ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ

 

Ιωάννη Σαρσάκη

Αξκού

Aγαπητοί φίλοι, σαν σήμερα πριν 109 χρόνια σκοτώθηκε στην ιερή γη της Μακεδονίας ένας περίεργος τύπος. Ήταν αξιωματικός του ελληνικού στρατού και γόνος πάμπλουτης οικογένειας. Ο πατέρας του από τους μεγαλύτερους εμπόρους της εποχής του, διετέλεσε βουλευτής και δήμαρχος Αθηναίων. Ο πεθερός του δικαστικός στο επάγγελμα, ασχολήθηκε με την πολιτική και διετέλεσε μέχρι και πρωθυπουργός της Ελλάδος. Λαμβάνοντας υπόψη την οικονομική επιφάνεια αλλά και τα πολιτικά αξιώματα των οικείων του, ευκόλως μπορούμε να συμπεράνουμε ότι για τον περίεργο τύπο που προανέφερα, ο δρόμος προς την προσωπική και επαγγελματική καταξίωση ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Τα κοσμικά σαλόνια των Αθηνών του άνοιγαν τις πόρτες τους διάπλατα, τα ταξίδια στο εξωτερικό (π.χ. στη γενέτειρα του τη Μασσαλία) θα αποτελούσαν έναν ευχάριστο τρόπο για να ξεφύγει από τη ρουτίνα των Αθηνών, και να περάσει ευχάριστες στιγμές με τη σύζυγό του και τα δύο του παιδιά. Και βεβαίως θα μπορούσε να ονειρεύεται ότι κάποια στιγμή σαν

Το πνευματικό υπόβαθρο του Παύλου Μελά

Κωνσταντῖνος Χολέβας, Πολιτικός Ἐπιστήμων

Ὁ θάνατος τοῦ παλληκαριοῦ συνέβη στίς 13 Ὀκτωβρίου 1904 στό χωριό Στάτιτσα τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας. Πρόκειται γιά τό σημερινό χωριό Μελᾶς τοῦ Νομοῦ Καστοριᾶς. Ὁ ἀνθυποοχαγός τοῦ Ἑλληνικοῦ Πυροβολικοῦ Παῦλος Μελᾶς, εὑρισκόμενος σέ μυστική ἀποστολή στήν τουρκοκρατούμενη Μακεδονία ἔπεσε νεκρός ἀπό βόλι τουρκικῆς περιπόλου. Ἦταν ἡ τρίτη εἴσοδός του ἀπό τήν ἐλεύθερη Ἑλλάδα στή Μακεδονία γιά νά βοηθήσει τούς ἐντοπίους Ἕλληνες νά ἀντιμετωπίσουν τήν ἐκκλησιαστική προπαγάνδα καί τήν ἔνοπλη βία τοῦ βουλγαρικοῦ ἐθνικισμοῦ. Εἶχε πάρει τό ψευδύνυμο Καπετάν Μϊκης Ζέζας γιά νά μήν μάθουν Τοῦρκοι καί Βούλγαροι ὅτι Ἕλληνες ἀξιωματικοί ἡγοῦνται ἐνόπλων σωμάτων ἔξω ἀπό τά σύνορα τῆς μικρῆς τότε Ἑλλάδος. Ὁ θάνατός του ἔγινε τραγοῦδι, θρῆνος καί θρύλος. Ὁ Ἑλληνισμός ἀφυπνίσθηκε. Οἱ διστακτικοί γραφειοκράτες τῶν Ἀθηνῶν ἀναγκάσθηκαν νά δραστηριοποιηθοῦν. Ἡ τελική φάση τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος ξεκινοῦσε καί ἔτσι τέθηκαν τά θεμέλια γιά τήν ὁριστική ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας τό 1912-13.

