ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ

 http://www.lakonikos.gr/media/k2/items/cache/a462033292204693f2a1fa09884868b7_XL.jpg

Σύνθεση ΠΑΖΛ καί ἐπιμέλεια παρουσίασης:  Εὐάγγελος ὁ Σάμιος

 ΣΧΟΛΙΑ : 
 

“Η γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρὰν εμήνυσε πάση τη οικουμένῃ· εκ σου γαρ ανέτειλεν ο ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστὸς ο Θεὸς ημών, και λύσας την κατάραν, έδωκε την ευλογίαν· και καταργήσας τον θάνατον, εδωρήσατο ημίν ζωὴν την αιώνιον.”

Καμιά πληροφορία δεν μας δίδουν τα ευαγγελικά κείμενα γύρω από την γέννηση της Παναγίας και τους γονείς της, αλλ’ ό,τι γνωρίζουμε σχετικά με το θέμα αυτό προέρχεται από την αρχαία παράδοση, που ανάγεται στους αποστολικούς χρόνους. Σ’ ένα από τα απόκρυφα βιβλία της εποχής εκείνης, το πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου, διασώζονται ορισμένα γνήσια στοιχεία της αρχέγονης παράδοσης, τα οποία μας πληροφορούν για την γέννηση της Θεοτόκου και την παιδική και νεανική της ηλικία. Βέβαια αν και οι άγιοι Πατέρες γενικά απέρριψαν τα απόκρυφα ευαγγέλια και δεν τα συμπεριέλαβαν στον Κανόνα της αγίας Γραφής, διότι περιείχαν πολλές ανακρίβειες και πλάνες, ωστόσο όμως η εκκλησιαστική συνείδηση σεβάστηκε τα στοιχεία εκείνα, που αναφέρονται στην γέννηση της Θεοτόκου και τα συμπεριέλαβε στην γνήσια εκκλησιαστική μας Παράδοση, διότι τα θεώρησε κατά τον πυρήνα τους ως γνήσια. Σύμφωνα λοιπόν με την παραπάνω Παράδοση, γονείς της Θεοτόκου ήταν οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα, τους οποίους μνημονεύει η Εκκλησία μας πάντοτε στις ιερές ακολουθίες της και στην απόλυση πριν από την μνημόνευση των εκάστοτε εορταζομένων αγίων. Παρά το γεγονός δε ότι και οι δύο ήταν άμεμπτοι και δίκαιοι και κατ’ εξοχήν ενάρετοι, εν τούτοις ήταν άτεκνοι, διότι η αγία Άννα ήταν στείρα και επί πλέον είχαν φθάσει σε γεροντική ηλικία, οπότε και λόγω ηλικίας ήταν αδύνατη η τεκνογονία. Ωστόσο παρά το προχωρημένο της ηλικίας των δεν  έπαυαν να παρακαλούν τον Θεόν με θερμές προσευχές να τους δώσει ο Θεός τέκνο και να πάρει από πάνω τους το όνειδος της ατεκνίας. Υποσχέθηκαν δε ότι αν φέρουν στον κόσμο παιδί, να το προσφέρουν ως αφιέρωμα σ’ Εκείνον.

Διαβάστε περισσότερα »

Όσα κρύβουν τα ΜΜΕ – Η αθώα λιμενικός αποκαλύπτει τι συμβαίνει όταν σώζουν λαθρομετανάστες – πως παρατούν τα παιδιά τους

Την ώρα που σε όλη τη χώρα έχει επιβληθεί μια προπαγάνδα η οποία στοχοποιεί τη χρήση του όρου «λαθρομετανάστης» ή «παράνομος μετανάστης» και επιβάλλεται μια πολιτική αλληλεγγύης άκριτα προς όλους μια νεαρή λιμενικός από το Βόλο, προφανώς εντυπωσιασμένη από όσα η ίδια έζησε, μεταφέρει το πως αντιμετωπίζουν αρκετοί από αυτούς τους οποίους σώζουν, τα ίδια τους τα παιδιά.
Χαρακτηριστικό άλλωστε περιστατικό εκείνο του αφγανού παράνομου μετανάστη στον Πειραιά όταν κινούμενος εχθρικά απέναντι στους άνδρες του Λιμενικού κράδαινε στον αέρα το μωρό του:
«Οι γονείς οι οποίοι δεν τους ενδιαφέρουν τα μωρά τους, και τα παρατάνε στις αγκαλιές μας. Δηλαδή σηκωνόντουσαν, φεύγανε και μας αφήναν τα παιδιά στις αγκαλιές. Δεν τους ένοιαζε καθόλου. Και κάποια στιγμή μάλιστα τους ρωτήσαμε, έχετε κι ένα μωρό εδώ…πάρτε το, μας λένε δε μας νοιάζουν τα μωρά μας, έχουμε πολλά, θα κάνουμε κι άλλα, εμείς λέει να σωθούμε».

Το βίντεο ανήρτησε στο facebook ο Γιώργος Παπαθανάσης.

https://www.facebook.com/100009297179589/videos/1675197346133488/

freepen.gr

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2016/09/%cf%8c%cf%83%ce%b1-%ce%ba%cf%81%cf%8d%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%bc%ce%b5-%ce%b7-%ce%b1%ce%b8%cf%8e%ce%b1-%ce%bb%ce%b9%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%b1%cf%80.html#ixzz4JTykhk9G

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ ΤΟΥ 1955 ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΠΟΤΕ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Πριν από καιρό είχε πραγματοποιηθεί στην Κωνσταντινούπολη μια μεγάλη διαδήλωση των Αλεβητών διαμαρτυρόμενοι για το ότι τα σπίτια τους είχαν σημαδευτεί, (σταμπαρισμένα), από κάποιους παρακρατικούς.

Το γεγονός αυτό θύμισε το μεγάλο ανθελληνικού πογκρόμ του 1955 που είχε ξεκινήσει ακριβώς από τα σημαδεμένα ελληνικά σπίτια τα οποία παραδόθηκαν στην οργή και την λεηλασία του φανατισμένου τουρκικού όχλου.

Ο κόσμος που διαδήλωνε κατηγόρησε ανοιχτά την ισλαμική κυβέρνηση του Ερντογάν ότι ακλουθεί γνωστές μεθόδους του παρελθόντος σκορπώντας τον φόβο και τον τρόμο σε όσους δεν ακολούθου την κλασική σουνιτική ισλαμική ταυτότητα.

 
Αλλά το γνωστό αυτό φακέλωμα σπιτιών και ανθρώπων, ειδικά σε σπίτια διακεκριμένων μειονοτικών της Πόλης, δηλαδή Ελλήνων και Αρμενίων, για την τρομοκράτηση τους είναι μια συνηθισμένη τουρκική τακτική. Την καταπληκτική αυτή καταγγελία είχε κάνει π με επερώτηση στην τουρκική βουλή, η Σεμπαχάτ Τουντζέλ, βουλευτίνα της Κωνσταντινούπολης, κουρδικής καταγωγής.

Η Τουντζέλ σε επερώτηση της στην τουρκική βουλή ανέφερε ότι σπίτια των Ρωμιών των Αρμενίων που κατοικούν στις περιοχές του Κουρτουλούς, (τα παλαιά γνωστά Ταταύλα) και στο Φερίκιοϊ, κάποιοι κατά καιρούς τα σφραγίζουν τοποθετώντας ενδεικτικά σήματα στις εξώπορτες των σπιτιών.

Το γεγονός αυτό έχει δημιουργήσει μεγάλη ανασφάλεια στους κατοίκους των σπιτιών αυτών, οι οποίοι ούτως ή άλλως ζούνε καθημερινά με τον κίνδυνο των ληστών, των διαρρήξεων και των κάθε λογής παρανόμων στοιχείων που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα και παραβιάζουν τα σπίτια και τις περιουσίες των «Gayrimuslim», δηλαδή των «Γκιαούρηδων» της Πόλης.

Η βουλευτίνα του φιλοκουρδικού κόμματος υπογράμμισε στην επερώτηση της ότι η κατάσταση αυτή θυμίζει έντονα τα γεγονότα των Σεπτεμβριανών του 1955, όταν σημειώθηκε το φρικτό πογκρόμ κατά των Ρωμιών χριστιανών της Πόλης με όλες τις γνωστές βιαιοπραγίες που είχαν σημειωθεί από τον τουρκικό όχλο και που σήμερα αναγνωρίζεται σαν μια μαύρη κηλίδα στην σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας.

Η Σεμπαχάτ Τουντζέλ ανέφερε ότι πολλοί χριστιανοί, κυρίως κάτοικοι των περιοχών Κουρτουλούς, Φερίκιοι και Σαμάτια, της έχουν παραπονεθεί για την κατάσταση αυτή, της τοποθέτησης δηλαδή ενδεικτικών ετικετών στις εξώπορτες των σπιτιών τους για να ξεχωρίζουν από τα σπίτια των γνήσιων Τούρκων μουσουλμάνων.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες, οι ετικέτες αυτές βοηθούν τα παράνομα κυκλώματα όταν χτυπάνε κυρίως τις νυχτερινές ώρες, να ξέρουν αν θα χτυπήσουν μουσουλμανικό ή σπίτι απίστων Γκιαούρηδων.

