ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

Πολεμικές τέχνες καί Ὀρθόδοξη πίστη

(Κείμενο ἀπό τό ἔντυπο «Ὀρθοδοξία καί αἵρεσις» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Μαντινείας καί Κυνουρίας, τεῦχ. 79, Ἀπρ. – Ἰούν. 2012).

Ὁ «δούρειος ἵππος» τῆς Νέας Ἐποχῆς

Ἕνα ἀπό τά φαινόμενα, πού χαρακτηρίζουν τή σύγχρονη ἑλληνική κοινωνία, εἶναι ἡ αὐξανόμενη ἐξάπλωση τῶν πολεμικῶν τεχνῶν (Karate, Kung Fu, Judo, Aikido κ.ἄ.), πού προέρχονται ἀπό χῶρες τῆς ἀνατολῆς, ὅπως ἡ Κίνα καί ἡ Ἰαπωνία. Πολλοί θεωροῦν τό φαινόμενο αὐτό ἀκίνδυνο, ἀγνοώντας, προφανῶς, ὅτι ἀποτελεῖ ὄχημα μύησης σέ μιά ἄλλη θρησκευτική παράδοση, αὐτή τοῦ Βουδισμοῦ καί τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν, καί, κατά συνέπειαν, ὁδηγεῖ σέ ἄρνηση τῆς χριστιανικῆς πίστης. Ἐπίσης, πολλοί ἀγνοοῦν ὅτι ἡ ἐξάπλωση τῶν πολεμικῶν τεχνῶν ἐντάσσεται στίς μεθοδεύσεις τῆς Νέας Ἐποχῆς, τοῦ γνωστοῦ θρησκευτικοῦ καί ἀποκρυφιστικοῦ κινήματος, πού ἐπιχειρεῖ νά ἀλλοιώσει τό φρόνημα τοῦ Χριστιανισμοῦ καί, γενικά, νά ὑποκαταστήσει τή χριστιανική πίστη.

Ὄντως, ἡ σχετική μέ τό φαινόμενο διαφήμιση - προπαγάνδα εἰσβάλλει καθημερινά στό σπίτι μας μέσω τῆς τηλεόρασης μέ ταινίες καί σειρές, ἀλλά διαθέτει ἐπίσης, α) πρόσβαση στά μέσα ἐνημέρωσης μέ εἰδικές ἐκπομπές, β) ἐξειδικευμένα περιοδικά καί ἔντυπα, γ) εἰδικά ἀφιερώματα σέ ἐφημερίδες καί περιοδικά ποικίλης ὕλης, δ) ἄμεση ὑποστήριξη ἀπό τόν τύπο τῆς Νέας Ἐποχῆς (περιοδικά Τρίτο Μάτι, Ἀνιχνεύσεις, Ἀνεξήγητο, Ἀτραπός κ.ἄ.), ε) σχολές διδασκαλίας τῶν τεχνῶν αὐτῶν σχεδόν σέ κάθε γειτονιά τῆς χώρας μας, στ) συνεργασίες μέ ποικίλες νεοεποχητικές ὀργανώσεις, ἀλλά καί μέ ἰδιωτικά κολέγια ἤ ἀκόμη καί μέ ἀνώτερα ἐκπαιδευτικά ἱδρύματα. Τό πιό ἀνησυχητικό εἶναι ὅτι δάσκαλοι τῶν πολεμικῶν τεχνῶν τίς προωθοῦν πολλές φορές μέσω τῶν δημοσίων σχολείων, μέ τήν ἐπιβάρυνση τοῦ Ἕλληνα φορολογούμενου καί μέ ὅ,τι ἐπιπτώσεις αὐτό συνεπάγεται.

Ἡ διασύνδεση μέ τό κίνημα τῆς Νέας Ἐποχῆς φαίνεται ἀπό τήν τακτική ἀρθρογραφία γνωστῶν δασκάλων τῶν πολεμικῶν τεχνῶν (ὅπως οἱ Π. Κονταξάκης, Κ. Δερβένης, Δ. Τσετσέλης, Ἀ. Προβελέγγιος κ.ἄ.) σέ νεοεποχητικά περιοδικά καί ἔντυπα. Πρώην μαθητές καταμαρτυροῦν γιά διασυνδέσεις τῶν σχολῶν τους μέ ἀποκρυφιστικές ὀργανώσεις ὅπως ἡ Ἁρμονική Ζωή τοῦ Ρόμπερτ Νάτζεμυ, μαθητῆ τοῦ γκουροῦ Σάϊ Μπάμπα, οἱ Γνωστικοί, ἡ ὀργάνωση Ἥλιον Φῶς τοῦ Παναγιώτη Τουλάτου, ἡ Ἑνωτική Ἐκκλησία τοῦ Κορεάτη ψευδομεσσία Σάν Μύουν Μούν, ἀλλά καί γιά ἐμπλοκή δασκάλων τους σέ μαύρη μαγεία! Ὀργανώσεις, ὅπως ἡ Νέα Ἀκρόπολη, ὁ Ὄσιρις - Ἴσις, ἡ Ἁρμονική Ζωή κ.ἄ., προσφέρουν μαθήματα πολεμικῶν τεχνῶν, ἐνῶ κάποιοι δάσκαλοι δέν διστάζουν νά διαφημίζουν τίς σχέσεις τους μέ τόν ἀποκρυφισμό: Ὁ «Γυμναστικός καί Μορφωτικός Σύλλογος Sagittarius, ἀναγνωρισμένος ἀπό τή Γενική Γραμματεία Ἀθλητισμοῦ» διοργανώνει κάθε χρόνο σεμινάριο, μέ θέματα ὅπως «Hatha καί Raja Yoga, διαλογισμό, θετική σκέψη» κ.ἄ., ἐνῶ δέν λείπουν ἀπό τή βιβλιογραφία τοῦ σεμιναρίου βιβλία τοῦ ἀποκαλούμενου «Χριστοῦ τῆς Νέας Ἐποχῆς» (!) γουρού Σάϊ Μπάμπα, τοῦ μαθητῆ του Ρόμπερτ Νάτζεμυ, τοῦ Μεσσία τῆς Σαηεντολογίας Ρόν Χάμπαρντ, τῆς Νέας Ἀκρόπολης καί ἄλλων νεοεποχητικῶν ὀργανώσεων. Αὐτά σημαίνουν ὅτι οἱ πολεμικές τέχνες εἶναι τό δίχτυ τῆς Νέας Ἐποχῆς, πού καθημερινά πιάνει «φρέσκα» ψάρια, μέ τό ἀζημίωτο μάλιστα. Σημαίνουν, ἐπίσης, ὅτι οἱ αἱρέσεις στή χώρα μας λειτουργοῦν περίπου ὡς συγκοινωνοῦντα δοχεῖα καί οἱ μεταξύ τους σχέσεις δέν εἶναι καθόλου ἀνταγωνιστικές. Ὅμως, τί ἀκριβῶς εἶναι οἱ πολεμικές τέχνες, ποιά ἡ προέλευσή τους καί ποιό τό «πνευματικό» τους ὑπόβαθρο;

Ἐμφάνιση καί ἐξέλιξη τῶν πολεμικῶν τεχνῶν

Στούς λαούς τῆς Ἀνατολῆς τεχνικές πολέμου χωρίς ὅπλα ἦσαν γνωστές ἀπό τά πανάρχαια χρόνια. Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου ἐξελίχθηκαν, ἐμπλουτίστηκαν καί σχημάτισαν διάφορες σχολές. Πάντοτε, ὅμως, ἐμφανίζονται συνδεδεμένες μέ μιά θρησκευτική φιλοσοφία, δηλ. ἀποτελοῦν μέρος ἑνός θρησκευτικοῦ συστήματος.

Στήν Κίνα πρόγονος τῶν πολεμικῶν τεχνῶν εἶναι τό Kung Fu. Γύρω στά 520 μ.Χ. ἕνας περιπλανώμενος βουδιστής μοναχός ἀπό τήν Ἰνδία, ὁ Μποντιντάρμα ἤ Τα-Μο, διέσχισε τά Ἰμαλάϊα καί ἔφθασε στό μοναστήρι Σαο-Λίν τῆς Κίνας, ὅπου δίδαξε τούς ἐκεῖ μοναχούς τεχνικές πολέμου, συνδυασμένες μέ τίς ἀρχές τοῦ Βουδισμοῦ. Οἱ τεχνικές αὐτές χρησιμοποιήθηκαν ἀρχικά ἀπό τούς μοναχούς γιά τήν ἐξόντωση ληστῶν καί πειρατῶν, σύντομα ὅμως ἀναπτύχθηκαν καί τό μοναστήρι ἔγινε κέντρο καλλιέργειας τοῦ λεγόμενου «σκληροῦ» Kung Fu, πού βασίζεται στά δυνατά χτυπήματα μέ τά χέρια καί τά πόδια. Μεταξύ αὐτῶν εἶναι καί τό λεγόμενο «ἄγγιγμα τοῦ θανάτου» (ντιν μάκ), μιά τεχνική γνωστή σέ ἐλάχιστους δασκάλους, κατά τήν ὁποία, ἄν ἔνα σῶμα χτυπηθεῖ σέ συγκεκριμένο σημεῖο, μέ συγκεκριμένο τρόπο καί σέ συγκεκριμένη ὥρα, τότε ἀργά ἀλλά ἀναπόφευκτα ἐπέρχεται ὁ θάνατος. Παράλληλα, τόν 13ο μ.Χ. αἰ. ἀναπτύχθηκε καί μιά «ἤπια» ἤ «ἐσωτερική» μορφή Kung Fu ἀπό τόν Ταοϊστή μοναχό Τσάνγ Σάνγκ - φέ, πού δέν χρησιμοποιεῖ χτυπήματα, ἀλλά δίνει ἔμφαση στή μεγιστοποίηση τῆς «ἐσωτερικῆς ἐνέργειας» μέσω τῆς ἠρεμίας.

Τό Karate ἐμφανίστηκε στό νησί Ὀκινάουα τῆς Ἰαπωνίας τόν 17ο μΧ. αἰ. καί εἰσήχθη ἐπίσημα στήν Ἰαπωνία στίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰ. Σημαίνει «κενό χέρι» (χωρίς ὅπλο) καί βασίζεται σέ χτυπήματα μέ τό χέρι, τό κεφάλι, τά πόδια καί τά γόνατα, σέ συνδυασμό μέ τίς μεθόδους Kung Fu.

Στήν Ἰαπωνία μακρινός πρόγονος τῶν πολεμικῶν τεχνῶν εἶναι τό Jiu jitsu. Ἐμφανίσθηκε κατά πᾶσα πιθανότητα γύρω στό 23 π.Χ, καί τυποποιήθηκε στήν περίοδο τῶν Σογκούν Τοκουγκάβα (1606-1868), ὅταν ἦταν αὐξημένη ἡ ἀνάγκη γιά μάχη χωρίς ὅπλα καί εἶχε ἀπαγορευθεῖ ἡ χρήση τῶν σπαθιῶν. Συνδέεται μέ τόν Βουδισμό Ζέν καί δίνει ἔμφαση στά χτυπήματα σέ ζωτικά σημεῖα, στά λακτίσματα, στούς στραγκαλισμούς καί στα κλειδώματα τῶν ἀρθρώσεων.

Μετεξέλιξη τοῦ Jiu jitsu εἶναι τό Judo, πού ἀποτελεῖ ἀθλητική ἐκδοχή τῆς παραπάνω τεχνικῆς καί δίνει ἔμφαση στίς ἐξαρθρώσεις.

Ἐπίσης, τό Jiu jitsu εἶναι πρόδρομος τοῦ Aikido, μιᾶς σύγχρονης τεχνικῆς πού ἐπινόησε τό 1922 ὁ δάσκαλος τοῦ Jiu jitsu Μοριχάϊ Γιουεσίμπα καί δίνει ἔμφαση στήν ἐναρμόνιση μέ τίς κινήσεις τοῦ ἀντιπάλου. Πρόσφατα ἐμφανίσθηκε σχολή τῆς τεχνικῆς αὐτῆς στήν Τρίπολη.

Μιά ἄλλη τεχνική εἶναι ἡ Ninzitsou, πού ἐπινοήθηκε τόν 4ο μ.Χ. αἰ. ἀπό τόν Κινέζο στρατηγό Σάν Τσού. Οἱ μαθητές της (ninja) εἶναι ἐκπαιδευμένοι νά σκοτώνουν ἀθόρυβα. Διδάσκονται, ἐπίσης, νά χρησιμοποιοῦν τήν ἀναπνοή καί τόν διαλογισμό γιά νά μένουν μεγάλα διαστήματα κάτω ἀπό τό νερό καί νά ἐλέγχουν τόν παλμό τῆς καρδιᾶς γιά νά μήν γίνονται ἀντιληπτοί.

