Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα π. Ιάκωβος Τσαλίκης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2016

Να τον αποφεύγουμε | Πεμπτουσία

Αν είμαστε πνευματικά αδύναμοι και η συμπεριφορά του άλλου μας επηρεάζει αρνητικά, τότε πρέπει να μη τον κατηγορούμε, αλλά να τον αποφεύγουμε και να μην έχουμε μαζί του συναναστροφές και συνέπειες. Και αν είναι αιρετικός τότε να τον αποφεύγουμε τελείως και να μην τον δεχόμαστε. Γιατί η συντροφιά με τους αιρετικούς είναι επικίνδυνη, μπορεί να μας δηλητηριάσει και να μας θανατώσει πνευματικά.

Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης
Πηγή: Να τον αποφεύγουμε | Πεμπτουσία

Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2013

Το… “φθινοπωρινό πουλάκι” που αγίασε! (από τα παιδικά χρόνια του Γ. Ιακώβου Τσαλίκη)

Ήταν κάποτε παιδιά. Γέρων Ιάκωβος Τσαλίκης

Οι Άγιοί μας, καθώς και οι μεγάλοι γέροντες και ασκητές μας, ήταν κι αυτοί κάποτε παιδιά!
Ας διαβάσουμε, λοιπόν, ένα μικρό απόσπασμα, μια θαυμαστή ιστορία από τα παιδικά χρόνια του Γέροντα Ιάκωβου Τσαλίκη, όπως καταγράφεται στο εξαιρετικό βιβλίο της Άννας Ιακώβου, «Ήταν κάποτε παιδία- Ο Γέρων Ιάκωβος Τσαλίκης»

Η επιστήμη της συγχώρεσης από τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη…

Μορφωμένος άνθρωπος ο κ. Σταύρος. Με πτυχίο πανεπιστημίου και ξένες γλώσσες και πείρα ζωής. Δυσκολευόταν, όμως, στα πνευματικά. Δεν μπορούσε να καταλάβει και τα πιο απλά πράγματα. Όλα τα εξέταζε και τα πλησίαζε ορθολογιστικά. Είχε αναπτύξει το νου και όχι την καρδιά. Δεν ήταν πρόθυμος να συγχωρήσει εύκολα τους άλλους. Ειδικά αυτούς που έβλεπε κατώτερους και εμπαθείς. Καθόταν τώρα απέναντι από τον Γέροντα Ιάκωβο, έναν ασκητικό ιερομόναχο, με ροζιασμένα χέρια και ένοιωθε σαν μαθητούδι μπροστά στον δάσκαλο. Ερωτήσεις πολλές. Αντιρρήσεις περισσότερες. Αλλά και οι απαντήσεις σοφές και αποκαλυπτικές.

Ρώτησε τον Γέροντα για το σοβαρό (το σοβαρότερο;) θέμα της συγχωρήσεως των άλλων ανθρώπων, που δυσκολευόταν να το κατανοήσει:

Ο Γέρων Ιάκωβος Τσαλίκης και οι πειρασμοί του σατανά

«…Ένα μεσημέρι ο Σατανάς το 'δειξε με το δικό του τρόπο στον Ηγούμενο, τον Γέροντα Ιάκωβο, στο μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ. Με κλειστή πόρτα φάνηκε ξαφνικά στην αυλή μια δύστυχη άσκημη γριά με χαλκά στη μύτη. Ο γέροντας:

- Έλα να προσκυνήσεις, πουθ' έρχεσαι; Κάτσε να ξεκουραστείς μια μέρα.

Καί η γριά:..

- Τί λες, εδώ δεν κάθομαι ούτε μισή ώρα, εδώ λειτουργάτε κάθε μέρα, προσευχόσαστε... πάω στο (τάδε μοναστήρι), θ' ανακατώσω καμιά βδομάδα κι έπειτα θα πάω αλλού.

Ο μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος μιλά για τον μακάριο Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη

VIDEO PLAYER by hosting videos

Streaming Video Hosting

http://www.pemptousia.gr/new_videothiki/?v=39129

Ο μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος στην πανήγυρη της Συνάξεως των Βατοπαιδινών Αγίων (10/23 Ιουλίου 2012) στο Συνοδικό της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου μιλά για την προσωπική του εμπειρία με τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη και για τα νέα θαύματα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου

Το αλίευσα ΕΔΩ

Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2011

Στήν ἱερή μνήμη τοῦ ὁσίου Γέροντος Ἰακώβου ἐπί τῇ 20ετίᾳ ἀπό τήν κοίμησή του.

21 Νοεμβρίου 1991 – 21 Νοεμβρίου 2011

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Στήν ἱερή μνήμη τοῦ ὁσίου Γέροντος Ἰακώβου ἐπί τῇ εἰκοσαετίᾳ ἀπό τήν κοίμησή του.

Πνευματική βιογραφία τοῦ Γέροντος – ἄρθρο τοῦ ἀρχιμανδρίτου

π. Κυρίλλου, Καθηγουμένου Ι. Μ. Ὁσίου Δαβίδ στην «ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ»

Καταγωγή. Ὁ Γέροντας γεννήθηκε στίς 5 Νοεμβρίου 1920 ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς. Τὴν Θεοδώρα ἀπὸ τὸ Λιβίσι τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τὸν Σταῦρο ἀπὸ τὴν Ρόδο.

Ἡ οἰκογένεια τῆς μητέρας του ἦταν γνωστοὶ στὸ Πατριαρχεῖο, εὐεργέτες τῶν σχολείων τῆς Μάκρης καὶ μὲ σπουδαία ἐκκλησιαστικὴ παράδοση. Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1922 Τοῦρκοι πιάσανε τὸν πατέρα του, ὁ ὁποῖος ὁδηγήθηκε στὰ βάθη τῆς Ἀσίας.

Μετὰ τὴν καταστροφὴ ἡ οἰκογένειά του ἀκολούθησε τὸν σκληρὸ δρόμο τῆς προσφυγιᾶς. Τὸ καράβι τοὺς μετέφερε στὴν Ἰτέα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ πῆγαν στὴν Ἄμφισσα. Ἐκεῖ γιὰ καλή τους τύχη τὸ 1925 βρῆκαν τὸν πατέρα τοῦ μικροῦ Ἰακώβου καὶ μαζὶ πλέον ἡ οἰκογένεια μετακινήθηκε στὸ χωριὸ Φαράκλα τῆς Εὔβοιας.