Ποιές ἀρχές καί ἀξίες καθοδηγοῦσαν αὐτήν τήν ἡρωική μορφή; Ποιό κίνητρο ὤθησε τόν νεαρό ἀξιωματικό νά ἀφήσει τά σαλόνια τῶν Ἀθηνῶν, τούς πλουσίους συγγενεῖς του, τή γυναῖκα του Ναταλία Δραγούμη καί τά δύο παιδιά του, τόν Μίκη καί τήν Ζωή , γιά νά βρεθεῖ στά χιόνια καί τίς λάσπες τῆς Μακεδονίας πολεμῶντας κατά δύο ἀντιπάλων; Ἀπό τά κείμενα καί τή σύντομη ζωή του ἀντλοῦμε διδάγματα καί πρότυπα, ἀπολύτως ἀπαραίτητα στή σημερινή ὑλιστική καί ἀντιηρωική ἐποχή μας.

Α) Ὁ Παῦλος πίστευε στόν Θεό καί βίωνε τήν ἑλληνορθόδοξη παράδοση. Κατά τόν ἑλληνοτουρκικό πόλεμο τοῦ 1897 στίς 6 Ἀπριλίου γράφει ἀπό τό μέτωπο στή γυναῖκα του Ναταλία (Νάτα): «Ἀλλ’ εἶμαι βέβαιος ὅτι μέ τήν θέλησιν τοῦ Θεοῦ θά πᾶν ὅλα καλά. Εἰπέ εἰς τήν μητέρα μου ὅτι μετέλαβα καί ὅτι ἡ συνείδησίς μου εἶναι ἥσυχη. Τί τά θέλεις; Ἡ θρησκεία μᾶς δίδει πολλήν παρηγορίαν καί θάρρος. Ἄλλως τε χάρις εἰς αὐτήν ἐλυτρώθη καί θά λυτρωθῆ καθ’ ὁλοκληρίαν ὁ τόπος μας»(1)

Κάι στίς 28.8.1904, ἑνάμισυ μῆνα πρό τοῦ ἡρωικοῦ θανάτου του γράφει πάλι στή γυναῖκα του ἀπό τό Μακροβοῦνι τῶν Γρεβενῶν. «... Ἀκούσαμε τόν ἑσπερινόν πρῶτα καί κατόπιν μᾶς μετέλαβεν ὁ γέρων χωρικός ἱερεύς τῆς μονῆς. Οὐδέποτε μέ τόσην κατάνυξιν μετέλαβα. Ὁ νοῦς μου διαρκῶς ἐστρέφετο πρός Ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος χάριν ἡμῶν καί τῆς θείας θρησκείας Του ὑπέστη τό μαρτύριον. Τό μέγεθος τῆς θυσίας Του, τό μέγεθς τῆς ἀποστολῆς Του μ’ ἔκαμναν νά αἰσθάνωμαι πόσον μικροί καί πόσον μακράν Αὐτοῦ εὑρισκόμεθα, ἀλλά καί συγχρόνως μ’ ἐνεθάρρυναν. Πάντοτε Τόν ἐλατρευσα διά τήν θρησκείαν Του καί Τόν ἐθαύμασα διά τήν θυσίαν Του. Ἐλπίζω νά μᾶς βοηθήση. Αἰσθάνομαι τώρα ἰσχυρός, γενναῖος καί καλύτερος. Ἕτοιμος διά νά κάμω τά πάντα». (2)

Β) Ἡ Ἰδέα. Ὄχι μόνον ὁ παῦλος, ἀλλά σύσσωμος ὁ Ἑλληνισμός τήν ἐποχή ἐκείνη συνεκλονίζετο ἀπό τήν Μεγάλή Ἰδέα. Νά ἐλευθερωθοῦν ὅλοι οἱ ὑπόδουλοι Ἕλληνες πού εἶχαν μείνει ἐκτός ἑλληνικῶν συνόρων μετά τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση. Τά ἔθνη χρειάζονται μεγάλες Ἰδέες γιά νά ξεφύγουν ἀπό τή μιζέρια, τήν κατάθλιψη καί τήν τύρβη τῶν μικροσυμφερόντων καί τῶν μικροκομματισμῶν. Ἡ Ἰδέα φλόγιζε τόν Παῦλο. Τοῦ τήν εἶχε καλλιεργήσι ὁ Ἠπειρώτης πατέρας του, ὁ ὁποῖος πλούτισε στή Μασσαλία καί ἔγινε ἀργότερα Δήμαρχος Ἀθηναίων. Τοῦ τήν ἐνίσχυσε ὁ πεθερός του Στέφανος Δραγούμγης μέ ρίζες ἀπό τό Βογατσικό τῆς Καστοριᾶς καί ὁ γυναικάδελφός του Ἴων Δραγούμης, ὁ σπουδαῖος λόγιος καί διπλωμάτης , πού δολοφονήθηκε ἀπό ἑλληνικό χέρι στή διάρκεια τοῦ Ἐθνικοῦ Διχασμοῦ (1920).

