Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Καραμπελιάς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Καραμπελιάς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 25 Μαρτίου 2013
Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2011
Συνωστισμένες στο Ζάλογγο.
του Γιώργου Καραμπελιά
Τις τελευταίες δεκαετίες, η αποσύνθεση των εθνικών ταυτοτήτων, κατέστη ο κυρίαρχος στόχος της δυτικής ιστορικής και κοινωνιολογικής σκέψης, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στα έθνη της περιφέρειας. Ένας λόγος «αντιεθνικιστικός», ενίοτε και «ταξικός», απεδείχθη ο πλέον πρόσφορος για να αποδώσει την τρέχουσα παγκοσμιοποιητική/αυτοκρατορική ιδεολογία και ορισμένοι αριστεροί διανοούμενοι μεταβλήθηκαν στο σκεύος εκλογής αυτού του ιδεολογικού εγχειρήματος.
Στον βαθμό που αναπτυσσόταν και εδραιωνόταν αυτή η «νέα ιστορία», θα έπρεπε αναπόφευκτα να αναμετρηθεί και με το αγωνιστικό/ανταγωνιστικό στοιχείο των προεπαναστατικών και επαναστατικών χρόνων. Θα έπρεπε να «απομυθοποιηθεί» το κρυφό σχολειό, η 25η Μαρτίου, η κατάληψη της Τριπολιτσάς, τα Ορλωφικά, εν τέλει η ίδια η «κλεφτουριά».
Ιδιαίτερα, θα έπρεπε να αποσιωπηθούν ή να υποβαθμιστούν τα επαναστατικά γεγονότα τα οποία προηγούνται της Επανάστασης του ’21. Διότι αυτά ακριβώς καταδεικνύουν πως η αφετηρία της παλιγγενεσίας δεν ήταν αποκλειστικώς οι λόγιοι, που προσέλαβαν τις ιδέες της γαλλικής Επανάστασης και τις διοχέτευσαν σε μια, λίγο πολύ, αδιαφοροποίητη εθνικά μάζα. Οι λόγιοι αποτελούσαν μία και μόνο συνιστώσα ενός εθνικού κινήματος. Μια άλλη, αποφασιστικής σημασίας, συνιστώσα υπήρξαν οι ένοπλες συσσωματώσεις των Ελλήνων, που συγκρούονται με τους Τούρκους, αδιάκοπα, από τον Κροκόνδειλο Κλαδά, τον 15ο αι., έως τους Σουλιώτες, τους Χειμαριώτες, την κλεφτουριά και τα ένοπλα σώματα των Επτανήσων και των παραδουνάβιων Ηγεμονιών.
Στα πλαίσια λοιπόν της «αποδόμησης των εθνικών μύθων», προνομιακή θέση κατέχει προφανώς και η κατάρριψη του «μύθου» των Σουλιωτών, μιας από τις ισχυρότερες καταγωγικές αφηγήσεις του νεώτερου ελληνισμού. Και πράγματι, οι Σουλιώτες καταλαμβάνουν κεντρικό ρόλο στη νεώτερη ελληνική ιστορική συνείδηση, εξ αιτίας του μακρόχρονου και ανυποχώρητου αγώνα τους, επί δύο αιώνες, ενάντια στους Τούρκους και της –αποφασιστικής σημασίας– συμμετοχής τους στην Επανάσταση.
Αυτό το εγχείρημα εκφράζεται κυρίως μέσω της αποσιώπησης – χαρακτηριστικά, στο ιστορικό ντοκιμαντέρ του Σκάι για την Τουρκοκρατία, στις αρχές του 2011, εκθειάζεται ο Αλή πασάς και αποσιωπούνται ολοκληρωτικά οι Σουλιώτες. Τέλος, επιχειρείται και ένα βήμα πιο πέρα, δηλαδή η ανοικτή αμφισβήτηση του «εθνικού μύθου» του Σουλίου και των Σουλιωτών.