Μάλιστα οι σφραγίδες αυτές είναι και έγχρωμες και όπως αναφέρετε στην καταγγελία της βουλευτίνας, είναι ή πράσινες ή κόκκινες. Το ερώτημα που τίθεται ποιος έχει κατασκευάσει αυτές τις σφραγίδες και με ποιανού εντολή γίνεται αυτό το περίεργο φακέλωμα των σπιτιών των χριστιανών κατοίκων της Πόλης.

Η κατάσταση αυτή θυμίζει με έντονο τρόπο τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, όπως τονίζει στην επερωτήσει της η Τουντζέλ και έχει τρομοκρατήσει τους Ρωμιούς και τους Αρμένιους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης.

Για το ανθελληνικό πογκρόμ του 1955 ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2000 είχε αποκαλυφτεί για πρώτη φορά χωρίς να κατονομάζεται η Εργκενεκόν, ότι είχε οργανωθεί από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και το Βαθύ κράτος.

Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις της τουρκικής επιθεώρησης Αϊντινλίκ, ένας φοιτητής τότε στην Νομική Σχολή τη Άγκυρας, ο Οκτάϊ Ενγκίν από την Δυτική Θράκη, μέλος της Εργκενεκόν, είχε πάρει εντολή να εκτελέσει την προβοκάτσια και να ρίξει την βόμβα στο σπίτι του Κεμάλ στην Θεσσαλονίκη.

Συνεργάτες του στην επιχείρηση, ο τότε Τούρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης, Μεχμέτ Αλί Μπαλίν και ο κλητήρας του προξενείου, Χασάν Ουτσάρ. Το νέο έκανε αμέσως γνωστό στην Τουρκία, ο τότε βουλευτής του Δημοκρατικού κόμματος και στέλεχος της ΜΑΗ, (ΜΙΤ), Μιτχάτ Περίν, που φρόντισε να ερεθιστεί κατάλληλα ο τουρκικός όχλος.

Για τα ίδια γεγονότα ο τότε νέος Τούρκος αξιωματικός, Σαμπρί Γιρμίμπέσογλου και μετέπειτα γενικός γραμματέας του τουρκικού Εθνικού Συμβουλίου, αποκάλυψε στον δημοσιογράφο Φατίχ Γκιουλάπογλου πως, «Τα Σεπτεμβριανά ήταν μια οργανωμένη επιχείρηση των Ειδικών Δυνάμεων».

Συγκεκριμένα ο μετέπειτα αντιστράτηγος Γιρμίμπεσογλου, είχε αποκαλύψει πως, «Ήταν μια επιτυχημένη οργανωμένη επιχείρηση ειδικού πολέμου».

Υπεύθυνος για την διοργάνωση των Σεπτεμβριανών που ακολούθησαν την προβοκάτσια, ήταν ο συνταγματάρχης των «Δυνάμεων Εκτάκτου Ανάγκης», Τζεμάλ Ακμπαϊ, ο οποίος συνεργάστηκε με τον τότε αρχηγό της CIA, Άλεν Ντάλες, ο οποίος …τις ημέρες εκείνες βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη.

Είναι χαρακτηριστικό πως στην μετέπειτα δίκη που έγινε, ο τότε ηγέτης του πραξικοπήματος του 1960, συνταγματάρχης Αρπασλάν Τουρκές και μετέπειτα αρχηγός των Γκρίζων Λύκων, επειδή γνώριζε τα γεγονότα και το παρασκήνιο είχε πιέσει στο να σταματήσουν να ασχολούνται με τα Σεπτεμβριανά, όπως αποκαλύπτει το Αϊντινλίκ.

Ο Τουρκές, είχε τονίσει πως, «ότι έγινε, έγινε για το συμφέροντα της Τουρκίας και δεν θα πρέπει να μιλάμε πολύ για τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955».

Όπως είναι γνωστό, για τα γεγονότα εκείνων των ημερών κατηγορήθηκε ο τότε πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές, που ανατράπηκε από το πραξικόπημα του 1960, στο οποίο ο Τουρκές ήταν ηγετική μορφή.

Το φταίξιμο όμως αποδόθηκε από το επίσημο τουρκικό κράτος στους κομουνιστές και είχαν συλληφθεί τότε οι γνωστοί Τούρκοι αριστεροί, Αζίζ Νεσίν, Κεμάλ Ταχίρ, Χασάν Ιζετίν Ντιναμό και άλλα 44 στελέχη αριστερών οργανώσεων, αλλά οι ανακρίσεις σε βάρος τους δεν μπόρεσαν να στοιχειοθετήσουν κάποια κατηγορία.

Το ενδιαφέρων στις αποκαλύψεις αυτές ήταν οργάνωση που οργάνωσε το πογκρόμ, όπως αποκάλυψε το Αϊντινλίκ σε νέα έρευνα τον Σεπτέμβριο του 2001, ήταν η «superNATO» και ήταν παρακλάδι της γνωστής νατοϊκής οργάνωσης Gladio, που όπως αποδείχτηκε ήταν η μητρική οργάνωση της Εργκενεκόν.

Η Gladio δημιουργήθηκε στην Τουρκία όπως και σε άλλες χώρες του ΝΑΤΟ, μετά την είσοδο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ στις 27 Σεπτεμβρίου 1952.

Τα περισσότερα στελέχη της μυστικής αυτής οργάνωσης, εκπαιδεύονταν στις ΗΠΑ και ειδικεύονταν στις επιχειρήσεις ανορθόδοξου πολέμου, τρομοκρατικές ενέργειες, επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης, καθώς και ειδικές προβοκάτσιες. Πολλά στελέχη των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών μετείχαν στην οργάνωση αυτή, όπως αποκαλύπτετε τώρα.

Μετά το 1991, με την ίδρυση της Ειδικής Σχολής Πόλεμου της Τουρκίας, πήρε το όνομα «Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων», και ήταν η κύρια δύναμη που πολεμούσε με ανορθόδοξο τρόπο το κουρδικό ΡΚΚ, στις δεκαετίες ογδόντα και ενενήντα.

Ένα παρακλάδι αυτής της οργάνωσης ήταν και η Ergenekon, η οποία τότε διευθύνονταν κατ’ ευθεία από το αρχηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλες. Την περίοδο εκείνη οι ΗΠΑ επιθυμούσαν να εισχωρήσουν στον τουρκικό στρατό, όπου είχαν παρατηρηθεί επικίνδυνα φαινόμενα εμφάνισης αριστερών αξιωματικών.

Για τον σκοπό αυτό εκπαίδευαν ομάδες Τούρκων αξιωματικών, στο να είναι πιστοί στα νατοϊκά ιδεώδη και στην νατοϊκή συμμαχία.

Ανάμεσα στους πρώτους 16 Τούρκους αξιωματικούς που είχαν σταλεί στις ΗΠΑ για τις ανάγκες αυτής της οργάνωσης, ήταν και ο Αρπασλάν Τουρκές, όπως το περιγράφει στο βιβλίο του ο Τούρκος συγγραφέας, Χουσουσί Τουργκουτ, με τίτλο «Ενθύμιο Τουρκές». Ο Τουρκές, αφού επέστρεψε στη Τουρκία έχει οργανώσει ένα «Κέντρο Εκπαίδευσης», στην πόλη Τσανκιρί, κοντά στην Άγκυρα.

Αναφορά στην οργάνωση αυτή που ευθύνεται για τα Σεπτεμβριανά, έγινε για πρώτη φορά στην στρατιωτική επέμβαση του 1971, ενώ τα επόμενα χρόνια η οργάνωση είχε αναλάβει αρκετές προβοκατόρικες επιχειρήσεις, προετοιμάζοντας το έδαφος για το πραξικόπημα του 1980.

Σύμφωνα με το τουρκικό περιοδικό, η ίδια αυτή οργάνωση ευθύνεται για τις δολοφονία του Αντλί Ιπεκτσί και την σφαγή του Καραμάν Μαράς το 1978, όπου βρήκαν φρικτό θάνατο εκατοντάδες Αλεβίτες από τους Γκρίζους Λύκους.

Μετά το πραξικόπημα του 1980 η δράση της οργάνωσης ειδικεύτηκε σε συγκεκριμένους στόχους και σε αυτή αποδίδεται η δολοφονία των Τούρκων δημοσιογράφων Ουγούρ Μουμτζού και Αχμέτ Τανέρ Κισλαλί, που συγκλόνισαν την Τουρκία.

Και οι δυο αυτές δολοφονίες κατά γενική ομολογία έγιναν από επαγγελματίες στρατιωτικούς, ενώ τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν, δηλαδή οι εκρηκτικές ύλες, βρίσκονταν μόνο σε νατοϊκά στρατόπεδα, κάτι που το παραδέχτηκε σύσσωμος ο τουρκικός τύπος και το γεγονός αυτό είχε δημιουργήσει πολλά αναπάντητα ερωτηματικά.