Παιδική ζωή. Ὁ μικρὸς Ἰάκωβος ἦταν ἑπτὰ χρονῶν καὶ εἶχε μάθει ἀπέξω τὴν θεία Λειτουργία, χωρὶς νὰ γνωρίζει γράμματα. Τὸ 1927 πῆγε σχολεῖο καὶ διακρίθηκε γιὰ τὶς ἐπιδόσεις του. Ἡ ἀγάπη του γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἦταν ἔκδηλη. Τὴν ἴδια χρονιὰ ἐμφανίσθηκε μπροστὰ του ἡ Ἁγία Παρασκευὴ καὶ τοῦ φανέρωσε τὸ λαμπρὸ ἐκκλησιαστικό του μέλλον, ἐνῶ συχνὰ διάβαζε εὐχές, προσευχόταν καὶ θεράπευε συγχωριανούς του.

Τὸ 1933 τελείωσε τὸ δημοτικὸ, ἀλλὰ οἱ οἰκονομικὲς δυσκολίες τῆς οἰκογένειάς του δὲν τοῦ ἐπέτρεψαν νὰ συνεχίσει στὸ γυμνάσιο. Ἀκολούθησε τὸν πατέρα του στὴν δουλειά του. Ὁ μητροπολίτης Χαλκίδος ἐντυπωσιασμένος ἀπὸ τὸ ψάλσιμο τοῦ τὸν χειροθέτησε ἀναγνώστη. Ἀπὸ τὸ 1938 καὶ μετὰ ἡ ζωὴ τοῦ ἦταν καθαρὰ ἀσκητική. Ἔτρωγε λίγο, κοιμόταν ἐλάχιστα, προσευχόταν συνεχῶς καὶ δούλευε σκληρά. Τὰ βάσανα καὶ οἱ κακουχίες τῆς Κατοχῆς ταλαιπώρησαν τοὺς ἄτυχους πρόσφυγες. Τὸν Ἰούλιο τοῦ 1942 πέθανε ἡ μητέρα του, προλέγοντάς του ὅτι θὰ γίνει ἱερέας.

Νεανική ζωή. Τὸ 1947 ὁ Ἰάκωβος πῆγε στρατιώτης. Τὰ πειράγματα τῶν συναδέλφων του, ποὺ τοῦ εἶχαν βγάλει τὸ παρατσούκλι ὁ «πάτερ Ἰάκωβος», ἀλλὰ καὶ ὁ χλευασμός τους δὲν τὸν πτοοῦσαν. Ὁ διοικητὴς του τὸν ἐκτιμοῦσε ἰδιαίτερα καὶ ἦταν ἀπὸ τοὺς λίγους ποὺ κατάλαβε τὸ λαμπρὸ μέλλον ποὺ θὰ εἶχε τὸ νεαρὸ προσφυγόπουλο. Μετὰ τὴν ἀπόλυσή του ἀπὸ τὸ στρατὸ (1949) ὁ Ἰάκωβος σὲ ἡλικία 29 χρονῶν χάνει καὶ τὸν πατέρα του. Ὁ ἀγώνας του τώρα γιὰ νὰ ἀποκαταστήσει τὴν ἀδελφὴ γίνεται ἐντονότερος, χωρὶς ὅμως νὰ παραμελεῖ αὐτὸ τὸ ὁποῖο ποθεῖ ἀπὸ τὰ παιδικά του χρόνια. Νὰ γίνει μοναχός.

Ἡ μοναχική κλήση. Ἡ ζωή του ὡς ἱερομόναχος. Ἔχοντας ἐκπληρώσει τὴν ἐπιθυμία τῆς μητέρας του νὰ παντρέψει τὴν ἀδελφή του, τὸ Νοέμβριο τοῦ 1952 προσέρχεται στὸ μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ στὶς Ροβιές, γιὰ νὰ ἐκπληρώσει καὶ τὴν δική του ἐπιθυμία. Ἀρχικὴ ἐπιθυμία τοῦ π. Ἰακώβου ἦταν νὰ πάει στοὺς Ἁγίους Τόπους κι ἐκεῖ νὰ ζήσει στὴν ἔρημο ὡς ἀσκητής. Θεώρησε ὅμως καλὸ, πρὶν ξεκινήσει γιὰ τοὺς Ἁγίους Τόπους, νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸ μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαβίδ, γιὰ νὰ ζητήσει τὴ βοήθεια καὶ τὴ μεσιτεία τοῦ Ὁσίου. Ἡ ὁλοζώντανη, ὅμως, ἐμφάνιση ἐνώπιόν του μὲ τὴν ἄφιξή του ἐκεῖ τοῦ ἴδιου τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ ποὺ τὸν ὑποδέχθηκε καὶ ἡ οὐράνια καὶ παραδείσια πολιτεία τῶν ἀσκητῶν ποὺ εἶδε μπροστὰ του σὲ ὅραμα, ἀντὶ τοῦ παλαιοῦ καὶ ἐρειπωμένου Μοναστηριοῦ ποὺ ὑπῆρχε στὴν πραγματικότητα, τὸν ἔκαναν νὰ ὑποσχεθεῖ στὸν Ἅγιο ὅτι θὰ παραμείνει στὴ Μονή, ὅπως καὶ παρέμεινε.

Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ζοῦσαν στὴ Μονὴ τρία γεροντάκια μὲ τὸ ἰδιόρρυθμο σύστημα. Ἡγούμενος ἦταν ὁ μακαριστὸς ἀρχιμανδρίτης Νικόδημος Θωμᾶς, ἄνθρωπος ἐνάρετος, ἠθικὸς καὶ πολὺ ἐλεήμων, ἐργασθείς μὲ πολὺ ζῆλο γιὰ τὴν ἀναστήλωση τῆς Μονῆς. Σὲ ἡλικία 32 ἐτῶν πλέον ὁ Ἰάκωβος γίνεται δόκιμος μοναχὸς.

Ὁ Θεὸς ἀξίωσε τὸν π. Ἰάκωβο καὶ τοῦ μεγάλου χαρίσματος τῆς ἱεροσύνης. Ὁ ἴδιος ὁ μακαριστὸς Γέροντας ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Ἐγὼ ποτὲ στὴ ζωή μου δὲν ἐπεθύμησα θέσεις καὶ ἀξιώματα, οὔτε καὶ φαντάστηκα κατὰ διάνοιαν ὅτι ἦταν δυνατὸν νὰ ἀξιωθῶ τέτοιας τιμῆς. Δέχτηκα μόνον ἀπὸ ὑπακοὴ πρὸς τὸν Γέροντά μου καὶ ἀπὸ σεβασμὸ πρὸς τὸν ἅγιο ἐκεῖνον ἐπίσκοπο Χαλκίδος, τὸ μακαριστὸ Γρηγόριο». Ἡ χειροτονία του σὲ διάκονο ἔγινε τὶς 18 Δεκεμβρίου τοῦ 1952 στὸ ἐκκλησάκι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας στὴ Χαλκίδα καὶ σὲ ἱερέα τὴν ἑπομένη, 19 Δεκεμβρίου, στὸ παρεκκλήσι τοῦ Ἐπισκοπείου. Ὁ Μητροπολίτης εἶπε στὸν π. Ἰάκωβο μετὰ τὴν χειροτονία του ἕνα λόγο προφητικό: «Καὶ σὺ παιδί μου, θ’ ἁγιάσεις. Νὰ συνεχίσεις μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ σὲ ἀνακηρύξει ἡ Ἐκκλησία».

