Αγωγό Ανατολικής Μεσογείου θέλει η ΔΕΠΑ… Όχι Λευκωσίας!

Την εκπόνηση μελέτης σκοπιμότητας για την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου «Eastern Mediterranean Pipeline», που θα συνδέει την Κύπρο με την Ελλάδα, δρομολογεί η ΔΕΠΑ, όπως ανακοίνωσε το ελληνικό υπουργείο Ενέργειας, Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής προχθές.

” Η Εκδίκηση της Γεωγραφίας: η γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδος “

Ραφαήλ Καλυβιώτης*

Ο γεωενεργειακός άξονας Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας διότι η Ευρώπη διακατέχεται από ‘passive energy security’. Αυτό σημαίνει ότι ο μόνος τρόπος για να ανταπεξέλθει η τελευταία είναι μέσω εισαγωγής ενέργειας κατά 70% αφού δεν έχει βρεθεί κάποιος τρόπος να καινοτομήσει ούτως ώστε να είναι αυτάρκης, θεωρουμένη ως ο παγκοσμίως σημαντικότερος εισαγωγέας υδρογονανθράκων.

Η συγκυρία είναι όντως ευνοϊκή για την Ελλάδα, αφού πλέον η Ρωσσία καιρό τώρα έχει απαλλαγεί από την ‘δουλείαν του Ρίμλαντ’ και δεν έχει ανάγκη να χρησιμοποιήσει τα θερμά ύδατα της Μεσογείου. Επομένως η Τουρκία χάνει τον ανασχετικό της ρόλο που την καθιστούσε αναγκαία για τον αγγλοσαξωνικό πόλο.

Πού το πάει το Ισραήλ;

Μάριος Ευρυβιάδης
Για την Κύπρο οι αποφάσεις που θα πάρει σύντομα το Ισραήλ για το ζήτημα της χρήσης και διάθεσης του ενεργειακού του πλούτου, είναι ζωτικής σημασίας. Μπορεί οι σχετικές αποφάσεις της Ιερουσαλήμ να κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στη βιωσιμότητα ή μη , σίγουρα του κυπριακού κράτους, και  πιθανόν της κυπριακής κοινωνίας.
Είναι κρίσιμο λοιπόν να κατανοήσουμε το στρατηγικό πλαίσιο της λήψης αποφάσεων στο Ισραήλ και δη αποφάσεων που είναι ζωτικής στρατηγικής σημασίας  και άπτονται της ασφάλειας, δηλαδή της επιβίωσης του εβραϊκού κράτους σ΄ ένα γεωγραφικό χώρο μη φιλικό και εν πολλοίς εχθρικό για το εβραϊκό κράτος.
Βασική αρχή , πυλώνας και άξονας του Ισραηλινού κράτους είναι η αυτοβοήθεια. Πρέπει δηλαδή μόνο του, παντελώς μόνο του, να υπερασπιστεί την ελευθερία του, την εδαφική του ακεραιότητα και την το αυτεξούσιο των αποφάσεων/επιλογών του. Το Ισραήλ επεδίωξε και εξασφάλισε μία πραγματική στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ που σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στον πόλεμο του 1973, απεδείχθη ζωτική. Αλλά και τότε η μοίρα του Ισραήλ  ήταν στα δικά του χέρια και όχι στο έλεος της Ουάσινγκτον . Το Ισραήλ κατείχε δικλείδα στρατηγικής ασφάλειας. Αυτή ήταν και το ατομικό/πυρηνικό του οπλοστάσιο. Και είχε και ένα δόγμα για τη χρήση του οπλοστασίου αυτού. Ήταν το ‘’Δόγμα Σαμψών’’ . Κάποιοι το ονομάζουν και το ‘’Σύνδρομο Σαμψών’’ ή η ‘’Επιλογή Σαμψών’’.