Για Σεπτεμβριανά έγραψε και η τουρκική επιθεώρηση «Ακσιόν» στις 8/9/2003. Συγκεκριμένα σε ένα εκτενές δημοσίευμα της αποκάλυψε πως ενώ η «Ισταμπούλ Εξπρές», (η εφημερίδα που έκανε γνωστή στην Τουρκία την προβοκάτσια της βόμβας στο σπίτι του Κεμάλ στην Θεσσαλονίκης) είχε καθημερινό τιράζ 30.000 φύλα, την ημέρα της εκδήλωσης της τουρκικής προβοκάτσιας οι διευθυντές της είχαν επιστρατεύσει προσωπικό και μηχανήματα για να βγάλουν…. 300.000 φύλα, λίγες μόλις ώρες μετά την εκδήλωση της βομβιστικής επίθεσης κατά του πατρικού του Κεμάλ στην Θεσσαλονίκη .

Η «Ακσιόν» φιλοξένησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Οκτάϊ Ενγκίν, ο οποίος αφού απέρριψε την κατηγορία ότι ήταν αυτός ο ένοχος της βομβιστικής επίθεσης, υποστήριξε με ιδιαίτερα αφελή τρόπο ότι την βόμβα τοποθέτησαν… Έλληνες πρόσφυγες από την Μικρά Ασία που έμεναν στην ίδια γειτονία με το προξενείο.

Συγκεκριμένα ο Ενγκίν ισχυρίζεται πως γύρω από το προξενείο μένουν πολλοί Έλληνες πού είχαν έρθει πρόσφυγες από την Μικρά Ασία και έτρεφαν μεγάλο μίσος για την Τουρκία. Αυτοί, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Ενγκίν, έριξαν μια βόμβα κατά του προξενείου που σημειώτεον, πάλι σύμφωνα με τα λόγια του Ενγκίν, δεν εξερράγη στην αυλή αλλά στο δρομάκι αδιέξοδο που βρίσκεται πίσω από το προξενείο.

Σημειωτέων ότι ο Ενγκίν αφού αφέθηκε ελεύθερος από τις ελληνικές αρχές, μόλις εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη προσελήφθη στην τουρκική Ασφάλεια.

Εκεί πολύ γρήγορα ανέβηκε όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας και τοποθετήθηκε στην θέση του Διευθυντή.

Το 1991 διορίστηκε νομάρχης του Νεβ Σεχήρ από όπου και συνταξιοδοτήθηκε και στη συνέχεια ζούσε πλουσιοπάροχα στην Άγκυρα.

Έτσι πληρώθηκε για τις υπηρεσίες του που οδήγησαν στον αφανισμό της ελληνική ομογένειας της Κωνσταντινούπολης

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος www.nikosxeiladakis.gr

Το αλίευσα ΕΔΩ

Μεσογαίας Νικόλαος: Η Εκκλησία σήμερα βρίσκεται σε ύπουλο διωγμό

 

Ο μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, κ. Νικόλαος αναφέρει στο μήνυμά του επί τω Nέο Ἐκκλησιαστικό Ετος (1 Σεπτ 2016):

«Ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος» (Ἰω. ζ΄ 38)

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Α. Ὅλοι πλέον ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας πορεύεται σὲ μία θάλασσα πρωτοφανοῦς ἀσεβείας, συντονισμένης ὕβρεως, ἰσχυρῶν ἀμφισβητήσεων, ἀθεϊστικῆς μανίας, συστηματικῆς προσπάθειας ἀπόρριψης κάθε ἔννοιας μυστηρίου καὶ ἱερότητος, ὕπουλου διωγμοῦ κατὰ τῆς χριστιανικῆς πίστεως ἀποκαλυπτικοῦ διαμετρήματος, μάλιστα ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ χριστιανικὰ συστήματα.
Ἐκτιμᾶται ὅτι σὲ λίγα χρόνια, σὲ κάποιες μεγάλες Εὐρωπαϊκὲς πόλεις, οἱ μουσουλμάνοι θὰ εἶναι περισσότεροι ἀπὸ τοὺς χριστιανούς. Τὸ πραγματικὸ ὅμως πρόβλημα δὲν εἶναι ὅτι οἱ χριστιανοὶ θὰ εἶναι λιγότεροι, ἀλλὰ ὅτι ἤδη εἶναι λιγότερο χριστιανοὶ καὶ ἀκόμη περισσότερο ὅτι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροὶ τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ χριστιανοί.

Β. Ἐναντίον τῆς πίστεως ἔχει ἐπιστρατευθεῖ ἡ ἐπιστήμη, ἡ τεχνολογικὴ παντοδυναμία, τὰ μέσα πληροφόρησης, οἱ μηχανισμοὶ ψηφιακοῦ ἐλέγχου τῶν λεπτομερειῶν τῆς ζωῆς μας, ἡ πολιτική, ἡ κατευθυνόμενη παιδεία, ὁ ὑλιστικὸς τρόπος ζωῆς κ.λπ.

Γ. Ὁ φιλοσοφικὸς ὀρθολογισμὸς καὶ οἱ ἱστορικὲς καὶ ἀνθρωπολογικὲς ἐπιστῆμες ἐπιστρατεύονται στὸ νὰ γκρεμίσουν τὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ νὰ κατασυκοφαντήσουν τὴν πορεία καὶ τὸν ρόλο τῆς Ἐκκλησίας καὶ γενικότερα τοῦ χριστιανισμοῦ στὸ παρελθὸν καὶ σήμερα.

Δ. Οἱ θεωρίες περὶ τυχαιότητος στὴ γένεση τοῦ ὑλικοῦ κόσμου ἐπιδιώκουν νὰ ἐξαφανίσουν κάθε ἰδέα δημιουργικῆς ἐπεμβάσεως στὴν ἀρχὴ τοῦ σύμπαντος, ἄρα νὰ μηδενίσουν τὴν θεΐκὴ παρουσία καὶ ἀνάγκη. Τύχη εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ στὴ διάλεκτο τῆς ἀθεΐας!

Ε. Ἡ ἔμφαση στὴν αὐθαίρετη μονομερῆ ἑρμηνεία τῆς θεωρίας τῆς ἐξελίξεως, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς γενετικῆς τεχνολογίας, ὑπερτονίζει τὴ βιολογικότητα καὶ ζωικότητα τοῦ ἀνθρώπου, προκειμένου νὰ μηδενισθεῖ κάθε στοιχεῖο ἱερότητός του.

ΣΤ. Οἱ βιαστικὲς ἐξαγγελίες περὶ κατασκευῆς συνθετικοῦ γονιδιώματος καὶ τεχνητῆς ζωῆς ἢ κλωνοποίησης τοῦ ἀνθρώπου ἢ βιοτεχνολογικῶν θαυμάτων (DNA editing) ἢ στὴν Φυσικὴ περὶ τῆς δῆθεν «θεωρίας τῶν πάντων» ἀποσκοποῦν στὸ νὰ ἀντικαταστήσουν τὸν Θεὸ μὲ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἔτσι νὰ κλείσουν τὸν δρόμο καὶ τὴν προοπτικὴ τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κοινωνίας του μὲ τὸν Θεό. Ἡ τύχη ὡς ἑρμηνευτικὸ ἐπινόημα καὶ ὁ ἄνθρωπος ὡς ἡ κεντρικὴ παρουσία στὸν κόσμο ἐξαφανίζουν τὸν Θεὸ καὶ ὡς πρόσωπο καὶ ὡς ἔννοια.

Ζ. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ τεχνολογίες τῆς γενετικῆς καὶ ἐγκεφαλικῆς ἐνδυνάμωσης (Gene enhancement καὶ Brain enhancing (pills and boosters), τὰ ἐγκεφαλικὰ ἐμφυτεύματα, ἡ μεταμόσχευση προσώπου, οἱ τολμηρὲς τεχνολογικὲς παρεμβάσεις στὸ νευρικὸ καὶ γενετικὸ κύτταρο, ἡ προσπάθεια νευροβιολογικῆς ἑρμηνείας τῶν ψυχικῶν φαινομένων κ.λπ. ἐπιδιώκουν τὴν τεχνολογικὴ αὐθυπέρβαση τοῦ ἀνθρώπου (transhumanism), ἀγνοῶντας καὶ ἀπορρίπτοντας ταυτοχρόνως τὴν αὐτεξούσια κίνησή του πρὸς τὸν Θεό καὶ τὴν κατὰ χάριν εἴσοδό του στὴν ὑπὲρ φύσιν κατάσταση (θέωσις).

