Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 11 Μαρτίου 2014
Δήλωση- βόμβα για την τρόικα από υφυπουργό
Κυριακή 19 Ιουνίου 2011
Τρόικα και ελληνικό χρέος: H μπλόφα αποκαλύπτεται;
Οι
δραματικές και τραγελαφικές, με ή χωρίς εισαγωγικά και ανάλογα με το
πώς κάποιος αντιλαμβάνεται τις εξελίξεις τις οποίες το πανελλήνιο
παρακολουθεί άναυδο να λαμβάνουν χώρα τα τελευταία δύο εικοσιτετράωρα,
εκτός της ανησυχίας ή/και της ελπίδας, πάλι αναλόγως του πως
αντιλαμβάνεται κάποιος τις εξελίξεις, είχε και μία πολύ μεγάλη και
σοβαρή «παράπλευρη απώλεια», την κατάρριψη με κρότο και «κουρνιαχτό» της
μεγαλειώδους μπλόφας της Τρόικας η οποία εν είδη βιρτουόζου του… πόκερ,
«μας είχε στην πρέσα» τις τελευταίες εβδομάδες.
«Θα
καταρρεύσουμε, δεν θα καταρρεύσουμε», «θα χρεοκοπήσουμε, δεν θα
χρεοκοπήσουμε», «θα μας δώσουν τα λεφτά, δεν θα μας δώσουν τα λεφτά» όλα
αυτά διακινούνταν στο εσωτερικό και στο εξωτερικό και η Ελλάδα γινόταν
πρώτη είδηση στα μεγάλα δίκτυα, αφού είτε από πραγματικό ενδιαφέρον είτε
από υπολογισμένες κινήσεις δημιουργίας κλίματος, διαρρεόταν από κάθε
ανευθυνο-υπεύθυνο πως επίκειται η… πτώχευση της Ελλάδας μαζί με την
ανάδυση της… Ατλαντίδος. Με άλλα λόγια οι «αγορές» αλλά κυρίως οι
κυβερνήσεις των εταίρων μας, τουλάχιστον κάποιες από αυτές, διέδιδαν
πολύ απλά πως είτε θα συναινέσουμε αγόγγυστα «σε όλα» είτε θα μας
πτωχεύσουν, και «δεν τρέχει κάστανο», αφού η ευρωζώνη μπορεί να
διαχειριστεί στην κατάρρευση μίας χώρας του ευρώ, σαν την Ελλάδα. Από
αυτού του είδους τις «τσαμπουκαλίδικες» στην κυριολεξία δηλώσεις δεν
έχουν περάσει παρά 48 ώρες.
Τι
συνέβη όμως μέσα σε αυτές τις 48 ώρες; Δύο κυρίως πράγματα: Πρώτον, οι
Έλληνες «παραξύπνησαν» και με τη στάση τους στις πλατείες της χώρας,
ειδικά στο Σύνταγμα στο οποίο ως πραγματικοί πατριώτες αντιστάθηκαν κατά
των τραμπούκων οι οποίοι προσπάθησαν να τους διαλύσουν, απέδειξαν πως η
σοφή ρήση «φωνή λαού οργή Θεού» είναι πάντα επίκαιρη ειδικά μία περίοδο
στην οποία οι πολιτικοί ταγοί της χώρας κρίνονται… ελειποβαρείς.
Δεύτερον, οι εξελίξεις της «πλατείας» έφεραν όλες τις παρεπόμενες
παρενέργειες στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, με αποτέλεσμα εχθές να μην
γνωρίζουμε εάν θα έχουμε πρωθυπουργό, και σήμερα να μην γνωρίζουμε εάν
θα έχουμε κυβέρνηση.
ΠΡΟΣΟΧΗ!
Με όλα τα παραπάνω δεν εννοούμε πως τα τεκταινόμενα στο πολιτικό
σκηνικό είναι απλώς μία «μπλόφα» της κυβέρνησης ή μία μικροπολιτική
στάση της αντιπολίτευσης. Το παρών σημείωμα δεν αναλύει το κατά πόσο οι
εξελίξεις ήταν απλά μία παράσταση ή όντως μία χαμένη ιστορική ευκαιρία,
αλλά εστιάζει στο πως ακριβώς συνέβαλλε αναφορικά με την στάση των
«υψηλών επικυρίαρχών μας», δηλαδή της Τρόικα (ΕΚΤ-ΕΕ-ΔΝΤ).