Η μάχη των αγωγών στη Μέση Ανατολή

 Ερνέστ Σουλτάνοφ, Kommersant-Dengi

Μαίνεται ο ανταγωνισμός για τους ενεργειακούς πόρους με φόντο το συριακό πρόβλημα. Όλα δείχνουν ότι μεγάλα σχέδια μεταφοράς ενέργειας προς την Ευρώπη, κρίνονται στη Συρία.

 

Εικόνα του Αλεξέι Γιόρς

Η έκβαση του πολέμου στη Συρία μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου. Οι εμπλεκόμενες πλευρές στη σύγκρουση υποστηρίζονται από δύο ανταγωνιστικές δυνάμεις οι οποίες θέλουν να κατασκευάσουν νέους αγωγούς φυσικού αερίου προς την ΕΕ που θα διέρχεται μέσα από το συριακό έδαφος: Από το Ιράν και από το Κατάρ. Υπό αυτό το πρίσμα, οι συνέπειες για την Gazprom και για τα έσοδα του ρώσικου προϋπολογισμού, θα καθοριστούν σε μεγάλο βαθμό στις μάχες για το Χαλέπι και για τη Δαμασκό.

Κλείνει το μάτι στην Τουρκία η Κύπρος για το φυσικό αέριο

Καθόλου τυχαίες δεν φαίνεται να είναι οι δηλώσεις του Προέδρου Χριστόφια μετά την επίσκεψή του στην εξέδρα της «Noble», όπου αναφέρθηκε όχι μόνο σε συνεκμετάλλευση με τους Τουρκοκυπρίους, αλλά και με την Τουρκία.
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ
Μετέωρες οι συμφωνίες με το Ισραήλ, στα πλάνα ο αγωγός με την Άγκυρα

Η Πραξούλα δίδει υποσχέσεις στο Τελ Αβίβ, όμως η διαδικασία κολλά στα ρωσικά συμφέροντα και σε δεσμεύσεις του Προέδρου στις συνομιλίες.
Μετέωρες είναι οι συμφωνίες της Κύπρου με το Ισραήλ επί του θέματος της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου και των λοιπών συναφών συμφωνιών, όπως αυτές μπορούν να ενταχθούν σε έναν στρατηγικό σχεδιασμό. Η Κυβέρνηση κλείνει το μάτι στην Τουρκία και προτιμά σε βάθος χρόνου τη συνεργασία και συνεκμετάλλευση με την Άγκυρα, αφήνοντας στο περίμενε το Ισραήλ.

Οι δεσμεύσεις
Ειδικότερα, οι Ισραηλινοί εκτιμούν ότι, τόσο η συμφωνία της Κύπρου με την «Ντέλεκ» όσο και η υπόθεση του τερματικού για την υγροποίηση του φυσικού αερίου, βρίσκονται μετέωρες για δύο λόγους:
Πρώτο, λόγω των δεσμεύσεων της Κυβέρνησης προς τη Ρωσία μετά την παροχή δανείου ύψους 2,5 δισ. ευρώ. Οι Ρώσοι ουδόλως θα ήθελαν να δουν το Ισραήλ να μπαίνει στην ευρωπαϊκή αγορά, σπάζοντας τη μονοπωλιακή σχέση της Μόσχας .
Δεύτερο, υπάρχουν δεσμεύσεις του Προέδρου Χριστόφια προς τα Ηνωμένα Έθνη και τους Τουρκοκυπρίους να καθυστερήσει όσο το δυνατόν περισσότερο η εκμετάλλευση, για να διευκολυνθεί και η τουρκική πλευρά (σημειώνουμε ότι η Ντέλεκ έχει συμφωνία με τη Noble, στην περίπτωση του Ισραήλ, με ποσοστό της τάξης του 30%. Για να ισχύσει ανάλογη συμφωνία και στην περίπτωση της Κύπρου, χρειάζεται η άδεια της κυπριακής Κυβέρνησης).