Η εθνοαποδομητική ιστορική σχολή θα πρέπει να καταδείξει, έστω και διά της χειραγώγησης/αποσιώπησης, ή, αν χρειαστεί, και του βιασμού των ιστορικών στοιχείων, πως οι Σουλιώτες δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια συνένωση από μάλλον πρωτόγονες φάρες, αλβανικής καταγωγής και γλώσσας, οι οποίες δεν διέθεταν κάποια εθνική ή έστω πρωτοεθνική συνείδηση, αλλά μόνο μια χριστιανική ταυτότητα, ανταγωνιστική προς τη μουσουλμανική του Αλή Τεπελενλή και των Τουρκαλβανών του. Αν το επιτύχει, τότε θα έχει προσθέσει ένα ακόμα λιθαράκι στο βασικό ιδεολογικό της πρόταγμα: η εθνική συνείδηση είναι απούσα από τους Έλληνες πριν από την Επανάσταση του ’21 και, επομένως, το ελληνικό έθνος διαμορφώνεται κυρίως, μέσω του κράτους. Οι Σουλιώτες «δεν είναι» Έλληνες, αλλά «εξελληνίζονται» επιγενέστερα, πολύ μετά τη σύγκρουσή τους με τον Αλή. :
Την ίδια εποχή, εξελληνισμός και ενσωμάτωση στην υπόθεση της Ελληνικής Επανάστασης, τους πολιτικο-στρατιωτικούς στόχους και το εθνικό της όραμα, αποτελούν τις δύο όψεις της νέας πραγματικότητας, στην οποία εντάσσονται οι Σουλιώτες[1].
Επειδή το Κούγκι, ο Σαμουήλ, οι Τζαβελαίοι, το Ζάλογγο, η Δέσπω και ο πύργος του Δημουλά, αποτελούν λέξεις/σημαίνοντα, που στο υποσυνείδητο των Ελλήνων ταυτίζονται με την αγωνιστική διάσταση, όχι μόνο του Σουλίου, αλλά της νεώτερης ελληνικής ταυτότητας γενικά, θα πρέπει, εν τέλει, να πλήξουμε την αληθοφάνεια των γεγονότων και τον ηρωικό χαρακτήρα ατόμων και πράξεων. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αμφισβητηθεί, χωρίς μάλιστα καμία ιστορική αντένδειξη, και ο χορός του θανάτου του Ζαλόγγου, δηλαδή μια πράξη συνδεδεμένη με το βαθύτερο συναισθηματικό και ψυχολογικό υπόστρωμα των νεώτερων Ελλήνων, από το νηπιαγωγείο έως τα γερατειά.
Το Ζάλογγο καθίσταται, έτσι, μαζί με το «κρυφό σχολειό», προνομιακός στόχος του εθνο-αποδομητικού εγχειρήματος, όπως καταδεικνύεται και από σχετικό κείμενο του Αλέξη Πολίτη για τον χορό του Ζαλόγγου – ανακοίνωσή του σε συνέδριο, με τον εύγλωττο τίτλο, «Μύθοι και ιδεολογήματα στη σύγχρονη Ελλάδα», που πραγματοποιήθηκε στις 23-24 Νοεμβρίου 2005, στη Σχολή Μωραΐτη. Ο Α. Πολίτης, γράφει
Ο Χορός του Ζαλόγγου αποτελεί, μαζί με τις μυθοποιημένες εκδοχές των κλεφταρματολών και των αλλεπάλληλων εξεγέρσεων κατά των Οθωμανών, το συμπληρωματικό ταίρι του Κρυφού σχολειού: παιδεία και ανδρεία συνιστούν τα αγκωνάρια κάθε ιδεολογήματος για την εξαιρετική ελληνική φυλή[2].
