Το στοίχημα της Ρωσίας στην Ουκρανία-Κριμαία με φόντο και τη Μεσόγειο

 

 

Ρωσία: Νικητής και ηττημένος

του Σάββα Καλεντερίδη

Ήταν τα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που η Σοβιετική Ένωση, παρότι είχε χάσει το ένα πέμπτο του πληθυσμού της στις επικές μάχες εναντίον των μεραρχιών του Χίτλερ και ως συνέπεια της συμμετοχής της στον πόλεμο, κυρίως λόγω της υπεροχής του πολεμικού υλικού που χρησιμοποιούσε και των γρήγορων αντανακλαστικών της, κατελάμβανε τις Βαλτικές χώρες, την Πολωνία, την Ανατολική Γερμανία, την Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία, ενώ εγκαθιστούσε τη δική της επιρροή και στα Βαλκάνια, πλην Ελλάδος, με την Αυστρία να παραμένει ουδέτερη χώρα, κοινή συναινέσει.

Κυπριακό: Η ώρα της …τελικής λύσης, “φύλακες γρηγορείτε”!!!

Η φωτογραφία δείχνει καθαρά ποιος είναι ο στόχος. Το 1960 όλο το νησί ήταν ελληνικό. Το 1974 χάθηκε το 40%, τώρα θα χαθεί ολόκληρο.
Του Σάββα Καλεντερίδη
Στο άρθρο μας της Παρασκευής προαναγγείλαμε μια συνοπτική εκτίμηση καταστάσεως, για να συμβάλουμε κι εμείς στον προβληματισμό που -ελπίζουμε- θα αναπτυχθεί στην κυπριακή και ελλαδική κοινωνία των πολιτών. Σημειώνουμε ότι συμπεριλαμβάνουμε και την ελλαδική όχι μόνο γιατί το Κυπριακό είναι ένα εθνικό θέμα, αλλά γιατί το «μοντέλο» που θα αποδεχτούμε να εφαρμοστεί στην Κύπρο, μετ’ ου πολύ θα χτυπήσει και την πόρτα της Ελλάδας.

Θυσίες χωρίς σχέδιο και όραμα, θα πάνε χαμένες

Του Σάββα Καλεντερίδη

Το έχουμε γράψει σε προηγούμενο άρθρο μας. Οι Έλληνες ψηφοφόροι σε δυο διαδοχικές εκλογές που έγιναν μόλις πριν από ένα χρόνο, έδωσαν ξεκάθαρο μήνυμα στον πολιτικό κόσμο και τα κόμματα. Όχι αυτοδυναμίες, όχι μονοκομματικές κυβερνήσεις, κυβέρνηση συνεργασίας από εκείνους που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας από το 1981 και εντεύθεν.

Από τότε δηλαδή που ξεκίνησε το ξεχαρβάλωμα της χώρας, η διάλυση του κράτους, τα ανεύθυνα παιχνίδια εντυπώσεων με την εξωτερική πολιτική και την εθνική άμυνα, τα φθηνά δημαγωγικά πειράματα με τις αλήστου μνήμης κοινωνικοποιήσεις οργανισμών και τις λεγόμενες προβληματικές επιχειρήσεις, η εγκληματική παραχώρηση εξουσίας στους κομματικούς συνδικαλιστές, οι αλόγιστες παροχές με δανεικά κυρίως σε «ημέτερους», όλα αυτά, δηλαδή, που έβαλαν στα θεμέλια της χώρας τη βόμβα του υπερδιογκωμένου δημοσίου

Ομολογία ήττας από την Τουρκία: Το ΡΚΚ κυριαρχεί στο νομό Βαν και στην ΝΑ Τουρκία!

Ομολογία ήττας από την Τουρκία: Το ΡΚΚ κυριαρχεί στο νομό Βαν και στην ΝΑ Τουρκία!

Του Σάββα Καλεντερίδη

Δεν είναι λίγοι οι τομείς αλλά και οι φορές κατά τις οποίες οι προκαταλήψεις που επικρατούν στην Ελλάδα, δεν επιτρέπουν την ψύχραιμη ανάλυση και εκτίμηση των γεγονότων και των καταστάσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη στην περιοχή και έχουν άμεση σχέση με την ακεραιότητα ακόμα και με την επιβίωση της πατρίδας μας.

Ένα από τα ζητήματα που οι προκαταλήψεις δεν επιτρέπουν την ψύχραιμη ανάλυση και προσέγγισή του, είναι το Κουρδικό. Το τραύμα που έχει αφήσει στην ελληνική δημόσια διοίκηση αλλά και στον πολιτικό κόσμο η κρίση που αναγκάστηκε να διαχειριστεί η κυβέρνηση Σημίτη, με την έλευση του Οτζαλάν στην Ελλάδα, η άκρως ταπεινωτική έως προδοτική παράδοσή του στους Τούρκους και τα όσα επακολούθησαν, δημιούργησαν μια κατάσταση που έχει όλα τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου.

Όσο η Κύπρος και η Ελλάδα παλεύουν στα άγρια κύματα των μνημονίων, Τουρκία και Αίγυπτος ετοιμάζουν την "Ισλαμική Χατζάρα της Μεσογείου"!!!

Η "ισλαμική χατζάρα της Μεσογείου", το νέο σχέδιο του Νταβούτογλου, φίλου και αδελφού του κ. Αβραμόπουλου

Tουρκία και Αίγυπτος κινούνται από κοινού, για την ακύρωση της συμφωνίας οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας Κύπρου -Αιγύπτου, του 2003, με βάση το άρθρο "Η Χατζάρα της Μεσογείου", του Μπουλέντ Έραντατς

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ο Μπουλέντ Έραντάτς (Bülent Erandaç), αρθρογράφος της τουρκικής εφημερίδας Τακβίμ (Takvim), σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στις 11 Μαρτίου με τίτλο «Η Χατζάρα της Μεσογείου», αναφέρει τα εξής:

«Η αλλαγή που ξεκίνησε με την Αραβική Άνοιξη, που επηρεάζει καθοριστικά τα καθεστώτα ση Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική, άρχισε να δρομολογεί εξελίξεις που οδηγούν σε κατάρρευση τις ισορροπίες που είχαν παγιωθεί στη λεκάνη της Μεσογείου.

Προχθές έλαβε χώρα μια σημαντική εξέλιξη, που θα αλλάξει τη μοίρα της Μεσογείου.

Το στρατηγικό παιχνίδι που παίζει η Τουρκία στην πλάτη των μουσουλμάνων της Θράκης: Τα κοιτάσματα του Μπάμπουρα και το μισό Αιγαίο

Η στρατηγική της Τουρκίας που κρύβεται πίσω από το παιχνίδι που παίζει στην πλάτη των μουσουλμάνων στη Θράκη

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η Τουρκία, αν και διαθέτει -ή ισχυρίζεται ότι διαθέτει- τουρκικές μειονότητες σε περισσότερες από δέκα πέντε χώρες, μέχρι στιγμής μόνο δυο από αυτές έχει περιλάβει σε έναν γεωπολιτικό σχεδιασμό με ιδιαίτερες πτυχές που σχετίζονται και με το ζήτημα της εκμετάλλευσης ενεργειακών πηγών αλλά και της μεταφοράς ενεργειακών αγαθών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη κεντρικής στρατηγικής και αντίστοιχων πολιτικών, με την εφαρμογή των οποίων οι μειονότητες θα μετατρέπονταν σε πολύτιμα εργαλεία στα χέρια της Άγκυρας, για την επίτευξη των γεωπολιτικών και των πολιτικών στόχων που είχε θέσει το τουρκικό κράτος.

Ο Ανδρέας, οι βάσεις και το μνημόνιο

του Σάββα Καλεντερίδη

Όλοι, εκτός της στενής ομάδας του ΓΑΠ, αποδέχονται ότι η Ελλάδα υποδουλώθηκε στο μνημόνιο με μεθοδεύσεις της κυβέρνησης του ΓΑΠ. Το γιατί, δεν είναι της ώρας.

Και από τη στιγμή που υποδουλωθήκαμε, δεν μπορούμε να μιλάμε για διαπραγμάτευση. Δεν έγινε καμία.Τώρα η Ελλάδα είναι χειροπόδαρα δεμένη και πρέπει να απελευθερωθεί. Το θέμα είναι πως! Ο ένας τρόπος είναι η επαναδιαπραγμάτευση. Ο άλλος η ανατροπή του μνημονίου.
Η άποψή μας είναι ότι πολλοί καιροσκόποι, που η μοναδική τους δουλειά χρόνια τώρα είναι η κατανάλωση κομματικών κονδυλίων που παίρνουν από το κράτος, το οποίο κατά τα άλλα πολεμούν, τζογάρουν και παίζουν με τα συναισθήματα του λαού, μιλώντας για ανατροπή και ακύρωση του μνημονίου, με σκοπό να πάρουν ψηφαλάκια. Μετά, αφού τα πάρουν, θα κάνουν ό,τι έκανε ο Ανδρέας, που έδιωξε τις αμερικανικές βάσεις, οι οποίες όμως τελικά έμειναν, μετά από συμφωνία που έγινε σε "μηδενική βάση".