Η συνεκμετάλλευση
Καθόλου τυχαίες δεν φαίνεται να είναι και οι δηλώσεις του Προέδρου Χριστόφια μετά την επίσκεψή του στην εξέδρα της «Noble». Ο Πρόεδρος αναφέρθηκε όχι μόνο σε συνεκμετάλλευση με τους Τουρκοκυπρίους, αλλά και με την Τουρκία. Πρόκειται για τη φόρμουλα του αγωγού από την Κύπρο προς την Τουρκία, ειδικά σε περίπτωση λύσης. Μια αντίληψη την οποία προωθεί επίσημα η Υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού Πραξούλα Αντωνιάδου και διατυπώνουν ανεπίσημα και παρασκηνιακά και άλλοι υπουργοί της Κυβέρνησης Χριστόφια στο εξωτερικό, για να δείξουν την καλή θέληση της Λευκωσίας. Σημειώνεται ότι οι Ισραηλινοί απορρίπτουν την επιλογή να μεταφέρουν αγωγό από το Λεβιάθαν ή το Ταμάρ στην Τουρκία, επειδή θεωρούν μια τέτοια κίνηση, όπως και στην περίπτωση μεταφοράς αγωγού στην Αίγυπτο, ως λανθασμένες. Διότι, όπως εκτιμούν, θα γίνουν εξαρτώμενοι μιας περιφερειακής δύναμης, όπως είναι η Τουρκία.

Οι επιλογές και το πλεονέκτημα
ΠΑΝΤΩΣ η Πραξούλα Αντωνιάδου διαβεβαιώνει τους Ισραηλινούς ότι μελετώνται οι προτάσεις τους, όμως, από την άλλη πλευρά, οι Ισραηλινοί διατυπώνουν επιφυλάξεις. Θεωρούν, βεβαίως, ότι επί του παρόντος δεν έχουν άλλη επιλογή, εκτός και αν: 1. Λύσουν το πρόβλημα της υγροποίησης με πλωτές μονάδες. Πρόκειται για επιλογή ιδιαιτέρως δαπανηρή. 2. Λύσουν το πρόβλημα χώρου και οικολογίας που έχουν οι ίδιοι στη χώρα τους. Το τρίτο και τέταρτο σενάριο είναι η αλλαγή της κατάστασης στην Αίγυπτο και την Τουρκία και η δημιουργία θετικότερων συνθηκών συνεργασίας με το Ισραήλ. Υπό αυτές, όμως, τις συνθήκες η Κύπρος θα χάσει το πλεονέκτημα, που διαθέτει σήμερα ως προς το Ισραήλ, προκειμένου να συνάψει μια στρατηγική συμμαχία σε ενεργειακό, οικονομικό, εμπορικό και ναυτιλιακό επίπεδο. Μια συμμαχία, που είναι πρόδηλο ότι θα λειτουργεί αντισταθμιστικά προς τους ηγεμονικούς σχεδιασμούς της Τουρκία και θα διατηρεί τις ισορροπίες στην περιοχή.
Πηγή

Το αλίευσα ΕΔΩ

Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη: «πράσινο φως» από τη Βουλγαρία.

Τη μελέτη για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, ενέκρινε το υπουργείο Περιβάλλοντος της Βουλγαρίας, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «The Sofia Echo».

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το δημοσίευμα, «αφού την επέστρεψαν τρείς φορές ζητώντας την αναθεώρηση των σημείων που αφορούν στις εναλλακτικές μεθόδους εκφόρτωσης του αργού πετρελαίου, οι εμπειρογνώμονες τελικά γνωμοδότησαν θετικά για τη μελέτη».

