Η MAÇKALI (ΠΟΝΤΙΑ) ΕΛΕΝΗ

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ  ΡΩΜΗΑΣ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΤΟ ‘22 ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

ΝΙΚΟΥ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ

Δημοσιογράφου-Συγγραφέα-Τουρκολόγου

Η Maçkalı Ελένη είναι η ιστορία μιας  Ελληνοπόντιας, της Ελένης, που στην ανταλλαγή των πληθυσμών δεν έφυγε μαζί με τους δικούς της στην Ελλάδα αλλά έμεινε στην Τουρκία και μετά από πολλά χρόνια κάποιοι… Τούρκοι την φέρνουν στο φως της δημοσιότητας για να γίνει κινηματογραφική ταινία που θα δείχνει και το μεγάλο δράμα χιλιάδων Ρωμηών κατά την διάρκεια της ανταλλαγής των πληθυσμών το 1922-23.  Η προβολή αυτής της καταπληκτικής  ιστορίας είναι και άλλο ένα δείγμα του πως κάποιες τύψεις από το μεγάλο εκείνο δράμα των Ελλήνων του Πόντου  κατατρέχουν σήμερα πολλούς «Τούρκους», σε σημείο όχι μόνον να την δημοσιοποιήσουν, (εφημερίδα Akşam, 25/5/2013), αλλά και να τολμούν να την κάνουν κινηματογραφική ταινία που σίγουρα θα αποκαλύπτει πολλές πτυχές αυτού του δράματος. Να μην ξεχνάμε πως πριν από δυο χρόνια είχε προβληθεί η τουρκική ταινία, «Yüreğine Sor», που αποκάλυπτε το μεγάλο δράμα των κρυπτοχριστιανών του Πόντου και η οποία δυστυχώς στη συνέχεια «εξαφανίστηκε» στην Τουρκία.

Δολοφονήθηκαν γιατί τα έβαλαν με τις τράπεζες;

Δήλωση του Αβραάμ Λίνκολν κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου:“Έχω δυο μεγάλους εχθρούς. Το στρατό των Νοτίων μπροστά μου και το στρατό των τραπεζιτών πίσω μου. Από τους δυο αυτούς εχθρούς ο χειρότερος είναι ο πίσω μου.”
Πότε έκανε αυτή τη δήλωση ο Λίνκολν;
Όταν κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου οι τραπεζίτες που δάνειζαν το κράτος με 24% τόκο προσπάθησαν να τον αναγκάσουν να τους δίνει τόκο 36%. (!!)
Τι έκανε ο Λίνκολν; Απλά ενεργοποίησε το δικαίωμα που έχει κάθε κράτος να εκδίδει χρήμα. Έτσι ο Λίνκολν θαρραλέα άρχισε να τυπώνει δολάρια για τη χρηματοδότηση του πολέμου, σώζοντας τη χώρα του από τις μελλοντικές πληρωμές των υπέρογκων τόκων προς τις τράπεζες.
Και όλοι γνωρίζουμε τι απέγινε ο Λίνκολν λίγο καιρό μετά. Δολοφονήθηκε. Μετά τη δολοφονία του Προέδρου Λίνκολν το 1865 κανένας άλλος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τόλμησε να αρνηθεί να δανειστεί η χώρα από τους τραπεζίτες και να μη τους πληρώνει τόκο.

Συμφωνητικό Εκπαίδευσης

Σημφονιτικό Γιά Δάσκαλου
Ἡ ἀποφενόμενοι χορικί Γκομπλιτσῶτες ὅλι σάν ἕνας ἐσηφονήσαμι νά βάλουμι δάσκαλουν στοῦ χωριό τόν Βασιλάκη τό γιό τῆς Μήτραινας νά διαβάζι τά πιδιᾶ τοῦ χοργιοῦ ὅλα κι’ ἔχουμι νά τοῦ δίδουμι ἀξάϊ 5.900 ὀκάδες γένημα.
Κάθι μέρα θά τοῦ φέρ φαϊ κι’ ἓνα πιδί. Τοῦ ἴδιου ὅλου τοῦ χειμόνα κάθε πιδί θά φέρ κι’ ἀπό ἕνα ξύλου γιά τοῦ τζάκι.
Οὐ δάσκαλους θά πληροθεῖ χορίς ἄλλου. Τοῦ ἀξάϊ θά τοῦ δόσουμι στά τρία. Ἕνα τοῦν ἀϊ Δημήτρι – ἕνα τοῦ Μάρτη καί τ’ ἄλλου στ’ Ἀλώνια.
Ὅποιος δέν δόσι, οὐ Δάσκαλους θά διώξι τοῦ πιδί ἀπ’ τοῦ σχολιό. Οὐ δάσκαλους θά διαβάζι τά πιδιά τοῦ πρωί καί τό γιόμα. Τή Κυριακή θά τα παένει στίν Ἐκκλησία.
Αὐτό τό γράφουμι στό Μισοχώρι ὅταν βαράν τά πρόβατα στή στρούγκα.

