ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ ΣΤΙΣ 27-11-2016

 Ο ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016 ΚΑΙ ΩΡΑ 12:00 ΘΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ <<ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ>> ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΕΠΤΟΥ ΠΟΙΜΕΝΑΡΧΟΥ ΜΑΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ Κ.Κ ΝΙΚΟΛΑΟΥ. 

Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ Λ.ΒΡΑΥΡΩΝΟΣ 87

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

 
Το αλίευσα ΕΔΩ

Η αδράνεια και η σκέψη

Ν. Λυγερός

Εξετάζουμε την επιστροφή των μαρμάρων ως μία νοσταλγική σκέψη. Δίχως να της δίνουμε την εμβέλεια που έχει για την ιστορία του πολιτισμού μας.

Είναι η αδράνειά μας που θέλει να αποφύγει καινούριους αγώνες, καινούριες μάχες. Θα θέλαμε να ξεχάσουμε αυτήν την κατάσταση, για να μην ενοχλήσουμε τους συνέταιρούς μας, για να μην ενοχλήσουμε την ησυχία μας.

Δεν εξετάζουμε καν το θέμα της Καρυάτιδας παρόλο που έχουμε την υποδομή να το υποστηρίξουμε. Μας αρκεί να λέμε ότι υπάρχει μια αδικία που δήθεν δεν ξεχνάμε.

Ενώ τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Ήδη οι δημοσκοπήσεις στον αγγλικό λαό δείχνουν πόσο είναι θετικός για την επιστροφή των μαρμάρων.

Γιατί λοιπόν να μην επικεντρωθούμε στην Καρυάτιδα που αποτελεί ένα μοναδικό κομμάτι ως αρχή του αγώνα μας.

Ρημάζει ο τάφος του Σοφοκλή

Βαρυμπόμπη. Περιοχή «Μεγάλη Βρύση» ή «Παναγίτσα». Ανατολικά του δρόμου που οδηγεί στη Δεκέλεια βρίσκεται ο τύμβος του Σοφοκλή. Ενός εκ των τριών τραγικών ποιητών που όρισαν και καθόρισαν την έννοια του δράματος. Ο Σοφοκλής, ο Αισχύλος και ο Ευριπίδης χάραξαν τις γραμμές πάνω στις οποίες αρχιτεκτονήθηκε η μεταφορά των ανθρωπίνων παθών και των θείων παρεμβάσεων στη μαγική τέχνη του θεάτρου - και συνακόλουθα στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση.

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της υδρογείου αυτός ο τύμβος θα ήταν τόπος απόδοσης τιμής και προσκυνήματος σ' έναν από τους τρεις πατέρες της ψυχαγωγίας - με την κυριολεκτική και αρχαιοελληνική έννοια του όρου. Ομως, το ελληνικό κράτος, με την παραδοσιακή αδιαφορία που διέπει τη χωλή του ιστορία, βεβηλώνει τη μνήμη του γιου του Σοφίλου.

Για να φτάσει κάποιος στον τύμβο του Σοφοκλή πρέπει εκ των προτέρων να γνωρίζει επακριβώς πού βρίσκεται. Δεν υπάρχει σήμανση ή πινακίδα που θα μπορούσε να καθοδηγήσει τον επισκέπτη στο σημείο όπου βρίσκεται ο τύμβος. Τις περισσότερες ώρες της ημέρας, δεν υπάρχουν και διαβάτες για να ρωτήσεις. Λίγες οι οικίες στην κατάφυτη περιοχή, που από τύχη γλίτωσε μέχρι τώρα τις θερινές τελετουργικές πυρές της ελληνικής φύσης. Μόνον αν προσεγγίσεις σε απόσταση αναπνοής τον χώρο και φανείς τυχερός θα αντικρίσεις μια τσαλακωμένη ταμπέλα με ξεθωριασμένα γράμματα που γράφει «Οδός Τύμβου Σοφοκλή».


Εγκατάλειψη

Βαδίζοντας την οδό Τύμβου Σοφοκλή ανακαλύπτεις έναν χώρο περιφραγμένο με κοτετσόσυρμα. Η φύλαξη, ανύπαρκτη. Η πύλη που οδηγεί σ' ένα από τα άγνωστα ιερά της ανθρωπότητας, κλειδωμένη μ' ένα οικτρό λουκέτο που χρωματίστηκε φαιό από τη σκουριά. Το χρώμα της κοινωνίας μας. Η υπερπήδηση των κρατικών εμποδίων, δηλαδή του φράκτη, πανεύκολη. Οποιοσδήποτε μπορεί να ειισχωρήσει στον τύμβο για να κάνει οτιδήποτε.

