” Νικόλαος: Οι εθνικές νίκες δεν στηρίζονται σε “ναι” συμβιβασμού, αλλά σε “ΟΧΙ” ηρωϊσμού “

 
Twitter@EmOikonomidis
(Photo Eurokinissi)
Ένα μήνυμα με βαθιά πολιτικό περιεχόμενο και εθνικό προσανατολισμό, έστειλε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος.
Ο ιεράρχης που διακρίνεται για την “άλλη λογική” με την οποία προσεγγίζει τον ρόλο της Εκκλησίας, σε μια εποχή κρίσης, βαθιάς, σύνθετης και πολυεπίπεδης, συνδέει το “ΟΧΙ” της Ελλάδας προς τις δυνάμεις του φασισμού στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη σημερινή πραγματικότητα από τις αρνητικές συνέπειες της οποίας απειλείται ευθέως η ελληνική κοινωνία.
Ακολουθεί το μήνυμα του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαου:

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ : Ο ΟΥΓΓΡΟΒΛΑΧΙΑΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Σας προσκαλέσουμε  στην εκδήλωση του Πνευμ. Κέντρου Ι. Ν. ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΑΝΘΟΥΠΟΛΕΩΣ

 

Μέ  θέμα : Ο ΟΥΓΓΡΟΒΛΑΧΙΑΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΑΡΧΗΓΕΤΗΣ ΤΟΥ ΄21 ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

την Κυριακή 14 Απριλιου 2013 και ώρα 7.30 μμ.

ΟΜΙΛΗΤΗΣ: Νικόλαος Παρθένης Οικονομολόγος

Ἡ ἀναγέννησις τοῦ Βυζαντίου εἰς τὴν Ἀνατολίαν – Τουρκίαν

Ὁμιλία Βασιλείου Κέκη, Καθηγητοῦ Χειρουργικῆς
28.3.2012
Αἴθουσα Τελετῶν Φιλολογικοῦ Συλλόγου «Παρνασσός»

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ἡ Ἑλένη Ἀρβελὲρ ὅταν εὑρισκόταν εἰς τὸ Παρίσι ἀναφέρει τὸ ἑξῆς χαρακτηριστικὸν γεγονός.

Τὸ 1959 ἐπῆγα μαζὶ μὲ τὸν Κλὸντ Ρουὰ νὰ ἰδῶ τὸν Μπρετὸν (Andre Μπρετόν: Ὁ πάπας τοῦ Σουρεαλισμοῦ). Ἐκαθόταν εἰς τὸ ἴδιον σπίτι ὁ ἕνας ἐπάνω, ὁ ἄλλος κάτω. Κάποια στιγμὴ ἐρώτησα βλακωδῶς τὸν Μπρετόν: Διατί δὲν ἔχετε πάει ποτὲ καὶ σεῖς εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἕνα τόσο ὡραῖον τόπον;

Μοῦ ἀπήντησε: Εἴμαστε ὑπὸ τὴν κατοχὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύματος ἐδῶ καὶ 2500 χρόνια καὶ θέλετε νὰ πάω ἐγὼ εἰς τὴν Ἑλλάδα; Τοῦ εἶπα, λέγει ἡ κ. Ἀρβελέρ: Οὐδέποτε Ἕλληνας θὰ ἔκαμνε καλλίτερον ὕμνον διὰ τὴν Ἑλληνικὴν συνέχειαν.

Κι ἐπειδὴ νοιώθω πὼς ἀποτελῶ μέρος αὐτῆς τῆς συνέχειας ἐπῆρα τὸ δικαίωμα νὰ σᾶς ἀπασχολήσω σήμερα ὁμιλῶν διὰ τὸ Βυζάντιον καὶ τὴν συνέχειάν του εἰς τὴν Ἀνατολίαν.

Κυρίες & Κύριοι

Τὸ Βυζάντιον «εἶναι εἰς τὴν μόδα», μεταδίδουν ἀπὸ παντοῦ τὰ μεγάλα εὐρωπαϊκὰ Μέσα Ἐνημερώσεως τὸν τελευταῖον καιρόν, ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες δὲν τὸ γνωρίζουν… ἢ μᾶλλον δὲν θέλουν νὰ τὸ γνωρίζουν! Καὶ ἐνῷ αὐτὸ συμβαίνει εἰς τὴν Εὐρώπην, εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὴν ἐγχώριαν περιρρέουσαν ἀτμόσφαιραν τῆς ἱστορικῆς ἀποδομήσεως, τόσον πιὸ ἔντονον ἀναδύεται ἡ μυρωδιὰ τῆς πνευματικῆς παρακμῆς, εἰς τὴν ὁποίαν μᾶς ἔχουν καταδικάσει τὰ νεοταξικὰ κέντρα τοῦ παγκοσμοποιημένου mind control (ἔλεγχος σκέψεως).

Καὶ ἀναρωτιέται κανείς: Εἶναι δυνατόν, τὴν ὥρα ποὺ ὅλη ἡ Εὐρώπη ὑποκλίνεται εἰς τὸν ἑλληνικὸν μεσαιωνικὸν - βυζαντινὸν πολιτισμὸν μέσα ἀπὸ μεγάλeς ἐκθέσεις, ἐκδηλώσεις καὶ συνέδρια, ἐμεῖς ἐδῶ νὰ ἀπαξιώνωμε τὸ Βυζάντιον καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος, μὲ τὰ πιὸ ἀπίθανα καὶ ἀντιϊστορικὰ «ἐπιχειρήματα» ;

Πρέπει νὰ εἶναι πρωτοφανὲς γεγονὸς εἰς τὴν ἱστορίαν τῶν ἐθνῶν νὰ ὑπάρχῃ ἕνας λαὸς ποὺ συκοφαντεῖ τὴν ἰδίαν του τὴν ἱστορίαν (12 βυζαντινοὶ αἰῶνες μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ) καὶ νὰ ὑποβαθμίζῃ ἐσκεμμένως τὸ ἔνδοξον παρελθόν του. Πρόκειται διὰ «ἀπόπειρα ἐθνικῆς αὐτοκτονίας», ὅπως θὰ ἔλεγεν καὶ ὁ Κων/νος Παπαρρηγόπουλος. Τὴν στιγμήν, μάλιστα, ποὺ ἀπέναντί μας ὀρθώνεται ὁ ἐπεκτατικὸς νέο-Ὀθωμανισμὸς τῆς γείτονος χώρας… Ὅ,τι καὶ νὰ πιστεύῃ κανείς, εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτον νὰ ἐμφανίζωνται ὑψηλοὶ θεσμικοὶ παράγοντες τῆς χώρας μας καὶ νὰ δηλώνουν εἰς τὶς τηλεοράσεις ὅτι τὸ Βυζάντιον ἦταν ἕνας «βόρβορος»…

Ὡστόσο, παρὰ τὴν χρόνιαν πλῦσιν ἐγκεφάλου, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀντιστέκεται μὲ πεῖσμα εἰς ὅ,τι ἀμφισβητεῖ τὶς παραδόσεις τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ ἐπιζητεῖ νὰ ἀκρωτηριάσῃ τὴν ἱστορικήν του διαδρομήν. Παραδόξως δὲ τὰ τελευταῖα χρόνια, εἰς τὸ πλευρὸν τῶν ἀντιστεκομένων εἰς τὸν ἐθνομηδενισμὸν Ἑλλήνων, ἔρχονται νὰ συνταχθοῦν ἐπιφανεῖς Εὐρωπαῖοι ἐπιστήμονες καὶ διανοούμενοι, ὅπως ἡ Τζούντι Χέριν, ποὺ δὲν διστάζουν νὰ δηλώσουν ἀνοικτά: «Εἴμαστε ὅλοι παιδιὰ τοῦ Βυζαντίου».

Ἐφέτος κλείνουν 559 χρόνια ἀπὸ τὴν πτῶσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως (29 Μαΐου 1453), γεγονὸς ποὺ εἶχε τεράστιον ἀντίκτυπον εἰς ὅλην τὴν Δυτικὴν Εὐρώπην. Ὁ ἀντιβυζαντισμός, ὅμως, ποὺ ἐπεκράτησε τοὺς νεωτέρους αἰώνας ἦταν καθαρὰ δυτικὴ κατασκευή. Ἦταν ἕνα πολιτικὸν καὶ θρησκευτικὸν προϊόν τῆς καθολικῆς καὶ προτεσταντικῆς λατινογερμανικῆς Εὐρώπης. Ἀντιθέτως, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἐβίωσε τὸ Βυζάντιον καὶ τὴν ἀπώλειαν τῆς αὐτοκρατορίας μέσα ἀπὸ παραδόσεις, ὅπως τοῦ «Μαρμαρωμένου Βασιλιᾶ» καὶ ὁ ἐγχώριος ἀντιβυζαντισμὸς ἦταν πάντα εἰσαγόμενος καὶ ποτὲ δὲν ὑπῆρξεν αὐτογενὴς καὶ λαϊκός.

Πράγματι, τὸ Βυζάντιον ἐσυκοφαντήθη ἀρκετὰ εἰς τὴν Δυτικὴν Εὐρώπην καὶ αὐτὴ ἡ ἀρνητικὴ εἰκόνα συνοψίζεται εἰς τὶς ἀπόψεις, ποὺ ἐξέφρασεν ὁ Ἄγγλος ἱστορικὸς τοῦ Διαφωτισμοῦ, Ἐντουαρντ Γκίμπον εἰς τὸ γνωστὸν ἔργον του Decline and Fall of the Roman Empire (Παρακμὴ καὶ Πτῶσις τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας).

Τὰ τελευταῖα ὡστόσο, χρόνια φαίνεται πὼς ἔχει ἔλθει ἡ ὥρα εἰς τὴν Δύσιν, διὰ νὰ γίνῃ μία βυζαντινή «ἀναγέννησις» καὶ νὰ λυτρωθῇ ἡ βυζαντινὴ ἱστοριογραφία ἀπὸ τὰ ἀρνητικὰ στερεότυπα.

 

Ἡ σπουδαία ἔκθεσις ποὺ ὠργανώθηκε εἰς τὸ Λονδίνο, ἡ συνέχεια εἰς τὸ Παρίσι μὲ τοὺς θησαυροὺς τοῦ Ἁγίου Ὅρους (le Mont Athos et I’ Empire Byzantin), καὶ ἡ σχετικῶς πρόσφατα παρουσιασθεῖσα εἰς τὴν Βόννην τῆς Γερμανίας μὲ τίτλον Byzantium: Splendour and Everyday life (Λάμψις καὶ Καθημερινὴ Ζωή) καθὼς καὶ οἱ παλαιότερες εἰς τὸ Μητροπολιτικὸν Μουσεῖον τῆς Νέας Ὑόρκης, εἰς τὸ Μουσεῖον Μπενάκη εἰς τὴν Ἀθήνα καὶ εἰς τὸ Μουσεῖον Γκετὶ εἰς τὸ Λὸς Ἄντζελες, προέβαλαν μὲ μεγάλην φροντίδα καὶ ἐπιτυχίαν τὴν δόξαν τοῦ Βυζαντίου.

Τὸ ἴδιον καὶ τὰ μεγάλα διεθνῆ συνέδρια βυζαντινῶν σπουδῶν, ποὺ ἔγιναν τὰ τελευταῖα χρόνια εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Ὅλα αὐτὰ ἀπέδειξαν ὅτι τὸ πνεῦμα τοῦ Βυζαντίου ὄχι μόνον ἐπέζησε μετὰ τὸ 1453, ἀλλὰ διατρέχει μὲ ἀδιάπτωτον ζωτικὴν δύναμιν ὅλους τοὺς αἰώνας ποὺ μεσολάβησαν μέχρι σήμερον.

Ἕνα μικρὸ δεῖγμα ἀπὸ τὶς 47 πιὸ πρόσφατες ἐκδόσεις, ποὺ ἐκυκλοφόρησαν τὴν τελευταίαν τριετίαν μὲ θέμα τὸ Βυζάντιον:

Κυρίες καὶ Κύριοι,

Καὶ ἂν ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν εἰς τὴν Εὐρώπην, ἂς δοῦμε δίπλα μας εἰς τὴν Ἀνατολίαν, ὅπου τὸ σημερινὸν καθεστὼς τῆς γείτονος χώρας, τὴν ὥραν ποὺ ἡ Ἑλλάδα ἀπεμπολεῖ τὶς βυζαντινές της ρίζες καὶ δικαιώματα, αὐτὴ διεκδικεῖ τὴν βυζαντινὴν κληρονομίαν ὡς ἐναλλακτικὴν λύσιν καὶ ὡς μανδύα διὰ τὴν εὐρωπαϊκὴν προοπτικήν της.

Φίλοι μου,

Τὸ Βυζάντιον ἐπανέρχεται, ἀλλὰ δυστυχῶς εἰς τὴν Τουρκίαν!

Bizans Bizim degil diyemezsiniz

«Δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ εἴπωμε ὅτι τὸ Βυζάντιον δὲν εἶναι δικό μας».

Αὐτὰ δὲν εἶναι λόγια ἑνὸς Ἕλληνα οὔτε ἑνὸς Ὀρθοδόξου. Εἶναι ἡ εἰσηγητικὴ ἐκφώνησις τοῦ Ὑπουργοῦ Τουρισμοῦ καὶ Πολιτισμοῦ τῆς Τουρκίας, Ἀττίλα Κὸτς εἰς τὸ Α’ Διεθνὲς Ἐρευνητικὸν Συμπόσιον γιὰ τὸ Βυζάντιον, τὸ 2007. Κάποια στιγμὴ μάλιστα ὁ Τοῦρκος Ὑπουργὸς ἔγινε πολὺ αὐστηρὸς καὶ εἶπεν: «Αὐτὸ σᾶς τὸ λέγω ὡς Ὑπουργὸς τοῦ κυβερνῶντος κόμματος Δικαιοσύνης καὶ Ἀναπτύξεως. Δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ λέτε ὡς Τοῦρκοι ὅτι τὸ Βυζάντιον δὲν εἶναι δικό σας. Δὲν μπορεῖτε νὰ τὸ λέτε αὐτὸ διατί μετὰ δὲν θὰ ἔχετε κανένα δικαίωμα εἰς αὐτὴν τὴν γῆ. Αὐτὴ ἡ γῆ εἶναι τῶν Τούρκων καὶ σήμερα εἶναι τῶν κατοίκων τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας. Αὐτὰ ποὺ λέγω ἐδῶ, ἠμπορεῖ νὰ κατακριθοῦν, ἀλλὰ εἰς αὐτὴν τὴν γῆ ἔζησαν καὶ Βυζαντινοί. Τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἁγίας Σοφίας, ποὺ τὴν μετέτρεψεν εἰς τζαμὶ ὁ Σουλτάνος Φατὶχ Μεχμέτ, εἶναι βυζαντινὴ κληρονομία. Δὲν τὸ ἐγκρεμίσαμε, τὸ ἐχρησιμοποιήσαμε. Δὲν ἔχετε λοιπὸν τὸ δικαίωμα νὰ λέτε ὅτι τὸ Βυζάντιον δὲν εἶναι δικό μας. Πρέπει ὅμως νὰ εἴμαστε προσεκτικοὶ εἰς τὰ θέματα αὐτὰ διὰ λόγους ἐθνικῆς ἑνότητος».