Ἡ Ἰδέα τονώθηκε καί καλλιεργήθηκε ἀπό τά σχολεῖα, τούς ἱστοριογράφους, τό Πανεπιστήμιο, τόν Τύπο καί πρωτίστως ἀπό τούς μεγάλους ποιητές καί πεζογράφους τῆς ἐποχῆς. Ἡ ἑλληνική διανόηση, τότε τοὐλάχιστον, στάθηκε στό ὕψος της. Κορυφαῖος ἐκπρόσωπός της ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς, ὁ ὁποῖος μέ τά ἐπικά ποιήματά του δίδαξε τήν διαχρονική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί προετοίμασε τίς ἐθνικές ἐπιτυχίες τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος (1904-1908) καί τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων.

Σήμερα ζοῦμε ὠς Ἔθνος καί ὡς λαός μία πολύπλευρη κρίση οἰκονομική, ἠθική, πνευματική. Πιστεύω ὅτι αὐτό πού μᾶς λείπει γιά νά ξαναβροῦμε «τά φτερά τά πρωτινά μας τά μεγάλα» (Κ. Παλαμᾶς) εἶναι μία νέα Μεγάλη Ἰδέα. Αὐτήν τήν φορά δέν θά ἔχει ἐδαφικό, ἀλλά πνευματικό περιεχόμενο. Θά βασίζεται στήν παιδεία, στόν Πολιτισμό, στήν οἰκουμενικότητα τῆς Ἀρχαιοελληνικῆς γραμματείας καί τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἄν θέλουμε νά γεννᾶ αὐτόςὁ τόπος ἀνθρώπους μέ ἦθος καί ἡρωισμό σέ εἰρηνικές καί -ἄν χρειασθεῖ- σέ μή εἰρηνικές περιόδους.

Γ) Τό πνεῦμα αὐτοθυσίας. Ὁ Παῦλος ἐνσάρκωσε αὐτό πού ἔγραψε ἁπλοϊκά, ἀλλά γλαφυρά ὁ Μακρυγιάννης, δηλαδή νά θέτουμε τό «ἐμεῖς» πάνω ἀπό τό «ἐγώ» . Τό οἰκογενειακό του περιβάλλον τόν δίδαξε ὅτι ἔχει ὑποχρεώσεις ἀπέναντι στήν Ἱστορία, στήν πατρίδα, στούς ἀλύτρωτους Ἕλληνες. Ἡ παιδεία τῆς ἐποχῆς ἐκείνης μιλοῦσε γιά ἥρωες, ἐθνομάρτυρες καί νεομάρτυρες. Καλλιεργοῦσε ἀρχές καί ἀξίες, προέβαλλε πρότυπα. Ἡ κοινωνία δέν ἀποτελεῖτο ἀπό ἁγίους, ἀλλά ἡ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων προσπαθοῦσαν νά βάλουν βαθειά μέσα στήν καρδιά τους τήν αἴσθηση τῆς εὐθύνης καί τήν ἀνάγκη μιᾶς νέας πανεθνικῆς προσπάθειας, ἡ ὁποία θά ξέπλενε τό ἄγος τῆς ἥττας τοῦ 1897. Ἡ πτώχευση τοῦ 1893 και ἡ ἐπιβολή τοῦ Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου τό 1898 φιλοτίμησε τόν μέσο Ἕλληνα καί ὁδήγησε τό Ἔθνος σέ ἀνασύνταξη δυνάμεων καί γόνιμη περισυλλογή. Ὁ Παῦλος διδάχθηκε ἀπό τά πρῶτα του βήματα μέχρι καί τήν Σχολή Εὐελπίδων νά δίνει τά πάντα γιά τόν Ἑλληνισμό. Ὀργανώθηκε σέ σωματεῖα καί Μακεδονικά Κομιτᾶτα πού ὑποστήριζαν τόν ἀγῶνα τῶν ἐντοπίων Ἑλλήνων τῆς Μακεδονίας. Προσφέρθηκε ἐθελοντικά νά μετάσχει στήν ἀποστολή Ἑλήνων ἀξιωματικῶν ἔξω ἀπό τά σύνορα στήν τουρκοκρατούμενη Μακεδονία. Τά ἔδωσε ὅλα. Τήν φλογερή πίστη του, τίς γνώσεις του, τά ἡγετικά του προσόντα, τή ζωή του. Τοῦ ὀφείλουμε πολλά. Κι ὅμως σήμερα κινδυνεύουμε νά τόν ξεχάσουμε!

