. Ένα από τα πιο φιλόδοξα (και αποσιωπημένα από τα ΜΜΕ Διεθνώς) σχέδια του Καντάφι ήταν η ένωση σε ένα κοινό όραμα όλων των Αφρικανικών χωρών ώστε να απελευθερωθούν από τα δεσμά πάσης φύσεως εξαρτήσεων. Δαπάνησε σημαντικά ποσά, πόρους, χρόνο ώστε να το προχωρήσει, πήρε πρωτοβουλίες κατάπαυσης πυρός σε εμπόλεμες Αφρικανικές περιοχές (Κονγκό, Ουγκάντα, Αιθιοπία), με σκοπό να εκπληρώσει το όραμα του, την ενοποίηση των Αφρικανικών χωρών σε μια ήπειρο, τις Αποκαλούμενες “Ηνωμένες Πολιτείες της Αφρικής”.

14. Παρά το ότι, οι “Καρχαρίες” ποτέ δεν του συγχώρησαν το ότι εθνικοποίησε τις πετρελαιοπηγές της Λιβύης, η πιο ενοχλητική κίνηση του Καντάφι ήταν η θέληση του για ενοποίηση των Αφρικανικών χωρών, όραμα το οποίο ύστερα από πολλά χρόνια προσπάθειας, απογοητεύσεων και τρικλοποδιών, άρχισε να κερδίζει, νέο “MOMENTUM” σε όλη την Αφρική.

15. Απέλασε και έδιωξε 1.000.000 Κινέζους, διασφαλίζοντας και τις εργατικές θέσεις για τον Λιβυκό λαό αλλά και την φυλετική ομοιογένεια των 4.000.000 Λίβυων πολιτών.

16. Εισήγαγε στο Λιβυκό Λεξιλόγιο την λέξη MATHABA, η οποία σήμαινε την συγκέντρωση ανθρώπων με κοινό σκοπό σε ένα μέρος. Η λέξη MATHABA έφερε μαζί αντιστασιακά και επαναστατικά κινήματα από όλο τον πλανήτη ώστε να μοιρασθούν ιδέες, γνώση και πρακτικές αντίστασης. Ως εκ τούτου, ο Καντάφι ανακηρύχτηκε “Τρομοκράτης”. Ο Νέλσον Μαντέλα δημοσίως δήλωσε πως “στις πιο σκοτεινές στιγμές του αγώνα μας, όταν η πλάτη μας ήταν στον τοίχο, ο Μουαμάρ Καντάφι ήταν ο μόνος που στάθηκε δίπλα μας.”  

Το αλίευσα ΕΔΩ

Φρικιαστικό βίντεο με βασανιστήρια στον Καντάφι λίγο πριν πεθάνει

Το πραγματικά θλιβερό τέλος του Καντάφι

Τελικά κάτι ξέρουν οι διάφοροι «δικτάτορες», που προκειμένου να υποστούν βασανιστήρια και εξευτελισμούς, προτιμούν να αυτοκτονήσουν, ή να εξαφανιστούν, παρά να παραδοθούν στα χέρια των αντιπάλων τους.

Ο σύμμαχος και φίλος του Χίτλερ Μουσολίνι κρεμάστηκε ανάποδα, ο Τσαουσέσκου εκτελέστηκε σαν σκυλί σε μια αυλή, και πιο πρόσφατα ο Σαντάμ Χουσείν απαγχονίστηκε (με όλους τους τύπους).

Ο ίδιος ο Χίτλερ, πανέξυπνος ον,  αυτοκτόνησε, αντί να παραδοθεί στους Σοβιετικούς που τον είχαν περικυκλώσει από παντού, και που όπως πίστευε είχαν σκοπό να τον βάλουν σε ένα κλουβί και να κάνουν περιοδείες επιδεικνύοντάς τον.

 Γιατί τα θυμήθηκα αυτά; Διότι μόλις είδα ένα βίντεο, το οποίο κυκλοφόρησε σήμερα, και δείχνει το τι ακριβώς τράβηξε ο άλλοτε πανίσχυρος Μουαμάρ Καντάφι, στα λίγα λεπτά ζωής που του διέθεσαν, πριν τον αποτελειώσουν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Ότι άποψη και να έχει κανείς για τον Καντάφι, ή για τον οποιοδήποτε «δικτάτορα», οι συγκεκριμένες σκηνές ανακατεύουν το στομάχι.

Λίγο πονηρός να ήταν ο  Καντάφι, όπως αποδείχθηκε ο Χίτλερ, θα έπρεπε να αυτοκτονήσει όρθιος, παρά να ζει κρυμμένος σε ένα λαγούμι-αγωγό, τρέμοντας για τη ζωή του.

Το συγκεκριμένο λοιπόν βίντεο, δείχνει ξεκάθαρα, πως εκτός από τα διάφορα βασανιστήρια που υπέστη ο  Καντάφι στα χέρια κάποιων εξαγριωμένων ανταρτών,  και λίγο πριν ξεψυχήσει,κάποιος ανισόρροπος, που θέλει να λέγεται άνθρωπος, τον σοδόμησε  με τη βοήθεια ξιφολόγχης!

Δυστυχώς, αυτή ήταν η θλιβερή κατάληξη του «βασιλέα των βασιλέων», και του «λιονταριού της ερήμου».

Το βίντεο εδώ: http://www.globalpost.com/dispatch/news/regions/middle-east/111024/gaddafi-sodomized-video-gaddafi-sodomy

 Strange Attractor

antinews.gr

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ: Ο πολιτισμός του ΝΙΚΗΤΩΝ  σε όλο τους το μεγαλείο.  Συγχαίρω τους Δυτικούς για τους συμμάχους τους στην Λιβύη. Προφανώς είναι όμοιοί τους.  ¨Όμοιος ομοίω αεί πελάζει¨  ή ¨δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι¨. Περιμένουν δεινά τον λαό της Λιβύης, για πολλά χρόνια. Είθε να διαψευστώ.

«Ο Καντάφι δεν ήταν μουσουλμάνος»

Η «υπηρεσία φετφάδων της Λιβύης» απεφάνθη πως ο δικτάτορας είχε απαρνηθεί τη διδασκαλία του Προφήτη

Τέσσερα εικοσιτετράωρα αφότου ο Μουαμάρ Καντάφι έπεσε στα χέρια των επαναστατικών δυνάμεων, η σορός του παρέμενε χθες άταφη, σε ένα ψυγείο κρεάτων στη Μισράτα.

Εκπρόσωπος των μαχητών δήλωνε «90% βέβαιος» πως θα ενταφιαστεί σήμερα, σε ανώνυμο τάφο και σε μυστική τοποθεσία.

Τουλάχιστον μπήκε τέλος σε αυτή τη μακάβρια παρωδία λαϊκού προσκυνήματος που εκτυλισσόταν τις τελευταίες ημέρες: με τις σορούς του Καντάφι, του γιου του Μουτασίμ και του πρώην επικεφαλής του στρατού του να βρίσκονται πια σε κατάσταση σήψης και τη δυσωδία να έχει γίνει ανυπόφορη, οι φρουροί έκλεισαν χθες τις πόρτες στη συνεχή πομπή των ανθρώπων που ήθελαν να δουν ή και να φωτογραφηθούν με τον νεκρό συνταγματάρχη.

«Φτάνει», δήλωσε ένας από αυτούς. «Και νεκρός που είναι, μας προκαλεί όσους μπελάδες μας προκαλούσε ζωντανός». Λίγο αργότερα, πάντως, η φρουρά άλλαξε και επετράπη σε καμιά εκατοστή ανθρώπους να μπουν.

Σύμφωνα με το επίσημο αιγυπτιακό πρακτορείο ειδήσεων, η «υπηρεσία φετφάδων της Λιβύης» αποφάνθηκε πως ο Καντάφι δεν ήταν μουσουλμάνος καθώς απαρνήθηκε τις διδασκαλίες του Προφήτη Μωάμεθ – εύσχημος τρόπος να αιτιολογηθεί η παραβίαση του ισλαμικού νόμου, που επιτάσσει ταφή του νεκρού εντός 24ώρου.

Ωστόσο, οι φυλές των ανταρτών που έβαλαν τέλος στη 42χρονη διακυβέρνηση του Καντάφι εξακολουθούσαν χθες να ερίζουν για το τι θα απογίνει η σορός, εν μέσω ευρύτερων διαπραγματεύσεων για την κατανομή της εξουσίας.

Οπως δήλωσε μέλος του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου, «κάποιοι θέλουν να ταφεί στο κοιμητήριο των εισβολέων στη Μισράτα», έξω από την πόλη, κοντά στη θάλασσα, όπου έχουν ενταφιαστεί εκατοντάδες μαχητές του συνταγματάρχη.

«Αλλοι θέλουν να παραδοθούν οι σοροί στη φυλή του στη Σύρτη, έχουμε όμως κάποια αιτήματα. Πολλοί άνθρωποι έχουν απαχθεί και δολοφονηθεί στη Σύρτη τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Ζητήσαμε να μας επιστραφούν αυτές οι σοροί».

Η Δύση παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στην «απελεύθερη» πια Λιβύη με ανησυχία, παρότι αυτή δεν αποτυπώνεται στις επίσημες δηλώσεις.

Εισακούοντας τις διεθνείς συστάσεις, ο προσωρινός ηγέτης της Λιβύης Μουσταφά Αμπντέλ Τζαλίλ ανακοίνωσε χθες πως συγκροτήθηκε επιτροπή που θα διερευνήσει τις συνθήκες θανάτου του Καντάφι• δεν διευκρίνισε αν θα διερευνηθούν, όπως ζήτησε το Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, οι συνθήκες θανάτου και των 53 μαχητών του που βρέθηκαν εκτελεσμένοι, κάποιοι από αυτούς έχοντας δεμένα τα χέρια, στη Σύρτη.

«Εχουμε εμπιστοσύνη στον λαό της Λιβύης πως θα οικοδομήσει ένα ευνομούμενο κράτος, σύμφωνα με τις αρχές και τις οικουμενικές αξίες που ενστερνίζεται η διεθνής κοινότητα…

Θα επαγρυπνούμε όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα», ανακοίνωσε το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών μία ημέρα αφότου ο Τζαλίλ διακήρυξε πως η νέα Λιβύη θα στηριχτεί στον ισλαμικό νόμο – κάτι που σημαίνει, μεταξύ των άλλων, πως «δεν θα απαγορεύει την πολυγαμία».

www.tanea.gr

Το αλίευσα ΕΔΩ

Τι θα κερδίσει η Ελλάδα από τη Λιβύη

Ο νέος υπουργός Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου, Φίλιπ Χάμοντ, κάλεσε τις βρετανικές εταιρείες να σπεύσουν στη Λιβύη για να εξασφαλίσουν συμβόλαια για την ανοικοδόμηση της χώρας.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «διευθυντές πωλήσεων θα πρέπει να ετοιμάζουν τις αποσκευές τους».

Μπορεί οι επιχειρήσεις στη Λιβύη να μην ολοκληρώθηκαν πλήρως, ωστόσο, οι πολιτικές διεργασίες του «ποιος θα πάρει τι» ξεκίνησαν εδώ και αρκετό καιρό.

Όλοι θέλουν να κομμάτι από το μοίρασμα που θα γίνει, συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας, η οποία αποφάσισε να συμμετάσχει όταν αρκετά πλέον είχαν κριθεί.

 Φυσικά, αυτές οι δουλειές, σε μια αγορά που δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή (όπως αυτή της Λιβύης), απαιτούν πολιτική στήριξη. Για αυτό και ο υπουργός Εμπορίου της Βρετανίας, Λόρδος Γκριν, συναντήθηκε με βρετανικές εταιρείες για να συζητήσουν τις πιθανές ευκαιρίες που παρουσιάζονται στη Λιβύη, με το τέλος του πολέμου.

Μάλιστα, η βρετανική κυβέρνηση θεωρεί ότι το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο θα είναι πολύ φιλικό προς τις βρετανικές εταιρείες, καθώς η χώρα υποστήριξε στρατιωτικά τους επαναστάτες.

Το αστείο βέβαια είναι η θέση του Ντάνιελ Καβτζίνσκι, προέδρου της διακομματικής επιτροπής για τη Λιβύη, ο οποίος έθεσε το ερώτημα του ποιος θα πρέπει να πληρώσει το κόστος των επιχειρήσεων.