Τό Tae Kwon Do προέρχεται ἀπό τήν Κορέα μέ ἱστορία πολλῶν αἰώνων. Tae σημαίνει «κλωτσῶ ἤ συνθλίβω μέ τό πόδι», Kwon σημαίνει «ρίχνω γροθιά» καί Do σημαίνει «μέθοδος»

 Ἐπιπτώσεις καί κίνδυνοι

Στήν Ἑλλάδα οἱ πολεμικές τέχνες διαφημίζονται ἀπό τούς δασκάλους τους ὡς ἀκίνδυνες τεχνικές, ἰδιαίτερα χρήσιμες γιά τήν αὐτοάμυνα. Προφανῶς, κάτι τέτοιο δέν ἀληθεύει. Ἡ ἐκπαίδευση στίς τεχνικές αὐτές ἐνέχει σοβαρούς κινδύνους γιά τήν ὑγεία, ὅπως τραυματισμούς κατά τήν προπόνηση καί μή ἀναστρέψιμες κακώσεις στά γόνατα, στή μέση καί σέ ἄλλα σημεῖα τοῦ σώματος. Ἐπίσης, δέν εἶναι σπάνια καί τά θανατηφόρα ἀτυχήματα. Τέτοια φαινόμενα ἀποδίδονται συνήθως σέ ἀνώριμους καί ἄσχετους δασκάλους. Ὅμως συμβαίνουν, γιατί ὁ χῶρος εἶναι παντελῶς ἀνεξέλεγκτος. Οἱ σχολές τῶν πολεμικῶν τεχνῶν δέν ἐλέγχονται γιά τίς «ὑπηρεσίες» πού προσφέρουν. Ὅπως δήλωσε Ἕλληνας δάσκαλος, «τό κράτος δίνει τή δυνατότητα σ’ ὁποιονδήποτε ν’ ἀνοίξει μιά σχολή κι ἄς εἶναι κι ἀεροπόρος». Ἔτσι, κάθε δάσκαλος ἔχει τή δυνατότητα νά δημιουργεῖ ἕναν μῦθο γύρω ἀπό τόν ἑαυτό του γιά δῆθεν «περγαμηνές» καί «ἱκανότητες» πού διαθέτει, ἐνῶ ἐνδέχεται νά ἔχει μάθει αὐτά πού διδάσκει μόνο ἀπό βιντεοταινίες! Ἔχουν ἐπισημανθεῖ περιπτώσεις δασκάλων τῶν ὁποίων τά διπλώματα δέν εἶναι γνήσια, ἐνῶ μαθητές πού ἀπέτυχαν στίς «ἐξετάσεις» ἐμφανίζονται πολλές φορές τήν ἑπόμενη μέρα μέ «μαύρη ζώνη» ἤ μέ «δεύτερο» καί «τρίτο ντάν» (Μ. Δημητριάδου, Ἡ ἀλήθεια γιά τίς πολεμικές τέχνες, Ἀθήνα 1998, σ. 210-106). Ἀκόμη καί ἡ «Ἑλληνική Ὁμοσπονδία Ἐρασιτεχνικοῦ Καράτε», πού θεωρεῖται ἔγκυρη, δέν μπορεῖ νά ἐλέγχει τά πάντα, μέ ἀποτέλεσμα ἐπικίνδυνες τεχνικές νά περνοῦν στά χέρια ἠμιμαθῶν ἤ ἄσχετων δασκάλων καί νά συντηροῦνται μέσα σ’ ἕνα κύκλωμα κερδοσκοπίας καί ἐκμετάλλευσης ἀνύποπτων θυμάτων.

Ἄλλος ἕνας μῦθος γύρω ἀπό τίς πολεμικές τέχνες εἶναι ὅτι αὐτές προστατεύουν σέ περιπτώσεις αὐτοάμυνας. Ὅμως, ὁ ἰσχυρισμός αὐτός μόνο τούς σκοπούς τῆς διαφήμισης ὑπηρετεῖ. Ἕλληνας δάσκαλος παραδέχεται ὅτι «γιά νά μπορέσεις νά χρησιμοποιήσεις καλά ὅσα μαθαίνεις, θές καμμιά δεκαριά χρόνια· μήν ἀκοῦτε αὐτούς πού λένε γιά γρήγορα συστήματα: ἄν λέγανε πόσος καιρός χρειάζεται γιά νά μάθεις καλά, δέν θά πήγαινε ὁ κόσμος» (Μ. Δημητριάδου, ὅ.π., σ. 244). Ἄλλωστε, ὅπως εἶναι εὐνόητο, οἱ πολεμικές τέχνες δέν προστατεύουν σέ καμμία περίπτωση ἀπό πυροβόλα ὅπλα. Προφανῶς, ἦσαν κατάλληλες γιά αὐτοάμυνα πρίν ἀνακαλυφθοῦν τά πυροβόλα ὅπλα, σήμερα, ὅμως, τό πιό εὔκολο γιά κάποιον πού θέλει νά κάνει κακό εἶναι νά προμηθευθεῖ ἕνα ὅπλο.

Ὡστόσο, οἱ κίνδυνοι πού μόλις ἀναφέραμε εἶναι μόνο φυσικοί. Ὑπάρχει, ὅμως, κι ἕνας ἄλλος κίνδυνος, πολύ μεγαλύτερος, ὁ πνευματικός, στόν ὁποῖο θά ἀναφερθοῦμε στή συνέχεια.

 Τό θρησκευτικό ὑπόβαθρο

 Ὅπως εἴδαμε, ὅλοι σχεδόν οἱ θεμελιωτές τῶν πολεμικῶν τεχνῶν ἦσαν μοναχοί ἤ ἀσκητές, πού δίδασκαν περισσότερο μιά θρησκευτική παράδοση, παρά μιά μέθοδο πολέμου ἤ αὐτοάμυνας. Προεργασία, ἀσκήσεις, κινήσεις, τά πάντα γενικά στίς τεχνικές τους, προϋποθέτουν καί ἐκφράζουν αὐτή τή θρησκευτική παράδοση καί πίστη, σέ τέτοιο βαθμό μάλιστα, ὥστε εἶναι ἀδύνατο νά ἀποχωριστοῦν ἀπ’ αὐτήν. Ὅποιος, λοιπόν, μυεῖται στίς πολεμικές τέχνες (γιατί πρόκειται ἀκριβῶς γιά μύηση) μυεῖται καί σ’ αὐτή τήν πίστη, πού διαφέρει ριζικά τῆς χριστιανικῆς.

Ποιά εἶναι αὐτή ἡ πίστη; Πρόκειται γιά τή βασική ἀντίληψη τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν ὅτι δέν ὑπάρχει προσωπικός Θεός (π.χ. δέν ὑπάρχει ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ), ἀλλά ὑπάρχει μόνο μιά ἀπρόσωπη θεία ἐνέργεια ἤ ζωτική δύναμη, πού διαχέεται στό σύμπαν καί διαπερνᾶ ὅλα τά πράγματα. Αὐτή ἡ παγκόσμια ζωτική δύναμη, πού ὀνομάζεται Τσί στήν Κίνα, Κί στήν Ἰαπωνία καί ἀλλοῦ εἶναι γνωστή μέ διάφορα ὀνόματα, ὑπάρχει παντοῦ, ἀκόμη καί στά ἀντιθετικά ζεύγη Γίν καί Γιάνγκ, πού βρίσκονται σέ συνεχή ἀλληλεπίδραση. Κατά τούς ὁπαδούς τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν, μπορεῖ νά ἐλεγχθεῖ ἀπό τόν ἄνθρωπο, ἄν ἑνωθεῖ μέ τό νοῦ καί τό σῶμα του, μέ τή βοήθεια φυσικῶν κινήσεων, ἀναπνευστικῶν ἀσκήσεων καί μεθόδων διαλογισμοῦ. Νά γιατί οἱ πολεμικές τέχνες προϋποθέτουν τέτοιες ἀσκήσεις καί τεχνικές. Σκοπός τους εἶναι ἀκριβῶς ὁ χειρισμός αὐτῆς τῆς ὑποτιθέμενης ἐνέργειας, ὁ ἐγκλωβισμός της ἐντός τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἕνωση μ’ αὐτήν. Γενικά, ἡ ἕνωση μέ τή ζωτική ἐνέργεια θεωρεῖται «φωτισμός» καί ὁ ἑνωμένος μ’ αὐτήν θεωρεῖται «φωτισμένος». Ὁ ὅρος «βούδας», ἄλλωστε, σημαίνει ἀκριβῶς «φωτισμένος». Ἔτσι, ἡ σχέση δασκάλου - μαθητῆ στίς πολεμικές τέχνες δέν εἶναι σχέση κατέχοντος ἕνα σύνολο γνώσεων πρός κάποιον πού δέν τίς κατέχει, ἀλλά κάτι πολύ περισσότερο: εἶναι σχέση «πνευματικοῦ» πατρός πρός «πνευματικό» τέκνο, ἤ, διαφορετικά, σχέση «φωτισμένου» δασκάλου πού ἐπιχειρεῖ νά ὁδηγήσει τούς μαθητές του στόν «φωτισμό».

Ἄς δοῦμε ἕνα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ὁ Μοριχάϊ Γιουεσίμπα (1886-1969), ἱδρυτής τῆς τεχνικῆς Aikido  ἀναζητοῦσε ἔντονα τήν «μπούντο», τήν ἐσωτερική οὐσία τῶν πολεμικῶν τεχνῶν. Στά μέσα τῆς ζωῆς του εἶχε μιά μυστική ἐμπειρία: ἐνῶ καθόταν κάτω ἀπό ἕνα δένδρο, σείστηκε τό σύμπαν καί ἕνα χρυσό πνεῦμα ἀναπήδησε ἀπό τό ἔδαφος, τό ὁποῖο κάλυψε μέ πέπλα τό σῶμα του καί τό ἔκανε χρυσαφένιο. Τότε ὁ νοῦς καί τό σῶμα του ἔγιναν φῶς καί μποροῦσε νά κατανοεῖ τά πουλιά καί νά ἔχει ἐπίγνωση τοῦ «θεϊκοῦ νοῦ». Ἔκτοτε ἀνέπτυξε μιά τεχνική μέ στόχο τή συνειδητοποίηση ἀπό τόν μαθητή τῆς δύναμης πού βρίσκεται μέσα του καί πού πραγματώνεται διοχετεύοντας τή ζωτική ἐνέργεια Κί σέ διάφορα μέρη τοῦ σώματος. Ὅταν τό σῶμα γεμίζει ἀπ’ αὐτή τή δύναμη, γίνεται ἰσχυρό. Ὁ Γιουεσίμπα συχνά ἐπιδείκνυε τόν τρόπο, μέ τόν ὁποῖο κυριαρχοῦσε στήν Κί: μποροῦσε νά «ριζώνει» στό ἔδαφος χωρίς νά μποροῦν νά τόν σηκώσουν, νά ἐκσφενδονίζει τούς ἀντιπάλους του μέ ἁπλές κινήσεις καί νά περπατᾶ πάνω σέ φλυτζάνια τσαγιοῦ χωρίς νά τά σπάει. Ἔντυπο τοῦ «Ἑλληνικοῦ Ὁμίλου Aikido Aikikai», πού διανεμήθηκε στήν Τρίπολη (Μάρτιος 2012), μᾶς πληροφορεῖ ὅτι «ἡ λέξηἈϊκίντο ἀποτελεῖται ἀπό τρεῖς ἰαπωνικούς χαρακτῆρες - λέξεις, ἄϊ πού σημαίνει ἁρμονία, κίπού σημαίνει πνεῦμα, νοῦς ἤ ἐνέργεια τοῦ σύμπαντος, καί ντό πού εἶναι ὁ δρόμος. Σέ ἐλεύθερη ἀπόδοση, Ἀϊκίντο εἶναι ὁ δρόμος τῆς ἁρμονίας μέ τήν ἐνέργεια τοῦ σύμπαντος». Ἀπό τό ἴδιο ἔντυπο μεταφέρουμε φράσεις, στίς ὁποῖες φαίνεται σαφῶς τό συγκεκριμένο θρησκευτικό ὑπόβαθρο αὐτῆς τῆς τεχνικῆς: «Ἡ ἰσχύς τοῦ Ἀϊκίντο προέρχεται ἀπό τήν πνευματική ἐνέργεια πού ἀπελευθερώνεται ὅταν ἕνα ἄτομο ἑνοποιεῖ νοῦ καί σῶμα καί γίνεται ἕνα μέ τή φύση καί τό σύμπαν». «Τό Ἀϊκίντο δέν εἶναι μόνο ἕνα σύστημα μάχης ἀλλά καί ἕνας τρόπος καλλιέργειας καί βελτίωσης τοῦ ἀνθρώπου». «Τό Ἀϊκίντο εἶναι shugyo, δηλαδή, μιά ἔντονη σωματική καί πνευματική ἄσκηση γιά τή βελτίωση τοῦ ἀνθρώπινου χαρακτῆρα καί τήν ἀνάπτυξη τῆς ἀληθινῆς σοφίας. Εἶναι ἑπομένως προφανής ἡ σημασία τοῦ dojo ὡς χῶρος ὅπου ἀσκούμαστε μέ πνεῦμα συνεργασίας καί ἀλληλλοβοήθειας στήν τέχνη τῆς ἁρμονίας. Dojo δέν εἶναι ἁπλά ὁ τόπος προπόνησης ἀλλά ὁ "χῶρος τῆς φώτισης"» (ὑπογράμμιση δική μας).

Πρέπει νά διευκρινισθεῖ ὅτι γιά τίς ἀνατολικές θρησκεῖες ἡ «σωτηρία», ἤ μᾶλλον ὁ ὕψιστος βαθμός λύτρωσης, εἶναι ἡ διάλυση τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου μέσα στήν παγκόσμια ἐνέργεια ἤ ζωτική δύναμη. Αὐτή εἶναι ἡ πραγματική ἔννοια τῆς παραπάνω φράσης «γίνεται ἕνα (τό ἄτομο) μέ τή φύση καί τό σύμπαν». Στίς πολεμικές τέχνες ἡ Κί ρυθμίζεται συνήθως μέσω τῆς ἀναπνοῆς. Οἱ κινήσεις τοῦ σώματος ἀπαιτοῦν εἰδικές τεχνικές εἰσπνοῆς καί ἐκπνοῆς. Πολλές φορές ἡ ἐκπνοή συνοδεύεται ἀπό μιά κραυγή, πού, ὑποτίθεται, βοηθᾶ νά ἀπελευθερωθεῖ ἡ Κί πρός τόν ἀντίπαλο καί νά τοῦ διαταράξει τήν ἰσοροπία. Ἄλλοτε οἱ κραυγές εἶναι ἐπικλήσεις σέ κάποιες θεότητες. Ἄν καί οἱ ἀνατολικές θρησκεῖες δέν δέχονται τήν ὕπαρξη προσωπικοῦ Θεοῦ, ὅμως λατρεύουν, ὅπως εἶναι γνωστό, ἕνα πλῆθος ἀπό θεότητες. Αὐτές εἶναι θεοποιημένοι ἄνθρωποι ἤ ἄλλα θεοποιημένα ὄντα, δηλαδή ὄντα πού ἔχουν ἑνωθεῖ σέ ὑπέρτατο βαθμό μέ τή ζωτική ἐνέργεια καί ἔχουν θεϊκές ἰδιότητες. Τέτοιες θεϊκές ἰδιότητες ἰσχυρίζονται ὅτι κατέχουν καί οἱ μεγάλοι δάσκαλοι τῶν πολεμικῶν τεχνῶν!