Τὰ λόγια αὐτὰ πού, λογικῶς, αἰφνιδιάζουν ὁποιονδήποτε ἀναγνώστην ποὺ δὲν παρακολουθεῖ ἀπὸ μέσα τὶς ἐξελίξεις, δὲν ἠμποροῦν νὰ ἐκληφθοῦν ὡς τυχαῖα. Οὔτε τυχαία εἶναι ἡ προβολή τους εἰς κεντρικὸν σημεῖον τῆς ἐφημερίδος Μιλιὲτ (26/06/2007). Ὁ Κὸτς δὲν τὰ ἀπηύθυνεν εἰς τὸν ἁπλὸν κόσμον, εἰς τὴν οὐσίαν ἔδιδεν γραμμὴν εἰς τοὺς κορυφαίους τουρκολόγους καὶ ἱστορικοὺς τῆς χώρας του, οἱ ὁποῖοι παρευρίσκοντο εἰς τὴν ἔναρξιν ἑνὸς πολὺ προβληθέντος Συμποσίου, εἰς τὸ Ἀρχαιολογικὸν Μουσεῖον τῆς Κων/λεως εἰς τὸ ὁποῖον συμμετεῖχαν ὁ Γενικὸς Πρόεδρος τῶν Μουσείων καὶ Πολιτιστικῶν Ἐκθέσεων, Ὀρχάν Τουσγκούλ, ὁ Πρόεδρος τοῦ Σουλτανικοῦ Παλατιοῦ Τὸπ Καπί, ὁ Δρ. Ἰμπὲρ Οὐρταϊλὶ καὶ τὰ διευθυντικὰ μέλη τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου τῆς διαβοήτου εἰς τὴν Τουρκίαν γιὰ τὴν ἰσχὺν της Κοs Holdings, Σεμαχὰτ Ἀρσὲλ καὶ Ὀμὲρ Κότς. Τὸ Συμπόσιον διωργανώθη ἀπὸ τὸ Ἵδρυμα Βεχμπὶ Κὸτς -ἕνα σύγχρονον καὶ ἰσχυρὸν think-tanks (δεξαμενὴ σκέψεως, μὲ τὴν εὐρείαν ἔννοιαν ἐρευνητικοὶ ὀργανισμοί, τὰ δεδομένα τῶν ὁποίων διαμορφώνουν πολιτικήν) τῆς Τουρκίας, τὸ ὁποῖον προωθεῖ ἐκμοντερνιστικὲς τάσεις, τὴν ἐλεύθερην οἰκονομίαν τῆς ἀγορᾶς καὶ τὴν συνεργασίαν μεταξὺ τῶν μὴ φανατικῶν κεμαλιστῶν. Αὐτὴ ἡ γραμμή, ποὺ παρουσιάζει τὴν Τουρκίαν ὡς τὸν κληρονόμον τοῦ Βυζαντίου, ἐπιδιώκει σήμερα τὴν διαμόρφωσιν μιᾶς νέας τουρκικῆς εὐρωπαϊκῆς ταυτότητος ὄχι μόνον πρὸς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς χώρας ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ ἐξωτερικόν. Καὶ ἔχει ἀποτελέσματα! Ἐμφανίστηκαν ἤδη ἰστοσελίδες εἰς τὸ ἐξωτερικόν, μὴ Τουρκικές, ποὺ ἐπίσημα ταυτίζουν τὸ Βυζάντιον μὲ τὴν σημερινὴν Τουρκίαν, τὴν ὁποίαν θεωροῦν καὶ διάδοχόν του. Διὰ παράδειγμα, εἰς τὴν ἰστοσελίδα www.about.com, ἡ ὁποία παγκοσμίως εἶναι πολὺ δημοφιλὴς εἰς ὅλους τοὺς ἀγγλοφώνους, δημοσιεύεται ἄρθρον μὲ τίτλον «Byzantium (Turkey)», ὁ ὁποῖος ταυτίζει πλήρως τὴν σημερινὴν Τουρκίαν μὲ τὸ Βυζάντιον.

    

Διὰ πρώτην φορὰν ἡ συζήτησις διὰ τὸ ποῖοι εἶναι οἱ Τοῦρκοι ἐπῆρε προσφάτως ἕνα καταλυτικὸν χαρακτῆρα. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐσυνειδητοποίησαν ἔτσι ἁπλῶς καὶ εὔκολα ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐχάθη ὁ αὐτόχθων βυζαντινὸς ἢ βυζαντινοποιημένος πληθυσμὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας μετὰ τὴν ἔλευσιν τῶν – ὀλίγων, οὕτως ἢ ἄλλως- Σελτζούκων καὶ Ὀθωμανῶν Τούρκων. Τί ἀπέγιναν οἱ Χριστιανοὶ-Βυζαντινοὶ κάτοικοι τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, μεγάλο μέρος τῶν ὁποίων ἦταν καθαρὰ ἑλληνικῆς καταγωγῆς. Προφανῶς… ἐτουρκοποιήθησαν μὲ τὸν ἕνα ἢ μὲ τὸν ἄλλον τρόπον.

Ποῖος δὲν γνωρίζει ὅτι παλαιὰ πολιτικὴ τῶν Νεοτούρκων ἦταν ἡ ἀφομοίωσις ἢ ἡ ἐξόντωσις. Ἔτσι εἴχαμε τὴν Γενοκτονίαν Ἀρμενίων, Ποντίων, Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, Ἀσσυρίων καὶ τὴν ἐξαναγκαστικὴν ἀφομοίωσιν, ὅπου αὐτὴ προσεφέρετο.

Καὶ ὑπάρχει ἕνα εὔλογον ἐρώτημα: Ἡ σημερινὴ γείτονα χώρα ἔχει ἐγκαταλείψει τὴν νεοτουρκικὴν συμπλήρωσιν τῆς ὁμογενοποιήσεως, ποὺ συνετελέστη μὲ γενοκτονίας; Ἀσφα­λῶς ὄχι, διατί τότε πῶς ἑρμηνεύονται οἱ συνεχιζόμενες στρατιωτικὲς ἐπιχειρήσεις ἐναντίον τῶν Κούρδων καὶ ἡ ἄρνησις τῶν ἐθνικῶν των δικαιωμάτων; Ὑπῆρξε ἡ ἀρχικὴ διαπίστωσις κατὰ τὴν περίοδον τῆς Ἀρμενικῆς Γενοκτονίας ὅτι οἱ Κοῦρδοι ὡς ὁμόθρησκοι ἦσαν ἀφομοιώσιμοι. Ὅταν αὐτὸ διεψεύσθη, τότε ἄρχισε ἡ ὑλοποίησις γενοκτονιακῆς πολιτικῆς, ποὺ ὅμως τώρα προσκρούει εἰς νέους, τότε ἀσταθμήτους παράγοντες καὶ εἰς τὸ νέον διεθνὲς στίγμα.

Ὑπάρχει ἕν εὔλογον ἐρώτημα ποὺ παρ’ ὅλην τὴν ἐμφαινομένην ἀφέλειάν του εἶναι συγκλονιστικὸν καὶ ἀπασχολεῖ σήμερον σχεδὸν κάθε σκεπτόμενον Τοῦρκον: «Κατὰ πόσον καὶ σὲ τί ποσοστὸ εἴμαστε Τοῦρκοι; Μήπως εἴμαστε ἑλληνογενεῖς; Μήπως εἴμαστε Βυζαντινοί;». Αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν προβληματισμὸν φαίνεται ὅτι περιέχει μέσα της ἡ νέα τάσις τῆς Τουρκίας νὰ θέλῃ νὰ παρουσιασθῇ ὡς ἡ κληρονόμος τοῦ Βυζαντίου. Καὶ μάλιστα δίδει λύσιν εἰς τὸ πρόβλημα μὲ τὸν καλλίτερον δυνατὸν τρόπον!

Προσέξατε:

ΠΡΩΤΟΝ: Ἀπομακρύνει τὸν κίνδυνον τοῦ Ἰσλὰμ (ἀφοῦ ἡ ἀποδοχὴ τῆς Βυζαντινῆς κληρονομίας σχετίζεται κυρίως μὲ τὴν –ἀποδεκτὴν ἀπὸ τὴν χριστιανικὴν Εὐρώπην- Ὀρθοδοξίαν), ΔΕΥΤΕΡΟΝ: ἐπιβεβαιώνει τὸ εὐρωπαϊκὸν πρόσωπον τῶν Τούρκων (ποῖος θὰ ἀρνηθῇ νὰ συμμετέχουν εἰς τὴν Εὐρώπην οἱ «ἀπόγονοι τῶν Βυζαντινῶν;) καὶ ΤΡΙΤΟΝ: ταυτοχρόνως «ἀνακουφίζει» πολλὲς ἀπὸ τὶς ἐσωτερικές της ἐντάσεις. Ἡ κουβέντα γιὰ τὴν ρωμαϊκὴν-βυζαντινὴν καταγωγὴν τῶν σημερινῶν Τούρκων ἄνοιξε εἰς τὴν Τουρκίαν καὶ δὲν φαίνεται τίποτα ἱκανὸν νὰ τὴν σταματήσῃ.

Τὴν συζήτησιν ἄνοιξεν ὁ ἴδιος ὁ ἐκλιπὼν 8ος Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας τῆς Τουρκίας, Τουργκοὺτ Ὀζάλ, τὸ 1988, μὲ τὸ περίφημον καὶ ἀμφιλεγόμενον εἰς τὴν Ἑλλάδα βιβλίον του, «Ἡ Τουρκία εἰς τὴν Εὐρώπην», ὅπου σημείωνε μὲ μεγάλην ἔμφασιν πρὸς τοὺς Εὐρωπαίους τὰ ἑξῆς: «Θεωρώντες μας Τούρκους, μᾶς διώχνετε. Νὰ ξέρετε δὲν ἔχομε τίποτα ποὺ νὰ ὀνομάζεται τουρκικόν. Εἰς φυλετικὸν πολιτισμὸν ὅ,τι ἔχομε τὸ ἔχομε πάρει ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες. Ὁ πολιτισμός μας εἶναι ἑλληνικὸς πολιτισμός, ἀκόμα καὶ τὸ ὄνομα τοῦ γιοῦ μου Ἐφέ, εἶναι ἑλληνικόν, ἔτσι δὲν ἔχομε κανένα πολιτισμικὸν ἐμπόδιον νὰ μποῦμε εἰς τὴν Εὐρώπη».

Εἰς τὴν Τουρκίαν ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι λόγοι ποὺ ἡ τάσις ἐπιστροφῆς εἰς τὸ Βυζάντιον ἦλθεν εἰς τὴν ἐπιφάνειαν, ὅπως πρῶτον: λόγω τῆς πιέσεως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, τὸ καθεστὼς ἔγινε πολὺ περισσότερον ἀνεκτικὸν εἰς τὸ νὰ ἀκουσθοῦν οἱ φωνές, εἰς τὶς ὁποῖες ἐπὶ κεμαλισμοῦ εἶχε ἐπιβληθῆ σιγή. Δεύτερον: Ἄλλος ἕνας λόγος εἶναι ἕνα κόμπλεξ καὶ ἕνα δέος ποὺ αἰσθάνονται οἱ Τοῦρκοι ἀπέναντι εἰς τοὺς Εὐρωπαίους ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἡ χριστιανικότητα εἶναι δεδομένες ἀξίες.

Διεκδικοῦν λοιπὸν (ἀνειλικρινῶς ἢ εἰλικρινῶς τ’ ἀφήνω εἰς τὴν κρίσιν σας) καὶ τὴν δική τους «εὐρωπαϊκότητα» ὡς ἰσχυροτέρα καὶ σοβαροτέρα τῆς Εὐρωπαϊκῆς, ἀνατρέχοντες εἰς τὶς δικές των ἑλληνοχριστιανικὲς ρίζες. Εἶναι πολὺ ὀλίγον γνωστὸν ὅτι ὁ Μεβλανὰ Τζελαλεντὶν Ρουμὶ (Πέρσης ποιητὴς καὶ δάσκαλος Θεολογίας καὶ Δικαίου εἰς τὸ Ἰκόνιον (Κόνια Τουρκίας) μὲ μεγάλη ἐπιρροὴ στὸν ἰδεολογικό-θρησκευτικὸ χῶρο εἰς τὸ Ἰσλάμ. Τὸ Ρουμὶ σημαίνει Ρωμιός.) ἐτόνιζε ἐντόνως τὴν ἑλληνικότητά του. Ἔλεγε χαρακτηριστικῶς «Μπὲν γιουνανιγιὰν τζινσιντὲν» («Ἐγὼ εἶμαι ἀπὸ τὸ γένος τῶν Ἰώνων-Ἑλλήνων»). Νὰ τὸ ἀκοῦς ὅμως ἀπὸ Τούρκους αὐτὸ σήμερα, οἱ ὁποῖοι τὸ τονίζουν, εἶναι κάτι τὸ πρωτοφανές.

Τὸ τουρκικὸν βαθὺ κράτος εἰς τὴν ἀρχὴν ἐτρομοκρατήθηκε μὲ αὐτό, ποὺ συμβαίνει, μὲ τὸ κύμα δηλαδὴ τῆς ἀναγεννήσεως τοῦ Βυζαντίου καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ στάσις του ἀπέναντι εἰς τὸ φαινόμενον τῆς ἀναζητήσεως τῆς ρωμαϊκῆς-βυζαντινῆς ταυτότητος τῶν Τούρκων εἰς τὴν ἀρχὴν ἦταν μουδιασμένη καὶ ἔδειχνεν πανικόβλητη. Κάποια στιγμὴ ὅμως κάποιοι ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς διαμορφωτὲς τῆς κρατικῆς ἰδεολογίας εἰς τὴν Τουρκίαν ἐσυνειδητοποίησαν ὅτι αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἐπαναβυζαντινοποίησις τοῦ πληθυσμοῦ της εἶναι τὸ ἰσχυρότερον ἰδεολογικὸν ὅπλον διὰ τὴν εὐρωπαϊκότητα τῆς Τουρκίας, γι’ αὐτὸ καὶ δείχνουν ἀνοχὴ πρὸς τὸ φαινόμενον αὐτὸ προσδοκῶντες νὰ τὸ ἀξιοποιήσουν ἀπὸ τὴν μεριά των ἢ νὰ τὸ «καπελώσουν» καὶ νὰ τὸ ἐμφανίσουν ὡς αἰτούμενον τῆς «συγχρόνου εὐρωπαϊκῆς Τουρκίας» καὶ τῆς πορείας της πρὸς τὴν εὐρωπαϊκὴν ὁλοκλήρωσιν.

Γιὰ καιρὸν τώρα, παράξενες γιὰ τὰ κεμαλιστικὰ δεδομένα, δημοσιεύσεις ἐμφανίζονται εἰς μεγάλης κυκλοφορίας ἐφημερίδες καὶ εἰς τὰ ἐπιστημονικά των ἔνθετα ποὺ ὑποστηρίζουν τὴν θέσιν ὅτι οἱ σημερινοὶ Τοῦρκοι «δὲν εἶναι Τοῦρκοι ἀλλὰ Βυζαντινοί!»

Ἔτσι, εἰς τὴν ἐφημερίδα Σαμπὰχ τὴν 10/12/2007, ὁ ἀρθρογράφος Ecevit Kilic δημοσιεύει μεγάλο ἀφιέρωμα μὲ τίτλον

Orta Asya’dam goc etme bir efsanedir

«Μύθος ἡ προέλευσις τῶν Τούρκων ἀπὸ τὴν Κεντρικὴν Ἀσίαν».