Α, και να μην ξεχνάμε ότι εκείνα τα χρόνια, αυτοί ήταν τα μόνιμα δεκανίκια του μεγάλου Ανδρέα, με τους οπαδούς του οποίου βροντοφώναζαν όλοι μαζί και ρυθμικά το "Έξω οι βάσεις του θανάτου" και το "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο". Το ζητούμενο λοιπόν είναι να διδαχτούμε όλοι μας από τους καιροσκοπισμούς και τις ανεύθυνες επιλογές του παρελθόντος -αλήθεια πόσο εύκολα ξεχνάει αυτός ο λαός!!!- και να βρούμε τη χρυσή τομή. Ποια είναι;

-Σκληρή και παραδειγματική τιμωρία εκείνων που μας έβαλαν στο ΔΝΤ-Μνημόνιο

-Επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου

-Ταχύς εκσυγχρονισμός του ελληνικού κράτους

-Λήψη άμεσων αναπτυξιακών μέτρων

-Άμεση αναμόρφωση της παιδείας και του εκπαιδευτικού συστήματος

Κατά τα άλλα, όσοι τζογάρουν και παίζουν με τη "φωτιά" της ανατροπής του μνημονίου, δεν θα καούν μόνο οι ίδιοι, αλλά θα κάψουν και την ήδη τσουρουφλισμένη Ελλάδα. Δεν το ευχόμαστε, αλλά το "έξω από το μνημόνιο", θα αποδειχτεί πολύ σύντομα πιο ανεύθυνο και πιο οπορτουνιστικό από το "λεφτά υπάρχουν". Ελπίζουμε να μην αποδειχτεί το ίδιο καταστροφικό.Αυτά τα ολίγα προς στιγμήν...

infognomonpolitics
Το αλίευσα ΕΔΩ

Ποια θα είναι τα ΝΑ σύνορα της Τουρκίας;

Του Σάββα Καλεντερίδη

Τις προηγούμενες ημέρες (4-5 Απριλίου) ο πρόεδρος του αυτόνομου Κουρδιστάν, Μεσούντ Μπαρζανί, πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Ουάσιγκτον, όπου είχε προγραμματισμένη συνάντηση στο Λευκό Οίκο με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Τζων Μπάιντεν, ο οποίος γνωρίζει αρκετά καλά τα ζητήματα της Μέσης Ανατολής και το Κουρδικό.
Το ενδιαφέρον είναι ότι στη συνάντηση παρεβρέθη και ο ίδιος ο πρόεδρος Ομπάμα, παρότι αυτό δεν ήταν προγραμματισμένο, ενώ στο επίσημο ανακοινωθέν της συνάντησης αναφέρθηκε ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα και ο Αντιπρέοδρος Μπάιντεν, στη συνάντηση με τον Μεσούντ Μπαρζανί επιβεβαίωσαν τις ιστορικές σχέσεις και τους στενούς δεσμούς των ΗΠΑ με την περιφερειακή διοίκηση του Βορείου Ιράκ και τον κουρδικό λαό, στα πλαίσια της στρατηγικής συμμαχίας με το ομοσπονδιακό, δημοκρατικό ενιαίο Ιράκ. Επίσης, στο ανακοινωθέν αναφέρεται ότι ο Ομπάμα και ο Μπάιντεν, υποστηρίζουν τη συνέχιση της πολιτικής του Μπαρζανί στη χώρα του, στα πλαίσια του συντάγματος του Ιράκ.

Για να γίνει αντιληπτό το επίπεδο της επίσκεψης, να υπογραμμίσουμε ότι απονεμήθηκαν στον Μπαρζανί τιμές αρχηγού κράτους, ενώ πριν τη συνάντηση με τον Ομπάμα, ο Μπάιντεν παρεχώρησε γεύμα εργασίας στον Μπαρζανί και την ακολουθία του, στο οποίο συζητήθηκε μεταξύ άλλων η επέκταση και ο εμπλουτισμός των δραστηριοτήτων του προξενείου των ΗΠΑ στην Ερμπίλ, από το οποίο οι Κούρδοι ζητούν να τους παραχωρείται η σχετική θεώρηση εισόδου (βίζα) για τις ΗΠΑ. Να σημειωθεί ότι λίγες ημέρες πριν την επίσκεψη Μπαρζανί στις ΗΠΑ, ο σύμβουλος του πρώην προέδρου Μπους, Τζον Χάννα, σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο έγκριτο περιοδικό Foreign Policy, ζητούσε από τη διοίκηση Ομπάμα να δώσει περισσότερη σημασία στους Κούρδους, και την παραχώρηση αρμοδιότητας στο αμερικανικό προξενείο στην Ερμπίλ θεώρησης εισόδου στους Κούρδους, για να μην υποχρεώνονται να τη ζητούν από τις διπλωματικές αρχές των ΗΠΑ στη Βαγδάτη και την Τουρκία!

Την προηγούμενη ημέρα ο Μπαρζανί είχε συναντηθεί με τον Υπουργό Αμύνης Λέων Πανέτα και με τον Υφυπουργό Εξωτερικών, Μπιλ Μπερνς, συνάντηση στην οποία συμμετείχε και η ίδια η Υπουργός Εξωτερικών, κυρία Χίλλαρυ Κλίντον, σύμφωνα με τη δήλωση του εκπροσώπου του αμερικανικού ΥΠΕΞ, Μαρκ Τόνερ.

Μπορεί όλα τα παραπάνω να έχουν την αξία τους, όμως η ουσία της επίσκεψης Μπαρζανί, εκτός της συνάντησης που είχε με τον πρόεδρο και το διοικητικό συμβούλιο του Εμπορικού Επιμελητηρίου των ΗΠΑ και τον πρόεδρο του πετρελαϊκού γίγαντα Exxon Mobil, Rex W. Tillerson, ο οποίος δήλωσε ότι θα η εταιρεία του θα παραμείνει πιστή στις συμφωνίες που υπέγραψε με την κουρδική διοίκηση και ότι η Exxon Mobil θα συνεχίσει τη δραστηριότητά της στο Κουρδιστάν, ήταν στην ομιλία που έκανε ο Κούρδος πρόεδρος στο Washington Institute.
Στην ομιλία του ο Μπαρζανί, αλλά και στις απαντήσεις που έδωσε στις σχετικές ερωτήσεις που του έγιναν, ανέφερε ξεκάθαρα ότι σε περίπτωση που δεν λυθούν τα προβλήματα με την κατανομή των εσόδων από τα πετρέλαια (η Βαγδάτη δεν έχει καταβάλλει έσοδα 1,5 δις δολαρίων στην κουρδική διοίκηση τον τελευταίο χρόνο), στη βάση της υπάρχουσας συμφωνίας, και αν δεν αρθούν τα προσκόμματα που βάζουν τα τελευταία έξι χρόνια οι κυβερνήσεις του Ιράκ και η τελευταία κυβέρνηση Μαλίκι στην εφαρμογή του άρθρου 140 του Συντάγματος, τότε η μόνη επιλογή που μένει είναι το δημοψήφισμα, για να αποφασίσει ο λαός για την τύχη της Περιφέρειας Κιρκούκ, στην οποία και βρίσκονται τα περισσότερα κοιτάσματα πετρελαίου αρίστης ποιότητος.

Επίσης, ο Μπαρζανί, ερωτώμενος για το Κουρδικό που συνεχίζει να παραμένει άλυτο στην Τουρκία, είπε: ‘Αναμφίβολα, στην Τουρκία υπάρχουν σοβαρές εξελίξεις. Όμως, είναι σίγουρο ότι δεν είναι δυνατόν να λυθεί το Κουρδικό με τη βία ούτε στην Τουρκία ούτε στις άλλες περιοχές που υπάρχει. Υπό την έννοια αυτή, όπως οι Κούρδοι δεν μπορούν να πετύχουν τίποτε με τη βία, έτσι δεν μπορούν να εξολοθρευτούν και να εξαφανιστούν με τη βία. Άρα, το πρόβλημα μπορεί να λυθεί μόνο με ειρηνικά μέσα. Εμείς δεν θέλουμε να χύνεται άλλο αίμα, είτα αυτό είναι κουρδικό, είτε τουρκικό, αραβικό, ιρανικό. Θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά με τους γείτονές μας. Όσον αφορά το ΡΚΚ, η ιστορία έδειξε ότι δεν μπορεί να λυθεί το πρόβλημα αυτό με τον πόλεμο και τη βία. Σε περίπτωση που η τουρκική κυβέρνηση και το ΡΚΚ επιλέξουν το δρόμο της ειρήνης, είμαστε έτοιμοι να βοηθήσουμε σ’ αυτήν την κατεύθυνση. Αν όμως οποιαδήποτε πλευρά επιλέξει τη βία, εμείς δεν θα συμμετέχουμε, δεν θα γίνουμε μέρος της κρίσης».

Δηλαδή, με άλλα λόγια, ευρισκόμενος σε επίσημη επίσκεψη στην Ουάσιγκτον και αφού συναντήθηκε και συνομίλησε επί δίωρο με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και άλλο τόσο με τον Αντιπρόεδρο και τους Υπουργούς Εξωτερικών και Αμύνης, ο πρόεδρος του αυτόνομου Κουρδιστάν, Μεσούντ Μπαρζανί, στην καρδιά του αμερικανικού κατεστημένου είπε ότι αργά ή γρήγορα θα προσαρτήσει το Κιρκούκ στην επικράτεια Κουρδιστάν, επιλέγοντας την οδό της ανεξαρτησίας, ενώ ταυτόχρονα δήλωσε ξεκάθαρα προς την Άγκυρα ότι δεν έχει άλλο δρόμο, από το να επιλέξει την πολιτική λύση του Κουρδικού, αφού το ΡΚΚ είναι ανίκητο, όπως υπογράμμισε ο ίδιος, και ότι δεν πρόκειται να συμμετέχει σε επιχειρήσεις εναντίον του ΡΚΚ, που σημειωτέον εδρεύει στη δική του επικράτεια, αυτήν του αυτόνομου Κουρδιστάν!

Μια ημέρα μετά τις δηλώσεις Μπαρζανί, που προκάλεσαν αμηχανία και έντονο προβληματισμό στην Άγκυρα, αφού έγιναν στην Ουάσιγκτον, ο πρόεδρος του κουρδικού Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP), Σελαχατίν Ντεμιρτάς, σε συνέντευξη στη δημοσιογράφο Νεσέ Ντιουζέλ, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ταράφ, έθεσε το πλαίσιο της πολιτικής λύσης που θα διεκδικήσει κατά τις συνομιλίες που πρόκειται να γίνουν το επόμενο διάστημα, αφού η κυβέρνηση Ερντογάν απέκλεισε κάθε άλλο συνομιλητή για το εν λόγω θέμα.

