Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παπισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παπισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, "Ὁ ἀνθελληνισμὸς τοῦ Βατικανοῦ εἶναι μόνιμος, ὅσο ὁ Ἑλληνισμὸς μένει ἑνωμένος μὲ τὴν Ὀρθοδοξία"


«ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ»
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ

Μοῦ ζητήθηκε νὰ δώσω κάποια στοιχεῖα, πού νὰ τεκμηριώνουν την καθιερωμένη ἀνθελληνική στάση τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῶν Λατίνων τοῦ Ἑλλαδικοῦ Χώρου. Διότι πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, πού μὴ γνωρίζοντας τὰ κείμενα, ρωτοῦν μὲ ἀπορία:
Ὑπάρχουν ἀποδείξεις; Ἡ ἀπάντηση, δυστυχῶς, εἶναι: Ναί, ὑπάρχουν! Μακάρι νὰ μὴ ὑπῆρχαν καὶ νὰ μὴ ἤμασθε

Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011

Πάπας-παπισμός: Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐξωτερικοὺς ἐχθρούς της Ἑλλάδας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας

Τοῦ Μοναχοῦ Ἀβραὰμ Ἁγιορείτου 
Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Πάπας καὶ οἱ «σὺν αὐτῶ» ἀπομαρκύνθηκαν ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη (1054) ἔπαψαν νά εἶναι χριστιανοί. Ὁ παπισμὸς εἶναι αἵρεση γι’ αὐτὸ οὔτε χάρη ἔχει οὔτε μυστήρια. Γι’ αὐτὸ ἡ Δύση δὲν εἶναι χριστιανικὴ ἀλλὰ αἱρετική. Ἀπὸ τὸ 1054 μέχρι σήμερα ἡ ἀλαζονεία τοῦ πάπα χρησιμοποιεῖ ὅλα τὰ ἀθέμιτα μέσα γιὰ νὰ δημιουργήσει μία παγκόσμια θρησκευτικὴ ἡγεμονία. Κατὰ τὸν 12ον αἰώνα δημιούργησε τὴν Ἱερὰ ἐξέταση, ἡ ὁποία λειτούργησε μέχρι καὶ τὸν 19ον αἰώνα. Ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση εἶναι μία Ἱστορία γεμάτη ἀδικίες φοβερὰ μαρτύρια καὶ φρικτοὺς θανάτους. Τὰ ἑκατομμύρια θύματα τῶν παπικῶν ἐμαρτύρησαν μὲ τὸν σκληρότερο τρόπο. Ἐσφάγησαν ἢ ρίχτηκαν ζωντανοὶ στὴν πυρά, ὁδηγήθηκαν στὴν ἀγχόνη καὶ πολλοὶ πέθαναν ἀπὸ τὴν πείνα καὶ τὴ δίψα. 
Τὰ βασανιστήρια τῶν παπικῶν ἦταν φρικτώτερα ἀπὸ αὐτὰ τοῦ Νέρωνα καὶ τῶν ἄλλων διωκτῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ. Στὴν ἵδρυση τῆς παγκόσμιας θρησκευτικῆς ἡγεμονίας τοῦ ὁ Πάπας-παπισμός, βρίσκει ἀνίκητο ἐμπόδιο τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, γι’ αὐτὸ αἰῶνες τώρα προσπαθεῖ νὰ ἐπιτύχει τὸν ἀφανισμό τους. Ὁ παπισμὸς καθὼς ἐσυμμάχησε μὲ τὸν Τουρκισμὸ καὶ τὸν Ἑβραϊσμό, ποὺ τοὺς ἐνώνει τὸ κοινὸ μίσος κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, κατάφερε μὲ τὶς σταυροφορίες καὶ τὴν ἀποδυνάμωση τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας καὶ σὰν συνέπεια τὴν ἅλωση καὶ τελικὰ ἀπὸ τοῦ ςΤούρκους. Κατὰ τὴν περίοδο τῆς Ἐνετοκρατίας καὶ Φραγκοκρατίας (παποκρατίας) στὴν Ἑλλάδα, ἡ βαρβαρότητα τῶν παπικῶν κατακτητῶν ἦταν κατὰ πολὺ χειρότερη αὐτῆς τῶν Τούρκων. Πολλοὶ Ἕλληνες εἶχαν ὑποστεῖ μαρτυρικὸ θάνατο στὴν...