1890 Παχνιστί (Νοέμβριος) 5

Οἱ Μουχταροαζάδες

Πηγή: Γιάννη Αδάμου, Δυτικομακεδονίτικα Γράμματα – «Η Κοζάνη μέσα από τα Ανέκδοτα Αρχεία του Ελληνικού Προξενείου Ελασσόνος 1882-1912″.
Αναδημοσίευση από το περιοδικό Απολύτρωσις 1/2011
Το αλίευσα ΕΔΩ http://istologio.org/?p=2576&utm_source=...blog%29

Περιοδικό ΕΛΛΑΣ 1907-1908

Περιοδικό "ΕΛΛΑΣ", ΕΤΟΣ Α΄ ΑΡΙΘ.3
Στην εικονιζόμενη 3η σελίδα του τρίτου τεύχους αναγράφονται τα παρακάτω:

Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΙΣ ΤΟΥ ΑΕΡΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΦΕΥΡΕΣΙΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ

" Αισθανόμεθα χαράν μεγάλην, όταν πρόκειται ν' αναγγείλωμενν προς τους αναγνώστας ημών κάποιαν πρόοδον ή κάποιαν νίκην του ελληνικού πνεύματος.

Αυτό άλλως τε είνε και ο προορισμός της "Ελλάδος", να γνωρίση προς τους απανταχού Έλληνας τας αρετάς του δυσφημιζομένου τόπου των και τας επιτυχίας του.

Εν μέσω της παγκοσμίου κινήσεως, η οποία γίνεται εσχάτως δια το μέγα ζήτημα της αεροπλοϊας, δύο Έλληνες αξιωματικοί, ο κ. Πελοπίδας Τσουκαλάς, υποπλοίαρχος του Βασ. Ναυτικού, και ο Ιωαν. Βλαχαβάς, υποπλοίαρχος του Πυροβολικού, έσχον μιαν ευτυχή επίνοιαν.

Μελετήσαντες, επί έτη ολόκληρα, το θέμα, κατέληξαν εις εν σύστημα αεροπλοϊας, το οποίον ήκουσεν εσχάτως και επεδοκίμασεν η Γαλλική Ακαδημία.

Ο ιερέας της Σπιναλόγκας. Μια καταπληκτική θαυματουργική αναγέννηση ψυχών.

Το τελευταίο διάστημα γίνεται πολύς λόγος για το νησί της Σπιναλόγκα, με αφορμή το βιβλίο με τίτλο «Το νησί», της αγγλίδας Victoria Hislop, το οποίο έγινε σήριαλ στην ελληνική τηλεόραση.

Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για το λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή.

Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε. Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας... ... από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.

- Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου μ' έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις. Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς τη λέπρα μου.

Ο ιερέας έγνεψε συγκαταβατικά. Στα κοντινά κελιά ακούστηκε η κουβέντα κι άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι στο πλάι του ναού, εκεί που ήταν ένα μικρό χάλασμα, με λιγοστή θέα στο ιερό. Παραμόνευαν οι χανσενικοί στο τέλος της Λειτουργίας κι είδαν τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνει την κατάλυση.

Πέρασε μήνας. Οι χανσενικοί τον περίμεναν. Πίστευαν πως θα ’ρθει τούτη τη φορά ως ασθενής κι όχι ως ιερέας. Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής και ροδαλός κι άρχισε με ηθικό αναπτερωμένο να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναΐσκου.

Έκτοτε και για δέκα τουλάχιστον χρόνια η Σπιναλόγκα είχε τον ιερέα της. Οι χανσενικοί αναστύλωσαν μόνοι τους της εκκλησία και συνάμα αναστύλωσαν και την πίστη τους. Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν πως το "θαύμα της Σπιναλόγκα" συνέβαινε ξανά και ξανά.

To 1957, με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε. Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962, για να μνημονεύει τους λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά το θάνατό τους.

Ιδού, λοιπόν, ένας σύγχρονος αθόρυβος ήρωας, που δεν τιμήθηκε για το έργο του από κανέναν, και που -αν προσέξατε- δεν παραθέσαμε το όνομά του γιατί απλά δεν το γνωρίζουμε! Όσο κι αν έψαξα δεν μπόρεσα να το βρω. Το γνωρίζει όμως -σίγουρα- ο Θεός! Κι αυτό μας αρκεί!