Ἀναφέρεται ἐκτεταμένως εἰς τὴν ἐργασίαν τοῦ κορυφαίου Τούρκου ἀνθρωπολόγου TimurcinBider, καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Κων/πόλεως, οἱ μελέτες καὶ οἱ ἔρευνες τοῦ ὁποίου καταδεικνύουν ὅτι χάρις εἰς τὶς φοβερὲς ἐξελίξεις τῆς γενετικῆς τεχνολογίας καὶ τῶν συγκριτικῶν του ἐρευνῶν εἰς τὸ DNA, οἱ κάτοικοι τῆς Ἀνατολίας δὲν ἐκτουρκίστηκαν ποτὲ φυλετικῶς ἀπὸ τοὺς λίγους νομάδες, ποὺ κατέβηκαν ἀπὸ τὶς στέπες τῆς Κεντρικῆς Ἀσίας. Καὶσυνεχίζεινὰἰσχυρίζεταιὁ Bider ὅτι «οἱσημερινοὶΤοῦρκοιδὲνἦλθανἀπὸτὴνΚεντρικὴνἈσίαν. Διὰ 40.000 χρόνιαδὲντὸἐκούνησαν «ρούπι» ἀπὸἐκεῖ. Ἀνήκουν εἰς αὐτὰ τὰ χώματα,  ὅπως καὶ ἐκεῖνοι οἱ Τοῦρκοι ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι προερχόμαστε ἀπὸ τὴν Κεντρικὴν Ἀσίαν…» Καὶ συνεχίζει τὸ ἄρθρον…  «Ὁ ἀριθμὸς ἐκείνων ποὺ ἦλθαν ἀπὸ τὴν Κεντρικὴν Ἀσίαν εἶναι πολὺ μικρός. Οἱ γενετικὲς ἔρευνες μᾶς δείχνουν πόσοι εἶναι ἐκεῖνοι… Τὸ ποσοστόν των εἶναι 10% ἕως 15% τοῦ συνόλου τοῦ πληθυσμοῦ… Ἡ φυγὴ ἀπὸ τὴν Κεντρικὴ Ἀσία εἶναι ἕνας μύθος… Ἄς ἀφήσωμε, τὸ ὅτι δὲν εἶναι ξεκάθαρον ἂν αὐτοὶ ποὺ ἦλθαν ἀπ’ ἔξω ἦταν Ἰρανοὶ ἢ Ἀφγανοί…

Ὁ τουρκισμὸς εἶναι μία πολιτισμικὴ ταυτότητα, ποὺ τὴν ἐδημιουργήσαμε ἐμεῖς…. ἐδῶ καὶ διακόσια χρόνια! Γενετικὲς ἔρευνες μᾶς δείχνουν ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς σημερινῆς Τουρκίας ... δὲν ἔχουν καμίαν βιολογικὴν συγγένεια μὲ τοὺς Τουρκομάνους, τοὺς Οὐζμπέκους, τοὺς Οὐιγοῦρος, ἀκόμα καὶ μὲ τοὺς Μογγόλους… ἀλλὰ ἔχουν στενὴ ἀναπόσπαστον γενετικὴν σχέσιν μὲ τοὺς Κούρδους καὶ τοὺς Ἀρμενίους. Ἀλλὰ ἀκόμα καὶ αὐτοὶ εἶναι πιὸ κοντὰ εἰς ἐμᾶς ἀπὸ τοὺς Οὐζμπέκους».

Καὶ σχολιάζει τελικῶς:

Αnadolu’ daki halk Yuna’a daha yakin

O κόσμος τῆς Ἀνατολίας εἶναι πιὸ κοντὰ εἰς τοὺς Ἕλληνες!

Φαίνεται ὅτι εἰς τὴν Τουρκίαν ἀπὸ πολλοὺς καὶ σοβαροὺς κύκλους ἀρχίζει νὰ προωθῆται ὡς πιθανὸν μελλοντικὸν ἱστορικὸν-πολιτικὸν ἰδεολόγημα ἡ θέσις ὅτι οἱ Τοῦρκοι εἶναι αὐτόχθονες, ἀπόγονοι τῶν Βυζαντινῶν κατοίκων τῆς Ἀνατολίας. Εἰς τὰ πλαίσια αὐτὰ ἠμπορεῖ νὰ ἑρμηνευθοῦν καλλίτερα καὶ οἱ δηλώσεις τοῦ νῦν Προέδρου τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας Ἀμπντουλὰχ Γκιούλ, ποὺ εἶχε κάνει τὸν Νοέμβριον τοῦ 2006 ὡς ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν. Τότε εἰς μίαν ὁμιλίαν του εἰς τὴν Ρώμην εἶχεν εἰπεῖ: «Ἡ Τουρκία εἶναι ἀναπόσπαστον τμῆμα τῆς πολιτιστικῆς γεωγραφίας τῆς Εὐρώπης. Ἡ ἱστορία ἔχει δείξει ξεκάθαρα ὅτι οἱ βασικὲς ἀξίες τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ ἔχουν τὶς ρίζες τους εἰς τὴν Ἀνατολίαν… Ἀρχαῖοι φιλόσοφοι καὶ ἐπιστήμονες, ὅπως ὁ Στράβων ἀπὸ τὴν Ἀμάσεια, ὁ Διογένης (ὁ κυνικὸς) ἀπὸ τὴν Σινώπη, ὁ Θαλὴς (ὁ Μιλήσιος), ὁ (ἱστορικὸς) Ἡρόδοτος, ὁ Ἀνακιμένης καὶ ὁ Ἡράκλειτος (πρὸ-σωκρατικοὶ φιλόσοφοι), εἶναι παιδιὰ τῆς Ἀνατολίας»! Αὐτὲς οἱ δηλώσεις συνήθως ὁδηγοῦν εἰς ἀντιδράσεις ὀργῆς καὶ ἀπογνώσεως ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνας.

Προσέξατε, σᾶς παρακαλῶ τὸ ἑξῆς!

Κανεὶς ἀπὸ ἐμᾶς δὲν παρατηρεῖ ὅτι οὐσιαστικῶς οἱ Τοῦρκοι δὲν δηλώνουν τώρα πλέον, ὅπως παλαιότερα, ὅτι ὁ Ὅμηρος καὶ οἱ λοιποὶ ἀναφερόμενοι ἀρχαῖοι Ἕλληνες εἶναι Τοῦρκοι, ἀλλὰ ὅτι οἱ σημερινοὶ Τοῦρκοι εἶναι ἀπόγονοι αὐτῶν τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Εἶναι μία ἐκπληκτικὴ στροφὴ εἰς τὴν καθιερωμένην ἱστορικὴν ἄποψιν, ὄχι μόνον ἐπὶ κεμαλισμοῦ ἀλλὰ καὶ ἐπὶ Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Καὶ ἡ Ἑλλάδα δυστυχῶς δὲν εἶναι καθόλου προετοιμασμένη δι’ αὐτὸ τὸ ἐνδεχόμενον.

Ἀκόμα καὶ ὁ Ἐρντογὰν πρὶν ἀπὸ καιρὸν ἐδιάλεξε τὴν μικρὰν καὶ ἄσημον ἐπαρχιακὴν πόλιν τοῦ Dusze προκειμένου νὰ καταδείξῃ πρὸς ὅλους τὴν νέαν στροφὴν εἰς τὸ τουρκικὸν κρατικὸν ἰδεολόγημα. Εἰς μία ἄνευ προηγούμενου δήλωσίν του ἐτόνισεν:

«Φασιστικὴ ἦταν ἡ νοοτροπία, ποὺ ὡδήγησε εἰς τὴν ἐκδίωξιν ἀνθρώπων μὲ διαφορετικὴν ἐθνικὴν ταυτότητα ἀπὸ τὴν Τουρκίαν. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ ἀντιλήψεις δὲν φαίνεται νὰ ἔχουν μεταβληθῆ.

Γιὰ πολλὰ χρόνια τὰ πράγματα ἔμειναν ἀπαράλλακτα εἰς τὴν χώραν αὐτήν, ἐδίωχναν τοὺς ἐκπροσώπους καὶ τὰ μέλη τῶν διαφόρων ἐθνοτήτων. Κανεὶς δὲν σκεπτόταν μὲ ψυχραιμίαν. Τελικῶς τί κερδίσαμε;». Ρωτᾶ ἀπορὼν ὁ Ἐρντογάν!!

Ἐπιτρέψτε μου νὰ παραθέσω ἄλλην μίαν πληροφορίαν, ποὺ τὴν ἐδανείστηκα ἀπὸ τὸ διαδίκτυον www.amen.gr ἀπὸ σχετικὰ πιὸ πρόσφατα γεγονότα τὸν Αὔγουστον τοῦ 2010.

Ἀφήνω τὴν ἀξιολόγησίν των εἰς σᾶς:

Ὁ Πρωθυπουργὸς Ρετζὲπ Ταγὶπ Ἐρντογάν, εὑρισκόμενος εἰς δεῖπνον τοῦ Ραμαζανόυ (Ἰφτάρ), ποὺ παρέθεσε ἡ Ἕνωσις Βιομηχάνων καὶ Ἐπιχειρηματιῶν (MUCIAD) εἰς τὴν πόλιν Γκαζίαντεπ εἰς τὴν νοτιοανατολικὴν Τουρκίαν, ἀνεφέρθη εἰς τὴν ἱστορικὴν Θείαν Λειτουργίαν, ποὺ ἐτελέσθη εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν Παναγίας Σουμελᾶ εἰς τὴν Τραπεζούντα τοῦ Πόντου λέγων ὅτι «Σήμερα εἰς τὴν Σουμελᾶ ἦλθαν οἱ Χριστιανοὶ καὶ ἐτέλεσαν τὴν Θείαν Λειτουργίαν σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσίν των». Εἰς τὴν συνέχειαν ὁ πρωθυπουργὸς ἀνεφέρθη εἰς τὶς διακηρύξεις τῶν Τούρκων ἐθνικιστῶν λέγων «Μία-δύο ὁμάδες, ὅπως εἶναι γνωστόν, δὲν χρειάζεται νὰ ἐξηγήσω ποῖοι εἶναι αὐτοί, λέν «ὁρίστε, ξαναζωντάνεψαν τὴν ἐπιθυμίαν διὰ δημιουργίαν κράτους τοῦ Πόντου».

Ὁ Τοῦρκος Πρωθυπουργὸς συνέχισε λέγων «Φίλοι μου, τί ἔγινε; Τί κερδίζομε; Νὰ σᾶς πῶ. Αὐτὸς ποὺ εἶναι βέβαιος διὰ τὴν πίστιν του δὲν φοβᾶται τὴν ἐλευθερίαν τῆς πίστεως. Ὅποιος πιστεύει εἰς τὶς ἰδέες του καὶ εἰς τὶς σκέψεις του δὲν φοβᾶται τὴν ἐλευθερίαν τῶν ἰδεῶν καὶ τῶν σκέψεων. Αὐτοί, λέν, ὅτι εἶναι «ἐθνικιστές». Ἀνοῖξτε καὶ ρίξτε μία ματιὰ εἰς τὴν Ἱστορίαν τῶν Ὀθωμανῶν. Κοιτάξτε, τὰ εἶχαν φοβηθῆ ποτὲ αὐτὰ οἱ Ὀθωμανοί; Ἀντιθέτως ἐπὶ Ὀθωμανῶν ἦταν ἀνοικτά, χωρὶς νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν παραμικρὰν δυσκολίαν. Τὰ ἐχρησιμοποίησαν εἰς τὶς σχέσεις τους μὲ τὴν διεθνῆ κοινότητα, μὲ τὸν καλλίτερον τρόπον, πρὸς ὄφελος τῆς ἰδικῆς των ἐξουσίας. Τώρα τί εἶναι αὐτά;….. Θεέ μου! Ἕνα κλίμα φοβίας μὲ σκοπὸν νὰ ἀναστατώσουν τὴν χώραν καὶ νὰ φέρουν τὰ πάνω κάτω».

Ἀξίζει νὰ ἀναφερθῇ ὅτι πρὶν ὀλίγες ἡμέρες ὁ Πρωθυπουργὸς Ἐρντογὰν εἶχε ἐπισκεφθῆ τὴν Τραπεζούντα καθ’ ὁδὸν γιὰ τὴν ἰδιαιτέραν πατρίδα του, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν περιοχὴν τῆς πόλης Ρίζε, εἰς τὴν Μαύρην Θάλασσα. Συμφώνως μὲ πληροφορίες εἰς συζήτησιν ποὺ εἶχε μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς Τραπεζούντας τοὺς συνέστησε ὅπως «ἡ φιλοξενία νὰ εἶναι ἄψογος πρὸς τοὺς ἐπισκέπτες ποὺ θὰ ἔλθουν γιὰ τὴν λειτουργίαν εἰς τὴν Σουμελᾶ».

Ὁ Τοῦρκος πρωθυπουργός, ποὺ προσέχει τρομερὰ τὴν ἐπικοινωνιακή του πολιτική, δὲν ἐδιάλεξε τυχαία τὴν πόλιν αὐτή. Εὑρίσκεται ἀκριβῶς εἰς τὸ μέσον τοῦ δρόμου ποὺ συνδέει Κωνσταντινούπολιν καὶ Ἄγκυρα. Τὴν παλαιὰ ὀθωμανικὴ καὶ τὴ νέα κεμαλικὴ πρωτεύουσα τῆς Τουρκίας.

Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ δήλωσίς του προεβλήθη ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα think-tanks ἀμερικανικῶν συμφερόντων, ὅπως τὸ Jamestown foundation καὶ ὄχι μόνον.

Κυρίες καὶ Κύριοι,

Ἐὰν ἡ Τουρκία ἀναστήσῃ τὸν Ἑλληνοβυζαντινισμόν της καὶ διεκδικήσῃ τὸ ὄνομα τοῦ Βυζαντίου ὡς ἰδικόν της χρησιμοποιοῦσα τὸ κενὸν ποὺ ἀφήνει πίσω της ἡ Ἑλλάδα μὲ τὴν μὴ διεκδίκησιν τοῦ Βυζαντίου ὡς ἰδικοῦ της διαχρονικοῦ δημιουργήματος, ἡ Ἑλλάδα θὰ ἀντιμετωπίσῃ ἕνα τρομακτικὸν καὶ τεράστιον γεωπολιτικὸν πρόβλημα, ποὺ μπροστά του τὸ Μακεδονικὸν θὰ φαίνεται ἄθυρμα.