Ο στόχος έχει τεθεί: αφού έχει πλέον ευρύτατα απονομιμοποιηθεί το «Κρυφό Σχολειό» –δηλαδή, οι αγώνες για την παιδεία και η σχετική συμβολή της Ορθοδοξίας, στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας–, θα πρέπει το έργο να ολοκληρωθεί με την απονομιμοποίηση της κλεφτουριάς. Και τι πιο συμβολικό από το Σούλι και τον χορό του Ζαλόγγου;
Ας προσέξουμε όμως. Αν το Κρυφό σχολειό αποτελεί μια κατασκευή εκ του μηδενός, ο πυρήνας των γεγονότων του Ζαλόγγου υπήρξε. Βέβαια οι υπερασπιστές κι οι προδότες του Σουλίου, όπως κι οι γυναίκες που αυτοκτόνησαν, δεν είχαν –εκείνα ακόμα τα χρόνια, 1803– ενταχθεί ολοκληρωτικά στην εθνική ομάδα των Ελλήνων· Αρβανίτες ήταν, δηλαδή Αλβανοί – αυτό είναι όμως άλλο ζήτημα. Ως προς το ίδιο το γεγονός, η μυθοποίηση βρίσκεται μονάχα στην εξιδανίκευση, στο χορό αυτό άλλωστε είναι το διαφορετικό και το εξαιρετικό, επειδή αυτοκτονίες απελπισμένων, ακόμα και ομαδικές, δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο στην ανθρώπινη ιστορία[3].
Στο Σούλι, λοιπόν, συνωστίζονταν οι «υπερασπιστές» του, οι «προδότες» καθώς και οι «γυναίκες που αυτοκτόνησαν», κάτι, που όπως δηλώνει ο συγγραφέας, δεν συνιστά αφ’ εαυτού τίποτε το εξαιρετικό. Αποσιωπά, βέβαια, τα μωρά και τα παιδιά που έριξαν οι Σουλιώτισσες στο βάραθρο, «για να μη γίνουν σκλάβοι στα χέρια των εχθρών τους», όπως αναφέρει ο Χόλλαντ! Άλλωστε –έσχατο επιχείρημα– οι Σουλιώτες δεν ήταν… καν Έλληνες! Αξιοπρόσεχτη και η τεχνική της στρέβλωσης. Η απόφανση ξεκινά με μια ήπια σχετικώς διατύπωση: «δεν είχαν ενταχθεί ολοκληρωτικά στην εθνική ομάδα των Ελλήνων», για να καταλήξει «Αρβανίτες ήταν, δηλαδή Αλβανοί»!
Όσο για την Ψιμούλη, στην ίδια κατεύθυνση, αμφισβητεί ακόμα και το ίδιο το γεγονός της αυτοχειρίας.
Έτσι στρατεύματα του Αλή επιτίθενται αιφνιδιαστικά στους Σουλιώτες που έχουν καταφύγει στο Ζάλογγο. [ ] Στη διάρκεια της διεξαγόμενης σε στενωπούς και μονοπάτια του όρους, μάχης, μέρος των γυναικοπαίδων κατακρημνίστηκε είτε απωθούμενο στην άκρη του γκρεμού από τους οπισθοχωρούντες μαχητές είτε με απόφαση των γυναικών να προτιμήσουν γι’ αυτές και τα παιδιά τους τον εκούσιο θάνατο παρά μια οδυνηρή αιματοχυσία και αιχμαλωσία. [4].
Ίσως, εν τέλει, εδώ να βρίσκεται η αφετηρία του φάσματος του «συνωστισμού», που κατατρύχει τους Έλληνες αποδομητές, συνωστισμένοι στη Σμύρνη…, συνωστισμένες στο Ζάλογγο.
* Απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο του συγγραφέα [Γιώργος Καραμπελιάς, Συνωστισμένες στο Ζάλογγο. Οι Σουλιώτες, ο Αλή πασάς και η αποδόμηση της ιστορίας, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2011]
[1] Βάσω Ψιμούλη, Σούλι και Σουλιώτες, Εστία, Αθήνα 2006, σ. 471.