Θα πέσει σε αυτούς που συμμετείχαν ή θα πρέπει η Λιβύη να αποπληρώσει αυτούς που πολέμησαν μαζί της;

Φυσικά έδωσε την απάντηση λέγοντας ότι ξεκάθαρα η Λιβύη έχει τα μέσα… εννοώντας τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές, κυρίως το πετρέλαιο. Όπως ακριβώς δήλωσε «σε αυτές τις δύσκολες οικονομικές στιγμές, δε θα πρέπει να θεωρείται υπερβολικό να ζητήσουμε από μία χώρα με τον πλούτο και τις πηγές της Λιβύης να πληρώσει το μερίδιό της από το χρυσό».

Να τονίσουμε δύο σημεία. Πρώτον, το Ηνωμένο Βασίλειο έχει χάσει την ικανότητα να παράγει βιομηχανικά προϊόντα, με εξαίρεση τα οπλικά συστήματα και τον χρηματοπιστωτικό τομέα, ο οποίος δέχεται σοβαρές πιέσεις.

Το μόνο που καταφέρνει να πουλήσει το Λονδίνο καλά, είναι η ασφάλεια και ο πόλεμος. Κι αυτό συντηρεί ακόμα τη χώρα και τροφοδοτεί την αμυντική βιομηχανία.

Διαφορετικά θα έπρεπε να ζήσουν αποκλειστικά από τον χρηματοπιστωτικό τομέα.

Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι μετά τον πόλεμο εναντίον ενός ηγέτη που στήριξαν για χρόνια και ξαναστήριξαν μετά από χρόνια, αλλά στο τέλος βομβάρδισαν ενθυμούμενοι ότι καταπιέζει και βασανίζει ή δολοφονεί τους πολίτες του, αποφάσισαν ότι πρέπει να πάρουν πίσω τα λεφτά των Paveway και τα καύσιμα των Tornado και των Eurofighter.

Καμία διαφωνία όσον αφορά αυτά, δεδομένης της άναρχης φύσης του διεθνούς συστήματος. Και για αυτό το λόγο, το να πάει η Ελλάδα «με τον σταυρό στο χέρι» θα ήταν «παράλογο».

Και επειδή δουλειές στην Ελλάδα δεν υπάρχουν, η κυβέρνηση έχει καταντήσει «βαρετή» με τις δήθεν μεγάλες επενδύσεις οι οποίες δεν πρόκειται να έρθουν λόγου του ότι δεν υπάρχουν κίνητρα λόγω της διαφθοράς, του φορολογικού συστήματος και πολλών άλλων… μήπως θα έπρεπε να πάει με τους επιχειρηματίες να λάβει το μερίδιό της στη Λιβύη;

Διότι, αν η Βρετανία περνάει δύσκολες στιγμές και τρέχει για το συμφέρον της, τότε ο Έλληνας πρωθυπουργός και οι υπουργοί του θα έπρεπε να μην κάθονται καθόλου.

defence-point.gr

Το αλίευσα ΕΔΩ nationalpride

ΣΧΟΛΙΟ Σσστ: "Ο νέος υπουργός Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου, Φίλιπ Χάμοντ, κάλεσε τις βρετανικές εταιρείες να σπεύσουν στη Λιβύη για να εξασφαλίσουν συμβόλαια για την ανοικοδόμηση της χώρας.¨  Την χώρα που κατέστρεψαν, για να βρουν δουλειά οι δικοί τους. Ελπίζω να μην ξέχασαν κανένα αεροδρόμιο ή γέφυρα ή νοσοκομείο ή ...  ή ..., και δεν το κατέστρεψαν. Υπάρχουν πολλοί άνεργοι στην πολιτισμένη Δύση. Να δούμε μετά τι έχει σειρά να ¨τακτοποιήσει¨ η Δύση, στο νέο πελάτη της  που λέγετε ¨Αποικία Λιβύη¨

Το λυντσάρισμα του Μουαμάρ Καντάφι

Για 42 χρόνια, ο Μουαμάρ ελ Καντάφι προστάτευε τη χώρα του από τη δυτική αποικιοκρατία.

Συνάντησε σήμερα τον Ομάρ αλ-Μουχτάρ στο πάνθεον των εθνικών ηρώων της Λιβύης.

Ο θάνατος του Μουαμάρ αλ-Καντάφι έγινε δεκτός με  έκρηξη χαράς και αγαλλίασης από τις δυτικές κυβερνήσεις  αντί από το Λιβυκό λαό. Για τον Thierry Meyssan, αυτή η από στρατιωτικής άποψης  περιττή δολοφονία δεν διαπράχτηκε από την αυτοκρατορία μόνο για το παραδειγματισμό, αλλά και για να διαλύσει την λιβυκή φυλετική κοινωνία.

Την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011, κατά τις 13 η ώρα και 30 GMT, το Λιβυκό Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο (ΛΕΜΣ) ανακοίνωσε το θάνατο του Μουαμάρ αλ Καντάφι. Αν και συγκεχυμένα, τα πρώτα στοιχεία δείχνουν ότι ένα κομβόι αυτοκινήτων προσπάθησε να φύγει από την πολιορκημένη Σύρτη, μπλοκαρίστηκε και καταστράφηκε μερικώς από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ. Ορισμένοι επιζώντες θα προσπαθήσουν να βρούν καταφύγιο σε σωλήνες υπονόμου. Ο Καντάφι, τραυματισμένος, συνελήφθη από την ταξιαρχία Τίγρης της φυλής των Μισράτα η οποία τον λυντσάρισε.

Το σώμα του «Οδηγού» της «Μεγάλης Αραβικής Τζαμαϊριγίας» δεν κρατήθηκε στη γενέτειρά του Σύρτη, ούτε μεταφέρθηκε στη Τρίπολη, αλλά οδηγήθηκε ως τρόπαιο από τους Μισράτα στην ομώνυμη πόλη.

Η φυλή των Μισράτα, η οποία ταλαντεύτηκε  πολύ καιρό να επιλέξει τη πλευρά που θα πολεμήσει  και σχεδόν απούσα από το ΛΕΜΣ, θα επενδύσει τελικά στη Τρίπολη μετά τους βομβαρδισμούς της από το ΝΑΤΟ, και θα λυντσάρει τον Μουαμάρ ελ Καντάφι μετά τον βομβαρδισμό της πομπής του από το ΝΑΤΟ. Θα μεταφέρει ακόμη και τη σωρό του στην πόλη τους για να γιορτάσουν τον θρίαμβο τους. Τον Ιούλιο, ο «οδηγός» είχε αναστατώσει τους Μισράτα, καλώντας τους να πάνε πίσω στην Κωνσταντινούπολη και το Τελ Αβίβ, αναφερόμενος στο γεγονός ότι η φυλή τους προέρχεται από τουρκοεβραίους που προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ.

Μια πλημμύρα σχολίων  που είχαν προετοιμαστεί εκ των προτέρων εκτοξεύτηκαν αμέσως από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, ώστε  να δαιμονοποιήσουν τον Μουαμάρ αλ Καντάφι, για να ξεχάσουμε τις βάρβαρες συνθήκες του θανάτου του.

Ο Ομάρ αλ-Μουχτάρ, το λιοντάρι της

ερήμου, σε προχωρημένη ηλικία

Οι βασικοί ηγέτες του Συνασπισμού εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για το θάνατο του εχθρού τους, σηματοδοτώντας το τέλος της επιχείρησης «Ενωμένος Προστάτης» (Unified Protector). Με αυτόν τον τρόπο, παραδέχονται εμμέσως ότι ο σκοπός της επιχείρησης δεν ήταν να εφαρμοστεί το ψήφισμα 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά να ανατρέψουν ένα πολιτικό σύστημα και να σκοτώσουν τον ηγέτη του, παρόλο ότι η δολοφονία ενός ηγέτη κράτους απαγορεύεται ρητώς από το δίκαιο των ΗΠΑ και είναι διεθνώς καταδικαστέα.

Επιπλέον, το λιντσάρισμα του Μουαμάρ ελ Καντάφι δείχνει την προθυμία του ΝΑΤΟ να μην τον παραπέμψει στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο το οποίο δεν θα ήταν σε καλύτερη θέση να τον καταδικάσει για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από το Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία που δεν μπόρεσε  να αποδείξει την ενοχή του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, παρά τα δύο χρόνια της δίκης.

Στο χείμαρρο της πλημμύρας λάσπης που εξαπολύθηκε από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης για να αμαυρώσουν την μνήμη του, γυρίζουν σε φαύλους κύκλους τις ψευδείς κατηγορίες, πράγμα το οποίο δείχνει a contrario ότι τα μέσα αυτά δεν διαθέτουν παρά μόνο λίγα αυθεντικά στοιχεία που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον του.

Έτσι ξαναέρχεται η υπόθεση της επίθεσης εναντίον της ντισκοτέκ La Belle στο Βερολίνο (5 Απριλίου 1986, με τρεις θανάτους), που χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα από την κυβέρνηση Ρέιγκαν για να βομβαρδίσει το παλάτι του και να σκοτώσει την κόρη του (14 Απριλίου 1986) και τουλάχιστον 50 άλλους. Εκείνη την εποχή, ο Γερμανός εισαγγελέας Detlev Mehlis (αυτός που θα φαλκιδέψει δύο δεκαετίες αργότερα την έρευνα για τη δολοφονία του Ραφίκ αλ-Χαρίρι), επικαλέστηκε τη μαρτυρία του Mushad Eter για να κατηγορήσει τον Λίβυο διπλωμάτη και τον συνεργάτη του Mohammed Amairi. Ωστόσο, η γερμανική τηλεόραση ZDF ανακάλυψε αργότερα ότι ο Mushad Eter ήταν όχι μόνο ψευτομάρτυρας αλλά  και πράκτορας της CIA, ενώ ο βομβιστής Mahammed Aamiri ήταν πράκτορας της Μοσάντ [ 1 ].

Ή υπόθεση της επίθεσης του Λόκερμπι (21 Δεκέμβρη 1988, 270 θάνατοι): οι ερευνητές προσδιόρισαν τον ιδιοκτήτη της βαλίτσας που περιείχε τη βόμβα και το μηχανισμό πυροδότησης μέσω της μαρτυρίας ενός Μαλτέζου εμπόρου που είχε πουλήσει το παντελόνι που βρισκόταν στην  βαλίτσα-παγίδα. Η σκοτσέζικη δικαιοσύνη κατηγόρησε τότε δύο πράκτορες της Λιβύης, τον Abdelbaset Ali Mohmed Al Megrahi και τον Al Amin Khalifa Fhimah. Το Συμβούλιο Ασφαλείας επέβαλε κυρώσεις κατά της Λιβύης. Τελικά, για να αρθούν οι κυρώσεις, η Λιβύη συμφώνησε να εκδώσει τους δύο πράκτορες (ο πρώτος καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, ο δεύτερος αθωώθηκε) και να πληρώσει αποζημίωση 2,7 δισ. δολάρια, ενώ συνέχιζε να διακηρύσσει τη πλήρη αθωότητά της. Τελικά, τον Αύγουστο του 2005, ένας από τους προϊσταμένους της σκωτσέζικης έρευνας δήλωσε ότι το κύριο αποδεικτικό στοιχείο, τον πυροκροτητή, τον είχε τοποθετήσει  στον τόπο του ατυχήματος ένας πράκτορας της CIA. Στη συνέχεια, ο εμπειρογνώμονας ο οποίος είχε αναλύσει το πυροκροτητή για λογαριασμό του δικαστηρίου παραδέχτηκε ότι ο ίδιος τον είχε κατασκευάσει πριν να τον τοποθετήσει η CIA στην περιοχή. Τέλος, ο Μαλτέζος καταστηματάρχης παραδέχθηκε ότι έλαβε 2 εκατομμύρια δολάρια για την ψευδομαρτυρία. Οι αρχές της Σκωτίας αποφάσισαν να επαναλάβουν την δίκη, αλλά η υγεία του Abdelbaset Ali Mohmed Al Megrahi δεν το επέτρεπε.