Η έγκριση της μελέτης, που υπεβλήθη από τη διεθνή εταιρεία σχεδιασμού και κατασκευής του έργου Trans-Balkan Pipeline, αποτελεί «θετική εξέλιξη» για την πορεία του έργου, ωστόσο επισημαίνεται ότι η τελική απόφαση δεν έχει ληφθεί ακόμα.

econews

Το αλίευσα ΕΔΩ

Πέφτει αυλαία για τον Nabucco-Στην Ε.Ε. πετάει την καυτή πατάτα των αγωγών η Τουρκία

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Νέα αρχιτεκτονική που ανατρέπει τα μέχρι στιγμής δεδομένα στη «μάχη» των αγωγών για την «κατάκτηση» του Νότιου Διαδρόμου διαμορφώνεται μετά τη διαφαινόμενη καθυστέρηση στην υλοποίηση του αγωγού φυσικού αερίου Nabucco και την πρόθεση της Ευρωπαϊκής Ενωσης να προωθήσει τον αγωγό Trans-Caspian Pipeline με την ένταξη στο όλο σύστημα και του Τουρκμενιστάν.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο ευρωπαϊκός αγωγός Nabucco, όπως έκανε χθες γνωστό η διαχειρίστρια αυστριακή εταιρεία OMV Gas GmbH, δεν θα είναι έτοιμος νωρίτερα από το 2018, αντί του 2017, όπως προέβλεπε ο αρχικός σχεδιασμός, για να τροφοδοτήσει με αζέρικο φυσικό αέριο την ευρωπαϊκή αγορά.

Διπλασιάστηκε το κόστος
Η εξέλιξη αυτή, σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης του Αζερμπαϊτζάν, ανοίγει το δρόμο στους άλλους τρεις αγωγούς, τον ITGI (Interconnector Turkey - Greece - Italy), τον ΤΑΡ (Trans Adriatic Pipeline) και τον South-East Europe Pipeline, τον οποίο προωθεί η ΒΡ, ενώ οι χθεσινές δηλώσεις του Ευρωπαίου επιτρόπου για την Ενέργεια, Γκίντερ Ετινγκερ, περί υψηλότερου κόστους κατασκευής του Nabucco (από τα 7,9 δισ. ευρώ εκτιμάται σήμερα στα 10-14 δισ. ευρώ) ερμηνεύονται ως έμμεσος τρόπος για να ανακοινωθεί η απόσυρσή του από την κούρσα για την «κατάκτηση» του Νότιου Διαδρόμου.
Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι «το πιο πολυδιαφημισμένο έργο, ο αγωγός που θα μετέφερε το φυσικό αέριο, μέσω Τουρκίας, από την Ασία στην Ευρώπη, αποσύρεται από τον αγώνα για το κοίτασμα Shah Deniz του Αζερμπαϊτζάν».

Παράλληλα, επισημαίνεται ότι λόγω της εξέλιξης αυτής ο Nabucco έχασε και το συγκριτικό πλεονέκτημα που θα μπορούσε να έχει έναντι του ανταγωνιστικού ρωσικού αγωγού South Stream.
Από την πλευρά της όμως η Ευρωπαϊκή Ενωση φαίνεται να προωθεί τον υποθαλάσσιο αγωγό Trans-Caspian Pipeline, ο οποίος, εφ' όσον επιλυθούν μια σειρά ζητημάτων -κυρίως πολιτικής φύσεως εκκρεμότητες- θα επιτρέψει τη μεταφορά έως και 30 δισ. κυβικών μέτρων τουρκμένικου αερίου στην Ευρώπη μέσω του Αζερμπαϊτζάν, της Γεωργίας και των υφιστάμενων ευρωπαϊκών δικτύων. *
http://www.enet.gr/?i=news.el.oikonomia&id=318277

Στην Ε.Ε. πετάει την καυτή πατάτα των αγωγών η Τουρκία

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Στο ρόλο του διαιτητή φαίνεται πως θα δοκιμαστεί το προσεχές διάστημα η Ευρωπαϊκή Ενωση, καθώς Τουρκία και Αζερμπαϊτζάν αδυνατούν να καταλήξουν σε συμφωνία για την τιμή διέλευσης του φυσικού αερίου.