[2] Αλέξης Πολίτης , «Ο “χορός του Ζαλόγγου”. Πληροφοριακοί πομποί, πομποί αναμετάδοσης, δέκτες πρόσληψης», στο Μύθοι και ιδεολογήματα στη σύγχρονη Ελλάδα, ΕΣΝΠΓΠ–ΣΜ, Αθήνα 2007, σσ. 267-298. σ. 282.
[3] Α. Πολίτης, «Ο “χορός του Ζαλόγγου”…», ό.π., σ. 282.
[4] Β. Ψιμούλη, Σούλι…, ό.π., σσ. 439-440.
Το αλίευσα ΕΔΩ
Labels:
Γιώργος Καραμπελιάς,
ιστορικά
Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011
Μετά τον Φράγκο, ο Τούρκος…
Γιώργος Καραμπελιάς
Αυτός ο τόπος, εδώ και εννιακόσια
χρόνια τουλάχιστον, βιώνει την ίδια μοίρα, βλέπει το ίδιο σενάριο να
εκτυλίσσεται. Ο Τούρκος μας υποχρεώνει σε υποταγή στον Φράγκο, ο Φράγκος
μας εξαθλιώνει οικονομικά, μας υποτάσσει πνευματικά και πολιτιστικά και
έρχεται στη συνέχεια και πάλι ο Τούρκος να ολοκληρώσει τον ίδιο
θανάσιμο και καταθλιπτικό κύκλο. Το 1071 οι Τούρκοι θα εισβάλουν στη
Μικρά Ασία και με τη μάχη του Ματζικέρτ θα αποσπάσουν το μεγαλύτερο
μέρος της από το βυζαντινό κράτος –και η καταστροφή θα ολοκληρωθεί με τη
μάχη του Μυριοκεφάλου το 1176. Την ίδια χρονολογία, το 1071, οι
Νορμανδοί θα καταλάβουν τη Νότια Ιταλία και τη Σικελία, και το 1081 το
Βυζάντιο θα παραχωρήσει στη Βενετία, και σύντομα και στις υπόλοιπες
ιταλικές πόλεις, εμπορικά προνόμια που μέσα σε εκατό χρόνια μετέβαλαν το
Βυζάντιο σε ιταλική ημιαποικία. Όταν το 1182 θα ξεσηκωθούν οι κάτοικοι
της Κωνσταντινούπολης και θα φθάσουν μέχρι και σε σφαγές των Φράγκων, οι
Βενετσιάνοι θα οργανώσουν την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, το 1204,
και τον διαμελισμό της Αυτοκρατορίας σε όλα τα φραγκικά «έθνη», Γάλλους,
Γερμανούς, Ιταλούς, Εγγλέζους, Βέλγους κ.λπ.. Έτσι το Βυζάντιο θα
αποδυναμωθεί θανάσιμα και παρά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης το
1261, δεν θα μπορέσει ποτέ να ξαναπάρει τα πάνω του. Οι Τούρκοι θα
καταλάβουν τη Μικρά Ασία και το 1354 θα περάσουν στην Ευρώπη. Οι
Βαλκάνιοι, Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι θα βγάζουν τα μάτια τους μεταξύ
τους και οι Δυτικοί θα αφυπνιστούν πολύ αργά για να μπορούν να
αντιδράσουν έναντι της Τουρκίας. Έτσι οι Οθωμανοί θα καταλάβουν τη
Βαλκανική επί πέντε αιώνες.
Και όμως, και
στη διάρκεια αυτής της κατοχής, το ίδιο σενάριο θα παίζεται και πάλι.
