Η υπερανάλυση των καταστάσεων και η σχέση της με το άγχος και την κατάθλιψη

Η υπερανάλυση ειναι μια διαδικασία σκέψης που ξεκινάει, τις περισσότερες φορές, από τον φόβο του να μην μείνει κανείς μόνος με τον εαυτό του. Ξεκινάει δηλαδή από μία διάχυτη αίσθηση ανασφάλειας και «μειονεξίας», και καταλήγει στο να την αναπαράγει. Ο φόβος ότι δεν έχουμε πλήρη έλεγχο του προσωπικού, ή συλλογικού μας περιβάλλοντος κινητοποιεί τον μηχανισμό της επίλυσης προβλημάτων μέσα από την διαδικασία της ανάλυσης μιας κατάστασης.

Συχνά, ακριβώς επειδή αυτού του είδους η υπερβολική ανάλυση των δεδομένων του νου μας, δεν είναι το αίτημα μιας υγιούς διαδικασίας, αλλά περισσότερο μιας ψυχικής κατάστασης που «τελεί εν ασθενεία», το αίτημα της επίλυσης ενός προβλήματος, όχι μόνο δεν επιτυγχάνεται, αλλά αντίθετα το προς επίλυση πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο!

Όταν σκεφτόμαστε υπερβολικά και καταλήγουμε να αναλύουμε τις πράξεις, τα λόγια και τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων αλλά και του εαυτού μας τότε κινδυνεύουμε από κατάθλιψη και άγχος. Η υπερανάλυση δεν είναι υγιής στάση & συμπεριφορά. Χρειάζεται να ξέρουμε πού να σταματάμε.

Η υπερβολική σκέψη μπορεί να καταστρέψει την συναισθηματική μας υγεία.

Τα αποτελέσματα ερευνών έδειξαν ότι οι γυναίκες αναλύουν πιο πολύ από τους άντρες αλλά αυτό δε σημαίνει ότι οι άντρες δε συλλογίζονται καθόλου. Απλώς οι σκέψεις τους έχουν διαφορετικό χαρακτήρα. Οι άντρες συλλογίζονται περισσότερο καταστάσεις και συναισθήματα θυμού και οργής, τα οποία εκφράζουν με επιθετική, εχθρική συμπεριφορά. Οι γυναίκες συγκεντρώνονται περισσότερο στα θέματα κατάθλιψης και άγχους. Επίσης σκέφτονται περισσότερο θέματα ελέγχου τα οποία σχετίζονται με το μέλλον, ειδικά στον τομέα των σχέσεων: «Πώς μπορώ να κρατήσω το ενδιαφέρον του άντρα μου; Πώς μπορώ να είμαι σίγουρη ότι όλοι στο γραφείο με συμπαθούν;».

Η ικανότητά μας να εξερευνούμε τις δικές μας σκέψεις και να αναλύουμε τα δεδομένα της εσωτερικής πραγματικότητας (ερμηνείες γεγονότων – σκέψεις – συναισθήματα) της δικής μας αλλά και των ανθρώπων που εμπλέκονται στη ζωή μας είναι πολύ σημαντική, γιατί μας βοηθάει να συνδέουμε διαφορετικά μεταξύ τους ερεθίσματα και τελικά, να δίνουμε νόημα στη ζωή μας. Συχνά, βέβαια, η ενασχόλησή μας με τις ίδιες μας τις σκέψεις γίνεται αυτοσκοπός, και παύει να αποτελεί μέσο για την βελτίωση των σχέσεων που έχουμε με τους άλλους ανθρώπους. Σ’αυτές τις περιπτώσεις, δεν χρησιμοποιούμε την παραπάνω ικανότητά μας –δηλ. του να κάνουμε συνδέσεις- για να διευκολύνουμε την ζωή μας, αλλά περισσότερο για να την περιπλέξουμε.

Αν και η αρχική πρόθεση των περισσότερων ανθρώπων -μέσα από την «ανάλυση» των καταστάσεων- είναι να μπορούν να κατανοούν καλύτερα τα κίνητρα των άλλων, να συνδέουν σκέψεις με συναισθήματα, να ερμηνεύουν και να δίνουν νόημα σε καταστάσεις και σχέσεις (φιλικές, επαγγελματικές και ερωτικές), πολύ συχνά καταλήγουμε να αναλωνόμαστε σε ατελείωτους εσωτερικούς «μονολόγους», εξαντλώντας την σκέψη μας και τη δημιουργικότητά μας σε υποθέσεις για το τι μπορεί να συμβεί στην μια ή την άλλη περίπτωση.

Στην προσπάθειά μας να ελέγξουμε το παρελθόν, και το παρόν μας -αλλά ιδιαίτερα το μέλλον μας- με το να ανησυχούμε για τις προθέσεις, τις σκέψεις, ή τις ενέργειες των άλλων ανθρώπων, στην πραγματικότητα καταφέρνουμε να προδιαγράψουμε, προκαλώντας αυτό που φοβόμαστε ότι θα μας συμβεί, αφού συνήθως η «υπερ-ανάλυση» δεν στηρίζεται σε ρεαλιστικές σκέψεις, επιθυμίες και συναισθήματα.

Αντίθετα, ενισχύει τους αρνητικές σκέψεις, τους φόβους, τον θυμό και τα αισθήματα μειονεξίας και κατωτερότητας, τα οποία, με τη σειρά τους, σχεδόν πάντα γεννούν και τρέφουν την «υπερ-ανάλυση».

Είναι σίγουρο ότι η ελλιπής αυτο-εκτίμηση, τα βιώματα του παρελθόντος που βιώθηκαν σαν απειλές, οι «φωνές» του οικογενειακού και του στενού μας περιβάλλοντος που -όταν χρειάστηκε- δεν μας στήριξαν όσο είχαμε ανάγκη, και άλλες δυσμενείς για την ψυχολογική εξέλιξη συνθήκες, έχουν συντελέσει στην τάση των πιο ευάλωτων ηλικιακών ομάδων (νεαρά και τρίτης ηλικίας άτομα) και των γυναικών να αναλώνονται σε σκέψεις για τις ίδιες τους τις σκέψεις και τις απόψεις των άλλων….