Η τρέχουσα εκστρατεία παραπληροφόρησης περιλαμβάνει επίσης ένα κεφάλαιο για τον τρόπο ζωής του εκλιπόντος που περιγράφεται σαν υπερβολικά χλιδάτο, καθώς  και το φαραωνικό μέγεθος της κρυμμένης περιουσίας του. Όμως, όλοι αυτοί που πλησίασαν τον Μουαμάρ αλ Καντάφι, ή αυτοί που απλά επισκέφτηκαν το σπίτι της οικογένειάς του και την κατοικία του μετά τους βομβαρδισμούς μπορούν να βεβαιώσουν ότι ζούσε σε ένα περιβάλλον παρόμοιο με αυτό της αστικής τάξης της χώρας του, πολύ μακριά από το bling bling του Υπουργού Προγραμματισμού Μαχμούντ Jibril. Ομοίως, κανένα από τα κράτη που ψάχνουν για τον  κρυμμένο θησαυρό των Καντάφι για μήνες δεν ήταν σε θέση να τον βρουν. Όλο τα σημαντικά ποσά που κατασχέθηκαν ανήκαν στην κυβέρνηση της Λιβύης και όχι στον «Οδηγό» του.

Αντίθετα, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης δεν αναφέρουν το μόνο διεθνές ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε από την Interpol κατά του Μουαμάρ αλ Καντάφι πριν από την επίθεση του ΝΑΤΟ. Είχε κατηγορηθεί από τη λιβανική δικαιοσύνη ότι είχε εξαφανίσει τον Ιμάμη Μούσα Σαντρ και τους συνοδούς του (1978). Η παράλειψη αυτή εξηγείται από το γεγονός ότι η απαγωγή ήταν πράξη των Ηνωμένων Πολιτειών που ήθελαν να εξαφανίσουν τον Σιίτη Ιμάμη πριν να αφήσουν τον Αγιατολάχ Χομεϊνί να επιστρέψει στο Ιράν, από φόβο μήπως ο Σαντρ επεκτείνει και στον Λίβανο την επιρροή του Ιρανού επαναστάτη.

Τα δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν αναφέρουν ούτε τις επικρίσεις των οργανώσεων της αντι-ιμπεριαλιστικής πολιτικής αντίστασης,  για  τους επαναλαμβανόμενους συμβιβασμούς του με το Ισραήλ.

Από την πλευρά μου, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι, μέχρι τη μάχη της Τρίπολης, ο «Οδηγός» διαπραγματεύτηκε με τους απεσταλμένους του Ισραήλ, ελπίζοντας να αγοράσει την προστασία του Τελ Αβίβ. Πρέπει επίσης να καταθέσω ότι, παρά την κριτική μου για την διεθνή πολιτική του, και το πλήρες αρχείο που είχε για μένα για το θέμα αυτό  που του παραδόθηκε από τις γαλλικές υπηρεσίες πληροφοριών, τον Ιούλιο, με την ελπίδα να με συλλάβει, ο Μουαμάρ αλ Καντάφι μου έδωσε την εμπιστοσύνη του και μου ζήτησε να βοηθήσω τη χώρα του να διεκδικήσει τα δικαιώματά της στα Ηνωμένα Έθνη [ 2 ], μια συμπεριφορά μακριά από αυτή ενός τυράννου.

Τα δυτικά  μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν ανάφεραν  ούτε τις παρεμβάσεις της Λιβύης στη γαλλική πολιτική ζωή, που κατάγγειλα και καταδίκασα, συμπεριλαμβανομένης της παράνομης χρηματοδότησης των προεδρικών προεκλογικών εκστρατειών του Νικολά Σαρκοζί και της Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Ο «Οδηγός» είχε πράγματι εξουσιοδοτήσει τον γαμπρό του Abdallah Senoussi να διαφθείρει τους δύο βασικούς υποψηφίους σε αντάλλαγμα για την υπόσχεση αμνηστίας ή να ασκήσουν πίεση στην γαλλική ποινική δικαιοσύνη για να κλείσει τον ποινικό φάκελο του. [ 3 ].

Πάνω απ 'όλα, τα δυτικά ΜΜΕ δεν αναφέρουν το κύριο έργο του «Οδηγού»: την ανατροπή της μοναρχίας μαριονέτα που επιβαλλόταν από τους Αγγλοσάξονες, την απομάκρυνση των ξένων στρατευμάτων, την εθνικοποίηση των υδρογονανθράκων, την κατασκευή του Man Made River (τα πιο σημαντικά αρδευτικά έργα στον κόσμο), την αναδιανομή των κερδών του πετρελαίου (μετέτρεψε έναν από τους φτωχότερους πληθυσμούς στον κόσμο, στο πιο πλούσιο της Αφρικής), το γενναιόδωρο άσυλο στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες και τη βοήθεια άνευ προηγουμένου στην ανάπτυξη του Τρίτου Κόσμου (η λιβυκή βοήθεια για την ανάπτυξη ήταν πιο σημαντική από το σύνολο αυτής όλων των κρατών του G20).

Ο θάνατος του Μουαμάρ αλ Καντάφι δεν θα αλλάξει τίποτα στο διεθνές επίπεδο. Το σημαντικό γεγονός ήταν η πτώση της Τρίπολης, που βομβαρδίστηκε και κατακτήθηκε από το ΝΑΤΟ - σίγουρα το χειρότερο έγκλημα πολέμου αυτού του αιώνα – και η  είσοδος της φυλής των Μισράτα για τον έλεγχο της πρωτεύουσας που επακολούθησε. Τις εβδομάδες πριν από τη μάχη της Τρίπολης, η συντριπτική πλειοψηφία των Λίβυων συμμετείχαν από Παρασκευή σε Παρασκευή, σε αντι-νατοϊκές, αντι-CNT και φιλο-Καντάφικες διαδηλώσεις. Τώρα η χώρα τους καταστράφηκε και κυβερνάται  από το ΝΑΤΟ και τις μαριονέτες του CNT.

Ο θάνατος του οδηγού θα έχει αντιθέτως τραυματική επίδραση στη λιβυκή φυλετική κοινωνία. Με τη δολοφονία του ηγέτη, το ΝΑΤΟ κατέστρεψε την ενσάρκωση της αρχής της Αρχής. Θα χρειαστούν χρόνια και πολύ βία πριν να αναγνωριστεί ένας νέος ηγέτης από όλες τις φυλές ή να αντικατασταθεί το φυλετικό σύστημα από μια άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης. Με αυτή την έννοια, ο θάνατος του Μουαμάρ ελ Καντάφι άνοιξε μια περίοδο Ιρακινοποιήσης η Σομαλοποίησης της Λιβύης.

[ 1 ] Έρευνα του περιοδικού Frontal,, που μεταδόθηκε από τη ZDF, 28 Αυγ, 1998.

[ 2 ] Αυτό που έκανα ως ακτιβιστής, χωρίς καμία αμοιβή. 

[ 3 ] Ο Abdallah Senussi είχε καταδικαστεί ερήμην στη Γαλλία για την επίθεση κατά του DC-10 της UTA (19 Σεπτεμβρίου 1989, 170 θάνατοι) κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Τσαντ.

Thierry Meyssan

Πηγή: Réseau VoltaireΤο αλίευσα ΕΔΩ ΕΔΩ

Μ.Καντάφι τέλος – Πέθανε όπως ήθελε: Πολεμώντας! Μετά σκύλευσαν το σώμα του...

Τελικά πέθανε όπως ήθελε: Πολεμώντας! 

Ο Μουαμάρ Καντάφι δεν έφυγε από την Λιβύη, όπως όλα τα μέλη της οικογένειάς του, αλλά προτίμησε να μείνει στην Σύρτη την γενέτειρά του και να πεθάνει πολεμώντας.

Μπορεί να κυβέρνησε απολυταρχικά και σκληρά την Λιβύη (για τα αραβικά δεδομένα δεν ήταν ιδιαίτερα σκληρό το καθεστώς αν σκεφτούμε ότι στην Συρία το 1982 ο Ασσαντ -πατέρας - είχε ισοπεδώσει μια ολόκληρη πόλη σκοτώνοντας 35.000 Σύρους και ανάλογες σφαγές είχε διαπράξει και ο Σαντάμ Χουσεϊν και πολλοί άλλοι Άραβες “σοσιαλιστές”), αλλά πρέπει να του αναγνωριστεί ότι επέλεξε να πεθάνει όρθιος, πολεμώντας…

 Το κονβόι με το οποίο ο έκπτωτος Λίβυος ηγέτης προσπάθησε να διαφύγει από τη Σύρτη δέχτηκε την επίθεση μαχητικών του ΝΑΤΟ και το όχημα του κτυπήθηκε από βόμβα λέηζερ. Σε λίγο κατέφθασαν οι νέοι “κυβερνητικοί” κια ξεκίνησε μάχη, αλλά ο Μ.Καντάφι είχε κτυπήσει στα δυό του πόδια και το κεφάλι και δεν μπορούσε να κινηθεί. Με το πιστόλι του στο χέρι, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, προσπάθησε να αναχαιτίσει τους κυβερνητικούς που τον πλησίαζαν μέχρι που του τελείωσαν οι σφαίρες.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον άνδρα που το εκτέλεσε κειτόταν εξαντλημένος στην έρημο και του ζήτησε να μην τον πυροβολήσει, αλλά αυτός άδειασε ολόκληρη την γεμιστήρα από το ΑΚ-47 Καλάσνικοφ επάνω του είπε ο ανώτατος αξιωματούχος του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου στο Reuters.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Το αλίευσα ΕΔΩ nationalpride

Τελικά τον δολοφόνησαν τον Μ.Καντάφι και μετά σκύλευσαν το σώμα του...

Διαψεύδονται οι εκπρόσωποι του Μεταβατικού Συμβουλίου που αρχικά έλεγαν ότι σκότωσαν επί τόπου τον Μ.Καντάφι στην Σύρτη. Η αλήθεια, όπως φαίνεται και από το βίντεο είναι ότι τον συνέλαβαν βαριά τραυματισμένο, αλλά ζωντανό, τον μετέφεραν στην Μισράτα και εκεί τον εκτέλεσαν! Εν συνεχεία έσυραν το άψυχο κορμί του στους δρόμους της πόλης με αλλαλαγμούς...
Το ιδιαίτερα σκληρό βίντεο με το άψυχο κορμί του Μουαμάρ Καντάφι και αντάρτες να πανηγυρίζουν γύρω από αυτό, προέβαλε το αραβικό τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera . Το βίντεο έχει τραβηχτεί από κινητό τηλέφωνο κάποιου από τους μαχητές της νέας λιβυκής κυβέρνησης και δείχνει το πρώην ηγέτη της Λιβύης ημίγυμνο να σέρνεται από τους άνδρες που προφανώς τον βρήκαν.



http://www.youtube.com/watch?v=KJQUShElCzE&feature=player_embedded

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ: Δεν πρόδωσε την χώρα του, δεν έσωσε το τομάρι του αν και θα μπορούσε, πέθανε σαν πατριώτη. Ήταν δικτάτορας αλλά δεν κατέστρεψε την χώρα του, όπως οι ¨νέοι κυβερνητικοί¨, που θα την παραδώσουν  βορά στους λύκους. Πανηγύρι για ανοικοδόμηση πόλεων, υποδομές, ......  και φυσικά πετρέλαια. Όχι βέβαια για τον λαό. Αντί τον Λίβυο Καντάφι θα έχουν τους νέους Ευρωπαίους σωτήρες (αποικιοκράτες καλλίτερα)  για πολλά χρόνια, για να τους αποκαταστήσουν ότι τους βομβάρδισαν και τους το κατέστρεψαν. Βεβαίως με το αζημίωτο. Για τους νεκρούς, τους τραυματίες και ... , άσε δεν μπορούν να κάνουν τίποτα οι Ευρωπαίοι.Όσον αφορά για τον πολιτισμό του ¨Μεταβατικού Συμβουλίου¨ το βλέπουμε από τον σεβασμό στους αιχμαλώτους και στους νεκρούς. Διότι αφού συμπεριφέρθηκαν έτσι στον αιχμάλωτο και εν συνεχεία νεκρό Καντάφι, που για λόγους  ¨δήθεν καλής μαρτυρίας¨ ενός νέου κράτους δικαίου, θα έπρεπε να έχουν την ¨ευρωπαϊκή συμπεριφορά¨,  πως συμπεριφέρθηκαν στους υπόλοιπους αντιπάλους τους που ήταν και ανώνυμοι; Απάντηση τον ένα ΠΑΤΡΙΩΤΗ δικτάτορα διαδέχθηκε ένα συμβούλιο ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ.