 πυρὰ ἀπὸ τοὺς παπαικούς.
Τὸ βατικανὸ συμμάχησε καὶ συνεργάστηκε μὲ τὸν Ναζισμὸ-φασισμὸ (Χίτλερ-Μουσολίνι) καὶ θὰ θύματά του μόνο στὴν Κροατία ἦταν 800.000 Ὀρθόδοξοι Σέρβοι ποὺ κατακρεουργήθηκαν μαζὶ μὲ τὰ γυναικόπαιδα, μὲ τὸν πιὸ ἄγριο τρόπο. Παπισμός. Ἰδοὺ ὁ ἄλλος μεγάλος ἐχθρός της Ἑλλάδας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας.
Πηγή: Βιβλίο «Ρωμαίϊκο Οδοιπορικο», σελ 330Το αλίευσα ΕΔΩ orthodoxia-ellhnismos

Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011

Η Κιβωτός της Ορθοδοξίας του Φώτη Κόντογλου


035589c.jpg

Η Κωνσταντινούπολη ήτανε η κιβωτός της Ορθοδο­ξίας, δηλαδή της αληθινής πίστης του Χριστού κ' οι στρατιώτες που την φυλάγανε ήτανε «θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου». Πολλοί βασιλιάδες της θεολογούσανε και συνθέτανε ύμνους και τροπάρια, και κάμποσοι απ' αυτούς καλογερέψανε, και πεθάνανε εν μετανοία στα μοναστήρια.

Το ίδιο κάνανε και πολλοί στρατηγοί, και πλήθος αμέτρητο στρατιώτες γινόντανε καλόγεροι κι' ασκητάδες, και κρεμάζανε το σπαθί και το κοντάρι τους στο κελλί τους σαν άρματα αγιασμένα που διαφεντέψανε την πίστη του Χριστού.

Αληθινά, ο Χριστός δεν θέλει να πιάσουνε άρματα στα χέρια τους όσοι σηκώσανε τον σταυρό και τον ακολουθήσανε. Μα ο άνθρωπος είναι α­δύνατος, κ' οι περιστάσεις της ζωής τον κάνουνε να συνταιριάζει μ' αυτές τα λόγια του Χριστού. Οι περισσότε­ροι απ' εκείνους τους πολεμιστές δεν ήτανε αιμοβόροι, κι' ούτε θέλανε να σκοτώσουν είτε ν' αρπάξουνε τα πράγματα των άλλων, αλλά πολεμούσανε για να μην μπούνε στο βασίλειό τους οι αλλόθρησκοι και καταλύσουνε την αληθινή πίστη.

Το παράδοξο είναι πως οι βυ­ζαντινοί θεωρούσανε πιο επικίνδυνους για την θρησκεία τους τους φράγκους που ήτανε Χριστιανοί, παρά τους τούρκους που ήτανε αλλόθρησκοι.

Οι φράγκοι είχανε ρημάξει την Πόλη κι' ολόκληρο το βασίλειο στον και­ρό των Σταυροφόρων, κ' ύστερα οι Καταλάνοι το φάγα­νε σαν την ακρίδα, έχοντας για σημαία τον σταυρό. Ό­ποιος θέλει να δει τί αντίχριστοι ήτανε αυτοί οι τυχο­διώκτες, οι Καταλάνοι, ας διαβάσει την ιστορία που έ­γραψε ένας Μουντάνερ, που ήτανε ο γραμματισμένος τους και θα ανατριχιάσει από τις παληανθρωπιές που κάνανε οι πατριώτες του για να πνίξουνε την Ορθοδο­ξία που τους είχε δώσει τη θρησκεία την οποία λέγανε πως είχανε, σκοτώνοντας και ληστεύοντας τους γραι­κούς που τους λέγανε αιρετικούς, αυτοί οι αληθινοί μα­θητές του Χριστού.