Τὰ παλαιὰ κεμαλικὰ ἰδεολογήματα φαίνεται ὅτι ἐξαντλοῦν πλέον τὴν ἐπιχειρηματολογίαν τους εἰς τὴν σημερινὴν Τουρκίαν. Παραλλήλως ἕνα νέον ἰδεολόγημα δείχνει νὰ γεννιέται: Ποῖον εἶναι αὐτό; Ἡ Τουρκία εἶναι εὐρωπαϊκή, διότι εἶναι ὁ συνεχιστὴς τῆς Ἰωνίας καὶ τοῦ Βυζαντίου καὶ ὄχι μόνον τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Αὐτὸ εἶναι τὸ νέον πνεῦμα ποὺ ἁπλώνεται εἰς τὴν μορφωμένην ἐλὶτ τῆς γειτονικῆς χώρας μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν Ἀχμὲτ Νταβούτογλου προκειμένου νὰ κατοχυρώσῃ τὴν εὐρωπαϊκότητά της. Ἕνα πνεῦμα ποὺ θέλει βέβαια νὰ διανύσῃ πολὺν δρόμον γιὰ νὰ περάσῃ, πολλὰ ἐμπόδια γιὰ νὰ καθιερωθῇ καὶ ἴσως νὰ μὴ τὰ καταφέρῃ ποτέ. Ὡστόσο ἀποτελεῖ ἕνα σοβαρὸν ἐνδεχόμενον. Τὸ τοπίον βέβαια δὲν εἶναι καθόλου ξεκάθαρον καὶ ὑπάρχουν παντοῦ διαφορετικὲς τάσεις. Πρὸς τὸ παρὸν ἐπικρατεῖ ἡ τάσις τῆς εὐνοϊκῆς ἀνοχῆς πρὸς τὸ φαινόμενον αὐτό, ποὺ ἐξεκίνησε καὶ ἐν τέλει διαμορφώνεται ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν λαὸν καὶ μέσα εἰς τὸν λαόν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν χάραξιν συγκεκριμένων ὁρίων, τὰ ὁποῖα δὲν θὰ πρέπῃ νὰ ὑπερβῇ κανείς.

Αὐτὸ εἶναι ἀρκετὰ ξεκάθαρο καὶ ἀπὸ τὴν πρόσφατον ἐθιμοτυπικὴν ἐπίσκεψιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν κ. Νταούντογλου εἰς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαῖον, ὅταν ὡμιλοῦσε γιὰ «θρησκευτικὴ ἀνοχή», ὄχι ἐλευθερία!!

Ἡ Βυζαντινὴ αὐτοσυνειδησία, ποὺ ἀναγεννᾶται εἰς τὴν Τουρκίαν ἔχει τεράστιαν ἔντασιν, βάθος, ἔκτασιν, ἀλλὰ καὶ μεθόδευσιν. Οἱ κάτοικοι τῶν παραλίων τῆς Μ. Ἀσίας εἰς μεγάλον βαθμὸν νοιώθουν ὡσὰν ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἰώνων κατοίκων των! Ἡ Τουρκία πλέον, δυναμικῶς ἐκμεταλλεύεται τὸ γεγονὸς καὶ ἀντὶ νὰ τὸ καταστείλῃ, ὅπως θὰ ἔκανε παλαιότερα, τὸ προωθεῖ καὶ τὸ ἐπαναφομοιώνει ὡς νέον κρατικόν της ἰδεολόγημα. Τὸ προωθεῖ μάλιστα ὡς καθοριστικὸν θεαματικὸν στοιχεῖον ἰσχύος ἐπαναπροσδιορίζοντας τοὺς ὅρους τῆς γεωστρατηγικῆς της ἀξιολογήσεως. Γιὰ παράδειγμα μία εἴδησις ποὺ ἐπέρασε σχεδὸν ἀπαρατήρητος ἀπὸ ὅλα τὰ ἑλληνικὰ ΜΜΕ εἶναι ἡ ἑξῆς:

Οἱ Τοῦρκοι κατεσκεύασαν ἕνα ἀρχαῖον ἑλληνικὸν πλοῖον (τριήρη) μὲ τὴν τουρκικὴν σημαίαν εἰς τὸ κατάρτι του.

Τὸ «ἀρχαῖον ἑλληνικὸν» πλοῖον, μὲ τὴν τουρκικὴν σημαίαν, καθὼς καὶ ἕνα συνοδόν του μέ, συνολικῶς καὶ εἰς τὰ δύο πλοῖα, 30 ἐπιβαίνοντες ἐδήλωσαν ἀκυβέρνητα ἔξω ἀπὸ τὴν Γυάρο καὶ τὸ ἑλληνικὸν Λιμενικὸν τὰ ἐρυμούλκησεν εἰς τὸ λιμάνι τοῦ Βουρκαριοῦ. Ἔτσι καὶ τὰ ἐπήραμε εἴδησιν!!

Τὸ πλοῖον, μὲ διαστάσεις 19 Χ 5 μέτρα, ἀποτελεῖ ἀκριβὲς ἀντίγραφον πλοίου τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Φωκαέων θαλασσόλυκων καὶ ἀπεσκοποῦσε εἰς τὸ νὰ διασχίσῃ τὴν Μεσόγειον μὲ στόχον τὴν προβολήν τοῦ… ἀρχαίου «τουρκικοῦ» πολιτισμοῦ. Ἀκολουθεῖ τὴν πορείαν τῶν Ἑλλήνων ἀποίκων Φωκαέων του ἀπὸ τὴν Ἰωνικὴν Μικρὰν Ἀσίαν ποὺ ἔφθασαν εἰς τὴν Μασσαλίαν τὸ 600 π.Χ ἱδρύοντας τὴν κορυφαίαν αὐτὴν ἀρχαίαν ἑλληνικήν, εὐρωπαϊκὴν καὶ σύγχρονον γαλλικὴν πόλιν. Ἡ ἄφιξις τοῦ πλοίου εἰς τὴν Μασσαλίαν ὑπελογίζετο νὰ γίνῃ καὶ ἔγινε τὴν 1ην Ἰουλίου, ὥστε νὰ λάβῃ μέρος εἰς τοὺς ἐπισήμους ἑορτασμοὺς τῆς πόλεως διὰ τὰ 320 χρόνια ἀπὸ τὴν Γαλλικὴν Ἐπανάστασιν. Ἀπὸ ἐκεῖ μέσῳ τοῦ Ραδανοῦ ποταμοῦ, τεχνητῶν καναλιῶν, ἄλλων ποτάμιων ὁδῶν καὶ τέλος τοῦ Σηκουάνα, πάντα μὲ τὴν τουρκικὴν σημαίαν σηκωμένην εἰς τὸ κατάρτι του, εἰσῆλθε θριαμβευτικῶς εἰς τὸ Παρίσι, γιὰ νὰ λάβῃ μέρος εἰς τὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις τοῦ «Τουρκικοῦ Ἔτους» εἰς τὴν Γαλλίαν. Τὸ πλοῖον ποὺ ὠνομάζετο «Κυβέλη» εἶχε σκοπὸν νὰ ἀποδείξῃ εἰς τὴν Γαλλίαν τοῦ Νικολὰ Σαρκοζὶ τὴν εὐρωπαϊκότητα τῆς Τουρκίας μὲ τὴν συμμετοχὴν τῶν «προγόνων τῶν Τούρκων» Ἰώνων εἰς τὴν γένεσιν τοῦ Δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Ἀπὸ τὸ Παρίσι ἡ «Κυβέλη» ἐπέρασε πάλι ἐπισήμως ἀπὸ τὰ κανάλια καὶ τὰ ποτάμια τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης καὶ μέσῳ τοῦ Δούναβεως ἔφθασε εἰς τὴν Μαύρη Θάλασσα καὶ τὸ 2010 συμμετεῖχεν πανηγυρικῶς εἰς τὶς ἐκδηλώσεις «Ἰσταμπούλ, Πολιτιστικὴ πρωτεύουσα τῆς Εὐρώπης».

Ἀλλὰ ἀκόμα καὶ ἐπροχθὲς εὑρῆκα εἰς τὴν διαφημιστικὴν μικροῦ μήκους ταινία τῆς Τουρκίας γιὰ τὴν συμμετοχήν της εἰς τὴν Eurovision τοῦ 2012 μία Ἑλληνικὴν τριήρη εἰς τὴν ἀρχὴν καὶ εἰς τὸ τέλος της, γιὰ τὴν ὁποία συνεργάσθησαν 80 ἠθοποιοί, 70 τεχνικοὶ καὶ τὰ πλέον σύγχρονα τεχνολογικὰ μέσα, γιὰ νὰ προβληθῇ αὐτὸ τὸ πραγματικὸν ὄμορφον video.

Κυρίες & Κύριοι,

 

Ἡ τουρκικὴ πολιτικὴ ἡγεσία ἔχει τὴν ὀξυδέρκειαν καὶ τὸ ὅραμα νὰ ἰδιοποιηθῇ τὸν ἑλληνικὸν καὶ βυζαντινὸν πολιτισμὸν τῆς Ἀνατολίας ἐκεῖ ποὺ σήμερα ὑπάρχει ἕνα τεράστιον ἑλληνικὸν κενόν.

Τὸ φαινόμενον ὅμως εἶναι δυναμικὸν καὶ δὲν γνωρίζομε πρὸς τὰ ποῦ θὰ ἐξελιχθῇ. Ὡστόσο, ὁ χαρακτήρας του ἠμπορεῖ νὰ πάρῃ δύο κατευθύνσεις:

Μία κατεύθυνσις, ἄκρως φιλελληνική, ποὺ θὰ ὁδηγήσῃ τὴν ἰδεολογικήν, καὶ γιατί ὄχι, πολιτικὴν προσέγγισιν τῶν δύο πλευρῶν τοῦ Αἰγαίου, τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας ὄχι βέβαια αὐτῆς ποὺ γνωρίζομε σήμερα, ἀλλὰ μιᾶς ἐπαναβυζαντινοποιημένης καὶ ἀνατολίτικης ἀναγεννημένης Ἰωνίας.

Ἡ ἄλλη κατεύθυνσις ὅμως ποὺ ἠμπορεῖ νὰ πάρῃ αὐτὴ ἡ κατάστασις, ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ ἄκρως ἐπικίνδυνος γιὰ τὸ ἑλλαδικὸν μόρφωμα καὶ τοὺς παραδοσιακοὺς Ἕλληνες κατοίκους του. Διότι εἶναι ἀλήθεια πὼς τὸ Βυζάντιον ἀποτελεῖ ἱστορικὰ μία μαύρη τρύπα γιὰ τὴν Ἑλλάδα!

 Κυρίες & Κύριοι,

Πρέπει νὰ ὁμολογήσωμε πὼς δυστυχῶς μὲ κάθε τρόπον ἀπεμπολήσαμε τὴν ὕστερην Ρωμαϊκὴν Αὐτοκρατορίαν. Ὅταν ὅλη ἡ Ρώμη ἐπὶ Τιβερίου καὶ μετά, μιλᾶ μόνον Ἑλληνικά.

 Ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Ὁράτιος ὁμολογεῖ ὅτι

Ἡ Ἑλλὰς καταληφθεῖσα κατέκτησεν τὸν διὰ τοῦ σιδήρου νικητὴν καὶ εἰσήγαγεν τὶς τέχνες εἰς τὸ ἀγροῖκον Λάτιο», («Graecia capta ferum victorem vicit, et artem intulit agresti Latio»),

 ὅταν ὅλοι οἱ ἱστορικοί της Δύσεως καὶ τῆς Ἀνατολῆς ἀποκαλοῦν τὴν ἐποχὴν αὐτὴ «Grecoroman» («Ἑλληνορωμαϊκή»),

ἐμεῖς ἐχαρίσαμε αὐτὴν τὴν ἱστορικὴν περίοδον εἰς τὴν Δύσιν, ἡ ὁποία ἑορτάζει μὲ τιμὲς τὸ ἔτος τοῦ Μεγάλου Κων/νου, καὶ προσφάτως εἰς τὸ Παρίσι τὸ Λοῦβρον τὸν Μέγα Ἀλέξανδρον καὶ τὴν Μακεδονίαν ἐνῷ ἡ Ἑλλάδα σιωπᾶ!! Ἐδημιουργήθη ἕνα ἰδεολογικὸν κενὸν εἰς τὴν συνέχειαν τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἀφοῦ ἀπεμπολήσαμε πρῶτα τὴν ἑλληνιστικὴν ἐποχήν.

Ἡ πρύτανις Ἀρβελὲρ εἰς ἐρώτησιν δημοσιογράφου ἂν «ἀπωθήσαμε τὸ Βυζάντιον ψυχαναλυτικῶς;» ἔδωσε τὴν ἀπάντησιν: « Ἅμα θέλετε, τὸ λέτε κι ἔτσι. Σημασία ἔχει ὅτι ἀπὸ τὸν Περικλῆ ἐφθάσαμε ἀπ’εὐθείας εἰς τὸ «λασποχώρι», ποὺ ἦταν ἡ Ἀθήνα τὸ 1830, θέτοντες εἰς παρένθεσιν χίλια χρόνια τῆς μόνης ἑλληνόφωνης αὐτοκρατορίας». Λόγια της Ἀρβελέρ.

Ἐδημιουργήσαμε μία Ἑλλάδα μὲ πιθηκίζοντα μιμητισμὸν τῆς δυτικῆς –μέσω τοῦ Διαφωτισμοῦ- ἑρμηνείας τῆς ἑλληνικότητος. Ἀπὸ τὸν Περικλῆ καὶ τὸν Σωκράτη ἐπεράσαμε κατ’εὐθείαν εἰς τὸν Κολοκοτρώνην, εἰς τὸν Βενιζέλον καὶ τὸν Ἄρην Βελουχιώτην… Ἐσχηματοποιήσαμε ὡς κεντρικόν, ἐπιστημονικὸν καὶ κοινωνικὸν ἰδεολόγημα τὸ ἀντιθετικὸν δίπολον: ἀρχαῖοι Ἕλληνες καὶ νέοι Ἕλληνες (Νεοέλληνες).

Ὅταν ὅλος ὁ κόσμος, δυτικὸς κὰ ἀνατολικός, ἐμιλοῦσε γιὰ τὸ «greek legacy» (ἑλληνικὴ κληρονομιὰ) εἰς Μέσην Ἀνατολήν, Αἴγυπτον, Κεντρικὴν Ἀσίαν, Βακτριανὴν καὶ Ἰνδίαν, ἐμεῖς ἐθεωρήσαμε ὅτι ὅλα αὐτὰ ἦταν ἐξωτικὲς ἱστορίες ποὺ δὲν μᾶς ἀγγίζουν.

Ὅλη ἡ μεσαιωνικὴ λατίνο-φραγκικὴ καὶ σλαβικὴ γραμματεία ἀπεκαλοῦσε τοὺς Βυζαντινοὺς «Γκρεκούς». Ἡ σημιτικὴ καὶ ἀραβικὴ γραμματεία τοὺς ἀπεκαλοῦσεν «Ρωμιοὺς» (Ροὺμ) ἀκόμα καὶ σήμερα ταυτίζοντας σημασιολογικῶς τὸ ὄνομα αὐτὸ μὲ τὸ «Ἕλληνες» καὶ τὴν Ὀρθοδοξίαν. Καὶ ὅλη ἡ καυκάσια γραμματεία τοὺς ἀπεκαλοῦσεν «Μπερτζένι», ὄνομα ποὺ σημαίνει «Οἱ Σοφοὶ» καὶ ἀποδίδεται διαχρονικῶς εἰς ὅλους τους Ἕλληνες, ἀπὸ τὸν Ἡρακλῆ καὶ τὸν Ἰάσωνα μέχρι τοὺς σημερινούς τους ἡγέτες.