Πολεμικές τέχνες καί χριστιανική πίστη

 Εἶναι φανερό ὅτι οἱ πολεμικές τέχνες εἶναι μιά διαδικασία σταδιακῆς, ἀνεπαίσθητης, ἀλλά βέβαιης ἄρνησης τῆς χριστιανικῆς πίστης καί ἔνταξης σ’ ἕναν ἄλλο «πνευματικό» χῶρο, αὐτόν τῶν θρησκειῶν τοῦ Βουδισμοῦ, τοῦ Ταοϊσμοῦ, τοῦ Ζέν, τοῦ Σιντοϊσμοῦ κ.ἄ. Ἡ ἐνασχόληση μ’ αὐτές ἀρχίζει συνήθως σάν ἕνα παιχνίδι, σάν γυμναστική ἤ σάν ἄθλημα, γιά νά ὁδηγήσει τελικά τόν ἐμπλεκόμενο στόν ἀποκρυφισμό καί στίς ἀντιλήψεις τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν. Πολλές φορές ἀκόμη καί οἱ δάσκαλοι τῶν πολεμικῶν τεχνῶν (τουλάχιστον στήν Ἑλλάδα) δέν εἶναι συνειδητοί ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά, ἀφοῦ διακατέχονται ἀπό πλήρη ἄγνοια τῆς χριστιανικῆς πίστης, θεωροῦν ὅτι πρόκειται γιά καταστάσεις πού συμβιβάζονται καί ὅτι ὁ Θεός τῶν Χριστιανῶν ταυτίζεται μέ τήν ἀπρόσωπη ζωτική δύναμη τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν, τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καί τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ὅμως, τό ἀποτέλεσμα εἶναι τό ἴδιο: ἄρνηση τῆς διδασκαλίας γιά τήν Ἁγία Τριάδα, πού ἀποτελεῖ θεμέλιο τῆς χριστιανικῆς πίστης, ἄρνηση τῆς πίστης ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος Θεός, Σωτήρας καί Λυτρωτής μας, ἔκπτωση ἀπό τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί, τελικά, ἔκπτωση ἀπό τή σωτηρία, πού προσφέρεται διά τοῦ Χριστοῦ. Αὐτός ἀκριβῶς εἶναι καί ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος γιά κάθε ἄνθρωπο: ἡ ἔκπτωση ἀπό τή σωτηρία.

Πολλοί ἐντυπωσιάζονται ἀπό τίς ἱκανότητες κάποιων πού ἀσκοῦνται στίς πολεμικές τέχνες, ἱκανότητες πού ὄντως σέ κάποιες περιπτώσεις ὑπερβαίνουν τίς φυσικές ἀνθρώπινες δυνάμεις καί ἐντυπωσιάζουν. Καί διερωτῶνται: Ἄν αὐτά δέν γίνονται μέ ἀνθρώπινη δύναμη, μέ ποιά δύναμη γίνονται; Ἀποκλείεται νά γίνονται μέ τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ; Ἀποκλείεται ὁ Χριστός νά δρᾶ καί σέ τέτοιες περιπτώσεις; Γιά νά ἀπαντήσουμε, ἄς ἀνατρέξουμε στή διδασκαλία καί στά ἔργα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως μαρτυροῦνται στά ἱερά Εύαγγέλια. Ἐκεῖ βλέπουμε ὅτι ὁ Κύριος ποτέ δέν δίδαξε τήν αὐτοάμυνα τήν ἀνταπόδοση τοῦ κακοῦ, ἀλλά τήν ἀγάπη, τή συγχώρηση καί τή θυσία,  ἐνῶ ὁ Ἴδιος «λοιδορρούμενος οὐκ ἀντελοιδόρει, πάσχων οὐκ ἠπήλει» (Α' Πέτρ. 2,23). Ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς δίνει καί τήν ἀπάντηση στό ποιός ἐνεργεῖ πίσω ἀπό τά «ὑπερφυσικά» φαινόμενα τῶν πολεμικῶν τεχνῶν. Ἀναφέρει χαρακτηριστικά: «πάντες οἱ θεοί τῶν ἐθνῶν δαιμόνια» (Ψαλμ. 95,5), δηλ. οἱ θρησκεῖες, μεταξύ αὐτῶν καί ἐκεῖνες πού ἀποτελοῦν τό ὑπόβαθρο τῶν πολεμικῶν τεχνῶν, δέν εἶναι τόσο ἀθῶες καταστάσεις ὅσο νομίζουμε, γιατί πίσω ἀπ’ αὐτές κρύπτεται ὁ ἴδιος ὁ διάβολος, γιά νά δέχεται τήν προσκύνηση τῶν ἀνθρώπων καί γιά νά ἐπιτελεῖ «ἔργα» πού ἐνυπωσιάζουν.

Ἱερεύς Σωτήριος Ὀ. Ἀθανασούλιας

 Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com

http://www.egolpion.com/polemikestexnes_or8odoxia.el.aspx

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ι.Μ. ΓΛΥΦΑΔΑΣ: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ».

Με αφορμή την διοργάνωση του «Πανελλήνιου Φεστιβάλ Πνευματικής Αφύπνισης» στα τέλη Ιουνίου στη Βουλιαγμένη, θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι το εν λόγω φεστιβάλ, υπό τον τίτλο «Μεταμόρφωση και Αναγέννηση», αποτελεί εκδήλωση αποκρυφιστικού περιεχομένου που μπορεί να έχει απρόβλεπτες και επικίνδυνες συνέπειες για τους συμμετέχοντες.

Το φεστιβάλ διοργανώνεται από το «Angels House University» («Πανεπιστήμιο των Αγγέλων»), φορέα που διοργανώνει παρόμοια φεστιβάλ σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια. Τι αντιπροσωπεύει ο τίτλος του φορέα και τι νομική κάλυψη έχει αυτός ο φορέας; Πώς θα θεραπεύσουν «κινούμενοι μέσα από τον χώρο και τον χρόνο», όπως ισχυρίζονται; Πώς θα «εργαστούν με τις ενέργειες του Μελχισεδέκ», ποιες ενέργειες είναι αυτές και πώς «θα φέρουν τις νέες κωδικοποιήσεις του DNA;».

Το πρόγραμμα του «Πανελλήνιου Φεστιβάλ Πνευματικής Αφύπνισης» είναι καθαρά αποκρυφιστικού περιεχομένου και κάνει λόγο για «διαλογισμούς, channeling (τσάννελινγκ) και ένωση με ενέργειες», πρακτικές που έχουν αποδειχθεί επικίνδυνες τόσο για τη σωματική όσο και για την ψυχική υγεία. Να τονιστεί ότι όταν αναφέρονται σε «επικοινωνίες με αγγέλους», στην πραγματικότητα αναφέρονται σε επικοινωνίες με πνεύματα τα οποία η Γραφή αναγνωρίζει ως δαίμονες. Η συμμετοχή στο «Πανελλήνιο Φεστιβάλ Πνευματικής Αφύπνισης», όπως και σε παρόμοιες εκδηλώσεις, αποτελεί πράξη ασυμβίβαστη με τη Χριστιανική ιδιότητα και άνοιγμα σε επικίνδυνες και ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Επομένως, όχι συμμετοχή.

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως.

Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ τι είναι το εν λόγω Φεστιβάλ.

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ!

Μετά τήν πρόσφατη διαμαρτυρία μου στό διαδίκτυο καί σέ ἀρμόδιες ἀρχές σχετικά μέ τίς σχολικές ἐπισκέψεις σέ ἰουδαϊκές συναγωγές (http://hristospanagia3.blogspot.gr/2012/05/blog-post_9530.html ), ἀλλά καί ἔν ὄψει τῆς ριζικῆς «μετάλλαξης» τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν πού μαγειρεύει τό Ὑπουργεῖο Παιδείας  ἀπό ὁμολογιακό, σέ πολυθρησκειακό-γνωσιολογικό, ἀπευθύνομαι ἀγαπητοί Γονεῖς σέ ἐσᾶς καί σᾶς ἐνημερώνω τά ἑξῆς:

Βάσει τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος:

Οἱ γονεῖς ἔχουν τό δικαίωμα νά ἐπιλέγουν τό θρήσκευμα τῶν τέκνων τους, ἀποτελεῖ σημαντικό μέρος τῆς ἐπιμέλειάς τους καί προστατεύεται ἔμμεσα ἀπό τό Σύνταγμα στό ἄρθρο 21, ὅπου κατοχυρώνεται ἡ προστασία τῆς οἰκογένειας. Ἡ ἐπιλογή θρησκείας εἶναι τόσο σημαντική, ὥστε ὁ Ἄρειος Πάγος ἔχει δεχθεῖ ( ΑΠ 1321/1992 ) ὅτι ἀκόμη κι ἄν ἀφαιρεθεῖ ἡ ἐπιμέλεια ἀπό τόν ἕνα γονέα, ἡ ἐπιλογή τοῦ θρησκεύματος τοῦ τέκνου, ἐξακολουθεῖ νά ἀνήκει στόν πυρήνα τῆς γονικῆς μέριμνας καί πρέπει νά γίνει κι ἀπ’ τούς δύο γονεῖς. Μόνο σέ περίπτωση ἀσυμφωνίας ἀνάμεσα στούς δύο γονεῖς, ἀναλαμβάνει νά ἀποφασίσει τό Δικαστήριο ἀντί γιά αὐτούς καί μέ βάσει τό μεγαλύτερο συμφέρον τοῦ παιδιοῦ ( ΑΚ 1512 ).

Ἐπίσης στό ἄρθρο 13 παρ. 2 τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, ἀπαγορεύεται ὁ προσηλυτισμός! Προσηλυτισμός εἶναι ἡ μέ ἀθέμιτα μέσα προσπάθεια διείσδυσης στή θρησκευτική συνείδηση τοῦ ἄλλου καί ὁ προσεταιρισμός της. Μέσα στόν ὅρο «ἀθέμιτα μέσα», περιλαμβάνονται ὅλοι οἱ δόλιοι τρόποι προσέγγισης ὅπως: οἰκονομικές παροχές καί ὑποσχέσεις, κατάχρηση θέσης ἐξουσίας, ὁποιαδήποτε παράνομη συμπεριφορά, ἐκμετάλλευση τῆς ἀπειρίας - ἀδυναμίας τοῦ ἄλλου κλπ. Σ’ αὐτό τό τελευταῖο, προσπίπτει ἡ περίπτωση τῶν ἀνήλικων μαθητῶν! Ἡ παρουσίαση ἄλλων θρησκειῶν ἐκτός τῆς ἐπικρατούσης στό ἔθνος μας Ὀρθόδοξης Πίστεως ὡς «καλές», ἀποτελοῦν προσηλυτισμό στήν ἄπειρη καί ἀδύναμη κρίση τους καί ἐναντιώνονται στό νόμιμο δικαίωμα τῶν γονιῶν τους νά ἐπιλέγουν τά θρησκευτικά πιστεύω τῶν παιδιῶν τους. Μήν ξεχνᾶμε, ὅτι τό ἴδιο τό Ἑλληνικό Σύνταγμα συντάσσεται ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΟΜΟΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ!

Βάσει τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαίου:

Ἡ Εὐρωπαϊκή Σύμβαση τῶν Δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου στό ἄρθρο 2 Α’ Πρόσθ. Πρωτ. ΕΣΔΑ, ὁρίζει ὅτι τό κράτος ὀφείλει «νά σέβεται το δικαίωμα τῶν γονέων νά ἐξασφαλίζουν τή μόρφωση καί ἐκπαίδευση τῶν τέκνων τους σύμφωνα μέ τίς δικές τους θρησκευτικές καί φιλοσοφικές πεποιθήσεις».

Ὡς ἐκ τούτου λοιπόν καί σύμφωνα μέ τά παραπάνω νομίμως κατοχυρωμένα ἀγαπητοί Γονεῖς, ἔχετε κάθε δικαίωμα δυναμικῆς παρέμβασης στά Σχολεῖα, στά Γραφεῖα Ἐκπαίδευσης, στό Παιδαγωγικό Ἰνστιτοῦτο, στό Ὑπουργεῖο Παιδείας, στήν Πανελλήνια Ἕνωση Γονέων, στήν Ἀνώτατη Συνομοσπονδία Γονέων Μαθητῶν, στήν Ἱερά Σύνοδο, στούς Ἐπισκόπους τῆς πόλης σας καί σέ ὅποια ἄλλη ἀρμόδια γιά τό θέμα ἀρχή, ὥστε νά διαμαρτυρηθεῖτε-ἀποτρέψετε, τόν ὀργανωμένο ἀποχριστιανισμό τῶν παιδιῶν σας ἀπό τή Νέα Ἐποχή, πού «νοιάζεται» γιά ἐσᾶς….ΧΩΡΙΣ ΕΣΑΣ!