Ως
διά μαγείας, μέσα σε 48 ώρες ολόκληρο το Δυτικό καπιταλιστικό και
πολιτικό σύστημα ήρε κάθε επιφύλαξη για το κατά πόσο και υπό ποιες
προϋποθέσεις θα έδινε την πέμπτη δόση, ή το δεύτερο μνημόνιο, στην
Αθήνα. Μέσα σε μία στιγμή, κατά την οποία φάνηκε πως η κυβέρνηση της
χώρας καταρρέει, οι πιέσεις σταμάτησαν, οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις
εξαφανίστηκαν και όλοι πλέον φαίνονται πρόθυμοι να συνδράμουν την
πολύπαθη χώρα μας.
Με
λίγα λόγια η μεγάλη «μπλόφα» με την οποία εκφοβίζουν την χώρα μας
κατέρρευσε μπροστά στον φόβο πως στην Ελλάδα η κατάσταση θα μπορούσε να
ξεφύγει από τον έλεγχο.
Όλα
τα παραπάνω μας οδηγού στα παρακάτω συμπεράσματα. Πρώτον, η Ελλάδα
είναι πολύ σημαντική από όσο θεωρούσαμε για να «χαθεί» τόσο για τις
αγορές όσο και για τις κυβερνήσεις της Δύσης. Δεύτερον και κυριοτέρον, η
χώρα εάν αντιλαμβανόταν την αξία της σε καθαρά γεωπολιτικό και
γεωοικονομικό επίπεδο, δηλαδή εάν η χώρα μας ήταν κράτος σοβαρότερο και
οργανωμένο, θα κατέστρωνε ένα πολύ διαφορετικό σχέδιο αντιμετώπισης των
δυτικών «τσαμπουκάδων». Με απλά λόγια, για μία σειρά οικονομικών και
πολιτικών λόγων, η Δύση, ειδικά οι ΗΠΑ και η ΕΕ, μας χρειάζονται, όσο
τους χρειαζόμαστε και εμείς. Υπό το συγκεκριμένο πλαίσιο, μία
επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου ούτε περιττή κρίνεται ούτε ανέφικτη
είναι.
Υπό
το συγκεκριμένο πρίσμα τα τεκταινόμενα των τελευταίων ωρών θα μπορούσαν
να βοηθήσουν στην εξαγωγή κάποιων πολύ χρήσιμων συμπερασμάτων τα οποία
θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως αισιόδοξα.
Για
να πούμε όμως και τα πράγματα με το όνομά τους θα πρέπει να
παρατηρήσουμε πως πέραν της συγκεκριμένης, αισιόδοξης, παρατήρησης δεν
θα πρέπει να παραβλέψουμε και το γεγονός πως εάν και εφόσον η κατάσταση
στην Ελλάδα οδηγήσει σε ακυβερνησία, είτε μέσω εκλογών είτε χωρίς, τότε
καμία δόση από κανέναν δεν μπορεί να γλυτώσει την Ελλάδα από την
χρεοκοπία, με ότι αυτό συνεπάγεται τόσο για το εσωτερικό της χώρας όσο
και για το εξωτερικό.
Για την ώρα το σημαντικό το οποίο θα μπορούσαμε να εξάγουμε από τον ορυμαγδό των τελευταίων ωρών είναι πως έχουμε στην φαρέτρα μας πολύ περισσότερα όπλα από όσα νομίζουμε πως έχουμε, δεν έχουμε λοιπόν να τα χρησιμοποιήσουμε για να επιτύχουμε μία «έντιμη ειρήνη»…
Για την ώρα το σημαντικό το οποίο θα μπορούσαμε να εξάγουμε από τον ορυμαγδό των τελευταίων ωρών είναι πως έχουμε στην φαρέτρα μας πολύ περισσότερα όπλα από όσα νομίζουμε πως έχουμε, δεν έχουμε λοιπόν να τα χρησιμοποιήσουμε για να επιτύχουμε μία «έντιμη ειρήνη»…
Θα
επανέλθουμε αργότερα αναλύοντας την κατάσταση και δίνοντας περισσότερα
στοιχεία που θα στοιχειοθετήσουν την πεποίθησή μας περί της ευρωπαϊκής
«μπλόφας», για να διαπιστωθεί ότι αυτή είχε μια πολύ σαφή και ρεαλιστική
λογική. Όλα όμως τα στρατηγικά σχέδια στηρίζονται πάνω σε υποθέσεις και
δεδομένα. Εάν κάτι πάψει να ισχύει, τότε πρέπει να διαθέτεις
εναλλακτικά σχέδια.