Ἐμεῖς ἀντιθέτως, ἀπεκοπήκαμε ἀπὸ τὸ Βυζάντιον καὶ ἀπὸ τὴν Βυζαντινὴν Ἀνατολικὴν Ὀρθοδοξίαν, ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως μᾶς ἀπέδιδαν, ἐνῷ οἱ δυτικοί μᾶς ἐχάριζαν ὁλόκληρον τὴν κληρονομίαν τῆς Ἀνατολικῆς Χριστιανοσύνης, ἀφοῦ ἐχαρακτήριζαν ὡς «greek orthodox» ὅλους τοὺς ἀνατολικοὺς ὀρθόδοξους, ἐκτὸς τῶν Ρώσων.

Ἀλλὰ δυστυχῶς συνεχίζομε τὰ λάθη μας.

Ὅπως σᾶς ἀνέφερα ἤδη εἰς τὴν Βόννην τῆς Γερμανίας ἐπραγματοποιήθη ἀπὸ Φεβρουάριον μέχρι Ἰούνιον τοῦ 2010 ἔκθεσις μὲ τίτλον «Λάμψις καὶ καθημερινὴ ζωὴ εἰς τὸ Βυζάντιον». Εἶχα τὴν εὐκαιρίαν νὰ τὴν ἐπισκεφθῶ καὶ νὰ τὴν περπατήσω ὁλημερίς!!

Ἐπιτρέψατέ μου νὰ ἀναφερθῶ εἰς σχόλια τοῦ Ἀθαν. Παπαρούπα φοιτητοῦ Ἱστορικοῦ Ἀρχαιολογικοῦ Ἀθηνῶν, ποὺ ἐδημοσιεύθησαν εἰς τὸ περιοδικὸν «Παρεμβολὴ» τῆς Χριστιανικῆς Φοιτητικῆς Ἑνώσεως, ὁ ὁποῖος σχολιάζει:

«Εἰς μία περίοδον, ὅπου οἱ διμερεῖς σχέσεις Ἑλλάδος-Γερμανίας δὲν εἶναι οἱ ἰδανικές, ὁμοιάζει μὲ εἰρωνεία τῆς συχνὰ κυνικῆς Κλειοῦς, προστάτιδος τῆς Ἱστορίας, τὸ γεγονὸς ὅτι διοργανώνεται εἰς γερμανικὸν ἔδαφος μία παγκοσμίου ἐμβέλειας ἔκθεσις ποὺ ἀναδεικνύει τὴν μεγαλοπρέπειαν τοῦ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ –ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ ἀντικείμενα καθημερινῆς χρήσεως.

Ὁ διευθυντὴς τοῦ Μουσείου Ρόμπερτ Φλὲκ ἐξεκίνησε τὸν σύντομον λόγον του λέγων ὅτι ἡ ἔκθεσις τελεῖ ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῶν Προέδρων τῆς Γερμανίας καὶ τῆς Τουρκίας Κέλερ καὶ Γκιούλ ἀντιστοίχως. Γιὰ νὰ προσθέσῃ εἰς τὴν συνέχειαν χωρὶς σχολιασμὸν ὅτι ἡ ἀνάληψις τῆς αἰγίδος προετάθηκε καὶ εἰς τὴν Προεδρίαν τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, ἀλλὰ οἱ δικές της «διπλωματικὲς συνήθειες» δὲν ἐπιτρέπουν τὴν ἀνάληψιν τέτοιων πνευματικῶν εὐθυνῶν εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἔτσι οἱ κακὲς μας οἱ συνήθειες, ἀκόμη καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλουν, ἀπέτρεψαν τὸν κίνδυνον νὰ θεωρηθοῦν συμβολικῶς Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι ἐξ’ἴσου κληρονόμοι τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας. Τί γίνεται ὅμως τώρα ποὺ τὰ πράγματα ἀπέβησαν χειρότερα καὶ οἱ Τοῦρκοι ἐμφανίζονται ὡς μοναδικοὶ κληρονόμοι! Αὐτὴ ἡ ἀδόκητος ἀλλὰ καὶ ἀφόρητος παρεξήγησις μὲ ἐπροβλημάτισε ἰδιαιτέρως γιὰ τὴν πολιτικὴν ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ἀσκηθῇ πίσω ἀπὸ τὸν «πολιτισμόν», καταλήγει εἰς τὸ σχόλιόν του ὁ Ἀθαν. Παπαρούπας.

Τὸ «κερασάκι» εἰς τὴν τούρτα!

Εἰς ἕνα συνέδριον τοῦ ΝΑΤΟ ἕνας ἀγγλοσάξων ἐκπρόσωπος εἶπε γιὰ κάποιο θέμα «αὐτὸ μοῦ θυμίζει Βυζάντιο» -πλεκτάνη. Καὶ τότε ἐξανέστη ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Τουρκίας καὶ λέει «διαμαρτύρομαι, γιατὶ ὡς ἀπόγονος τοῦ Βυζαντίου δὲν τὸ δέχομαι αὐτὸ τὸ σχόλιο σας!!». Ἀπεναντίας ὁ Ἕλληνας ἐκπρόσωπος ἔγινε ἀφωνότερος ἰχθύος...

Τὸ ἀποτέλεσμα ὅλων τῶν ἀνωτέρω γεγονότων εἶναι νὰ δημιουργηθῇ ἕνα τεράστιον ἱστορικὸν κενόν, τὸ ὁποῖον τώρα τὸ τουρκικὸν κράτος διεκδικεῖ.

Πρέπει νὰ ὁμολογήσωμε ὅτι:

Ἡ Ἑλλάδα, χάνουσα τὸ οἰκουμενικόν της πρόσωπον καὶ ἀποκομμένη ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς ἀληθινές της ρίζες, ποὺ δὲν εἶναι μόνον ἡ μινωική, ἡ μυκηναϊκὴ καὶ ἡ κλασσικὴ Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ οἱ συνέχειές των, δηλαδὴ ὁ ἑλληνιστικὸς πολιτισμὸς καὶ ἡ Ρωμιοσύνη, ποὺ ὕμνησαν οἱ Ρίτσος, Ἐλύτης καὶ Θεοδωράκης, ἔχασε τὸ ἴδιον της τὸ πρόσωπον καὶ ἐκαλύφθη ἀπὸ ἕνα προσωπεῖον τεχνητόν, ποὺ κατεσκεύασε μία ἑρμηνεία κάποιων κέντρων διαφωτισμοῦ καὶ ἐξουσίας τῆς Δύσεως.

Κυρίες & Κύριοι,

Πιστεύω ὅτι δὲν σᾶς ἔχω πικράνει μὲ αὐτά μου τὰ σχόλια καὶ μὲ τὶς σκέψεις μου, τὶς ὁποῖες σᾶς ὁμολογῶ, ἀλήθεια, τὶς ἔχω γράψει κάποια στιγμὴν δακρύζων!

Φοβᾶμαι ὅμως ὅτι σᾶς ἐκούρασα.

Τουλάχιστον φεύγοντες ἀπὸ ἐδῶ ἂς κρατήσωμε ζωντανὰ τὰ λόγια τῆς Ἑλένης Ἀρβελὲρ «εἴμαστε ὅλοι Βυζαντινοὶ» καὶ τῆς Τζούντι Χέριν: «Τὸ Βυζάντιον συνεχίζει καὶ ζεῖ. Εἴμαστε ὅλοι παιδιὰ τοῦ Βυζαντίου».

Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν προσοχήν σας.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ο άγιος εφιάλτης από την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου

Σχόλιο Σσστ: Φλογερή ομιλία της ελληνόψυχης και ηρωικής δασκάλας Χαράς Νικοπούλου (από 13:30 και μετά) που εκφωνήθηκε στην εκδήλωση , που αναλυτικά αναφέρεται παρακάτω.

http://youtu.be/Ys_NYBuLaZQ 

Εκδήλωση στο πολεμικό μουσείο αθηνών 11.12.2011 των:
α) Διορθοδόξου Συνδέσμου «Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ»
β) Ἱδρύματος Προασπίσεως Ἠθικῶν & Πνευματικῶν Ἀξιῶν
γ) Σωματείου «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ»
δ) περιοδικοῦ «ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ»
ε) Ἱστοσελίδος www.fotgrammi.gr.

- Ὁμιλία τοῦ Βαλκανιολόγου Καθηγητοῦ κ. Ἀχιλλέως Λαζάρου μὲ θέμα: «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΙΝ».
-Παιδικὴ χορωδία τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Καλαμαριᾶς ὑπὸ τὴν διεύθυνσι τοῦ πατρὸς Θεοδώρου Τσαμπατζίδη. Οἱ ἀγγελικὲς φωνὲς τῆς περίφημης χορωδίας, καὶ ἰδιαιτέρως ἡ τοὺς πάντας συγκινοῦσα τυφλὴ παιδίσκη Εὐγενία Ξεφτέρη μᾶς μετερσίωσαν.
-Βραβεύσεις ἡρώων ἤθους, ἀρετῆς, ἀκεραίου χαρακτῆρος, εὐσυνειδησίας, συνεπείας, εὐπρεπείας καὶ εὐποιΐας γιὰ τὶς ἐπερχὀμενες γενεές, γιὰ νὰ μὴ ἐπιπλέουν καὶ βασιλεύουν μόνον «φελλοί», «παλλακίδες», ἀνώμαλοι, «ἀετονύχηδες» καί «πατριάρχες τῆς διαπλοκῆς».

Τα υπόλοιπα βίντεο από την εκδήλωση  μπορείται να τα παρακολουθήσεται ΕΔΩ

Ο Β. Μαρκεζίνης ενώνει τα κομμάτια του παζλ των πολλαπλών κρίσεων υπό το πρίσμα των διεθνών εξελίξεων. Αποκλειστική συνέντευξη-ορόσημο στο Αντίβαρο!

• Βασίλειος Μαρκεζίνης

Είναι ιδιαίτερα μεγάλη η τιμή για το Αντίβαρο η αποκλειστική συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Ακαδημαϊκός καθηγητής κ. Βασίλειος Μαρκεζίνης σχετικά με την πολιτική, οικονομική, εξωτερική και ηθική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα υπό το φως των γεωπολιτικών εξελίξεων.

Καλούμε τους αναγνώστες μας να διαβάσουν το εκτενές κείμενο και να μην αποθαρρυνθούν από το μέγεθός του (περίπου 10000 λέξεων!). Αντί περίληψης, παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα της πλούσιας σε μηνύματα προς πολλαπλούς αποδέκτες συνέντευξης.

Πηγή: http://www.antibaro.gr/node/3313

Πολιτικά

• ο μόνος λόγος που παραμένουν για λίγο ακόμη στην εξουσία, είναι γιατί οι ίδιοι οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος δεν τολμούν να ψηφίσουν ... κατά συνείδηση
• μόνο κατά το τελευταίο διάστημα, η κυβέρνηση μας έσωσε το Μάρτιο, τον Ιούλιο και, τώρα, πάμε θριαμβευτικά και για τον Σεπτέμβριο!
• σύμπραξη μερίδος του τύπου στην διαπραττόμενη κακοδιαχείριση που πραγματοποιείται σε βάρος του Ελληνικού λαού!

Οικονομικά

• είναι ζήτημα χρόνου προτού οι αγορές εντείνουν τα κτυπήματά των στην Ιταλία και στην Γαλλία
• Ούτε κατά διάνοια λοιπόν πλησιάζομε το σημείο να έχομε πρωτογενές πλεόνασμα
• ούτε η κυβέρνηση ποτέ απεδέχθη δημόσια ούτε ποτέ κανείς το έγραψε στον τύπο ή το είπε στον Ελληνικό λαό σταράτα, ότι αυτό που μετράει είναι η γνώμη της αγοράς και όχι οι γνώμες του συμπαθούς κ. Τρισέ ή του κ. Όλι Ρεν
• το «ευρωομόλογο» δεν μπορεί να έλθει χωρίς Ευρωπαϊκή ενοποίηση που οι μεγάλοι δεν θέλουν. Τι έρχεται; περαιτέρω σοβαρό κούρεμα...  παύση πληρωμών...

Εξωτερική πολιτική

• πεποίθηση του (ή της) Υπουργού, ότι η διατήρηση καλών σχέσεων με μιά φούχτα ξένων πρέσβεων στην Αθήνα μπορεί να είναι «χρήσιμη» ... στον ίδιο ή την ίδια!
• ο τρόπος διαμοφώσεως του εξωτερικού δόγματος της Χώρας δεν ήταν μόνο αυστηρά κομματοποιημένος αλλά απεδείχθει και βλαβερός για την Χώρα.
• πόσο λάθος είχαν οι Αμερικανο-Τουρκόφιλοι «επιστήμονες» που περιτριγυρίζουν το Υπουργείο των Εξωτερικών και προσπαθούν μαζί του να μας πείσουν, ότι οι Τούρκοι ήσαν πάντα «ανεκτικά» αφεντικά
• η ώρα πλησιάζε πoυ οι Τούρκοι,, αφού μας αναγκάσουν σε υπερβολικες παραχωρήσεις στο Αιγαίο, θα στρέψουν την προσοχή τους στην Ελληνική Θράκη και μια μέρα θα την καταστήσουν ανεξάρτητο μουσουλμανικό κρατίδιο στα πρώτυπα του Κοσυφοπεδίου ή του ΦΥΡΟΜ.

Διεθνή (διπλωματία/γεωστρατηγική)

• σ’ αυτές τις χώρες (της Βόρειας Αφρικής), αλλά και στη Συρία, η διαμάχη δεν αφορά στην επικράτηση δημοκρατικώτερων τάσεων και ομάδων αλλά αντιπροσωπεύει μια μάχη «μέσω αντιπροσώπων» (proxy war) μεταξύ της Αμερικής και του Δυτικού κόσμου αφενός, και του Ιράν αφετέρου
• Αυτές οι εξελίξεις  επηρέασαν τις θέσεις και τις δυνατότητες δύο χωρών, που σχετίζονται με το μέλλον μας. Η πρώτη είναι η Αμερική, η δεύτερη είναι η Τουρκία. [ακολουθεί ανάλυση]
• Οι Τούρκοι ετοιμάζονται να μας καταφέρουν κάποιο βαρύ χτύπημα, αν και όταν αρχίσουν οι Κυπριακές γεωτρήσεις στο Κυπριακο-Ισραηλινό ΑΟΖ. Οι διαρρέουσες κατά καιρούς Αμερικανικές δηλώσεις, ότι οι ΗΠΑ δεν θα ανεχθούν Τουρκικές επεμβάσεις στις «νόμιμες» Κυπριακές ενέργειες είναι, κατά την γνώμη μου, αμφίβολης αξίας
• Μην ξεχνάτε ότι αυτός που κερδίζει μια σύγκρουση – στρατιωτική ή μη - δεν είναι αυτός που έχει τα καλλίτερα και περισσότερα όπλα, αλλά αυτός που είναι πιο αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει ό,τι έχει
• είναι φυσικό, αργά η γρήγορα, μια μεγάλη δύναμη όπως το Ισραήλ να «τα βρει» στο τέλος με μια εξ ίσου μεγάλη (σχεδόν) γειτονεύουσα δύναμη, δηλαδή την Τουρκία.Ενασ ακόμη λόγος να δράσωμε σύντομα.
• το πολυγαμικό παιχνίδι το παίζουν όλες οι κυβερνήσεις εκτός των ... εξηρτημένων».