Ἔγραψε ὁ Ἴων Δραγούμης στό θρηνητικό συναξάρι του γιά τόν ἀγαπημένο συγγενῆ καί συναγωνοστή του Παῦλο: «Δέν εἶναι ἄσχημος ὁ θάνατος ὅταν ἐκεῖνος πού παίρνει εἶναι παλληκάρι. Καί τοῦ παλληκαριοῦ δέν φαντάζει μόνον ὁ θάνατος. Ἡ ὕπαρξή του νά γνωσθῆ μονάχα καί χαρά, χαρά ἄφραστη, κρυσταλλένια, διάφανη, ὑψώνει τή ψυχή ἐκείνων πού ἀκράτητοι φωνάζουν:

-Εὖγε στό παλληκάρι!

Χώρια ἀπό τίς κρίσεις αὐτές κάι τά συναισθήματα, οἱ Μακεδόνες, οἱ ὑπόδουλοι ὅλοι, τόν λατρεύουν. Στή Μακεδονία δέν πέθανε, παρά ζῆ καί βασιλεύει. Ἕνα κοριτσάκι στή Βέρροια πού τό ρώτησαν ποιός εἶναι ὁ βασιλιᾶς τῶν Ἑλλήνων, ἀποκρίθηκε χωρίς δισταγμό:

-Ὁ Παῦλος ὁ Μελᾶς». (3)

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ (1)

Ναταλίας Μελᾶ, «Παῦλος Μελᾶς», ἐκδ. Δωδώνη, Ἀθήνα –Γιάννενα 1992, σελ. 97. (2)

Ὅπως ἀνωτέρω, σελ. 331. (3)

Ἴωνος Δραγούμη (Ἴδα), Μαρτύρων καί Ἡρώων Αἶμα, ἐκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1992, σελ. 140 -141.