Υπάρχουν άραγε; Θα φανεί πιο σύντομα από όσο πιστεύαμε.
Το αλίευσα ΕΔΩ
http://www.pentapostagma.gr/2011/06/h_18.html#ixzz1Pk4QNa1Z
Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2010
ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΚΟΜΙΣΙΟΝ: ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ GOLDMAN SACHS
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Σοβαρές επιφυλάξεις, αν όχι θυμηδία, προκάλεσε η “γνωμάτευση” της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ότι δεν υπάρχει σχέση μεταξύ της αγοράς ασφαλίστρων αντιστάθμισης κινδύνου (CDS) και της μεγάλης ανόδου των επιτοκίων δανεισμού της Ελλάδας και άλλων ευρωπαϊκών κρατών την περασμένη άνοιξη.
Με άλλα λόγια, ήρθε η Κομισιόν και μας είπε ότι, αίφνης, η Goldman Sachs, που μαγείρευε τα ελληνικά στοιχεία και ήταν ένας από τους κύριους συμβούλους της ελληνικής κυβέρνησης για τη διαχείριση του χρέους και τις ιδιωτικοποιήσεις, δεν ήξερε τι γινότανε στην Ελλάδα, το κατάλαβε ξαφνικά και τίναξε, μαζί με τις συναδέλφους της, τα επιτόκια στον ουρανό.
Τελείως τυχαία διάλεξε τον προεκλογικό Σεπτέμβριο του 2009 για να δημιουργήσει κονσόρτσιουμ 12 τραπεζών που άνοιξαν λογαριασμό χρεωκοπίας της Ελλάδας στην αγορά CDS, μια αγορά που η Κομισιόν και οι άλλοι αρμόδιοι διεθνείς θεσμοί έχουν επιτρέψει να λειτουργεί χωρίς καμία ρύθμιση και σε πλήρη αδιαφάνεια. ¨Οσο για τους Σόρος, Πόλσον και δεν συμμαζεύεται, οι συναντήσεις των οποίων έγιναν γνωστές από τον τύπο, προφανώς αντήλασαν ανέκδοτα και αστειάκια.
Αν κάτι μοιάζουν να υποδεικνύουν τα συμπεράσματα της έρευνας, είναι αυτό που ήδη γίνεται απολύτως σαφές σε μεγάλη μερίδα Ευρωπαίων πολιτών: ότι η ΕΕ, αλλά και ένας μεγάλος αριθμός κεντρικών τραπεζών, κυβερνήσεων, πολιτικών και media εκφράζουν όχι τους Ευρωπαίους πολίτες, αλλά τις μεγάλες διεθνείς τράπεζες και τους πάσης φύσεως κατόχους χρηματιστικού κεφαλαίου. Η αμερικανική μάλιστα Goldman Sachs είναι η πρωτοπόρος, αφού “έχωσε” τους ανθρώπους της σε όλα τα κρίσιμα πόστα του ευρωπαϊκού τραπεζικού οικοδομήματος, περιλαμβανομένου του ¨Οτμαρ Ϊσσινγκ, εκ των αρχιτεκτόνων του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος.
Σαράντα χρόνια αποφορολόγησης, απορρύθμισης, απελευθέρωσης του χρηματιστικού κεφαλαίου, “εισοδισμού” στο πολιτικό σύστημα, οδήγησε στη δημιουργία ενός τέρατος, μιας γιγαντιαίας φούσκας χρήματος και κερδών, που δεν ανταποκρίνεται σε παραχθέντα ή προεξοφλούμενα υλικά αγαθά, και με το οποίο καμιά πολιτική εξουσία δεν είναι πια σε θέση να τα βάλει, αν υποθέσουμε ότι το θέλει. Μη δυνάμενο να απειληθεί, κινδυνεύει να γίνει μήτρα ολοκληρωτισμού, πολέμου ή αποσύνθεσης μέσα στο χάος των κοινωνιών μας. Ακόμα κι ο Ομπάμα, που επιχειρεί να εφαρμόσει κάποια ίχνη κευνσιανισμού, μοιάζει οικτρά αδύναμος μπροστά στο τέρας: παρέτεινε προ ημερών τις φοροαπαλλαγές των υπερπλούσιων.