Ορατός ο τερματισμός της επιχείρησης του ΝΑΤΟ για τη Λιβύη

Με… δίψα απειλεί ο Καντάφι

Δρ. Ιωάννης Παρίσης

Υποστράτηγος ε.α., Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, αναλυτής θεμάτων αμυντικής πολιτικής και στρατηγικής

 Οι Υπουργοί Άμυνας των χωρών του NATO καθώς και των Εταίρων που συμμετέχουν στην Επιχείρηση «Unified Protector» στη Λιβύη, συνήλθαν στις 6 Οκτωβρίου στην έδρα της Συμμαχίας στις Βρυξέλλες προκειμένου να συζητήσουν την προοπτική να τεθεί τέλος στην αποστολή στη Λιβύη. Η επιχείρηση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη άρχισε στις 24 Μαρτίου 2011, ύστερα από σχετική απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Στις 16 Σεπτεμβρίου, το Συμβούλιο Ασφαλείας εξέδωσε την απόφαση 2009 (2011), με την οποία ο ΟΗΕ εγκαθιστά στη Λιβύη αποστολή υποστήριξης (UNSMIL), για μια αρχική περίοδο τριών μηνών. Ωστόσο οι αποφάσεις 1970 (2011) και 1973 (2011), οι οποίες αφορούσαν την εντολή για διεθνή δράση για την προστασία των πολιτών στη Λιβύη, παραμένουν σε ισχύ, καθώς τα Ηνωμένα Έθνη εκτιμούν ότι εξακολουθούν να υφίστανται οι απειλές κατά του αμάχου πληθυσμού.  Πέντε ημέρες αργότερα, στις 21 Σεπτεμβρίου, το ΝΑΤΟ αποφάσισε την παράταση της Επιχείρησης «Unified Protector» για άλλο ένα τρίμηνο, σημειώνοντας την πρόθεσή του να εξετάζει σε τακτικά διαστήματα την αναγκαιότητα συνέχισης των επιχειρήσεων.
Στη σύνοδο της 6^ης Οκτωβρίου οι Υπουργοί Άμυνας διαπίστωσαν ότι είναι ώρα για τον τερματισμό της Επιχείρησης «Unified Protector»  αλλά επίσης ότι η αποστολή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Σύμφωνα με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, «είναι σαφές ότι το τέλος είναι ορατό. Οι δυνάμεις του Καντάφι μάχονται χωρίς λόγο. Η απειλή για τους πολίτες εκλείπει σταδιακά. Η παρούσες θετικές συνθήκες στη Λιβύη είναι αμετάκλητες».
Οι Υπουργοί έδωσαν έμφαση στο γεγονός ότι η θετική πορεία των πραγμάτων στη Λιβύη είναι αμετάκλητη αλλά και στο ότι δεν είναι όλος ο πληθυσμός της Λιβύης ασφαλής από τις επιθέσεις των δυνάμεων του Καντάφι. Για το λόγο ααυτό επανεπιβεβαίωσαν τη συνεισφορά τους στη συνέχιση της αποστολή σύμφωνα με την εντολή των Ηνωμένων Εθνών για όσο καιρό ακόμη είναι αναγκαίο αλλά και την απόφασή τους να φθάσει το συντομότερο δυνατό σε ένα τέλος. Τέλος διαβεβαίωσαν για την σταθερή συνεισφορά τους στη συνέχιση της πλήρως υποστήριξης της επιχείρησης με τους αναγκαίους πόρους μέχρι ολοκλήρωσής της, αλλά και για τη βούλησή τους για υποστήριξη των νέων λιβυκών αρχών στους απαιτούμενους μετασχηματισμούς στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας.  Αυτοί οι μετασχηματισμοί αναφέρονται στην υποβοήθηση της αναδιοργάνωσης, εκπαίδευσης και εξοπλισμου των ενόπλων δυνάμεων και των δυνάμεων ασφαλείας της χώρας, με τη διάθεση ειδικών συμβούλων και εμπειρογνωμών καθώς και υλικού.
Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ κάλεσε επίσης τους αρμόδιους του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου (NTC) της Λιβύης να προχωρήσουν ταχέως στις πολιτικές μετατροπές, επισημαίνοντες: «Μπορεί να δούμε εξτρεμιστικές ομάδες να επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση στη Λιβύη. Το πλέον σημαντικό είναι, η μετάβαση σε μια σταθερή και βιώσιμη δημοκρατία να πραγματοποιηθεί το συντομότερο δυνατό.» Ωστόσο, από διάφορες πλευρές τίθεται το ερώτημα: πόσο έτοιμοι είναι οι νέοι ηγέτες της Λιβύης να αναλάβουν την εξουσία;
Εντωμεταξύ, ο «κυνηγημένος» Καντάφι διαθέτει ένα τελευταίο όπλο: Βαθειά στην έρημο, οι πιστές στον Καντάφι δυνάμεις διακόπτουν τη λειτουργία των αντλιών που παρέχουν νερό στο ένα τρίτο του πληθυσμού. Πρόκειται για τις εγκαταστάσεις του προγράμματος “Great Man-Made River” το οποίο ο Καντάφι παρουσίασε ως το όγδοο θαύμα του κόσμου, και το οποίο εκμεταλλεύεται μεγάλες ποσότητες νερού που αντλούνται από την έρημο, για την ύδρευση των μεγάλων πόλεων αλλά και την άρδευση των παραλιακών περιοχών της Λιβύης.
Το αλίευσα ΕΔΩ parisis

Η ''ΝΕΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΠΕΚΤΑΣΗ'' > ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ

του Justin Raimondo / copyright: ''Αntiwar.com''

Μήπως τελικά η Λιβύη αντιπροσωπεύει την αποτυχία της πολιτικής των οπαδών του σκληρού παρεμβατισμού, που ασκείται από την κυβέρνηση Obama; Καθώς οι επαναστατικές συμμορίες κυνηγούν με μανία τους αντίπαλους «προδότες», η χώρα τείνει να γίνει αυτό που οι πιό φιλόδοξοι οπαδοί του αμερικανικού παρεμβατισμού δείχνουν τελικά να επιδιώκουν περισσότερο: Ένα αποτυχημένο κράτος.

Η Λιβύη δηλαδή, καθίσταται ένα κράτος που αποτυγχάνει να διατηρήσει δύναμη και ισχύ σε μια δεδομένη γεωγραφική περιοχή. Μια τέτοια αποτυχία, είναι μια ευκαιρία να συμπληρωθεί το κενό ισχύος από άλλους ενδιαφερόμενους.

Τι ξετυλίγεται στη Λιβύη προς το παρόν; Η χώρα δεν έχει καμία ουσιαστική, καμία πραγματική κυβέρνηση. Θα μπορούσε να πει κάποιος, πως κυβέρνηση είναι το εθνικό μεταβατικό Συμβούλιο (NTC), για λογαριασμό του οποίου έχει επιτευχθεί ήδη αναγνώριση από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ και τα Ηνωμένα Έθνη. Όμως η πραγματικότητα στο έδαφος είναι και θα συνεχίσει να είναι αρκετά διαφορετική. Δεδομένου ότι ο καπνός από τις μάχες αρχίζει να καθαρίζει, ένα πράγμα γίνεται προφανές: Τα ξένα στρατεύματα θα επιτηρούν τις οδούς της Τρίπολης αρκετά σύντομα και για καιρό, και πράγματι είναι ήδη εκεί.

Η Ουάσιγκτον και οι μεγάλες πρωτεύουσες της Ευρώπης έχουν δρομολογήσει διαδικασίες προς προστασία του δόγματός τους: Η Δύση δεν μπορεί και δεν θα επιτρέψει αναταραχή σε τέτοια στενή εγγύτητα στην Ευρώπη και σε άλλα ζωτικά σημεία: Σομαλία, ο Ινδικός Ωκεανός, η παραλιακή ζώνη της Λιβύης και η Μεσόγειος.

Χωρίς μια πραγματική κυβέρνηση στη Λιβύη, η Δύση θα αναγκαστεί να διαπραγματεύεται με τις πολλές φυλετικές οντότητες που θρυμματίζουν το πρώην λιβυκό κράτος σε πολλά, μικρότερα κομμάτια. Η «ευθύνη να προστατεύσει» το δόγμα της, καθώς εισήλθε στο πεδίο μάχης «Λιβύη», αντιπροσωπεύει την πλήρη κάθοδο των πολιτικών ελίτ της Δύσης στην τρέλα. Και η παραφροσύνη αυτή τι απαιτεί; Μια ανικανότητα καθώς επίσης και μια απροθυμία να δράσουν οι δυτικές χώρες αντικειμενικά. Σίίγουρα, αυτό περιγράφει τη δυτική νοοτροπία: Να χαιρετάμε σήμερα τη χαοτική «απελευθέρωση της Λιβύης».

Όταν εξετάζουμε αυτό που συμβαίνει σήμερα σε αυτή τη χώρα την χώρα και το χαρακτηρίζουμε «επιτυχία» - την ώρα που δεν είναι τίποτα άλλο από μια καταστροφή - μάλλον πρέπει να προβληματιστούμε για την ανικανότητά μας να σκεπτόμαστε. Οι δυτικές πολιτικές ελίτ πάσχουν από μια παθογένεια που τις οδηγεί από τη μια καταστροφή στην επόμενη...

Το Αφγανιστάν και το Ιράκ βγαίνουν τώρα από το ράφι, και απαντούν στο εύθυμο τιτίβισμα ανώτερων Αμερικανών αξιωματούχων, που προπαγανδίζουν τις φανταστικές «νίκες τους». Οι Ταλιμπάν είναι δήθεν στην υποχώρηση, οι Αφγανοί «προοδεύουν» και οι Ιρακινοί, επίσης. Έχουμε υποβληθεί σε αυτόν τον χείμαρρο των ψεμάτων για χρόνια τώρα, και αμφιβάλλω αν ακούμε πιά τίποτα άλλο.

Αυτή η κυβέρνηση, του Obama, μοιάζει να μιλά σε μια διαφορετική φωνή από τον προκάτοχό της, αλλά είναι μια αλλαγή στο περιεχόμενο του τόνου παρά στην ουσία: Πρέπει να σώσουν τα προσχήματα και τον πόλεμο της εκδίκησης που άρχισαν μετά από την 11η Σεπτεμβρίου. Αλλά ο τόνος έχει αλλάξει σημαντικά: Τώρα εφαρμόζεται ένας ιμπεριαλισμός της «έξυπνης ποικιλίας», μια ιδιαίτερα χρήσιμη μυθιστοριογραφία δεδομένου ότι αρχίζουμε να επεμβαίνουμε επιθετικότερα στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Το σύνθημα του νέου ιμπεριαλισμού: Κερδίστε την εμπιστοσύνη των ανθρώπων με το να τους «προστατεύετε από τους κακούς τύπους», με το να τους φτιάχνετε τις κατεστραμμένες υποδομές, με την οικοδόμηση πολιτικών οργάνων που να εμπνέουν εμπιστοσύνη από την αμερικανική παρουσία.

Οι λεγεώνες μας παλεύουν με τις εξεγέρσεις σε όλη την κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή, από το Αφγανιστάν στη Σομαλία και σε διάφορα σημεία ενδιάμεσα. Ο πρόεδρός μας είναι πραγματικός αυτοκράτορας. Διατηρούμε μια παγκόσμια παρουσία, υπό μορφή βάσεων και στρατιωτικών προτερημάτων σε και γύρω από κάθε ήπειρο. Η Αμερική είναι μια παγκόσμια αυτοκρατορία, αλλά έχει χάσει το δημοκρατικό καπλαμά της σχεδόν εξ ολοκλήρου. Και καμία θεωρία δεν μπορεί να αλλάξει το πλαίσιο μέσα στο οποίο τα αμερικανικά στρατεύματα αναπτύσσουν δραστηριότητες στο εξωτερικό.

Οι «μεγαλοφυίες» στο αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών, ανύψωσαν το ευαπόδεικτα ανεπιτυχές δόγμα Petraeus σε επιτυχημένο, και το εφάρμοσαν στη Λιβύη, με τα γνωστά αποτελέσματα. Αλλά αυτή είναι η ουσία της τρέλας αυτής: Επανάληψη της ίδιας πολιτικής, της ίδιας συμπεριφοράς, αναμένοντας  διαφορετικά αποτελέσματα κάθε φορά.