Κ.Χ. ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2011 

Το αλίευσα ΕΔΩ

Παύλος Μελάς και ΚΚΕ

Tου Γεράσιμου Αποστολάτου

Από το βιβλίο, «η παγίδευση της ιστορίας», σελ 159

ΣΤΙΣ 13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1904 ο εθνικός ήρωας Παύλος Μελάς έπεφτε από τουρκικό βόλι στη Σιάτιστα Καστοριάς. Η θυσία του για την απελευθέρωση της Ελληνικής Μακεδονίας θα γίνει από τότε εθνικό σύμβολο αγώνων και ηρωισμών. Αυτές τις ημέρες κλείνουν ακριβώς 100 χρόνια από το θάνατο του. Έχουν λεχθεί και ειπωθεί πολλά για τον ήρωα. Θα χρησιμοποιήσω εδώ λίγες μόνο φράσεις από κείμενο του που έγραφε ως ανθυπολοχαγός πυροβολικού. Μια πνευματική παρακαταθήκη για τους σημερινούς νέους (όσους ακόμα φωτίζονται από τη φλόγα των εθνικών ιδεωδών). «Η ζωή είναι πόλεμος. Η γη σου είναι φρούριο και χρέος σου η ΝΙΚΗ. Μη μιλάς, να σκέπτεσαι, ν αγαπάς, να μην πονάς. Ένας είναι ο σκοπός σου. Πολέμα για τα ιδανικά σου, για τα Ελληνικά ιδανικά του ανθρωπισμού. Πολέμα για την ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ. Άνδρες που περπατούν στη ζωή ευθυτενείς και με γαλήνη, μαθημένοι να πονούν χωρίς να υποφέρουν, να νικούν χωρίς να θριαμβολογούν, να νικώνται χωρίς να μοιρολογούν. Αυτοί είναι οι πραγματικοί άνδρες, θεμέλια γενεών.»

Η ζωή και η θυσία του Παύλου Μελά ταυτίζεται απόλυτα με τον αγώνα για την ελληνική Μακεδονία. Από τα χρόνια εκείνα του Μακεδονικού Αγώνα είχαμε αργότερα την εθνική εξόρμηση των Βαλκανικών Πολέμων 1912-13 με την Απελευθέρωση της Μακεδονίας, την συμμετοχή της χώρας στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και το Μακεδονικό Μέτωπο αλλά και την προσπάθεια των Σέρβων να προσεταιρισθούν τη Θεσσαλονίκη. Ακολούθησαν οι αμφισβητήσεις των...
 Βουλγάρων για τις Συνθήκες που τους απέκοπταν από το Αιγαίο για να φθάσουμε στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο τη γερμανική επίθεση της 6 Απριλίου 1941, την κατάληψη της Μακεδονίας από τους Γερμανούς και τη προσφορά μεγάλου τμήματος της στους κομιτατζήδες της Σόφιας, με τις ανείπωτες σφαγές, τις διώξεις, τις καταστροφές και τη προσπάθεια εξελληνισμού της. Θα φθάσουμε τέλος στα 1944 όταν ο αρχηγός των κομμουνιστών της Γιουγκοσλαβίας Τίτο θα εφεύρει την ύπαρξη δήθεν ιδιαίτερου Μακεδονικού κράτους που τελικός σκοπός του ήταν και η βίαιη υπαγωγή και της ελληνικής Μακεδονίας σ' αυτό.

Έκτοτε η χώρα μας ταλαιπωρείται σ' ένα διεθνή διπλωματικό μαραθώνιο για να αποδείξει ότι «μακεδονικό κράτος» εκτός του ελληνικού χώρου είναι ανύπαρκτο και τα προβαλλόμενα δήθεν ιστορικά στοιχεία για την ύπαρξη του είναι ψευδεπίγραφα. Αλλά η «έμπνευση» του Τίτο είχε προηγούμενο και μάλιστα ... από την ελληνική πλευρά!

Υποταγή στα κελεύσματα της Διεθνούς!

Το νεοσύστατο τότε ΚΚΕ ζήτησε την ένταξη του στη Διεθνή του κομμουνισμού στα 1924 αφού πρώτα αποδέχτηκε τη δημιουργία Κομμουνιστικής Βαλκανικής Ομοσπονδίας (υπό την Βουλγαρία) στην οποία θα υπαγόταν και η ελληνική Μακεδονία, ως τμήμα του σλαβικού τόξου!

Έντεκα χρόνια αργότερα, όταν το ΚΚΕ άρχιζε την προσπάθεια προσεταιρισμού των αστικών κομμάτων για τη δημιουργία Λαϊκού Μετώπου διεγράφη το Μακεδονικό από την ατζέντα για να μας το υπενθυμίσει αργότερα στο τρίτο Γράμμα του Γεν. Γραμματέας του Κόμματος (15 Ιανουαρίου 1941) όταν στο κείμενο του με τις οδηγίες προς τους συντρόφους του έγραψε ότι η Αυτοδιάθεση της Μακεδονίας παραμένει πάντα στόχος του κόμματος.