Για να σταματήσουμε να τρέφουμε και να διογκώνουμε τον παραπάνω «φαύλο κύκλο», θα ήταν χρήσιμο:

• Να ρωτήσουμε τον εαυτό μας πότε ήταν η τελευταία φορά που η συνήθεια της «υπερανάλυσης» μας βοήθησε πραγματικά να αντιμετωπίσουμε μια προβληματική κατάσταση;
• Να αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε πόσο ρεαλιστικές είναι οι σκέψεις & οι απόψεις που έχουμε για τον εαυτό μας,
• Να δοκιμάσουμε να ενεργούμε αντί να αναλωνόμαστε σε σκέψεις,
• Να μην υποθέτουμε πια, αλλά να ρωτάμε τους άλλους για τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους,
• Να υπενθυμίζουμε συνεχώς στον εαυτό μας ότι ο στόχος μας είναι, όχι να «αναμασούμε» και να υπομένουμε παθητικά την ζωή, αλλά να δρούμε σύμφωνα με τις ανάγκες μας, όντας ενεργητικά άτομα, και να κάνουμε τις προθέσεις μας πραγματικότητα.

του Δρ. Γρηγόρη Βασιλειάδη, Ψυχολόγου – Ψυχοθεραπευτή, δημιουργού της ιστοσελίδας www.aftognosia.gr

Πηγή: pemptousia.gr 

Πηγή: http://synaxipalaiochoriou.blogspot.gr/

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΑΜΥΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΣΤΡΕΣ

Μπορούμε να αμυνθούμε στην επίθεση του στρες στη ζωή μας, κατανοώντας τι μας προκαλεί ένταση και μαθαίνοντας πώς να το αποφεύγουμε ή να το προσαρμόζουμε και να το υιοθετούμε καλύτερα. Oι κυριότερες άμυνες βρίσκονται μέσα μας και συνίστανται πρωτίστως σε σωματική και πνευματική ευεξία - ένα υγιές σώμα και ένα υγιές μυαλό.

Σωματικές Αμυνες
Μπορούμε να βελτιώσουμε τις άμυνές μας κάνοντας μια υγιή και ευχάριστη ζωή και προσέχοντας τους εαυτούς μας.
Ύπνος
Κατ' αρχήν, βεβαιωθείτε ότι κοιμάστε αρκετά. Σε αυτό μπορεί να σας ενθαρρύνει η γνώση τού πώς να χαλαρώνετε. Oι ώρες του ύπνου που χρειάζεται κάποιος διαφέρουν από άτομο σε άτομο, αλλά πιθανότατα αληθεύει ότι είναι αναγκαίος περισσότερος ύπνος στη διάρκεια περιόδων στρες, απ' όσο όταν η ζωή κυλά ομαλά. Να έχετε στον νου σας ότι αν κοιμηθείτε πάρα πολύ, αυτό μπορεί να σας κάνει να νιώσετε το ίδιο άσχημα, όπως και αν κοιμηθείτε πολύ λίγο. Τα προβλήματα ύπνου είναι κοινό χαρακτηριστικό όσων αισθάνονται ένταση, αλλά μην ανησυχείτε άσκοπα για μερικές κακές νύχτες - συνήθως μπορείτε να τις αντικαταστήσετε με μια καλή νύχτα ύπνου.

ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ – ΜΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙΣ !

«Ἐγώ πατήρ, ἐγώ ἀδελφός, ἐγώ νυμφίος, ἐγώ οἰκία, ἐγώ τροφή, ἐγώ ἱμάτιον, ...πᾶν ὅπερ ἄν θέλῃς ἐγώ· μηδενός ἐν χρείᾳ καταστῆς...
Ἐγώ καί φίλος ... μόνον οἰκείως ἔχε πρός ἐμέ.
Ἐγώ πένης διά σέ·
καί ἀλήτης διά σέ· ...
Πάντα μοι σύ καί ἀδελφός, καί συγκληρονόμος, καί φίλος, καί μέλος. Τί πλέον θέλεις;» (ἁγ. Ἰω. Χρυσο., τ. ΙΒ΄, σελ. 35, ΕΠΕ 1979)

Τα παραπάνω θεόπνευστα λόγια βάζει ο...
ἱερός Χρυσόστομος στό στόμα τοῦ Χριστοῦ μας. Τόσο ἐπίκαιρα ὅσο ποτέ ἄλλοτε!

Γι᾿ αὐτό λοιπόν μήν ἀπελπίζεσαι! 

Μήν αὐτοκτονεῖς!

Μήν τούς κάνεις τή χάρη!

Μετασχημάτισε τήν δυσκολία σέ εὐκαιρία... 
Ζῆσε, γιά νά ἀγωνισθεῖς γιά τή δικαιοσύνη καί τήν Ἀλήθεια· γιά τήν οἰκογένειά σου, τόν συνάνθρωπό σου. 
Καί παράλληλα μέ τούς κοσμικούς ἀγῶνες, ἀγωνίσου καί γιά τή δική σου καί τή δική τους προσωπική σωτηρία, κοντά στόν Χριστό, διά τῆς ὑπομονῆς καί τῆς δοξολογίας ἀκόμα καί στά δύσκολα.

Ἀκόμη καί ἄν δέν καρποφορήσουν οἱ ἀγῶνες σου γιά κοινωνική δικαιοσύνη, τίποτα δέν μπορεῖ νά ἐμποδίσει τήν πνευματική σου καρποφορία.

 Μήν ξεχνᾶς πώς ἡ πνευματική χαρά ὑπερτερεῖ, καί δέν προϋποθέτει τήν ¨ὑλική¨ χαρά.

Ὁ Ἀπ. Παῦλος κατά τή θαυματουργική ἀπελευθέρωσή του ἀπό τίς ἁλυσίδες τοῦ δεσμωτηρίου ἀπέτρεψε τόν ἔντρομο δεσμοφύλακα ἀπό τήν αὐτοχειρία, καί ἔτσι ἐκεῖνος ὄχι μόνο κέρδισε νά μείνει στήν ἐπίγεια ζωή, ἀλλά νά λάβει καί τήν ἐπουράνια, βαπτιζόμενος μαζί μέ τήν οἰκογένειά του. (Πράξ. ιστ΄, 26-33).