Η. Ἡ ἀλλαγὴ τοῦ φύλου, ὄχι ὡς διόρθωση ὑφιστάμενης ἀνατομικῆς καὶ φυσιολογικῆς δυσαρμονίας, ἀλλὰ ὡς ἐπιλογὴ ἀφύσικης ἀπαίτησης καὶ νοσηροῦ θελήματος, ἡ ἀντικατάσταση τῆς ἀνατομικῆς καὶ φυσιολογικῆς ταυτότητος τοῦ φύλου μὲ τὸν λεγόμενο σεξουαλικὸ προσανατολισμὸ ὡς ἐπιλογή, καὶ ἡ μὲ κάθε τρόπο δικαιολόγησή της, μάλιστα στὴ βάση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ τῆς ἀντιρατσιστικῆς ἀντίληψης, συντρίβοντας τὴν ἱερότητα τῆς ψυχοσωματικῆς ὑποστάσεως τοῦ ἀνθρώπου, τὸν ἀπομακρύνουν βάναυσα ἀπὸ τὴν κληρονομιὰ τῆς «κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν Θεοῦ» παρακαταθήκης του.

Θ. Ὁ ἐκφυλισμὸς τῆς Ἐκκλησίας σὲ σύστημα κοινωνικῆς πρόνοιας ἢ πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς, παράλληλα μὲ τὴν ἀντικατάσταση τῆς φιλανθρωπίας στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀπὸ ἕναν ἀποστεωμένο χωρὶς Θεὸ ἀνθρωπισμὸ καὶ ἔννοιες ὅπως ἀλληλεγγύη, ἀλληλοβοήθεια, φιλία, εἰρηνικὴ συνύπαρξη κ.λπ., στὴν οὐσία καταργεῖ τὸν μυστηριακὸ χαρακτήρα τῆς Ἐκκλησίας ὡς πνευματικῆς κοινωνίας τῶν πιστῶν καὶ τὴν μεταμορφώνει σὲ μηχανισμὸ ἐπίλυσης κοινωνικῶν προβλημάτων ἐντελῶς ἐπίγειας προοπτικῆς.
Ι. Ἡ μεθοδευμένη ἐπιδίωξη εἴτε νὰ ἀμφισβητηθεῖ ἡ ἱστορικότητα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τοὺς αὐτοαποκαλούμενους μυθικιστὲς εἴτε νὰ συκοφαντηθεῖ ἡ ἀκεραιότητα τῆς ζωῆς Του καὶ ἡ αὐθεντικότητα τῶν ἱερῶν κειμένων, καὶ ἡ παράλληλη προσπάθεια ἀποχριστιανοποίησης τῶν κοινωνιῶν μας μὲ τὴν κατάργηση τῶν συμβόλων καὶ τὸν ἀποχριστιανισμὸ τῆς κοινωνικῆς ζωῆς καὶ τῆς παιδείας, τελικὰ ἐπισφραγίζουν τὴν προσπάθεια ἀποδόμησης τῆς πίστεως. Ἡ παγκόσμια ἀνασφάλεια, ἡ μαζικὴ καταστροφὴ ἀρχαιότατων πολιτισμῶν καὶ ἡ βίαιη μετακίνηση ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς ρίζες τους καὶ ἀνακάτωμα ὁλόκληρων λαῶν συμπληρώνουν τὸ ὅλο σκηνικό. Ἕνας κόσμος δίχως Θεό! «Οἱ ἄνθρωποι λησμόνησαν τὸν Θεό∙ ἀπὸ ἐκεῖ ἔρχονται ὅλα τὰ κακά» (Ἀλεξάντερ Σολζενίτσιν, 1983).

ΙΑ. Ὁ ὑπερτονισμὸς τῶν λεγομένων ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, ὅσο καὶ ἂν φαίνεται ἑλκυστικὸς καὶ θεμελιωτικὸς μιᾶς νέας ἠθικῆς περὶ τοῦ ἀνθρώπου, καταργεῖ τὰ «δικαιώματα» τοῦ Θεοῦ καὶ περιθωριοποιεῖ τὴν χάρι Του. Ὁ ἀντιρατσισμὸς καὶ ἡ ἀνεκτικότητα, ἡ πολυπολιτισμικότητα καὶ ἡ πολυθρησκευτικότητα, ἐνῶ στὴν οὐσία τους περιέχουν κάτι τὸ βαθὺ χριστιανικό, ὅπως παρουσιάζονται καὶ ὅπως ὑποστηρίζονται, καίρια προσβάλλουν τὴν ἱερότητα τοῦ ἀνθρώπου καὶ οὐσιαστικὰ ἀλλοιώνουν τὸ πρόσωπο τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Ἡ πολυθρησκευτικότητα μεταμορφώνει τὴν πίστη στὸν Θεὸ σὲ κοινωνικὸ φαινόμενο.

ΙΒ. Ὅλα αὐτὰ ὁδηγοῦν σὲ μιὰ πρωτοφανῆ σύγχυση, σὲ ἀλλεπάλληλα ἀδιέξοδα, πλάνες, αἱρέσες, παγκόσμια ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ κατάρρευση, ἀνατροπὴ διαχρονικῶν ἠθικῶν σταθερῶν, πολυμέτωπη προσβολὴ τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας. Ἐπὶ πλέον, ἀποδυναμώνουν τὴν πίστη, ὑποβαθμίζουν τὴν Ἐκκλησία, ἀποχριστιανοποιοῦν τὸν κόσμο, ἐξαφανίζουν τὸν Θεό καὶ κάνουν τὸν λόγο καὶ τὸ ὄνομά Του ἀρχικὰ μὲν μὴ ἀναγκαῖα, στὴ συνέχεια περιφρονητέα, ὕστερα μὴ ἐπιθυμητὰ καὶ τέλος μισητὰ καὶ ἀποδιοπομπαῖα. Ἔτσι θεμελιώνεται ὁ σύγχρονος ἀθεϊσμός καὶ ὀργανώνεται ὁ σύγχρονος διωγμὸς τῆς πίστεως καὶ τοῦ χριστιανισμοῦ.

ΙΓ. Τελικά, ὁ ἄνθρωπος καταντάει μιὰ ἐπίπεδη, μονοδιάστατη ὀντότητα, μιὰ βιολογικὴ μηχανὴ ποὺ ἡ ζωή της ἐκτυλίσσεται ἀπρόβλεπτα μέσα σὲ μία πολὺ στενὴ ζώνη χρόνου, ὁ δὲ θάνατος προσδιορίζει τὴν ὁριστικὴ ἐπιστροφὴ στὴν ἄβυσσο τῆς ἀνυπαρξίας. Χειρότερη ἀπὸ τὴν ἐφημερότητα εἶναι ἡ συνειδητοποίησή της ὡς περιορισμένης παροδικότητος. Τότε ἡ λογικὴ καὶ ἡ σκέψη ἀποτελοῦν τιμωρία καὶ ὄχι δῶρο. Καὶ ἡ ἐλευθερία τραγικὴ παρακαταθήκη∙ ἀνάμεσα στὸν αἰώνιο καὶ θεωμένο ἄνθρωπο νὰ ἐπιλέγεις τὸν ζωικό καὶ μηδενιστικό.

ΙΔ. Ἡ Ὀρθόδοξη μαρτυρία τῆς κοινωνίας τοῦ Θεοῦ, διατυπωμένη καὶ ἐμπειρικὰ τεκμηριωμένη μέσα στοὺς ναούς μας καὶ τὰ μοναστήρια μας, στὰ μυστήρια καὶ τὴ ζωή μας πρέπει νὰ κατατεθεῖ ὡς στεντόρεια πανορθόδοξη κραυγή στὴν ἐποχή μας. Ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία καὶ ἐμπειρία εἶναι ἡ μόνη ποὺ μπορεῖ νὰ φωτίσει τὴ σύγχρονη πραγματικότητα καὶ γι’αὐτὸ ὀφείλει νὰ καταθέσει τὸν λόγο της καὶ πρὸς ἐπιστηριγμὸν τῶν πιστῶν καὶ ὡς μαρτυρία στὸν ὑπόλοιπο χριστιανικὸ κόσμο.

Γιὰ ὅλους τοὺς προαναφερθέντες λόγους, σᾶς καλῶ ὅλους μαζὶ ὡς τοπικὴ Ἐκκλησία, νὰ ξεκινήσουμε τὸ Νέο Ἐκκλησιαστικὸ Ἔτος ἐπαναλαμβάνοντας μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸν λόγο μας τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὅπως αὐτὸ ἔχει ἐγκριθεῖ ἀπὸ τὴν Α΄ καὶ τὴν Β΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ ὅπως ὁμολογεῖται ἔκτοτε καὶ γιὰ δεκαεπτά αἰῶνες ἀπὸ τὸ σῶμα τῶν Ὀρθοδόξων ἀπαράλλακτο. Ἀνάγκη νὰ τὸ ἐπαναλαμβάνουμε καθημερινὰ μέσα στὸ σύγχρονο πλαίσιο προβλημάτων, τάσεων, νοοτροπιῶν, καὶ ὡς ἔνδειξη τῆς διαχρονικότητος τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὴ ἡ ὁμολογία ἀποτελεῖ καὶ ἀπάντηση στὸν σύγχρονο κόσμο».