Για να έχουμε πιο σαφή εικόνα, καλό είναι να διαβάσουμε τί ακριβώς είπε ο Ντεμιρτάς:

Ερώτηση: Τί λύση θέλει το Ιμραλί;
Απάντηση: Ο Οτζαλάν, ήθελε μια λύση στα πλαίσια της ενότητας της Τουρκίας. Πρότεινε τη λύση της αυτονομίας, που υποστηρίζουμε κι εμείς. Στην πραγματικότητα, το Ιμραλί προέβλεψε τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή πολύ πριν το κράτος».
Ερώτηση: Πως τις προέβλεψε;
Απάντηση: Με τη διαμεσολάβηση των δικηγόρων του έστειλε αρκετές επιστολές στον Πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, λέγοντας “Σας απευθύνω έκκληση. Η Μέση Ανατολή αποσταθεροποιηθεί και το Κουρδικό θα μετατραπεί σε παγκόσμιο πρόβλημα. Τότε δεν θα είναι τόσο εύκολο να λυθεί όπως σήμερα. Ας το λύσουμε άμεσα. Εμείς θέλουμε να ζήσουμε μαζί. Θέλω να προσφέρω στη λύση όσο είμαι ακόμα ζωντανός. Ας συζητήσουμε μαζί για τη λύση.
Ερώτηση:Είπε ο Οτζαλάν ότι το Κουρδικό θα ξεφύγει και από πρόβλημα της Τουρκίας θα γίνει παγκόσμιο πρόβλημα;
Απάντηση: Βεβαίως. Και τότε θα είναι πολύ πιο δύσκολη η επίλυσή του. Ο Οτζαλάν είχε πει ότι “το πρόβλημα αυτό μαζί μου θα λυθεί στα πλαίσια των συνόρων της Τουρκίας. Αν όμως ξεσπάσουν οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή, τότε το ζήτημα θα έχει ξεπεράσει κι εμένα κι εσάς τους ίδιους”. Αυτές ήταν οι προειδοποιήσεις του. Τώρα αν διαμελιστεί το Ιράκ, αν γίνει πόλεμος στο Ιράν, αν ξεσπάσουν εθνοτικές και θρησκευτικές συγκρούσεις στην περιοχή, τότε κανείς δεν μπορεί να πει που θα οδηγηθούν τα πράγματα.
Ερώτηση:Πιστεύετε ότι φθάσαμε σε σημείο να επαναχαραχτούν τα σύνορα στη Μέση Ανατολή;
Απάντηση: Τα σύνορα που χάραξαν με τη βία οι Άγγλοι πριν εκατό χρόνια, έχουν ξεπεραστεί. Υπάρχει ένα Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ, που μπορεί να ανακηρύξει την ανεξαρτησία του ανά πάσα στιγμή. Επίσης, υπάρχει δυνατότητα να ιδρυθεί ένα αυτόνομο Κουρδιστάν στη Συρία. ... Στο Ιράν υπάρχει ήδη η Περιφέρεια Κουρδιστάν. ... Τελικά, αυτές οι εξελίξεις θα έχουν ως αποτέλεσμα τα ΝΑ σύνορα της Τουρκίας να είναι η γραμμή από το Ίγντιρ-Αραράτ μέχρι το Χατάυ-Αλεξανδρέττα. Η Τουρκία θα συνορεύει προς Νότον μόνο με το Κουρδιστάν και όχι με τη Συρία!

Αυτά είπε ο Μπαρζανί στις ΗΠΑ, αυτά είπε και ο Ντεμιρτάς στην Τουρκία. Οι εξελίξεις τρέχουν και ενώ η Ελλάδα έχει ανάγκη από πολιτικά μυαλά και ηγεσία αντάξια των περιστάσεων, εμείς περί άλλων τυρβάζομεν. Ας ελπίσουμε ότι έστω και τώρα, θα βρεθούν άξιοι ηγέτες να διαχειριστούν τις σοβαρές εξελίξεις που έχουν δρομολογηθεί!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Δημοκρατία της Κυριακής

infognomonpolitics
Το αλίευσα ΕΔΩ

Η Τουρκία εκδημοκρατίζεται ή δουλεύει τον κόσμο;

του Σάββα Καλεντερίδη

Η Τουρκία από τις 4 Σεπτεμβρίου 1919, που διεξήχθη το Συνέδριο της Σεβάστειας, μέχρι τις 14 Μαΐου 1950, που διεξήχθησαν οι εκλογές που κέρδισε το Δημοκρατικό Κόμμα (Demokrat Parti) του Αντνάν Μεντερές, διοικήθηκε από το ίδιο το κράτος, το οποίο μάλιστα ίδρυσε και ένα κόμμα, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), για να δικαιολογεί τον τίτλο Δημοκρατία. Όλα αυτά τα χρόνια, το τουρκικό κράτος χειρίστηκε τις εσωτερικές και εξωτερικές του υποθέσεις χωρίς αντιπολίτευση ή πολιτικό διάλογο, αφού απαγορευόταν η ίδρυση οποιουδήποτε κόμματος, φορέα ή και συλλόγου, ο οποίος θα μπορούσε να επιδείξει οποιαδήποτε πολιτική ή και πολιτιστική δραστηριότητα. Όλα αυτά τα χρόνια, στο σχεδιασμό και την άσκηση της πολιτικής πρωταρχικό και κύριο λόγο έπαιζε η άποψη του Μουσταφά Κεμάλ (μέχρι το 1938) και του Ισμέτ Ινονού και τα «εθνικά» κριτήρια που είχαν τεθεί εξ αρχής, που ήταν αποκλειστικά τα εθνικά συμφέροντα και η ενότητα του τουρκικού έθνους κράτους.

Όλα αυτά τα χρόνια, για την εξυπηρέτηση αυτής της πολιτικής, αναπτύχθηκαν δομές, συνήθειες και παράδοση στο εσωτερικό και τα έγκατα του τουρκικού κράτους, που επηρέαζαν και συνεχίζουν να επηρεάζουν τις εκλεγμένες κυβερνήσεις που ασκούν την εξουσία στην Τουρκία. Τα γεγονότα του 1955, οι απελάσεις του 1964, τα σχέδια και τελικά η εισβολή στην Κύπρο, η σφαγή των αγνοουμένων της Κύπρου, τα σχέδια για διαμελισμό του Αιγαίου, το κάψιμο 4000 κουρδικών χωριών, οι δολοφονίες χιλιάδων αμάχων Κούρδων, ήταν πολιτική που αποφασίστηκε στα έγκατα του κράτους, και οι εκλεγμένες κυβερνήσεις απλά τις εφάρμοσαν. Το ίδιο μπορούμε να πούμε για την πολιτική που ασκεί η Τουρκία στη Θράκη, που παραμένει αναλλοίωτη ανεξάρτητα με το ποιο κόμμα και ποια κυβέρνηση κυβερνά.

Επίσης, πρέπει να σημειώσουμε ότι η κατάσταση αυτή επηρέασε τα πολιτικά και κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά της τουρκικής κοινωνίας, η οποία ακριβώς επειδή αγιοποίησε το τουρκικό κράτος και τα «εθνικά» κριτήρια και στόχους που υπηρετούσε και συνεχίζει να υπηρετεί, έγινε πολλές φορές υποστηρικτής και άβουλο όργανο του κράτους. Όργανο και εργαλείο σε βάρβαρες πολιτικές που εφαρμόστηκαν εναντίον των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, που ανέκαθεν αποτελούσαν απειλή και θανάσιμο κίνδυνο για τα «εθνικά» συμφέροντα και για το αδιαίρετο και αδιάσπαστο της ενότητας του έθνους και του κράτους, όπως ορίζει το ρατσιστικό και εξόχως αντιδημοκρατικό σύνταγμα της Τουρκίας.

Για τη συντριπτική πλειοψηφία των Τούρκων, ισλαμιστών, εθνικιστών και αριστερών, η έννοια της δημοκρατίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ανθρώπινη ζωή και άλλες έννοιες και αρχές που λειτουργούν ως αξιακά πρότυπα και καθορίζουν τη φυσιογνωμία των κοινωνιών του πολιτισμένου κόσμου, είναι λεπτομέρειες που δεν πρέπει να απασχολούν κανέναν, ειδικά όταν έρχονται σε αντίθεση με την υπέρτατη αρχή, που είναι τα «εθνικά» συμφέροντα και το αδιαίρετο και αδιάσπαστο της ενότητας του έθνους και του κράτους. Ιδιαίτερα αυτή τη διάσταση φαίνεται να ξεχνούν πολλοί Έλληνες πολιτικοί και πολιτικά κόμματα, όταν επιχειρούν να βρουν συνομιλητές στην Τουρκία για την πολυπόθητη πραγμάτωση της ελληνοτουρκικής φιλίας!

Τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του τουρκικού κράτους αναδείχθηκαν με όλη τους τη μεγαλοπρέπεια τη δεκαετία του 1990, και επηρέασαν όλες τις κυβερνήσεις αλλά και το σύνολο της κοινωνίας, όταν απέκτησε το χαρακτήρα άμεσης εθνικής απειλής το Κουρδικό και το ενδεχόμενο να αυξήσει η Ελλάδα τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ., κίνηση που απέκλειε οποιαδήποτε δυνατότητα διεκδίκησης της Τουρκίας στο Αιγαίο, την Κρήτη και το Καστελόριζο. Γι’ αυτό δεν δυσκολεύτηκε καθόλου ο Τουργκούτ Οζάλ, ο Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, η Τανσού Τσιλέρ, ο Μπουλέντ Ετζεβίτ και ο Μεσούτ Γιλμάζ να συνεργαστούν άψογα με το παρακράτος και τη μαφία, για να εξουδετερώσουν με δολοφονίες, βόμβες, πυρκαγιές και ηρωίνη τις όποιες «εθνικές» απειλές εμφανίζονταν στον ορίζοντα.

Ο τουρκικός στρατός όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο πιο ισχυρός θεματοφύλακας της κληρονομιάς του Μουσταφά Κεμάλ και εξ αυτού του ρόλου δεν δίσταζε να προβαίνει σε οποιαδήποτε πράξη για τη χειραγώγηση της πολιτικής ζωής στην Τουρκία. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που δια του ΑΚΡ και του Ταγίπ Ερντογάν ήλθε στο προσκήνιο το πολιτικό Ισλάμ, που αντλεί σημαντικό μέρος της δύναμής του από τη μυστική αδελφότητα του Γκιουλέν, ο οποίος, σημειωτέον, παραμένει εδώ και μια δεκαπενταετία στις ΗΠΑ, για λόγους ...υγείας!

Οι μηχανισμοί που ήλεγχε ο στρατός, που αποτελούν μέρος του κράτους και του λεγόμενου βαθέος κράτους, προσπάθησαν να εξουδετερώσουν με κάθε τρόπο την απειλή που άκουγε στο όνομα Ερντογάν και ΑΚΡ. Αυτούς ακριβώς τους μηχανισμούς άρχισε να ξηλώνει ο Ενρτογάν, φθάνοντας μέχρι το σημείο να προφυλακίσει τον πρώην αρχηγό ΓΕΕΘΑ, Ιλκέρ Μπασμπούγ, ο οποίος για ένα διάστημα, συντόνιζε τη δράση νόμιμων και παράνομων μηχανισμών εναντίον της κυβέρνησης, γι’ αυτό και κατηγορείται για συμμετοχή και διοίκηση ένοπλης τρομοκρατικής οργάνωσης.

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν ο Ερντογάν και το κυβερνητικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης με τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις που διεξάγουν τα τελευταία χρόνια στις τάξεις των ενόπλων δυνάμεων και στους μηχανισμούς του τουρκικού κράτους, επιδιώκει να οδηγήσει στο δρόμο του πραγματικού εκδημοκρατισμού την Τουρκία, αλλάζοντας τους μηχανισμούς, τα έγκατα και την παράδοση του τουρκικού κράτους.