Κι ήταν τόσο όμορφες οι διαβεβαιώσεις του υπουργείου Πολιτισμού προς τον Τύπο - δύο ημέρες έπειτα από την 14η Νοεμβρίου 2006, όταν αποφάσισε να κηρύξει αρχαιολογικό χώρο τον τύμβο του Σοφοκλέους. Στόχος του ΥΠΠΟ λέγεται ότι ήταν να «αναδείξει την περιοχή με σκοπό να κάνει επισκέψιμο το μνημείο από σχολεία στο πλαίσιο εκπαιδευτικών προγραμμάτων» (Καθημερινή 16/11/2006).

Τρία χρόνια πέρασαν, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ «παρέλασαν» από τα ταμεία του υπουργείου Πολιτισμού με αποδέκτες καλλιτέχνες, θιασάρχες και επικεφαλής Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, αλλά για τον τύμβο του Σοφοκλή δεν περίσσεψε ούτε ένα ευρώ.


Ανασκάφτηκε το '58

Για την ακρίβεια, τα ελάχιστα που περίσσεψαν κάλυψαν το κόστος για το κοτετσόσυρμα της περίφραξης και για μία πινακίδα με το χρονικό της ανακάλυψης του τύμβου. Αν κι αυτή είναι φθαρμένη από τον χρόνο και ελαφρώς σκουριασμένη, το κείμενό της παραμένει ευανάγνωστο: «Ανασκάφτηκε το 1958 από τις τότε πριγκίπισσες της Ελλάδας Σοφία και Ειρήνη και την αρχαιολόγο δασκάλα τους Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου. Πρόκειται για έναν μεγάλο οικογενειακό ταφικό περίβολο, κλασικών χρόνων, που περικλείεται από τεχνητό τύμβο. Ο τύμβος είχε αρχικά 13 μ. ύψος. Περιείχε τέσσερις μαρμάρινες σαρκοφάγους με αετωματικό κάλυμμα, τρεις στο κέντρο του και μία μακρύτερα προς τα νότια». Η εικόνα που επικρατεί μέσα στον περιφραγμένο χώρο είναι αντιστρόφως ανάλογη της σημασίας του. Οι φωτογραφίες αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα της κατάστασης.


Ιστορία στη λάσπη

Σήμερα είναι ορατές μόνο δύο σαρκοφάγοι - εκ των τεσσάρων που ανακαλύφθηκαν. Ανοιχτές και γεμάτες λασπόνερα. Πλάκες σπασμένες τριγύρω. Στα χείλη του τύμβου αφημένο ένα πήλινο δοχείο που περιείχε σπόρους - σπονδή από άγνωστο Ελληνα προσκυνητή. Η εγκατάλειψη κραυγαλέα. Οι βροχές αποσαθρώνουν τον τύμβο. Πού βρίσκονται, άραγε, οι άλλες δύο σαρκοφάγοι; Πού βρίσκεται το ροζιασμένο ξύλινο ραβδί που ανακαλύφθηκε στην ανασκαφή και το οποίο, σύμφωνα με την πινακίδα του ΥΠΠΟ, εικάζεται ότι ανήκε στον Σοφοκλή; Πού βρίσκονται τα υπόλοιπα κτερίσματα; Τι απέγιναν οι κρατικές υποσχέσεις περί «αξιοποίησης»;

Σχετικές με τις απορίες οι ερωτήσεις που υποβλήθηκαν από την «Espresso της Κυριακής» στις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού, το οποίο δεν έχει απαντήσει ακόμα.

Τραγική η κατάληξη του τραγικού ποιητή στο κωμικό κράτος μας.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΚΟΣ

Αναδημοσίευση από: http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=79&la=2&catid=1&artid=1107392

Η ιστορία ζωντανεύει στην άμμο

Από τον περασμένο Μάιο, οπότε και εμφανίστηκε για πρώτη φορά η Simonova, με ένα κουτί γεμάτο άμμο, ζωγραφίζοντας πανέμορφες εικόνες πάνω σε αυτό, απεικονίζοντας την ιστορία της πρώην σοβιετικής χώρας, όλο και περισσότεροι θαυμαστές κάθονταν μπροστά από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες για να τη δουν.

http://www.youtube.com/watch?v=518XP8prwZo&feature=player_embedded#

Τα βίντεό της στο Youtube έχουν συγκεντρώσει περίπου 5.000.000 κλικ, αριθμός απίθανος για ένα κοινό που γνωρίζει λίγα για την ιστορία της Ουκρανίας.