Ὁ πατὴρ Ἰάκωβος, ξεκινώντας τὴ μοναχικὴ ζωὴ, ἔβαλε ἀρχὴ ἀπαράβατη τὴν ὑπακοὴ καὶ δὲν ἔκανε τίποτα χωρὶς εὐλογία τοῦ ἡγουμένου, τὴν ὁποία γιὰ νὰ λάβει ἀπαιτεῖτο πολλὲς φορὲς νὰ κάνει κοπιαστικὲς πορεῖες τεσσάρων καὶ πέντε ὡρῶν, ἀφοῦ ὁ Γέροντάς του, ἀσκώντας καὶ ἐφημεριακὰ καθήκοντα, εὑρίσκετο συχνὰ στὴν κωμόπολη τῆς Λίμνης. Ἡ ἀγόγγυστη ὑπακοὴ αὐτὴ τοῦ π. Ἰακώβου καὶ ὁ πύρινος ζῆλος, μὲ τὸν ὁποῖο ἐργαζόταν στὴν πνευματικὴ καὶ σωματικὴ ἐργασία μέσα στὴ Μονὴ ἐκίνησαν, τὸ φθόνο τοῦ μισόκαλου διαβόλου, ὁ ὁποῖος ἀρχικὰ ξεσήκωσε τοὺς παλαιοὺς ἰδιόρρυθμους πατέρες ἐναντίον του. Θλίψεις, πικρίες καὶ δοκιμασίες πολλὲς ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς καὶ τὸν βρῆκαν ἐξ αἰτίας τῆς συμπεριφορᾶς τῶν πατέρων αὐτῶν. Ὅμως δὲν κάμφθηκε, συνέχισε τὸν ἀγώνα του. Ἔτσι συνέχισε ἡ ζωὴ τοῦ ἀσκητῆ Ἰάκωβου, ἐργασία στὸ μοναστήρι, προσευχὴ στὸ ἀσκητήριο τοῦ Ὁσίου Δαβίδ, οἱ θεοπτίες καὶ θαύματα τὰ ὁποῖα μὲ τὸν καιρὸ πλήθαιναν. Ὁ βαθμὸς ἄσκησής του ἀνῆλθε σὲ ὑψηλὰ πνευματικὰ ἐπίπεδα καὶ πολλὲς φορὲς οἱ δαίμονες τὸν ἔδειραν βάναυσα. Ὁ ἴδιος ἔβλεπε καὶ συνομιλοῦσε συχνὰ μὲ τοὺς ὁσίους Δαβὶδ καὶ Ἰωάννη Ρῶσο, ἐνῶ τὸ προορατικό του χάρισμα ἦταν σπουδαῖο. Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1963 μὲ θαυμαστὸ τρόπο τάϊσε μὲ δυόμισι ὀκάδες μανέστρα 75 ἐργάτες μὲ πλουσιοπάροχες μερίδες καὶ περίσσεψε καὶ μισή κατσαρόλα!

Ἡγούμενος τῆς Μονῆς του. Δοκιμασίες καὶ πειρασμοὶ. Στὶς 25 Ἰουνίου 1975 ὁ γέροντας Ἰάκωβος ἀνέλαβε τὸ πηδάλιο τῆς Μονῆς τῆς μετανοίας του. Ἀπὸ τὴν λιτοδίαιτη καὶ ἀσκητικὴ ζωὴ ἡ ὑγεία του ἄρχισε νὰ κλονίζεται.

Οἱ φλέβες τῶν ποδιῶν του ἦταν σάπιες, ἔκανε ἐγχείριση βουβωνοκήλης, σκωληκοειδίτιδας, προστάτη, καρδιᾶς καὶ σύμφωνα μὲ τὶς μαρτυρίες τοῦ καθηγητῆ Κρεμαστινοῦ ποὺ τοῦ ἔβαλε τὸν βηματοδότη «… ἡ θεία δύναμη κρατοῦσε τὸν παππού..». Ἀπὸ τὴν ἄλλη, εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν δοκιμασία τῆς ἀπίστευτης φτώχειας τῆς Μονῆς ἐκείνης τῆς ἐποχῆς καὶ τοῦ ἐρειπωμένου παγωμένου κελιοῦ του μὲ τὰ χαλασμένα παντζούρια ποὺ ἀπὸ τὶς χαραμάδες τους στοὺς βαρεῖς χειμῶνες ὁ ἀέρας περνοῦσε τὸ χιόνι μέσα καὶ μὲ τὰ τρύπια πατώματα, ποὺ ἀπὸ κάτω τους βάζανε τὰ γίδια τῆς Μονῆς.

Ἀκόμη ἡ στέρηση ἀπολύτως ἀναγκαίων ἀγαθῶν καὶ τῶν χειμερινῶν ἀκόμη ρούχων καὶ παπουτσιῶν τὸν ἔκαναν μὲ τὶς βροχές, τοὺς πάγους καὶ τὸ πολὺ χιόνι νὰ τρέμει σύγκορμος καὶ νὰ ἀρρωσταίνει συχνά. Ὅλες αὐτὲς οἱ ταλαιπωρίες στιγμάτιζαν τὸ σῶμα του, καμμιὰ ὅμως δὲν βρῆκε τὴν ψυχή του, καμμιὰ δὲν πείραξε τὸ πνεῦμα του. Ἀλλά κι ὁ Σατανᾶς δὲν ἔπαυε νὰ τὸν πολεμᾶ, βάζοντας ὅλη τὴν τέχνη του καὶ χρησιμοποιώντας ὅλα τὰ τεχνάσματά του.

