——-
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποντιακό ζήτημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποντιακό ζήτημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 19 Μαΐου 2013
Πέμπτη 19 Μαΐου 2011
Ποδοσφαιρική ομάδα «Πόντος»: Στην κρεμάλα για την πατρίδα
Στα όνειρα μου έρχεται συχνά η μακρινή φωνή της μάνας τρελής στους έρημους δρόμους και με ρωτάει με παράπονο αν κλαίνε ακόμα τα ματοπήγαδα. Με ρωτάει για κάποιους πραγματικούς ήρωες του ποδοσφαίρου. Ήταν παιδιά της γης του Πόντου. Δεν έπαιξαν πότε σε μεγάλες οργανώσεις. Δε λατρεύτηκαν ποτέ ως θεοί από το αφιονισμένο πλήθος, δεν είδαν ποτέ τους οπαδούς να γεμίζουν πλατείες και να κλείνουν δρόμους για να εκδηλώσουν την εθνική υπερηφάνεια τους (τι χυδαίες που φαίνονται, ορισμένες φορές, οι λέξεις).
Οι ήρωες (αν ακόμα έχουν, ακόμα, νόημα οι λέξεις) της ομάδας «Πόντος» ήταν καθηγητές, μαθητές και απόφοιτοι του κολεγίου Ανατολία της Μερζιφούντας .
Οι μαθητές αποφασίσαν να τιμήσουν τη φανέλα τους και γι αυτό, παρά την τρομοκρατία και τις απειλές των Κεμαλικών, αγωνίστηκαν με εμφάνιση που θυμίζει τη γαλανόλευκη (άσπρες και γαλάζιες ρίγες) και στη μέση το γράμμα Π. Αυτό θα αποτελέσει τη βασική κατηγορία των Κεμαλικών, οι οποίοι θα οδηγήσουν τους Έλληνες αθλητές στο «δικαστήριο» με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας (12 Φεβρουαρίου 1921) και τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου θα απαγχονιστούν στην Αμάσεια.
Η μάνα τρελή στους έρημους τους δρόμους με ρωτάει απεγνωσμένα αν μιλάνε για αυτούς τους ήρωες του ποδοσφαίρου και της πατρίδας στις δεκάδες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Μήπως αναφέρουν ένα μονόστηλο οι δεκάδες αθλητικές εφημερίδες ή τους μνημονεύουν όλα εκείνα τα τέρατα της μνήμης, που θυμούνται ακόμα και το δευτερόλεπτο που σημειώθηκε κάποιο γκολ, σε κάποιον αγώνα, πριν τριάντα χρόνια (ήταν, βλέπετε, πολύ σοβαρό γεγονός για τη μετέπειτα ζωή τους). Μήπως κάποια κινηματογραφική ταινία; κάποιο βιβλίο; ή έστω κάποιο τραγουδάκι τους αναφέρει;
Κατεβάζω ντροπιασμένος το κεφάλι μου.
Μου λέει και μου ξαναλέει τα ονόματα, μήπως και τα έχω ακούσει σε κάποια ιαχή των φιλάθλων
Γ. Θεοχαρίδης,
Χ. Γεωργίου,
Α. Συμεών,
Α. Παυλίδης,
Σ. Ανανιάδης
Κατεβάζω ακόμα πιο ντροπιασμένος το κεφάλι μου.
Τότε εκείνη ανεβάζει το τόνο της φωνή της και ωρύεται: «Τι ηρωικότερο έχει να επιδείξει το Ελληνικό και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο απ’ αυτούς τους ήρωες; Καλά οι ξένοι, αλλά τι θα πείραζε, όλες τις ελληνικές ομάδες, να αγωνιστούν για μία μόνο αγωνιστική, με ένα περιβραχιόνιο με το γράμμα Π»;
Κατεβάζω και άλλο το κεφάλι μου.
Κάθε 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων, θα ξανάρθει η μάνα τρελή στους έρημους τους δρόμους και με τον αλαφροΐσκιωτο τρόπο της θα με ξαναρωτήσει: «γιατί κλαιν τα ματοπήγαδα;» και ακόμα δεν έχω βρει απάντηση.
Μήπως κανένας από σας γνωρίζει;
Γιώργος Δαμιανός
http://skalistiri-humanity.blogspot.com/2011/03/blog-post_09.html
http://anemo-milos.blogspot.com/
Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.elzoni.gr/html/ent/543/ent.9543.asp
Οι ήρωες (αν ακόμα έχουν, ακόμα, νόημα οι λέξεις) της ομάδας «Πόντος» ήταν καθηγητές, μαθητές και απόφοιτοι του κολεγίου Ανατολία της Μερζιφούντας .