Η Ουκρανία έχασε περίπου το 1/4 του πληθυσμού της κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο 20% των συνολικών θανάτων. Με τη βοήθεια της άμμου, τα πορτραίτα της Simonova δείχνουν τις ανθρώπινες απώλειες από τη γερμανική εισβολή του 1941.

Η σκηνή, στο άνοιγμά της, δείχνει ένα ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Ξαφνικά, εμφανίζονται πολεμικά αεροπλάνα και η ευτυχισμένη σκηνή αντικαθίσταται από θλιμμένα πρόσωπα. Στη συνέχεια, έρχεται ένα μωρό και η γυναίκα χαμογελά ξανά, αλλά ο όλεθρος του πολέμου τη μετατρέπει σε χήρα, πριν η εικόνα με τη σειρά της να πάρει τη μορφή του Αγνώστου Στρατιώτη της Ουκρανίας.

Kseniya Simonova – Sand Animation (History scenes)

ΔΕΊΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Η 24χρονη κέρδισε, φυσικά, το πρώτο βραβείο του παιχνιδιού (80.000 λίρες) και επέστρεψε στην κανονική της ζωή στην Κριμαία. Έκπληξη αποτελεί πάντως το κίνητρό της για τη συμμετοχή στο παιχνίδι. «Δήλωσα συμμετοχή για να βοηθήσω ένα παιδί, το οποίο χρειαζόταν να υποβληθεί σε εγχείρηση. Δεν είχα σκοπό να κάνω όλη τη χώρα να κλάψει» είπε χαρακτηριστικά.»

Θ.Ρ.
Αναδημοσίευση από το Ζωντανό Ιστολόγιο

Η μνήμη του Εμφυλίου στην "Ψυχή Βαθιά"

Πολλοί από αυτούς ενοχλήθηκαν από το γεγονός ότι ο Παντελής Βούλγαρης στάθηκε και παρατηρούσε τα γεγονότα μέσα από την «Ψυχή βαθιά» και δεν επιχείρησε να πάρει θέση. Προτίμησε την ανθρώπινη πλευρά, την προσπάθεια των τσοπανόπουλων να σωθούν, να μείνουν στη ζωή τους, να κρατήσουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο σκηνοθέτης θέλει να δείξει τον παραλογισμό ενός εμφυλίου πολέμου, την επίδρασή του στη ζωή των ηρώων του.

«Ψυχή βαθιά» ήταν η κραυγή των ανταρτών, όταν έκαναν επίθεση. Όπως οι δύο ήρωες της ομώνυμης ταινίας του Παντελή Βούλγαρη, που θα προβάλλεται στους κινηματογράφους από τις 22 Οκτωβρίου. Οι ήρωες ήταν δύο αδέρφια, των οποίων το μόνο λάθος ήταν ότι γνώριζαν τα μονοπάτια του βουνού…

Της Χριστίνας Ταχιάου

Η avant premiere της ταινίας σόκαρε πολλούς θεατές, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι ο σκηνοθέτης δεν πήρε θέση υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς, όπως θα ήταν το πολιτικά ορθό. Ο ίδιος ο Παντελής Βούλγαρης είχε δηλώσει από την αρχή ότι ο στόχος του για την «Ψυχή βαθιά» ήταν να τιμήσει τα νιάτα που άφησαν τα κόκαλά τους στα βουνά της Δυτικής Μακεδονίας, εκεί όπου γύρισε την ταινία. Τον είχαμε συναντήσει ακριβώς πριν από έναν χρόνο στο Γράμμο κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. «Και οι άλλες ταινίες μου που είχαν πολιτικό περίβλημα στην αρχή προξένησαν αντιδράσεις», μας είχε πει. «Αλλά μετά κατέκτησαν το ενδιαφέρον της νέας γενιάς».