Ηθικά

• Η ηθική κρίση μαστίζει την Χώρα, κατά την γνώμη μου, όσο ποτέ στην ιστορία της
• Για μερικούς, οι ημέρες πολιτικής, αν όχι και ποινικής, ευθύνης πλησίαζουν ...Γιατί καιρός είναι να τρομάξομε μερικούς «σήμερα», ερευνήσομε μεθοδικά «αύριο» τι έπραξαν, και αν αυτές οι έρευνες δικαιολογούν περαιτέρω δικαστικές ενέργειες, ας προχωρήσομε αναλόγως ώστε να εδραιώσουμε μια απόλυτα  έννομη και εθνική συμπεριφορά για το «μεθαύριο».Οι προπηλακισμοί που γίνονται όλο και περισσότερο συχνά δεν είναι, κατά την γνώμη μου, πράγματα ούτε Ελληνικά ούτε σύμφωνα με το δημοκρατικό αίσθημα. Είναι, όμως, αντιδράσεις που κάποιος πρέπει τουλάχιστον να προσπαθήσει να τις καταλάβει και όχι απλώς, χωρίς σκέψη, να τις επιρρίψει στον κ. Τσίπρα
• Η πίστη, ότι η Χώρα μας έχει πολλούς νέους και νέες και μάλιστα επιτυχημένους με γεμίζει ελπίδα

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΣΤΟ ΑΝΤΙΒΑΡΟ

Συνέντευξη με τον Ακαδημαϊκό Καθηγητή κ. Βασίλειο Μαρκεζίνη σχετικά με την οικονομική, πολιτική, και εξωτερική κρίση που αντιμετωπίζει η Χώρα μας.

                                                     ------------

Αν, αντί συνενεντεύξεως, σας είχαμε ζητήσει άρθρο, τι τίτλο θα διαλέγατε για να εκφράσετε την κεντρική ιδέα που περιέχουν τα όσα θα μας πείτε;

            Ασφαλώς την φράση από την Κόλαση του Δάντη  «Εγώ ειμί η άγουσα εις την αλγούσαν πόλιν» που καταλήγει με την πασίγνωστη και ανατριχιαστική φράση: «Άφετε πάσαν ελπίδα όλοι εσείς οι εισερχόμενοι» [στην Κόλαση].

Δηλαδή, σκοπίμως χρωματίζετε από την αρχή με μελανά χρώματα το περιεχόμενο της συνεντεύξεως και, φαντάζομαι, το μέλλον της Χώρας μας όπως το βλέπετε. Δύο ερωτήματα λοιπόν: Πρώτον, εδώ, το «εγώ» στη φράση του Δάντη πού αναφέρεται; Δεύτερον, γιατί τέτοια μελαγχολία;

Το «εγώ» αναφέρεται πρωτίστως στην κυβέρνηση αλλά και στην υποτακτική μερίδα των ΜΜΕ που με απίστευτη συνέπεια αλλά και – κατά την άποψη μερικών - ασύλληπτη ιδιοτέλεια μετέτρεψαν το μισο-κατεστραμμένο κράτος, που κληρονόμησαν, σε πλήρες ερείπιο, γεμάτο από ψυχολογικά ημιθανείς πολίτες χάρη στην από κοινού παραπληροφόρηση που μαζί – κυβέρνηση και ΜΜΕ – εγκληματικά ενορχήστρωσαν για να καλύψουν την κυβερνητική ασυνεννοησία, την έλλειψη σχεδίου, και την μικροπολιτική νοοτροπία με την οποίαν μας κυβέρνησαν τα τελευταία δυο χρόνια.

Η «καταστροφή» στην οποία αναφέρεσθε έχει κυρίως να κάνει με την οικονομία ή και με άλλες πτυχές του δημοσίου βίου;

Στο πρόσφατο βιβλίο μου «Η Ελλάς των Κρίσεων» ετόνισα, ότι η Χώρα μας, εν αντιθέσει με τις άλλες που δοκιμάζονται –π.χ. την Ιρλανδία και την Πορτογαλλία – πάσχει από πολλές κρίσεις – ηθική, οικονομική, εξωτερικής πολιτικής, μεταναστευτική, και μεγεθυνόμενη κρίση μειονοτήτων – που όλες είναι εν πολλοίς απόρροια της πολιτικής που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις Σημίτη, Καραμανλή και τώρα Παπανδρέου. Μπορούμε, βεβαίως, να πάμε και πιο πίσω στην απόδοση ευθυνών, αλλά όσο απομακρυνόμεθα από το «σήμερα» τόσο η αιτιώδης συνάφεια με το «προχθές» αποδυναμώνεται μια και τίθεται το ερωτήμα «αν έσφαλαν οι πρωθυπουργοί του ”προχθές” γιατί οι πρωθυπουργοί το ”χθες”»  ή του ”σήμερα” δεν απέφυγαν τα ίδια λάθη ή δεν διόρθωσαν εγκαίρως τα περασμένα»;

Φαντάζομαι ότι κατατάξατε τις κρίσεις κατά προτεραιότητα, αλλά εγώ θα ήθελα να μας μιλήσετε πρώτα για την οικονομία. Μετά για τα εξωτερικά και να τελειώσουμε με την «ηθική» κρίση. Ίσως, σε κάποια άλλη συνέντευξη, να μας μιλήσετε για τα μειονοτικά αλλά καί το μεταναστευτικό, που, γνωρίζω από το βιβλίο σας, θεωρείτε ότι μπορεί να μεταβληθεί στο υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της Ευρώπης του μέλλοντος.

Ευχαρίστως.

Η οικονομική κρίση είναι προφανής. Είναι αυτή που πλήττει όλο και πιο βαρειά αλλά και άδικα τον κόσμο, ιδίως μικρούς, μεσαίους, και συνταξιούχους. Οι κυβερνώντες και ο πειθήνιος τύπος φέρουν μεγάλη ευθύνη, που συνεχίζουν να παραπλανούν το λαό και να μην του λένε ότι η κατάσταση θα γίνει ακόμη χειρότερη. Θυμηθείτε π.χ. πώς μας έλεγαν πέρυσι πως «τέλος τα μέτρα», ή «φτάσαμε πάτο», ή «θα βγούμε στις αγορές το 2011». Αυτά είναι ψεύδη,  τόσο ψεύδη όσο ψευδής ήταν και η διαβεβαίωση του κ. Καραμανλή το 2008, ότι η Ελληνική οικονομία ήταν «θωρακισμένη» έναντι της έξωθεν προερχομένης χρηματοπιστωτικής κρίσεως.

Αν μου επιτρέψετε να σας διακόψω; Μήπως «ψεύδη» είναι βαρειά λέξη και, αντ’ αυτής, θα έπρεπε να μιλάμε για λάθη;

Προσωπικά, δεν πείθομαι με την σκέψη σας, μιας και νομίζω ότι ήταν και τα δύο. Το λέγω αυτό, μια και έχομε ενδείξεις ότι οι κ.κ. Αλογοσκούφης και Δούκας προειδοποιούσαν τον τότε Πρωθυπουργό, αλλά αυτός δίσταζε να λάβει μέτρα, μήπως τον βλάψουν εκλογικά.  Αλλά ας δεχθώ προς στιγμήν την άποψη σας, χάριν του διαλόγου.

Αν αυτές οι δηλώσεις δεν ήταν συνειδητά ψεύδη, τότε, δεδομένης της σημασίας του θέματος και των συνεπειών τέτοιων ανακριβών δηλώσεων, καταλήγομε στο συμπέρασμα, ότι οι ηγέτες μας δεν λέγανε σκόπιμα ψέμματα, αλλά ήταν απλώς ανίκανοι ή, αν θέλετε, πολύ ανίκανοι, μια και μερικοί από μας από τότε τους προειδοποιούσαμε, ότι δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Για την περίπτωση του κ. Παπανδρέου, βλέπετε π.χ., την συνέντευξη που έδωσα στην Ναυτεμπορική τον περασμένο Οκτώβριο. Σε εποχή που η κυβέρνηση μας έλεγε, ότι: (α) «δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα» και (β)  «θα βγούμε στις αγορές το 2011». Προσωπικά, όμως, είμαι έτοιμος να δεχθώ την εκδοχή της «ανικανότητος» μια και αυτή δεν καθιστά καλύτερη αλλά χειρότερη την θέση των κυβερνώντων. Ας διαλέξουν λοιπόν οι αναγνώστες μεταξύ του «ψεύτες» και «ανίκανοι»! Καίτοι το ένα δεν αποκλείει το άλλο...

Καλά, ας αφήσομε κατά μερός ό,τι έγινε στο παρελθόν. Τώρα, χάρις στους χειρισμούς τους Πρωθυπουργού δεν «πήραμε ανάσα» ή, όπως είπε πιο πρόσφατα ο νέος αντιπρόεδρος, «βάλαμε επιτέλους πάτο στη οικονομική κρίση»;

Μανία που έχουν οι κυβερνώντες μ’ αυτή την έκφραση! Δεν καταλαβαίνουν ακόμη, ότι ο κόσμος - ακόμη και όσοι οπαδοί τους έχουν μείνει - δεν τους πιστεύει πια και ότι ο μόνος λόγος που παραμένουν για λίγο ακόμη στην εξουσία, είναι γιατί οι ίδιοι οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος δεν τολμούν να ψηφίσουν ... κατά συνείδηση; Να  απαντήσω όμως στο ερώτημα σας.

            Δεν πήραμε ανάσα, αντιθέτως θα χάσομε ακόμη πιο πολύ την αναπνοή μας, καθώς στις επόμενες εβδομάδες καθώς οι διακοπές τέλειωσαν και οι αγορές θα επιστρέψουν στο γνωστό τους παιχνίδι.

Πάρτε το απόφαση: Η οικονομική κρίση είναι χειρότερη παρά ποτέ και τούτο όχι μόνον γιατί και όλη η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίση, στερούμενη, επίσης, χαρισματικής ηγεσίας, που την οδηγεί στο χείλος της αβύσσου μέχρις ότου αποφασίσει – αν μπορέσει ποτέ να αποφασίσει – την βαθύτερη ενοποίηση της. Τα τονίζω όλ’  αυτά, γιατί για μένα είναι ζήτημα χρόνου προτού οι αγορές εντείνουν τα κτυπήματά των στην Ιταλία και στην Γαλλία. Αν βγω δικαιωμένος, νομίζετε, ότι οι Ευρωπαίοι θα έχουν το καιρό ή και την διάθεση να ασχολούνται μ’ εμάς;

Κοιτάξτε, λοιπόν, τους αριθμούς και κρίνατε όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και το κατά πόσο το περιβόητο Μνημόνιο Ι βελτίωσε ή χειροτέρεψε την κατάσταση μας. Μετά ρωτήστε, αν το Μνημόνιο ΙΙ, που επαναλαμβάνει την ίδια, αποτυχημένη, συνταγή θα έχει καλύτερη τύχη; Για τ’όνομα του Θεού: Πόσα Μνημόνια πρέπει να μας φορτώσουν στην πλάτη, προτού καταλάβουμε, ότι η φιλοσοφία τους δεν συνταιριάζει με την ανάγκη να έχομε ανάπτυξη; Το μόνο που μπορείτε, ίσως, να πείτε υπέρ αυτών είναι, ότι καθιστούν σαφή - μαζί με την ανάπτυξη - την άμεση ανάγκη ορθολογικά στοχευμένης περιστολής των δημοσίων δαπανών.

            Ανεργία. Από περίπου 9% προ δύο ετών σχεδόν 17% τώρα, σίγουρα με περαιτέρω ανοδικές τάσεις, και με «νεαρή ανεργία» – 17-40 ετών - στα 40%. Προσοχή εδώ: η νεανική ανεργία ήταν μία από τις δύο κοινές αιτίες όλων των εξεγέρσεων στην Βόρειο Αφρική και Μέση Ανατολή (η άλλη ήταν τα απολυταρχικά καθεστώτα, που δεν ισχύει σ’ εμας).

            Έσοδα. Όπως προέβλεψε ο κ. Σαμαράς (και λίγοι άλλοι) το Μνημόνιο μεγάλωσε την ύφεση και αυτή, με τη σειρά της, μείωσε τα έσοδα.  Σ’ αυτό προσθέτομε, ότι δύο χρόνια «χρηστής» κυβερνήσεως ακόμη δεν κατάφεραν(;), έπεισαν(;), προσπάθησαν να πείσουν(;) τους εφοριακούς να είναι πιο αποτελεσματικοί στη δουλειά τους. (Θα επανέλθω επ’ αυτού παρακάτω, γιατί αποτελεί πραγματικά σκάνδαλο.) Μήπως θα έπρεπε να αρχίσομε με την μετακίνηση των μη αποδοτικών υπαλλήλων ή και την αντικατάσταση των με πιο αποδοτικούς; (Αφήνω για άλλη συζήτηση τα συνταγματικά κωλύματα και πως αυτά μπορούν, ακόμη και με το παρόν Σύνταγμα, να παρακαμφθούν σε κατάλληλες περιπτώσεις, μιά και δεν μπορώ να πιστέψω, ότι τέτοια απραξία, αν αληθεύει, προστατεύεται από το Σύνταγμα.)

            Έξοδα. Παρά τα άδικα/ δρακόντεια μέτρα και την περίφημη αρχή, ότι οι προσλήψεις θα είναι 1 για κάθε 5 αποχωρήσεις, παρά τις υποσχέσεις εξυγίανσης στον χώρο της Υγείας, τα έξοδα για το πρώτο εξάμηνο αυτού του έτους έφτασαν σχεδόν 40 δισ. ευρώ, (έναντι εσόδων 22.5 δισ. ευρώ). Αν αφαιρέσει κανείς τους τόκους, αξίας, 9,3 δις. ευρώ, το πρωτογενές ταμειακό έλλειμα ήταν της τάξεως των 9.3 δις. ευρώ.  Στην πραγματικότητα τα έξοδα πρέπει να αυξηθούν άλλα 6. 6 δισ. Ευρώ, αν λάβομε υπ΄όψη ό,τι το δημόσιο χρωστά στους προμηθευτές του. Και αν ακόμη, ως δια μαγείας, εξαφανίζετο το τεράστιο και αυξανόμενο δημόσιο χρέος μας πάλι θα ευρισκόμεθα προ σοβαρά ελλειματικού προϋπολογισμού. Ούτε κατά διάνοια λοιπόν πλησιάζομε το σημείο να έχομε πρωτογενές πλεόνασμα.

Και για να συνδέσομε αυτούς τους αριθμούς με μία προηγούμενη παρατήρηση. Οι αριθμοί που έδωσα προέρχονται απο το Υπουργείο Οικονομικών και δίνουν μια εικόνα του μεγέθους της κυβερνητικής ανικανότητας.  Πόσοι, όμως, από τους μόνιμους δημοσιογράφους των ημερήσιων εφημερίδων και λοιπών ΜΜΕ τους σχολίασαν; Πόσοι διερεύνησαν αν η αύξηση εξόδων οφείλεται στο γεγονός ότι συνεχίζονται - υπό άλλες μορφές - οι προσλήψεις; Πόσοι διερωτήθηκαν αν αυτές οι προσλήψεις έχουν καθαρά κομματικούς σκοπούς; Ιδού, λοιπόν, άλλο ένα μικρό αλλά συγκεκριμένο παράδειγμα της συμπράξεως μερίδος του τύπου στην διαπραττόμενη κακοδιαχείριση που πραγματοποιείται σε βάρος του Ελληνικού λαού!