πηγή Ημερολόγιο Αποδημίας

Το αλίευσα ΕΔΩ

“Γράψ’τα όταν πεθάνω…” Η συνέντευξη του «αόρατου δικτάτορα» λiγο πριν πεθάνει από…..θερμοπληξία.

Ο Μίμης ο «Φασαρίας» ή «Αρσακειάδα», όπως ήταν το διπλό παρατσούκλι που του είχαν κολλήσει οι δικοί του άνθρωποι, γνωστός στους περισσότερους ως «αόρατος δικτάτορας», μας άφησε χρόνους το πρωινό της 16ης Αυγούστου, με επίσημη αιτία θανάτου τη θερμοπληξία.

Μαζί του έφυγε κι ένα βάρος που κουβαλούσα μέσα μου για το εάν θα μπορέσω να αποκαλύψω άγνωστες πτυχές της κυπριακής τραγωδίας και κυρίως τα γεγονότα που οδήγησαν σ’ αυτή, τις σχέσεις του με τον Παπαδόπουλο και την τελική ρήξη τους, σύμφωνα πάντα με τα όσα μου είχε εκμυστηρευθεί ο ίδιος μέσα στη φυλακή.

Ο Δημήτριος Ιωαννίδης -περί ου ο λόγος- όταν του είχα ζητήσει σχεδόν φορτικά να δουν το φως της δημοσιότητας εκτός από το σχέδιό εξαπάτησής του από τους Αμερικάνους τις πρώτες ημέρες της τουρκικής εισβολής στη μαρτυρική Μεγαλόνησο κι άλλα στοιχεία για το ρόλο που διαδραμάτισε η υπερδύναμη σε βάρος του Ελληνισμού. μου είπε κοφτά: «Οχι όσο ζω»!

Η ιστορία που δεν γράφεται στα σχολικά εγχειρίδια

Ο Αντώνης Μπουντούρης (morfotismos@gmail.com) έστειλε δύο συγκλονιστικές ιστορίες, οι οποίες φυσικά δεν πρόκειται να συμπεριληφθούν στα επίσημα βιβλία ιστορίας του Υπουργείου Παιδείας ή να δοθούν ως θέμα έκθεσης των πανελλαδικών εξετάσεων.
  1.) Συνάδελφός μου στο γραφείο, με ποντιακή καταγωγή και καρδιά μου διηγήθηκε πως κατά τη δεκαετία του ’90 παρακολουθούσε αργά το βράδυ κρατικό κανάλι. Παρουσιαζόταν ένα ντοκυμαντέρ για τη γενοκτονία των ποντίων και με αυτή την αφορμή διάφοροι άνθρωποι κατέθεταν τις μαρτυρίες τους. Κάποια στιγμή μίλησε ένας γηραιός κύριος ποντιακής καταγωγής με κατάλευκα μαλλιά.

"Χρειάζεται νέον Εικοσιένα"

 

Α ν τ ί π ρ ο λ ό γ ο υ

«Χρειάζεται νέον Εικοσιένα, εσωτερικόν Εικοσιένα, το οποίον να αναπετάση την σημαίαν της Επαναστάσεως, την σημαίαν της Ανεξαρτησίας από της Εμπορικής αυτής Εταιρίας, την οποίαν διαδοχικώς διευθύνει ένας αρχηγός». Β. Γαβριηλίδης 1883

Ενώ η Ιστορία επαναλαμβάνεται, οι Επαναστάσεις ποτέ δεν είναι πανομοιότυπες. Κάθε μια έχει την ιστορική σφραγίδα της εποχής της και ξεχωριστά κίνητρα. Εθνικά, πολιτικά, οικονομικά, θρησκευτικά, κοινωνικά ή συνδυασμό περισσότερων.