Επίσης ένα άλλο -αλληλένδετο- ερώτημα που τίθεται είναι αν μετά από αυτές τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις το τουρκικό κράτος και οι μηχανισμοί του έχουν αλλάξει συμπεριφορά και έχουν χάσει τη δυνατότητα να σκοτώνουν, να λεηλατούν, να δολοφονούν και να βάζουν φωτιές στα δάση γειτονικών χωρών.

Την απάντηση τη δίνουν τα ίδια τα γεγονότα.

Σύσσωμα τα μέλη της τουρκικής κυβέρνησης, ακόμα και ο Εγεμέν Μπαγίς, που υποτίθεται ότι κρατεί τα προσχήματα ως υπεύθυνος επί των ευρωπαϊκών υποθέσεων υπουργός, επιτίθεται με λύσσα εναντίον της Γαλλίας, υπερασπιζόμενη ένα έγκλημα που οι ίδιοι γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα ότι διέπραξαν οι προγονοί τους: τη Γενοκτονία των Αρμενίων και όχι μόνο. Στις προσπάθειες αυτές ακολουθούν συσπειρωμένοι και κατά πόδας, οι διανοούμενοι, οι δημοσιογράφοι, τα ΜΜΕ, τα κόμματα -πλην του Κουρδικού BDP, οι μαζικές οργανώσεις και σύσσωμη η τουρκική κοινωνία, από την άκρα δεξιά μέχρι την αριστερά.

Επίσης, η τουρκική κυβέρνηση, τη στιγμή που έβαλε στη φυλακή όλους εκείνους που εστράφησαν εναντίον της, δεν άγγιξε κανένα από τα πρόσωπα και τους μηχανισμούς που ευθύνονται για τις πυρπολήσεις χιλιάδων κουρδικών χωριών και για τις δολοφονίες χιλιάδων αμάχων Κούρδων. Αντιθέτως, αντί να φυλακίζει τους δολοφόνους, συλλαμβάνει και φυλακίζει κατά χιλιάδες τους Κούρδους πολιτικούς, επειδή απειλούν τα «εθνικά» συμφέροντα και το αδιαίρετο και αδιάσπαστο της ενότητας του έθνους και του κράτους.

Τέλος, όπως αποδεικνύεται από την αποδεδειγμένη εμπλοκή των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών πολύ πρόσφατα σε πολιτικές δολοφονίες και τρομοκρατικές πράξεις στο Ιράκ και τη Συρία, είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι η Τουρκία βαδίζει στο δρόμο ενός εκδημοκρατισμού αλά τούρκα, όπου όταν θίγονται τα συμφέροντα της Τουρκίας, οι μηχανισμοί του κράτους θα συνεχίζουν να σκοτώνουν, να τοποθετούν βόμβες και να πυρπολούν, με τις κυβερνήσεις, τα κόμματα και το λαό να παραμένουν συσπειρωμένοι στη βαρβαρότητα που αναδύεται από το λυσσασμένο τρόπο που υπερασπίζονται μια ανύπαρκτη αδιαίρετη, αδιάσπαστη ενότητα του τουρκικού έθνους και κράτους.

Κυριακάτικη ΔημοκρατίαΠηγή: Infognomon Politics

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ελλάδα και Κύπρος κινδυνεύουν με διαμελισμό μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ (2)

Εκτός κι αν...

Του Σάββα Καλεντερίδη

Στο άρθρο μας που δημοσιεύθηκε στην Δημοκρατία της Παρασκευής, αναφερθήκαμε στο ιστορικό των γεωπολιτικών εξελίξεων που τείνουν να μετατρέψουν τη λεκάνη της ΝΑ Μεσογείου σε μια ισλαμική θάλασσα, που θα περιβάλλεται από ισλαμικά κράτη που θα οικοδομηθούν με πρότυπο και υπό την επιρροή της Τουρκίας.

Το γεγονός αυτό, αναβαθμίζει το ρόλο της Τουρκίας, που εκτός από πρότυπο χρησιμοποιείται περίπου και ως τοποτηρητής της Ουάσιγκτον στον ισλαμικό κόσμο της ΝΑ Μεσογείου, η οποία αποτελεί μαζί με το Ισραήλ το μόνο παράγοντα σταθερότητας, αφού Ελλάδα και Κύπρος περιθωριοποιούνται, υπό το βάρος της βαθύτατης οικονομικής -και όχι μόνον- κρίσης από την οποία κλυδωνίζονται συθέμελα.

Είπαμε λοιπόν ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι εξαιρετικά δύσκολο για Ελλάδα και Κύπρο να υπερασπιστούν τον ελληνικό χώρο στη γραμμή Θράκη-Αιγαίο-ΝΑ Μεσόγειο, και κινδυνεύουν να συνθλιβούν μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, που επιχειρούν να παίξουν ηγεμονικό ρόλο στην περιοχή, η κάθε μια για δικό της λογαριασμό, σχεδιασμό και λόγο.

Αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι η είσοδος της Κύπρου στην Ε.Ε. αποτελούσε μια πολιτική ή για την ακρίβεια γεωπολιτική απόφαση των Βρυξελών, με την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση επεξέτεινε τα σύνορα και άρα τα συμφέροντά της μέχρι τις ακτές της Συρίας, του Λιβάνου, του Ισραήλ, της Γάζας και της Αιγύπτου, η μοναδική ελπίδα που είχαμε να στηρίξουμε τις ελπίδες μας για προάσπιση και θωράκιση των συμφερόντων μας, μετά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρωζώνη και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, δείχνει προς το παρόν να εξανεμίζεται.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, και με τη Ρωσία να εξοβελίζεται από τη ΝΑ Μεσόγειο μετά την επικείμενη κατάρρευση της Συρίας, Ελλάδα και Κύπρος βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα ζωτικής σημασίας γεωπολιτικό πρόβλημα, το οποίο γίνεται ακόμα πιο δυσεπίλυτο, αν σκεφθεί κανείς ότι τα τελευταία χρόνια έγιναν με μεθοδικό τρόπο τα εξής:

Η Ελλάδα αποδυναμώθηκε γεωπολιτικά, αφού με την ανατροπή Καραμανλή υποχρεώθηκε περίπου με βίαιο τρόπο να εγκαταλείψει την πολιτική της προσέγγισής της με τη Ρωσία, που έδινε ένα κάποιο διέξοδο στην ασφυκτική και πνιγηρή κατάσταση που τείνει να δημιουργηθεί για τα ελληνικά συμφέροντα στη γραμμή Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος-ΝΑ Μεσόγειο.

Με την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ και τον Γεώργιο Παπανδρέου, το 2009, και την τοποθέτηση σε κρίσιμα πόστα της κυβέρνησής του προσώπων της απολύτου εμπιστοσύνης του, που σε αγαστή ομολογουμένως συνεργασία και συντονισμό από τον ίδιο εκινούντο σε πλήρη εναρμόνιση με τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον που αναφέρθηκαν παραπάνω, η Ελλάδα οδηγήθηκε σε πλήρη περιθωριοποίηση.

Πρώτα λεηλατήθηκαν τα τελευταία κεφάλαια από τα -δανεικά- χρήματα που άφησε στα ταμεία η κυβέρνηση Καραμανλή. Στη συνέχεια, και αφού η Ελλάδα δεν δανείστηκε τα χρήματα που μπορούσε από τις αγορές με ευνοϊκούς όρους, ακολούθησε ο διασυρμός και η λοιδορία της Ελλάδος και των Ελλήνων, ενώ είχε προηγηθεί η τοποθέτηση του κ. Γεωργίου, πρώην στελέχους του ΔΝΤ, ο οποίος υπό την νέα (;) του ιδιότητα, ως επικεφαλής της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, σύμφωνα με τις κατηγορίες του εισαγγελέα, «μαγείρεψε» σκόπιμα τα στοιχεία, για να διογκωθεί το έλλειμμα της Eλλάδας τεχνηέντως στο 15,4%, ώστε να είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της Iρλανδίας και η Eλλάδα να αναγκαστεί να καταφύγει στο ΔΝΤ και να λάβει σκληρά μέτρα, που θα οδηγούσαν στην πλήρη καταστροφή την ελληνική οικονομία.

Σε δεύτερη φάση, και ενώ η Ελλάδα κατ’ ουσίαν είχε ήδη υποδουλωθεί στους δανειστές της, οι οποίο σημειωτέον είναι οι ενορχηστρωτές και οι σχεδιαστές του γεωπολιτικού σκηνικού της ΝΑ Μεσογείου, μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο διάλυσης του ελληνικού κράτους, μέσω της εξαθλίωσης των δημοσίων υπαλλήλων και της εφεδρείας, αντί ενός καλά μελετημένου επανασχεδιασμού του ελληνικού κράτους, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε την απόλυση 200 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων.

Σε τρίτη φάση ακολούθησε με σχέδιο η αποδόμηση και το ξεχαρβάλωμα των ένδοξων ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, με δηλώσεις περί αντιπαραγωγικών αξιωματικών, με περικοπές επιδομάτων των ιπταμένων των μαχητικών αεροσκαφών, που κυριολεκτικά σηκώνουν στις πλάτες τους τη γεωπολιτική πίεση που δέχεται η Ελλάδα ένεκα του προαναφερθέντος σχεδιασμού. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ακολούθησε o «κίνδυνος του πραξικοπήματος» που επικαλέστηκε ο πρωθυπουργός στις Κάνες, ο αποκεφαλισμός του συνόλου της ηγεσίας των ΕΔ, και η θέσπιση του χαφιεδισμού οριζοντίως και καθέτως στις τάξεις των ΕΔ από τον κ. Μπεγλίτη, μια ενέργεια βάζει δυναμίτη στα θεμέλια του στρατού, αφού καταλύει την ιεραρχία, που αποτελεί την πεμπτουσία κάθε οργανωμένου συνόλου, όπως είναι ο στρατός.

Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκε το επεισόδιο στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από μερίδα ΜΜΕ που κινούνται στην ίδια γ»γραμμή» με την ομάδα των αποδομητών της χώρας, του κράτους και του στρατού, αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα, αν και το ρόλο αυτό διεκδικεί με αξιώσεις ο ομάδα των τεσσάρων υπουργών στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης, που ως ασυντόνιστος και παράταιρος θίασος, μάλλον παρακολουθεί παρά πράττει τα δέοντα για να σταματήσει τη διάλυση των ενόπλων δυνάμεων.