            Δημόσιο χρεός. Εδώ έχομε αύξηση, αν και αυτό που χρειαζόμεθα εσπευσμένα είναι μείωση, ώστε να μη φεύγει ετησίως ένα τόσο μεγάλο μέρος των ισχνών εσόδων μας σε πληρωμές τόκων.  Όσο για το δημόσιο χρέος, οι αριθμοί μιλάνε μόνοι τους: 126% του ΑΕΠ το 2009, 158% το 2010, και μετά την «ανάσα» - νέο δανεισμό του Ιουλίου – αν πραγματοποιηθεί – ξένοι αναλυτές το τοποθετούν μεταξυ 168% και 177% του ΑΕΠ. Τέτοιο χρέος ΔΕΝ ξεπληρώνεται με τίποτα. Ούτε αναδιαρθρώσεις – που ο Πρωθυπουργός πρό επτά περίπου μηνών μας έλεγε «ποτέ δεν θα γίνουν», αλλά γίνονται καθημερινά όμως με άλλα ονόματα. Φθάνουν πια! Ούτε δηλώσεις ξένων επισήμων μετράνε, ούτε οι διαβεβαιώσεις των δικών μας τραπεζιτών αξίζουν μια δεκάρα. Και τούτο γιατί ούτε η κυβέρνηση ποτέ απεδέχθη δημόσια (έστω και αν μέσα της το νοιώθει), ούτε ποτέ κανείς το έγραψε στον τύπο ή το είπε στον Ελληνικό λαό σταράτα, ότι αυτό που μετράει είναι η γνώμη της αγοράς και όχι οι γνώμες του συμπαθούς κ. Τρισέ ή του κ. Όλι Ρεν.

Έτσι, μόλις σήμερα – 28 Αυγούστου 2011 - βρίσκομε στο Βήμα δύο άρθρα που μισό-αναφέρονται στην δύναμη των αγορών. Η ανάλυση όμως, από την πλευρά που εγώ εξέταζω το πρόβλημα, είναι ελλειπής. Και ένα από τα κείμενα, βάζοντας ως επικεφαλίδα την «γελαστή» φωτογραφία των κ.κ. Παπανδρέου, Ρομπάει και Μπαρόζο, υποσυνείδητα συνεχίζει να δίνει την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, που έχομε αυτή την στιγμή, είναι σε θέση να νικήσουν τις αγορές.

Γιατί αυτή η εμμονή σε κάτι που καθημερινά αποδεικνύεται λανθασμένο; Γιατί αυτή η υποτίμηση της δύναμης των αγορών; Γιατί τα πικρόχολα σχόλια, δεδομένου ότι κάνομε πολιτικο-οικονομική ανάλυση το πώς δουλεύουν οι οικονομίες στην εποχή μας και δεν μιλάμε για πρόσωπα, που πιθανώς η άπληστη λαιμαργία τα καθιστά προσωπικά αντιπαθή; Γιατί ο πολύς ο κόσμος δεν έχει καταλάβει - ή αρνείται ψυχολογικά να δεχθεί - ότι αυτοί που μετράνε στην οικονομία είναι τα καλοπληρωμένα σαΐνια της αγοράς και όχι οι ακαδημαϊκά εκπαιδευμένοι υπάλληλοι και σύμβουλοι των κυβερνήσεων ή, ακόμη λιγώτερο, τα εφήμερα πολιτικά αφεντικά τους, που αναλαμβάνουν «υπερ-τεχνικά» υπουργεία χωρίς να έχουν τις απαιτούμενες εξειδικευμένες γνώσεις!

            Βγαίνομε στις αγορές. Μιαά και τώρα τα σπρεντς ξεπερνάνε τις 1.500 μονάδες, και οι ξένοι φίλοι αναγνωρίζουν, ότι κάτι τέτοιο – αναζήτηση δανείων από τις αγορές - ανήκει πλέον στην σφαίρα των ονείρων προ του 2012 το ενωρίτερο, ας μην το συζητάμε καν.

            Τι άλλο να πω στο ερώτημα σας; Να μιλήσω για αναδιάρθρωση του χρέους; Για περαιτέρω σοβαρό κούρεμα που είναι αναπόφευκτο, (παρ’ όλο που προ ολίγων μόλις μηνών ο Πρωθυπουργός, μας έλεγε ότι δεν τίθεται καν θέμα «αναδιαρθρώσεως του χρέους» (ως αν η επιμίκυνση να μην είναι μορφή αναδιαρθρώσεως); Για το «ευρωομόλογο» που όλοι εμφανίζονται να το θέλουν. αλλά που δεν μπορεί να έλθει χωρίς Ευρωπαϊκή ενοποίηση, την οποία οι μεγάλοι δεν θέλουν; Για παύση πληρωμών, που για πολλούς σοβαρούς οικονομολόγους είναι θέμα μόνον χρόνου; 

Ας αφήσω καλλίτερα τους αναγνώστες σας να βγάλουν μόνοι τα συμπεράσματά τους, να καταλάβουν τα χάλια της αγοράς, να εκτιμήσουν την σημασία των πρόσφατων πτωτικών τάσεων του χρηματοστηρίου μας, ιδίως για τις τράπεζες μας, και να αποφάσισουν τελικά μόνοι τους αν το «μούδιασμα» που τους προκαλεί η συστηματική κυβερνητική προπαγάνδα θα είναι ανεκτό ακόμη για πολύ ή στο τέλος θα μας βγάλει όλους στους δρόμους η μονόχνωτη τρόϊκα με την αποτυχημένη συνταγή της που έβαλε εξ αρχής την «ανάπτυξη» σε δεύτερη μοίρα, μετά τις «οικονομίες» και «περικοπές».

Στους αναγνώστες σας αφήνω επίσης να αποφασίσουν, αν οι Έλληνες πλούσιοι που απο καιρό βγάζουν τα πλούτη τους στο εξωτερικό, αλλά και οι απλά εύποροι που προσπαθούν να διασώσουν τις οικονομίες τους «έξω», θα ξαναφέρουν «μέσα» τα λεφτά τους μόνο και μόνο γιατί τους το ζήτησε ο, αναμφισβήτητα ευφυής, αλλά ξεγελασθείς Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως να καθίσει στην ηλεκτρική καρέκλα της Καραγιώργη Σερβίας, χωρίς να έχει εξασφαλίσει πρώτα απ’ τον Πρωθυπουργό την συγκατάθεσή του να ανακρούσει πρύμνα σ’ όλο το φάσμα της οικνομικής του πολιτικής;  Όντας ευφραδέστατος, προφανώς εξέλαβε το έργο που ανελάμβανε ως απαιτούν πολιτική διαπραγμάτευση. Στην ουσία, όμως, βρέθηκε δεμένος από τις ατυχείς τεχνοκρατικές συμφωνίες, που ο προκάτοχός του είχε αποδεχθεί και «αμαρτίες προκατόχων παιδεύουσι διαδόχους.»

Στα ανωτέρω προσθέσατε την ανάγκη να αναμοφωθεί δομικά η Ελληνική οικονομία. Φράση που περιλαμβάνει δραστική, πλην όμως και μελετημένη, περικοπή των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα– που όχι μόνον δεν γίνεται αλλά καταστρατηγείται με - όπως ήδη υπαινίχθηκα - κομματικές (προφανώς) προσλήψεις, αναμόφωση της φορολογικής υπηρεσίας – περί της οποίας κατωτέρω – και συγχωνεύσεις που έχουν ήδη αναληφθεί ως υποχρεώσεις, αλλά δεν εκτελούνται. Αλλ’ αντιμετωπίζονται με το «κολπάκι» των «μετάταξεων», το οποίο ουδόλως λύνει το πρόβλημα που έθεσα.

Και για τα Εξωτερικά έχετε την ίδια απαισιοδοξία;

Αναμφισβήτητα «ναι». Και μάλιστα για δύο λόγους που συναντούμε και στην οικονομική διαχείριση. Εξηγούμαι.

Πρώτον, παρατηρούμε αποδοχή των πρωθυπουργικών επιθυμίων, χωρίς καν μια στοιχειώδη επαγγελματική συζήτηση με εδικούς εκφράζοντες ελευθέρως τις απόψεις των. Τονίζω, «πρωθυπουργικών» μια και αν κρίνομε από την προσωπικότητα και το γνωστό έργο του μέχρι πρόσφατα Υπουργού – ο νεός, τουλάχιστον, έχει και προσόντα και διεθνή εμπειρία - γνωρίζομε ότι τύποις μόνο είχε τον τίτλο και ότι στη πράξη ήταν «επιτηρητής» του Υπουργείου. Έτσι, όλες οι πληροφορίες, που φτάνουν στ αυτιά μου, επιβεβαιώνουν ότι οι πρέσβεις – από του Γενικού Γραμματέως και κάτω – οι οποίοι δεν θέλουν να βρεθούν εκτός κυκλώματος, αμέσως υποτάσσονται στον άκρατο κομματισμό, που εδώ και χρόνια έχει χωρίσει το υπουργείο σε «υμετέρους» και «αγνοουμένους» (ή και διωκομένους). 

Δεύτερον, υπάρχουν περιπτώσεις, όπου φαίνεται, ότι αποφεύγεται η γνώμη της νομικής υπηρεσίας, ιδίως αν αναμένεται ότι δεν θα δώσει στους πολιτικοποιημένους υπαλλήλους την νομική συμβουλή που θέλουν να ακούσουν τα πολιτικά αφεντικά τους. Αν η νομική υπηρεσία παραμερισθεί de factο, συμβουλή μπορεί να κληθεί να δώση άλλη («συγγενής») Διεύθυνση. Αλλά αν και αυτή δεν δώσει την επιθυμητή απάντηση, το κείμενο της θα «χαθεί» μέσα στο Υπουργείο, έστω και όταν ακόμη η εν λόγω απάντηση λεπτομερώς εξηγεί τους κινδύνους που κρύβει μια πρωτοβουλία για το εθνικό συμφέρον. Και αυτό το τελευταίο δεν είναι θεωρητικό παράδειγμα, μια και ζήσαμε κάτι τέτοιο προ ενός περίπου χρόνου. 

Και χάριν σχετικής πληρότητος αναφέρω, τέλος, και την εξαιρετική συναινετικότητα του υπουργείου – που μερικοί θα λέγανε φτάνει να ομοιάζει με υποτακτικότητα - στις επιθυμίες ξένων δυνάμεων. Αυτή βεβαίως συνδέεται με μακρά παράδοση που ξεκινάει από την ψυχροπολεμική περίοδο, αλλά, σήμερα, εκπηγάζει κυρίως από την πεποίθηση του (ή της) Υπουργού, ότι η διατήρηση καλών σχέσεων με μιά φούχτα ξένων πρέσβεων στην Αθήνα μπορεί να είναι «χρήσιμη» ... στον ίδιο ή την ίδια!

΄Ολ’ αυτά τα παραδείγματα, τα οποία στηρίζονται όχι σε υποθέσεις αλλά σε πληροφορίες ή γνώσεις, που προέρχονται από μια ολόκληρη ζωή στην πολτική, εξηγούν την Ελληνική εξωτερική πολιτική των τελευταίων δέκα ετών, μια πολιτική που μόνο μικρές αναλαμπές σαν το «Βουκουρέστι» μπορεί να επιδείξει. Αλλά που και αυτές δεν τις οφείλομε στο Υπουργείο των Εξωτερικών ή τους διπλωμάτες, μια και για το τι έγινε στο Βουκουρέστι οι διπλωμάτες αιφνιδιάσθηκαν όσο και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι, δεδομένου ότι η καίρια κίνηση ήλθε από το πρωθυπουργικό χέρι και κρατήθηκε μυστική μέχρι το τέλος. Μένομε, λοιπόν, με το λυπηρό συμπέρασμα, ότι η εξωτερική πολιτική μιας ολόκληρης δεκαετίας πιθανώς να κερδίζει τον τίτλο της πιο «μαύρης» περιόδου της διπλωματικής μας ιστορίας.

Απαγγέλλω το αυστηρό αυτό κατηγορητήριο, γιατί τα «διπλωματικά» χαρακτηριστικά, που περιέγραψα ανωτέρω δεν είναι μόνο άκρως υποτιμητικά για τους επαγγελματίες διπλωμάτες, αλλά και γιατί είχαν και ως συνέπεια να ενισχύσουν -και όχι να φρενάρουν, ως οφείλαμε να κάνουμε- την συνεχιζόμενη αύξηση του τουρκικού επεκτατισμού αλλά και της τουρκικής θρασύτητος εις βάρος μας.  Με άλλα λόγια, ο τρόπος διαμοφώσεως του εξωτερικού δόγματος της Χώρας δεν ήταν μόνο αυστηρά κομματοποιημένος αλλά και βλαβερός για την Χώρα.

Βεβαίως, δεν σας κρύβω, ότι με ευχαριστεί το γεγονός, ότι τελευταία η Τουρκία αποκαλύπτεται – σε μας αλλά και στους Αγγλοσάξωνες πάτρονές της - ως αδίστακτη, επεκτατική, και κομπλεξαρισμένη χώρα έναντι της Ευρώπης, αποδεικνύοντας στους εύπιστους συμπατριώτες μας, πόσο λάθος είχαν οι Αμερικανο-Τουρκόφιλοι «επιστήμονες» που περιτριγυρίζουν το Υπουργείο των Εξωτερικών και προσπαθούν μαζί του να μας πείσουν, ότι οι Τούρκοι ήσαν πάντα «ανεκτικά» αφεντικά και, ούτως ή άλλώς, έχουν αλλάξει. Επιτέλους, η αλήθεια αρχίζει να διαφαίνεται παρά τις «βαθυστόχαστες» τηλεοπτικές σαπουνόπερες, τις οποίες οι γείτονες χρησιμοποιούν ως «υποσυνείδητη προπαγάνδα», αντιλαμβανόμενοι σε τι χαμηλό διανοητικό επίπεδο έχουν κατεβάσει οι  τρεις ή τέσσαρες τελευταίες κυβερνήσεις την σκέψη μας, όσον αφορά στα εθνικά μας συμφέροντα.

Αδράνεια και υποτακτικότης, λοιπόν, αποτελούν τους κύριους πυλώνες της εξωτερικής πολιτικής με την (φρούδα) ελπίδα, ότι η Τουρκία μπορεί να εξευρωπαϊσθεί κάποτε και, ίσως ακόμη, να ανταποδόσει την αμέριστη υποστήρηξη που της δίνουμε από το 1999, έστω κι αν αυτό σημαίνει, ότι δεν ασκούμε τα κυριαρχικά μας δικαίωματα ή, θα μπορούσαν να ισχυρισθούν μερικοί, και τα παραδίδομε όχι απλώς αμαχητί αλλά χωρίς καν παζάρι.

Βεβαίως, οι τελευταίες εβδόμαδες περιέχουν μερικές ασθενείς ενδείξεις περί του αντιθέτου, ίσως γιατί οι δύο (νέοι) αρμόδιοι υπουργοί δείχνουν αυξημένη ευαισθησία στο τι γίνεται, ή μπορεί να γίνει, στον Ισραηλινο-Κυπριακό τομέα. Οι ενδείξεις, όμως, παραμένουν ακόμη «ασθενείς», κυρίως δεδομένου του πρωθυπουργικού «κομπλέξ»  έναντι της Τουρκίας.  Ο μόνος τρόπος για να «καταπιεσθεί» αυτό το κομπλέξ – που πηγάζει πιθανώς από το γεγονός, ότι η πολιτική που καταρρέει ήταν δική του εφεύρεση- είναι αν μεταβληθούν τα Αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή και αυτά ενθαρρύνουν – προς ίδιον όφελος – μια πιο τολμηρή αντίθεση προς την γείτονα.