Οι μαθητές αποφασίσαν να τιμήσουν τη φανέλα τους και γι αυτό, παρά την τρομοκρατία και τις απειλές των Κεμαλικών, αγωνίστηκαν με εμφάνιση που θυμίζει τη γαλανόλευκη (άσπρες και γαλάζιες ρίγες) και στη μέση το γράμμα Π. Αυτό θα αποτελέσει τη βασική κατηγορία των Κεμαλικών, οι οποίοι θα οδηγήσουν τους Έλληνες αθλητές στο «δικαστήριο» με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας (12 Φεβρουαρίου 1921) και τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου θα απαγχονιστούν στην Αμάσεια.
Η μάνα τρελή στους έρημους τους δρόμους με ρωτάει απεγνωσμένα αν μιλάνε για αυτούς τους ήρωες του ποδοσφαίρου και της πατρίδας στις δεκάδες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Μήπως αναφέρουν ένα μονόστηλο οι δεκάδες αθλητικές εφημερίδες ή τους μνημονεύουν όλα εκείνα τα τέρατα της μνήμης, που θυμούνται ακόμα και το δευτερόλεπτο που σημειώθηκε κάποιο γκολ, σε κάποιον αγώνα, πριν τριάντα χρόνια (ήταν, βλέπετε, πολύ σοβαρό γεγονός για τη μετέπειτα ζωή τους). Μήπως κάποια κινηματογραφική ταινία; κάποιο βιβλίο; ή έστω κάποιο τραγουδάκι τους αναφέρει;
Κατεβάζω ντροπιασμένος το κεφάλι μου.
Μου λέει και μου ξαναλέει τα ονόματα, μήπως και τα έχω ακούσει σε κάποια ιαχή των φιλάθλων
Γ. Θεοχαρίδης,
Χ. Γεωργίου,
Α. Συμεών,
Α. Παυλίδης,
Σ. Ανανιάδης
Κατεβάζω ακόμα πιο ντροπιασμένος το κεφάλι μου.
Τότε εκείνη ανεβάζει το τόνο της φωνή της και ωρύεται: «Τι ηρωικότερο έχει να επιδείξει το Ελληνικό και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο απ’ αυτούς τους ήρωες; Καλά οι ξένοι, αλλά τι θα πείραζε, όλες τις ελληνικές ομάδες, να αγωνιστούν για μία μόνο αγωνιστική, με ένα περιβραχιόνιο με το γράμμα Π»;
Κατεβάζω και άλλο το κεφάλι μου.
Κάθε 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων, θα ξανάρθει η μάνα τρελή στους έρημους τους δρόμους και με τον αλαφροΐσκιωτο τρόπο της θα με ξαναρωτήσει: «γιατί κλαιν τα ματοπήγαδα;» και ακόμα δεν έχω βρει απάντηση.
Μήπως κανένας από σας γνωρίζει;
Γιώργος Δαμιανός
http://skalistiri-humanity.blogspot.com/2011/03/blog-post_09.html
http://anemo-milos.blogspot.com/
Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.elzoni.gr/html/ent/543/ent.9543.asp
Labels:
γενοκτονία,
ποντιακό ζήτημα,
Πόντος
19 Μαίου Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Πως μπορούμε να ξεχάσουμε;
Επιτέλους τους ξεριζώσαμε... Enfin, nous avons réussi à les déraciner...
(Κεμάλ Ατατούρκ, 13 Αυγούστου 1923) (Kémal Atatürk 13 aout 1923)
Ενενήντα και πλέον γενιές και 3000 χρόνια παραμονής σ’ εκείνη τη γωνιά του πλανήτη φαίνεται δεν ήταν αρκετή για να ριζώσουμε στα χώματα εκείνα. Από τα μέσα του 1919 μια νέα μέρα ξημέρωσε για τον ελληνισμό του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Κι αυτή την μέρα την ξεκίνησαν οι πρόγονοί μας. Ήρθαν σαν πρόσφυγες, πεινασμένοι, άρρωστοι, φοβισμένοι και φτωχοί.
Φτωχοί από οικογένεια, φτωχοί από φίλους, φτωχοί από σπίτια, περιουσίες και υπάρχοντα. Δούλεψαν σκληρά, μάθανε στα παιδιά τους γράμματα, ασχολήθηκαν με τα προβλήματα της κοινωνίας και κατάφεραν να ...