Σκέψου ἐπίσης πώς ἀκόμα καί ὁ προδότης Ἰούδας, ἄν εἶχε δεχθεῖ νά μετανοήσει καί νά ζητήσει συγχώρηση, θά τήν εἶχε λάβει, ἀντί τῆς αἰωνίου κολάσεως πού σύμφωνα μέ τήν Ἐκκλησία περιμένει κάθε αὐτόχειρα.
Πόσο μᾶλλον αὐτό ἰσχύει καί γιά σένα πού δέν βαρύνεσαι ἀπό τά δικά του κρίματα.

Σέ καμιά περίπτωση μήν καταφύγεις στήν αὐτοχειρία.

 Ἀντί νά σέ ἀπαλλάξει ἀπό τά προβλήματά σου, «φορτώνει» ἐσένα μέ αἰώνια κόλαση, καί τούς δικούς σου ἀνθρώπους μέ θλίψη, τύψεις, ὀργή καί ντροπή.

Σέ κάθε περίπτωση μή διανοηθεῖς ὅτι ἡ ὕπαρξή σου ἀποτελεῖ βάρος στούς γύρω σου. 

Διότι ἀκόμη κι᾿ ἄν μέ θυσίες ἀναγκάζονται νά σέ ὑπηρετοῦν καί νά σέ βοηθοῦν, χάρη σέ ἐσένα κερδίζουν αἰώνια σωτηρία. 

Βάρος εἶσαι μόνο στούς δυνάστες τῆς Νέας Τάξης.

Μήν ἀπελπίζεσαι! 

Νά ἐλπίζεις, νά ἀγαπᾶς καί νά πιστεύεις: 

«Ἐλπίς μου ὁ Πατήρ, καταφυγή μου ὁ Υἱός, σκέπη μου τό Πνεῦμα τό Ἅγιο».

 Ὁ Χριστός, ἡ Παναγία καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι εἶναι πάντοτε κοντά μας · 

δέν παραβιάζουν ὅμως τήν ἐλευθερία μας· 

ὅταν τούς ἀναζητοῦμε, μᾶς ἀκοῦν καί μεριμνοῦν τά κάλλιστα γιά τή σωτηρία μας. 

Σκέψου το!

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
Από το Ορθόδοξο Παρατηρητήριο.Το αλίευσα ΕΔΩ

Σκέψεις με αφορμή μια ... αυτοκτονία (αληθινό περιστατικό)

Πριν λίγες μέρες, κάποιος γνωστός μου, αυτοκτόνησε.
Τι έκανε όμως έναν δημόσιο υπάλληλο, κάτοχο πτυχίου, με μόνιμη εργασία, παντρεμένο (χωρισμένο για την ακρίβεια) και με παιδί, να προτιμάει τον θάνατο; Σας παρακαλώ, μην βιαστείτε να απαντήσετε με τη γνωστή "καραμέλα" για την "οικονομική κρίση".
Πριν την οικονομική , έχει προηγηθεί μια άλλη κατάρρευση, η ηθική, η ψυχική, η πνευματική.

Η πορεία της ζωή του
Ο Λ. πίστεψε στο πρότυπο  που του καλλιέργησαν οι γονείς του, το σχολείο του, η τηλεόραση.
Πίστεψε κατ αρχήν ότι αν περάσει στο Πανεπιστήμιο θα είναι πετυχημένος.
Πίστεψε ότι -σε αντίθεση με τις χειρωνακτικές εργασίες- θα μπορεί να βγάζει χρήματα χωρίς ιδιαίτερο κόπο.
Και αφού η τηλεόραση μας έπεισε ότι τα χρήματα εξασφαλίζουν την ευτυχία, όταν θα έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και θα είχε χρήματα, δεν θα χρειαζόταν να μοχθεί κι έτσι θα ζούσε πλέον την υπόλοιπη ζωή του "ευτυχισμένος"!

Κι έβγαλε το Πανεπιστήμιο, και διορίστηκε στο δημόσιο (μία ακόμη εξασφάλιση σιγουριάς) και παντρεύτηκε, και απέκτησε και παιδί και σπίτι και αυτοκίνητο ...
Όλα σύμφωνα με το πρότυπο που του καλλιεργήσαμε.
Μετά όμως ήρθε ο εγωισμός, συγνώμη, ο χωρισμός εννοούσα.  Και βρέθηκε και πάλι, μόνος.

Αλλά έστω κι έτσι, ήταν ακόμη νέος, οπότε με την εξασφαλισμένη εργασία του στο δημόσιο και την καλή του εμφάνιση, θα μπορούσε σχετικά εύκολα να βρει μία άλλη "σύντροφο".
Και βρήκε, και νέα όνειρα και νέες ελπίδες ευτυχίας.
Αλλά κάπου εκεί, μαζί με το εσωτερικό κενό έρχεται και η οικονομική κατάρρευση. Τη θυμάστε εκείνη την "παραβολή του ασώτου" που ακούγαμε στην εκκλησία; Γιατί όταν η μικρότερη σε ηλικία όμορφη σύντροφος βλέπει να "τελειώνουν" τα χρήματα, τότε αισθάνεται ότι "κάτι δεν πάει καλά στη σχέση" και ψάχνει βρίσκει τον επόμενο ... "άντρα".
Οπότε ο πετυχημένος πτυχιούχος δημόσιος υπάλληλος μένει και πάλι, μόνος.



Μόνος ..
Και τότε είναι που αναρωτιέται πάνω σε τι θεμέλια έχτισε τη ζωή του και που πήγε  η ευτυχία που του υποσχόταν όλοι.
Και σε μια κοινωνία που ο καθένας επιδιώκει "να περνάει καλά", σε μια κοινωνία που οι φίλοι όταν δεν χρησιμεύουν ως "συνοδοί" στις εξόδους υπάρχουν επειδή μπορεί να μας φανούν "χρήσιμοι".
Σε μια κοινωνία που δεν υπάρχουν πλέον συγγενείς, γείτονες, φίλοι, συχωριανοί.
Σε μια κοινωνία που όσοι μπορούν, φοράνε τη μάσκα του "πετυχημένου" και "μοστράρουν" στην ανώνυμη πόλη και οι υπόλοιποι απλά αφήνονται στην τύχη τους.
Τότε το εσωτερικό κενό γίνεται δυσβάσταχτο.