Εξετάστε αυτό που «έχει ολοκληρωθεί» στο λιβυκό μέτωπο: Ένας, κατ' ελάχιστον, τριπλός εμφύλιος πόλεμος, μεταξύ των διάφορων επαναστατικών φατριών και των Κανταφικών. Με τα βαριά όπλα, που προέρχονται από τα οπλοστάσια του Καντάφι, να έχουν περιέλθει στα χέρια της λιβυκής ισλαμικής τρομοκρατίας. Ο προηγούμενος ηγέτης αυτής της τρομοκρατικής εξάρτησης είναι ο νέος διοικητής των «επαναστατών». Το κάποτε λιβυκό παράρτημα της Al-Qaeda, που ήταν υποτίθεται υπό διωγμό, έχει πάρει ένα νέο όνομα: Είναι ο λιβυκός επαναστατικός στρατός.

Πώς και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Υπό τον «φιλελεύθερο» Obama, οι ΗΠΑ έχουν προωθήσει και συνεχίζουν να προωθούν μια σημαντική προσπάθεια: Να επεκτείνουν και να εδραιώσουν την αμερικανική επιρροή σε «φρέσκο έδαφος». Και μιλάμε για μια νέα επιθετικότητα, που όχι απλά ωθεί προς τα εμπρός τα γεωγραφικά σύνορα της αυτοκρατορίας, αλλά και τα ιδεολογικά. Και αυτή η τελευταία πτυχή της νέας επιθετικότητας, είναι αυτό που βρίσκω το πιό ενδιαφέρον....

ΠΗΓΗ: ''ANTIWAR'' και για την ελληνική μετάφραση: ΕΛΚΕΔΑ

Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.elkeda.gr/

Μ.Καντάφι: “Δεν είμαι εδώ κι εκεί, είμαι πάντα στη Λιβύη και θα πεθάνω σαν μάρτυρας με τον λαό μου”

«Ψεύδονται όταν λένε πως ο Καντάφι βρίσκεται πότε στη Βενεζουέλα, πότε στο Νίγηρα. Είμαι ανάμεσα στο λαό μου και οι επόμενες ημέρες επιφυλάσσουν ένα αναπάντεχο σοκ σ’ αυτή την κλίκα των πρακτόρων», φέρεται να δήλωσε ο ανατραπείς ηγέτης της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι, στον δικτυακό τόπο του τηλεοπτικού δικτύου Al Libya, που παραμένει πιστό στο παλαιό καθεστώς. Την ίδια στιγμή, η γενέτειρά του Σύρτη, ένα από τα τελευταία προπύργια του καθεστώτος, πολιορκείται από τις δυνάμεις της νέας ηγεσίας και πληροφορίες θέλουν τη φυλή του Καντάφι να διαπραγματεύεται εκεχειρία και παράδοση των όπλων.

  «Ήρωες αντιστάθηκαν και έπεσαν ως μάρτυρες και περιμένουμε κι εμείς το μαρτύριο» δηλώνει εν τω μεταξύ ο συνταγματάρχης Καντάφι σε ομιλία του που μεταδόθηκε από τοπικό ραδιοσταθμό στο Μπάνι Ουαλίντ, που αποτελεί ένα από τα τελευταία οχυρά του.

Ο Καντάφι απευθυνόταν σε υποστηρικτές του από τη φυλή Ουαρφάλα που μάχονται εδώ και πολλές εβδομάδες εναντίον των μαχητών της νέας λιβυκής εξουσίας στο Μπάνι Ουαλίντ, σε απόσταση 170 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά της Τρίπολης. «Με τον ιερό πόλεμό σας, αναβιώνετε τα κατορθώματα των προγόνων σας. Να ξέρετε πως βρίσκομαι στο πεδίο όπως εσείς» δήλωσε ο Λίβυος συνταγματάρχης.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Το αλίευσα ΕΔΩ http://nationalpride.wordpress.com/

Τα εγκλήματα του πολέμου του ΝΑΤΟ στη Λιβύη: Τιμωρία της ανυπακοής

Ανάλυση - αφιέρωμα του Τζέιμς Πέτρας  

H κατάκτηση και η κατοχή της Λιβύης είναι πρωτίστως μια στρατιωτική νίκη για το ΝΑΤΟ. Κάθε πτυχή της στρατιωτικής επίθεσης αποτελούσε την αιχμή του δόρατος και διευθυνόταν από    αεροπορικές, θαλάσσιες και χερσαίες δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Για το ΝΑΤΟ η εισβολή στη Λιβύη  ήταν βασικά μια απάντηση στην «αραβική άνοιξη»: στις λαϊκές εξεγέρσεις που εξαπλώθηκαν από τη Βόρειο Αφρική μέχρι τον Περσικό Κόλπο. Η επίθεση του ΝΑΤΟ αποτελούσε μέρος μιας γενικής αντεπίθεσης που σχεδιάστηκε για  να αντιστραφούν τα λαϊκά δημοκρατικά και αντι-ιμπεριαλιστικά κινήματα που εξεδίωξαν ή ήταν στα πρόθυρα της ανατροπής των ......

δικτατόρων που υφίσταντο στηριγμένα στη σχέση ΗΠΑ-πελάτη.

Πολιτικοί και στρατιωτικοί λόγοι που υπαγόρευσαν τα κίνητρα για την εισβολή του ΝΑΤΟ: 

Στα τέλη του Μαΐου 2009, τα καθεστώτα των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανέπτυσσαν στενές διμερείς στρατιωτικές, οικονομικές και  συμφωνίες ασφάλειας με το καθεστώς Καντάφι. Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα, Independent (04.09.2011),  σε επίσημα λιβυκά έγγραφα που βρέθηκαν στο Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας περιγράφεται, πώς στις 16 Δεκεμβρίου του 2003, η αμερικανική CIA και τη βρετανική MI6 ανέπτυξε στενή συνεργασία με την κυβέρνηση Καντάφι. Η MI6 παρείχε στον  Καντάφι πλήρεις λεπτομέρειες σχετικά με Λίβυους ηγέτες της αντιπολίτευσης που ήταν εξόριστοι στην Αγγλία, ακόμη δε συνέταξε μια ομιλία γι 'αυτόν, προκειμένου   ο ίδιος να  προσεγγίσει τον έξω κόσμο.

Η Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κλίντον παρουσίασε τον Mουτασίν Καντάφι στον Τύπο της Ουάσιγκτον κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης το 2009 δηλώνοντας, "Είμαι πολύ ευτυχής να καλωσορίσω τον Υπουργό  Καντάφι στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Εκτιμούμε βαθιά τη σχέση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Λιβύης. Έχουμε πολλές ευκαιρίες να εμβαθύνουμε και να διευρύνουμε τη συνεργασία μας και προσδοκώ στην οικοδόμηση  αυτής της σχέσης . "( examiner.com 02.26.2011).

Μεταξύ του 2004 και 2010 οι μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες πετρελαίου και πετρελαϊκών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων των British Petroleum, της Exxon Mobil, Halliburton,  Chevron,  Conoco και  Marathon Oil ενώθηκαν με στρατιωτικό-βιομηχανικές γιγαντιαίες εταιρείες όπως η Raytheon και Northrop Grumman, η Dow Chemical και η Fluor και υπέγραψαν τεράστιες επενδύσεις και  πωλήσεις  με τη Λιβύη ( examiner.com ).

Το 2009, το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ βραβεύτηκε με $ 1.500.000 δολάρια επιχορήγηση για την εκπαίδευση Λιβυκών πολιτικών και κυβερνητικών δυνάμεων ασφαλείας. Ο  προϋπολογισμός του Λευκού Οίκου για το 2012 περιλαμβάνει μια επιχορήγηση για την εκπαίδευση των δυνάμεων ασφαλείας της Λιβύης. Η General Dynamics υπέγραψε συμφωνία ύψους 165 εκατομμύριων δολαρίων το 2008 για να εξοπλίσει επίλεκτη μηχανοκίνητη ταξιαρχία της Λιβύης ( examiner.com ).

Στις 24 Αυγούστου 2011 τα Wikileaks κυκλοφόρησαν έγγραφα από την Αμερικάνικη πρεσβεία στην   Τρίπολη, με τα οποία περιγράφεται η θετική αξιολόγηση που είχε κάνει μια ομάδα κορυφαίων Ρεπουμπλικάνων γερουσιαστών για τις σχέσεις ΗΠΑ-Λιβύης, κατά την επίσκεψή τους στα τέλη του 2009. Αυτά τα έγγραφα σημείωναν ότι "έτρεχαν" προγράμματα κατάρτισης και  ασφάλειας  που περιλάμβαναν την αστυνομία του Καντάφι και το στρατό, καθώς και "την ισχυρή υποστήριξη για την καταστολή των ριζοσπαστών ισλαμιστών που ήταν αντίθετοι στο καθεστώς", πολλοί από τους οποίους ελέγχουν πλέον και είναι οι ηγέτες των ανταρτών με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ  στην Τρίπολη.

Τι προκάλεσε τις χώρες του ΝΑΤΟ σε μια  απότομη στροφή 180 μοιρών, και από μια πολιτική που αγκαλιάζει τον Καντάφι  να έχουμε μια βάναυση εισβολή καμένης γης στη Λιβύη σε ένα χρονικό διάστημα λίγων μηνών; Το κλειδί είναι οι λαϊκές εξεγέρσεις, οι οποίες απειλούσαν την ΕυρωΑμερικανική κυριαρχία. Η σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή της Λιβύης, ενός κοσμικού καθεστώτος με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο στην Αφρική, ήταν γραφτό να γίνει ένα μάθημα, ένα μήνυμα από τους ιμπεριαλιστές στην αφυπνισμένες μάζες της Βόρειας Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής: 

Η τύχη της Λιβύης περιμένει οποιοδήποτε καθεστώς, φιλοδοξεί να αποκτήσει μεγαλύτερη ανεξαρτησία και  αμφισβητεί την κυριαρχία της ευρω-αμερικανικής δύναμης.

Η άγρια εξάμηνη  ΝΑΤΟική επιδρομή - με πάνω από 30.000  επιθέσεις πυραύλων από αέρα στους Λιβυκούς πολιτικούς και στρατιωτικούς στόχους - ήταν μια απάντηση σε όσους υποστήριζαν ότι οι ΗΠΑ και η ΕΕ ήταν σε «παρακμή» και ότι η «αυτοκρατορία βρισκόταν σε κατάρρευση». Οι ριζοσπαστικές ισλαμικές και μοναρχικές  δυνάμεις της "εξέγερση" της Βεγγάζης το Μάρτιο του 2011 που υποστηρίχτηκαν   και χρησίμευσαν ως πρόσχημα για την αυτοκρατορική επέμβαση του ΝΑΤΟ και την επέκτασή της στο δρόμο  της «νεο-αποικιακής αποκατάστασης".

Ο πόλεμος του ΝΑΤΟ και το ψεύτοΕξέγερση 

Τίποτα δεν είναι πιο εμφανές από το γεγονός ότι το σύνολο του πολέμου κατά της Λιβύης ήταν σε κάθε στρατηγική και πολεμική λεπτομέρειά του σχεδιασμένο από το ΝΑΤΟ. Το κάστινγκ  της συλλογής και συνένωσης των μοναρχικών, ισλαμιστών φονταμενταλιστών, και η μετατροπή, από το Λονδίνο και την Ουάσινγκτον, των δυσαρεστημένων υπαλλήλων του Καντάφι ως «επαναστάτες» είναι μια καθαρή περίπτωση μαζικής προπαγάνδας των μέσων ενημέρωσης. Από την αρχή της " η εξέγερση" εξαρτιόταν αποκλειστικά από το στρατιωτικές, πολιτικές, διπλωματικές και τα μέσα ενημέρωσης  του ΝΑΤΟ, χωρίς το οποίο οι μισθοφόροι δεν θα άντεχαν ούτε ένα μήνα, έχοντας καταφύγει στη Βεγγάζη.

Μια λεπτομερής ανάλυση των βασικών χαρακτηριστικών της κατάκτησης της Λιβύης επιβεβαιώνει αυτή την επίθεση ως πόλεμο του ΝΑΤΟ.

Το ΝΑΤΟ ξεκίνησε βίαιες επιθέσεις από αέρα και θάλασσα καταστρέφοντας τη Λιβυκή αεροπορία, τα πλοία, αποθήκες ενέργειας, άρματα μάχης, πυροβολικό και τα οπλοστάσια και σκοτώνοντας και τραυματίζοντας χιλιάδες στρατιώτες, αστυνομικούς και  μαχητές της πολιτοφυλακής. Μέχρι την εισβολή του ΝΑΤΟ οι μισθοφορικές "ανταρτικές" χερσαίες δυνάμεις δεν είχαν προχωρήσει πέρα ​​από τη Βεγγάζη και θα μπορούσαν μόλις και μετά βίας να "κρατήσουν" την πόλη. Ο "επαναστάτες" μισθοφόροοι "προχωρούσαν" μόνο πίσω από τον ορυμαγδό που προκαλούσαν, όλο το εικοσιτετράωρο, οι αεροπορικές επιθέσεις του ΝΑΤΟ.