Δὲν ἀρκοῦνταν στὸν πνευματικό, τὸν ἀόρατο πόλεμο ὅπου τσακιζόταν πάνω στὴν ὑπακοή, τὴν προσευχή, τὴν πραότητα καὶ τὴν ταπείνωση τοῦ Γέροντα, ἀλλὰ τὸν πολέμησε καὶ αἰσθητά, ὁρατά. Κάποια φορά δεκαοκτώ δαίμονες, μὲ διάφορες μορφὲς σὰν ἄνθρωποι, σὰν πίθηκοι κ.ἄ., ὅρμησαν ἐπάνω του τὴν ὥρα ποὺ ἐργαζόταν. Ἀπὸ τὰ χτυπήματά τους καὶ τὰ βασανιστήριά τους τὸν ἄφησαν μισοπεθαμένο. Ὅταν μπόρεσε πιὰ καὶ ἀπελευθέρωσε τό χέρι του, ἔκανε τὸν Σταυρό του και ἔφυγαν. Τὸ ἴδιο ἐπανέλαβαν κι ἄλλη φορά λιγότεροι στὸν ἀριθμὸ δαίμονες. Ἄλλοτε πάλι οἱ δαίμονες, γιὰ νὰ τόν τρομοκρατήσουν, ἐμφανίσθηκαν με μορφὴ χιλιάδων, ἀναρίθμητων, σκορπιῶν μέσα στὴ σπηλιὰ στὸ Ἀσκητὴριο τοῦ Ὁσίου Δαβίδ, ὅπου ὁ Γέροντας, μιμούμενος τὸν Ὅσιο Δαβίδ, πήγαινε συχνὰ τὶς νύχτες για νὰ προσευχηθεῖ, βοηθούμενος στὴ νυχτερινὴ μετάβαση ἐκεῖ ἀπὸ ἕνα φωτεινὸ ἀστέρι ποὺ φώτιζε τὸ μονοπάτι, ποὺ δὲν ἦταν τίποτα ἄλλο παρὰ Ἄγγελος Κυρίου σταλμένος γιὰ τὴ διακονία αὐτή, ὡς ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ στὸ σχετικὸ αἴτημα τῆς προσευχῆς του. Ὁ π. Ἰάκωβος δὲν πτοήθηκε.

Μόλις ἀντιλήφθηκε ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ δαιμονική ἐνέργεια, ἔθεσε ὅριο στοὺς σκορπιοὺς κι αὐτοὶ, δεμένοι ἀπὸ τὴν ἐντολή του, δὲν πέρασαν τὸν κύκλο ποὺ χάραξε γύρω τους ὁ Γέροντας. Σημάδι αὐτὸ ὅτι ὁ Θεὸς εἶχε δώσει στὸν πιστό του δοῦλο τὴν ἐξουσία νὰ χρησιμοποιεῖ κάτι ἀπό τὴ Θεία Δύναμή Του, ἀπὸ τὶς Θεῖες Ἐνέργειές Του. Ὁ πατὴρ Ἰάκωβος σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς δοκιμασίες καὶ τοὺς πειρασμοὺς, ὃπως καὶ σὲ πολλοὺς ἄλλους, ἀντέταξε την ἀκλόνητη πίστη του στὸ Θεὸ καὶ την θεία ἀγάπη του πρὸς τὸν ὅσιο Δαβὶδ, τὴν πραγματικὰ ἰώβειο ὑπομονὴ καὶ τὴν ἄκαμπτη καρτερία καὶ πραότητά του, τὴν ἀπόλυτη ὑπακοὴ καὶ ταπείνωσή του, τὴν ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ τὴν ἄπειρη ἀγάπη του πρὸς ὅλους. Τὸ Γραφικό: «Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ βιάζεται καὶ βιασταὶἁρπάζουσιν αὐτήν» ἐφαρμόσθηκε πλήρως ἀπὸ τὸν Γέροντα. Ἡ βία ποὺ ἀσκοῦσε στὸν ἑαυτὸ του στὸ καθετὶ ἦταν τὸ κύριο χαρακτηριστικό του. Δὲν συγκατάβαινε εὔκολα στὸν ἑαυτό του. Ἀλλά καὶ ἡ εὐθύτητά του ἦταν μοναδική. Ἦταν ἄνθρωπος τοῦ «ναί, ναί» καὶ τοῦ «οὔ, οὔ». Καὶ ἡ νηστεία του, ἐπίσης, ἦταν ὑπεράνθρωπη.

Πνευματικὰ γεγονότα τῆς ζωῆς του. Ὁ π. Ἰάκωβος μέσα στὸ ναὸ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς θείας Λατρείας ζοῦσε ὡς ἱερεὺς πολλὰ πνευματικὰ γεγονότα. Γινόταν ἐπίγειος ἄγγελος «συλλειτουργῶν», ὅπως ὁ ἴδιος ἔλεγε σὲ ὁρισμένα πρόσωπα, μὲ Χερουβεὶμ καὶ Σεραφεὶμ καὶ μὲ Ἁγίους. Στὴν ἁγία προσκομιδὴ εἶδε καὶ ἄγγιξε τὸ ἴδιο τὸ πανάγιο Αἷμα τοῦ Κυρίου, τὴν ὥρα ποὺ ἑτοιμαζόταν νὰ καλύψει τὰ Τίμια Δῶρα. Ἐκεῖ, ἄλλοτε, εἶδε Ἀγγέλους Κυρίου νὰ παραλαμβάνουν τὶς μερίδες τῶν μνημονευομένων καὶ νὰ πηγαίνουν νὰ τὶς ἐναποθέτουν σὰν προσευχὲς στὸ θρόνο τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ. Ἄλλοτε εἶδε «πνευματικῷ τῷ τρόπῳ», ὅπως ὁ ἴδιος ἔλεγε, κεκοιμημένους νὰ τοῦ ἐμφανίζονται κατὰ κάποιο τρόπο μὲ τὴ χούφτα ἀνοιχτή καὶ νὰ τοῦ ζητοῦν νὰ βγάλει μερίδα ὑπὲρ αὐτῶν, ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τους, κι ὅταν τὸ ἔκανε τοὺς ἔβλεπε νὰ πηγαίνουν στὸν τόπο τοὺς ἀναπαυμένοι. Ἕνα φωτοειδῆ ἀστέρα εἶδε, ἄλλοτε, νὰ στέκεται ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι εὐλαβοῦς Ἱερέως ποὺ εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὴ Μονὴ καὶ λειτουργοῦσε, τὴν ὥρα ποὺ ἔθετε τὸν ἀστερίσκο ἐπί τοῦ Ἀμνοῦ κατὰ τὴν κάλυψη τῶν Τιμίων Δώρων. Πνευματικὰ γεγονότα τέτοια ἀνάλογα ὑπάρχουν πολλά και ὅλα αὐτά ἀποτελοῦσαν μεγάλες δωρεὲς τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἐκλεκτό του δοῦλο Ἰάκωβο. Ὡς πνευματικὸς πατέρας διέπρεψε. Κανένας δὲν ἔφευγε ἀπὸ τὸ πετραχήλι του χωρὶς νὰ εἶναι ἀναπαυμένος καὶ εὐχαριστημένος.