Όμως ...
αν δεν άκουγε τις σειρήνες της ευδαιμονίας ..

• αν οι γονείς του τον προέτρεπαν να βγάζει με "τον ιδρώτα του προσώπου του τον άρτον του" (όπως μας είχε προτρέψει ο Θεός όταν μας έβγαζε από τον Παράδεισο).
• αν το σχολείο τον γέμιζε με τα ιδανικά της Ορθόδοξης πίστης και της πατρίδας, που έκαναν τη φυλή μας να αντέξει πολλούς αιώνες, με σκληρές δοκιμασίες και πείνα και σκλαβιά, χωρίς κανείς να αυτοκτονεί
• αν η καλοπέραση είχε αντικατασταθεί με την εγκράτεια, με την άσκηση, με τη νηστεία, με το αρχαιοελληνικό "μέτρο"
• αν ο πλούτος είχε αντικατασταθεί με την αρετή (τη θυμάστε εκείνη την ιστορία με τον Ηρακλή, την Αρετή και την Κακία, την διδάσκουν άραγε ακόμη στα σχολεία μας ;)
• αν αντί για τους καραγκιόζηδες που εμφανίζονται ως σωσίες στην τηλεόραση βλέπαμε τις αγιογραφίες στα ταπεινά ξωκλήσια μας, τους άγιους της πίστης μας και τους εθνομάρτυρες του έθνους μας (κάποιοι φρόντισαν να εξαφανίσουν τις εικόνες ηρώων από τις σχολικές αίθουσες και να τις αντικαταστήσουν από την "ξενοφοβία" το "ρατσισμό" και την "ανακύκλωση"!)
• αν πρότυπό μας δεν ήταν  ο όμορφος και επαγγελματικά πετυχημένος "δυτικός" άνθρωπος  αλλά ο τίμιος μεροκαματιάρης, ο άνθρωπος που είναι δίπλα στο Θεό και Αυτόν σκέφτεται, σ Αυτόν ελπίζει και Αυτόν αγαπά και υπηρετεί με τη ζωή του
• αν αντικαθιστούσαμε τη μάσκα της "επιτυχίας" με την ταπείνωση, με την μετάνοια, με την απλότητα
• αν ξαναγυρνούσαμε και πάλι στα χωριά μας, στις παραδόσεις και στις αξίες μας, αν αντικαθιστούσαμε την έξοδο στο μπαρ με μια απλή τσικουδιά κι ένα ντόπιο κρασί και τα τα ξένα αλλόκοτα ακούσματα με νησιώτικα τραγούδια, κρητικές μαντινάδες και ηπειρώτικα μοιρολόγια
• αν σταματούσαμε να "παρκάρουμε" τα παιδιά μας σε παιδικούς σταθμούς και στο "ίντερνετ" και η μάννα γινόταν και πάλι μάννα και όχι πετυχημένη επαγγελματίας
  

ίσως επιστρέφοντας στις ρίζες μας, βρίσκαμε πάλι το δροσερό νερό, που πότισε αιώνες και αιώνες και τρέχει ακόμη δίπλα σας, έτοιμο να μας ξεδιψάσει.

Δίπλα μας είναι η λύση.
Στην ενορία σου, σε ένα κοντινό μοναστήρι, στον ταπεινό λευίτη ιερέα, στην όμορφη βραδινή αγρυπνία, στο χέρσο πλέον χωράφι του πατέρα σου, στο χαμόγελο του παππού, αυτού που έκλεισες στο γηροκομείο και του παίρνεις τη σύνταξη, στο αγέννητο παιδί σου, που προτίμησες να
σκοτώσεις κάνοντας αμνιοπαρακέντηση γιατί ήθελες να βεβαιωθείς ότι δεν θα είχε σύνδρομο down, αφού τότε θα κατέρρεε το δυτικό πρότυπο της "ευτυχίας σου".

Κλείνω τις σκέψεις μου με ένα απόσπασμα του Φώτη Κόντογλου.
Όχι, δεν είναι ηθοποιός, ο Κόντογλου. Ο Κόντογλου κι ο  Παπαδιαμάντης μετέδιδαν αυτά που ζούσαν μέσα τους, την αγάπη για το Θεό, για την πατρίδα, για τον τόπο, για το σπίτι, την αρχαιοελληνική "εστία" μας.
Απόλαυσέ τον, πριν ανοίξεις την τηλεόραση ή το facebook, πίστεψέ με, 10 λεπτά θα χρειαστείς να το διαβάσεις, και θα ανασάνεις, θα είναι λες και διαβάζεις το σήμερα :

"Η Ελληνική φύση και οι γυάλινοι άνθρωποι"

Κατεβαίνω στὴ Βαβυλῶνα [=Ἀθήνα] ὅσο μπορῶ πιὸ σπάνια, κι᾿ ὅποτε κατέβω στοὺς μεγάλους δρόμους, κιντυνεύω νὰ χάσω τὸν ἑαυτό μου. Συλλογίζομαι τὴ φωλιά μου, τὸ κηπάκι μου, τὰ πουλάκια, τὶς πεταλοῦδες, τὰ μερμήγκια, τὰ μυγάκια, ὅλα αὐτὰ τὰ ξεχασμένα πλάσματα ποὺ εἶνε σὰν ἐμένα, τιποτένια καὶ βιάζουμαι νὰ γυρίσω πίσω. Στὴν πολιτεία σὰν νὰ εἶμαι ξένος καὶ ξενητεμένος, σὰν νὰ ἦρθα πρώτη φορὰ σὲ μεγαλούπολη. Οἱ φάτσες ποὺ ἔχουνε οἱ ἄνθρωποι εἶνε δίχως ἔκφραση. Μοῦ φαίνουνται τόσο ξένοι, ποὺ λὲς καὶ βρίσκουνται στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ κόσμου, κι᾿ ἀκόμα μακρύτερα. Μακρυά, πολὺ μακρυά! Ἄλλης φυλῆς ἄνθρωποι, ἄλλα φερσίματα. Ἄλλα μυαλά, ἄλλα αἰσθήματα, ἀπότομοι, ἀσυμπάθητοι, ἀδιάφοροι, πεθαμένοι!