Οι αεροπορικές επιδρομές του ΝΑΤΟ ήταν υπεύθυνες για τη μαζική καταστροφή των πολιτικών και αμυντικών στρατιωτικών υποδομών, των λιμανιών, αυτοκινητόδρομων, αποθηκών, αεροδρομίων, νοσοκομείων, ηλεκτρικών υποδομών και ύδρευσης, σε έναν πόλεμο  "τρομοκρατίας" που στόχευε να "μεταστρέψει" την καθεστωτική μαζική βάση εναντίον της κυβέρνησης Καντάφι.Οι μισθοφόροι δεν είχαν λαϊκό έρεισμα μεταξύ των αμάχων της Λιβύης, αλλά η ΝΑΤΟική βαρβαρότητα αποδυνάμωσε την ενεργό αντίσταση κατά των μισθοφόρων "επαναστατών".

Το ΝΑΤΟ κέρδισε τη διπλωματική υποστήριξη για την εισβολή με την εξασφάλιση ψηφισμάτων του ΟΗΕ, την κινητοποίηση των κυβερνητών πελατών τους στο πλαίσιο του Αραβικού Συνδέσμου, την προμήθεια των μισθοφόρων των ΗΠΑ  από το εκπαιδευμένο σώμα «λεγεωνάριων» από το Κατάρ και την οικονομική υποστήριξη των πλούσιων χωρών του Κόλπου. Το ΝΑΤΟ εξανάγκασε σε "συνοχή" τις αντιμαχόμενες φατρίες των αυτόκλητων ηγετών των μισθοφόρων «ανταρτών»  μέσω ("παγώματος") κατάσχεσης - στο εξωτερικό  -των Λιβυκών κρατικών περιουσιακών στοιχείων που ανέρχονται σε δισεκατομμύρια δολάρια. Έτσι, η χρηματοδότηση, ο εξοπλισμός, η κατάρτιση και η παροχή συμβουλών από "Ειδικές Δυνάμεις" ήταν όλοι κάτω από τον έλεγχο του ΝΑΤΟ.

Το ΝΑΤΟ επέβαλε οικονομικές κυρώσεις, που  κατήργησε τα έσοδα της Λιβύης από τις πωλήσεις πετρελαίου ..Το ΝΑΤΟ έτρεξε μια εντατική εκστρατεία προπαγάνδας ώστε η ιμπεριαλιστική επίθεση να περάσει ως "εξέγερση ανταρτών". Συγκάλυψη τους ανηλεείς βομβαρδισμούς ενός ανυπεράσπιστου αντι-αποικιακού στρατού ως «ανθρωπιστική παρέμβαση» για την υπεράσπιση των "υπέρ της δημοκρατίας" αμάχων. Η κεντρική χορογραφία τώρα επεκτείνεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και "πείθει" τους συνήθεις φιλελεύθερους κύκλους,  τους «προοδευτικούς» δημοσιογράφους και τις εφημερίδες τους, καθώς και διανοούμενους ώστε να ζωγραφίσουν τον αυτοκρατορικό μισθοφορικό στρατό ως «αντάρτες» και να καταδικάσουν την ηρωική εξάμηνη αντίσταση του λιβυκού στρατού και των πολιτών απέναντι στην επιθετικότητα των αλλοδαπών. Η παθολογικά ρατσιστική ΕυρωΑμερικάνικη προπαγάνδα που δημοσίευσε μακάβριες εικόνες  Λιβυκών κυβερνητικών στρατευμάτων ( περιγράφονταν ως «μαύροι μισθοφόροι") που λαμβάνουν τεράστιες ποσότητες "Βιάγκρα" από τον Καντάφι ενώ οι δικές τους οικογένειες και τα σπίτια τους ήταν, στην πραγματικότητα, κάτω από την εναέρια επίθεση και τον αποκλεισμό του ΝΑΤΟ .

Η κύρια συμβολή των μισθοφόρων "κατακτητών" σ' αυτή το μεγάλη παραγωγή ήταν να προσφέρει ευκαιρίες φωτογραφιών των "ανταρτών" με τουφέκια σε στυλ Τσε Γκεβάρα και να  καβαλάνε  φορτηγάκια και να συλλαμβάνουν και να εξολοθρεύουν εργαζόμενους μετανάστες από την Αφρική καθώς και  μαύρες Λίβυες. Οι μισθοφόροι "απελευθερωτές" εισέρχονταν θριαμβευτικά σε Λιβυκές πόλεις και   κωμοπόλεις, οι οποίες ήταν ήδη καμένες και κατεστραμμένες  από τα ΝΑΤΟικά αεροπλάνα. Περιττό να πούμε ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τους "λάτρεψαν".

Στον απόηχο της καταστροφής του ΝΑΤΟ, οι "επαναστάτες" μισθοφόροι έδειξαν το πραγματικό ταλέντο τους ως τάγματα θανάτου: Οργάνωσαν τη συστηματική εκτέλεση όσων υπήρχαν "υπόνοιες ότι υποστήριζαν τον Καντάφι" και τη λεηλασία των σπιτιών, καταστημάτων, τραπεζών και δημόσιων ιδρυμάτων που σχετίζονταν με τον ηττημένο καθεστώς. Για να "εξασφαλίσουν" την Τρίπολη και για να σβήσουν κάθε έκφραση της αντι-αποικιακής αντίστασης, οι "επαναστάτες" μισθοφόροι πραγματοποιήσαν εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες - ειδικά  μαύρων Λίβυων και εργαζομένων από την υποσαχάρια Αφρική  και των οικογενειών τους. Το «χάος» στην Τρίπολη που περιγράφεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης οφείλεται στην «αυτοαποκαλούμενη απελευθέρωση» των δυνάμεων που έχουν καταληφθεί από αμόκ. Οι μόνες  οργανωμένες δυνάμεις στην Τρίπολη φαίνεται να είναι η Αλ Κάιντα που συνδέονται με μαχητές, πρώην συμμάχους του ΝΑΤΟ.

Συνέπειες της κατάκτηση της Λιβύης από το ΝΑΤΟ

Σύμφωνα με τους "επαναστάτες" μισθοφόρους τεχνοκράτες, η πολιτική του ΝΑΤΟ, της συστηματικής καταστροφής θα κοστίσει στη Λιβύη τουλάχιστον μια «χαμένη δεκαετία». Αυτή είναι μια αισιόδοξη εκτίμηση για το πόσο καιρό θα  πάρει η "ανοικοδόμηση", προκειμένου η  Λιβύη να ανακτήσει τα οικονομικά επίπεδα του Φεβρουαρίου του 2011. Οι μεγάλες εταιρείες πετρελαιοειδών έχουν ήδη χάσει εκατοντάδες εκατομμύρια από τα κέρδη τους και στη διάρκεια της δεκαετίας αναμένεται να χάσουν δισεκατομμύρια ακόμη λόγω της φυγής, δολοφονίας και της  φυλάκισης χιλιάδων έμπειρων Λίβυων και ξένων εμπειρογνωμόνων, ειδικευμένων μεταναστών εργατών και ειδικών τεχνικών σε όλους τους τομείς, ιδιαίτερα μετά την καταστροφή  της Λιβύης στον τομέα των υποδομών και συστημάτων τηλεπικοινωνιών.

Η υποσαχάρια Αφρική θα υποστεί ένα τεράστιο πισωγύρισμα με την ακύρωση της προτεινόμενης «Τράπεζας της Αφρικής",  την οποία ο Καντάφι ήθελε να αναπτύξει ως εναλλακτική πηγή χρηματοδότησης των επενδύσεων, καθώς και με την καταστροφή του εναλλακτικού συστήματος επικοινωνίας και μεταφορών  για την Αφρική. Η διαδικασία της νεοαποικιακής ιμπεριαλιστικής  κυριαρχίας μέσω του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ με την ανάπτυξη μισθοφόρων "Εθνοφρουρών Κυανοκράνων" θα αποδειχθεί χαοτική, με δεδομένη την αναπόφευκτη διαμάχη ανάμεσα σε εχθρικές ομάδες ενόπλων ισλαμιστών φονταμενταλιστών, μοναρχικών, νεο-αποικιακών τεχνοκρατών, πολέμαρχων των φυλών και φυλών καθώς θα περιορίζονται τα  φέουδά τους. Οι ενδοιμπεριαλιστικές διαμάχες και οι ανταγωνισμοί των τοπικών πολιτικών παραγόντων σχετικά με τον πλούτο του πετρελαίου θα ενισχύσει περαιτέρω το «χάος» και θα υποβαθμίζει τη ζωή των αμάχων, σε ένα έθνος το οποίο είχε καυχηθεί μια φορά για το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα και το βιοτικό επίπεδο στην Αφρική. Το συγκρότημα άρδευσης και τα δίκτυα πετρελαίου, που αναπτύχθηκαν από τη διακυβέρνηση  Καντάφι και καταστράφηκε από το ΝΑΤΟ, θα παραδοθούν στο χάος. Με δεδομένο  το παράδειγμα του Ιράκ, έχει έντονα αποδειχθεί ότι το ΝΑΤΟ είναι καλύτερο στην καταστροφή από την κατασκευή ενός σύγχρονου κοσμικού κράτους εδραιωμένο σε μια σύγχρονη αστική γραφειοκρατία, καθολική δωρεάν δημόσια εκπαίδευση, κοσμικό δικαστικό σύστημα και σύγχρονες υπηρεσίες υγείας. Η πολιτική των ΗΠΑ  και η καταστροφή κυριαρχεί στο μεγαθήριο του ΝΑΤΟ.

Κίνητρα για την εισβολή

Ποια ήταν τα κίνητρα του ΝΑΤΟ για να ξεκινήσει μια μαζική, εξάμηνη εναέρια επιδρομή στη Λιβύη, ακολουθούμενη από την εισβολή και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας; Θανάτους αμάχων και την εκτεταμένη καταστροφή του Λιβυκού κοινωνίας των πολιτών από το ΝΑΤΟ έρχεται σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του, ότι οι επιθέσεις από αέρα έγιναν για να "προστατεύσουν τους αμάχους» από την επικείμενη γενοκτονία, υπό την ηγεσία του Καντάφι, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των "επαναστατών" που δεν τεκμηρώθηκαν. Ο βομβαρδισμός της κρίσιμης οικονομικής υποδομής της Λιβύης, μας οδηγεί κατηγορηματικά στο συμπέρασμα ότι η επίθεση του ΝΑΤΟ λίγο έχει να κάνει με το "οικονομικό ορθολογισμό" ή οποιαδήποτε τέτοια προσέγγιση. Το κύριο κίνητρο για τις ενέργειες του ΝΑΤΟ μπορεί να βρεθεί σε παλαιότερες πολιτικές που σχετίζονται με την αντεπίθεση εναντίον των μαζικών λαϊκών κινημάτων που ανέτρεψε τις μαριονέτες  των ΗΠΑ - ΕΕ  στην Αίγυπτο και την Τυνησία και απειλούσαν καθεστώτα -πελάτες στην Υεμένη, το Μπαχρέιν και αλλού.

Παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ-ΝΑΤΟ είχαν ήδη εμπλακεί σε αρκετούς αποικιακούς πολέμους (Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν,  Υεμένη και Σομαλία) και η δυτική κοινή γνώμη είχε απαίτηση απόσυρσης από ανάλογες επιχειρήσεις λόγω κυρίως των οικονομικών επιβαρύνσεων, οι ηγέτες της Δύσης  αισθάνθηκαν ότι ήταν σε κίνδυνο και υπολόγισαν  ότι οι απώλειες  θα μπορούσαν να ελαχιστοποιηθούν. Η συντριπτική κυριαρχία του ΝΑΤΟ στον αέρα και τη  θάλασσα  έδωσε γρήγορα  αποτελέσματα απέναντι στην περιορισμένη στρατιωτική αμυντική ικανότητα της Λιβύης, επιτρέποντάς τους να βομβαρδίσουν τις πόλεις, λιμάνια και ζωτικές υποδομές με ατιμωρησία και να επιβάλουν συνολικό οικονομικό αποκλεισμό. Υπολόγισαν ότι οι μαζικοί βομβαρδισμοί θα τρομοκρατήσουν το λαό της Λιβύης και θα τον υποχρεώσουν σε  υποταγή και έτσι θα επιφέρουν μια γρήγορη αποικιακή νίκη χωρίς το ΝΑΤΟ να έχει στρατιωτικές απώλειες, το πρωταρχικό μέλημα της δυτικής κοινής γνώμης, και να επιτρέψει μια θριαμβευτική  προέλαση του "επαναστατικού" μισθοφορικού  στρατού  στην Τρίπολη.