«Ὄλβιος ὅστις τῆς Ἱστορίης ἔσχεν μάθησιν»*

Δημήτρης Νατσιός
Οι Αμερικανοί, τους συντάκτες του πρώτου συντάγματός τους, το οποίο ψηφίστηκε στην Φιλαδέλφεια το 1787, τους ονομάζουν «πατέρες του έθνους». Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο Τζ. Ουάσιγκτον, ο Τ. Τζέφερσον, ο Τζον Άνταμς και ο Γ. Μάντισον, οι οποίοι διετέλεσαν και πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών. Περίοπτη θέση στην ιστορία τους κατέχει και ο Αβραάμ Λίνκολν, ο άνθρωπος που κατήργησε την δουλεία (1863) και δολοφονήθηκε γι’ αυτή του την απόφαση. Θυμάμαι, πέρυσι, τον Ιανουάριο λίγο πριν ορκιστεί νέος πρόεδρος των Η.Π.Α., ο Ομπάμιας, προηγήθηκαν κάποια πράγματα. Πέραν των σαχλοεπιδείξεων και της παρδαλοειδούς φιέστας που οργανώνουν οι Αμερικανοί σε τέτοιες περιπτώσεις, κατά διαστήματα, ανέβαιναν στο βήμα γνωστοί Αμερικανοί καλλιτέχνες, αστέρες πλανητικής εμβέλειας, και διάβαζαν κάποια κείμενα. Τα κείμενα αυτά δεν ανήκαν σε μεγάλους συγγραφείς ή λογοτέχνες τους, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά στους «πατέρες του έθνους». Σε τέτοιες εξαιρετικές περιπτώσεις, αλλά και όταν διακυβεύεται κάτι το σημαντικό ή σε περιόδους κρίσεων (πολεμικών, οικονομικών, κοινωνικών) οι Αμερικανοί προστρέχουν σ’ αυτούς που αγωνίστηκαν, που πολέμησαν για την δημιουργία του έθνους τους. Μ’ αυτό τον τρόπο αναζωπυρώνουν το όποιο αίσθημα εθνικής συνείδησης βιώνει αυτός ο λαός, καλλιεργούν το πνεύμα μεγαλείου και ιστορικής μεγαλοσύνης, το οποίο χρειάζεται ο πάνοπλος Αμερικανός στρατιώτης που πολεμά για την «δημοκρατία και την ελευθερία», μακελεύοντας ανυπεράσπιστους λαούς. Η υπόμνηση, δηλαδή, του «ευκλεούς» παρελθόντος τους και η παραπομπή στα έργα και στα κείμενα κάποιων εξεχουσών μορφών της ιστορίας τους, λειτουργούν όπως η όψη της σημαίας, συμβολικά και σημειολογικά: «Είστε Αμερικανοί, ένα έθνος με ένδοξη ιστορία αγώνων, οι πατέρες σας, με το αίμα τους δημιούργησαν ένα ζηλευτό και σεβαστό έθνος, φερθείτε αναλόγως». (Αιχμή του δόρατος γι’ αυτό το θέμα αποτελεί το Χόλυγουντ. Σ’ όλα τα κινηματογραφικά προϊόντα και υποπροϊόντα τους, προβάλλεται ο Αμερικανός τιποτ- άνθρωπος, ο πατριώτης - ο ανίκητος «Ράμπο» - εξυμνούνται οι λεγόμενες αμερικανικές αξίες. Εδώ και την αποτρόπαιη γενοκτονία εκατομμυρίων γηγενών Ινδιάνων, την μεταμόρφωσαν σε πολιτιστικό κεφάλαιο, εντάσσοντάς την στις ηρωικές περιόδους της ιστορίας τους, όπως εκφράζεται στα γουέστερν ).

THN NYXTA ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ

Στην μνήμη των ανθρώπων κάποια γεγονότα μένουν αναλλοίωτα .

Δεν είμαι συγγραφέας και δεν φιλοδοξώ να γίνω, θέλω όμως να καταγράψω τα γεγονότα όπως τα έζησα εκείνη την νύχτα .

Την 26 Ιανουαρίου ειδοποιήθηκα από τον συνάδελφο μου Θεολόγο Γ. ότι πρέπει να επιστρέψω στην μονάδα. Εκείνη την εποχή υπηρετούσα ως Αξιωματικός του κέντρου επιχειρήσεων Κ.Ε.Μ στην ειδική αντιαεροπορική Μονάδα \ ΧΩΚ // στην Βόρεια Ελλάδα. Στην βουνοκορφή της Μονάδος η πρόσβαση ήταν δύσκολη λόγω των κακών καιρικών συνθηκών και εμφανώς εκνευρισμένος μόλις αντίκρισα τον Θεολόγο Γ. του είπα δεν πιστεύω ρε Commando να με κουβάλησες μέσα επειδή οι Τούρκοι κάνουν βόλτες στο Αιγαίο; Επειδή όμως κατάλαβα από την έκφραση του ότι κάτι πέρα από τα συνηθισμένα συμβαίνει, γιατί ως Αξιωματικός της Μονάδος έχω αντιμετωπίσει αρκετά γεγονότα και λίγα πράγματα μου έκαναν εντύπωση.