ΠΗΓΗ


Το αλίευσα ΕΔΩ

Κύπρος: NORATLAS 4 :Απεβίωσε ο μοναδικός επιζών της ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗ Θανάσης Ζαφειριού

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ: Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ "ΕΝΑ"

ΛΟΓΟΣ ΡΩΜΑΙΙΚΟΣ
ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ "ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ" (ΑΧΕΛΩΟΣ TV 2016) ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΠΛΑΝΟΣ
 ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΣΤΟΥΝΤΙΟ - ΚΑΜΕΡΑ: ΦΩΤΗΣ ΒΑΡΔΗΣ
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΕΓΓΡΑΦΗΣ: 31/05/16
 ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: Χαράλαμπος Τσελεπής Πρόεδρος της Ξηρομερίτικης Εταιρείας Λόγου και Τέχνης.
ΣΧΟΛΙΑ: Ποιός ήταν Απόστολος Παύλος; Μια εκπομπή προσωπογραφία του ουσιαστικού θεμελιωτή του Χριστιανισμού στα πέρατα της οικουμένης και μιας από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες όλων των εποχών. Μιας παγκόσμιας προσωπικότητας που η Εκκλησία μας χαρακτήρισε ως τον "Πρώτον μετά τον Ένα", δηλαδή τον σημαντικότερο άνδρα επί της γης μετά τον Χριστό.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Μία εικόνα 1000 λέξεις: Έλληνες αιχμάλωτοι επιστρέφουν το 1956 από την Αλβανία

Μετά από επτά χρόνια αιχμαλωσίας και καταναγκαστικών έργων στην 
Αλβανία οι Έλληνες φιλούν το χώμα της πατρίδας μετά την απελευθέρωση τους.
 Αυτή είναι η άγνωστη ιστορία τους

Μία από τις πιο άγνωστες και μαύρες ιστορίες του εμφυλίου είναι το κεφάλαιο που έκλεισε ακριβώς επτά χρόνια μετά την ολοκλήρωση του. Αφορά τις συνθήκες σκλαβιάς που έζησαν οι όμηροι που πήραν μαζί τους κατά την άτακτη υποχώρηση τους στην Αλβανία μετά την ήττα στον Γράμμο οι δυνάμεις του ΔΣΕ. Ένα μείγμα από αιχμαλώτους του τακτικού στρατού, ανδρών και γυναικών από γύρω χωριά αλλά και ανθρώπων που ακολούθησαν τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ και πίστεψαν ότι στην γειτονική χώρα θα ζήσουν την ζωή που ονειρεύτηκαν σε μία σοσιαλιστική χώρα και τελικά αναγκάστηκαν να δουλεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες σχεδόν σαν αιχμάλωτοι πολέμου.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Πριν μπει το καλοκαίρι του 1949 και γείρει οριστικά η πλάστιγγα υπέρ του τακτικού στρατού ο Δημοκρατικός Στρατός (ΔΣ) είχε καταφέρει καίρια πλήγματα κυρίως στην 75η ταξιαρχία όπου πέρα από τις ανθρώπινες απώλειες που προκάλεσε κατάφερε να αιχμαλωτίσει τόσο αξιωματικούς όσο και οπλίτες του Ελληνικού Στρατού. Προσπάθησε να τους εντάξει στις δυνάμεις του ΔΣΕ – ανεπιτυχώς, καθώς οι τελευταίοι γνώριζαν ότι ουσιαστικά ο πόλεμος είχε κριθεί – παρέμεναν όμως αιχμάλωτοι και ακολουθούσαν τις κινήσεις του ΔΣ στα βουνά της Δυτικής Μακεδονίας και την Ηπείρου.

Μετά την κατάρρευση του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949, οι αντάρτες περνούσαν στην Αλβανία και εκεί κατέθεταν τον οπλισμό τους στους Αλβανούς. Στην σύγχυση της υποχώρησης όσοι από τους αιχμαλώτους μπόρεσαν κατέφυγαν στον ΕΣ πολλοί όμως ακολούθησαν τους αντάρτες στην γειτονική χώρα και εγκλωβίστηκαν εκεί.

Οι μαχητές του ΔΣΕ στις επόμενες εβδομάδες που ακολούθησαν μοιράστηκαν στα κράτη του Ανατολικού μπλοκ, κανένα όμως ανατολικό κράτος δεν ήθελε να πάρει τους αιχμαλώτους που πέρασαν στην Αλβανία για να μη δημιουργηθούν διπλωματικές προστριβές με την Ελλάδα, έτσι οι αιχμάλωτοι αυτοί έμειναν στην Αλβανία, αιχμάλωτοι ενός στρατού (του ΔΣΕ) που πλέον δεν υπήρχε.

Οι μαρτυρίες Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν και ο νεαρός τότε γιατρός – και μετέπειτα γνωστός χειρούργος στην Αθήνα – Νικήτας Αγαπητίδης ο οποίος κατέγραψε ψύχραιμα δεκαετίες αργότερα την εμπειρία του στο βιβλίο «Το Χρονικό της Αιχμαλωσίας (1949 – 1956). Εθελοντής οπλίτης από τα Δωδεκάνησα θα πιαστεί αιχμάλωτος από τους αντάρτες έξω από την Πυρσόγιαννη, την ώρα που χειρουργούσε. Θα τους ακολουθήσει έως τα τέλη Αυγούστου και θα περάσει «μέσα», όπως αποκαλούνταν η Αλβανία, μετά την τελική εκκαθάριση. Εκεί, αρχικά θα φιλοξενηθεί αρχικά σε ένα νοσοκομείο ανταρτών στην Κορυτσά και στην συνέχεια πιστεύοντας η τύχη τους θα περάσει στα χέρια των Αλβανών. Όπως αφηγείται αρχικά θεωρούσαν την συγκεκριμένη εξέλιξη θετική καθώς πίστευαν ότι πλέον είχαν να κάνουν με ένα κράτος μέλος του ΟΗΕ το οποίο μέσα από τις τυπικές διαδικασίες θα φρόντιζε για τον επαναπατρισμό τόσο τον δικό του όσο και των εκατοντάδων άλλων που βρέθηκαν στην ίδια δυσχερή θέση.

Στο βιβλίο αναφέρονται οι άθλιες συνθήκες κράτησης τους σε στρατόπεδα συγκεντρώσεων χωρίς τις ελάχιστες συνθήκες υγιεινής και τις μηδαμινές μερίδες φαγητού καθώς και την εξοντωτική εργασία από την ανατολή έως την δύση του ήλιου που οδήγησε αρκετούς συμπατριώτες μας στον θάνατο. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά υπήρχαν περιπτώσεις όπου «τους κρατούμενους, εκτός από τις τιμωρίες, τους στέλνουν να κάνουν και βαριές δουλειές , πολλές φορές άσκοπες. Τους βάζουν να μπουν σε βάλτους για να κόψουν βούρλα, άλλα οι βάλτοι είναι γεμάτοι βδέλλες και σε λίγο από τα πόδια τους αρχίζουν να τρέχουν από πολλά σημεία αιματα. Το αίμα δεν σταματάει και οι κρατούμενοι σοφίζονται τους κόσμου τους τρόπους για να το σταματήσουν».

Γίνονται αναφορές για προσπάθειες απόδρασης, οι οποίες μεταφράστηκαν σε αρκετά χρόνια φυλάκισης, για σαδιστές επικεφαλής οι οποίοι τους αντιμετώπιζαν ως «σαμποτέρ στο όραμα του σοσιαλισμού» και άλλες κωμικοτραγικές ιστορίες. Και όλα αυτά με τα χρόνια να περνούν να αλλάζουν στρατόπεδα και εργασίες (γεωργικές, διάνοιξη δρόμων, αποστραγγιστικά, οικοδομικά κ.α.) χωρίς να υπάρχει φως στον ορίζοντα.

Η ελληνική πλευρά δεν επιθυμούσε να ανοίξει διάλογο με την Αλβανία – με την οποία να μην ξεχνάμε ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση και αμφισβητούσε την εδαφική της υπόσταση – αλλά ταυτόχρονα φοβόταν να αγγίξει το θέμα άμεσα αν δεν ξεκαθάριζε την «εθνικοφροσύνη» των συμπολιτών μας που επέστρεφαν.

Το 1956 βρέθηκε τελικά μία φόρμουλα επαναπατρισμού με το σόφιμα ότι εισήλθαν παράνομα στο έδαφος της Αλβανίας και ως τέτοιους οι Αλβανοί τους απέλασαν.

Η επιστροφή Τον Αύγουστο του 1956 η Ελλάδα θα στείλει στο λιμάνι του Δυρραχίου το πλοίο «Αλιάκμων» να παραλάβει 217 αιχμαλώτους από ένα σύνολο που ξεπερνούσε τους 500. Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη φουρνιά που είχαν «λευκό μητρώο πολιτικών φρονημάτων» και οι οποίοι μεταφέρθηκαν στον Πειραιά στις 24 Αυγούστου 1956 από όπου και η κεντρική φωτογραφία με τους απελευθερωθέντες αιχμάλωτους να φιλούν το ελληνικό έδαφος με το που έδεσε το «Αλιάκμων».