Μαζεύουνται κοπάδια-κοπάδια στὰ σταυροδρόμια, καὶ περιμένουνε ν᾿ ἀνάψῃ τὸ πράσινο φανάρι γιὰ νὰ περάσουνε ἀντίκρυ. Στριμώχνουμαι κ᾿ ἐγὼ ἀνάμεσά τους, σὰν κανένα γίδι μέσα στὰ γίδια. Σὰν νὰ βρισκόμαστε στὴ δευτέρα Παρουσία!


Ἄλλα κοπάδια σπρώχνουνται μπροστὰ στὶς ἐκκλησιὲς τῆς νέας θρησκείας, στοὺς κινηματογράφους. Οἱ πόρτες, τὰ τζάμια κ᾿ οἱ τοῖχοι εἶνε γεμᾶτοι ἀπὸ γυμνὲς γυναῖκες ζωγραφισμένες. Ἕνα κορμὶ ἔδωσε ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο, καὶ μ᾿ αὐτὸ τρώγεται μέρα-νύχτα. Τὸ γυρίζει ἀπὸ δῶ, τὸ γυρίζει ἀπὸ κεῖ, τὸ μισογυμνώνει, τὸ ξεγυμνώνει ὁλότελα, ξανὰ τὸ μισοντύνει, κ᾿ ἔτσι βασανίζεται, δὲν ξέρει τί νὰ τὸ κάνῃ. Ἔ, κακορρίζικε ἄνθρωπε, τὸ ξεγύμνωσες, τὸ γύρισες ἀπὸ δῶ κι᾿ ἀπὸ κεῖ. Κ᾿ ἔπειτα, τί ἔκανες τάχα; Τὸ βρώμισες, τὸ μόλεψες, τὸ κουρέλιασες, τὸ ρεζίλεψες, κι᾿ ἀκόμα δὲν ἡσύχασες! Θεάματα, πυροτεχνήματα, ταινίες, σαρκολατρεία, ἐξαχρείωση, ζωὴ δίχως καμμιὰ οὐσία. Δὲν πᾶς ν᾿ ἀπογευτῆς λίγη ἀληθινὴ ζωή. Παρὰ κλείνεσαι μέσα στὰ σκοτεινὰ μπουντρούμια καὶ πασκίζεις νὰ ψευτοζήσῃς μὲ τοὺς ἴσκιους, μὲ τὶς φωτογραφίες! Τί καταδίκη ἔπαθες! Τί κατάντημα, καὶ δὲν τὸ κατάλαβες! «Ἄνθρωπος, ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν. Κατελογίσθη [τὸ ὀρθό: «παρεσυνεβλήθη»] τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς». «Ὁ ἄνθρωπος, ἐνῷ πλάστηκε τιμημένος δὲν τὸ κατάλαβε. Λογαριάσθηκε [ὀρθότερο: ἀνακατεύτηκε] μαζὶ μὲ τὰ ζῷα τὰ ἄλογα, κ᾿ ἔγινε ἕνα μ᾿ αὐτά».


Ἡ Ἀθήνα δὲν εἶνε πιὰ μιὰ πολιτεία ἑλληνική, κι᾿ ἂς λέμε ὅ,τι θέλουμε. Μήτε οἱ ἄνθρωποι, μήτε τὰ χτίρια. Ὁ ἥλιος ἔλειψε. Ὁ ἀγέρας βρώμισε. Ἀπορεῖς πῶς ἀλλάξανε ὅλα μέσα σὲ λίγα χρόνια, καὶ δὲν ἔμεινε τίποτα ποὺ νὰ θυμίζη πὼς βρίσκεσαι στὴν Ἑλλάδα. Μὰ δὲν μοιάζει μήτε μὲ ἀνατολίτικη πολιτεία, ὅπως ἤτανε τὸν καιρὸ ποὺ τὴν εἴχανε οἱ Τοῦρκοι. Εἶνε ἕνα μάζεμα ἀπὸ χτίρια ξενόφερτα, ποὺ καὶ στὸν τόπο τους εἶνε ὁλότελα ἄψυχα, παγωμένα, ἀνέκφραστα, ὅπως ἀνέκφραστοι γινήκανε κ᾿ οἱ ἄνθρωποι. Ἔτσι εἶνε οἱ «διεθνεῖς πόλεις καὶ οἱ διεθνεῖς ἄνθρωποι», ποὺ εἶνε τὸ καύχημα τῆς «διεθνοῦς κοσμογονίας», π᾿ ἀνάθεμά την, ποὺ ἔχει κάνει τὴ ζωὴ ἕνα πρᾶγμα ἄνοστο, ἀμύριστο, ἀνέκφραστο, κρύο κι᾿ ἀσυμπάθιστο. Εἶνε ἡ ζωὴ ἀποστειρωμένη ἀπὸ κάθε αἴσθημα, ἀπὸ κάθε πνευματικὸ σκίρτημα, ἀπὸ κάθε ζέστα τῆς καρδιᾶς.