Όλοι οι υπήκοοι του Πάπα ερχόντανε στην Ανατολή ντυμένοι με προβατοπροβιά, ενώ ήτα­νε από μέσα λύκοι. Η υποκρισία και το κρυφοδάγκωμα ήτανε το μεγαλύτερο όπλο τους. Πονηροί, δίβουλοι, φα­νατικοί.

Ενώ οι τούρκοι κ' οι άλλοι μωχαμετάνοι, μπο­ρεί νάχανε τη σκληρότητα που έχουνε οι άνθρωποι του πολέμου, μα είχανε και καλωσύνη, πολλά γενναία αι­σθήματα, αγάπη στη δικαιοσύνη, φόβο Θεού, επειδή ή­ταν πιο απλοί και ζούσανε πιο φυσική ζωή.

Για τούτο οι Πολίτες λέγανε: «Καλύτερα να δούμε στην Πόλη σαρίκι τούρκικο, παρά παπική μίτρα». επίσκοπος Εφέσου, στάθηκε ο Μάρκος ο Ευγενικός,πύργος της Ορθοδοξίας καταπάνω στην πανουργία της Ρώμης, καθώς κι' ο μαθη­τής του Γεννάδιος ο Σχολάριος, ο πρώτος πατριάρχης ύστερ' από την Άλωση, Έλληνας ορθοδοξότατος και σοφώτατος, που αξιώθηκε, όπως πρόβλεψε, να πάρει από τον σουλτάν Μωάμεθ τη θρησκευτική διοίκηση των Χριστιανών και να γίνει γενάρχης του έθνους των γραι­κών.

Αυτοί οι μακάριοι κι' άλλοι όμοιοί τους εσώσανε την φυλή μας, όπως αποδείχθηκε από όσα ακολουθήσα­νε έως σήμερα. Οι τούρκοι πήρανε την επικράτεια, μα η θρησκεία μας, και μαζί της κ' η φυλή μας, φυλάχθηκε και δεν χάθηκε. Ενώ αν παίρνανε την Πόλη οι φράγκοι, σύντομα θα σβύνανε και τα δυο, κι' η πίστη μας κ' η φυ­λή μας. Και για να φανεί αυτό καλά, θα αναφέρω λίγα λόγια του σοφού Κοραή που λέγει: «Δια την δεισιδαιμονίαν ταύτην μας ονειδίζουν (οι Δυτικοί), και εις αυτήν α­ποδίδουν το πείσμα του κοινού λαού να μην ενωθεί με τους Παπιστάς, και την σταθεράν αυτού αντίστασιν εις τους επιθυμούντας να τον ενώσωσιν αυτοκράτορας...
Εις την δεισιδαμονίαν όμως ταύτην (αν εγέννησε ποτέ τι καλόν η δεισιδαιμονία) χρεωστούμεν οι σημερινοί Γραικοί την ύπαρξίν μας, χωρίς το ευτυχέστατον τούτο πείσμα των προ ημών, και η δεισιδαιμονία ήθελεν αυξηθή επί πλέον, και τα πολυπληθή τάγματα των Δυτικών μοναχών έμελλον να καταβρωμίσωσι το έδαφος της ταλαιπώ­ρου Ελλάδος, και τα Νερωνικά της Ιεράς Εξετάσεως κρι­τήρια να φλογίζωσι τους Έλληνας, ως κατέφλεξαν πολλάς μυριάδας Δυτικών, και η Ανατολική Εκκλησία να υποταχθή ως εις κεφαλήν τον Πάπαν». Ας τα προσέξουνε καλά αυτά τα λόγια πολλοί από τους δικούς μας δυτικολάτρες, και μάλιστα θεολόγοι, καθηγηταί και κληρικοί...

hagia_sofia.jpg Μετά το πάρσιμο της Πόλης, μ' όλο που ο τούρκος μας διοίκησε φρόνιμα, και με το φέρσιμό του, ακόμα και με τη θεοσέβειά του, μας έκανε να φυλάξουμε καλύτερα και με περισσότερο ζήλο την πίστη μας, δεν έπαψαν οι γραικοί να ονειρεύονται την ανάσταση του γένους και την πολιτική ελευθερία τους, προ πάντων στα μέρη που κυβερνούσανε σκληροί πασάδες.