Η τραγικότητα της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας είναι τέτοια, που Ελλάδα και Κύπρος θα πέσουμε χωρίς όρους και σαν ώριμο φρούτο στην αγκαλιά του Ισραήλ ή της Τουρκίας ή και των δυο. Και υπάρχει μόνον ένας δρόμος για να αποφύγουμε τα χειρότερα, να αποτρέψουμε την πλήρη περιθωριοποίηση της πατρίδος μας και να προασπίσουμε την ελληνικό χώρο. Ο δρόμος αυτός είναι η ανάληψη της ευθύνης από το σύνολο των πολιτών και του ελληνικού έθνους.

Οι Έλληνες θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να γίνουμε κοινωνοί της κρισιμότητας της κατάστασης και στη συνέχεια, μέσα από διαδικασίες ασφυκτικής πίεσης της κοινής γνώμης, να επιβάλουμε στην κυβέρνηση Παπαδήμου να διαχειριστεί την κατάσταση έτσι, ούτως ώστε να μην υποθηκευτεί η εθνική μας περιουσία και το μέλλον της χώρας.

Παράλληλα, οι Έλληνες πολίτες, μέσα από το μοναδικό μας όπλο, που είναι η πίεση της κοινής γνώμης και η ψήφος, να αποβάλλουμε από την πολιτική σκηνή τις ελίτ των κομμάτων και των ΜΜΕ που στην ουσία δρουν ως εγκάθετοι και εντολοδόχοι ξένων συμφερόντων, ξοδεύοντας αφειδώς τα χρήματα του ελληνικού λαού, μέσα από την κατασπατάληση των μυστικών κονδυλίων και των κονδυλίων με τα οποία σκανδαλωδώς χρηματοδοτούνται τα κόμματα.

Τέλος, θα πρέπει εμείς, η Έλληνες πολίτες, η κοινωνία των πολιτών, να δημιουργήσουμε οι ίδιοι τις συνθήκες για την ριζική αλλαγή του τρόπου με τον οποίο ασκείται η πολιτική στην Ελλάδα, ξεκινώντας από την αλλαγή του πολιτεύματος μέσα την έγκριση ενός εντελώς νέου συντάγματος, που θα δίνει τη δυνατότητα στους Έλληνες πολίτες να έχουν ουσιαστικό λόγο και ρόλο στις αποφάσεις και στην προάσπιση και υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων και του ελληνικού χώρου. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να περιορίσουμε το ρόλο των ξένων πρεσβειών και των εγκαθέτων τους στην πολιτική, το κράτος και τα ΜΜΕ, που λειτουργούν ως Δούρειος Ίππος.

Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, αξίζει να βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί προς τους αποδομητές και ξεθεμελιωτές: Κάτω τα χέρια από τις ένοπλες δυνάμεις!

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Δημοκρατία της Κυριακής

Το αλίευσα ΕΔΩ

Eλλάδα και Κύπρος κινδυνεύουν με διαμελισμό μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ.

Η ΝΑ Μεσόγειος, η Κύπρος και η Ελλάδα

Του Σάββα Καλεντερίδη

Την περίοδο που η Κωνσταντινούπολη, έδρα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, διεξήγαγε έναν πολυετή φθοροποιό εσωτερικό πόλεμο στις ανατολικές της επαρχίες, με σκοπό την εξάλειψη του Μονοφυσιτισμού, μια νέα δύναμη έκανε την εμφάνισή της στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου.

Ήταν οι Άραβες, οι οποίοι, ενισχυμένοι από την ενοποιητική επίδραση του Ισλάμ και επωφελούμενοι από τον εσωτερικό πόλεμο του Βυζαντίου, τον 7ο αιώνα, κατέλαβαν σταδιακά τις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου, για να προχωρήσουν στη συνέχεια στις ακτές της Βορείου Αφρικής. Ακολούθησε η κατάληψη της Κύπρου, της Ρόδου, της Κω και της Χίου, και αργότερα, τον 9ο αιώνα, η κατάληψη της Κρήτης και της Σικελίας.

Με άλλα λόγια, ενώ επί αιώνες και μέχρι τον 7ο αιώνα η Μεσόγειος ήταν μια ασφαλής θάλασσα, με καλά οργανωμένες πολιτείες όπου πρυτάνευε ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός υπό τον έλεγχο πρώτα της Ρωμαϊκής και μετά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, λόγω εσωτερικών αδυναμιών του Βυζαντίου, ειδικά η ΝΑ Μεσόγειος σταδιακά μετατράπηκε σε μια αραβική θάλασσα, όπου ίσχυαν οι κανόνες της νέας θρησκείας, το Ισλάμ. Η κατάσταση επιδεινώθηκε για το χριστιανικό κόσμο, με την εμφάνιση των Τούρκων στην Ανατολή, οι οποίοι, κατά παράδοσιν βάρβαροι και αγράμματοι, ενσωμάτωσαν εύκολα τη νέα θρησκεία.

Αυτή την πολύ αρνητική για τα συμφέροντα της Δύσης εξέλιξη υποτίθεται ότι επιχείρησαν να ανατρέψουν οι Σταυροφορίες, οι οποίες απλά επιτάχυναν την πτώση του Βυζαντίου, για να κυριαρχήσει το Χαλιφάτο στα όρια της πρώην Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στον Εύξεινο Πόντο και τη ΝΑ Μεσόγειο.

Με την επανάσταση στην ελληνική χερσόνησο και την ίδρυση του ελληνικού κράτους, άρχισε ο χορός των εθνικών εξεγέρσεων, που οδήγησαν στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την κατάργηση του Χαλιφάτου (1924) και τη δημιουργία των εθνικών κρατών στη Βαλκανική, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική.

Έτσι, σταδιακά η θάλασσα του Αιγαίου και της ΝΑ Μεσογείου άρχισαν να γίνονται πιο ασφαλείς για τα συμφέροντα της Δύσης, με τον ελληνικό παράγοντα να επανακάμπτει και να κυριαρχεί στην περιοχή στον τομέα του ελέγχου της εμπορικής ναυτιλίας, θέση που ενισχύθηκε μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Με την είσοδο της 3ης χιλιετίας και του 21ου αιώνα, οι συσχετισμοί που είχαν παγιωθεί με την ίδρυση των εθνικών κρατών στη ΝΑ Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική, που κρατούσαν υπό σχετικό «έλεγχο» το πολιτικό Ισλάμ, άρχισαν να ανατρέπονται, εξ αιτίας των αδιεξόδων που αντιμετώπιζαν τα κατά τόπους αυταρχικά καθεστώτα, κυρίως λόγω της ανάπτυξης της τεχνολογίας και της διακίνησης της γνώσης, της πληροφορίας και των ιδεών.

Το ενδεχόμενο της ανεξέλεγκτης κατάρρευσης όλου αυτού του «συστήματος» και της επανάκαμψης του πολιτικού Ισλάμ σε αυτήν την εξαιρετικά κρίσιμη για τα συμφέροντα της Δύσης περιοχής, ήταν ένας πραγματικός εφιάλτης για τη Δύση. Γι’ αυτό, η αλλαγή, που σημαίνει ανατροπή των παλιών καθεστώτων, έπρεπε να γίνει «συντεταγμένα».

Η αλλαγή ξεκίνησε πιλοτικά από την Τουρκία, όπου οι ΗΠΑ δρομολόγησαν την ανατροπή του κεμαλικού καθεστώτος -που δημιούργησε ο αγγλικός παράγοντας και στήριξαν οι ίδιοι επί μισό αιώνα- ενισχύοντας το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και τον Ταγίπ Ερντογάν. Ο στόχος ήταν η δημιουργία ενός μοντέλου ελεγχόμενης μετριοπαθούς ισλαμικής διακυβέρνησης, ένα μοντέλο που θα ακολουθούσαν και οι άλλες χώρες, μετά την ανατροπή των παλιών καθεστώτων.

Μετά τη «δοκιμή» του μοντέλου επί μια δεκαετία στην Τουρκία, εμφανίστηκε το φαινόμενο της «Αραβικής Άνοιξης» πρώτα στη Βόρεια Αφρική και τώρα στη Μέση Ανατολή. Ανατράπηκαν τα καθεστώτα στην Τυνησία, την Αίγυπτο και τη Λιβύη, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη το «φαινόμενο» στη Συρία, όπου το Ιράν και η Ρωσία προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό τον Άσαντ και το καθεστώς του, η κάθε χώρα για τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα. Σε όλες τις προαναφερθείσες χώρες το -υποτίθεται- μετριοπαθές Ισλάμ αποτελεί κυρίαρχη πολιτική δύναμη που υποστηρίζεται από την Τουρκία του Ερντογάν, ενώ στις πρόσφατες γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στο Μαρόκο, το κόμμα των μετριοπαθών ισλαμιστών, που είχαν σαν σύμβολό την παραδοσιακή λάμπα πετρελαίου (το ΑΚΡ του Ερντογάν έχει τον ηλεκτρικό λαμπτήρα), κατέλαβε την πρώτη θέση.

Αν παρατηρήσουμε μακροσκοπικά τα γεγονότα που είναι σε εξέλιξη στη Μέση Ανατολή, τη Βόρειο Αφρική και τη ΝΑ Μεσόγειο, θα διαπιστώσουμε ότι την περίοδο αυτή λαμβάνουν χώρα κοσμογονικές αλλαγές. Το Ισλάμ επανακάμπτει -υποτίθεται με ελεγχόμενο τρόπο- σε μια ευρύτατη περιοχή της δικής μας γειτονιάς, με την Τουρκία να έχει ρόλο πρότυπου σε όλο αυτό το ιστορικό εγχείρημα. Σε περίπτωση δε που ολοκληρωθεί αυτή η ιστορική φάση, η περιοχή της ΝΑ Μεσογείου θα μετατραπεί σε μια ισλαμική λίμνη, με την Αίγυπτο να ελέγχει τη Διώρυγα του Σουέζ και τα βασικά λιμάνια της περιοχής «μετριοπαθείς» ισλαμικές κυβερνήσεις, υπό την επιρροή της Άγκυρας και της Ουάσιγκτον.

Σε όλη αυτή την ισλαμική λίμνη, τα μόνα μη μουσουλμανικά κράτη θα είναι η Ελλάδα και το Ισραήλ, με την Κύπρο διαμελισμένη και το κατεχόμενο τμήμα της ελεγχόμενο από τους βάρβαρους κατακτητές.