ΑΔΕΡΦΟΣ ΑΝΤΙ ΑΔΕΡΦΟΥ
Το σενάριο είναι συγκλονιστικό. Δύο βοσκοί, παιδιά ακόμη, ο ένας 15 και ο άλλος 17, επειδή ξέρουν τα μονοπάτια στο βουνό, στρατολογούνται στη διάρκεια του εμφυλίου. Το κακό είναι ότι ο ένας στρατολογείται από τους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού και ο άλλος από τον Εθνικό Στρατό. Εξάλλου δεν είναι καθόλου λίγες οι οικογένειες που έζησαν τέτοια γεγονότα, που τα μέλη τους έφτασαν να αλληλομισούνται, να αλληλοσκοτώνονται… Η ιστορία αυτή, βαθιά ανθρώπινη, συνηθισμένη πριν από περίπου 60 χρόνια, ίσως να φαίνεται τραβηγμένη στα μάτια ενός σημερινού νέου. «Το βιβλίο της ιστορίας στα σχολεία σταματά στο 1944. Κι όμως υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από τα παιδιά για την ιστορία μας. Αφηγούμενος ιστορίες σε σχολές κινηματογράφου έβλεπα ουρές από παιδιά να προσπαθούν να βρουν βιβλιογραφία και να κατανοήσουν την εποχή», μας λέει ο κ. Βούλγαρης.

ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ
Η αφήγηση της ιστορίας σε νέους ήταν το κίνητρό του, για να γυρίσει μία ταινία για την εποχή εκείνη. Η δική του σχέση με την ιστορία είναι πολύ στενή. «Αυτά που μας έχουν τραυματίσει, που μας έχουν σημαδέψει, μας έχουν ενώσει και μας έχουν χωρίσει βρίσκονται στο επίκεντρο της προσωπικής θεώρησής μου».
Σχεδίαζε την ταινία για πολλά χρόνια, περίπου δέκα-έντεκα. Έψαχνε, μιλούσε, ερευνούσε, διάβαζε, έβρισκε πρωταγωνιστές, ταξίδευε, αναζητούσε σκηνικό. Το βρήκε στη Δυτική Μακεδονία, ψηλά στο βουνό και στη λίμνη της Καστοριάς. Τον συναντήσαμε πέρυσι, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου στη Δρακόλιμνη. Ο χωματόδρομος από την Κοτύλη, ένα χωριό που ακόμη δεν έχει ούτε ξενώνα, ήταν μία μικρή δοκιμασία. Ευτυχώς τα γυρίσματα ήταν το talk of the town για την Κοτύλη, με αποτέλεσμα οι ντόπιοι να μας δώσουν ακριβείς οδηγίες και κατευθύνσεις: «Σήμερα θα είναι πολύς κόσμος. Τους είδαμε το πρωί που περάσανε από εδώ με το λεωφορείο». Όταν λέμε πρωί, εννοούμε χαράματα, καθώς το πρωινό φως είναι ιδανικό για τα γυρίσματα.

ΒΓΑΛΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Τα νερά της Δρακόλιμνης σε αυτό το κρύο φθινοπωρινό πρωινό είναι κρυστάλλινα, διάφανα. Στα 1.900 μέτρα υψόμετρο στο Γράμμο ηθοποιοί και κομπάρσοι μοιάζουν βγαλμένοι από τη σκοτεινή αυτή εποχή, τότε που οι μάχες που βλέπουμε στην οθόνη ήταν αληθινές, τότε που στα αλήθεια τα αδέρφια πολεμούσαν μεταξύ τους. Ο Γράμμος άλλωστε αποτέλεσε το σκηνικό αληθινών μαχών. Οι ηθοποιοί δεν είναι όλοι επαγγελματίες, καθώς, όπως μας εξηγεί ο κ. Βούλγαρης, «τέτοιες ταινίες δεν γίνονται αποκλειστικά με επαγγελματίες, χωρίς εξωτερική βοήθεια. Εδώ υπάρχει ανθρώπινο δυναμικό που δεν έχει καμιά σχέση με τον κινηματογράφο. Προχθές είχαμε ντόπιους από τις Αρένες και κόσμο από την Πτολεμαΐδα, τη Θεσσαλονίκη, την Κοζάνη. Όλη η Δυτική Μακεδονία υπήρξε θέατρο των καθοριστικών στιγμών της εμφύλιας διαμάχης. Έπειτα από αφηγήσεις, διάβασμα και πολλά ταξίδια οριοθέτησα τους χώρους των γυρισμάτων περίπου στα αυθεντικά πεδία των μαχών».