Προκειμένου να βγουν από αυτό το αδιέξοδο, Αγκυρα και Μπακού κοιτάζουν να προσεγγίσουν, η κάθε πλευρά με τον τρόπο της, την Ευρώπη, η οποία αφενός πασχίζει να αποδεσμευτεί από το ρωσικό φυσικό αέριο και αφετέρου «παλεύει» να επισπεύσει τις διαδικασίες για την υλοποίηση του «Νότιου Διαδρόμου».

Η υπογραφή της δεσμευτικής σύμβασης όμως ανάμεσα στην Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν αποτελεί προϋπόθεση για την προώθηση των αγωγών Nabucco, ITGI και ΤΑΡ.

Στο πλαίσιο της πρώτης φάσης ανάπτυξης του πολύτιμου αζέρικου κοιτάσματος Shah Deniz, Αγκυρα και Μπακού είχαν συμφωνήσει τον Μάρτιο του 2001 το Αζερμπαϊτζάν να πωλεί 6,6 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου το χρόνο στην Τουρκία έναντι 120 δολαρίων ανά 1.000 κυβικά μέτρα.

Σήμερα, η τιμή αυτή προκύπτει πως είναι πολύ χαμηλή και μη συμφέρουσα, σε σχέση και με την τιμή πώλησης τουλάχιστον του ρωσικού φυσικού αερίου στις ευρωπαϊκές χώρες. Για το λόγο αυτό το Αζερμπαϊτζάν, σε ό,τι αφορά τη δεύτερη φάση ανάπτυξης του εν λόγω κοιτάσματος, με την παραγωγή του οποίου θα «γεμίσει» ο αγωγός που θα τροφοδοτήσει την Ευρώπη, ζητάει την επαναδιαπραγμάτευση της τιμής πώλησης και διέλευσης από την Τουρκία.

Εναλλακτικές λύσεις
Το Αζερμπαϊτζάν όμως όσο «δυσκολεύεται» στην περίπτωση της Τουρκίας τόσο αναζητεί εναλλακτικούς δρόμους για τη διοχέτευση του φυσικού του αερίου στις αγορές της Δύσης.
Και πράγματι ούτε οι υποψήφιοι αγοραστές λείπουν ούτε οι τρόποι εξαγωγής -μάλιστα ως εναλλακτική λύση της Τουρκίας προτείνεται η Βουλγαρία-, καθώς διαφορετικές κοινοπραξίες ενδιαφέρονται να αναλάβουν το έργο αυτό.

Την κατάσταση δυσχεραίνει η πρόσφατη «προσέγγιση» Τουρκίας-Αρμενίας, παρά τις κατ' επανάληψη διαβεβαιώσεις της Αγκυρας ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε στις διμερείς σχέσεις με το Αζερμπαϊτζάν.

Από την αρχή, τον περασμένο Απρίλιο, όταν οι δύο αιώνιοι εχθροί φάνηκε πως μπορεί και να τα «βρουν», ο Αζέρος πρόεδρος, Ιλχαμ Αλίεφ, μετέβη στη Μόσχα όπου συναντήθηκε με τον Ρώσο ομόλογό του, αντί να συμμετάσχει σε μία κρίσιμη, όπως χαρακτηρίστηκε, «ενεργειακή» σύνοδο στη Σόφια, αντικείμενο της οποίας υπήρξε το μέλλον του αγωγού Nabucco.

Ζητάει υποχωρήσεις
Στο μεταξύ, η Τουρκία από την πλευρά της επικαλείται τη σημαίνουσα από γεωστρατηγική άποψη θέση της, ανάμεσα στην Κασπία Θάλασσα και τη νοτιοανατολική Ευρώπη και περιμένει, όπως σημειώνεται, να αναγνωριστεί ο ρόλος της και στο πλαίσιο αυτό να γίνουν από την κάθε πλευρά οι ανάλογες υποχωρήσεις.