Πολλοί αρματωλοί ζούσανε στα βουνά σαν θηρία, με τ' άρματα στα χέρια μέρα νύχτα, θρεμμένοι με τις ιστορίες του Παλαιολόγου και της Αγιάς Σοφιάς, έχοντας για φυλαχτό την Πανα­γία, τον Άγιο Γιώργη και τον Άγιο Δημήτρη, μην παρατώντας την προσευχή, πιστεύοντας πως ο Χριστός ή­τανε μαζί τους, και στοχαζόμενοι πως βρισκότανε κοντά η μέρα της βασιλείας του Χριστού με την Ανάσταση του Ελληνικού γένους που εστερέωσε τη θρησκεία του.
Αυτοί οι καπιτανέοι δεν ήτανε για τον λαό μοναχά πολεμισταί της πατρίδας τους, μα και υπερασπισταί της πίστης μας, οι ίδιοι που πολεμήσανε στην Πόλη «υπέρ πίστεως και πατρίδος».

Ο αγωνιστής του Εικοσιένα Κασομούλης λέγει πως «η καταγωγή των είναι αρχαιότατη και κατεβαίνει από την εποχή της Βασιλείας» δηλαδή του Βυζαντίου. «Τα λείψανα ταύτα του στρατού, λέγει, ή με άλλους λόγους οι Αρματωλοί παρά των εντοπίων Ελλήνων καλούμενοι και χαϊδούτ (κλέπται) παρά των Οθωμανών, εχαίροντο κάποια προνόμια ανεξαρτησίας κληρονόμοι του ανεξαρτήτου πνεύματος των προκατόχων των». Αυτοί ήτανε η ελπίδα του έθνους.
Το αλίευσα ΕΔΩ http://1myblog.pblogs.gr/2010/07/653087.html

Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010

Ο διάλογος δια το παπικόν πρωτείον και η παπική διγλωσσία

Bookmark and Share

π. Γεώργιος Μεταλληνός
ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ “πρωτεῖον δικαιοδοσίας” (JURISDICTIONIS) μένει κύρια καί μόνιμη ἔκφραση τῆς παπικῆς ἀλλοτριώσεως, ἀλλά καί ἡ ἀνίατη, ὡς φαίνεται, νόσος τῆς Λατινικῆς Ἐκκλησίας. Αὐτή ἦταν ἡ συνείδηση τῶν Βυζαντινῶν Ὀρθοδόξων, πού προσέκρουαν καθ᾽ ὅλη τήν διάρκεια τῶν ἑνωτικῶν διαλόγων (11ος–15ος αἰ.) στήν παπική ἐμμονή στό πρωτεῖον ἐξουσίας καί τήν συνεχῆ ἀπαίτηση τῶν Παπῶν διά τήν ἐπιβολή του στούς Ἀνατολικούς. Εἶναι δέ γεγονός, ὅτι τά περί Πάπα δόγματα (πρωτεῖον, ἀλάθητον, ὁ Πάπας VICARIUS –ἀντιπρόσωπος– τοῦ Χριστοῦ κ.λπ.) ἦταν καί εἶναι τό μεγαλύτερο ἐμπόδιο στην ἐπιτυχῆ ἔκβαση τῶν σημερινῶν διαλόγων, ὅπως καί κατά τήν “βυζαντινή” περίοδο. Πρέπει δέ νά ὑπογραμμισθῆ, ὅτι ἀπό τον δυτικό μεσαίωνα καί κυρίως ἀπό τήν Α´ Βατικανή Σύνοδο (1869-70), μέ τήν δογματοποίηση τοῦ ἀλαθήτου, πρωτεῖο καί ἀλάθητο συμπορεύονται ὡς ἡ πεμπτουσία τοῦ Παπισμοῦ.
Στόν διεξαγόμενο διάλογο δίνεται ἡ ἐντύπωση, ὅτι τό βάρος πίπτει στό πρωτεῖον, καί μάλιστα κατά τήν πρώτη χιλιετία (ταυτίζονται ὅμως πρωτεῖο καί “πρεσβεῖα τιμῆς”;), εἶναι δέ ἀπολύτως βέβαιο, ὅτι μία τυχόν κοινά ἀποδεκτή διατύπωση (FORMULA) θά ὁδηγήσει ἀναπότρεπτα στην ἀποδοχή τοῦ παπικοῦ πρωτείου καί στην μεταγενέστερη ἐκδοχή του. Αὐτός εἶναι ὁ στόχος τοῦ Παπισμοῦ καί τῶν ἰδικῶν μας δυτικοφρόνων. Καί διά μέν τό “παπικό πρωτεῖο” ἔχουν γραφῆ πολλά ἑκατέρωθεν. Γιά τήν ὀρθόδοξη τοποθέτηση στό πρόβλημα ἀρκεῖ νά μελετήσουμε τόν ὀγκώδη τόμο “Ἐκκλησιολογία” (Ἀθῆναι 1973) τοῦ μακαρίτου διδασκάλου μας Ἰω. Καρμίρη. Διά τό “παπικόν ἀλάθητον” ὅμως, πού εἶναι ἡ συμπλήρωση τοῦ πρωτείου καί θα ἀποτελέσει κατ᾽ ἀδήριτη νομοτέλεια το ἑπόμενο βῆμα τοῦ διαλόγου ἐλάχιστα λέγονται. Ἄν δέν γίνει μετά τήν ἀναγνώριση τοῦ πρωτείου αὐτομάτως καί ἡ ἀποδοχή τοῦ ἀλαθήτου, διότι, ὅπως θά δοῦμε ὁ παπικός θεσμός εἶναι ἀδιανόητος χωρίς την ἄμεση διασύνδεση πρωτείου καί ἀλαθήτου.

Κυριακή 23 Μαΐου 2010

Δείτε στο intv.gr ολόκληρη την Ημερίδα "«Πρωτείον»- Συνοδικότης και Ενότης της Εκκλησίας".

Bookmark and Share

Δείτε σε τρία μέρη στο intv.gr ολόκληρη την  
Ημερίδα της Μητροπόλεως Πειραιώς με θέμα: 
 «Πρωτείον»- Συνοδικότης και Ενότης της Εκκλησίας».

Το πρώτο μέρος πατώντας ΕΔΩ 
(- Χαιρετισμός Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου
  - Μήνυμα Ιεράς Κοινότητος Αγίου Όρους
  – Μήνυμα Καθηγουμένου Μεγάλου Μετεώρου π. Αθανασίου
  - Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ: «Ὁ παπισμός ὡς ἐκκλησιολογικό πρόβλημα»
  - Ἱερομόναχος Λουκᾶς Γρηγοριάτης: «Τά πρεσβεῖα τιμῆς καί ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν πρώτη χιλιετία»)

Το δεύτερο μέρος πατώντας ΕΔΩ
(- Ἀριστείδης Παπαδάκης, Kαθηγητής Πανεπιστημίου Maryland, U.S.A.: «Ἡ ἐξέλιξη τοῦ παπικοῦ πρωτείου (1000-1453). Ἱστορική ἀξιολόγηση»
 - Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός, Καθηγ. Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν: «Ἑνωτικές προσπάθειες μετά τό σχίσμα»

Οι αναρτήσεις στο ¨Παζλ Ενημέρωσης¨

Παζλ Ενημέρωσης