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ
Στην avant premiere η πλειονότητα του κοινού ήταν 45άρηδες και πάνω. Πολλοί από αυτούς ενοχλήθηκαν από το γεγονός ότι ο Παντελής Βούλγαρης στάθηκε και παρατηρούσε τα γεγονότα μέσα από την «Ψυχή βαθιά» και δεν επιχείρησε να πάρει θέση. Προτίμησε την ανθρώπινη πλευρά, την προσπάθεια των τσοπανόπουλων να σωθούν, να μείνουν στη ζωή τους, να κρατήσουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο σκηνοθέτης θέλει να δείξει τον παραλογισμό ενός εμφυλίου πολέμου, την επίδρασή του στη ζωή των ηρώων του. «Είτε το θέλει ο δημιουργός είτε όχι κάθε ταινία φέρει την άποψή του. Δεν είναι ντέρμπι Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός. Εξήντα χρόνια μετά τα γεγονότα δεν παίρνω φόρα να βάλω γκολ. Στόχος μου είναι να τιμήσω τα νιάτα που άφησαν τα κόκαλά τους εδώ. Να συμβάλω κι εγώ στην περισυλλογή μέσω της μνήμης».

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα  " ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"  makthes.gr

Έγινε οριστικά Τούρκος ο Καραγκιόζης, λόγω αδιαφορίας της Ελλάδας!!!

Στο θέατρο σκιών των ανύπαρκτων πολιτικών

Επαίρεται (και με το δίκιο της) η Τουρκία πως κέρδισε την μάχη που έδωσε στην Unesco σχετικά με την εθνικότητα του γνωστού σε όλους μας «Καραγκιόζη». Κάποιοι άλλοι καραγκιόζηδες όμως (υποτιμητική έκφραση) αποφάσισαν να μην αγωνιστούν για την Ελληνική ταυτότητα του λαϊκού ήρωα του θεάτρου των σκιών.
Άφεριμ αφεντάδες μου, που ξέρετε να τρέχετε στα γλέντια, στις δεξιώσεις και στις προμήθειες… Άφεριμ ξεφτιλισμένοι απόγονοι, οικτρά ανθρωπάκια, που ζείτε με την ιδέα που είστε σπουδαίοι…
Η υποεπιτροπή της UNESCO ενέκρινε το αρχείο του υπουργείου Πολιτισμού της Τουρκίας στο οποίο αναφέρεται πως ο «Καραγκιόζης» ανήκει στην τουρκική πολιτιστική κληρονομιά. Αυτομάτως, βέβαια, στην τουρκική πολιτιστική κληρονομιά εντάσσονται και όλοι αυτοί οι ανεύθυνοι του Ελληνικού υπουργείου Πολιτισμού (καθώς και του υπουργείου Εξωτερικών), οι οποίοι αμαχητί παρέδωσαν τον Έλληνα Καραγκιόζη στον τουρκικό πολιτισμό!!! Βέβαια, εδώ γεννιέται και ένα βασικό ερώτημα: Έχει η Τουρκία πολιτισμό; Η απάντηση είναι γνωστή, αλλά δεν την δίνουν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι δουλοπρεπείς και ανάξιοι των ευθυνών τους Έλληνες πολιτικοί (και οι υπάλληλοί τους).
Έπειτα από τη φάση αυτή (της προέγκρισης) άρθηκαν όλα τα εμπόδια που συναντούσε το Τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού, προκειμένου να θεωρηθεί πως ο Καραγκιόζης αποτελεί μέρος της τουρκικής κληρονομιάς, αφού η Ελλάδα δεν έκανε αίτηση στο Ανώτατο Συμβούλιο και δεν παραβρέθηκε στην συζήτηση που έγινε στην αρμόδια υποεπιτροπή της Unesco.
Το συμβούλιο απαρτιζόμενο από εκπρόσωπους έξι χωρών θα συγκληθεί τον Οκτώβριο για να κάνει ανακοίνωση. Μετά από την τελική έγκριση θα έχει κατοχυρωθεί πως ο Καραγκιόζης ανήκει στους Τούρκους…!
Έτσι, προφανώς οι Έλληνες χάνουν το δικαίωμα του δικού τους (Έλληνα) Καραγκιόζη και βλέπουν τους γνωστούς πολιτικούς καραγκιόζηδες να περιφέρονται εκλιπαρώντας την ψήφο των Ελλήνων, ενώ την ίδια στιγμή, δεν κατέθεσαν ούτε αίτηση οι άθλιοι κομπλεξικοί υπαλληλίσκοι τους για την Ελληνικότητα του Καραγκιόζη, η οποία παραδόθηκε πλέον στην Τουρκική πολιτική κληρονομιά!!! Το ζήσαμε κι αυτό...

Κωνσταντίνος

Υ.Γ.: Δηλαδή, εάν κάποιος λέει τους πολιτικούς καραγκιόζηδες, αυτόματα θα τους αποκαλεί και Τούρκους;

Αναδημοσίευση από το ¨ Ας μιλήσουμε επιτέλους¨