Το επόμενο διάστημα υπήρξε απελευθέρωση και άλλων μικρότερων ομάδων. Τι έγιναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι μετά; Οργανώθηκαν σε ένα σύλλογο επαναπατρισθέντων, "Η Ανάσταση" με σκοπό να τύχουν μίας χαμηλή αποζημίωση ώστε να ξεκινήσουν ξανά την ζωή τους. Η μόνη βοήθεια που έτυχαν ήταν 300 δραχμές από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και μία ...κουβέρτα από το Κράτος. Αντίστοιχα οι στρατιώτες που είχαν αιχμαλωτισθεί απόζημίωθηκαν με 20 δραχμές και οι αξιωματικοί με 1.200.

"Ούτε μία ηθική επβράβευση για ορισμένους που δεινοπάθησαν, δεν κατορθώθηκε... Η Πατρίδα φάνηκε πολύ φειδωλή. Έδωσε μόνο το δικαίωμα σε όλους όσουν ήσαν άρρωστοι ή ανάπηροι να παρουσιαστούν σε Επιτροπές για να νοσηλευτούν ή να συνταξιοδοτηθούν. Πράγμα βέβαια που έγινε. Στους 'υγιείς', για τα τόσα χρόνια, μόνο ο μισθός των δεκαπέντε ημερών από τον επαναπατρισμό μέχρι την απόλυση. Τίποτ' άλλο".

Διαβάστε όλο το βιβλίο του Νικήτα Αγαπητίδη Το χρονικό μιας αιχμαλωσίας

Νικήτα Αγαπητίδη - Το Χρονικό μιάς Αιχμαλωσίας by Ιστορική Αλήθεια on Scribd

πηγή

Το αλίευσα ΕΔΩ

Βραχονησίδες Καλόγηροι. Μόνοι, όπως το όνομά τους.

 

 Γκραβούρα από τα αρχεία της Βιβλιοθήκης Χίου.

Στίγμα 38 μοίρες 09 πρώτα Βόρειο, 25 μοίρες 17 πρώτα Ανατολικό.

Ψαροντουφεκάδικος συνήθως προορισμός, για παράνομους, οι βράχοι Καλόγεροι, εκεί στη μέση του Αιγαίου. Τους αγνάντευα κάθε φορά που άφηνα πίσω μου τον Καφηρέα έχοντας την πλώρη στο Γρέγο. Άλλοτε πιο κοντά, όταν προορισμός ήταν η Χίος, άλλοτε μακρύτερα, όταν προορισμός ήταν τα Ψαρρά. Πάντοτε όμως έστρεφα το βλέμμα, προσπαθώντας να τους διακρίνω στον ορίζοντα. Τον ένα διέκρινα, συνήθως, το «μεγάλο». Ο άλλος, ο μικρός, βραχάκι σωστό, ζούσε ανέκαθεν στη σκιά του «μεγάλου»…

Αυτή τη φορά, όμως, οι Καλόγεροι δεν έμειναν στους απωθημένους προορισμούς μου. Σαλπάροντας απ’ το Λιθί με τον Κωνσταντάτο, όπου περάσαμε την τελευταία μας νύχτα στη Χίο, με πορεία για τη Μαντηλού, πέσαμε σχεδόν επάνω τους! Θάλασσα ακίνητη, ευκαιρία μοναδική, ακόμη και για να περπατήσω στο ολισθηρό μονοπάτι του «μεγάλου» Καλόγερου…

Θα δώσω όμως τη σκυτάλη στον καλό μου φίλο Γιώργο Μισετζή απ’ τη Χίο, για να σας ταξιδεύσει αυτός πίσω στο απίστευτο παρελθόν αυτών των μοναχικών βράχων του Αιγαίου. Και είναι πράγματι εκπληκτικό. Αν ένας τόσο δα μικρός βράχος έχει τόσα να πει, πόσα άραγε έχουν να εξιστορήσουν τα εκατοντάδες νησιά και μικρονήσια αυτού του Αρχιπελάγους;

Ιωσήφ Παπαδόπουλος

Κείμενο και επιμέλεια : Γιώργος Μισετζής.

Φωτογραφίες : Αρχείο Βιβλιοθήκης Χίου, Γιώργος Μισετζής, Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Κάμερα : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Μοντάζ : Γιώργος Μισετζής.

Ο μεγάλος Καλόγερος όπως φαίνεται πλησιάζοντας από Β.Α.

Οι κεντρικά… απόκεντροι «Καλόγεροι».

…δεν θα κινούσε το ενδιαφέρον περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, αν δεν συνέβαινε η απότομη εξαφάνισή τους στα μέσα του 17ου αιώνα………

Αμέτρητες είναι οι εικόνες που έχω κρατήσει στην ψυχή μου από τα μέρη πού έχω επισκεφθεί, ταξιδεύοντας με το φουσκωτό όλα αυτά τα χρόνια, και αμέτρητα είναι τα συναισθήματα που το κάθε μέρος από αυτά αποτύπωσε  μέσα στην ψυχή μου. Δύο πράγματα όμως με έχουν συγκλονίσει βαθιά, δύο εικόνες, που όσα χρόνια και αν πέρασαν από τότε και όσες φορές αν  επισκέφτηκα ξανά (και ξανά) αυτά τα μέρη, δεν άλλαξαν. Ο χρόνος και η επανάληψη δεν αλλοίωσαν ποτέ τα συναισθήματα αυτής, της πρώτης φοράς.

Ο Μεγάλος Καλόγερος, όπως τον αναπαρέστησαν οι ταξιδιώτες του παρελθόντος.

Εικόνες που μόνο τα έμπειρα χέρια ενός ζωγράφου ή συγγραφέα  – και σίγουρα όχι εγώ – μπορούν κατά ένα ποσοστό να περιγράψουν και να μεταφέρουν προς εσάς τη μαγεία τους. Πώς να περιγράψεις εκείνη τη γλύκα των χρωμάτων που αντίκρισα στο παιγνίδι της δύσης,  κάτω στο μακρινό Καστελόριζο, μπαίνοντας για πρώτη φορά στο λιμάνι του, και το άλλο… εκείνη την αφιλόξενη αγριάδα του απομονωμένου ξερόβραχου του Καλόγερου που μετά από τις τόσες ιστορίες που είχα ακούσει γι’ αυτόν, κατόρθωσα και αντίκρισα γύρω στο ’96 σε κάποιο ταξίδι μου προς την Εύβοια. Αυτή λοιπόν η συγκλονιστική εικόνα του δεύτερου μ’ έκανε να γράψω δυο αράδες για τους Καλόγερους τους «κεντρικά απόκεντρους» του Αιγαίου.

Σκαρφαλωμένος στα βράχια της νοτιοανατολικής πλευράς του Μεγάλου Καλόγερου.

Την ονομασία «Καλόγερος» ή «Καλόγεροι» τη συναντάμε σε έξι διαφορετικά σημεία στις Ελληνικές Θάλασσες. Οι  ναυτικοί μας γενικά ονομάτιζαν έτσι τους απομονωμένους βράχους. Σίγουρα όμως όλοι εσείς που ταξιδεύετε, θα έχετε συναντήσει στη ρότα σας από το Κάβο Ντόρο με κατεύθυνση από και προς την Χίο, τους πιο γνωστούς, τους «Καλόγερους»  Άνδρου ή Ψαρρών. Δύο μονήρεις βράχοι που βρίσκονται στο κέντρο του Αιγαίου από όπου δεν διακρίνεται σχεδόν καμία στεριά.

Ξυλογραφία του B. Bordone.

Ο «Μεγάλος Καλόγερος» με εμβαδόν 6 στρέμματα, ύψος 36,5 μέτρα και συνολική ακτογραμμή 302 μέτρα, σημάδι των πλοίων που περνούσαν από την μια μεριά του πελάγους στην άλλη.

Στα 1400 μέτρα Βορειοανατολικά του πρώτου βρίσκεται ο «Μικρός Καλόγερος» με ύψος 1 μέτρο και αβαθή προς τον Νοτιά σε απόσταση 100 μέτρων. Ανατολικά τους βρίσκεται η Χίος στα  27 μίλια, νοτιοδυτικά, η Άνδρος στα 23, δυτικά, το Κάβο ντ’ Όρο στα 33, στο βοριά, η Σκύρος στα 46 και τέλος βορειοανατολικά τους βρίσκονται τα Αντίψαρρα στα 24 μίλια.

Είναι ηφαιστειογενείς και κατά καιρούς χρησιμοποιήθηκαν ως σκοπόσημο από διάφορους στόλους, γι’ αυτό και σήμερα υπάρχουν πάνω τους πολλά θραύσματα από οβίδες. «Κατά την απογραφή πληθυσμού της 16ης Οκτωβρίου 1940 φέρεται να κατοικείται από 6 κατοίκους», σημειώνει στα νησιολόγιά του ο Γ. Κ. Γιαγκάκης, «άνδρες, μάλλον του Πολεμικού Ναυτικού που επιτηρούσαν το Θαλάσσιο χώρο εν όψει Ιταλικής επίθεσης».