Αν και με κάθε ευκαιρία επισημαίνεται ότι χάρη σε αυτήν θα «καταργηθεί» η Ρωσία, η ίδια έχει φροντίσει, έστω και με πισωγυρίσματα, να μην κλείσει την πόρτα στη Μόσχα.

Επέτρεψε την κατασκευή του ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου South Stream -ο οποίος ανταγωνίζεται τους υπόλοιπους τρεις «ευρωπαϊκούς»- υπό τη Μαύρη Θάλασσα, εντός της ΑΟΖ της.

Σχεδιάζει την επέκταση του δεύτερου ρωσικού αγωγού Blue Stream, ο οποίος θα διατρέξει το έδαφός της, την ίδια ώρα που η Ρωσία σκοπεύει να συμμετάσχει στην κοινοπραξία του πετρελαιαγωγού Σαμψούντα-Τζεϊχάν, που ενώνει τη Μαύρη Θάλασσα με τη Μεσόγειο.

Σε κάθε περίπτωση, και οι δύο πλευρές στρέφονται στην Ευρωπαϊκή Ενωση για να δώσει την τελική λύση.

Το μεν Αζερμπαϊτζάν προτάσσει ότι η στάση της Τουρκίας πρόκειται να «τινάξει» στον αέρα όλο το οικοδόμημα των αγωγών, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η Ε.Ε. κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο τον «Νότιο Διάδρομο» αλλά και το ίδιο το Αζερμπαϊτζάν ως πηγή τροφοδοσίας.

Και αυτό διότι η Ρωσία έχει επανειλημμένως το τελευταίο διάστημα εκφράσει την επιθυμία να αγοράσει το σύνολο της παραγωγής του Αζερμπαϊτζάν, ενώ έντονο ενδιαφέρον έχει εκδηλωθεί και εξ ανατολάς, από τις αναδυόμενες ασιατικές οικονομίες.

Η δε Τουρκία, παίζοντας το χαρτί της πολιτικής διαπραγμάτευσης με το Αζερμπαϊτζάν, αφήνει την Ευρώπη στην προκειμένη περίπτωση να βγάλει το φίδι από την τρύπα.
http://www.enet.gr/?i=news.el.oikonomia&id=318278

Το αλίευσα ΕΔΩ infognomonpolitics

Βάζουν πόδι στην Θράκη οι μνηστήρες, ενώ η Αθήνα είναι απολύτως απούσα

Με στόχο τον έλεγχο των Ενεργειακών και Εμπορικών διόδων

• Τι κρύβει η εξαγορά επιχειρήσεων και η κατασκευή Σταθμού Υγροποιημένου Αερίου στην Αλεξανδρούπολη.
• Γιατί θέλει η Γερμανία το ενιαίο φορολογικό καθεστώς (TAX FREE ZONE) στην Θράκη;
• Μόνο τυχαία δεν είναι η αγορά σπιτιού, από τον Γερμανό τραπεζίτη Γιόζεφ Άκερμαν στην Σαμοθράκη.