Όταν μετά το 1700 οι Έλληνες θα ξαναρχίσουν να δυναμώνουν οικονομικά, με
το εμπόριο και τη ναυτιλία, πνευματικά, με τον φωτισμό του γένους, και
στρατιωτικά, με το δυνάμωμα της κλεφτουριάς, ενώ η παρακμή της Τουρκίας
θα αρχίσει να επιταχύνεται, οι Φράγκοι θα κάνουν ό,τι μπορούν για να
εμποδίσουν τους Έλληνες να αναστήσουν το κράτος τους, που φοβούνταν πως
θα αποτελέσει έναν ανταγωνιστή τους στην Ανατολική Μεσόγειο.
Μια
στιγμή και μόνο θα αλλάξουν πολιτική, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο,
όταν θα είναι διαιρεμένοι μεταξύ Αγγλογάλλων και Γερμανών και οι πρώτοι
θα προσπαθήσουν να διαμελίσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία για να πάρουν
τα αραβικά πετρέλαια. Ωστόσο αμέσως μετά, από το 1920 και εξής, θα
επανέλθουν στην παλιά στρατηγική: Να εμποδίσουν τη Ρωσία, να στηρίξουν
την Τουρκία και να συρρικνώσουν την Ελλάδα σε ένα κρατίδιο-πελάτη τους
στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Και αυτή την τακτική θα την κρατάνε απαρέκκλιτα μέχρι σήμερα, που ένας νέος κύκλος μοιάζει να διαγράφεται.
Μετά
τις επιθετικές κινήσεις των Τούρκων, με την κατάληψη της Βόρειας Κύπρου
το 1974 και τις διεκδικήσεις στο Αιγαίο, η Ελλάδα θα περάσει υπό την
σκέπη των Φράγκων για να «προστατευτεί» από τους Τούρκους. Έτσι θα
προσχωρήσει στην ΕΟΚ / Ευρωπαϊκή Ένωση / Ευρωζώνη, και θα μεταβληθεί σε
ένα παράσιτο που κατανάλωνε ιταλικά ρούχα, γερμανικά αυτοκίνητα και
υποβρύχια, γαλλικά αρώματα και Μιράζ, χάνοντας κάθε οικονομική
αυτοδυναμία. Και όταν ήρθε η στιγμή της οικονομικής κρίσης, όταν το
παράσιτο δεν μπορεί πια να καταναλώνει, οι Φράγκοι δείχνουν όλη την
αγάπη τους για την Ελλάδα.
Έχει ολοκληρωθεί ή τείνει να
ολοκληρωθεί μία φάση του κύκλου. Και επιταχύνεται η συνέχεια. Η
νεοθωμανική Τουρκία καραδοκεί. Και αν ορισμένοι κύκλοι στη Δύση αρχίζουν
να ανησυχούν, είναι ήδη αργά. Η Τουρκία επιθυμεί να ολοκληρώσει την
απομάκρυνση της Κύπρου από την Ελλάδα ως πρώτο νέο μεγάλο βήμα της. Με
την ευκαιρία της πρόσφατης κρίσης γύρω από τις έρευνες και την ΑΟΖ, η
Τουρκία παρεμβαίνει ανοικτά απειλώντας, ενώ η Ελλάδα κρύβεται, έχοντας
εγκαταλείψει με την συνέργεια των μειοδοτικών κυβερνήσεων των δύο χωρών
ακόμα και τις τυπικές υποχρεώσεις της ως εγγυήτριας δύναμης της Κύπρου.
Και μπορεί οι Τούρκοι να μην κάνουν ίσως άλλες κινήσεις αυτή την στιγμή,
αλλά έχουν επιτύχει το μείζον, εμφανιζόμενοι ως ο αποκλειστικός
συνομιλητής της κυπριακής κυβέρνησης. Το ελλαδικό ανδρείκελο, μετά την
οικονομική καταστροφή της χώρας, έχει επιτύχει και τον δεύτερο στόχο
του, την παράδοση της Κύπρου σε Τουρκία, Ισραήλ, Αγγλία. Και είναι
βέβαιο πως θα ακολουθήσουν και τα επόμενα βήματα, στο Αιγαίο, την Θράκη
και την μεταβολή, σε πρώτη φάση, της Ελλάδας σε condominium
Ελλάδας-Γερμανίας. Και ο Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη είναι εδώ, για να
τονίσει πως «οι Τούρκοι είναι πιο κοντά μας από τους Ευρωπαίους»,
προετοιμάζοντας το πέρασμα στη δεύτερη φάση του κύκλου, την οθωμανική.