Μὲ τὴν πολλή του ἀγάπη θυσιαζόταν γιὰ ὅλους καὶ παρόλο πού, ἰδίως τὰ τελευταία χρόνια, ὑπέφερε ἀπὸ πολλὲς ἀρρώστιες σὲ κανέναν δὲν εἶπε: «Δὲν μπορῶ νὰ σὲ δῶ, νὰ ἀκούσω τὸπρόβλημά σου». «Ὁ κόσμος», ἔλεγε στὴ συνοδία του, «οὔτε νὰ φάει ζητάει, οὔτε νὰ πιεῖ, ζητάει τὴν ἀγάπη μας. Ἂν μποροῦμε αὐτὸ νὰ τὸκάνουμε, θὰ ἐπιτύχουμε στὴ ζωή μας ὡς μοναχοί». Ἀπὸ τὸ 1975, ὁπότε μὲ θεοφώτιστη ἀπόφαση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου ἀνέλαβε τὴν ἡγουμενία καὶ «ὁ λύχνοςἐτέθη ἐπὶ τὴν λυχνίαν», ἀποκαλύφθηκαν -ἐξ ἀνάγκης- τὰ πολλὰ του χαρίσματα ποὺ ἀγωνιζόταν ἐπιμελῶς νὰ κρύβει.

Ἡ φήμη τῆς Μονῆς γιὰ τὰ θαύματα τοῦ Ὁσίου Δαβίδ, τὸν ἁγιασμένο ἡγούμενό της π. Ἰάκωβο, τὸν ἀνύστακτο κόπο καὶ τὴν ἀβραμιαία φιλοξενία τῶν πατέρων της διαδόθηκε σιγά-σιγὰ παντοῦ καὶ πλήθη πιστῶν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικὸ κατέφθαναν στὴ Μονή, ἡ ὁποία ἔτσι ἀναδείχθηκε, ὅπως γράφτηκε, «κυψέλη πνευματικῆς ζωῆς καὶ φάροςὈρθοδοξίας, πανελλήνιο προσκύνημα, πανορθόδοξη ἀναφορὰ τοῦαἰώνα μας».

Ἀπὸ τὰ πενήντα πέντε χρόνια του καὶ μετὰ, παρεχώρησε ὁ Θεὸς κι ὁ πατὴρ Ἰάκωβος πέρασε, ἐκτὸς τῶν ἄλλων δοκιμασιῶν, καὶ πολλὲς καὶ ἐπώδυνες ἀσθένειες. Ἔλεγε χαρακτηριστικὰ ὁ μακαριστὸς Γέροντας: «Πῆρε ὁ Ἑωσφόρος τὴν ἄδεια νὰ πειράξει τὸσῶμα μου». Αὐτὸ εἶπε ἀποκαλυπτικὰ καὶ τὸ δαιμόνιο μέσῳ μίας δαιμονισμένης, φανερώνοντας καὶ τὶς παθήσεις ποὺ εἶχε ὁ Γέροντας, τὶς ὁποῖες μόνον ὁ ἴδιος ἤξερε. Κι ὁ Γέροντας συνέχιζε λέγοντας: «Ἐμένα ποὺ ποτὲ ἄνθρωπος δὲν μὲ εἶδε γυμνό, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ μητέρα μου ὅταν ἤμουν παιδάκι, παραχώρησε ὁ Θεὸς νὰ μὲ δοῦν οἱ γιατροὶ καὶοἱ νοσοκόμοι καὶ νὰ μὲ χειρουργήσουν ἐπανειλημμένως. Ἔγινα θέατροἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις».

Δὲν ἦταν λίγες οἱ φορὲς, βέβαια, ποὺ οἱ Ἅγιοι, ὅπως ὁ ὅσιος Δαβίδ, ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος, οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι, ἡ ἁγία Παρασκευή, ἐπενέβησαν μετὰ ἀπὸ παρακλήσεις του καὶ τὸν βοήθησαν στὶς ἀσθένειές του χαρίζοντάς του τὴν ἴαση καὶ τὴν ὑγεία. Ἡ τελευταία δοκιμασία μὲ τὴν ὑγεία του, ποὺ τελικὰ ὁδήγησε τὸν Γέροντα στὴν ἄλλη ζωὴ, ἦταν ἡ πάθηση τῆς καρδιᾶς του, ἡ ὁποία προέκυψε ἐξ αἰτίας κάποιου πειρασμοῦ ποὺ πέρασε.

Τὰ πνευματικὰ χαρίσματα τοῦ Γέροντα. Ὁ μακαριστὸς Γέροντας Ἰάκωβος ἔζησε ὁσίως σαράντα περίπου χρόνια στὴ Μονὴ τοῦ Ὁσίου Δαβίδ, ἔχοντας προηγουμένως ζήσει «εὐαγγελικῶς» στὸν κόσμο τριάντα δυὸ χρόνια. Δούλεψε στὸν Κύριο τηρώντας ἀπὸ τὴ νεότητα ἕως τὸ γῆρας τὴν προθυμία τῆς ἀσκήσεως. Μιμήθηκε τὸν ὅσιο Δαβωίδ καὶ βάδισε στὰ ἴχνη του. Οἱ ἀσκητικοί του ἀγῶνες ἦταν ἐφάμιλλοι τῶν παλαιῶν ὁσίων ποὺ ἀναφέρονται στὰ Γεροντικά, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐναντίον του ἐπιθέσεις, πνευματικὲς καὶ αἰσθητές, τοῦ Σατανᾶ, οἱ ποικίλοι πειρασμοί, δοκιμασίες καὶ κακοπάθειές του ἦταν ἀνάλογες μὲ αὐτὲς ποὺ ἀντιμετώπισαν πολλοὶ θεοφόροι Πατέρες. Ὅσο ὅμως μεγάλωναν οἱ δοκιμασίες, οἱ ἀσθένειες καὶ τὰ βάσανά του, τόσο ὁ Θεὸς τὸν χαρίτωνε μὲ σπάνια πνευματικὰ χαρίσματα, ὅπως τῆς διοράσεως καὶ προοράσεως, τῆς διακρίσεως καὶ τῆς παραμυθίας, καὶ τόσο περισσότερες ἦταν οἱ θεοπτεῖες ποὺ εἶχε καὶ οἱ θεοσημεῖες ποὺ ἐπιτελοῦσε μὲ τὴν προσευχή του, ἀλλὰ καὶ τόσο μεγαλύτερη γινόταν ἡ ἀκτινοβολία του. Στὴ Μονὴ προσέρχονταν γιὰ νὰ τὸν δοῦν ἑκατοντάδες ἁπλοὶ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ πατριάρχες καὶ ἀρχιερεῖς, κληρικοὶ κάθε βαθμοῦ καὶ μοναχοί, ἄρχοντες καὶ ἀνώτατοι δικαστές, καθηγητὲς Πανεπιστημίου καὶ ἐπιστήμονες. Ὅλοι, φεύγοντας ἀπὸ τὴ Μονὴ κι ἔχοντας δεῖ τὸν Γέροντα Ἰάκωβο, αἰσθάνονταν ὅτι ἔφευγαν ἀπὸ ἕνα εἶδος Παραδείσου. Ὁ καθένας εὕρισκε κοντὰ στὸ Γέροντα τὴ βοήθεια ποὺ χρειαζόταν. Οἱ πονεμένοι εὕρισκαν μὲ τοὺς παραμυθητικούς του λόγους τὴν παρηγοριὰ καὶ τὴν ἀνακούφιση, οἱ δαιμονισμένοι εὕρισκαν μὲ τὶς εὐχὲς του τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὰ δαιμόνια καὶ τὴ θεραπεία τους, οἱ ἀσθενεῖς εὕρισκαν μὲ τὴν παρρησία τῆς προσευχῆς τοῦ τὴν ἴαση καὶ τὴν ὑγεία, οἱ ταλαιπωρημένοι ἀπὸ τὰ διάφορα βιοτικὰ προβλήματά τους εὕρισκαν μὲ τὴν εὐλογία του τὴν ἀναψυχή, τὴν ψυχική τους ἰσορροπία, τὴν ἐνδυνάμωση, τὴ λύση τῶν προβλημάτων τους. Οἱ φτωχοὶ εὕρισκαν μὲ τὴ συνεχῆ καὶ ἀγόγγυστη ἐλεημοσύνη του τὴ λύτρωση ἀπὸ τὴ θλίψη τῆς φτώχειας καὶ τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὰ βάρη τῶν χρεῶν τους. Πολλὰ ἄτεκνα ζευγάρια μετὰ τὴν προσευχή, τὶς εὐχὲς καὶ τὴν εὐλογία του ἀποκτοῦσαν τέκνα χαριτωμένα. ‘Ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅσους εἶχαν τὰ κατάλληλα μάτια νὰ δοῦν, ἡ παρουσία καὶ μόνο τοῦ Γέροντα, ἡ θεωρία του, ἀποτελοῦσε εὐλογία Θεοῦ, φανέρωση τῶν θείων ἐνεργειῶν, παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ.