ενσωματωθούν πλήρως με το ντόπιο ελληνικό στοιχείο. Ας μην ξεχνάμε πως εδώ είμαστε 3-4 γενιές και πίσω μας, στον ΠΟΝΤΟ, στη Μ. ΑΣΙΑ, αφήσαμε νεκρούς 90 γενεών. Εδώ είμαστε λίγοι, ΕΚΕΙ είμαστε πολλοί.... 1
9 Mai : Journée de mémoire du génocide du Pont Euxin 19 Μαίου Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού
"Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.. "
"Το Έθνος κι αν σκλαβώθηκε, θ' αναστηθεί και πάλι.. ".
Ελληνική Διασπορά Γαλλίας. Το αλίευσα ΕΔΩ http://epirus-ellas.blogspot.com/2011/05/19.html
Labels:
γενοκτονία,
ιστορικά,
ποντιακό ζήτημα
Πόντος: δεν ξεχνώ
Η εξόντωση των Ποντίων και όλων των άλλων λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι οποίοι δεν ήταν Τούρκοι, άρχισε από την εποχή του Β’ Γερμανικού Ράιχ, όταν ο Κάιζερ Β’, έθεσε υπό την προστασία του την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Το 1908, οι Νεότουρκοι, φορέας του παντουρκισμού, με Γερμανούς συμβούλους αναλαμβάνουν την εξόντωση των Ελλήνων και των Αρμενίων.
Μόνον όσοι αλλαξοπιστούν και προσαρμόζονται στην νέα τάξη πραγμάτων, μόνον αυτοί έχουν το δικαίωμα ζωής. Έτσι οι αγροτικοί πληθυσμοί υποφέρουν από αβάστακτες φορολογίες και γίνονται Μουσουλμάνοι για να σώσουν τη ζωή τους.
Το 1914 ο πληθυσμός (Άνω και Κάτω Αμισσού, 37 χωριά) υπολογίζεται σε 20.000 Έλληνες περίπου.
Σε εκείνα τα χωριά, στον πόλεμο του 1914-1918, θα δημιουργηθεί και θα δράσει ένα αντάρτικο, καταπληκτικό, αν λογαριάσει κάποιος τις δυσκολίες του.
Το εγκληματικό όργιο της νεοτουρκικής συμμορίας, ιδιαίτερα ο Εμβέρ είχε ασχοληθεί με την εξόντωση των Ελλήνων , του πρώτου «διωγμού» με τον «λευκό θάνατο»( στις εξοντωτικές πορείες του εσωτερικού ) των Ελλήνων , ιδιαίτερα του Πόντου κατά την διάρκεια του Πρώτου Πολέμου (1914-1918). Χιλιάδες Ελλήνων εξοντώθηκαν με τον λευκό θάνατο (πορείες και τάγματα εργασίας). Έγραψαν πολλοί πόντιοι ιστορικοί, όπως οι Π. Τριανταφυλλίδης, Δ.Αποστολίδης-Ιωακείμ Σάλτσης.
‘Ολοι όσοι έγραψαν για τις εξοντώσεις των Ελλήνων , την έμπνευση την αποδίδουν στους Γερμανούς οργανωτές του τουρκικού στρατού. Ιδιαίτερα στους Φον Ντερ Γκολτς και Λίμαν Φον Σάντερς.
Οι Γερμανοί κατέστρωσαν ένα δεκαετές πρόγραμμα εξοντώσεως.
Η εφαρμογή, σε κάθε ευκαιρία, σταδιακά.
Το χρονικό εξοντώσεως των Ποντίων είναι ατελείωτο: Στην Μπάφρα, από 6270 γυναικόπαιδα και γέροντες σώθηκαν 2000 περίπου, οι πλείστοι των οποίων υπέκυψαν από εξανθηματικό τύφο.
Μαζί τους 150 παιδιά του ορφανοτροφείου, στην πορεία του θανάτου προς την Μαλάτεια άντεξαν από τα 150 παιδιά τα 20.
Τον Ιούλιο του 1921 στις περιφέρειες Τραπεζούντας, Σουρμένων, Ριζούντος, εκτόπισαν όλο τον ανδρικό πληθυσμό από 15-60 ετών .
Στην πορεία κατέσφαξαν τους περισσότερους, οι δε υπόλοιποι πέθαναν από τις κακουχίες και τους βασανισμούς.
Στην Κερασούντα από 14.000 σώθηκαν μόνο 4.000 γυναικόπαιδα. Στην Οινόη ο Οσμάν διέπραξε όσα και στην Κερασούντα.
Στην Σαμψούντα ξεκληρίστηκαν όλοι οι Έλληνες με τις λευκές πορείες θανάτου. Ενδεικτικά αναφέραμε τα παραπάνω παραδείγματα.
Από το 1915 έως το 1924 δολοφονήθηκαν 353.000 Έλληνες του Πόντου. Αν προσθέσουμε και 700.000 Έλληνες της Ιωνίας, που δολοφονήθηκαν από τον τουρκικό στρατό, φθάνουμε στον αριθμό 1.050.000.