Χαλκογραφία Piacenza.

To 1920 φωτίστηκε ο Μεγάλος Καλόγερος με αυτόματο φάρο που βοήθησε πολύ τους παραπλέοντες, εξ αιτίας της επικινδυνότητας των βράχων. Η προσέγγιση τους δύσκολη, σχεδόν με όλους τους καιρούς. Το σκάφος με κανένα τρόπο δεν μπορείς να το φουντάρεις με ασφάλεια. Το νησί περιτριγυρίζεται από πολύ απότομα νερά, με βάθη που ξεπερνούν τα 70 μέτρα ακόμα και δίπλα στα βράχια. Μια σειρά από αβαθή (ξέρες) που εκτείνονται προς τα νοτιοανατολικά, νομίζεις ότι ξεφυτρώνουν από το πουθενά και δίπλα τους το βάθος είναι μεγάλο. Είναι πολύ επικίνδυνες κατά τον περίπλου, γιατί σχεδόν πάντα υπάρχουν ισχυρά ρεύματα που μπορούν να σε ρίξουν πάνω τους.

Το μοναδικό μέρος, όπου κατά κάποιον τρόπο μπορείς να αγκυροβολήσεις, βρίσκεται στα Νότια του νησιού, αλλά και εκεί με μεγάλη προσοχή, ακόμη και με άπνοια, γιατί τα διερχόμενα πλοία δημιουργούν απόνερα. Το ασφαλέστερο είναι να μείνει κάποιος μέσα στο σκάφος για να το προσέχει.

Η ανάβαση στο ψηλότερο σημείο με τις ετοιμόρροπες σκάλες εγκυμονεί κινδύνους.

Η ανάβαση στο νησί δεν είναι εύκολη υπόθεση. Υπάρχουν διάφορα πατήματα – σκαλοπάτια που έχουν σμιλευτεί στους  βράχους από παλιά αλλά λόγω του νερού, του αέρα και της σύστασης των πετρωμάτων έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Οι βράχοι θρυμματίζονται εύκολα και γλιστράνε. Εάν το λέει η καρδιά σας για μια τέτοια αναρρίχηση, μετά από δέκα-δεκαπέντε λεπτά βρίσκεστε στην κορυφή του βράχου. Το «μονοπάτι» βρίσκεται στα ανατολικά. Κατά την αναρρίχηση περνάς δίπλα από κάποια μισογκρεμισμένα κτίσματα που πρέπει να ήταν αποθήκες νερού (δεξαμενές) και πυρομαχικών. Ο τόπος είναι διάσπαρτος από βλήματα και σφαίρες, απομεινάρια των δύο μεγάλων πολέμων, που έχουν μείνει μέσα στις σχισμές των βράχων και με την πάροδο του χρόνου έγιναν ένα με αυτούς και την ιστορία τους.

Οι κατεστραμένες πλέον δεξαμενές νερού.

Στην κορυφή υπάρχει ο σιδερένιος φάρος, που είναι τοποθετημένος πάνω στη βάση του παλιού πέτρινου, και δίπλα του βρίσκεται ένα ερειπωμένο κτίσμα, μάλλον νεότερο στρατιωτικό φυλάκιο.

Αγναντεύοντας από εκεί, οι εντυπώσεις είναι μοναδικές. Ο κύκλος  του ορίζοντα σε όλο το φάσμα του! Η απόλυτη ένωση ουρανού και θάλασσας σε όλο το μεγαλείο της! Το συναίσθημα ότι είσαι στη μέση του Αιγαίου, ατενίζοντας το γαλάζιο, χωρίς καμιά στεριά να το διακόπτει, είναι συγκλονιστικό. Αυτή λοιπόν η συγκλονιστική μαγεία της κεντρικής τους απομόνωσης μ’ έκανε και έψαξα την ιστορία τους λίγο παραπέρα, από βιβλία που βρήκα ως επί το πλείστον στην κορυφαία Δημοτική βιβλιοθήκη της Χίου. Σας παραθέτω λοιπόν την κεντρική ιδέα από τις πολύ ενδιαφέρουσες γνώσεις που αποκόμισα από εκεί, βάζοντας τες σε μία χρονική σειρά :

Παλιό κτίσμα στην κορυφή του Μεγάλου Καλόγερου.

Οι Καλόγεροι κίνησαν το ενδιαφέρον πολλών γεωγράφων, περιηγητών και ταξιδιωτών από τα παλιά χρόνια. Για τον Πλίνιο τον πρεσβύτερο ο Μεγάλος Καλόγερος φαίνεται να είναι ο σκόπελος ή η νήσος Αίξ, από την οποία πήρε και το όνομα του το Αιγαίο. Ο πρώτος από τους νεότερους γεωγράφους και ταξιδευτές που έγραψαν για τον Καλόγερο ήταν ο Φλωρεντιανός ιερέας Cristoforo Buondelmonti το 1420.

Το νησί, στους χάρτες του 16ου και 17ου αιώνα, σημειώνεται στα βόρεια του στενού της Τήνου και στη μέση της διαδρομής προς τη Χίο. Επάνω σ’ αυτή την αποκλεισμένη από παντού βραχώδη κορυφή χτίστηκε ένα μοναστήρι σαν τα ερημητήρια των τελευταίων αιώνων του Βυζαντίου. Φαίνεται ότι αυτή η μονή υπάρχει από τον 15ο αιώνα, αφού την συναντά ο Bartolomeo dalli Sonetti και την περιλαμβάνει στις εικόνες του Isolario του 1485. Από τότε σχεδόν όλοι οι χαρτογράφοι που αποτυπώνουν το Αρχιπέλαγος μνημονεύουν τον Καλόγερο αλλά και το παράξενο σχήμα του.

Κοντινό πλάνο των ερειπίων που έχουν απομείνει στο Μεγάλο Καλόγερο.

Ο ξεχασμένος αυτός ξερόβραχος και το μοναστήρι που ήταν χτισμένο πάνω του δεν θα κινούσε το ενδιαφέρον περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, αν δεν συνέβαινε η απότομη εξαφάνισή του στα μέσα του 17ου αιώνα και αν δεν είχε αποχτήσει τους προηγούμενους αιώνες μια θέση στα ιζολάρια και τους πορτολάνους  ανάλογη με τα άλλα μεγάλα νησιά του Αιγαίου.(βλ.Mercator, G., Atlas sive Cosmographicae Meditationes 1950 και Boschini, M., L’Arcipelago con tutte le Isole, Venezia 1658.) Από αυτές τις απεικονίσεις προκύπτει ότι ήταν ένας πολύ απότομος βράχος περιτριγυρισμένος από αμέτρητες ξέρες.

Ο Μεγάλος Καλόγερος σε γκραβούρα της εποχής.

Στα νότια του νησιού υπήρχε ένα μικρό πλάτωμα δίπλα στη θάλασσα με κάποια κτίσματα, αλλά και ολόκληρο το νησί είχε πολύ απόκρημνες ακτές που απέκλειαν την αναρρίχηση. Ήταν αρκετά ψηλό και στην κορυφή του σχηματιζόταν ένα οροπέδιο όπου επάνω του κτίστηκε το μοναστήρι αλλά και κάποια σπίτια. Σε όλες τις απεικονίσεις των Καλόγερων φαίνονται αρκετά κτίρια και καλλιέργειες δίπλα τους. Μάλιστα στην χαλκογραφία του Piancenza  του 1688 έχουν σχεδιαστεί και οχυρώσεις με ένα στρογγυλό πύργο, και διακρίνονται κτίσματα σε δύο γειτονικά προς τον νοτιά νησάκια με τα ονόματα: «Chirana» και «Lesindra».

Πίσω από τον Μεγάλο Καλόγερο διακρίνονται οι ακτές της Άνδρου.

Το χαρακτηριστικό που είχαν όλες οι απεικονίσεις ήταν ένας μεγάλος γερανός στα ανατολικά κάτω από έναν εξώστη, όπου αλλού απεικονίζεται ξύλινος και αλλού σαν φυσική προεξοχή του βράχου.

Ο γερανός ανεβοκατέβαζε μια βάρκα και αυτός πρέπει απ’ ότι φαίνεται να ήταν ο τρόπος που οι κάτοικοι του νησιού επικοινωνούσαν με τα περαστικά πλοία αλλά και τα γύρω νησιά, κάτι σαν τα Μετέωρα δηλαδή μέσα στο πέλαγος.Από τη στιγμή λοιπόν που σηκωνόταν αυτός ο γερανός – ο μόνος τρόπος επικοινωνίας  τους – το φυσικό οχυρό του Καλόγερου ήταν απόρθητο.

