Τὸ πνεῦμα τῶν Πατέρων - π. Γεωργίος Φλωρόφσκυ

Οἱ Πατέρες δὲν εἶναι ἁπλῶς μάρτυρες τῆς παλιᾶς πίστεως, ἀλλὰ πάνω ἀπ’ ὅλα καὶ πρὶν ἀπ’ ὅλα, εἶναι μάρτυρες τῆς ὀρθῆς πίστεως. Συνεπῶς, ἡ σύγχρονη ἔκκληση πρὸς τοὺς Πατέρες εἶναι πολὺ περισσότερο ἀπὸ μιὰ ἱστορικὴ ἀναφορὰ – στὸ παρελθὸν. «Τὸ πνεῦμα τῶν Πατέρων» εἶναι ἕνας οὐσιαστικὸς ὅρος ἀναφορᾶς στὴν ὀρθόδοξη θεολογία, ὄχι μικρότερης σημασίας ἀπὸ τὸ λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, καὶ στὴν πραγματικότητα δὲν χωρίζεται ποτὲ ἀπ’ αὐτόν. Οἱ ἴδιοι οἱ Πατέρες ἦταν πάντοτε ὑπηρέτες τοῦ λόγου καὶ ἡ θεολογία τους ἦταν κατ’ οὐσίαν ἐξηγητική.

Πρωτοπρεσβύτερος Γεωργίος Φλωρόφσκυ

Το αλίευσα ΕΔΩ http://anastasiosk.blogspot.com/

Η Εκκλησία - π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ

Η Εκκλησία είναι λοιπόν κάτι περισσότερον μιας ανθρωπίνης κοινότητος, διότι αυτός ούτος ο Χριστός ανήκει εις την κοινότητα αυτήν. Είναι η κεφαλή της και όχι μόνον ο Κύριος, ο Διδάσκαλος, ή ο Αρχηγός. Ο Χριστός δεν είναι υπεράνω ή εκτός της Εκκλησίας. Και πιστοί δεν είναι μόνον εκείνοι, οι οποίοι τον ακολουθούν ή υπακούουν εις τας εντολάς του. Είναι εκείνοι, οι οποίοι ενεσωματώθησαν εν αυτώ, ζουν εν αυτώ, μάλλον εν τοις οποίοις μυστηριωδώς κατοικεί αυτός ο ίδιος. Είναι λοιπόν ουσιώδες να παρατηρηθή ότι η χριστιανική κοινότης, η Εκκλησία, είναι κοινότης καθιερωμένη ή μυστηριακή, ότι η ενότης της Εκκλησίας πραγματοποιείται διά των μυστηρίων: του βαπτίσματος και της θείας ευχαριστίας, τα οποία είναι τα δύο "κοινωνικά μυστήρια". Εις αυτά εκφράζεται και σφραγίζεται η αληθής δύναμις της χριστιανικής συνοχής. Ή, καλλίτερον, τα μυστήρια συνιστούν την Εκκλησίαν. Εν τοις μυστηρίοις ακριβώς, η χριστιανική κοινότης υπερβαίνει τας καθαρώς ανθρωπίνας διαστάσεις και γίνεται Εκκλησία. Δι' αυτό η "ακριβής μετάδοσις των μυστηρίων" (recte administrantur) ανήκει εις την ουσίαν της Εκκλησίας (εις το "esse" αυτής).

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Φλωρόφσκυ

Το αλίευσα ΕΔΩ http://anastasiosk.blogspot.com/2011/03/blog-post_432.html

Ἡ «κρίσις» ἔχει δοθεῖ στὸν Υἱό - π. Γεώργιος Φλωρόφσκι

Μπορῶ μόνο νὰ δῶ αὐτό, ποὺ πράγματι βλέπω. Δὲν εἶμαι σὲ θέση νὰ κάνω τίποτ’ ἄλλο. Ἀλλὰ μὲ κανένα τρόπο δὲν εἶμαι διατεθειμένος νὰ θέσω κανέναν «ἐκτὸς Ἐκκλησίας». Ἡ «κρίσις» ἔχει δοθεῖ στὸν Υἱό. Κανεὶς δὲν διορίσθηκε γιὰ νὰ προλαμβάνει τὴν κρίση Του. Ἡ Ἐκκλησία, βέβαια, ἔχει τὴ δική της ἐξουσία μέσα στὴν ἱστορία. Εἶναι, πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα, ἡ ἐξουσία νὰ κηρύττει καὶ νὰ διαφυλάττει τὸ λόγο τῆς ἀληθείας. Ὑπάρχει κάποιος κανόνας πίστεως καὶ τάξεως, ποὺ πρέπει νὰ θεωρεῖται σὰν κανόνας. Ὁτιδήποτε βρίσκεται πέραν τούτου εἶναι «ἀνωμαλία». Ἀλλὰ ἡ «ἀνωμαλία» πρέπει νὰ θεραπεύεται καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ καταδικάζεται. Αὐτὴ εἶναι ἡ δικαίωση γιὰ τὴ συμμετοχὴ ἑνὸς Ὀρθοδόξου στὸν οἰκουμενικὸ διάλογο μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι μὲ τὴ μαρτυρία του ἡ Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ εἶναι δυνατὸ νὰ κερδίσει ἀνθρώπινες ὑπάρξεις.

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Φλωρόφσκι

Το αλίευσα ΕΔΩ