Γι’
αυτό και οι πράκτορες ετοιμάζονται να πετσοκόψουν και τις αμυντικές
δαπάνες με πρόσχημα την κρίση, ώστε να αφοπλιστεί εντελώς η χώρα. Και
συνεπικουρούνται από τους χρήσιμους ηλίθιους της «Αριστεράς», ή όσους
ονειρεύονται την «ουδετερότητα της Ελλάδας» –ίσως γιατί πουλάνε πολλούς
δίσκους στην Τουρκία–, όπως ο Νταλάρας, που δήλωσε γυρνώντας από την
«Ισταμπούλ», πως «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του». Γι’ αυτό και ο
Μπεγλίτης στήνει παρακρατικό μαγαζί στο υπουργείο Άμυνας, για να
μπορέσει να κάμψει την αντίσταση των αξιωματικών στα ξεπουλήματα που
στήνει με τον πρωθυπουργό του.
Πρέπει λοιπόν να έχουμε
συνείδηση πως δεν έχουμε ένα μέτωπο μόνο, αλλά δύο, και πως πίσω από τον
Φράγκο, πίσω από τους Γερμανούς που ξανάρχονται, καραδοκούν οι αιώνιοι
σύμμαχοί τους, οι Τούρκοι.
Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε απέναντι σε αυτή την εξέλιξη; Είναι άραγε μοιραία η επανάληψη του κύκλου;
Μόνο οι ραγιάδες και οι προσκυνημένοι έχουν χάσει τις μάχες πριν να τις δώσουν!
Διότι,
ας είμαστε βέβαιοι πως τόσο η απόπειρα των Γερμανών να υποτάξουν την
Ευρώπη (η τρίτη μέσα σε εκατό χρόνια), όσο και των Τούρκων να
ανασυστήσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, θα προκαλέσουν σε
μεσο/μακροπρόθεσμη βάση τέτοιες αντισυσπειρώσεις, τόσο στην Ευρώπη όσο
και στην Μέση Ανατολή, ώστε τελικά να αποτύχουν. Το ερώτημα είναι αν
εμείς θα αντισταθούμε και αν θα αποτελέσουμε ενεργό παράγοντα των
αντισυσπειρώσεων που περιγράψαμε. Οι Έλληνες άρχισαν το ξήλωμα της
Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1821 και ήταν οι πρώτοι που αντιστάθηκαν
σθεναρά στον Άξονα στο 1940-41. Και τότε υπήρχαν τουρκόφιλοι
Μαυρογένηδες και γερμανόφιλοι Τσολάκογλου, αλλά και Κολοκοτρωναίοι και
Βελουχιώτηδες (;;;;). Και σήμερα υπάρχουν ο ΓΑΠ και ο Χριστόφιας, αλλά και
απέναντι τους αγέρωχος ο Σολωμός Σολωμού.
Εμείς αυτή τη μάχη
θα τη δώσουμε. Πιστεύουμε πως το ίδιο θα κάνει και η πλειονότητα του
λαού, που μέσα από την πείρα του θα αναδείξει τις νέες ηγεσίες και τα
νέα στελέχη αυτής της μεγάλης μάχης που έχει αρχίσει.
Αναδημοσίευση από τη Ρήξη φ.78 - Ημερομηνία δημοσίευσης: 08-10-11
ΣΧΟΛΙΟ Σσστ: Τα ;;;; δικά μου.