Υπό τις συνθήκες αυτές, με την παραδοχή ότι το όλο εγχείρημα είναι υπό την εποπτεία της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου, και εν μέρει των Παρισίων και του Βερολίνου, αν «κλείσουμε» λίγο το φακό μας, θα διαπιστώσουμε ότι ο έλεγχος του ελληνικού χώρου, όπως αυτός ορίζεται από τα όρια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της Κύπρου και της Ελλάδος -όποτε αυτή οριστεί- από τις κυβερνήσεις της Αθήνας και της Λευκωσίας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί, ειδικά υπό το βάρος της βαθύτατης οικονομικής κρίσης που είναι σε εξέλιξη και στα δυο κράτη.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, με την Ελλάδα να διασύρεται διεθνώς και να περιθωριοποιείται και τους άθλιους πολιτικούς συνεπικουρούμενους από αριβίστες αξιωματικούς να οδηγούν κυριολεκτικά σε διάλυση τις ένδοξες ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, είναι εξαιρετικά πιθανό ο ελληνικός χώρος το επόμενο διάστημα να κινδυνεύσει να ελεγχθεί στρατηγικά από την Τουρκία και το Ισραήλ, που παραμένουν οι κεντρικές στρατηγικές επιλογές της Ουάσιγκτον στην περιοχή.

Για όσους ενδιαφέρονται, ας εξετάσουν το διαμελισμό της Πολωνίας μετά από ταυτόχρονη επίθεση της Ρωσίας και της Γερμανίας, το 1939. Θα μπορέσουν να εξάγουν πολύτιμα συμπεράσματα! Εμείς απλά να σημειώσουμε ότι στην περίπτωση του ελληνικού χώρου ο διαμελισμός δεν θα είναι ακριβώς εδαφικός, αλλά θα έχει τη μορφή εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων και επιρροής.

Εκτός κι αν...

 Η συνέχεια την Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου (Σσστ:για εμάς 7-12-11)

Δημοσιεύθηκε σήμερα Παρασκευή στην εφημερίδα Δημοκρατία

Το αλίευσα ΕΔΩ

«Δημιουργική Καταστροφή» και ελληνική κρίση

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η Ελλάδα ως σύνολο και ως σύστημα φαίνεται ότι έχει κλείσει τον κύκλο της. Τα προβλήματα είναι πολλά και κυρίως δομικού χαρακτήρα, στους περισσότερους -αν όχι σε όλους- τους τομείς της πνευματικής, πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Το «μαζί τα φάγαμε» και άλλες δηλώσεις αντίστοιχου χαρακτήρα, που αποσκοπούν στη δημιουργία αισθήματος συν-ευθύνης στο σύνολο του ελληνικού λαού για την τραγική κατάσταση της χώρας, απεικονίζουν μια πραγματικότητα, αποκρύπτοντας ταυτόχρονα μια άλλη.

Ναι, ο ελληνικός λαός συμμετείχε σε ό,τι έγινε από το 1974 μέχρι σήμερα μέσω του διαλόγου και των σχέσεων που είχε αναπτύξει με το κράτος και τους πολιτικούς, στους οποίους έδινε αναλόγως κάθε φορά την πολιτική νομιμοποίηση μέσω της εκλογικής διαδικασίας. Με άλλα λόγια, ναι ο ελληνικός λαός έχει τις ευθύνες του, όμως, το κρίσιμο στην όλη υπόθεση είναι ότι τους κανόνες του παιχνιδιού τους όριζαν πάντα οι πολιτικοί και μάλιστα όχι όλοι, λίγοι, αυτό που αποκαλούμε πολιτική ηγεσία, ελίτ κατά την ορολογία που έχει επικρατήσει. Και ακριβώς εκεί είναι το μείζον πρόβλημα της χώρας, στην ηγεσία του.

Από το 1974 η πολιτική ηγεσία, οι πολιτικοί, σε συνεργασία με την οικονομική και πνευματική ηγεσία του τόπου, ήταν αυτοί που καθόριζαν τους όρους του παιχνιδιού, και ο ελληνικός λαός συμμετείχε, έχοντας μέρος της ευθύνης για όσα συμβαίνουν στη χώρα, με την κύρια ευθύνη να πέφτει στους ώμους πολιτικών, οικονομικών και πνευματικών παραγόντων, της ηγεσίας της χώρας. Είναι αντιπαραγωγικό και ψυχοφθόρο να αναλίσκεται κανείς στις αθλιότητες που διέπραξαν όλοι αυτοί που είχαν επί δεκαετίες την ευθύνη για την πορεία της χώρας. Ο ηθικός, πνευματικός και πολιτικός ξεπεσμός και η ανηθικότητα είναι λέξεις που απεικονίζουν και χαρακτηρίζουν -με μετριοπάθεια θα λέγαμε- την ηγεσία της χώρας. Και δυστυχώς, από την αντίστοιχη συμπεριφορά της ηγεσίας, που όριζε τους κανόνες του παιχνιδιού, επηεράστηκε σε ένα βαθμό και η συμπεριφορά των Ελλήνων πολιτών.

Όσον αφορά τους Έλληνες πολίτες, τον ελληνικό λαό, αποτελεί πεποίθησή μας ότι διαθέτει αστείρευτες δυνάμεις και ότι μπορεί να απαλλαγεί από τις αγκυλώσεις και από τις συνήθειες των σαράντα τελευταίων  ετών, που είχαν επηρεαστεί από μια αρρωστημένη σχέση που είχε αναπτυχθεί ανάμεσα στον πολίτη και τον πολιτικό, στον πολίτη και το κράτος. Οι κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών -θέλουμε να πιστεύουμε- δείχνουν ακριβώς αυτό, ότι ο ελληνικός λαός θέλει να αλλάξει, για να αλλάξει και η πορεία της χώρας. Για να γίνει όμως αυτό, προϋπόθεση είναι η αλλαγή της ηγεσίας σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς, γιατί όπως ισχύει το «μαζί τα φάγαμε» για όλο τον ελληνικό λαό, ισχύει και το «μαζί τα κάναμε» για όλη την πολιτική, οικονομική και πνευμτατική ηγεσία του τόπου.

Όπως έρχεται το σαρωτικό κύμμα των αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις και τις αμοιβές των εργαζομένων και των συνταξιούχων, ένα τσουνάμι που παρασέρνει και επηρεάζει τη χωή και τα δικαιώματα του συνόλου των Ελλήνων πολιτών, έτσι θα πρέπει να παρασυρθεί και το σύνολο της πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής ηγεσίας αυτού του τόπου και να βρει τη θέση που του αξίζει, εκεί στα κατάβαθα, στο σκοτεινό βάραθρο της Ιστορίας. Όλοι αυτοί που διακωμώδησαν χρόνια τώρα τις έννοιες της πατρίδας, του καθήκοντος, της ηθικής, της αξιοκρατίας, του έθνους, όλοι αυτοί που δαιμονοποίησαν τον αγνό πατριωτισμό, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τις έννοιες του εθνομηδενισμού, του ψευδο-εκσυγχρονισμού, του ψευδο-προοδευτισμού και του άκρατου  λαϊκισμού.

Όλα δείχνουν ότι το τσουνάμι έρχεται και θα παρασύρει και τις ελίτ, όλους αυτούς που δεν είχαν τη δύναμη, την εθνική και ηθική συγκρότηση αλλά και τη βούληση να σηκώσουν το βάρος της ευθύνης της διαχείρισης του ιστορικού, πολιτισμικού και εθνικού πλούτου της Ελλάδος και του Ελληνισμού. Το θέμα είναι ο ελληνικός λαός, οι Έλληνες πολίτες, μαζί με τα ανεξάντλητα αποθέματα δύναμης που δείχνουν ότι έχουν, να αποδείξουν ότι διαθέτουν ιστρορική μνήμη και πολιτική ωριμότητα, γιατί οι εθνικές τραγωδίες στο παρελθόν έγιναν πάντα ή σχεδόν πάντα στη διάρκεια ανακατατάξεων και μεταβατικών περιόδων, με τελευταία την τραγωδία της Κύπρου, που το 40% του εδάφους της παραμένει υπό βάρβαρη κατοχή του τουρκικού στρατού, κατοχή που συντελέστηκε κατά τη διάρκεια ανακατατάξεων και την ώρα που η Ελλάδα περνούσε από τη δικτατορία στη Δημοκρατία.

Υπάρχουν φωνές που μιλούν για τον κίνδυνο καταστροφής και κατά κάποιο τρόπο έχουν δίκιο, αφού η καταστροφή σε αρκετούς τομείς έχει ήδη επιτελεστεί. Αν και ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί σε θεωρίες που σχετίζονται με οικονομικά και παραγωγικά-βιομηχανικά μοντέλα, ελπίζουμε στην περίπτωσή μας, στην περίπτωση της δοκιμαζόμενης Ελλάδος, να ισχύσει η θεωρία της «Δημιουργικής Καταστροφής», σύμφωνα με την ένα σύστημα που εμφανίζει δομικά προβλήματα ή τείνει να ολοκληρωθεί και να κλείσει τον κύκλο του, προκύπτει νομοτελειακά η ανάγκη να καταστραφεί ολοσχερώς και η καταστροφή αυτή να λειτουργήσει ως κινητήρια δύναμη ενός νέου δημιουργικού ξεκινήματος.

Εμείς ευχόμαστε όλη αυτή η διαδικασία, μαζί με τις υψηλές έννοιες που οδήγησαν στο παρελθόν στη δόξα το ελληνικό έθνος, να αναδείξει τις πιο γνήσιες, δημιουργικές και πατριωτικές δυνάμεις στους θώκους της πολιτικής, πνευματικής και οικονομικής ηγεσίας, για να ξαναμπεί η χώρα στο δρόμο της ανάπτυξης, της προόδου και της δημιουργίας.

Το αλίευσα ΕΔΩ http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/06/blog-post_4062.html

Ένα σενάριο για την Τουρκία! Διαβάστε και κρατήστε το στο συρτάρι σας.

του Σάββα Καλεντερίδη
Σε λίγες ημέρες ολοκληρώνεται ο προεκλογικός αγώνας στην Τουρκία και σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το κόμμα του Ρετζέπ Ταγίπ Ενρτογάν θα καταγάγει σημαντική νίκη, πετυχαίνοντας ποσοστό που θα ξεπερνά του 45%. Το κρίσιμο για την επιβίωση της κυβέρνησης Ερντογάν, παρά τα υψηλά ποσοστά που θα λάβει στις εκλογές, είναι η πολιτική που θα ακολουθήσει σε δυο βασικά ζητήματα. Το ένα είναι το λεγόμενο "βαθύ κράτος" και οι μηχανισμοί του, ο ισχυρότερος από τους οποίους είναι οι ίδιες οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, και το άλλο είναι το Κουρδικό Ζήτημα.
Το βαθύ κράτος αποτελεί φυσική και πολιτική απειλή για τον ίδιο τον Ερντογάν και για το κόμμα του, και θα εξηγήσουμε γιατί.