Κυττάζω τὰ διάφορα χτίρια ποὺ στέκουνται σὰν τοὺς κρατῆρες τοῦ φεγγαριοῦ, ἀσυγκίνητα, ἄπονα στὸν ἄνθρωπο ποὺ τἄφτιαξε, ἀδιάφορα, χωρὶς νὰ τὰ γλυκαίνῃ ἡ ἀγάπη. Ἔχουνε ὅλες τὶς εὐκολίες καὶ τὶς ἀναπαύσεις, εἶνε γεμᾶτα κουμπιά, μὰ εἶνε σὰν ἀρχοντικοὶ τάφοι. Μέσα τους δὲν ὑπάρχει κανενὸς εἴδους ποίηση, νὰ ζεστάνῃ τὴν καρδιὰ τ᾿ ἀνθρώπου. Εἶνε κάτι ἀδιάφορες κι᾿ ἀνέκφραστες μηχανές, ἔρημες ἀπὸ ἀγάπη. Εἶνε οἱ κατοικίες τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ξεπλύθηκε καὶ ξεγυμνώθηκε ἀπὸ κάθε αἴσθημα. Εἶνε οἱ κατοικίες τοῦ γυάλινου ἀνθρώπου. Τέρατα κανωμένα μὲ σίδερα καὶ μὲ τζάμια. Ψυγεῖα γιὰ νὰ συντηροῦνται μέσα σ᾿ αὐτὰ τὰ ψυχικὰ καὶ πνευματικὰ πτώματα. Κι᾿ αὐτὴ τὴ δουλειὰ τὴν κάνουνε οἱ μεγάλοι ἀρχιτέκτονες, καὶ τὴ λένε ἀρχιτεκτονική: Σίδερα, τζάμια και πάγος! Ἀπὸ αὐτὰ τὰ βουβὰ κουτιὰ λείπει κάθε ἀνθρώπινη πνοή. Μηχανὲς νεκρὲς καὶ παγωμένες. Τί συγκέντρωση μπορεῖ νἄχῃ ἕνας ἄνθρωπος στὸν ἑαυτό του, ἀφοῦ κάθεται μέσα στὰ γυαλιά, καὶ βλέπουνε ἀπ᾿ ἔξω ἀκόμα καὶ τὴν τρίχα ποὺ θὰ πέσῃ ἀπὸ τὰ μαλλιά του; Γυάλινοι ἄνθρωποι, γυάλινα σπίτια. Μὲ τὸν καιρό, θὰ γίνουνε κι᾿ οἱ ἄνθρωποι διαφανεῖς σὰν τὰ τζάμια, καὶ θὰ βλέπῃ ὁ ἕνας τί γίνεται μέσα στὸν ἄλλον, τί συλλογίζεται, τί ἔφαγε, τί ἤπιε, πῶς δουλεύουνε τὰ πνευμόνια καὶ τὸ στομάχι του, πῶς χτυπᾶ ἡ καρδιά του… Ἀλλὰ ξέχασα, πὼς δὲν θἄχῃ πιὰ καρδιά, κι οὔτε αἷμα, μήτε αἰσθήματα. Αὐτὰ θὰ εἶνε πράγματα ποὺ τὰ εἶχε ἡ παλιὰ μάρκα τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ποὺ πάλιωσε πιὰ σήμερα.


(...)


Σήμερα, ὅπως φαίνεται, τελείωσε ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου, κ᾿ ἐμεῖς δὲν θέλουμε νὰ τὸν ἀποχωριστοῦμε αὐτὸν τὸν ἀγαπημένον ἄνθρωπο. Θέλουμε νὰ σώσουμε αὐτὸ τὸ εἶδος ποὺ πάγει νὰ χαθῇ, ὅπως σβήσανε τὰ μαμούθ, οἱ πλειστόσαυροι κ᾿ οἱ πτεροδάκτυλοι. Ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος, ποὺ εἶνε ἄνθρωπος λίγο-πολὺ μοναχὰ στὸ ἐξωτερικό του, ἂς δώσῃ στὸν ἑαυτό του ὅποιο ὄνομα θέλει, ἀφοῦ δὲν καταδέχεται νὰ λέγεται ἄνθρωπος. Γιατὶ ὅπως λέγει, τὸν ξεπέρασε τὸν ἄνθρωπο.

Φ. ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

[ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μοναχοῦ Θεοκλήτου Διονυσιάτου, Ὁ Φώτης Κόντογλου στὴν τρίτη διάστασή του, σελ. 134. Πρωτοδημοσιεύθηκε στὴν καθημερινὴ πολιτικοκοινωνικὴ ἐφημερίδα τῆς Ἀθήνας «Ἐλευθερία», τὴν Κυριακὴ 10 Μαΐου 1964, στὴ στήλη «Κυριακάτικα Θέματα»].

[ἐπιλογή· ἱ. μονὴ Ἁγ. Αὐγουστίνου Φλωρίνης]

Χριστιανική Σπίθα

ολόκληρο το κείμενο του Φ.Κόντογλου το είδα εδώ

ΥΓ. Δυστυχώς το περιστατικό της αυτοκτονίας είναι πραγματικό. Συνέβη πριν 1 εβδομάδα περίπου. Όσοι μπορείτε προσευχηθείτε να αναπαύσει ο Θεός την ψυχή του Λ.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Σώθηκε από την αστυνομία λίγο πριν πέσει σε γκρεμό αρτινός επιχειρηματίας.

Απόπειρα αυτοκτονίας λόγω οικονομικών προβλημάτων-Ραγδαία η αύξηση των αυτοκτονιών λόγω κρίσης, τους τελευταίους 12 μήνες στην Ελλάδα .

Η κινητοποίηση της αστυνομίας, και η ικανότητα της ειδικής διαπραγματεύτριας, απέτρεψαν την αυτοκτονία αρτινού επιχειρηματία, το πρωί της Δευτέρας 26 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο αρτινός επιχειρηματίας, αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, που τον οδήγησαν στο απονενοημένο διάβημά του.

Έντονα πιεσμένος, μπήκε στο...
αυτοκίνητό του χθες το πρωί και ξεκίνησε για την περιοχή Κορφοβουνίου. Την ίδια στιγμή, οι οικείοι του, ειδοποίησαν την αστυνομία, και ενημέρωσαν τους αρμόδιους, ότι μπορεί να προχωρήσει μέχρι και σε αυτοκτονία.

Άμεσα κινητοποιήθηκε η αστυνομία, που ακολούθησε τον επιχειρηματία, μέχρι το Κορφοβούνι, όπου σταμάτησε κοντά σε γκρεμό της περιοχής. Εκεί άρχισαν την επικοινωνία με την ειδική διαπραγματεύτρια, που μετά από μία ώρα συζητήσεων, κατάφερε να του αλλάξει γνώμη και να παραδοθεί στις αστυνομικές αρχές. Αμέσως μετά και για ευνόητους λόγους, ο επιχειρηματίας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Άρτας, όπου του παρασχέθηκαν πρώτες βοήθειες, έχοντας δίπλα του τους οικείους του, που όλη την ώρα, μέχρι να αποφασίσει να μην προχωρήσει στο διάβημά του, έζησαν ώρες αγωνίας.

Ελλάδα:  Πρώτη στις αυτοκτονίες.
Ραγδαία είναι η αύξηση των αυτοκτονιών τους τελευταίους 12 μήνες, η οποία αποδίδεται στη δεινή οικονομική κρίση, όπως υποστηρίζει με ερώτηση του προς τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Χρήστο Παπουτσή, ο πρώην υπουργός της ΝΔ, Προκόπης Παυλόπουλος.