Οι θηριωδίες των Τούρκων είναι αναρίθμητες (1921-1922), αποτελούν όμως απόδειξη του εξοντωτικού προγράμματος του Κεμάλ.
Εμείς οι Νεοέλληνες τι κάνουμε για να τους τιμούμε;
Χορεύαμε ζεϊμπέκικο και κάναμε κουμπαριές; Καταθέταμε στεφάνια στο μαυσωλείο του μεγαλύτερου σφαγέα του ελληνικού γένους (βλ. Γ. Παπανδρέου και Κ. Καραμανλής )του Κεμάλ Ατατούρκ;
Προσπαθούμε να εισάγουμε την κοσμική Τουρκία, τους απόγονους του Κεμάλ Ατατούρκ, άνευ όρων στην οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν άλλες Ευρωπαϊκές χώρες είναι πολέμιοι μιας τέτοιας εισόδου;
Δεν τολμούμε να επεκτείνουμε τα 6 μίλια των χωρικών μας υδάτων σε 12 μίλια γιατί μας απειλούν με casus belli ( αιτία πολέμου ); Δεν τολμούμε να ανακοινώσουμε την Ελληνική ΑΟΖ ( Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη);
Είναι η μοίρα φαίνεται αυτού του τόπου να κυβερνιέται από μικρόψυχους και ανίκανους πολιτικούς.
Γιατί δεν είναι δυνατόν να μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι κάθε 25-35 χρόνια έχουμε και μια Εθνική καταστροφή.
Μετά τη Γενοκτονία των Ποντίων και την Μικρασιατική καταστροφή, έρχονται τα Σεπτεμβριανά στην Πόλη το 1955. Το 1974 νέα Εθνική καταστροφή στην Μαρτυρική Μεγαλόνησο.
Πριν λίγα χρόνια την τραγωδία των Ιμίων , που καθιστούν πλέον γκρίζα ζώνη την βραχονησίδα. Αμφισβητούν πλέον την κυριαρχία μας στο Καστελόριζο, στο Αγαθονήσι και στο Φαρμακονήσι.
Δεν είναι όμως μόνο τα παραπάνω.
Χάνεται το όνομα της Μακεδονίας μας, οι Αλβανοί εγείρουν εδαφικές διεκδικήσεις στην Ελληνική ‘Ήπειρο, αμφισβητείται η Ελληνικότητα της Θράκης με περίεργες κινητοποιήσεις διπλωματών και πολιτικών της γείτονας χώρας, δημιουργείται αυτονομιστικό κίνημα της Κρήτης.
Η πατρίδα χάνεται, η χώρα βυθίζεται σε βαθειά πολύπλευρη κρίση και ημείς άδομεν.
Υποχρέωση όλων μας είναι η επαγρύπνηση, η καθημερινή ανησυχία μας και η αντίδρασή μας για όλα αυτά που πρόκειται να συμβούν, πριν συμβούν.
ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ, ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ ΟΣΟΥΣ ΕΔΩΣΑΝ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΤΟΠΟ ! ! !
ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ ! ! !
Αποστόλου Παναγιώτης
antinews.gr
Labels:
γενοκτονία,
ιστορικά,
ποντιακό ζήτημα
Τετάρτη 28 Απριλίου 2010
Το Ολοκαύτωμα των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Του ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ*Ενα από τα ζητήματα που στοιχειώνουν τις σχέσεις της σύγχρονης Τουρκίας με τον σύγχρονο κόσμο είναι η ανάμνηση της ακραίας εθνικιστικής πολιτικής και των τεχνικών γενοκτονίας που επέλεξαν οι Νεότουρκοι, ως μηχανισμό μετατροπής της πολυεθνικής προνεοτερικής ισλαμικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε τουρκικό έθνος-κράτος.
Οι χριστιανικές κοινότητες των Ελλήνων της Ανατολής, των Αρμενίων, των Ασσυροχαλδαίων, των Αραμαίων θα βιώσουν με τον πλέον δραματικό τρόπο την πολιτική ενός ακραίου εθνικιστικού, μιλιταριστικού κινήματος. Το γνωστότερο επεισόδιο αυτής της ιστορικής διαδικασίας είναι η γενοκτονία των Αρμενίων. Μέσα στα όρια της αυταρχικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Αρμένιοι υπήρξαν μια ομάδα που ανέπτυξε έντονα την εθνική της ταυτότητα και διατύπωσε τους πολιτικούς της στόχους. Παράλληλα όμως, επηρεάστηκαν και συνδέθηκαν με διεθνή κέντρα που επιζητούσαν την καταστροφή της Αυτοκρατορίας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