Ο στυγνός κρατισμός και οι αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις της κεμαλικής εξουσίας από το 1923 και εντεύθεν, δεν επέτρεψαν το σχηματισμό πολιτικής συνείδησης και πολιτικών δυνάμεων στην τουρκική κοινωνία οι οποίες θα μπορούσαν να αντιπαρατεθούν πολιτικά και με πολιτικούς όρους στο πολιτικό Ισλάμ, που εκφράστηκε για πρώτη φορά με τον Μεντερές, στη συνέχεια με τον Ερμπακάν και τώρα με τον Ερντογάν, με διαφορετικές εκδοχές την κάθε φορά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο μοναδικός αντίπαλος του Ερντογάν και του ΑΚΡ να είναι το βαθύ κράτος και οι μηχανισμοί του, οι οποίοι επιδιώκουν τη φυσική εξόντωση του πρώτου και την πολιτική αποδυνάμωση του δεύτερου.
Έτσι, ακριβώς επειδή το βαθύ κράτος είναι ένας επικίνδυνος αντίπαλος, μέχρι στιγμής ο Ερντογάν επιχειρεί να το εξουδετερώσει με αστυνομικές και δικαστικές μεθόδους, ενισχύοντας από τη μια πλευρά το αστυνομικό κράτος, που έχει ανοικτούς λογαριασμούς με το Στρατό από το παρελθόν, και προσπαθώντας να ελέγξει από την άλλη το Δικαστικό Σώμα. Η κατάσταση αυτή, όμως, έχει φέρει τον Ερντογάν σε μια θέση, που κατηγορείται από εχθρούς και -μέχρι χθες;- φίλους ότι επιχειρεί να δημιουργήσει το δικό του ερντογανικό "βαθύ κράτος", το οποίο θα λειτουργήσει εξ ίσου αντιδημοκρατικά και στον αντίποδα του κεμαλικού βαθέος κράτους. Υπό την έννοια αυτή, η πολιτική και οι μεθοδεύσεις που θα ακολουθήσει μετεκλογικά ο Ερντογάν στο θέμα αυτό, θα κρίνουν και την πορεία της κυβέρνησής του και της ίδιας της Τουρκίας το επόμενο διάστημα. Αν κατορθώσει να ξεριζώσει τις ρίζες του κεμαλικού βαθέος κράτους υποκαθιστώντας το με ένα ερντογανικό βαθύ κράτος, χωρίς να προχωρήσει σε ουσιαστικό εκδημοκρατισμό της τουρκικής κοινωνίας, θα έλθει αντιμέτωπος με εσωτερικά προβλήματα αλλά και με εξωτερικούς -μέχρι τώρα φιλικούς- παράγοντες, με πρώτο και κύριο πιθανόν τις ΗΠΑ και τους μηχανισμούς της Ουάσιγκτον.
Το άλλο θέμα, όπως προαναφέραμε, είναι το Κουρδικό Ζήτημα. Ο Ερντογάν, τις δυο πρώτες τετραετίες, για να αντιμετωπίσει το κεμαλικό βαθύ κράτος και να εδραιωθεί στην εξουσία,  χρησιμοποίησε ως σύμμαχό του τους Κούρδους και υποσχέθηκε να επιλύσει το Κουρδικό Ζήτημα. Με τον ίδιο τρόπο και κυρίως για να εξασφαλίσει την εύνοια της Ουάσιγκτον, χρησιμοποίησε και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και έδωσε υποσχέσεις σε Αθήνα, Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον για το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, για αναγνώριση της Κύπρου, για επίλυση των προβλημάτων στο Αιγαίο κλπ. Όσον αφορά τα Ε-Τ, με τον τρόπο αυτό ο Ερντογάν πέτυχε μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Από τη μία πλευρά εξασφάλισε την εύνοια και την υποστήριξη της Ουάσιγκτον και από την άλλη, με την επιφανειακή ηρεμία στις Ε-Τ σχέσεις και το Αιγαίο, αποδυνάμωσε το ρόλο των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, που χρησιμοποιούσαν περίπου προβοκατόρικα -χωρίς όμως να αφίστανται του εθνικού σχεδιασμού- τις εντάσεις στο Αιγαίο για να καθιστούν το ρόλο τους καίριο και ρυθμιστικό στο παιχνίδι εξουσίας στο εσωτερικό της Τουρκίας.
Τα ίδια που έκανε ο Ερντογάν στο πλέγμα των Ε-Τ σχέσεων έκανε και στο Κουρδικό. Χρησιμοποίησε τους Κούρδους για να εδραιωθεί στην εξουσία, υποσχόμενος παραχωρήσεις και ρυθμίσεις που θα οδηγούσαν στην επίλυση του Κουρδικού Ζητήματος, υιοθετώντας παράλληλα και κυρίως τον τελευταίο χρόνο την πολιτική του νεοοθωμανισμού, που θα μπορούσε να εκφραστεί πολύ εύστοχα και με το λαϊκό: "Τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου". Όσον αφορά τα Ε-Τ, η κατάσταση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τραγική, αφού η πρακτική που ακολουθεί η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων και ανοίξει την Κερκόπορτα για να εγκατασταθούν οι Τούρκοι στο κέντρο του Αιγαίου ή και δυτικότερα: Όσον αφορά  δε το Κουρδικό, το γεγονός της απροκάλυπτης υιοθέτησης της πολιτικής του "Τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου", ώθησε τους Κούρδους σε αναζήτηση άλλων λύσεων, όπως είναι η προετοιμασία για μονομερή ανακήρυξη αυτονομίας, κάτι που αναμένεται να χρησιμοποιηθεί ως μέσο πίεσης μετεκλογικά, για να υποχρεωθεί η κυβέρνηση Ερντογάν να προχωρήσει σε συνταγματική και νομοθετική-πολιτική-διοικητική μεταρρύθμιση που θα  θέτει υγιείς βάσεις για τη δημοκρατική επίλυση του Κουρδικού.
Με βάση όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, η επόμενη ημέρα θα είναι εξαιρετικά δύσκολη για τον Ερντογάν, αφού -παρότι εξασφαλίζει την προτίμηση της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων- η πολιτική που έχει ακολουθήσει ιδιαίτερα τα τελευταία ένα-δυο χρόνια σε σειρά από κρίσιμα ζητήματα που ακροθιγώς αναφέρθηκαν στο σημείωμα αυτό, αυξάνει την καχυποψία σε παράγοντες στο εσωτερικό και το εξωτερικό που μπορούν να επηρεάσουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό της Τουρκίας και τη βιωσιμότητα της κυβέρνησή του.
Ενδεικτικό των προβλημάτων που είναι πιθανόν να αντιμετωπίσει ο Ταγίπ Ερντογάν μετεκλογικά είναι το σενάριο που δημοσιεύει σήμερα η -ισλαμοεθνικιστική- εφημερίδα Γενί Τσαγ, σε άρθρο που υπογράφεται από τον δημοσιογράφο Σελαχατίν Όνκιμπαρ, ο οποίος, σημειωτέον, διατηρεί άριστες σχέσεις με το βαθύ κράτος, με ό,τι αυτό σημαίνει για το περιεχόμενο και την πραγματική προέλευση του σεναρίου.
Σας προτείνουμε να διαβάσετε με ιδιαίτερη προσοχή το σενάριο, που επιδέχεται πολλές αναγνώσεις:

Τί θα συμβεί στην Τουρκία σε περίπτωση που δεν πέσει η κυβέρνηση Ερντογάν-ΑΚΡ τους επόμενους έξι μήνες:

1. Θα κηρυχτεί ιντιφάντα από τους Κούρδους, στη γραμμή Χακιάρι-Τζίζρε (Hakkâri-Cizre).
2. Θα επεκταθούν σε ολόκληρο το Κουρδιστάν οι διαδηλώσεις και οι μαζικές ενέργειες πολιτικής ανυπακοής και θα καταληφθούν το ένα μετά το άλλο ορισμένες νομαρχίες, στις οποίες στις οποίες θα υψωθεί η σημαία του ΡΚΚ.
3. Θα υποσταλούν οι τουρκικές σημαίες από τους δήμους που ελέγχονται από το κουρδικό Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP).
4. Θα γίνουν καμπάνιες που θα καλούν τους Κούρδους που καταπιέζονται να καταφύγουν στο Νότιο Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ).
5. Θα γίνουν μαζικές επιθέσεις στις νομαρχίες, τα φυλάκια και τα στρατόπεδα των ΤΕΔ στο Κουρδιστάν.
6. Θα αρχίσουν απεργία πείνας χιλιάδες Κούρδοι, με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και των ΜΜΕ της Δύσης.
7. Παράλληλα με τις πόλεις του Κουρδιστάν, θα εκδηλωθούν μαζικές διαδηλώσεις υποστήριξης από τους Κούρδους που κατοικούν στις μεγαλουπόλεις ολόκληρης της Τουρκίας.
8. Θα γίνουν βομβιστικές ενέργειες και μαζικές δολοφονίες σε τουριστικά κέντρα και σε μεγαλουπόλεις της Τουρκίας.
9. Αμέσως μετά από αυτές τις φρικιαστικές εξελίξεις, η κυβέρνηση του ΑΚΡ θα ανακοινώσει ότι οι συζητήσεις που διεξάγονται με τον Οτζαλάν, κατέληξαν σε συμφωνία.
10. Με βάση τη συμφωνία αυτή, θα ψηφιστεί Γενική Αμνηστία, θα απελευθερωθεί ο Οτζαλάν και θα του αναγνωριστεί το δικαίωμα να ασχοληθεί με την πολιτική.
11. Το νέο Σύνταγμα θα είναι αποτέλεσμα συμφωνίας του Οτζαλάν και του Ερντογάν.
12. Στο νέο Σύνταγμα θα αλλάξει η ονομασία της χώρας και από Τουρκική Δημοκρατία θα ονομάζεται πλέον Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Ανατολής.
13. Θα αλλάξει η τουρκική σημαία και θα υιοθετηθεί μια νέα σημαία.
14. Τα κουρδικά θα ανακηρυχθούν δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους.
15. Θα είναι ελεύθερη η εκπαίδευση στην κουρδική γλώσσα.
16. Θα περάσουμε στο σύστημα των Αυτοδιοικούμενων Περιφερειών, ενέργεια που θα αποτελέσει το πρώτο επίσημο βήμα για τη δημιουργία του Μεγάλου Κουρδιστάν.
17. Οι εξελίξεις αυτές που θα λάβουν χώρα στο τουρκικό Κουρδιστάν, θα δημιουργήσουν ανώμαλες καταστάσεις στους νομούς και τις μεγαλουπόλεις της Κεντρικής, της Δυτικής, της Νότιας Τουρκίας και των περιοχών του Μαρμαρά και του Πόντου και θα αρχίσει ανθρωποκυνηγητό στους δρόμους, με βάση την εθνική καταγωγή.
18. Ο Ταγίπ Ερντογάν, με το αιτιολογικό ότι διαταράσσουν την σταθερότητα και τη δημόσια τάξη, θα αρχίσει το ανθρωποκυνηγητό των Τούρκων εθνικιστών.
19. Θα γίνουν μαζικές συλλήψεις στους μεγάλους νομούς και στις μεγαλουπόλεις.
20. Την περίοδο αυτή θα μπει η Τουρκία σε μια εσωτερική διαμάχη που θα μοιάζει με αυτήν της Γιουγκοσλαβίας.
21. Το χάος που θα επικρατεί στην Τουρκία θα μετατραπεί σε εσωτερικό πόλεμο, προκαλώντας την επέμβαση των Ηνωμένων Εθνών.
22. Το ΝΑΤΟ θα αποβάλλει τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και θα αποβιβάσει νατοϊκά στρατεύματα στα εδάφη της Ανατολής.
23. Ακριβώς τη στιγμή αυτή οι Κούρδοι θα ζητήσουν δημοψήφισμα, για να αποσπαστούν από την Τουρκία.
24. Μετά το δημοψήφισμα, οι Κούρδοι θα αποσπαστούν και επίσημα από την Τουρκία, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα διέξοδο στη Μεσόγειο.
25. Παράλληλα με τις εξελίξεις αυτές, το ζεστό χρήμα θα εγκαταλείψει την Τουρκία και το συνάλλαγμα θα εκτοξευθεί στα ύψη, με αποτέλεσμα την οικονομική κατάρρευση, που θα ανοίξει το δρόμο για τη χρεοκοπία της Τουρκίας, στο παράδειγμα της Ελλάδος.
26. ΗΠΑ και Ε.Ε., βλέποντας ότι ο Ερντογάν ολοκλήρωσε την αποστολή του, θα τον θεωρήσουν υπεύθυνο για τις εξελίξεις, επιφυλάσσοντας για τον ίδιο ένα τέλος χειρότερο από αυτό του Σάχη της Περσίας.