Το σημαντικότερο πράγμα που φαίνεται από τις περιγραφές για το νησί είναι η συγκέντρωση αγαθών στο μοναστήρι από τους ναυτικούς εμπόρους του Αιγαίου. Είτε γίνονταν αγοραπωλησίες, που εκείνη την περίοδο ταυτίζονταν με την πειρατεία, είτε κάποιοι έδιναν στο μοναστήρι πολύτιμα αγαθά προς φύλαξη, το βέβαιο είναι ότι ο Καλόγερος είχε μαζέψει εκείνη την εποχή πολλά πλούτη από την «νόμιμη» ή «παράνομη» ναυτιλία. Εκείνη την εποχή πάντως ήταν συνηθισμένα και τα δύο, και η φύλαξη της περιουσίας των χριστιανών αλλά και η εκποίηση εμπορευμάτων από τα μοναστήρια.

Άλλη μια γκραβούρα που αναπαριστά το Μεγάλο Καλόγερο.

Το 1688 επίσης η ίδια εικόνα του απόκρημνου νησιού με τον γερανό και το μοναστήρι σχεδιάσθηκε από τον Francesco Piacenza και αργότερα  από τον Vicenzo Maria Corenelli, με πολύ μεγαλύτερη  ακρίβεια από τους προγενέστερούς του, και το βιβλίο του δημοσιεύθηκε το 1696 στην Βενετία.

Το 1687 ο άγγλος Bernard Randolph στο βιβλίο του «Τhe Present State of the Islands in the Archipelago», Oxford 1687, γράφει ότι περνώντας από τη Σμύρνη άκουσε για μια κατοικημένη νησίδα, τον Καλόγερο ανάμεσα στην Άνδρο και στη Χίο και για μια περίεργη ανατίναξη, ότι το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού κατέρρευσε και ότι όλοι οι κάτοικοι σκοτώθηκαν, χωρίς να αναφέρει τα αίτια αυτής της περίεργης ανατίναξης. Γράφει επίσης ότι : «Άκουσα πολλούς εμπόρους της Σμύρνης να λένε ότι τα λεφτά και οι σφραγίδες τους έχασαν την αξία τους όταν το νησί ανατινάχτηκε.

Κάποιος πρέπει να μείνει στο σκάφος για ασφάλεια.

Πολλά βράχια τινάχτηκαν μέχρι την Τήνο και την Άνδρο! Ένα πολύ μικρό μέρος του νησιού υπάρχει σήμερα». Σημειωτέων ότι ο άγγλος περιηγητής, στις περιγραφές των άλλων νησιών, είναι ιδιαίτερα ακριβής στις πληροφορίες του. Δεν αναφέρει καθόλου την ύπαρξη μοναστηριού, αν και η εικόνα που φιλοτεχνεί την ίδια εποχή ο Corenelli το δείχνει καθαρά. Άλλωστε ίσως τα λόγια του να επιβεβαιώνονται από τον γάλο περιηγητή Andre Thevet, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο Βυζαντινός χρονογράφος του 12ου αιώνα Ζωναράς έζησε πέντε χρόνια στον Καλόγερο της Άνδρου και ότι υπήρχε μοναστήρι εκεί. Το οικονομικό στοιχείο που αναφέρει δείχνει την συσσώρευση πλούτου στον Καλόγερο.

Μόνο κάποια ψυχή σαν κι’ αυτή μπορεί ακόμη να κτυπάει στο Μεγάλο Καλόγερο…

Τέλος οι Καλόγεροι προσείλκυσαν το εικαστικό ενδιαφέρον του Sir Francis Beauford, γνωστού σε όλους από την επίσης γνωστή κλίμακα μέτρησης των ανέμων, που τους σχεδίασε το 1812 και μπορούμε να δούμε το σχέδιο του δημοσιευμένο το 1819 από το Αγγλικό Ναυαρχείο. Αυτά έχουν αφήσει πίσω τους οι άνθρωποι που κατά καιρούς έγραψαν την ιστορία για τους βράχους στο κέντρο του Αρχιπελάγους.

Μύθος ή πραγματικότητα; Καμμιά σημασία δεν έχει. Εξ άλλου και τα δύο βρίσκονται θαμμένα στην άβυσσο, στο κέντρο του Αιγαίου, και ποτέ (μάλλον) δεν θα τα δούμε. Αν λοιπόν τους συναντήσετε στη ρότα σας, σε κάποιο από τα ταξίδια σας, και αν σας το επιτρέψει ο καιρός, παραπλεύσετε γύρω τους, αξίζει τον κόπο. Η εικόνα τους θα σας ανταμείψει.

Δυστυχώς, ο άλλοτε «φίλος» μου Νίκος Κολούμπας, για να με «τιμωρήσει» επειδή ξεσκέπασα τις ιντριγκαδόρικες μεθοδεύσεις του στο forum όπου συμμετείχαμε, διέγραψε κι’ αυτό το βίντεο που είχε ανεβάσει στον λογαριασμό του στο YouTube επειδή εκείνη την εποχή δεν γνώριζα την τέχνη του μοντάζ και δεν είχα δικό μου λογαριασμό στο YouTube. Για την διαγραφή του συγκεκριμένου βίντεο στις βραχονησίδες Καλόγερους με ενημέρωσε ένας αναγνώστης μου. Σκοπός μου τώρα είναι να βρω το πρωτότυπο υλικό, να το μοντάρω και να το ξανανεβάσω στο YouTube.

Το πρωτότυπο υλικό τελικώς εντοπίστηκε, έγινε το μοντάζ και το βίντεο ανέβηκε και πάλι στο YouTube. Δείτε το.

Σημείωση : Το ταξιδιωτικό αυτό του Γιώργου Μισετζή, διαφορετικά στημένο, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Φουσκωτό» τον Ιανουάριο του 2006.

Πηγή: Rib and Sea

Το αλίευσα ΕΔΩ

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης: Ακόμα και τα βατράχια δοξολογούν τον Θεό!

Λέει ο Γέροντας στόν υποτακτικό: «Εξεγερθέντες τού ύπνου προσπίπτομέν σοι, αγαθέ, καί τών αγγέλων τόν ύμνον βοώμέν σοι, δυνατέ: άγιος, άγιος»
κτλ. «Κουά, κουά, κουά, κουά» τά βατράχια, κοάζουν, πώς λέγεται, ξεχάσαμε καί τά ελληνικά τώρα.

– Βρέ παιδί μου, λέει, πήγαινε στά βατράχια καί πές τα: Ά, νά σάς πώ, ο Γέροντας λέει, σταματήστε τώρα γιατί θέλουμε νά διαβάσουμε εμείς τήν ακολουθία.

– Νά ναι ευλογημένο, Γέροντα.

Αυτός ήταν υποτακτικός! Βλέπεις; Δέν είπε, «έ, Γέροντα, τά βατράχια θά πάω νά πώ εγώ;» Όχι υπακοή.

– Ακούστε εδώ, βατράχια, είπε ο Γέροντας νά σταματήσετε τώρα, γιατί θέλουμε νά διαβάσουμε εμείς τήν ακολουθία.

Μίλησε τό βατράχι εκεί! Λέει:

– Πές τού Γέροντα, τώρα τελειώνουμε κι εμείς τήν δοξολογία τού Θεού καί θά πάμε κι εμείς νά ξεκουραστούμε.

Καί τά βατράχια υμνολογούν τό Θεό! Όλη η φύση, νά πούμε, υμνολογεί, δοξολογεί τόν Θεό, καί κατά τήν καθαρότητά μας ακούμε κι εμείς αυτήν τή μυστική δοξολογία, τή μυστική, τήν άφωνο υμνολογία πού κάνουνε καί οι πέτρες ακόμη. Αυτό πώς τό λένε, κάτι στίχους πού έχει η μεγάλη δοξολογία, δέν ξέρω πώς τά λένε, γιατί εγώ έχω χρόνια νά πάω πάνω στήν ακολουθία.

Μοναχοί: Πύρ, χάλαζα, χιών, πνεύμα καταιγίδος…

Γέροντας: Πύρ, χάλαζα, πύρ καταιγίδος κτλ., όλα, τότε αρχίζει η μεγάλη δοξολογία. Βλέπετε; Καί τά όρη καί τά βουνά καί τά δέντρα καί η θάλασσα καί τά ψάρια, όλα υμνολογούν τόν Θεό. Αλλά εμείς, επειδή έχουμε αμαυρώσει, δηλαδή, τό νοερόν τής ψυχής μας, γι? αυτό λίγο τό καταλαμβάνουμε, λίγο.

Όσο καθαρίζεσαι μέσα σου, τόσο καί περισσότερο λαμβάνεις έναν φωτισμό, λαμβάνεις μίαν αίσθηση ότι κανένα κτίσμα τού Θεού δέν μένει αργό, αλλά όλα δοξολογούν τόν Θεό. Καί η μύγα καί τό κουνούπι, καί τό βόδι καί τό ζώο, όλα δοξολογούν τόν Θεό.

Όταν καθαριστείς μέσα σου, θά τήν δείς αυτήν τή μυστική δοξολογία τού Θεού. Όσο καθαρίζεσαι μέσα σου, θά τό δείς καί λές: Ταλαίπωρε άνθρωπε, εσύ μόνο δέν δοξολογείς τόν Θεό. Όλα δοξολογούν τόν Θεό!

http://agiotokos-kappadokia.gr

 
Το αλίευσα ΕΔΩ