Η ΕΕ θα μπορούσε να τα βάλει μαζί του αν γινόταν αληθινή πολιτική ένωση, και όχι ένωση των τραπεζών, όπως είναι σήμερα. Αυτό θα σήμαινε αλλαγή μοντέλου, πρόγραμμα ευρωπαϊκών επενδύσεων, επαναρρύθμιση και επαναφορολόγηση κεφαλαίων, εξωτερικός προστατευτισμός. Χωρίς αυτά, με καταλύτη τις επιθέσεις στη μία μετά την άλλη χώρα (ήδη προστίθεται το Βέλγιο στον κατάλογο των υποψηφίων, αρχίζουν οι πρώτοι ψίθυροι για τη Γαλλία, ανεβαίνουν τα γερμανικά επιτόκια και πέφτουν οι γερμανικές εξαγωγές) και στη βάση της αρχής των συγκοινωνούντων δοχείων, σε συνθήκες ελεύθερου παγκόσμιου ανταγωνισμού, η Ευρώπη οδηγείται στον τρίτο κόσμο, με εξίσωση προς τα κάτω των οικονομικών, κοινωνικών, οικολογικών στάνταρτς. Θα χρειαζόντουσαν πολιτικοί σεισμοί για να αλλάξει πορεία και, επί του παρόντος, δεν υφίστανται τα υποκείμενα. Βεβαίως η κατάσταση μπορεί να αλλάξει με απρόβλεπτο τρόπο, όταν η καταστροφή μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων και ολόκληρων κρατών περάσει ένα κρίσιμο σημείο.
Η πρόταση Γιουνκέρ για τα ευρωομόλογα δεν θα έλυνε ασφαλώς το πρόβλημα, αφού θα εξακολουθούσαν να δρουν οι μακροχρόνιοι παράγοντες που τροφοδοτούν την τάση μετανάστευσης της παραγωγής σε ζώνες χαμηλού κόστους. Αλλά θα συνιστούσε τουλάχιστο ανακουφιστική ένεση, επιβράδυνση της δίνης της κρίσης χρέους.
Η Γερμανία όμως δεν θέλει να βάλει το χέρι στην τσέπη. Θέλει, αντίθετα, να χρησιμοποιήσει τα πλεονάσματά της για να αγοράσει ότι αξίζει στην Ευρώπη, κατοχυρώνοντας την οικονομική κυριαρχία της και εντείνοντας την αποικιοποίηση της ευρωπαικής περιφέρειας. Αλλά έτσι παροξύνει την κρίση και υπονομεύει την πολιτική της ηγεμονία στην Ευρώπη. Το πιθανότερο είναι ότι, όπως έπραξε με την Ελλάδα, θα παρέμβει μόνο στο και πέντε και με τέτοιο τρόπο, που δεν θα έχει και σπουδαίο όφελος.
Η γερμανική ελίτ μοιάζει όμηρος των επιλογών που έκανε και η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι τις έκανε αυτές τις επιλογές ακριβώς για να απαλλαγεί κάποτε από τον μακροχρόνιο ζυγό των ΗΠΑ. Αποδέχθηκε πλήρως τον αγγλοαμερικανικό καπιταλισμό-καζίνο και τους κανόνες του, ξεχνώντας ότι κανείς πελάτης δεν κέρδισε ποτέ τον ιδιοκτήτη του καζίνου. Και θέλοντας όλα τα πλεονεκτήματα, αλλά καμμιά από τις ευθύνες της Ευρώπης στέλνει πιθανώς την ευρωπαική περιφέρεια στην αγκαλιά της Ουάσιγκτον, ίσως, ποιος ξέρει, και του Πεκίνου αύριο.
Δησιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, 11.12.2010
Konstantakopoulos.blogspot.com
Labels:
Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα,
οικονομία
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)