Labels:
άρθρα,
Γιώργος Καραμπελιάς
Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010
Μνημόνιο και Καλλικράτης: Ραγδαίος Εκφασισμός, από τη Ρήξη που θα κυκλοφορήσει αύριο
Συγγραφέας:
Γιώργος ΚαραμπελιάςΒρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε μια νέα εκλογική «αναμέτρηση», για μια ακόμα φορά με τα ζάρια πειραγμένα. Στις εκλογές που έγιναν πριν ένα χρόνο πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη εξαπάτηση των Ελλήνων –από τις «αυξήσεις» που τους είχαν υποσχεθεί, προκάλεσαν τη μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή μετά τον πόλεμο· στις εκλογές που θα γίνουν σε έναν μήνα, με το νέο νομοθετικό πλαίσιο του Καλλικράτη, χαλκεύονται νέα ανεπίγνωστα δεσμά για τους Έλληνες. Και το σημαντικότερο είναι πως κανένα κόμμα δεν βγήκε να τον καταγγείλει, ως έναν νεοταξικό μηχανισμό που στοχεύει στην ολοκληρωτική εξουθένωση της κοινωνίας και της εθνικής ταυτότητας.
Κατ’ αρχάς αλλοιώνεται και φαλκιδεύεται κάθε έννοια τοπικότητας και τοπικής διακυβέρνησης. Οι οργανισμοί αυτοδιοίκησης μεταβάλλονται σε ανοικτούς ιμάντες μεταβίβασης των κελευσμάτων της κεντρικής εξουσίας και των μεγάλων κομμάτων, που μόνο αυτά μπορούν στην ουσία να παρέμβουν σε αυτούς.
Ακόμα χειρότερα, οι περιφέρειες που αποκτούν μεγάλες δικαιοδοσίες, μεταβάλλονται σε οιονεί αυτόνομες περιφέρειες, που θα συνομιλούν απευθείας με τις Βρυξέλλες, παρακάμπτοντας το εθνικό κράτος και ολοκληρώνοντας την αποσύνθεσή του. Διότι δεν πρόκειται για περιφέρειες ενταγμένες σε μια εθνική στρατηγική, αλλά στη γερμανική λογική της «Ευρώπης των περιφερειών», που στοχεύει στην αποσύνθεση των εθνικών ταυτοτήτων της Ευρώπης.
Ακόμα χειρότερα, οι περιφέρειες που αποκτούν μεγάλες δικαιοδοσίες, μεταβάλλονται σε οιονεί αυτόνομες περιφέρειες, που θα συνομιλούν απευθείας με τις Βρυξέλλες, παρακάμπτοντας το εθνικό κράτος και ολοκληρώνοντας την αποσύνθεσή του. Διότι δεν πρόκειται για περιφέρειες ενταγμένες σε μια εθνική στρατηγική, αλλά στη γερμανική λογική της «Ευρώπης των περιφερειών», που στοχεύει στην αποσύνθεση των εθνικών ταυτοτήτων της Ευρώπης.
Δευτέρα 24 Μαΐου 2010
Βιβλία που διάβασα: ΚΟΡΑΗΣ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε΄.
ΚΟΡΑΗΣ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε΄.
Ένα βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, που αναφέρεται στις κοινωνικές συγκρούσεις και στον διαφωτισμό στην προεπαναστατική Σμύρνη (1788 – 1820). Ένα βιβλίο πλούσιο σε ιστορικά στοιχεία που μας περιγράφει τις κοινωνικές ομάδες της Σμύρνης και τις αναμεταξύ τους συγκρούσεις για κυριαρχία στο κοινωνικό γίγνεσθαι εκείνης της εποχής.
Ταυτόχρονα παρουσιάζει τις συγκρούσεις στον χώρο της εκπαίδευσης του υπόδουλου γένους
Ενδεικτικά σημεία του βιβλίου για να κεντρίσω το ενδιαφέρον σας:
Labels:
Β.Ε.,
Βιβλία που διάβασα,
Γιώργος Καραμπελιάς,
ιστορικά
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)