Γεώργιος Μπαμπινιώτης
Η Σχολική Εκπαίδευση συνδυάζει από παλιά την ελληνικότητα και τη χριστιανική πίστη
Έχουμε, αλήθεια, σκεφτεί γιατί μια γιορτή Παιδείας, ένας κατ' εξοχήν εορτασμός του πνεύματος, της γνώσης και της καλλιέργειας ταυτίζεται στην Ελλάδα με μια γιορτή θρησκευτική, μια γιορτή τιμής προς τους θεμελιωτές της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης; Είναι σύμπτωση; Είναι συμβολισμός; Είναι ιδεολόγημα; Η δική μου εκτίμηση είναι ότι ο συνεορτασμός αυτός όχι μόνον δεν είναι συμπτωματικός ή προϊόν ιδεολογήματος, αλλά είναι συσχετισμός ουσίας, απόρροια βαθύτερης πνευματικής και πολιτισμικής σχέσης, σχέσης ταυτότητας και ιστορικής συνείδησης αυτής της χώρας.
Θεωρώ ότι ο συνεορτασμός πηγάζει από μια σαφή πολιτισμική παραδοχή και εκδοχή της Παιδείας μας: ότι η ελληνική Παιδεία στηρίχτηκε σε δύο παιδευτικούς άξονες, στον ορθολογισμό και στην ορθοδοξία. Με άλλους όρους, στηρίχτηκε: στη σπουδή της ελληνικής ορθολογικής σκέψης, όπως θεμελιώθηκε στα μεγάλα κείμενα της αρχαίας ελληνικής διανόησης, και στη σπουδή της χριστιανικής ορθόδοξης πίστης, όπως θεμελιώνεται στη διδασκαλία της Κ. Διαθήκης και ερμηνεύεται στα μεγάλα κείμενα της ορθόδοξης θεολογίας, στα κείμενα του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Η ελληνική σύλληψη της Σχολικής Εκπαίδευσης συνδυάζει από παλιά δύο παιδευτικές αρχές: την ελληνικότητα και τη χριστιανική πίστη, ό,τι ονομάστηκε ελληνοχριστιανικό ιδεώδες.