Στη πρώτη περίοδο της Κατοχής το Κόμμα απεφάσισε – με συνεργασία των κατοχικών δυνάμεων γερμανών και Βουλγάρων - να απελευθερώσει από τις φυλακές της Ακροναυπλίας μια ομάδα των λεγόμενων Σλαβομακεδόνων για να προετοιμάσουν το έδαφος για την Αυτοδιάθεση.  Επικεφαλής αυτής της ομάδας ήταν ο Ανδρέας Τζήμας που θα διατελέσει σε υψηλόβαθμες θέσεις στην ιεραρχία του κόμματος και θα σταλεί αργότερα σύνδεσμος με τον Τίτο. Εκεί που θα εκκολαπτόταν το «Μακεδόνικο».! Στη Κατοχή, το ΚΚΕ, για να μη βρεθεί αντιμέτωπο με τον πατριωτισμό των Ελλήνων και αποδυναμωθεί το ψευδεπίγραφο «Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο» απέκρυψε τις προθέσεις του για το Μακεδονικό. Θα επανέλθει όμως αργότερα...

«Από το ΚΚΕ έμαθα ότι είμαι μακεδόνας»!

Υπάρχει μια απίστευτη ομολογία εξέχοντος αργότερα στελέχους του μακεδονικού μορφώματος των Σκοπίων: του Μιχάλη Κεραμιτζήεφ που την απεκάλυψε στο γνωστό κομμουνιστή συγγραφέα Αλέκο Παπαναγιώτου και μας την παραδίδει ο έγκυρος ιστορικός των Βαλκανικών πραγμάτων καθηγητής Ευάγγελος Κωφός.

 «Τότε (1939), απεκάλυψε, δεν είχα ιδέα από αυτά τα πράγματα: Μακεδόνες, Μακεδονία, Μακεδόνικο Ζήτημα, Κομιτάτο κλπ. Με το Λάζο Τερπόφσκυ βρισκόμουν τακτικά σε δουλειές. Το ίδιο και με τα άλλα μακεδόνικα στελέχη μας. Ποτέ και πουθενά κανένας δεν μου είπε καμιά κουβέντα για Μακεδόνες. Είμασταν κομμουνιστές και παλεύαμε για τον κομμουνισμό. Ένοιωθα το ίδιο που ένιωθε και ένας Έλληνας κομμουνιστής. Στο βαθμό που ένοιωθα κάτι ιδιαίτερο σαν Σλάβος ένοιωθα ότι είμαι Βούλγαρος».

«Τώρα βέβαια βγήκαν πολλά «παλικάρια», ο Τσίπας, ο _______Λάζος (Ασημόπουλος) και οι άλλοι γνωστοί που λένε τα πιο απίθανα παραμύθια, τότε όμως κανένας δεν μιλούσε για ΒΜΡΟ και για Μακεδονία. Κανένα μακεδόνικο στέλεχος δεν μίλησε ποτέ γι αυτά ούτε σε μας ούτε και σε μία έστω δίκη. Μονάχα οι Έλληνες κομμουνιστές μιλούσαν πάντα για Μακεδόνες και για Μακεδονία, αυτοί υπεράσπιζαν αυτή τη θέση και στα δικαστήρια και καταδικάζονταν. Εγώ μέσα στο ΚΚΕ και από το ΚΚΕ, από τους Έλληνες κομμουνιστές και όχι από τους Μακεδόνες άρχισα να μαθαίνω και να νοιώθω ότι είμαι Μακεδόνας. Αυτή είναι η αλήθεια»

(βλ. Μακεδονία και Θράκη, 1941-1944. Κατοχή - Αντίσταση - Απελευθέρωση - Διεθνές Συνέδριο - Ευ. Κωφός, σελ. 131α - έκδοση «Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου - Θεσσαλονίκη 1998).

Και κομιτατζήδες για την απελευθέρωση της Ελληνικής Μακεδονίας!