Η αραβική λαϊκή εξέγερση ήταν το βασικό μέλημα και η κινητήρια δύναμη πίσω από την καταστροφή που επέφερε το  ΝΑΤΟ στη Λιβύη. Αυτές οι μαζικές λαϊκές εξεγέρσεις είχαν ανατρέψει τους πυλώνες της μακροχρόνιας κυριαρχίας των ΗΠΑ-Ισραήλ-ΕΕ  στη Μέση Ανατολή. Η πτώση του δικτάτορα της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ και του Τυνήσιου ομολόγου του Μπεν Αλί, έστειλε δονήσεις μέσω των ιμπεριαλιστικών υπουργείων εξωτερικών τους. Οι επιτυχημένες επαναστάσεις είχαν ως άμεσο αποτέλεσμα την μετάδοση της κυμάτωσης  σε όλη την περιοχή. Το Μπαχρέιν, που αποτελεί την έδρα της ναυτικής βάσης για το ναυτικό των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και  η γειτονική Σαουδική Αραβία (βασικός στρατηγικός σύμμαχος  των ΗΠΑ στον αραβικό κόσμο), γνώρισαν μια παρατεταμένη μαζική εξέγερση της κοινωνίας των πολιτών, ενώ η Υεμένη που κυβερνάται από τη μαριονέτα των  ΗΠΑ Άλι Σάλεχ ,  αντιμετώπισε μαζικά λαϊκά κινήματα με μαχητική αντίσταση. Το Μαρόκο και η Αλγερία είχαν εμπειρίες από  λαϊκά αιτήματα για δημοκρατία. Το κοινό νήμα στα κινήματα των αραβικών λαών  ήταν τα αιτήματά τους για τον τερματισμό της κυριαρχίας της ΕΕ, των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην περιοχή, για τον τερματισμό της εκτεταμένης διαφθοράς και του νεποτισμού, οι ελεύθερες εκλογές και μια λύση για την αντιμετώπιση της  ανεργίας μέσω μεγάλης κλίμακας προγραμμάτων εργασίας. Ως αντι-αποικιοκρατικά κινήματα αναπτύχθηκαν σε έκταση και ένταση ριζοσπαστικοποιώντας τα αιτήματά τους προσθέτοντας αιτήματα   πολιτικής και κοινωνικής δημοκρατίας, για μια δημοκρατική και αντι-ιμπεριαλιστική εξωτερική πολιτική. Τα αιτήματα των εργαζομένων είχαν εμπλουτιστεί από τις απεργίες και ζητούσαν την ποινική δίωξη των αστυνομικών και στρατιωτικών αξιωματούχων καταστολής και  εσωτερικής ασφάλειας που ήταν ένοχοι για εγκλήματα κατά πολιτών.

Οι ΗΠΑ, η ΕΕ και το Ισραήλ πιάστηκαν στον ύπνο - οι μυστικές υπηρεσίες τους τόσο βαθιά ριζωμένες στη δύσοσμες ρωγμές των μυστικών αστυνομικών οργάνων των πελατών τους, απέτυχαν να ανιχνεύσουν τις δημοφιλείς εκρήξεις. Οι λαϊκές εξεγέρσεις ήρθαν σε μια κρίσιμη και άκαιρη στιγμή, ειδικά για τις ΗΠΑ όπου η εγχώρια υποστήριξη για τους ΝΑΤΟικούς πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν είχε μειωθεί σημαντικά λόγω της οικονομικής κρίσης και τις μεγάλες κοινωνικές περικοπές για να πληρώσει για αυτούς τους πολέμους. Επιπλέον, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν τα στρατεύματα των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ χάνουν έδαφος: Οι Ταλιμπάν είναι, στην πραγματικότητα, μια πραγματικά «σκιώδης κυβέρνηση». Στο Πακιστάν, παρά καθεστώς με τους στρατηγούς ανδρείκελα, αντιμετωπίζουν τεράστια λαϊκή κατακραυγή και επιθέσεις στον πόλεμο από αέρα κατά των πολιτών στα σύνορα,  σε χωριά και πόλεις. Αντιμέτωπες με την επιδείνωση της παγκόσμιας κατάστασης, οι εξουσίες του ΝΑΤΟ, αποφάσισαν ότι έπρεπε να αντεπιτεθούν με τον πιο αποφασιστικό και ορατό τρόπο με την καταστροφή ενός ανεξάρτητου, κοσμικού καθεστώτος, όπως η Λιβύη και ως εκ τούτου να επιβεβαιώσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους, την αντιμετώπιση της εικόνας της ήττας και, πάνω απ 'όλα, την εκ νέου ενεργοποίηση της "φθίνουσας ιμπεριαλιστικής εξουσίας».

Η ιμπεριαλιστική αντεπίθεση

Οι ΗΠΑ άνοιξαν τον δρόμο της  αντεπίθεσης από την Αίγυπτο, συναινώντας στην αρπαγή της εξουσίας από τη στρατιωτική χούντα του Μουμπάρακ, που προχώρησε για να διαλύσει και να καταστέλλει την υπέρ της δημοκρατίας κινητοποιήσεις των εργαζομένων  και να σταματήσει κάθε συζήτηση για την αναδιάρθρωση της οικονομίας . Μια φιλοΝΑΤΟική συλλογική δικτατορία των στρατηγών αντικατέστησε την προσωπική απολυταρχική διακυβέρνηση του Χόσνι Μουμπάρακ. Οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ με το πρόσχημα της  "έκτακτης ανάγκης" διέθεσαν δισεκατομμύρια για να επιπλεύσει το νέο καθεστώς και να «εκτροχιαστεί», η Μαρτιάτικη αιγυπτιακή πορεία του λαού προς τη δημοκρατία. Στην Τυνησία μια παρόμοια διαδικασία εφαρμόστηκε: Η ΕΕ, ιδιαίτερα  η Γαλλία και οι ΗΠΑ, συμφώνησαν για την αναδιάρθρωση του έκπτωτου καθεστώτος φέρνοντας στο προσκήνιο μια νέα / παλιά κάστα  νεο-αποικιακών πολιτικών. Διαχειρίστηκαν την κατάσταση με κεφάλαια, και την εξασφάλιση ότι η στρατιωτική-αστυνομική μηχανή θα παρέμεινε ανέπαφη παρά τη συνεχή δυσαρέσκεια των μαζών  για τις κομφορμιστικές πολιτικές του «νέου/ παλαιού καθεστώτος».

Στο Μπαχρέιν και την Υεμένη, οι ΝΑΤΟικοί σχεδιασμοί  ακολουθούν διαφορετικές διαδρομές, διασφαλίζοντας το αποτέλεσμα ανάμεσα στα μαζικά φιλοδημοκρατικά κινήματα και τους φιλοιμπεριαλιστές εστεμμένους. Στο Μπαχρέιν, η Δύση κάνει έκκληση για «μεταρρύθμιση» και «διάλογο» με τον πληθυσμό της σιιτικής πλειοψηφίας και  ειρηνική επίλυση, ενώ συνεχίζει να οπλίζει και να προστατεύει τα δικαιώματα Μπαχρέιν, και όλο αυτό το διάστημα ψάχνει για μια αποδεκτή εναλλακτική λύση σε περίπτωση που η μαριονέτα ανατραπεί. Το ΝΑΤΟ, που υποστήριξε τη Σαουδική εισβολή στο Μπαχρέιν για την υποστήριξη της δικτατορίας και το επακόλουθο κύμα τρόμου έδειξε αποτελεσματικά τις πραγματικές προθέσεις της Δύσης. Στην Υεμένη οι εξουσίες του ΝΑΤΟ εξακολουθούν να υποστηρίζουν το βάναυσο καθεστώς Άλι Σάλεχ.

Εν τω μεταξύ οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ β εκμεταλλευόμενες την εσωτερική δυσαρέσκεια στη Συρία εξοπλίζουν και παρέχουν διπλωματική υποστήριξη στους ισλαμιστές φονταμενταλιστές και τους μειονοτικούς νεοφιλελεύθερους  συμμάχους τους σε μια προσπάθεια να ανατρέψουν το καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσσαντ. Χιλιάδες Σύριοι άμαχοι, αστυνομικοί και στρατιώτες έχουν σκοτωθεί σε αυτόν  εμφύλιο πόλεμο που σιγοβράζει, και που η ΝΑΤΟοική προπαγάνδα παρουσιάζει ως περίπτωση κρατικής τρομοκρατίας κατά της «φιλειρηνικών πολιτών», αγνοώντας τη δολοφονία των στρατιωτών και των αμάχων από ένοπλους ισλαμιστές και την   πραγματική απειλή για το κοσμικό  πολίτευμα της Συρίας  και για τις  θρησκευτικές μειονότητες.

Η αντεπίθεση και η εισβολή του ΝΑΤΟ στη Λιβύη

Η  εισβολή και η καταστροφή στη Λιβύη  αντέστρεψε επτά χρόνια  συνεργασίας με τον Καντάφι. Δεν υπήρχαν "επεισόδια" στη Λιβύη ή αλλού, που να απειλήσουν οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα των χωρών του ΝΑΤΟ. Η Λιβύη ήταν ακόμα μια ανεξάρτητη χώρα, και επιδίωξε μια φιλο-αφρικανική ατζέντα που είχε  αιχμή του δόρατος τη χρηματοδότηση και δημιουργία μιας ανεξάρτητης περιφερειακής τράπεζας και  επικοινωνίες του συστήματος που είχαν σχεδιαστεί για να παρακαμφθεί ο έλεγχος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Οι στενοί δεσμοί της Λιβύης με όλες τις μεγάλες εταιρείες πετρελαίου και του ΝΑΤΟ και με τις επενδυτικές τράπεζες της wallstreet  καθώς και η συνεχής ανάπτυξη διμερών στρατιωτικών προγραμμάτων   με τις ΗΠΑ δεν αποτέλεσαν ασπίδα ώστε να αποφευχθεί η επίθεση του ΝΑΤΟ. Η Λιβύη   σκόπιμα καταστράφηκε με μια εξάμηνη εκστρατεία αμείλικτων βομβαρδισμών από τις αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ,   για να χρησιμεύσει ως παράδειγμα για τα αραβικά λαϊκά κινήματα: το μήνυμα του ΝΑΤΟ στα αραβικά φιλοδημοκρατικά κινήματα ήταν ότι είναι έτοιμο να ξεκινήσει νέα επίθεση και πολέμους με τις ίδιες καταστροφικές συνέπειες, όπως της Λιβύης. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν ήταν σε παρακμή και κάθε ανεξάρτητο αντι-αποικιακό καθεστώς θα έχει την ίδια τύχη. Το μήνυμα του ΝΑΤΟ στην Αφρικανική Ένωση ήταν σαφές: Δεν θα υπάρξει ανεξάρτητη περιφερειακή τράπεζα διοργανωμένη από τον Καντάφι ή οποιονδήποτε άλλον. Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στις ιμπεριαλιστικές τράπεζες, το ΔΝΤ και την Παγκόσμια  Τράπεζα.

Μέσα από την καταστροφή της Λιβύης, η Δύση έλεγε στον Τρίτο Κόσμο, διαψεύδοντας τις αυθεντίες που μιλούσαν για «την παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας», ότι το ΝΑΤΟ είναι πρόθυμο  να χρησιμοποιήσει συντριπτική   στρατιωτική δύναμη για τη δημιουργία καθεστώτων μαριονετών, ανεξάρτητα από το πόσο   φαυλοκρατικές και οπισθοδρομικές είναι οι μαριονέτες, αρκεί να υπακούουν τελικά στο ΝΑΤΟ και   στο Λευκό Οίκο.

