Γράφει ὁ π. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος
(Μάτθ. Ἡ΄ 5-13)
Δὲν
ὑπῆρξε καὶ δὲν θὰ ὑπάρξει ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία θὰ παύσει νὰ ὑφίσταται ἡ
ἐπικαιρότητα τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Αὐτὸ τὸ βλέπουμε καθαρὰ στὴν
Εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς Δ΄Κυριακῆς του Ματθαίου. Ὁ Ρωμαῖος
Ἑκατόνταρχος, δὲν ἦλθε νὰ παρακαλέσει οὔτε γιὰ τὸν ἑαυτό του, οὔτε γιὰ
τὴ σύζυγό του ἢ τὰ παιδιά του, ἀλλὰ γιὰ τὸν δοῦλο του. Δήλ. γιὰ μία
ὕπαρξη ἡ ὁποία κατὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, δὲν ἐθεωρείτω καν ἄνθρωπος. Ἀρκεῖ
κανεὶς νὰ ρίξει μία ματιὰ στὴν ἱστορία ἐκείνης τῆς Ρωμαϊκῆς
αὐτοκρατορίας, καὶ ἀμέσως θὰ διαπιστώσει τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου.
Περισσότερη ἀξία ἔδιναν οἱ πλούσιοι στὰ ζῶα τοὺς παρὰ στοὺς ταλαίπωρους
δούλους τους.
Ὁ
ἑκατόνταρχος ὅμως, ξεκινᾶ μὲ κίνητρο τὴν ἀγάπη. Τὴν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη.
(Καὶ νὰ σημειωθεῖ ὅτι δὲν ἀνήκει στὸν «ἐκλεκτὸ λαὸ» τοῦ Ἰσραήλ).
Ἂς
τὸν ἀκούσουμε: «Κύριε, εἶπε πρὸς τὸν Χριστό, ὁ δοῦλος μου εἶναι
κατάκοιτος στὸ σπίτι μου, παράλυτος καὶ βασανίζεται ἀπὸ τρομεροὺς
πόνους». Στη συνέχεια,καθὼς ξεδιπλώνει τὸ μεγαλεῖο της καρδιᾶς του,
δείχνοντας μαζὶ μὲ τὴν ἀγάπη, ταπείνωση καὶ κυρίως πίστη
στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ, ἔλαβε αὐτὸ ποὺ ποθοῦσε. Δήλ. τὴ θεραπεία τοῦ
δούλου του. «Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τῷ ἑκατοντάρχω, ὕπαγε καὶ ὡς ἐπιστευσας
γενηθήτω σοί, καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τὴ ὥρα ἐκείνη» (Μάτθ. Ἡ΄ 13). Καὶ
εἶπε ὁ Ἰησοῦς στὸν ἑκατόνταρχο: Πήγαινε στὸ σπίτι σου καὶ ὅπως
ἐπίστευσες, ὅτι δήλ. μὲ μόνο...