Ο ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ έφθασαν σε τόση θρασύτητα κατά την Κατοχή ώστε ολόκληρα τμήματα Βουλγάρων κομιτατζήδων που είχαν προηγουμένως βασανίσει τον ελληνικό πληθυσμό να τα εντάξουν ως τμήματα των μονάδων τους. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ιστορικός κ. Ιωάννης Κολιόπουλος, στο δίτομο έργο του «Λεηλασία Φρονημάτων» - Το Μακεδονικό ζήτημα στη Κατεχόμενη Δυτική Μακεδονία 1941-44 (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών - 1994) αποκαλύπτει σωρεία περιπτώσεων, με συγκεκριμένα ονόματα ακόμα και γνωστών εγκληματιών πολέμου Βουλγάρων κομιτατζήδων που βρήκαν στέγη στις μονάδες του ΕΛΑΣ. Αργότερα ο Βουλγαρικός στρατός Κατοχής που εν μία νυκτί έγινε από φασιστικός μαρξιστικός (!) θα συμπράξει στην Ανατολική Μακεδονία με τον ΕΛΑΣ για τη συντριβή των μη εαμικών αντιστασιακών οργανώσεων.

Τότε που έβγαλε το προσωπείο...

Την άνοιξη του 1949 το ΚΚΕ απεκάλυψε και πάλι το πραγματικό του πρόσωπο. Ήταν η εποχή που είχε αποδυναμωθεί εντελώς ο λεγόμενος Δημοκρατικός Στρατός και θα έπρεπε να ενισχυθεί από τα γειτονικά κομμουνιστικά κράτη με νέους άνδρες. Στην 5η Ολομέλεια το Κόμμα αποφάσιζε τη διεύρυνση της ψευδοκυβερνήσεως των βουνών με υπουργούς σλαβομακεδόνες. Αντάρτες των Σκοπίων σχημάτισαν μονάδες στο «Δημοκρατικό Στρατό» ενώ συμπληρώθηκαν και από 2000 τσάμηδες (παλιούς βασανιστές του ηπειρωτικού λαού στη Κατοχή) που τότε υπηρετούσαν τον Χότζα. Έτσι το ΚΚΕ υπολόγιζε να απαλλαγεί ο Μακεδονικός λαός από τους Παυλομελάδες...

Οι Παυλομελάδες έσφιγγαν τη θηλιά...

Στο φύλλο του περιοδικού Πολιτικά θέματα της 1ης Μαρτίου 1999, σε σημείωμα μας είχαμε επισημάνει την κινητοποίηση των «δημοκρατικών πνευματικών δυνάμεων» για την παρουσίαση του βιβλίου - που εκδόθηκε τότε - της χήρας του άλλοτε διευθυντού του «Ριζοσπάστη» και αντιστράτηγου του λεγόμενου «Δημοκρατικού Στρατού» Κώστα Καραγιώργη - Γυφτοδήμου.

Είχαμε γράψει ότι η χήρα του Καραγιώργη έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται τη μνήμη του άνδρα της, που τελικά δολοφονήθηκε κατά μυστηριώδη τρόπο από τους ίδιους τους συντρόφους του, στα υπόγεια της Διεύθυνσης Κρατικής Ασφάλειας στο Βουκουρέστι.

Για τη δολοφονία αυτή - όπως συνήθως γίνεται - δεν υπάρχει καμία εξήγηση από το ΚΚΕ και τον Περισσό. Επειδή όμως με την έκδοση του βιβλίου και πάλι τα ιστορικά γεγονότα διαστρεβλώνονταν με τις απόψεις της «μιας αλήθειας» αναγκάστηκα να υπενθυμίσω σ' αυτούς που κάνουν προσπάθεια να παρουσιάσουν τον Καραγιώργη ως περίπου «εθνικό ήρωα» μερικές από τις «ανδραγαθίες» του «αντιστράτηγου», που βέβαια αποσιωπούνται στο σημερινό ιστορικό περιβάλλον. Στο αρχείο μου υπάρχει η εφημερίδα του «Δημοκρατικού Στρατού» «Προς τη Νίκη» της 28ης Μαρτίου 1949, στην οποία περιγράφονται λεπτομέρειες από το 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ (της σλαβομακεδονικής γνωστής οργάνωσης).