Η εισβολή του ΝΑΤΟ και η καταστροφή  μιας κοσμικής σύγχρονης Δημοκρατίας, όπως της Λιβύης, η οποία είχε χρησιμοποιήσει τον πετρελαϊκό πλούτο της για την ανάπτυξη της κοινωνίας της Λιβύης, ήταν ένα αυστηρό μήνυμα στα δημοκρατικά λαϊκά κινήματα.Κάθε ανεξάρτητο  καθεστώς του τρίτου κόσμου μπορεί να χάσει την εθνική του κυριαρχία. Αποικιολρατικά καθεστώτα μαριονέτες μπορούν να πλασάρονται και να εγκαθίστανται. Το τέλος της αποικιοκρατίας  δεν έφτασε, η ιμπεριαλιστική ισχύς είναι παρούσα.

Η εισβολή του ΝΑΤΟ στη Λιβύη στέλνει ένα μήνυμα προς τους μαχητές της ελευθερίας παντού: Υπάρχει ένα υψηλό κόστος για την ανεξαρτησία. Όποιος ενεργεί έξω από τα ιμπεριαλιστικά κανάλια, έστω και σε περιορισμένο βαθμό, μπορεί να δεχθεί γρήγορα την καταστροφή. Επιπλέον, ο πόλεμος του ΝΑΤΟ στη Λιβύη καταδεικνύει σε όλα τα εθνικιστικά καθεστώτα πως ότι  παραχωρήσεις κι αν κάνουν προς τα Δυτικα οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά συμφέροντα - όπως  έπραξαν οι γιοι του Καντάφι και η νεοφιλελεύθερη περίγυρός τους παρέχοντας πλήρεις διευκολύνσεις - δεν προσφέρουν ασφάλεια. Στην πραγματικότητα οι παραχωρήσεις μπορούν να ενθαρρύνουν την ιμπεριαλιστική διείσδυση. Αναπτύσσοντας δεσμούς η Δύση  με αξιωματούχους της Λιβύης διευκόλυνε τις αποστασίες τους και και υποσχέθηκε μια εύκολη νίκη επί της Τρίπολης. Οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ ήταν πεπεισμένες ότι με μια περιφερειακή εξέγερση στη Βεγγάζη, με μια χούφτα αποστάτες από το καθεστώς Καντάφι και με τον δικό τους στρατιωτικό έλεγχο   από  αέρα και θάλασσα, η Λιβύη θα παρείχε μια εύκολη νίκη στο δρόμο προς μια ευρέως διαδεδομένη   κατάργηση της Αραβικής άνοιξης.

Η "κάλυψη" της ενορχηστρωμένης περιφερειακής στρατιωτικοπολιτικής "εξέγερσης" και η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης  κατά της κυβέρνησης της Λιβύης ήταν αρκετή για να πείσει την πλειοψηφία των δυτικών αριστερών διανοουμένων να αναλάβει την υποστήριξη των μισθοφόρων  "ανταρτών": Samir Amin, Immanuel Wallerstein, Lowy, Juan Cole και τόσοι άλλοι που υποστήριξαν τους μισθοφόρους "αντάρτες" ...   αποδεικνύουν έτσι την φτώχεια των απομειναριών της παλιάς αριστεράς.

Οι μακροπρόθεσμες  συνέπειες   του πολέμου του ΝΑΤΟ

Η εισβολή και η κατάκτηση της Λιβύης σηματοδοτεί μια νέα φάση στη πορεία του δυτικού ιμπεριαλισμού προκειμένου να επαναβεβαιώσει την πρωτοκαθεδρία του στον αραβο-ισλαμικό κόσμο. Η συνεχιζόμενη επίθεση είναι σαφώς εμφανής στην αύξηση των πιέσεων, στις κυρώσεις, και στον εξοπλισμό της συριακής αντιπολίτευσης ενάντια στον Αλ Ασσαντ, η συνεχιζόμενη ενοποίηση της Αιγυπτιακής στρατιωτικής χούντας και η αποδυνάμωση του δημοκρατικού κινήματος στην Τυνησία. Πόσο θα παρενοχληθεί αυτή  η διαδικασία  εξαρτάται από την αναζωπύρωση και την ενδυνάμωση των  δημοκρατικών κινήματων, που επί του παρόντος βρίσκονται σε ύφεση.

Δυστυχώς, η νίκη του ΝΑΤΟ στη Λιβύη θα ενισχύσει τα επιχειρήματα της άρχουσας τάξης των ιμπεριαλιστών στις ΗΠΑ και την ΕΕ , που ισχυρίζονται ότι η «στρατιωτική επιλογή» φέρνει αποτελέσματα, και ότι η μόνη πολιτική που καταλαβαίνουν οι «αντι-αποικιοκράτες Άραβες" είναι η δύναμη. Το Λιβυκό αποτέλεσμα θα ενδυναμώσει το χέρι της για τη χάραξη πολιτικής που ευνοεί τη συνεχή και μακροπρόθεσμη  παρουσία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και ενδεχόμενα θα προωθηθεί μια στρατιωτική επίθεση κατά του Ιράν και της Συρίας. Το Ισραήλ έχει ήδη κεφαλαιοποιήσει  τη νίκη του ΝΑΤΟ κατά του Καντάφι μέσω της επέκτασης των αποικιοκρατικών οικισμών στη Δυτική Όχθη, αυξάνοντας τους βομβαρδισμούς στη Γάζα, με μια μεγάλη ναυτική και στρατιωτική συσσώρευση στην Ερυθρά Θάλασσα που γειτνιάζει με την Αίγυπτο και με συγκρουσιακές πόζες προς την Τουρκία.

Από τις αρχές Σεπτεμβρίου, τα μέλη της Αφρικανικής Ένωσης, και ιδίως η Νότια Αφρική, δεν έχει ακόμη αναγνωρίσει το μισθοφορικό «μεταβατικό» καθεστώς που επιβλήθηκε από το ΝΑΤΟ στη Λιβύη. Εκτός από τους κατοίκους της Λιβύης, η υποσαχάρια Αφρική θα είναι η μεγαλύτερη άμεσα χαμένη από την ανατροπή του Καντάφι. Η γενναιόδωρη βοήθεια της Λιβύης, με επιχορηγήσεις και δάνεια, αγόρασε για τα κράτη της Αφρικής ένα βαθμό ανεξαρτησίας από τις σκληρές συνθήκες του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και τους Δυτικούς τραπεζίτες. Ο Καντάφι ήταν ένας σημαντικός χορηγός και υποστηρικτής της περιφερειακής ολοκλήρωσης - συμπεριλαμβανομένης της Αφρικανικής Ένωσης. Μεγάλης κλίμακας προγράμματα ανάπτυξης , ιδιαίτερα στο πετρέλαιο και το νερό με  έργα υποδομής και κατασκευών, που απασχολούνταν εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστών εργαζομένων και ειδικών των χωρών της υποσαχάριας Αφρικής, οι οποίοι μετέφεραν δισεκατομμύρια στις χώρες καταγωγής τους, βοηθώντας το ισοζύγιο πληρωμών και τη μείωση των ελλειμμάτων και της φτώχειας στις πατρίδες τους. Στη θέση της θετικής οικονομικής συμβολής του Καντάφι, η Αφρική αντιμετωπίζει τώρα μια Τρίπολη που μετατρέπεται σε ένα αποικιακό φυλάκιο, οχυρώνοντας υξμ αμερικανική στρατιωτική διοίκηση στην Αφρική και μια νέα ώθηση στην ενίσχυση των στρατιωτικών δεσμών της με τους ιμπεριαλιστές.

Ωστόσο, πέρα ​​από το σημερινό εορτασμό της αυτοκρατορικής στρατιωτικής επιτυχίας τους στη Λιβύη, ο πόλεμος επιδεινώνει  την αποδυνάμωση των δυτικών οικονομιών μέσω της μετατόπισης των περιορισμένων εγχώριων πόρων για μισθούς σε παρατεταμένους πολέμους χωρίς αποφασιστικές νίκες. Οι συνεχείς κοινωνικές περικοπές και τα σκληρά προγράμματα λιτότητας που επιβάλλει η άρχουσα τάξη με το μαστίγιο δεν μπορούν να μπουν σε δεύτερη μοίρα με  ψεύτικες γιορτές για τη σοβινιστική μάζα προβάλλοντας "δημοκρατικές νίκες ενάντια σε τυράννους». Η απροκάλυπτη επιθετικότητα κατά της Λιβύης έχει αυξήσει τις ρωσικές, κινεζικές και της Βενεζουέλας ανησυχίες για την ασφάλεια. Η Ρωσία και η Κίνα θα ασκήσει βέτο σε οποιαδήποτε πρόταση κυρώσεων στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ   σχετικά με τη Συρία. Η Βενεζουέλα και η Ρωσία υπογράφουν νέες στρατιωτικές συμφωνίες συνεργασίας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, για την  ενίσχυση της στρατιωτικής άμυνας του Καράκας στον απόηχο της Λιβυκής εισβολή.

Για όλους η ευφορία της άρχουσας τάξης και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, για τη «νίκη» επί της Λιβύη, της γκροτέσκας και εγκληματικής καταστροφής της Λιβυκής κοσμικής κοινωνίας και η συνεχιζόμενη κτηνωδία ενάντια στους  μαύρους Λίβυους, δεν μπορεί να λύσει τη βαθιά οικονομική κρίση στην ΕΕ και ΗΠΑ. Δεν επηρεάζει τα αυξανόμενα ανταγωνιστικά  πλεονεκτήματα της Κίνας σε σχέση με τους δυτικούς ανταγωνιστές της. Δεν τερματίζει την απομόνωση των  ΗΠΑ-Ισραήλ που βρίσκονται αντιμέτωποι με μια επικείμενη παγκόσμια αναγνώριση της Παλαιστίνης ως ανεξάρτητο κράτος. Η απουσία αλληλεγγύης των αριστερών δυτικών διανοουμένων προς τις ανεξάρτητες χώρες του Τρίτου Κόσμου, με την εμφανή  υποστήριξή τους στους μισθοφόρους "αντάρτες" είναι κάτι που αντισταθμίζεται από την εμφάνιση   μιας ριζοσπαστικής νέας γενιάς  αριστερών ακτιβιστών στη Νότια Αφρική, Χιλή ,  Ελλάδα,   Ισπανία,  Αίγυπτο,  Πακιστάν και αλλού. Πρόκειται για τη νεολαία, της οποίας  η αλληλεγγύη για τα   αντι-αποικιακά καθεστώτα βασίζεται σε δικές τους εμπειρίες σχετικές με την εκμετάλλευση, την «περιθωριοποίηση» (ανεργία) και την καταπίεση στις χώρες τους.

Είναι υπερβολικά αισιόδοξο να ελπίζω ότι ένα δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου θα μπορούσε να οργανωθεί για να ασκήσει δίωξεις σε ηγέτες του ΝΑΤΟ για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, για γενοκτονία κατά του λαού της Λιβύης; Μπορεί η βίαιη αντίθεση μεταξύ της διασπάθισης κονδυλίων για  ιμπεριαλιστικούς πολέμους   στο εξωτερικό και της αύξησης της λιτότητας στο εσωτερικό να οδηγήσει στην αναβίωση ενός αντιιμπεριαλιστικού κινήματος ειρήνης με αιτήματα την απόσυρση των  στρατευμάτων στο εξωτερικό και δημόσιες εγχώριες επενδύσεις για την απασχόληση, την υγεία και την εκπαίδευση για την εργατική και μεσαία τάξη;

Αν η καταστροφή  της Λιβύης σηματοδοτεί μια εποχή αναδεικνύοντας την ατιμία των δυνάμεων του ΝΑΤΟ, δημιουργείται επίσης μια νέα συνειδητοποίηση ότι οι άνθρωποι μπορούν να αγωνίζονται και να αντιστέκονται  για 6 μήνες σε μαζικές βομβιστικές επιθέσεις από όλες τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Ίσως όταν αυτό το ηρωικό παράδειγμα τους γίνει σαφές και η ομίχλη της προπαγάνδας των μέσων ενημέρωσης  αρθεί, μια νέα γενιά αναδυόμενων αγωνιστών μπορεί να δικαιώσει τη μάχη της Λιβύης, ως συνέχεια του αγώνα για την οριστική απελευθέρωση των αφρο-αραβικών και των ισλαμικών λαών από το ζυγό του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Ακτιβιστής

Το αλίευσα ΕΔΩ http://kafeneio-gr.blogspot.com/2011/09/blog-post_997.html