Τελικό συμπέρασμα: Αν δεν φύγει από τη μέση το ΑΚΡ, η Τουρκία οδεύει με βεβαιότητα στο διαμελισμό.
Και αυτό γιατί στο τουρκικό Κουρδιστάν έχει ήδη ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και έχει δημιουργηθεί μια κατάσταση που δεν μπορεί να αντιστραφεί. 
Υπάρχουν ορισμένοι που λένε ότι υπάρχει ο Μεγάλος Τουρκικός Στρατός ο οποίος δεν θα επιτρέψει κάτι τέτοιο. Ξεχνούν όμως όλοι αυτοί ότι ο Ερντογάν και το ΑΚΡ, απλά για να εκδικηθούν τον Κεμαλισμό και το κοσμικό κράτος, τα τελευταία τέσσερα χρόνια αποδυναμώνει με σύστημα τον τουρκικό στρατό.

Το αλίευσα ΕΔΩ ΕΔΩ

Ο Γκιούλ πήγε στην Αίγυπτο για την ΑΟΖ. Τί κάνει γι' αυτό η Ελλάδα;

 Ο Τούρκος πρόεδρος Αμπντουλλάχ Γκιούλ, κάλεσε τον αιγυπτιακό στρατό να παραμείνει προσηλωμένος στη Δημοκρατία. Την ίδια στιγμή το τουρκικό κράτος, έχει στις φυλακές χιλιάδες πολιτικούς κρατουμένους, ανά δυο χρόνια κλείνει και απαγορεύει τη λειτουργία ενός κόμματος και διατηρεί όριο 10% για την είσοδο πολιτικών κομμάτων στη βουλή, για να αποτρέψει την εκπροσώπηση των Κούρδων. Παρ' όλα αυτά, μιλάει για Δημοκρατία ο ισλαμοφασίστας!

Του Σάββα Καλεντερίδη
Ο πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλλάχ Γκιούλ, πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Αίγυπτο, λίγες μόλις μέρες μετά την ανατροπή του Χόσνι Μουμπάρακ και ενώ δεν έχει εγκατασταθεί ακόμα εκλεγμένη κυβέρνηση και πρόεδρος στην Αίγυπτο.

Είναι λογικό αναρωτιέται ο καθείς για το ποιος είναι ο λόγος που ώθησε τον κ. Γκιούλ να επισκεφθεί την Αίγυπτο και να είναι ο πρώτος αρχηγός ξένης χώρας που επισκέπτεται την ηγέτιδα αραβική χώρα μετά την εξέγερση εναντίον του Μουμπάρακ.
Ο λόγος είναι ο εξής:

Γράμματα Σπουδάματα - Καλεντερίδης - Η Ιστορία, ο Πολιτισμός και η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας - 23 Νοε 10

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός αναφέρεται στην Ιστορία, στον Πολιτισμό και στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, με καλεσμένο τον συγγραφέα και εκδότη κ. Σάββα Καλεντερίδη, αξιωματικό ε.α. και ειδικό αναλυτή των Ελληνοτουρκικών θεμάτων.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Μας σκότωσαν, μας βασάνισαν, μας τρομοκράτησαν και τώρα μας ζητούν να κάνουμε πολλά παιδιά!

 

 Η φωτογραφία από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Κιουρτσόγλου, που επιστρετεύθηκε στα Τάγματα Εργασίας, το 1943, λόγω του εγκληματικού Βαρλίκ Βεργκισί, που εξόντωσε οικονομικά την ελληνική κοινότητα της Πόλης, ενώ η Ελλάδα ήταν υπό τριπλή, φασιστική, ναζιστική και βουλγαρική κατοχή.

του Σάββα Καλεντερίδη

Το θράσος των Τούρκων δεν έχει όρια. Αφού έκαναν γενοκτονία και εξολόθρευσαν εκατομμύρια χριστιανούς της Ανατολής, αφού έκαναν συστηματική εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής και έκφρασης μεταμέλειας, καλούν
τα μέλη των χριστιανικών κοινοτήτων που παραπονούνται για τη μείωση του πληθυσμού τους, να κάνουν πολλά παιδιά, για να έχουν να σφάζουν οι Τούρκοι με την πρώτη ευκαιρία.

Και το λέμε αυτό γιατί της πρότασης αυτής δεν προηγήθηκε το αυτονόητο. Η έκφραση δημόσιας συγνώμης και μεταμέλειας για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διέπραξε η Τουρκία εναντίον των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, το 1914-1923, για την Εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, για τα εγκλήματα πολέμου στην Κύπρο, το 1974, για τη συστηματική αλλοίωση του πληθυσμού των Κατεχομένων, από το 1974 μέχρι σήμερα.

Για να αποκτήσουν οι αναγνώστες μας μια αυθεντική εικόνα του θράσους των Τούρκων, θα παραθέσουμε παρακάτω αυτούσια την ομιλία που έκανε ο Εγεμέν Μπαγίς  κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Διάσκεψης για τη Θρησκευτική Ελευθερία στην Τουρκία που διοργανώθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το Τάγμα των Αρχόντων του Αγίου Ανδρέα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που εδρεύει στις Η.Π.Α.

Μεταξύ άλλων, που αναφέρονται σε δημοσίευμα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ που ήδη αναδημοσιεύσαμε, ο Εγεμέν Μπαγίς, απαντώντας σε ερώτηση που του υπενθύμιζε ότι  το ποσοστό των μουσουλμάνων στις χώρες της Ε.Ε. θα φθάσει το 10% το 2020, ενώ στην Τουρκία ο πληθυσμός των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων είναι ελάχιστος, είπε τα εξής:

Σάββας Καλεντερίδης εφ'όλης της ύλης

Συνέντευξη του Σ. Καλεντερίδη στο περιοδικό Ηellenic Nexus, τεύχος Νοεμβρίου

Hellenic NEXUS: Ας αρχίσουμε με μια υπόθεση που στάθηκε η αφορμή να γίνει το όνομά σας γνωστό στο ευρύ κοινό: την παράδοση Οτσαλάν. Τα γεγονότα του 1999, λίγο-πολύ, είναι γνωστά. Ποια ήταν, κατά τη γνώμη σας, τα σοβαρότερα λάθη της ελληνικής κυβέρνησης στον χειρισμό αυτής της υπόθεσης;

Σάββας Καλεντερίδης: Θα προτιμούσα να επεκτείνουμε το ζήτημα των ευθυνών και να μην αναφερθούμε μόνο στην κυβέρνηση. Ας πούμε γενικά στην Ελλάδα...
Το πρώτο λάθος αφορούσε στην ανάλυση των γεγονότων και των εξελίξεων που συνέβαιναν την περίοδο εκείνη γύρω από το Κουρδικό. Δηλαδή, φαινόταν τότε ότι οι Τούρκοι ήταν αποφασισμένοι, για πρώτη φορά, να τραβήξουν το σχοινί με τη Συρία, κάτι που θα οδηγούσε στην έξοδο του Οτσαλάν από τη Δαμασκό ή από την περιοχή επιρροής της Συρίας (δηλαδή, τον Λίβανο). Αν παρακολουθούσαμε σωστά όσα συνέβαιναν στο μέτωπο Συρίας-Τουρκίας, τότε ίσως να ήμασταν πιο κατάλληλα προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε όποια εξέλιξη αφορούσε το Κουρδικό – εννοώ και την έλευση Οτσαλάν στην Ελλάδα.

H.N.: Πιστεύετε, δηλαδή, ότι, αν η Ελλάδα απλώς παρακολουθούσε σωστά τις εξελίξεις, δεν θα είχαμε προχωρήσει στην παράδοση Οτσαλάν;

Σ.Κ.: Κοιτάξτε, αυτός είναι ο ένας παράγοντας. Ένα δεύτερο λάθος ήταν το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν τηρούνταν ενιαία στάση για το Κουρδικό και το ζήτημα της έλευσης Οτσαλάν – και εννοώ το κυβερνόν κόμμα και την κυβέρνηση... Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη παράδοσης που υπάρχει γενικά στη διαχείριση κρίσεων στην Ελλάδα, αποτέλεσαν τις βασικές παραμέτρους που οδήγησαν τη χώρα σε ένα τραγικό αδιέξοδο, το οποίο κατέληξε στην παράδοση του Οτσαλάν στους Τούρκους.