Οἱ συντριπτικά ἐλάχιστες μειονότητες ἀλλόθρησκων πολιτῶν, καθώς καί οἱ μεμονωμένες περιπτώσεις ἀλλόθρησκων μαθητῶν πού φιλοξενοῦνται στή χώρα μας, ἐπί δεκαετίες γνωρίζουν τά νόμιμα δικαιώματά τους, τά ἐπικαλοῦνται καί τά διεκδικοῦν καταφεύγοντας ἀκόμη καί σέ ἔνδικα μέσα, προκειμένου νά προασπίσουν τά πιστεύω τους…ΚΑΙ ΠΕΤΥΧΑΙΝΟΥΝ!

Ἐμεῖς, ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν Ὀρθόδοξων Ἑλλήνων ( 98% τοῦ πληθυσμοῦ )….ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ

ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς»

( Ματθ. η’, 22 )

Ἄν δέ θέλουμε νά ξυπνήσουμε μία μέρα στήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα ὡς ξένοι κι ἀνεπιθύμητοι...Ἄν θέλουμε  νά συνεχίσουμε νά εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί καί Ἕλληνες μέ τίς δικές μας παραδόσεις, πρέπει νά ὁμολογοῦμε Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν καί νά προασπίσουμε τώρα περισσότερο ἀπό ποτέ, τήν πανταχόθεν βαλλόμενη Πίστη μας! Γιά νά ἔχουν εὐλογημένο αὔριο τά παιδιά μας στόν τόπο τους!

Καλόν ἀγώνα!

Μέ τιμή,

Μ.Σ. Ἐκπαιδευτικός

Σχόλιο Σσστ: Ευχαριστώ την Μ.Σ. για την αποστολή του θέματος, με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

Βαβέλ…

Ο άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, λένε, έκανε κήρυγμα στα πουλιά.

Ο σύγχρονός μας Γέροντας Παΐσιος τα καλούσε και τα τάιζε στη φούχτα του.

Ο άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης είχε στην υπηρεσία του ένα λιοντάρι. Και ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ δεχόταν τακτικά την επίσκεψη μιας αρκούδας.

Ο Γέροντας Πορφύριος και ο Γέροντας Παΐσιος μιλούσαν με ξενόγλωσσους επισκέπτες, χωρίς να γνωρίζουν καμιά ξένη γλώσσα. Και χωρίς βέβαια τη μεσολάβηση κάποιου διερμηνέα.

Ο Χριστός πρόσταζε τη θάλασσα να κοπάσει κι εκείνη τον υπάκουε. Έκανε τα παράλυτα ή ακόμη και τα νεκρά μέλη να ξαναβρίσκουν την ευρωστία τους και τη ζωντάνια τους. Κι ακόμη τόσα άλλα…

Και πώς συνέβαιναν και συμβαίνουν όλα αυτά;

Γιατί, απλούστατα, ο Χριστός και οι άγιοι μιλούν τη γλώσσα του θαύματος.

Τη γλώσσα, που μίλησαν και οι Απόστολοι, κατά τη μέρα της Πεντηκοστής, όταν δέχτηκαν την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Όταν μιλούσαν την τοπική τους διάλεκτο και γίνονταν καταληπτοί από ξενόγλωσσους. Κι ακόμη, πιο πέρα, έκαναν σωρεία θαυμάτων ανάλογων μ’ αυτά, που έκανε ο Χριστός.

Και μπαίνει το ερώτημα:

Οι άγιοι συνεννοούνται με τους ξενόγλωσσους. Ακόμη και με τα ζώα και τ’ άψυχα…

Εμείς γιατί δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε ούτε καν με τους κοντινούς συνανθρώπους μας; Παρότι μιλούμε την ίδια μ’ αυτούς γλώσσα. Ή μπορεί να κατοικούμε ακόμη και κάτω απ’ την ίδια στέγη!

Γιατί, απλούστατα, εμείς, αντί για τη γλώσσα του θαύματος, μιλούμε τη γλώσσα της Βαβέλ.

Τη γλώσσα, που θαυμάσια συμβολίζει η σχετική αφήγηση της Παλαιάς Διαθήκης. Και η οποία δεν βρίσκεται στο στόμα μας, αλλά στην καρδιά μας. Και λειτουργεί διεστραμμένα και αλλοπρόσαλλα, γιατί είναι διεστραμμένη από την άμπωτη και την παλίρροια των κοσμικών μας σχέσεων.

Με αποτέλεσμα να μας ζητούν οι συνάνθρωποί μας φάρμακα, για να γιάνουν απ’ τις αρρώστιες τους κι εμείς να τους προσφέρουμε δηλητήρια, για να αργοπεθαίνουν. Ή να μας ζητούν ψωμί, για να χορτάσουν την πείνα τους κι εμείς να τους προσφέρουμε το θάνατο.

Με όπλα και μέσα, που κοστίζουν πολλαπλάσια, σε σύγκριση με το ψωμί και τα φάρμακα…

Πράγμα, που κάνουν και σήμερα, συστηματικά, οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικάνοι σε βάρος των Αφρικανών και των Ασιατών.

Ή οι πάσης φύσεως ρατσιστές σε βάρος εκείνων, που τους θεωρούν ότι ανήκουν σε κατώτερη φυλή:

Όπως στ’ αρχαία χρόνια σε βάρος των δούλων. Αλλά και στα νεότερα χρόνια. Με τους πάσης φύσεως γαλαζοαίματους:

Τους δούκες, δηλαδή, τους βαρόνους, τους κόμητες, τους τσιφλικάδες από το ένα μέρος. Κι από το άλλο τους δουλοπάροικους, τους μουζίκους, τους κολίγους, τους παρίες, κλπ, κλπ.

Ή, όπως οι δουλέμποροι σε βάρος των μαύρων της Αφρικής, οι Γερμαναράδες σε βάρος των Εβραίων. Και τόσων άλλων.

Ή οι Εβραίοι σε βάρος των Παλαιστινίων. Αλλά και, όπως φαίνεται σε βάρος και πολλών άλλων λαών της Γης. Με τον οικονομικό και πληροφορικό ρατσισμό, που έχουν δικτυώσει και επιβάλλει.

Ή ακόμη, όπως επιχειρούν, τώρα, να κάνουν οι Γερμαναράδες σε βάρος των Νοτιοευρωπαίων. Και ιδιαίτερα σε βάρος ημών των Ελλήνων…

Που με τη συνέργεια και των δικών μας εφιαλτών, μας έχουν μεταβάλλει, στην ανατολή του 21ου αιώνα, σε δουλοπάροικους και την πατρίδα μας σε αποικία.

Πράγματα, που βέβαια τα λέμε και τα ξαναλέμε. Έτσι, που με το «πες-πες», τα ’χουμε συνηθίσει και δεν μας κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση.

Γεγονός, που εκμεταλλεύεται, όπως φαίνεται, το καθεστώς των αποικιοκρατών και των ντόπιων εφιαλτών.

Και με το θράσος και την αναίδεια, που τους διακρίνει, έρχονται και πάλι να ζητήσουν την ψήφο μας. Και μάλιστα εξαπολύοντας εναντίον μας καταιγισμό τρομοκρατίας.

Για να μπορέσουν έτσι να μας πτοήσουν και να μας λυγίσουν, προκειμένου να διαιωνίσουν το βάρβαρο και κανιβαλικό καθεστώς της σύγχρονης Βαβέλ τους…

Και το πλέον εξωφρενικό είναι ότι στο καθεστώς αυτό γίνονται ανήθικα ηθικά στηρίγματα και κάποιοι μισθωτοί ποιμένες της Εκκλησίας.

Οι οποίοι μπορεί να λένε «για τα μάτια» πού και πού καμιά «βαριά» κουβέντα για τους εφιάλτες και τους αποικιοκράτες, αλλά όταν πρέπει, δεν κάνουν αυτά, που πρέπει και όπως πρέπει.

Και, όχι μόνο αφήνουν τα πρόβατα να τα αρπάζουν οι ληστές και να τα κατασπαράζουν οι λύκοι, αλλά, συχνά, μοιράζονται μαζί τους και τη λεία.

Που σημαίνει ότι, σε τελική ανάλυση, μιλάνε τη γλώσσα των κανιβάλων της σύγχρονης Βαβέλ και παίζουν το παιχνίδι τους.

Εμπαίζοντας μαζί τους το λαό!…

παπα-Ηλίας

Το αλίευσα ΕΔΩ

«Ποιά ἡ προσωπικότητα τοῦ μαχίμου Θεολόγου καθηγητοῦ στήν ἐκπαίδευση»

Ἀρχιμανδρίτου Σαράντη Σαράντου

[Εἰσήγησις Ἀρχιμανδρίτου Σαράντη Σαράντου, Φιλολόγου - Θεολόγου, στήν ΗΜΕΡΙΔΑ: "ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ: ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ"; ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 19-5-2012]

Χριστός Ἀνέστη!
Ἀγαπητοί ἀδελφοί.
Εἶναι πιά ἀναμφισβήτητη πραγματικότητα, ὅτι ἡ χώρα μας βρίσκεται κάτω ἀπό τήν τυραννικότερη κυριαρχία πού θά μποροῦσε ποτέ νά εὑρεθεῖ. Συμπολίτευση καί ἀντιπολίτευση συνεργαζόμενες μέ τίς ξένες ἀνθελληνικές καί ἀντορθόδοξες δυνάμεις σφυροκοποῦν ἀλύπητα τόν ἑλληνικό λαό στερώντας του στέγη, τροφή καί χρήματα γιά νά τόν ἐξαναγκάσουν νά παραδώσει καί νά προδώσει ὅλους τούς θησαυρούς του, φυσικούς, ὑλικούς καί πνευματικούς στούς ἀφέντες τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Ὁ ρόλος λοιπόν τοῦ ὀρθοδόξου μαχίμου θεολόγου στά σχολεῖα τῆς δευτεροβάθμιας καθίσταται σπουδαιότερος καί λίαν ἀπαραίτητος, εἴπερ ποτέ καί ἄλλοτε. «Εἷς ἄνθρωπος θείῳ ζήλῳ πεπυρωμένος ὅλον δῆμον δύναται ἀνακαινίσαι» λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, ὁ ὄντως θείῳ ζήλῳ πεπυρωμένος. Τώρα πού ἡ ἀλλοτρίωση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ὑφέρπει στήν ἐκπαίδευσή μας μέσῳ τοῦ μαθήματος τῆς πανθρησκειακῆς προπαγάνδας, χρειαζόμαστε θεολόγους, ἄνδρες καί γυναῖκες μέ φρόνημα ὀρθόδοξο καί ζωή ὀρθόδοξη, δηλαδή χριστοποιούμενες προσωπικότητες ὁλοκληρωμένες καί ὄχι συρόμενες στό φαντασμαγορικό ἅρμα τῆς πανθρησκείας.

Ἄς ζωγραφίσουμε, ἄς φιλοτεχνήσουμε τήν εἰκόνα τοῦ μαχίμου θεολόγου σέ μιά περίοδο οἰκονομικῆς κρίσεως, κρίσεως ἀξιῶν, ἐκπαιδευτικῶν προγραμμάτων, ἰδεολογιῶν, κομματικῶν συμπεριφορῶν καί ἀδιεξόδου πολιτικῶν ἐπιλογῶν.

Ἄς τονίσουμε κάποια χαρακτηριστικά του:

1. Ὁ ὀρθόδοξος θεολόγος, μάχιμος καθηγητής, δέν εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει ἕτοιμες ἀπαντήσεις ἐπί παντός θέματος. Δέν εἶναι ἕνα κομπιοῦτερ, μέσα ἀπό τό ὁποῖο αὐτομάτως ἀνιχνεύονται ὅλες οἱ θεολογικές γνώσεις. Κατά τόν ἅγιο Ἱερόθεο ἡ Θεολογία εἶναι διπλῆ: «Ἡ μέν μία εἶναι μυστική, τελετουργική, ἀπόρρητη, ἄρρητη, ἡ ὁποία δρᾷ καί νομοθετεῖ γιά τό Θεό μέ τίς ἀδίδακτες μυσταγωγίες, ἡ δέ ἄλλη εἶναι φανερή, φιλοσοφική καί ἀποδεικτική, ἡ ὁποία πείθει καί χρειάζεται τή βοήθεια τοῦ λόγου τῶν θεολόγων» (Β΄πρός Βαρλαάμ ΕΠΕ 1,538). Ὁ θεολόγος ἔχει βαθειά συναίσθηση τῆς ἀνθρωπίνης μικρότητος μπροστά στήν ἐν Τριάδι ἄκτιστη θεία μεγαλειότητα. Εἶναι ὁ πρῶτος κατ' ἐξοχήν ἀποφατικός - καί κατόπιν καταφατικός - ἐπιστήμων, ἐφ' ὅσον διαχειρίζεται θεῖα καί ἀνθρώπινα πράγματα, πού ὑπερβαίνουν κάθε ἀπορία καί κάθε ἀνθρώπινο περί Θεοῦ ἐρώτημα, καλοπροαίρετο ἤ μή, πού σχετίζεται ἤ ἀνάγεται στόν Θεάνθρωπο καί τελικά ἀπαντᾶται ἐν τῷ ἐνανθρωπίσαντι Κυρίῳ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ. Ὁ Χριστός τελικά δίνει τήν ἀπάντηση μέ τήν κατάλληλη λύση. Ὁ θεολόγος ἀνοίγει τόν δρόμο γιά νά προσεγγίσει ὁ Χριστός τήν ἁμαρτωλότητά μας. Ἀκόμα καί ὁ πλήρης θείου φωτισμοῦ καί θεοϋψίστου διακρίσεως καί διοράσεως π. Πορφύριος ἔλεγε, ὅτι πολλά βλέπω, ἀλλά δέν μπορῶ ὅλα αὐτά νά τά ἀνακοινώνω, νά τά κάνω κοινά. Δέν ἔχουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τή δύναμη, τήν ἱκανότητα καί τό χάρισμα νά διαχειρισθοῦν τά δικά τους ψυχολογικά, ὑπαρξιακά, πνευματικά ἤ καί ἁπλούστερα θέματα. Χρειάζεται χριστοηυξημένη χριστοδιακριτικότητα ἐκ μέρους τοῦ θεολόγου καθηγητοῦ, γιά νά μήν ἀπαντήσει ἤ νά ἀπαντήσει, νά προβληματίσει, νά διαπραγματευθεῖ μαζί μέ τούς νέους, τούς μαθητές, τά θέματα πού ἄμεσα τούς ἀφοροῦν καί στό βάθος τῆς ὑπάρξεώς τους ζητοῦν ἱκανοποιητικές λύσεις.
2. Ἄν ὡς θεολόγοι καί ἐμεῖς οἱ κληρικοί μαζί, κρατᾶμε διά βίου αὐτή τή βάση στή διδασκαλία μας, τήν πτωχεία τοῦ πνεύματος, τή συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητός μας, τήν πενία τῶν γνώσεων, τήν ἐλλειμματική ἐμπειρία τοῦ παραδείσου, τότε ἄδειοι ἀπό τήν προδοτική ὑψηλοφροσύνη, καθήμενοι παρά τούς πόδας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καταβρέχοντες καί ἐκμάσσοντες μέ καυτά ταπεινά δάκρυα, αὐτούς τούς πόδας Του, θά γινόμαστε δι' Αὐτοῦ ἄξιοι νά ποῦμε ἕνα λόγο πόνου, πού βγαίνει ἀπό πολύπαθη καρδία, ἕνα λόγο ἐποικοδομητικό, ἕνα λόγο χριστοπαρηγορίας γέννημα τῆς αὐτομεμψίας μας.
3. Ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριό μας, στό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, μᾶς δίδεται αὐτή ἡ διαβεβαίωση: «Ποταμοί ἐκ κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσι ὕδατος ζῶντος», πνευματική πραγματικότητα πού κατ' ἐξοχήν ἰσχύει στή ζωή τοῦ θεολόγου. Ὅταν ὑπάρχουν οἱ δύο προηγούμενες τοποθετήσεις, στάσεις μυστικῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, τότε παρέχεται τό χάρισμα τῆς ἀστείρευτης θεανθρώπινης διδασκαλίας. Ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης λέγει καί ἐκ τῆς ἐμπειρίας του προφανῶς: «Εἰ προσεύχῃ ἀληθῶς, θεολόγος εἶ καί εἰ θεολόγος εἶ προσεύχῃ ἀληθῶς». Ἡ ἀληθινή ταπεινή σχέση μέ τό Χριστό, δημιουργεῖ ἀληθινό χριστιανό, ἀληθινό δάσκαλο θεολόγο, ἀφοῦ μέ τήν ἀληθινή προσευχή ἔχει γνωρίσει καλά τήν ἄβυσσο τῆς βαθείας καρδίας του καί ταυτοχρόνως τόν ὠκεανό τοῦ θείου ἐλέους. Γιαυτό μπορεῖ νά κατέβει στήν κατάσταση τοῦ ἄλλου ἀνθρώπου καί δή τοῦ νεαροῦ μαθητοῦ του ἤ τῆς μαθήτριάς του, ἀφοῦ οἱ νέοι ὡς ἄπειροι ἀκόμη ἀπό τήν πολλή κοσμική, μεταπτωτική ὑποκρισία, δέν μποροῦν νά κρυφθοῦν, ἀλλά μυστικῷ τῷ τρόπῳ ζητοῦν χεῖρα βοηθείας στά ὁσημέραι ὀγκούμενα προβλήματά τους.
4. Ὁ ὀρθόδοξος θεολόγος εἶναι συνδεδεμένος σύν πᾶσι τοῖς ἁγίοις. Ὅσο ἀδύνατος καί ἁμαρτωλός κι ἄν αἰσθάνεται, ἔχει τήν ἐν Χριστῷ ἐμπειρία ὅτι εἶναι μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ καί δέν ἀνήκει καί κάπου ἀλλοῦ. Τόσο ὁ ἴδιος ὅσο καί ἡ οἰκογένειά του ἀνήκουν στό Χριστό καί ἔχουν τήν ἐμπειρία δεσμοῦ μέ τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι μέλη Του ἀγωνιζόμενα τόν καλόν ἀγῶνα τῆς εἰς Χριστόν πίστεως.

Ὁ οὕτως ζῶν καί πολιτευόμενος θεολόγος ἐκτός ἀπό τήν ἐξατομικευμένη ἐν Χριστῷ ἀγωγή πού προσφέρει σέ κάθε μαθητή του ἀποκτᾷ καί μεταδίδει τήν ἐμπειρία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ζώντας μέσα στήν ὀμάδα, μέσα στήν τάξη, διδάσκοντας ἀτομικά ἀλλά καί συνολικά.

Βέβαια οἱ συνθῆκες διδασκαλίας μέσα στά Γυμνάσια καί στά Λύκεια δέν εἶναι ἰδανικές, δέν εἶναι καθόλου εὔκολες. Ὁ θεολόγος ἔχει νά ἀντιμετωπίσει μικρά καί μεγάλα θηριάκια. Τά παιδιά ἐκτός ἀπό τήν προσωπική κρίση τῆς μεταπτωτικῆς ἐφηβικῆς ἡλικίας πού διέρχονται, ταλαιπωροῦνται καί ἀπό τά ἐπίκτητα ἤ κληροδοτούμενα πάθη, ἐλαττώματα, ἐγωιστικές ἰδιοτροπίες ἡμῶν τῶν μεγάλων. Ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα τοῦ κοινωνικοῦ βίου μολύνει τήν ἀθῳότητα – παρθενικότητα τῶν νέων. Αὐτήν τήν πραγματικότητα ἐκμεταλλεύεται καί ὁ πειράζων διάβολος. Αὐξάνει, πληθύνει, ἐπεκτείνει καί συσσωρεύει πολλά προβλήματα μέσα στίς αἴθουσες διδασκαλίας καί ὄχι μόνο, τόσο στό συγκεκριμένο μάθημα, ὅσο καί στά ἄλλα κατ' ἀναλογίαν γιά νά δυσχεράνει παντοιοτρόπως τό ἔργο τῆς διδασκαλίας, τῆς ἀφομοιώσεως καί μορφώσεως τῆς εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ μέσα στίς ψυχές τῶν μαθητῶν.

Καλεῖται λοιπόν ὁ θεολόγος νά μετέλθει πολλά εἴδη προσωπικῶν ἐν Χριστῷ πνευματικῶν ἀσκήσεων. Ἰδιαίτερα καλεῖται νά ὑπερβεῖ τόν ἀτομισμό του, τό ἴδιον μεταπτωτικό θέλημα, νά ζητήσει ἐμπόνως τή βοήθεια τοῦ Πρώτου Τελείου Διδασκάλου, τοῦ Χριστοῦ, τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας μητέρας, τῶν ἁγίων οἰκουμενικῶν διδασκάλων καί Ἱεραρχῶν καί τοῦ πνευματικοῦ του πατρός, γιά νά καταφέρει νά διαπεράσει τό σκληρότατο φλοιό τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ τῶν σημερινῶν μαθητῶν καί νά ἐξεύρει κώδικα ἐν Χριστῷ ἐπικοινωνίας πάσῃ θυσία. Ὁ πονετικός καί σταυρούμενος σημερινός καθηγητής τῆς δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης, καί δή ὁ ἐν Χριστῷ ἀγωνιζόμενος θεολόγος εἶναι ἀδύνατο νά μήν ἀποκρυπτογραφήσει, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, τρόπο, κώδικα ἐπικοινωνίας μέ τούς μαθητές. Ἔτσι θά ἀνεβαίνει στίς συνειδήσεις τῶν μαθητῶν του· ὅσο αὐτός ὁ θεολόγος θά ταπεινώνεται καί θά νίπτει τίς ψυχές τῶν μαθητῶν του ἀπό τό ρύπο τῆς ἀπιστίας καί τῆς ἀνιαρῆς κοσμικότητας, ὅπως ὁ Κύριος ἔνιψε τούς πόδας τῶν μαθητῶν Του, τόσο περισσότερο θά εἰσπράττει τιμή ἐκ μέρους τῶν μαθητῶν του καί ἀποδοχή τῆς ἐν Κυρίῳ διδαχῆς του.

Ἀλλά καί οἱ μαθητές ἀντιστοίχως, ὅσο καί ἄν ἔχουν διαφθαρεῖ μέ τήν τροφοδοσία τῶν ὑποπροϊόντων τῆς Νέας Ἐποχῆς, λόγῳ τῶν χαρισμάτων τοῦ ἀληθινοῦ μυστηρίου τοῦ ὀρθοδόξου Βαπτίσματος καί τοῦ Χρίσματος, ἔχουν τήν εὐαισθησία νά ἀντιλαμβάνονται τήν ἀγάπη, τόν πόνο, τήν ἐν Χριστῷ μόρφωση τοῦ θεολόγου καθηγητοῦ τους. Ἀνοίγουν τίς καρδιές τους καί δειλά – δειλά ἀπορροφοῦν τό ἄδολο γάλα τῆς ἐν Χριστῷ πίστεως.

Κρατοῦν σ' ἕνα μυστικό στόμαχο τήν αὐθεντική χριστιανική διδασκαλία γιά νά τή μυρηκάσουν σέ ἥσυχες, σπάνιες ὧρες καί στιγμές πού ἡ θεία Χάρη θά τούς φωτίσει καί θά τούς ὑπομνήσει νά ἀξιοποιήσουν.

Οἱ ἐν Χριστῷ γνώσεις τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί ἐμπειρίας τοῦ θεολόγου καθηγητοῦ πού θά μεταγγισθοῦν πρός τούς ἀδιάφορους ἤ μή μαθητές, ἐπειδή ἀποτελοῦν χρυσάφια καί διαμάντια, πλοῦτο ἀνέκλειπτο, κληρονομιά τοῦ Ἰδίου τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ πρός ἅπαν τό ἀνθρώπινο γένος, καί πρός τούς μαθητές μας, δέν εἶναι δυνατόν κάποτε νά μήν ἐκτιμηθοῦν. Σέ ὁριακές στιγμές τῆς ζωῆς τους καί κατά τό παρόν ἤ κατά τό ἐγγύς ἤ ἀπώτερο μέλλον, θά ἀναπηδήσουν ἀπό τό πιεσμένο ὑποσυνείδητο, ἀπό τή βαθιά λήθη, ἀπό τά ἔγκατα τῆς ὑπάρξεώς τους, καί χωρίς νά τό μάθει ὁ θεολόγος καθηγητής, θά ἀποτελέσουν τό ἰαματικό ἔμπλαστρο, τό ἰσχυρότερο ἀντιβιωτικό, τίς ἀπαραίτητες βιταμίνες, τά ὄντως θεραπευτικά φάρμακα πού θά ἀρχίσουν τήν ἀληθινή θεραπεία τόσο γιά τό ὑπόλοιπο διάβα τῆς παρούσης ζωῆς ἐντός τῆς στρατευομένης μας ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅσο καί γιά τήν εἴσοδο στήν αἰώνια μετά τοῦ Κυρίου μας ζωή, στή θριαμβεύουσα Ἐκκλησία τῶν ἐν οὐρανοῖς πρωτοτόκων.

5. Τώρα δέν ἐπιθυμῶ νά στεναχωρήσω κανένα. Ὅμως θά πρέπει νά εἴμαστε ἀπόλυτα σαφεῖς καί ἀληθινοί. Ὅλα τά παραπάνω γνωρίσματα τοῦ θεολόγου ἐπιβεβαιώνουν, ὅτι ὡς ἠλεημένος παρά Χριστοῦ, ὡς κεκλημένος ὑπό τοῦ Χριστοῦ, δέν εἶναι δυνατόν νά διακατέχεται ἀπό κανένα κόμπλεξ καί ἀπό κανένα παραπλήσιο σύνδρομο. «Κατέχει» ἕνα θησαυρό γνώσεων εἴκοσι αἰώνων, γνώσεων κτιστῶν καί ἀκτίστων, μεθεκτῶν καί ἀμεθέκτων. Ἐκτός καί ἔχει ἐγκλωβισθεῖ στό νεωτερισμό τῆς «μεταπατερικῆς θεολογίας». Οἱ μεταπατερικοί κομματιάζουν τό χῶρο τῶν ἁγίων καί θεοφόρων Πατέρων σέ πάλαι πατερικούς, ἀρχαιοτέρους ἤ νεοτέρους, συγχρονισμένους καί μή, παροπλισμένους λόγῳ τῆς παλαιότητάς τους καί σέ τωρινούς εὐαισθητότερους στά σύγχρονα προβλήματα τῶν συγχρόνων νεομεταπατερικῶν ἀνθρώπων. Θύματα τῆς Νέας Ἐποχῆς αὐτοί οἱ θεολόγοι, σέρνουν καί τούς νεομεταπατερικούς ὀπαδούς τους, σέ ἄγνωστους, ἀπάτητους, δύσβατους, ἀνήλιαγους, ἀδιέξοδους δρόμους, ἀσθμαίνοντες σέ νεομεταπατερικές ἐφευρέσεις, μέ τό ἀζημίωτο ἤ μέ τίς ἀποζημιώσεις τῶν προγραμμάτων τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὅπως θαυμάσια μᾶς τόν παρουσίασε ὁ π. Λάμπρος Φωτόπουλος, δέν ὑπέφερε ἀπό παλαιοπατερικά ἤ μεταπατερικά διλήμματα Ἑνωμένος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ μέ ὅλους τούς Ἁγίους Πατέρες διαχρονικά – μή νεοπατερικά – πότισε καί ἔθρεψε μέ τίς διδαχές τῆς ἐν Χριστῷ θεανθρώπινης ἐλευθερίας τούς νέους καί γέρους, ὥστε νά εἶναι σέ θέση νά διαχειριστοῦν τήν ἐπίγεια ἐλευθερία τους.