Ἰδοὺ τί ἀναφέρει σχετικῶς στὴν ἀπὸ 14.2.1994 ἐπιστολὴ του πρὸς τὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ὁσίου Δαβίδ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος: «…Διὰ τὸν μακαριστὸν Γέροντα μὲ τὴν φωτεινὴν μορφὴν ἰσχύει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖονἔγραφεν ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος διὰ τὸν ἅγιον Μελέτιον Ἀντιοχείας: “Οὐγὰρ διδάσκων μόνον, οὐδὲ φθεγγόμενος, ἀλλὰ καὶ δρώμενος ἁπλῶς,ἱκανὸς ἢ ἅπασαν ἀρετῆς διδασκαλίαν εἰς τὴν τῶν ὁρώντων ψυχὴν εἰσαγαγεῖν”.

Ἡ ὁσιακὴ κοίμησή του. Ἀπὸ τὸ 1990 καὶ μετὰ ὁ γέροντας δὲν εἶχε πλέον δυνάμεις καὶ οἱ κρίσεις στὴν ὑγεία του αὐξήθηκαν. Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1991 μετὰ ἀπὸ μικρο-ἐμφράγματα νοσηλεύθηκε στὸ Γενικὸ Κρατικό. Ἐπιστρέφοντας στὴν Μονὴ ἔπαθε φλεγμονὴ, ἡ ὁποία ἐξελίχτηκε σὲ πνευμονία. Ἀντάξια τῆς θαυμαστῆς ζωῆς του ἦταν καὶ ἡ ὁσιακὴ κοίμηση τοῦ Γέροντα. Ὁ ἴδιος εἶχε διαισθανθεῖ τὸ τέλος του.

Τὸ πρωὶ τῆς 21ης Νοεμβρίου 1991 πῆγε στὴν ἀκολουθία, ἔψαλε καὶ κοινώνησε. Μετὰ ἐξομολόγησε μερικοὺς πιστοὺς καὶ ἔκανε τὸν γύρο τῆς Μονῆς ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικά. Τὸ μεσημέρι ἐξομολόγησε μία πνευματική του κόρη, ἐνῶ παρακάλεσε ἁγιορείτη ἱεροδιάκονο ποὺ ἐξομολόγησε τὸ πρωὶ ἐκείνης τῆς τελευταίας ἡμέρας τῆς ἐπιγείου ζωῆς του νὰ μείνει στὸ Μοναστήρι ὡς τὸ ἀπόγευμα γιὰ νὰ τὸν «ντύσει». Μόλις ἦλθαν οἱ πατέρες, ὁ γέροντας προσπάθησε νὰ σηκωθεῖ, ἀλλὰ ζαλίστηκε. Ἡ ἀναπνοὴ του βάρυνε, ὁ σφυγμὸς του ἐξασθένησε καὶ ἀπὸ τὰ χείλη του βγῆκε ἕνα μικρὸ φύσημα Ὁ γέροντας εἶχε πάρει πλέον τὸν δρόμο γιὰ τὴν μακαρία ζωή.

Οἱ λαϊκοὶ ποὺ εἰδοποιήθηκαν γιά τὴν κηδεία του ἦταν ἐλάχιστοι. Τὰ τηλέφωνα, ὅμως, πῆραν φωτιὰ και ὁ ἕνας στὸν ἄλλο μετέδιδαν τὸ θλιβερὸ γεγονός. Τὴν ἑπόμενη μέρα, χιλιάδες κόσμου κατέκλυσαν τὸ μοναστήρι, κληρικοὶ ὅλων τῶν βαθμίδων, πνευματικοπαίδια τοῦ γέροντα ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, ὅλοι ἦλθαν νὰ δώσουν τὸν τελευταῖο ἀσπασμό. Ἡ αὐλὴ τῆς μονῆς ἦταν κατάμεστη. Ἡ νεκρώσιμος ἀκολουθία ἐψάλη στὸ ὕπαιθρο καὶ μετὰ ἀπὸ τοὺς ἐπικήδειους λόγους, ὁ πρώην Κεφαλληνίας Προκόπιος εἶπε νὰ ὑψώσουν τὸ φέρετρο ψηλὰ νὰ δοῦν οἱ πιστοὶ τὸν Ὅσιο Γέροντα. Μόλις ἐφάνη τὸ ἱερὸ λείψανο, μὲ μία φωνὴ οἱ χιλιάδες τῶν πιστῶν κραύγασαν«ἅγιος, ἅγιος … εἶσαι ἅγιος». Ἡ κραυγή αὐτή ἀποτελοῦσε μία ὁμόφωνη μαρτυρία τῆς συνείδησης τῶν πιστῶν γιὰ τὸ μακαριστὸ πλέον Γέροντα Ἰάκωβο. Ἀλλά ὁ ἅγιος Γέροντας συνεχίζει καὶ μετὰ τὴν ὁσιακὴ κοίμησή του, ὅπως τὸ ὁμολογοῦν ἑκατοντάδες πιστοὶ νὰ τοὺς εὐεργετεῖ μὲ τὴν παρρησία ποὺ ἔχει στὸ Θεό. Στὴ Μονὴ τοῦ Ὁσίου Δαβίδ ὑπάρχουν πολυάριθμες μαρτυρίες πιστῶν, ποὺ ὁ Γέροντας Ἰάκωβος τοὺς βοήθησε. Οἱ μαρτυρίες αὐτές, ποὺ περιέχονται σὲ ἐπιστολὲς τῶν ἴδιων τῶν εὐεργετηθέντων ἢ κατεγράφηκαν μετὰ ἀπὸ προφορικὲς διηγήσεις τους, ἔχουν σχέση μὲ θεραπεῖες, εὐεργετικὲς ἐπεμβάσεις, ἢ μεταθανάτιες ἐμφανίσεις τοῦ Γέροντα.