Βάζουν πόδι” στη Θράκη Ρώσοι και Γερμανοί, ενώ, έπειτα από καιρό, «αναθερμαίνεται» το ενδιαφέρον για την κατασκευή του Νότιου Διαδρόμου Φυσικού Αερίου, στον οποίο δείχνουν διάθεση να εμπλακούν και οι Γάλλοι!
Η κινητικότητα που παρατηρείται στα σύνορά μας το τελευταίο διάστημα και η ξαφνική ενεργοποίηση του ρωσο-γερμανικού άξονα, ο οποίος λειτουργεί ήδη στον ευρωπαϊκό Βορρά με τον αγωγό φυσικού αερίου NORD, οδηγεί διπλωματικούς παρατηρητές στη σκέψη πως όλη η διαπραγμάτευση για τη διάσωση της Ελλάδας δεν συνιστά απλώς ένα οικονομικό ζήτημα, αλλά ένα ευρύτερο γεωπολιτικό παιχνίδι.
Παιχνίδι με «δούναι και λαβείν», στο οποίο θα παρέμβουν, την υστάτη ώρα, οι δυνάμεις που ενδιαφέρονται να εκμεταλλευτούν την υψηλή στρατηγική αξία της πατρίδας μας στον παγκόσμιο εμπορικό και ενεργειακό χάρτη.
Τις τελευταίες εβδομάδες, με ενθάρρυνση της ρωσικής κυβέρνησης, εκδηλώνεται στο παρασκήνιο ενδιαφέρον για τη διάσωση και εξαγορά μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων της Μακεδονίας και της Θράκης, που την εποχή αυτή αντιμετωπίζουν μεγάλα ταμειακά προβλήματα.
Μια ματιά στην πορεία των ελληνικών εξαγωγών τον τελευταίο χρόνο δείχνει ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις έχουν αυξήσει εντυπωσιακά τον όγκο των εξαγωγών τους προς τη γειτονική Τουρκία, η οποία έχει καταστεί ο πρώτος πελάτης τους, με αγορές ύψους 1,1 δις ευρώ.
Και ο ίδιος ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης, Αλί Μπαμπατζάν, στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Κομοτηνή, επέμεινε στην ενίσχυση της ελληνοτουρκικής οικονομικής συνεργασίας.
Το γιατί είναι απλό: Οι Τούρκοι θέλουν να ενισχύσουν την παρουσία τους σε αυτό το ευαίσθητο κομμάτι της ελληνικής επικράτειας, βάζοντας θηλιά στο λαιμό των Ελλήνων επιχειρηματιών, που σε καιρούς ύφεσης θα εξαρτούν την επιβίωση της επιχείρησής τους από τον όγκο των εξαγωγών προς τη γείτονα.
Με μια τέτοια πολιτική, είναι θέμα χρόνου η αθόρυβη άλωση της ελληνικής οικονομίας από τουρκικά συμφέροντα.