Τό αὐτό ζέον πατερικό, διαχρονικό καί ὑπερχρονικό πνεῦμα ἐνέπνεε τόν ἅγιο τοῦ αἰῶνα μας, τόν ἅγιο Νεκτάριο, τόν ἅγιο Νικόλαο Πλανᾶ, τόν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, καί τούς πολύ κοντινούς μας π. Πορφύριο, π. Παΐσιο, π. Ἰάκωβο. Ζοῦσαν καί λαμπρῶς ἀκτινοβολοῦσαν σέ χιλιάδες συχρόνους τους τό λόγο τοῦ Θεοῦ ἀκαινοτόμητο μέ τόν ἐν Χριστῷ πατερικό βίο τους καί μέ τόν ἐν Χριστῷ πατερικό λόγο τους.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ συνάδελφοι θεολόγοι,

Ὁ Κύριός μας λίγο πρίν ἀναληφθεῖ στούς οὐρανούς ἔδωσε καίρια ἐντολή στούς μαθητές του: «Πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» Ἀκριβῶς αὐτήν τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου ἐπαναδιδάσκει ὁ θεολόγος καθηγητής στούς ἤδη βαπτισμένους μαθητές, ἀλλά καί στούς μή βαπτισμένους καί δι' αὐτῶν στούς γονεῖς τους καί τούς φίλους τους. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ «οὐ δέδεται». Τρέχει καί μεταδίδεται καί διαδίδεται ἀπό τό στόμα τοῦ θεολόγου σ' ὁλόκληρη τή μαθητική κοινότητα καί στήν κοινότητα τῶν συναδέλφων σέ ὅλη τήν κοινωνία, καί σέ ὅλη τήν παγκόσμια κοινότητα μέσῳ τῶν συγχρόνων μέσων ἐπικοινωνίας. Ὁ Κύριός μας δέν εἶπε στούς μαθητές του μή μαθητεύετε, μή βαπτίζετε πάντα τά ἔθνη, ρωτῆστε τους ἄν θέλουν. Μή, μή τούς πιέσετε... Μά ποῦ νά ξέρουν οἱ ἄνθρωποι... ἀφοῦ εἶναι ἀφώτιστοι ὡς ἀβάπτιστοι; Ἐμεῖς ὡς φωτισθέντες, βαπτισμένοι, μυρωμένοι, κοινωνημένοι ἔχουμε ὑποχρέωση νά ἀκούσουμε καί νά ὑπακούσουμε στήν ἐντολή τοῦ διδάξαντος, θαυματουργήσαντος, μαρτυρήσαντος, σταυρωθέντος, θανόντος καί Ἀναστάντος Κυρίου μας.

Ἡ ἐντολή αὐτή τοῦ Κυρίου «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη» ἔτυχε θερμοτάτης ἀποδοχῆς ἀπό τούς μαθητές Του, πού ἁπλώθηκαν σ' ὅλον τό γνωστό τότε κόσμο καί ἔγιναν Ἀπόστολοί Του εἰς πάντα τά ἔθνη. Αὐτή ἡ ἐντολή ἰσχύει πρωτίστως γιά τά νεαρά βλαστάρια μας, πού ἀπό πολύ μικρᾶς ἡλικίας ἡ Ἐκκλησία μας τούς ἐμπιστεύεται τά τρία ἱερά Της μυστήρια, Βάπτισμα, Χρῖσμα καί θεία Κοινωνία, ἐπειδή πιστεύει ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ βγαλμένη ἀπό τά χέρια τοῦ Θεοῦ. Τό Ἑλληνικό Σύνταγμα καί οἱ νόμοι μας μέχρι τώρα ζητοῦν ὀρθόδοξη νά εἶναι ἡ διδασκαλία τῶν θρησκευτικῶν στά παιδιά μας, ἀφοῦ τόσο πλούσια καί ἀνεξάντλητη εἶναι ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία καί ζωή.

Ἄν τά παιδιά μας, ἡ νέα γενιά, γαλουχηθεῖ μέ τή χριστοδοκιμασμένη ὀρθόδοξη διδαχή, θά ἀποκτήσει ἰσχυρά ἐν Χριστῷ πνευματικά ἀντισώματα γιά νά ἀνθίσταται στόν καταιγισμό τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἀλλά καί γιά νά ζεῖ μέ ἰσορροπία πνευματική, ψυχολογική, μορφωτική, κοινωνική, διανοητική, συναισθηματική, σωματική, πού χαρίζει ἡ ὄντως ὀρθόδοξη διδαχή. Μέ ὁπλισμό καί μέ περιουσία αὐτή τήν ὀρθόδοξη διδαχή θά μπορεῖ νά στέκεται μέ σεβασμό ἀληθινό καί ἀγάπη ἀληθινή μπροστά σέ κάθε ἑτερόδοξο ἤ ἀλλόθρησκο, ἀφοῦ εἶναι ἐγνωσμένη ἡ ἐν Χριστῷ φιλαδελφία τῶν ὀρθοδόξων, πού ἀπορρέει ἀπό τήν ταπεινή ἐν Χριστῷ Τριαδική φιλοθεΐα.

Ἔτσι θά ἐπαληθευθεῖ καί ὁ Ἅγιος τοῦ αἰῶνα μας, ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, πού προφητικά καί θεοφώτιστα στήν ἐποχή του εἶχε πεῖ ὅτι τό Ἑλληνικό Ἔθνος εἶναι προορισμένο νά εἶναι ὀφθαλμός καί δάσκαλος τῆς οἰκουμένης.

---

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Θεολογία πότε εἶναι ἐπικίνδυνη.

Δέν εἶναι λοιπόν ἀκίνδυνο νά μιλοῦν γιά τόν Θεό ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δέν γνωρίζουν νά συναναστρέφωνται μέ τόν Θεό καί νά κρίνουν γιά τό ἄϋλο φῶς ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν γνωρίσει τό αἰσθητό φῶς πού εἶναι πάνω ἀπό αὐτό, οὔτε ἔχουν ἁγιασθῇ κατά τό νοερό τῆς ψυχῆς μέ τό νοερό καί ἀληθινό φῶς καί βρῆκαν πράγματι «τήν εἰς τόν Χριστόν κρυμμένην ζωήν» καί ἀναστήθηκαν στήν πρώτη ἀνάστασι. Ὅσοι εἶχαν αὐτή τήν εὐτυχία, ἔχουν τήν καρδιά τους σάν λυδία λίθο, γνησιωτάτη καί κριτικωτάτη ἀπό αὐτούς δέν θά μποροῦσες νά διαφύγεις καί ἄν ἀκόμη τούς προσφέρεις χαλκό στολισμένο μέ λειωμένα ἄνθη χρυσοῦ. Τά αἰσθητήριά τους εἶναι γιμνασμένα στήν διάκρισι καλοῦ καί κακοῦ, καί δέν θά μποροῦσες νά γοητεύσῃς τήν ἀκοή, οὔτε νά ὑποκλέψῃς οὔτε νά πείσῃς, ἀκόμη καί ἄν συγκεντρώσῃς καί ταξινομήσης μέ τρόπο πολύ σαγηνευτικό μέ πολλή τάξι καί πειστικότητα τίς λέξεις. Διότι εἶναι ἱκανοί καί διά μέσου αὐτῶν νά ἰδοῦν τό ἀηδές καί ἄπρεπο καί φευκτό τῆς ἐσωτερικῆς ἀπάτης, αὐτοί οἱ ὁποῖοι θά μποροῦσαν νά ποῦν ὅτι σωστά καλῶς ἐναρμονίσθηκε ἐκεῖ ἡ ἕνωσις μέ τούς ἀόμματους οἱ ὁποῖοι ὑποκρίνονται ἐκείνους πού βλέπουν. Διότι χωρίς νά τό ἀντιληφθοῦν οἱ ἴδιοι φανέρωσαν τήν ἀπάτη τους.

(Α΄ πρός Βαρλαάμ, ΕΠΕ 1,492).

Τρόπος ἀποκτήσεως.

Ὅπως ἄν σκέπτεσαι γιά μία πόλι τήν ὁποία δέν εἶδες ἀκόμη μέ τό νά τήν σκέπτεσαι δέν ἀπέκτησες πεῖρα γι' αὐτήν, ἔτσι καί, σχετικά μέ τόν Θεό καί τά θεῖα δέν ἀποκτᾷς πεῖρα αὐτῶν μέ τό νά σκέπτεσαι καί νά θεολογῆς γι' αὐτά. Καί ὅπως τόν χρυσό, ἐάν δέν τόν ἀποκτήσης αἰσθητά καί ἄν ἔχης στήν διάνοιά σου μύριες φορές τήν ἔννοια τοῦ χρυσοῦ, καθόλου δέν κατέχεις ἤ βλέπεις ἤ ἔχεις ἀποκτήσει χρυσό, ἔτσι καί ἄν μύριες φορές φέρεις στή διάνοιά σου τούς θείους θησαυρούς ἀλλά δέν πάθης τά θεῖα καί δέν δῆς μέ τούς νοερούς καί πάνω ἀπό τήν διάνοια ὀφθαλμούς οὕτε βλέπεις οὔτε ἔχεις ἀποκτήσει κάτι ἀπό τά θεῖα ἀληθινά. Εἶπα μέ νοερούς ὀφθαλμούς, διότι παρέχεται σ' αὐτούς ἡ δύναμις τοῦ Πνεύματος, μέ τήν ὁποία βλέπονται αὐτά, ἐπειδή τό πανίερο ἐκεῖνο θέαμα τοῦ θειοτάτου καί ὑπερφυσικοῦ φωτός βρίσκεται πάνω ἀπό τούς νοερούς ὀφθαλμούς.

(Ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἠσυχαζόντων, λόγος 1,3 ΕΠΕ 2,186)

Μέ τήν ἀποφατική θεολογία γνωρίζουμε καλλίτερα τόν Θεό.

Ἀλλ' ἐμεῖς, ἔχοντας ὑψωθῆ ἐπάνω ἀπό τήν γνῶσι, ἔχομε πεισθῆ ὅτι εἶναι εὐκολότατο στόν Θεό νά φέρη στήν ὕπαρξι μυρίους κόσμους, ὄχι μόνον ὅμοίους, ἀλλά καί διαφόρους, καί ἀποφάσκομε τό θεῖον ἀπό ὅλους γενικά, καί ἀπό ἐκεῖνα πού δέν μᾶς εἶναι γνωστά γνωρίζομε τήν ἀπειροδύναμη δύναμι. Ἔτσι λέγει ὁ Παῦλος, ὅτι ὁ Χριστός κάθησε πάνω ἀπό κάθε ὄνομα, ὄχι μόνον ἀπό αὐτά πού ὀνομάζονται, δηλαδή πού εἶναι γνωστά στόν παρόντα αἰῶνα, ἀλλά καί θά γίνουν γνωστά στόν μέλλοντα (Ἐφ. 20,21), καί ἐγκωμιάζοντας τήν μεγαλωσύνη τοῦ Θεοῦ ἀπό ἐκεῖνα πού δέν εἶναι γνωστά σ' αὐτόν σέ ἄλλο σημεῖο τῶν ἐπιστολῶν, ἀφοῦ εἶπε «ποιός θά μᾶς χωρίσῃ ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ;» (Ρωμ. 8,35-39) καί ἀπαρίθμησε ὅλα τά αἰσθητά καί νοητά τά παρόντα καί τά μέλλοντα, προσθέτει· «οὔτε κανένα ἄλλο κτίσμα θά μπορέσῃ νά μᾶς χωρίσῃ ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ», κατανοῶντας τά μή ὄντα ἀπό τά ὄντα καί διατυπώνοντας τήν γνώμη του γι' αὐτά ὡς ὄντα κατ' ἀναλογία ἐκείνων. Ἐμεῖς λοιπόν πού κατανοοῦμε ἀπό τό ἕνα κτίσμα μυρίους κόσμους καί ἀπό τό πεπερασμένο τήν ἄπειρη δύναμι, πῶς ἀπό τά ἐπί μέρους σχετικά μέ αὐτόν δέν θά γνωρίσουμε τά πάντα, ὅπως γνωρίζομε, σύμφωνα μέ τό λεγόμενο, ἀπό τά νύχια τό λιοντάρι καί ἀπό τό ἄκρο τό ὕφασμα, ὡστε ἔτσι νά ἀναγνωρίσωμε τόν Θεό ὡς αἴτιο ὅλων καί νά ἀφαιρέσωμε αὐτόν ἀπό ὅλα αὐτά καί νά προσθέσωμε μέ τήν πίστι μας αὐτό πού ὑπερβαίνει τήν θεογνωσία μέσῳ τῶν ὅντων, ὅτι ὅλα ἦρθαν στήν ὕπαρξι ἀπό μή ὑπάρχοντα μέ μόνο τό λόγο του;

(Ὑπέρ τῶν Ἱερῶς ἡσυχαζόντων, λόγος 2,3 ΕΠΕ 2,452-454)

Ἀποφατική θεολογία. Γνωρίζουμε τόν Θεό ἀπό ἐκεῖνα πού τόν ἀγνοοῦμε.

Πῶς λοιπόν γνωρίζουμε τόν Θεό ἀπό τά κτίσματα καί ὄχι ἀπό ὅσα τόν ἀγνοοῦμε, ἀλλά ἀπό ὅσα τόν γνωρίζουμε; Ἄραγε ἄν κάποιος δέν δοκιμάση γάμο, δέν γνωρίζει τήν συνάφεια τοῦ Θεοῦ πρός τήν Ἐκκλησία, ἐπειδή δέν μπορεῖ νά κατανοήση ἀπό αὐτόν τήν ἀναλογία, καί ἑπομένως θά συμβουλεύσης ὅλους νά ἀποφεύγουν τήν παρθενία γιά νά βροῦν τήν δική σου θεογνωσία; Ἄλλά θά ἐλεγχθῆς ἀπό τόν Παῦλο ὁ ὁποῖος, ὄντας ἄγαμος φώναζε πρῶτος «τό μυστήριο τοῦτο μέγα ἐστι... ἀλλ' εἰς Χριστόν καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν» (Ἐφ. 5,32).

(Ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων λόγος 2,3 ΕΠΕ 2,458)

Ἀνεβαίνει πάνω ἀπό τόν ἑαυτό του ὄχι μόνο ὁ νοῦς τῶν ἀγγέλων, ἀλλά καί τῶν ἀνθρώπων, ὅταν γίνῃ μέ τήν ἀπάθεια ἀγγελόμορφος· ἔτσι λοιπόν καί τό φῶς ἐκεῖνο θά ἐπιτύχῃ καί θεοφάνεια ὑπερφυσική θά ἀξιωθῇ μή βλέποντας βέβαια τήν οὐσία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά βλέποντας τόν Θεό μέ μιά θεοπρεπῆ ἐκφαντορία ἀνάλογη πρός τόν ἑαυτό του (Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου PG 3.180C...) Καί αὐτό συμβαίνει ὄχι κατά ἀπόφασι (γιατί βλέπει κάτι), ἀλλά κατά τρόπο ἀνώτερο τοῦ κατά ἀπόφαση, διότι ὁ Θεός δέν βρίσκεται μόνο πάνω ἀπό τήν γνῶσι, ἀλλ' εἶναι καί ὑπεράγνωστος καί ἔχει κρυφή καί τήν φανέρωσι ἀκόμη, πρᾶγμα πού εἶναι τό πιό θεῖο καί πιό παράδοξο ἀπό ὅλα, ἐπειδή καί οἱ θεοειδεῖς ὁράσεις, ἀκόμη καί ὅταν εἶναι συμβολικές ἔχουν κατά τρόπο ὑπεροχικό τό ἄγνωστο· γιατί οἱ ὁράσεις αὐτές διαφαίνονται μέ ἄλλο νόμο, καί ὄχι ὅπως στήν φύσι, τόσο τή θεία, ὅσο καί τήν ἀνθρωπίνη, καί ὅπως θά λέγαμε, σύμφωνα μέ τίς δικές μας δυνατότητες καί πάνω ἀπό μᾶς, ὥστε νά μήν ὑπάρχει οὔτε ὀνομασία πού νά δηλώνῃ κυριολεκτικά αὐτές. Καί αὐτό ἔδειξε ἐκεῖνος πού εἶπε στόν Μανωέ, ὅταν αὐτός ρώτησε, ποιό εἶναι τό ὄνομά σου, ὅτι καί αὐτό εἶναι θαυμαστό (Κριτ. 13,13 κ. ἐ.) ἐπειδή καί ἡ ὅρασις δέν ἦταν λιγότερο θαυμαστή καί μαζί μέ τό ἀκατάλληπτο εἶχε καί τό ἀνώνυμο.

(Ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων, λόγος 1,3 ΕΠΕ 2,156).

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ιωάννης Τάτσης, Με επισκέψεις σε Συναγωγές το μάθημα των Θρησκευτικών.

Με επισκέψεις σε Συναγωγές το μάθημα των Θρησκευτικών

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

Το Υπουργείο Παιδείας με ευθύνη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου προχωρά με γοργούς ρυθμούς σε ριζική αλλαγή του περιεχομένου του μαθήματος των Θρησκευτικών σε Δημοτικό και Γυμνάσιο. Τα νέα προγράμματα σπουδών για τα Θρησκευτικά εφαρμόζονται ήδη πιλοτικά σε λίγα σχολεία και σχεδιάζεται η εφαρμογή τους σε όλα τα σχολεία από την επόμενη σχολική χρονιά. Στα προγράμματα αυτά το θρησκευτικό μάθημα μετατρέπεται από χριστιανικό με επίκεντρο την Αγία Γραφή και την παράδοση της Εκκλησίας μας σε θρησκειολογικό και ιστορικό.

Μέχρι σήμερα η διδασκαλία για τα ξένα θρησκεύματα γίνεται στη Β΄ τάξη του Λυκείου, οπότε οι μαθητές έχουν εν μέρει διαμορφώσει τη χριστιανική τους συνείδηση. Με τα νέα προγράμματα το μάθημα των Θρησκευτικών γίνεται θρησκειολογικό ήδη από την Α΄ τάξη του Γυμνασίου...

Οι μικροί μαθητές ήδη από το πρώτο έτος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής τους καλούνται να μελετήσουν τον Ιουδαϊσμό και το Ταλμούδ, το Ισλάμ και το μήνυμα του Αλλάχ στο Κοράνι, τον Ινδουϊσμό και τις ιερές αγελάδες, τον Βουδισμό και τα μοναστήρια του Θιβέτ, τον Ταοϊσμό και το άγαλμα του Λάο Τσε στην Κίνα αλλά και την ηθική και κοινωνική φιλοσοφία του Κομφούκιου. Στα πλαίσια μάλιστα των δραστηριοτήτων προτείνεται για τους μαθητές η επίσκεψη σε Συναγωγή και η συζήτηση με τον ραβίνο.

Ένα μάθημα με τέτοιο προσανατολισμό όχι μόνο δεν συμβάλλει στην καλλιέργεια της χριστιανικής συνείδησης των μαθητών αλλά είναι και παιδαγωγικά ακατάλληλο για μαθητές τόσο μικρής ηλικίας. Αν τελικά επιχειρηθεί η εφαρμογή αυτών των προγραμμάτων σπουδών σε όλα τα σχολεία οι μαθητές θα βρεθούν αντιμέτωποι με ένα θρησκευτικό μάθημα δυσνόητο, χωρίς ενδιαφέρον γι’ αυτούς, άσχετο με τις δικές τους εκκλησιαστικές εμπειρίες, ξένο προς τη χριστιανική συνείδηση που έχει διαμορφωθεί σε αυτούς από τους γονείς και το περιβάλλον τους. Όσοι επιχειρούν ριζικές αλλαγές στο περιεχόμενο της θρησκευτικής και σύνολης της παιδείας που θα προσφέρει στο μέλλον το ελληνικό σχολείο πρέπει κάποτε να αφουγκραστούν και τις φωνές μαθητών, γονέων αλλά και των καθηγητών που διδάσκουμε στις τάξεις.

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

        Β. Κ.

     Πολλές σκέψεις μέ ἒχουν ἀπασχολήσει καί πολλές ἀπόψεις ἒχω διαβάσει σχετικά μέ τό πολύπλευρο θέμα τῆς καταργήσεως ἢ μή τῆς διδασκαλίας τῶν θρησκευτικῶν, ὡς ὁμολογιακοῦ μαθήματος καί τῆς ἀντικατάστασής του ἀπό ἓνα μάθημα θρησκειολογίας στά σχολεῖα μας. Θά προσπαθήσω, μέσα στόν γενικότερο προβληματισμό, νά καταθέσω συνοπτικά μερικές ἀπό αὐτές τίς σκέψεις, ἀρχίζοντας ἀπό ἓνα φαινομενικά ρητορικό, ἀλλά θεμελιῶδες, κατά τή γνώμη μου, ἐρώτημα:

     «Ἐπιθυμοῦμε ἆραγε ἀκόμα νἀ διατηρήσουν τά παιδιά μας τόν χαρακτηρισμό τοῦ Ἓλληνα, στή μακραίωνη οὐσιαστική του διάσταση, μέ μιά συνειδητοποιημένη ταυτότητα ἢ μᾶς ἀρκεῖ νά ἐκπαιδεύονται στά σχολεῖα μας ἁπλῶς ὡς ἑλληνόφωνες»;

     Ἂν ἐπιθυμοῦμε τό πρῶτο, ἂς θυμηθοῦμε, πρός ἐνίσχυση, τή ρήση τοῦ Ἡρόδοτου γιά τό «ὃμαιμον, τό ὁμόγλωσσον, τά τῶν Θεῶν κοινά ἱδρύματα καί τά ὁμότροπα ἢθη», στοιχεῖα πού συγκροτοῦσαν ἀνέκαθεν τήν ταυτότητα τῶν Ἑλλήνων. Ἂς θυμηθοῦμε ἀκόμα τόν… καταλυτικό ρόλο τῆς θρησκείας μας στούς ἀγῶνες τῆς πατρίδας μας: «Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία», ἀλλά καί τίς διαπιστώσεις πολλῶν νηφάλιων καί ἀντικειμενικῶν Ἑλλήνων καί ξένων μελετητῶν πού ἒγραψαν ὃτι «γιά τόν Ἓλληνα ἡ πίστη εἶναι τό σπίτι του».

    Ἀκούω, ὃμως, ἓνα ἰσχυρό ἀντίλογο πού λέει ὃτι «Ἡ πίστη δέν διδάσκεται» καί ὃτι «Ἡ οἰκογένεια ἒχει τόν κυρίαρχο ρόλο στή θρησκευτική ἀγωγή τῶν παιδιῶν». Ποιός θά μποροῦσε νά ὑποστηρίξει τό ἀντίθετο; Ὃμως, ἂν τό παιδί δέν γνωρίσει ἀπό νωρίς καί συστηματικά, κατά τή διάρκεια τῆς στοιχειώδους καί δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσής του, τίς νοηματικές διαστάσεις καί τίς ἀξίες πού περικλείει ὁ θησαυρός τῶν ἱερῶν κειμένων τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς πίστης μας, στήν ὁποία ἂλλωστε βαπτίστηκε ἀπό τούς γονεῖς του, πῶς θά μπορέσει, στή συνέχεια, νά συνειδητοποιήσει τή σημασία της; Μήπως μέσα ἀπό ἓνα μάθημα Θρησκειολογίας τό ὁποῖο θά τό ἐνημερώνει γενικῶς γιά τίς διάφορες θρησκεῖες ὃπως ἀκριβῶς ἡ Γεωγραφία τοῦ μαθαίνει τά σχετικά μέ τίς διάφορες χῶρες, τίς πρωτεύουσες, τά προϊόντα καί τό κλῖμα τους;

     Ἡ γενίκευση, τό γνωρίζω καλά, ἀποδυναμώνει πάντα τά ὃποια ἐπιχειρήματα. Γι’ αὐτό δέν θέλω καθόλου νά παραβλέψω τό γεγονός ὃτι ἡ σημασία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καί ἡ ἀπήχηση πού ἒχει αὐτό  στήν ψυχή τῶν παιδιῶν εἶναι ἀπόλυτα συνυφασμένες καί εὐθέως ἐξαρτώμενες ἀπό τό τί πιστεύει καί τό τί ἒχει θησαυρίσει στή δική του ψυχική περιουσία αὐτός πού διδάσκει τό μάθημα. Ὁ ὁποῖος, μάλιστα, στά μάτια τῶν παιδιῶν, ἒχει καί τήν αἲγλη τῆς αὐθεντίας. Προσωπικά, δέν θά ξεχάσω ποτέ τό πόσα σημαντικά μηνύματα πῆρα κι ἐγώ ἡ ἲδια, ἀκούγοντας τά παιδιά μας νά μεταφέρουν στό σπίτι μας τά ὃσα τούς ἒλεγε, στό μάθημά του, ἐκεῖνος ὁ φωτισμένος θεολόγος καθηγητής τους.

    Ἒχω ἐπίγνωση ὃτι ἀποτελεῖ ἀφόρητη κοινοτοπία, ἀλλά πρέπει νά ἐπισημάνω ὃτι ζοῦμε στήν ἐποχή τῆς λατρείας τοῦ χρήματος, τῆς παιδείας τοῦ «θέλω», τοῦ ἂγριου ἀνταγωνισμοῦ, τῆς ἒκπτωσης μέχρι μηδενισμοῦ τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν, τῆς διεκδίκησης καί τοῦ ὀδυνηροῦ ἀτομισμοῦ. Σ’ αὐτήν  τήν ἐποχή, ἐμεῖς οἱ γονεῖς στήν πλειονότητά μας, ἁλυσοδεμένοι στή στεῖρα χρησιμοθηρική καί ἀπνευμάτιστη ἐπιδίωξη ὑλικῶν μόνο ἀγαθῶν καί ἐκπλήρωσης ἐπιθυμιῶν, τίς ὁποῖες ἀνοήτως μεταφράζουμε σέ ἀνάγκες,  φροντίζουμε ὑπερβολικά τό μυαλό, τό σῶμα καί τήν ἐφήμερη καλοπέραση τῶν παιδιῶν μας καί ἀγνοοῦμε κατάφωρα τήν ψυχή τους. Ἀγνοοῦμε ἢ δέν θέλουμε νά ἀντιληφθοῦμε τό ψυχικό κενό πού προκύπτει ἀπό τόν ἂκρατο ὑλισμό πού ἀδιάκοπα προβάλλεται γύρω τους. Δέν θέλουμε νά ἀκούσουμε τήν ἂηχη κραυγή γιά βοήθεια πού ἐκπέμπουν τά μάτια τους, τά ὁποῖα σπανίως πιά κοιτάζουμε, ἐκτός καί ἂν ἡ ἀντανάκλασή τους μᾶς ἒρθει μέσα ἀπό τή γυάλινη ὀθόνη στήν ὁποία εἲμαστε ὃλοι προσηλωμένοι.

     Εἶναι, ἑπομένως, κατά τή γνώμη μου, ἐπιτακτική ἡ ἀνάγκη, πέρα ἀπό Συνταγματικές καί ἂλλες ἐπιταγές, μέ γνώμονα τήν οὐσιαστική Παιδεία καί ὂχι ἁπλῶς τήν ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας, νά παραμείνει στά σχολεῖα μας τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, ὡς ὁμολογιακό τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς μας Πίστης. Νά παραμείνει ἡ ἐλπίδα ὃτι, μέσα στίς τόσες στεγνές ὧρες τῆς διδασκαλίας καί, βεβαίως, μαζί μέ ὃσα ἡ οἰκογένεια θέλει καί ὑποχρεοῦται νά προσφέρει, αὐτό τό μάθημα θά μπορεῖ νά δροσίζει τίς καρδιές τους μέ νάματα τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης.