Σήμερα, 20 χρόνια ἀκριβῶς μετὰ ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ἔχει γίνει πλέον ἀκλόνητη πεποίθηση σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα ὅτι ὁ Γέροντας Ἰάκωβος ἔχει καταταγεῖ στὴν χορεία τῶν Ἁγίων. Μένει νὰ ἐνεργήσουν οἱ ἁρμόδιοι ἐκκλησιαστικοί μας ταγοὶ καὶ νὰ τοῦ δώσουν τὴν θέση ποὺ τοῦ ἁρμόζει καὶ ἐπίσημα στο ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἅγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν, τοῦ Γένους τῶν Χριστιανῶν καί του Ἔθνους τῶν Ἑλλήνων, τῶν δεινῶς χειμαζομένων. Ἀμήν.

by Siglitiki στο http://agathan.wordpress.com

Δευτέρα 30 Μαΐου 2011

Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης: Το Προσευχητάριο που “έλαβα” ως ευλογία του πατρός Ιακώβου

Μια χριστιανική ομάδα Αγάπης Δικαστικών Λειτουργών αφανής και άτυπη, πού λειτουργεί από 25ετίας και πλέον, με κέντρο την Ί. Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Π. Πεντέλης, μεταξύ των πνευματικών και φιλανθρωπικών σκοπών πού έχει, είναι και εκείνος της διαθέσεως σε ικανόν αριθμό δωρεάν Χριστιανικών βιβλίων και δη Καινών Διαθηκών με ερμηνεία Π. Τρεμπέλα και Ι. Κολλιτσάρα, Προσευχηταρίων κ.λπ. Εκείνη την εποχή η ομάδα διέθετε προσευχητάρια εκδόσεως του Θ. Επισκόπου Μ.Λ., τα οποία ήσαν κόκκινα, πολύ ωραία, με χρυσά γράμματα και πρακτικά. Γι’ αυτό και περιζήτητα. Απ’ αυτά είχαμε στείλει 10 και στον Γέροντα Ιάκωβο, για να τα δίδει ευλογία σε πνευματικά του παιδιά η προσκυνητές της Μονής κατά την εξομολόγηση.

Σ’ ένα προσκύνημά μας λοιπόν στον Όσιο Δαβίδ, στο οποίο μετείχαν και τα μέλη της Ομάδος Εμμανουήλ Εμμαν., Αρεοπαγίτης ε.τ. και Ιωάννης Τριανταφ. ευσεβής Χριστιανός και διαπρεπής δικηγόρος των Αθηνών, ο δεύτερος εξ αυτών παρακάλεσε τον π. Ιάκωβο να του δώσει ένα τέτοιο προσευχητάριο, πού ήταν ωραίο, ως ευλογία. Ο π. Ιάκωβος εδέχθη την παράκληση και του είπε «μείνε ήσυχος κ. Γιάννη, αύριο θα σου δώσω ένα», γιατί τον εκτιμούσε ιδιαιτέρως. Πράγματι την επομένη ημέρα Σάββατο απόγευμα την ώρα πού αποχαιρετούσαμε τον Γέροντα στο Αρχονταρίκι, εκείνος έβγαλε ένα τέτοιο ωραίο, κόκκινο προσευχητάριο και το έδωσε στον κ. Τριανταφ. παρουσία μου. Εγώ περίμενα πώς θα έδιδε και σε μένα ο Γέροντας ένα με την ευγένεια πού τον διέκρινε και το γεγονός ότι εγώ, στο κάτω-κάτω, του τα είχα στείλει. Αλλά δεν μου έδωσε. Γι’ αυτό ζήλεψα, αλλά δεν είπα τίποτε. Έφυγα πικραμένος, χωρίς κουβέντα, κάτι πού προφανώς αντελήφθη ο π. Ιάκωβος. Ούτε συζήτηση έκανα με τον κ. Τριανταφ. για το ζήτημα αυτό. Γυρίσαμε στο σπίτι το απόγευμα του Σαββάτου, εγώ πάντοτε πικραμένος. Αλλά την Δευτέρα το πρωί, μόλις μπήκα στο γραφείο μου και κάθησα στην καρέκλα, βλέπω μπροστά μου, στο γραφείο (το έπιπλο) ένα παρόμοιο κόκκινο Προσευχητάριο, πού κανένα μέλος της οικογενείας μου ή τρίτος δεν είχε τοποθετήσει. Ήταν μυστήριο.

Τώρα πώς βρέθηκε το Προσευχητάριο αυτό στο γραφείο μου δεν το γνωρίζω. Η εξήγηση πού δίνω είναι, ότι ο π. Ιάκωβος με το διορατικό χάρισμα πού είχε, αντιληφθείς την στενοχώρια μου έστειλε και σε μένα ένα παρόμοιο, με το δικό του, άγνωστο σε μας, τρόπο.
Μάλιστα σκόπευα να μην αναφέρω το περιστατικό αυτό σε τούτο το βιβλίο, προς αποφυγήν σχολίων ή και σκανδαλισμού. Αλλά το αναφέρω τη επιμονή του αγαπητού εν Χριστώ Αδελφού κ. Ι. Τριανταφ. πρωταγωνιστού του περιστατικού αυτού.

πηγή: “Ο πατήρ Ιάκωβος Τσαλίκης όπως τον γνώρισα” Δημητρίου Άλεξ. Τζούμα

Το αλίευσα ΕΔΩ http://vatopaidi.wordpress.com/....