Επενδύσεις
Η εξαγορά ελληνικών επιχειρήσεων και η μαζική αγορά ακινήτων από Ρώσους μεγιστάνες στη Χαλκιδική, που αποτελεί μία από τις εκδοχές της ρωσικής βοήθειας προς την Ελλάδα, αυτό το ενδεχόμενο επιχειρεί να αποτρέψει.
Προηγήθηκε, μέσα στο καλοκαίρι, μια σημαντική εξέλιξη: Η έγκριση μεγάλης επένδυσης του γνωστού για τις καλές σχέσεις του με τη Ρωσία επιχειρηματία Δημήτρη Κοπελούζου στην Αλεξανδρούπολη.
Πιο συγκεκριμένα, στις 26 Ιουλίου 2011 κι ενώ η Ελλάδα ήταν απασχολημένη με τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής, εγκρίθηκε από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας η αίτηση του επιχειρηματία για την κατασκευή πλωτού σταθμού αποθήκευσης φυσικού αερίου στην Αλεξανδρούπολη, με αποθηκευτική ικανότητα 135.000-145.000 κυβικών μέτρων και με δυνατότητα διακίνησης 500.000 κυβικών μέτρων φυσικού αερίου ημερησίως.
Ο τερματικός αυτός σταθμός LNG θα κατασκευαστεί στις εκβολές του ποταμού Έβρου, στην περιοχή Αμφιτρίτη, από την εταιρεία GAS TRADE A.E.
H λειτουργία του σταθμού αυτού «θερμαίνει» ξανά τα σενάρια για το Νότιο Διάδρομο, καθώς είχαμε και μία ακόμη ενδιαφέρουσα εξέλιξη:
Η γαλλική εταιρεία EDF δείχνει πως είναι έτοιμη να αποκτήσει τον έλεγχο της ιταλικής ΕΝΙ, η οποία, βάσει του αρχικού σχεδίου, θα μετέφερε το αέριο του Νότιου Διαδρόμου στην Ευρώπη. (Σε περίπτωση που η Ελλάδα δεν δεχτεί τη διέλευση του αγωγού από το έδαφός της, οι Ρώσοι θα χαράξουν τη διαδρομή μέσω Βουλγαρίας - Σκοπίων.)
Δεν θα ήταν υπερβολή να μιλήσει, λοιπόν, κανείς για ρωσο-γερμανο-γαλλικό άξονα εκμετάλλευσης της ενέργειας στο Βορρά και αμερικανο-ισραηλινό στο Νότο (εξόρυξης πετρελαίων).
Πριν από τους Ρώσους και τους Γάλλους, βεβαίως, έχουν σπεύσει στην περιοχή της Θράκης οι Γερμανοί, οι οποίοι από πέρσι, με το συνέδριο που οργάνωσε ο επικεφαλής της Deutsche Bank Γιόζεφ Άκερμαν, έχουν δείξει το ενδιαφέρον τους.
Η επιλογή του Γερμανού τραπεζίτη να αγοράσει σπίτι στη Σαμοθράκη μόνο τυχαία δεν είναι και δεν προέκυψε, βεβαίως, για λόγους αβροφροσύνης ή συμβολισμού.
Ούτε το πιεστικό αίτημα του Γερμανού υπουργού Οικονομικών να καταστεί η περιοχή της Θράκης –που διαθέτει οργανωμένη βιομηχανική περιοχή– ζώνη με ειδικό φορολογικό καθεστώς.
Τα πλεονεκτήματα για τη γερμανική βιομηχανία από μια τέτοια εξέλιξη θα είναι πολλά...
Θα μπορεί να κατασκευάζει προϊόντα με φθηνό λειτουργικό κόστος –μισθοί - φορολογία– και, λόγω της γεωγραφικής θέσης των εργοστασίων, θα μπορεί να τα διακινεί γρήγορα προς τις αγορές της Ασίας και της Κίνας προς τις οποίες έχουν κάνει στροφή οι γερμανικές εξαγωγές.
Τούτων δοθέντων, η Εγνατία Οδός, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και η ευρύτερη περιοχή της Θράκης θα αποκτήσουν μεγάλη στρατηγική σημασία, σε σημείο που να θωρακιστούν τα ελληνικά σύνορα αποτελεσματικά.
Οι εξελίξεις αυτές είναι, ασφαλώς, σε γνώση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου και της οικογένειάς του, που κάνουν αυτή την εποχή «τρελό» παρασκηνιακό άνοιγμα προς τους Γερμανούς.
Το γεγονός ότι, δύο ημέρες πριν από την επικύρωση της απόφασης της Συνόδου Κορυφής από το γερμανικό Κοινοβούλιο, ο πρωθυπουργός μετέβη στο Βερολίνο για να μιλήσει σε επιχειρηματίες - χρηματοδότες των κομμάτων, και μάλιστα σε συνέδριο του Συνδέσμου Γερμανικών Βιομηχανιών, κάτι λέει.
Κι αν δεν λέει αυτό, κρατήστε μία ακόμη πληροφορία:
Το τελευταίο διάστημα έχει ταξιδέψει ινκόγκνιτο στη Γερμανία αρκετές φορές και ο αδελφός του Νίκος, ο οποίος, με «όχημα» την οργάνωση Invest Greece, προσπαθεί να ανοίξει διαύλους με την εχθρική, μέχρι πρότινος, προς την Ελλάδα επιχειρηματική γερμανική κοινότητα.
Όλα δείχνουν ότι οδεύουμε προς μια... ελληνική Γιάλτα και πως η πατρίδα μας θα χωριστεί σε δύο ζώνες επιρροής:
Στη βόρεια (φυσικό αέριο) και στη νότια (πετρέλαιο), με τους αντίστοιχους επικεφαλής...ΠηγήΤο αλίευσα ΕΔΩ ΕΔΩ