Εκεί, γράφει η εφημερίδα, παραβρέθηκαν περισσότεροι από 600 αντιπρόσωποι του «σλαβομακεδονικού λαού». Ο ίδιος ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης ήταν στο συνέδριο και μεταξύ άλλων και ο «αντιστράτηγος» Κώστας Καραγιώργης. Μέσα σε επευφημίες και συνθήματα για την ενιαία πάλη ΚΚΕ και ΝΟΦ ο Καραγιώργης πήρε το λόγο και είπε τα εξής χαρακτηριστικά: «Πόσοι είναι οι τόποι που βασανίστηκαν, στέναξαν τόσο κάτω από τόσους ζυγούς σκλαβιάς, όσο ο μακεδονίτικος λαός. Οι Τούρκοι Μπέηδες πιο παλιά, οι Σέρβοι κομιτατζήδες και οι

Έλληνες κομιτατζήδες - οπλαρχηγοί, Παυλομελάδες και Καπετάν Βαρδαίοι, Τσόντοι και Γαρέφηδες, του έσφιγγαν τη θηλιά στο λαιμό. Το Ίλιντεν του 1903 ήταν ένα μεγάλο επαναστατικό ξεκίνημα. Μεγάλοι και δοξασμένοι άνδρες του σλαβομακεδονικού λαού, ο Ντέλτσεφ, ο Πετρώφ, ο Σαντάσκυ, ο Πανίστα, ο Τσάουλεφ, ο Γκρούεφ και τόσοι άλλοι, έδωσαν το αίμα τους για τη μακεδόνικη λευτεριά».

«Το ΚΚΕ έχει υποχρέωση από την ίδια τη διεθνιστική του φύση, από την ίδια τη μαρξιστική - λενινιστική – σταλινική του κοσμοθεωρία, στάθηκε πιστό στον αγώνα του μακεδόνικου λαού και ολοκλήρωσε με την ιστορική του απόφαση της 5^ης Ολομέλειας, τη σωστή γραμμή του στο εθνικό ζήτημα. Ο σλαβομακεδόνικος λαός, με τον αγώνα του, με τις θυσίες του, με την ένοπλη συμβολή του στον μεγάλο απελευθερωτικό αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του ελληνικού λαού, έχει κερδίσει έμπραχτα το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και τη λεφτεριά του».

Με το κλείσιμο της ομιλίας το ο «αντιστράτηγος» Καραγιώργης, αφού εξηγούσε ότι «έχουμε παραμερίσει αποφασιστικά από τις γραμμές μας όλα τα δισταχτικά, λιπόψυχα, δειλά, οπορτουνιστικά στοιχεία (κάποιους δηλαδή που εξέφραζαν φόβους ότι η παράδοση της Μακεδονίας στους σλάβους θα ζημίωνε την απήχηση του ΚΚΕ στον ελληνικό λαό) και έχουμε εξασφαλίσει αποφασιστική, αλύγιστη, ανοιχτομάτα και φωτισμένη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία με επικεφαλής το δοκιμασμένο αρχηγό μας Νίκο Ζαχαριάδη», εξήγγειλε στα αλαλάζοντα από ενθουσιασμό πλήθη ότι «σε λίγο θα ανασχηματίσουμε και τη δημοκρατική μας κυβέρνηση και με τη συμμετοχή του ΝΟΦ και θα την κάνουμε αντιπροσωπευτική»!! (Στη νέα «κυβέρνηση» υπουργός Παιδείας και Υγιεινής ήταν ο Πέτρος Κόκκαλης, για τον οποίο αφιερώσαμε κεντρικό δρόμο των Αθηνών, δίπλα στην αμερικανική πρεσβεία!).

Το αλίευσα ΕΔΩ akritas-history-of-makedonia

ΣΧΟΛΙΟ Σσστ: Ευχαριστώ τον φίλο Δ.Τ. για την απόστολή του θέματος