Παρασκευή 29 Απριλίου 2011

Οἱ Ἅγιοί τῆς διπλανῆς πόρτας... Bίντεο.

Πατὴρ Παϊσιος, Πατὴρ Πορφύριος, Πατὴρ Ἰάκωβος Τσαλίκης. Τρεῖς ἅγιες πραγματικὰ μορφὲς τῶν τελευταίων δεκαετιῶν. Τρεῖς χαρισματουχοι ἀνθωποι ποὺ ἀπέδειξαν ὅτι παρὰ τὶς δυσκολίες τῆς ἐποχῆς μας, τίποτα δὲν μᾶς ἐμποδίζει ἀπὸ τὸ νὰ ἁγιάσουμε ἀκόμα καὶ ἂν ζοῦμε μέσα στὸν κόσμο. Εὔστοχα χαρακτηρίστηκαν ὡς οἱ Ἅγιοί της διπλανῆς πόρτας. Πράγματι, ἡ ζωὴ τοὺς ἀπέδειξε πόσο κοντὰ βρίσκονταν στὸν κουρασμένο ἄνθρωπο μὲ μοναδικό τους μέλημα νὰ ἁπαλύνουν τὸν πόνο, σωματικὸ καὶ ψυχικό, καὶ νὰ τοῦ δείξουν τὸν δρόμο γιὰ τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Καὶ οἱ τρεῖς τους, ὁ καθένας σὲ διαφορετικὸ τόπο, κατόρθωσαν νὰ ἀναθερμάνουν τὴν πίστη πλήθους κόσμου ποὺ συννέρεε κατὰ χιλιάδες καθημερινὰ ζητώντας μίαν ἀπαντοχή, ἕνα στήριγμα καὶ μία συμβουλή. Μπορεῖ βέβαια νὰ μὴν ἔχει γίνει ἐπίσημα ἡ ἁγιοκατάταξή τους, ἀλλὰ ἡ κοινὴ γνώμη καὶ οἱ μαρτυρίες πολλῶν πιστῶν ἀποδεικνύουν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Δεῖτε τὸ παρακάτω βίντεο ποὺ παρουσιάζει τὴν ἁγία ζωὴ τοὺς μέσα ἀπὸ μαρτυρίες ἀνθρώπων ποὺ τοὺς γνώρισαν…

Το αλίευσα ΕΔΩ http://epirus-ellas.blogspot.com/2011/04/b.html

Πέμπτη 24 Μαρτίου 2011

Επανάληψη του θαύματος των πεντακισχιλίων!

Τον Αύγουστο του 1963 ήρθανε στη Μονή 75 λιβαναταίοι. Εργαστήκανε για τη στέρνα της Μονής, το Αγιονέρι, εθελοντικά. Το έχουν τάμα πολλοί από τις Λιβανάτες, την πατρίδα του Οσίου Δαβίδ, να προσφέρουν κάτι στη Μονή του συμπατριώτη τους, χρήματα ή εργασία. Έτσι φτάσανε τότε 75 άντρες για να κάνουν το έργο της στέρνας. Και στη Μονή βρισκόσανε άλλοι 15, για να βοηθήσουν. Ο π. Ιάκωβος συντόνιζε γενικές εργασίες, μα ήταν και ο μόνος που έπρεπε να φροντίσει για το φαγητό και τη διαμονή των καλών αυτών ανθρώπων.

Χρησιμοποίησε ότι υπήρχε και δεν υπήρχε στην αποθήκη. Μια μέρα τα τρόφιμα τελείωσαν. Χρήματα δεν είχε. Έψαξε όλα τα ράφια, όλες τις γωνίες. Κατόρθωσε να βρει δυόμισι οκάδες μανέστρα. Και από ψωμί μόνο μισό Πρόσφορο. Του έδωσε και ο γέρο-Ευθύμιος μισό καρβελάκι. Ποσότητες αστείες για σχεδόν εκατό πρόσωπα, που δουλεύανε όλη την ημέρα χειρονακτικά.

Στεναχωριόταν και δεν ήξερε τι να κάνει. Τον έπιασε απελπισία και σχεδόν έκλαιγε, που θ' άφηνε τον κόσμο νηστικό. Ξαφνικά όμως του ήρθε μια ιδέα: κατεβάζει τη μεγάλη κατσαρόλα, ρίχνει μέσα τη μανέστρα, βάζει και το ψωμί και όπως ήτανε πήγε στο ναό. Στάθηκε μπροστά στην εικόνα του οσίου Δαβίδ και του είπε:

-Άγιε μου, οι άνθρωποι αυτοί δουλεύουν για το Μοναστήρι σου. Γυρνάνε κουρασμένοι και πεινασμένοι. Δεν έχω τίποτα άλλο να τους δώσω να φάνε, μόνο τις δυόμισι οκάδες μανέστρα με το λίγο λαδάκι, το μισό προσφοράκι και το μισό καρβελάκι (= και τα έδειχνε στον Άγιο). Σε παρακαλώ, εσύ να τα ευλογήσεις, να φάνε και να χορτάσουνε.

Μαγείρεψε στην κατσαρόλα τούτη, έβγαζε συνέχεια φαγητό και δεν τελείωνε. Χόρτασαν όλοι και περίσσεψε! Το είδαν πολλοί και ο νυν ηγούμενος π. Κύριλλος. Πολλά χρόνια μετά, τονίζοντας τα θαύματα του οσίου Δαβίδ, έλεγε ο π. Ιάκωβος:

-Αδελφέ μου, επανάληψη του θαύματος των πεντακισχιλίων!

Το αλίευσα ΕΔΩ http://1myblog.pblogs.gr/2010/03/epanalhpsh-toy-thaymatos-twn-pentakishiliwn.html

Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010

Ζωντανό Θαύμα του Γέροντος Ιακώβου σε νέους - Δείτε το Βίντεο

Το αλίευσα ΕΔΩ

Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2010

π. Ιάκωβος Τσαλίκης (1920-1991) ( βίντεο 9, 10 από 10)

Για πρώτη φορά στο YouTube, ολόκληρο το βίντεο (διάρκειας 1 ώρας και 10 λεπτών) που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της Ι.Μ. Οσίου Δαυίδ στην Εύβοια(στην οποία ο γέροντας υπήρξε μοναχός και κατόπιν ηγούμενος) και κάποιου ανώνυμου χρηματοδότη. Είναι, κατά γενική ομολογία, ένας από τους σύγχρονούς μας αγίους, στο πρόσωπο του οποίου φανερώνονται τα θαυμάσια του Θεού. Ένας άνθρωπος που ερμήνευε με ακρίβεια αρχαιοελληνικά και πατερικά κείμενα, χωρίς να έχει διδαχτεί ποτέ τα αρχαία ελληνικά.