Μόλις αντίκρυσα για πρώτη φορά την φωτογραφία του Κέβιν Κάρτερ ,ο οποίος αυτοκτόνησε μετά από 2 εβδομάδες από την βράβευση του με το βραβείο "Πούλιτζερ" αφήνοντας το παρακάτω σημείωμα :"Αγαπητέ Θεέ, υπόσχομαι ότι δεν θα πετάξω πια άλλο φαγητό στα σκουπίδια, όσο άνοστο και αν είναι. Προσεύχομαι, ότι θα προστατεύεις την ψυχή αυτού του παιδιού...πραγματικά, πραγματικά λυπάμαι. Ο πόνος της ζωής υπερισχύει της χαράς σε σημείο ότι η χαρά δεν υπάρχει. Χωρίς λεφτά για τηλέφωνο, για το νοίκι μου, για να υποστηρίξω το παιδί μου, για να ξεπληρώσω τα χρέη μου, χρήματα, χρήματα, χρήματα, μα πάνω απ’ όλα, οι εφιάλτες από τις ζωντανές θύμησες από δολοφονίες, και πτώματα, και θυμός πολύς, και πόνος ανείπωτος, για παιδιά που πεινάνε, για τρελούς, συχνά και αστυνομικούς, που πατάνε τη σκανδάλη, δεν αντέχω άλλο, φεύγω", δεν άντεξα και δάκρυσα .Δάκρυσα για τα αθώα παιδικά μάτια που κλείνουν για πάντα καθημερινά ,τις αθώες παιδικές ψυχές που πηγαίνουν να συναντήσουν τον Δημιουργό τους .
Αν νομίζετε ότι τέτοιες εικόνες θα τις βλέπουμε μόνο σε τηλεοράσεις και περιοδικά είμαστε όλοι μας γελασμένοι .Πολύ σύντομα θα τις δούμε μέσα στην χώρα μας και τότε ο Θεός να βάλει το χέρι Του.