Επικαλούμενος σχετικά δημοσιεύματα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, ο κ. Παυλόπουλος ζητά να μάθει πόσες αυτοκτονίες έχουν καταγράψει οι αρμόδιες υπηρεσίες, από το 2009 μέχρι σήμερα. Πρωταθλήτρια στην αύξηση αυτοκτονιών στην Ευρώπη είναι η Ελλάδα, σύμφωνα και με πρόσφατη μελέτη της επιστημονικής επιθεώρησης «The Lancet» αφού την περίοδο 2007-2009 οι αυτοκτονίες στη χώρα μας αυξήθηκαν κατά 17%. Σύμφωνα με ειδικούς η αυξητική τάση στις αυτοκτονίες ταυτίζεται χρονικά με την εμφάνιση της κρίσης, όπως αναφέρουν «Τα Νέα».

Ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λοβέρδος, δήλωσε πως τα τελευταία στατιστικά στοιχεία (από τους πέντε πρώτους μήνες του 2011 σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο πέρσι) δείχνουν σημαντική αύξηση αυτοκτονιών στην Ελλάδα, η οποία μπορεί και να αγγίζει το 40%. Η Ελληνική Στατιστική Εταιρεία δεν διαθέτει ακόμη στοιχεία για το 2010. Το διάστημα 2000-2009 οι αυτοκτονίες στη χώρα μας ήταν συνολικά 3.661, με τα περιστατικά να παραμένουν σταθερά στα 350-400 ανά έτος.

Στην τηλεφωνική γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία (1018) οι οικονομικοί λόγοι ήταν η συνήθης αιτία που άκουγαν οι υπεύθυνοι από το 2007, όταν ξεκίνησε τη λειτουργία του το κέντρο και η κρίση δεν είχε ξεδιπλωθεί ακόμα στην Ελλάδα. Από τότε οι κλήσεις τετραπλασιάστηκαν, για να φτάσουν πέρυσι τις 2.500. Πλέον όλο και πιο συχνά καλούν άνθρωποι που είναι βουτηγμένοι στα χρέη. Μετά την Αττική η Κρήτη είναι η περιοχή με τις περισσότερες κλήσεις στο 1018.

Μάλιστα, ο ανεξάρτητος βουλευτής Ηρακλείου Λευτέρης Αυγενάκης είχε εκφράσει την ανησυχία του λέγοντας ότι «η πίεση που ασκείται από τη δεινή οικονομική θέση στην οποία έχουν περιέλθει πολλοί επαγγελματίες σε ολόκληρη την Ελλάδα, και ιδιαίτερα στο Ηράκλειο, επιβεβαιώνεται από τη δραματική αύξηση των αυτοκτονιών». Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο τουλάχιστον 20 άνθρωποι αυτοκτόνησαν στην Κρήτη καθώς οι περισσότεροι αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα.

ixotisartas.gr -Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.epirus-ellas.gr/

Αντίο Νάντια. Αντί για στεφάνι, έχεις τον όρκο μου, ότι το παιδί σου θα μάθει ποιοι σε δολοφόνησαν. « www.olympia.gr

Προχθές αυτοκτόνησε μια μανούλα 39 ετών γιατί της πήρε η τράπεζα το σπίτι και θα έμπαινε και φυλακή για χρέη στο δημόσιο. Το παιχνίδι χάνεται Ολυμπία μου, δυστυχώς. Άν δεν το θεωρείς ψυχοπλακωτικό, ανέβασέ το, έτσι για την μνήμη της.
Εννοείται ανώνυμα.
Ευχαριστώ.

Διάβασε περισσότερα .....

Ερώτηση της ΝΔ στη Βουλή για την αύξηση αυτοκτονιών στην ελληνική κοινωνία

Υπάρχει ραγδαία αύξηση των αυτοκτονιών τους τελευταίους 12 μήνες, η οποία αποδίδεται στη δεινή οικονομική κρίση, υποστηρίζει με ερώτηση του προς τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Χρήστο Παπουτσή, ο πρώην υπουργός και βουλευτής της ΝΔ, Προκόπης Παυλόπουλος.

Επικαλούμενος σχετικά περιστατικά που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, ο κ. Παυλόπουλος ζητά να μάθει πόσες αυτοκτονίες έχουν καταγράψει οι αρμόδιες υπηρεσίες, από το 2009 μέχρι σήμερα.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.defencenet.gr/

Η αύξηση της ανεργίας συνεπάγεται αύξηση του ποσοστού των αυτοκτονιών...

...όπως προκύπτει από την απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε σχετική ερώτηση του

Κ. Πουπάκη.

"Σε κάθε ποσοστιαία αύξηση της εθνικής ανεργίας αναλογεί αύξηση κατά 0.8% των αυτοκτονιών από άτομα ηλικίας κάτω των 65 ετών, ενώ η αύξηση της ανεργίας σε ποσοστό μεγαλύτερο του 3%, συνδυάζεται με αύξηση των αυτοκτονιών κατά 4.5%, όπως προκύπτει από σχετική έρευνα του 2009", επεσήμανε στην απάντησή του ο Lazlo Andor, Επίτροπος για ...

θέματα Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Κοινωνικής Ένταξης, σε κοινοβουλευτικό έλεγχο του Ευρωβουλευτή Κ. Πουπάκη αναφορικά με τις επιπτώσεις της ανεργίας στην ψυχική υγεία του ανέργου και των ατόμων του άμεσου περιβάλλοντός του.