     Μέσα ἀπό τήν ἀνάλυση τῶν ἱερῶν μας κειμένων – μέ τήν προϋπόθεση ὃτι αὐτή γίνεται ἀπό φωτισμένους δασκάλους – τά παιδιά μας θά γνωρίσουν τά παραδείγματα τῆς πηγαίας καί ἀνιδιοτελοῦς προσφορᾶς καί τό μεγαλεῖο τῆς θυσίας, τήν ἀνακούφιση τῆς προσευχῆς καί τήν παρηγοριά τῆς ἀληθινῆς μετάνοιας. Θά συναισθανθοῦν ἀκόμα τό μυστήριο, τήν εὐλογία καί τό ὑπέροχο δῶρο πού εἶναι ἡ ζωή, ἀλλά καί τή σημασία τῆς ἀποστολῆς της καί, τέλος, θά ἀποκτήσουν τό ἓρμα μιᾶς συνειδητοποιημένης ταυτότητας.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Αλλοίωση του μαθήματος των Θρησκευτικών μέσω νέων προγραμμάτων σπουδών .

Θεολόγος του ΚΑΙΡΟΥ θα οργανώσει τις επιμορφώσεις για τα νέα προγράμματα σπουδών στα Θρησκευτικά

Προχωρούν με κάθε τρόπο στην υλοποίηση του σχεδίου απορθοδοξοποίησης του θρησκευτικού μαθήματος οι Θεολόγοι του ΚΑΙΡΟΥ. Μετά τη σύνταξη των νέων προγραμμάτων σπουδών για τα Θρησκευτικά, τα οποία ήδη εφαρμόζονται πιλοτικά σε κάποια σχολεία κατά την τρέχουσα σχολική χρονιά, τώρα αναλαμβάνουν και τις επιμορφώσεις των Θεολόγων εκπαιδευτικών στα νέα αυτά προγράμματα. Σύμφωνα με απόφαση του Προέδρου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Κλήμη Ναυρίδη με ημερομηνία 18/10/2011 ορίζονται οι εμπειρογνώμονες για την υποστήριξη των επιμορφωτικών διαδικασιών στο πλαίσιο της Πράξης «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (Σχολείο 21ου αιώνα)– Πιλοτική εφαρμογή» στους Άξονες Προτεραιότητας 1,2,3, -Οριζόντια Πράξη -MIS 295379. Για το επιστημονικό πεδίο «Θρησκευτικά» τόσο για την Πρωτοβάθμια όσο και για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ορίζεται ο Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων της Β΄ Αθήνας Άγγελος Βαλλιανάτος. Το όνομά του φιγουράρει επίσης και στην λίστα των Θεολόγων του συλλόγου Θεολόγων ΚΑΙΡΟΣ.

Θεολόγοι των σχολείων, καθηγητές των Θεολογικών Σχολών, η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων και η Σύνοδος της Εκκλησίας με κάθε τρόπο πρέπει να ανακόψουν άμεσα την προσπάθεια των Θεολόγων του ΚΑΙΡΟΥ και του υπουργείου Παιδείας για αντικατάσταση του ορθόδοξου θρησκευτικού μαθήματος με ένα θρησκειολογικό, κοινωνιολογικό, άχρωμο και άγευστο μάθημα, όπως αυτό που περιγράφεται αναλυτικά στα νέα προγράμματα σπουδών.

Αν επιδείξουμε αδράνεια και τους αφήσουμε να αλωνίζουν, τότε σύντομα τα Θρησκευτικά των ελληνικών σχολείων θα πάψουν να είναι ένα ορθόδοξο αγιογραφικό και αγιοπατερικό μάθημα και θα γίνουν εργαλείο στα χέρια των οργάνων της Νέας Τάξεως που προωθεί την σύγχυση, την πανθρησκεία και τον συγκρητιστικό οικουμενισμό.

πηγή Το αλίευσα ΕΔΩ trelogiannis

Μαρτυρία-σοκ 3χρονου που έμεινε για 3 ώρες “κλινικά” νεκρό!

Ένα τρίχρονο αγόρι στη Γερμανία, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού στις όχθες μιας λίμνης, στην περιοχή Lychen, στο Brandenburg, έπεσε μέσα στο νερό και ανασύρθηκε από τον παππού του χωρίς καθόλου σφυγμό!

Αμέσως μεταφέρθηκε με ελικόπτερο στο νοσοκομείο όπου 4 γιατροί προσπαθούσαν για ώρες να τον επαναφέρουν στη ζωή. Μετά από 3 ώρες και 18 λεπτά (!!) κι ενώ κάθε ελπίδα έμοιαζε να έχει χαθεί για τον μικρό Πολ (στη φωτογραφία), ο καρδιογράφος άρχισε δειλά-δειλά να καταγράφει καρδιακούς παλμούς.

Ο καθηγητής Lothar Schweigerer, θεράπων ιατρός του μικρού από το νοσοκομείο Helios, ανάφερε πως ποτέ στην καριέρα του δεν είχε παρουσιαστεί ανάλογο φαινόμενο σε ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας : " Τα μικρά παιδιά που μένουν τόση ώρα κάτω από το νερό, συνήθως δεν τα καταφέρνουν!", είπε.

Οι γιατροί πιθανολογούν ότι η επιβίωση του τρίχρονου Πολ οφείλεται στην χαμηλή θερμοκρασία του νερού η οποία επιβράδυνε τον μεταβολισμό του παιδιού, επιτρέποντάς του να ζει με ελάχιστο οξυγόνο. Το περίεργο γεγονόςόμως δεν είναι μόνο η επιβίωση του, αλλά αυτά που διηγήθηκε στους γονείς του όταν επανήλθε στην ζωή.

"Πήγα στον παράδεισο και συνάντησα τη γιαγιά. Μου είπε ότι θα ξαναπάω πολύ γρήγορα πίσω " εξομολογήθηκε, δημιουργώντας αναστάτωση σε συγγενείς αλλά και γιατρούς! Άραγε ο ισχυρισμός του Πόλ ήταν αποτέλεσμα της παιδικής φαντασίας του και έντονης νοσταλγίας για τη γιαγιά του ή αποτέλεσμα επιθανάτιας εμπειρίας, αναρωτιούνται όλοι!

Οι γονείς του πάντως, προτιμούν να δώσουν στη φράση "η γιαγιά μου είπε ότι θα ξαναπάω γρήγορα πίσω", την ερμηνεία ότι η γιαγιά προανήγγειλε στον εγγονό της την επιστροφή του στη ζωή και όχι στον άλλο κόσμο!

Περιπτώσεις επιθανάτιων εμπειριών παρουσιάζονται συχνά σε ετοιμοθάνατους ιδιαίτερα σε χώρους εντατικής περιποίησης. Το φαινόμενο σχετίζεται με την καρδιά και τον εγκέφαλο. Ο δεύτερος θεωρείται ως ο κύριος υπεύθυνος για τις επιθανάτιες εμπειρίες, ωστόσο η επιστήμη ακόμη αδυνατεί να πει με σαφήνεια αν πρόκειται για χημική μεταβολή στον εγκέφαλο ή για έναν εξωγενή παράγοντα, όπως η θεία βούληση.

Πρόσφατη έρευνα στις επιθανάτιες εμπειρίες υπέδειξε ως αιτία τους, τα υψηλά ποσοστά διοξειδίου του άνθρακα στο αίμα και στους ιστούς.

Πηγή: pyles.tv

ΣΧΟΛΙΟ
Τα ανεξήγητα για τους υπολοίπους είναι εξηγημένα για τους Πιστούς....

Το άρθρο υποστηρίζει ότι ανθρωπινος εγκέφαλος του "νεκρού" ευθυνεται για τις επιθανάτιες εμπειρίες!!!!!
Δηλαδή με λίγα λόγια μας λένε πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος για τον οποίο οι γιατροί "κόβουν το κεφάλι τους" ότι είναι κλινικά νεκρός ... δεν είναι νεκρός αλλά με χημικές ενώσεις παράγει κι εμπειρίες!!!!!

Και δεν μας λέτε κύριοι άθεοι (γιατί στην μανία σας να αποδείξετε την ανυπαρξία της ψυχής, ξεφτιλίζεστε) πως γίνεται και επιστρέφοντας μέτα από ώρες θανάτου ο "νεκρός" περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια ποιοί βρίσκονταν πάνω από το κεφάλι του την ώρα του θανάτου του, τι έλεγαν, και πως ήταν (δηλαδή πλήρη περιγραφή) την στιγμή που δεν έβλεπε και τον πήγαν σε αφασία στο νοσοκομείο;
Μάλιστα σε μια περίπτωση κάποιος περιέγραψε και την αυλή του νοσοκομείου στο οποίο δεν είχε ξαναπάει ποτέ!!!!!!

Να δούμε τι άλλο θα ακούσουμε.....

Το αλίευσα ΕΔΩ http://koukfamily.blogspot.com/2011/05/3-3.html

Ελληνικού ενδιαφέροντος απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου

 

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έλαβε τελικά την απόφαση ότι οι σταυροί με τον Ιησού στις αίθουσες των σχολείων δεν παραβιάζουν κανενός το δικαίωμα περί πίστης ή μη σε άλλο δόγμα…

Πρόκειται για μία απόφαση που αφορά άμεσα και την Ελλάδα.  Η δικαστική διαμάχη ξεκίνησε όταν μία Φινλανδή, κάτοικος Ιταλίας, εκδήλωσε την αντίθεσή της με την ύπαρξη σταυρών στις τάξεις του σχολείου των παιδιών της, ισχυριζόμενη ότι παραβιάζονται οι αρχές κοσμικότητας που πρέπει να αντιπροσωπεύουν τα σχολεία. Συγκεκριμένα δήλωσε σοκαρισμένη από τη θέα του Εσταυρωμένου πάνω από τους πίνακες των σχολείων της βόρειας Ιταλίας.

Το θέμα είχε ευρύτερες επιπλοκές και υπήρξε δημόσια συζήτηση σε πολλές χώρες (πλην της Ελλάδας φυσικά) όσον αφορά τη σχέση Εκκλησίας και κράτους, καθότι σε αρκετές χώρες της αναπτυγμένης Ευρώπης αμύνονταν της χριστιανικής τους ταυτότητας.

Το ζήτημα πήγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο, το οποίο αρχικά γνωμοδότησε υπέρ της Φινλανδής. Ωστόσο, η Ιταλία, υποστηριζόμενη από πάνω από 12 χώρες μέλη της Ε.Ε. κατέθεσε έφεση και κέρδισε τη δίκη. Σύμφωνα με τη γνωμοδότηση του Δικαστηρίου, δεν υπήρχε απόδειξη ότι η παρουσία του σταυρού στις τάξεις των σχολείων μπορεί να έχει αρνητική επίδραση στους μαθητές.

Η απόφαση που κοινοποιήθηκε εχθές Παρασκευή, αν και η γνωμοδότηση είχε γίνει στις 16 Φεβρουαρίου, αφορά 47 χώρες μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τους πολίτες που επιθυμούν την ύπαρξη των θρησκευτικών συμβόλων στα δημόσια σχολεία, να ζητήσουν την εφαρμογή της ευρωπαϊκής απόφασης.

Σύμφωνα με τον Υπουργό Εξωτερικών της Ιταλίας, Φράνκο Φρατίνι, «σήμερα κέρδισε το λαϊκό αίσθημα στην Ευρώπη», ενώ το Βατικανό χαρακτήρισε την απόφαση ιστορική δεδομένης της αποτυχίας του να συμπεριληφθεί ο ρόλος του Χριστιανισμού στην Ευρώπη στο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Επιπλέον, ο εκπρόσωπος Τύπου του Βατικανό, Αιδ. Φεντερίκο Λομπάρντι, δήλωσε ότι «η απόφαση του Δικαστηρίου αναγνωρίζει ότι κάθε χώρα θα πρέπει να έχει περιθώριο αυτόνομης κρίσης όσον αφορά την αξία των θρησκευτικών συμβόλων στα πλαίσια της πολιτιστικής της ιστορίας και της εθνικής ταυτότητάς της, συμπεριλαμβανομένου και του μπορούν τα σύμβολα αυτά να τοποθετούνται.»  πηγη

Το αλίευσα ΕΔΩ http://nationalpride.wordpress.com/2011/...................%85-2/#more-72840

Δράση για τη προστασία των χριστιανικών πληθυσμών αναλαμβάνει η ΕΕ.

Μετά την έγκριση του ψηφίσματος σχετικά με την κατάσταση των Χριστιανών στο πλαίσιο της θρησκευτικής ελευθερίας από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, η επικεφαλής της ομάδας των ευρωβουλευτών της ΝΔ κα. Μαριέττα Γιαννάκου έκανε την ακόλουθη δήλωση:

"Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μια ιδιαιτέρως επικίνδυνη κλιμάκωση των επιθέσεων εναντίων χριστιανικών πληθυσμών ανά το κόσμο. Από την Νιγηρία, μέχρι το Ιράκ και την Αίγυπτο, και από το Πακιστάν και τις Φιλιππίνες μέχρι και την περιοχή της κατεχόμενης Κύπρου, οι χριστιανικές κοινότητες έχουν δεχθεί σωρεία επιθέσεων εξαιτίας των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Η διεθνής κοινότητα και ιδιαίτερα η ΕΕ πρέπει να λάβει άμεσα συγκεκριμένα μέτρα για την προάσπιση των θρησκευτικών ελευθεριών και την προστασία των κοινοτήτων που βρίσκονται στο στόχαστρο ακραίων φονταμενταλιστικών ομάδων.