Η οικονομική κρίση έχει μετατραπεί, σε κοινωνική κρίση και κρίση στην απασχόληση, με την ανεργία να ανέρχεται σε δυσθεώρητα ύψη τόσο σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και σε επίπεδο Κρατών Μελών. Στη χώρα μας, όλες οι εκτιμήσεις συγκλίνουν ότι η επίσημη ανεργία αναμένεται να προσεγγίσει ή ακόμη και να ξεπεράσει το 20% μέχρι το τέλος του 2011. Όπως διαφαίνεται και από την «Επικαιροποιημένη Κοινή Αξιολόγηση για τις Κοινωνικές Επιπτώσεις της Οικονομικής Κρίσης» της Επιτροπής Κοινωνικής Προστασίας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προκύπτει σαφής σχέση ανάμεσα στην εργασιακή ανασφάλεια και την ανεργία και στον κλονισμό της ψυχικής υγείας. Σε αυτή την κατεύθυνση ο Κ. Πουπάκης κατέθεσε γραπτή ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφορικά με:

• το αν έχουν ληφθεί δράσεις σε εθνικό επίπεδο για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κρίσης στην υγεία των ευρωπαίων,
• το πώς επηρεάζεται η εκπαιδευτική πορεία των παιδιών οικογενειών που ο ένας εκ των δύο γονέων είναι θύμα μακροχρόνιας ανεργίας.

"Η Επιτροπή δε γνωρίζει αν λειτουργούν στα κράτη μέλη δομές ψυχικής υποστήριξης για την αντιμετώπιση προβλημάτων υγείας που οφείλονται ειδικά στην ανεργία. Οι δημόσιες υπηρεσίες απασχόλησης μπορούν να προσφέρουν εξατομικευμένη στήριξη, την οποία και ενθαρρύνει η Επιτροπή", απάντησε σχετικά ο αρμόδιος Επίτροπος, ενώ, ακολούθως επεσήμανε ότι από σχετικές έρευνες επιβεβαιώνεται ότι οι σχολικές επιδόσεις των παιδιών που προέρχονται από οικογένειες στις οποίες ο ένας από τους δύο γονείς έχει χαμηλή ειδίκευση ή είναι μακροχρόνια άνεργος, καθώς και των παιδιών από φτωχές οικογένειες που ζουν σε ακατάλληλες συνθήκες και ή σε μειονεκτικές γειτονιές είναι χαμηλότερες από εκείνες των άλλων παιδιών.

"Το πρόβλημα της ανεργίας αποκτά, πλέον, τραγικές διαστάσεις για το σύνολο του ευρωπαϊκού πληθυσμού, οδηγώντας πέρα από την οικονομική, στην ψυχική ή ακόμα και στη βιολογική εξόντωση του ανθρώπου που χάνει τη δουλειά του. Στην Ελλάδα του Μνημονίου, δυστυχώς, παρατηρείται μια επιφανειακή προσέγγιση του προβλήματος, με πρακτικές τελείως αποσυνδεμένες από την πραγματικότητα, τις απαιτήσεις και τις ειδικές συνθήκες, που επικρατούν στην αγορά εργασίας. Η κυβέρνηση όχι μόνο εθελοτυφλεί μπροστά στη διαπίστωση ότι η ανεργία και η εργασιακή ανασφάλεια εγκυμονούν πολύ σοβαρούς κινδύνους για την υγεία των πολιτών, αλλά αντιθέτως εντείνει αυτά τα φαινόμενα μέσα από την «προσπάθειά» της να μετατρέψει την Ελλάδα σε χώρα φθηνού εργασιακού κόστους.

Με τη νομιμοποίηση ομαδικών και φθηνών απολύσεων, την άναρχη επέκταση των ευέλικτων μορφών εργασίας και την περιστολή κοινωνικών δικαιωμάτων που εγγυούνταν την εργασιακή ασφάλεια, θυσιάζουν το παρόν και υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας και των πολιτών της", δήλωσε σχετικά ο Έλληνας Ευρωβουλευτής.

Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.epirus-ellas.gr/2011/09/blog-post_2841.html

ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ! O CODEX ALIMENTARIUS ΈΡΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ!!!

SOS Προωθείστε το σε όσους περισσότερους μπορείτε.
Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ (προσθήκες Βίκυ Χρυσού Vickytoxotis)

Τα γεγονότα προχωρούν με τρομερή ταχύτητα δίχως να μας αφήνουν περιθώρια για αδράνεια. Όσο οι αλήτες τηλεκανίβαλοι, κάνουν προπαγάνδα κρατώντας μας υπνωτισμένους, κάποιοι σχεδιάζουν το μέλλον μας αθόρυβα. Στείλτε παντού το παρόν άρθρο, όσο είναι νωρίς. Το παρόν νομοσχέδιο έρχεται στην Ελλάδα τον Απρίλιο!

Εάν υπάρχει ένα εργαλείο με το οποίο μπορείς να ελέγξεις απόλυτα τον άνθρωπο, αυτό είναι η ίδια του η τροφή, το αγαθό με το οποίο εξασφαλίζει την επιβίωση του. Πίσω απ’ τον περίφημο διατροφικό κώδικα κρύβεται μια εφιαλτική πραγματικότητα. Ο κώδικας ισχύει επίσημα από το 1963 με τη σύμπραξη του οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAQ) και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), όπου και δημιουργήθηκε η επιτροπή που λειτουργεί πίσω απ’ τον κώδικα, επιτροπή η οποία υπάγεται στον Ο.Η.Ε. …

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ

Η ιστορία του κώδικα alimentarius αρχίζει το 1893 στην Αυστροουγγαρία. Αιτία ήταν τα προβληματα που είχαν προκύψει κατά την εκδίκαση υποθέσεων για θέματα διατροφής και τροφίμων τα οποία έκαναν επιτακτική την ανάγκη να υπάρξει ένας κοινός κανονισμός. Ο κανονισμός αυτός, εφαρμόστηκε επιτυχώς έως το 1918, όταν διαλύθηκε η Αυστροουγγαρία.

Ο κώδικας όμως δεν ξεχάστηκε. Χρόνια αργότερα έκανε και πάλι την εμφάνισή του σε ένα εντελώς διαφορετικό πνεύμα του ελέγχου του πληθυσμού μέσα από τη διατροφή. Ιθύνων νους της νέας ιδέας ήταν ο Fritz derMeer. Πρόεδρος της εταιρίας I.G.FARBEN (δείτε σχετικά με την εταιρία και εδώ Φθόριο: δηλητήριο στην οδοντόπαστα & το νερό -μέρος 2ο.). Η εταιρία I.G.FARBEN κατασκεύαζε όπλα, πυρομαχικά για το ναζιστικό στρατό καθώς και ειδικό το αέριο μαζικής εξόντωσης των κρατούμενων.