Μέχρις στιγμής, όμως, όλα τα ανωτέρω δεν είναι μόνο λάθη, που δικαιολογούν στους Τούρκους την εντύπωση, ότι είμεθα πτωχευμένοι, διχασμένοι, ψυχολογικά εξουθενωμένοι. Είναι λάθη, τα οποία δικαιολογούν απόλυτα και την πεποίθηση, ότι η ώρα πλησιάζει, αφού μας αναγκάσουν σε υπερβολικές παραχωρήσεις στο Αιγαίο, να στρέψουν την προσοχή τους στην Ελληνική Θράκη και μια μέρα να την καταστήσουν ανεξάρτητο μουσουλμανικό κρατίδιο στα πρότυπα του Κοσυφοπεδίου ή της ΦΥΡΟΜ.

Για μένα, όμως, μια τέτοια εξέλιξη, όχι μόνο πρέπει να πολεμηθεί δι‘ όλων των μέσων, αλλά και να συνοδευθεί από την προειδοποίηση, ότι οι ημέρες πολιτικής, αν όχι και ποινικής, ευθύνης πλησίαζουν και ίσως, μάλιστα, όχι μόνο για τους πολιτικούς υπευθύνους, αλλά και για μια δωδεκάδα περίπου συνυπεύθυνους υπαλλήλους και μυστικο-συμβούλους του Υπουργείου των Εξωτερικών και του Πρωθυπουργού.

Προτού, όμως, φτάσομε σαυτό το στάδιο ίσως, ως πρώτο βήμα, πρέπει να είναι κάποιος τρόπος να καταστήσει ευρύτερα γνωστά τα ονόματα των σημαντικών αυτών παρασκηνιακών συμβούλων που συμμετέχουν στην εφαρμογή αυτής της θλιβερής εξωτερικής πολιτικής. Γιατί καιρός είναι να τρομάξομε μερικούς «σήμερα», ερευνήσομε μεθοδικά «αύριο» τι έπραξαν, και αν αυτές οι έρευνες δικαιολογούν περαιτέρω δικαστικές ενέργειες, ας προχωρήσομε αναλόγως ώστε να εδραιώσουμε μια απόλυτα  έννομη και εθνική συμπεριφορά για το «μεθαύριο».

Μόνο έτσι θα μάθουμε – ίσως – και πόσο αυτοί οι σύμβουλοι αμείφθησαν για τις υπηρεσίες των, από πού προέρχονται αυτά τα χρήματα, και αν οι παραλήπτες τους πληρώνουν τον αρμόζοντα φόρο. Και αν μας απαντήσει κανείς, ότι πολλά από αυτά τα ερωτήματα θα παραμείνουν αναπάντητα, λόγω των χαρακτηριστικών, που παρουσιάζουν τα «αμαρτωλά» και συνεχώς - φαντάζεται κανείς κρίνων από ενδείξεις - καταχρώμενα «μυστικά κονδύλια», τολμώ να προβλέψω ότι πλησιάζει η στιγμή όπου μερικοί από τους υπαλλήλους οι οποίοι έχουν διαχειρισθεί επί καθημερινής βάσης τα μυστικά κονδύλια για διαδοχικές κυβερνήσεις θα βρουν «ευφυείς τρόπους» να συνδράμουν στη δικαστική αποκάλυψη των σκανδάλων και γενικώτερα να ανταποκριθούν στην μάχη που δίδω (εγώ και άλλοι) για περισσότερη πραγματική διαφάνεια στον τομέα των κρατικοδίαιτων ιδρυμάτων, ΜΚΟ, και μυστικά αμειβομένων συμβούλων. Γιατί, όσο και αν έχει διαβρωθεί η πολιτική και δημοσιουπαλληλική ζωή, θέλω να πιστέυω ότι υπάρχουν ακόμη πολλοί τίμιοι πατριώτες, που υπηρετούν αυτή την στιγμή το κράτος και που στη κρίσιμη στιγμή θα βοηθήσουν την εξυγίανση.

Ποιά είναι η γνώμη σας για την τάση φιλελευθεροποιήσεως που βλέπομε να εμφανίζεται στην Βόρεια Αφρική και την Μέση Ανατολή και που καμμιά φορά αποκαλείται «Η Αραβική Άνοιξη»;

Το ερώτημα σας είναι ενδιαφέρον, αλλ’ εξαιρετικά δύσκολο να απαντηθεί σε μικρό σχετικά χώρο και υπό μορφή μίας συνολικής απαντήσεως. Θα προτιμούσα, λοιπόν, ν’ αρχίσω με μερικές επιγραμματικά διατυπωμένες σκέψεις και μετά πάμε την συζήτηση ένα βήμα πιο πέρα.

            Πρώτον, η φράση «Αραβική Άνοιξη» είναι και επιγραμματική και αισιόδοξη. Και για τους δύο αυτούς λόγους είναι όμως, αν όχι εσφαλμένη, σίγουρα πρόωρη και υπερ-απλουστευτική.

Η φράση παραείναι αισιόδοξη γιατί, αν και η κατάσταση είναι σχετικά ήρεμη στην Τυνησία και στις δυτικότερα αυτής χώρες, είναι πολύ νωρίς να αισθανόμεθα σίγουροι για το πώς θα εξελιχθεί στην Αίγυπτο, στην Συρία και την Ιορδανία.

Περαιτέρω, η φράση πάσχει από το ότι είναι υπεραπλουστευτική. Τούτο, όπως υπαινίχθηκα, οφείλεται στο γεγονός ότι δεν κάνει σαφείς διαχωρισμούς μεταξύ των διαφόρων χωρών, που παρουσιάζουν διαφορετικά χαρακτηριστικά, διαφορετικούς κινδύνους και, ως εκ τούτου, έχουν διαφορετικές προοπτικές.

            Δεύτερον, οι πιο επικίνδυνες και απρόβλεπτες καταστάσεις βρίσκονται στο Μπαχρέιν, στην Υεμένη και στην Σαουδική Αραβία (που σπάνια συζητείται σε λεπτομέρια, αλλά που παραμένει το πιο ευαίσθητο σημείο του παζλ).

            Τρίτο,  σ’ αυτές τις χώρες, αλλά και στη Συρία, η διαμάχη δεν αφορά στην επικράτηση δημοκρατικώτερων τάσεων και ομάδων αλλά αντιπροσωπεύει μια μάχη «μέσω αντιπροσώπων» (proxy war) μεταξύ της Αμερικής και του Δυτικού κόσμου αφενός, και του Ιράν αφετέρου. Για να το πούμε αλλοιώς: ο Ιρανικός κίνδυνος έχει μεταστραφεί τελευταία από «κίνδυνο πυρηνικών εξοπλισμών» σε «κίνδυνο επεκτάσεως της Ιρανικής σφαίρας επιρροής» σε όλη την Μέση Ανατολή με κύριο στόχο την αποσταθεροποίηση της Σαουδικής Αραβίας. Η μάχη που δίδεται στη Συρία αυτή την στιγμή αποτελεί προέκταση αυτού του φαινομένου.

            Τέταρτο, η εξάπλωση της Ιρανικής επιρροής στην περιοχή θα μεγαλώσει ανάλογα με το πώς θα εξελιχθούν τα γεγονότα στο Ιράκ. Εδώ, είτε παρατείνουν την στρατιωτική παραμόνη τους οι Αμερικανοί πέραν του τέλους του έτους, με μεγάλες δυνάμεις είτε διατηρήσουν συμβολική μόνο παρουσία μερικών χιλιάδων ανδρών, βέβαιο είναι ότι θα χάσουν. Γιατί μια τέτοια παράταση παραμονής στο Ιράκ, ίδιως σε προ-εκλογική για την Αμερική περίοδο, θα βλάψει τον Πρόεδρο Ομπάμα αλλά ούτε και θα μπορέσει στρατιωτικά να σταματήσει την αύξηση βίαιων επεισοδίων στη χώρα. Αντιθέτως, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιταχύνει την δίασπαση αυτής της χώρας και, με την σειρά του, να προκαλέσει Τουρκική επίθεση ή και προσάρτηση μέρους τουλάχιστον του Κουρδικού τμήματος της χώρας. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι οι τουρκικοί βομβαρδισμοί στο Βόρειο Ιράκ ειναι πλεόν καθημερινό φαινόμενο.

            Πέμπτο, άγνωστο παραμένει το αποτέλεσμα, που θα έχουν όλες αυτές οι διαφορετικές συρράξεις πάνω στο Ισραήλ. Επί του παρόντος, αρκεί κανείς να πει ότι η χώρα αυτή αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να μεταβληθεί άρδην η γεωστρατηγική κατάσταση της περιοχής, που επι δεκαετίες της επέτρεπε να υπολογίζει στην ανεκτικότητα αν όχι και βοήθεια της Αιγύπτου, την παθητική στάση της Ιορδανίας και σ’ ένα αβέβαιο αλλά σχετικά ελεγχόμενο καθεστώς στην Συρία (εξαιρουμένης, βεβαίως, της δραστηριότητας της Χεζμπολάχ). Όλα αυτά τα προβλήματα υπάρχουν παράλληλα με το άλυτο Παλαιστινιακό πρόβλημα.

Χρήσιμα και ενδιαφέροντα όλ’ αυτά, αλλά, όπως είπατε, πρέπει να τα δούμε και από Ελληνικής σκοπιάς. Ή, για να το πω αλλοιώς, πώς όλ’ αυτά πως μεταφράζονται  στην Ελληνική πραγματικότητα;

Για να απαντήσομε σωστά σ’ αυτή την ερώτηση, νομίζω ότι πρέπει πρώτα απ’ όλα να δούμε πώς αυτές οι εξελίξεις επηρέασαν τις θέσεις και τις δυνατότητες δύο χωρών, που σχετίζονται με το μέλλον μας. Η πρώτη είναι η Αμερική, η δεύτερη είναι η Τουρκία.

Αμερική

Εκ πρώτης (μόνο) όψεως η Αμερική βγαίνει κερδισμένη απ’ αυτή την έκρηξη των κρίσεων στη Βόρεια Αφρική και την Μέση Ανατολή. Έτσι βλέπει το παλιό της εχθρό, τον Συνταγματάρχη Καντάφι, να οδεύει πρός το τέλος του. Ελπίζει, χωρίς όμως και να είναι βέβαιη, ότι η ίδια τύχη αναμένει τον Πρόεδρο Άσσαντ της Συρίας. Μέχρις στιγμής πέρασε ομαλά την κρίση της Αιγύπτου. Παρά τους ελλοχεύοντες κινδύνους, ελπίζει, ότι και η Σαουδική Αραβία έχει μπει, έστω και με αργότερους ρυθμούς, στον δρόμο της εκδημοκρατικοποιήσεως. Οι σχέσεις της με την Ρωσία και την Τουρκία της δίδουν ελπίδες, ότι μπορεί να κουμαντάρει το Ιράν μέχρις ότου – ελπίζει – και αυτό καταρρεύσει εκ των έσω. Η Ιορδανία δείχνει, ότι απέφυγε  - προς το παρόν - ανοικτή κρίση χάρη στις έγκαιρες πολιτικές αντιδράσεις του Βασιλέως της. Η Αμερική, επίσης, πιστεύει ότι κατόρθωσε ακόμη και το Ισραήλ να μισο-τιθασσεύσει, χωρίς βεβαίως, ακόμη να το έχει πείσει να κάνει σοβαρά βήματα μπροστά στο θέμα της ειρήνης με τους Παλαιστινίους. Όλ’ αυτά καθόν χρόνο η αποχώρηση από το Αφγανιστάν έχει γίνει δεκτή στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς κανείς να ομιλεί ανοικτά περί νέου Βιετνάμ. Αν δεν ήταν για τα απίστευτα οικονομικά χάλια, που πολλαπλοί πόλεμοι και η εσωτερική απληστία των Αμερικανικών στρατιωτικών και οικονομικών κατεστημένων, ο χαρισματικός Πρόεδρος των ΗΠΑ θα είχε κάθε λόγο να προσβλέπει στις επερχόμενες εκλογές με αισιοδοξία. Και, όμως, τα πράγματα δεν είναι όσο ρόδινα υποδηλοί η ανωτέρω εικόνα.

            Βεβαίως τον Καντάφι - ξεχνόντας ανθρωπιστικές αρχές που επικαλούνται επιλεκτικά μόνον οπότε τους βολεύει – Άγγλοι και Αμερικανοί τον έβγαλαν από την απομόνωση, που είχε περιπέσει λόγω των οπλισμών μαζικής καταστροφής που είχε. Η δημόσια εξήγηση που δόθηκε ήταν, ότι «λογικεύθηκε» και δέχθηκε να καταστρέψει τα όπλα του. Ο πραγματικός λόγος ήταν ο συνηθισμένος: η οικονομική λαιμαργία των πετρελαϊκών εταιρειών – πρωτίστως της ΒP.  Η εκκεντρική βαρβαρότης του δεσπότη ουδόλως θα επανήρχετο στην προσοχή του κοινού, αν δεν εξαπλωνόταν αναπάντεχα και στην χώρα του η γενική αναταραχή που ξέσπασε σ’ όλη την Βόρεια Αφρική, αιφνιδιάζοντας – ως πάντα συμβαίνει - τις καλοπληρωμένες αλλά όχι καλά πληροφορημένες κατασκοπευτικές υπηρεσίες των Δυτικών δυνάμεων.

Η Δύση έπρεπε να αντιδράσει, αλλά με τι αφορμή; Οι αδίστακτες αντιδημοκρατικές τάσεις του Καντάφι έπρεπε να ξανα-ανασυρθούν στην επιφάνεια, και μια και η Αμερική δεν είχε πλέον την δύναμη - οικονομική και ψυχική - να αναλάβει την ηγεσία του ιδιότυπου πολέμου, το ΝΑΤΟ και ο αναζητών διεθνή ρόλο και θαυμασμό Πρόεδρος Σαρκοζύ, ανέλαβαν το δαπανηρό (στρατιωτικά και διπλωματικά) έργο να ανατρέψουν τον βάρβαρο δεσπότη. Η στρατιωτική νίκη σε βάρος του ... βεδουίνου που ζούσε σε μια τέντα χρειάσθηκε καιρό, αλλά δεν μπορούσε παρά να ήταν, στο τέλος, αναπόφευκτη. Κατάντια όλ’ αυτά βέβαια, αλλά έπρεπε να γίνουν, ώστε η Δύση να βρεθεί στο πλευρό «των καλών» και, ταυτόχρονα, να μη χάσει το ποιοτικά εξαίρετο Λιβυκό πετρέλαιο! Πάλι, όμως, η σκέψη των Δυτικών περιορίσθηκε κυρίως στην πρώτη κίνηση. Την αβεβαιότητα του τι θα ακολουθήσει την πτώση του «διεφθαρμένου» δικτάτορα, δεδομένου ότι η χώρα του είναι πολλαπλώς διαιρεμένη, θα έπρεπε να αυτοσχεσιασθεί μετά. Μόλις τώρα, λοιπόν, αρχίζουν να σκέπτονται αυτά τα προβλήματα οι ανιδιοτελείς νικητές, και οι σοφώτεροι μεταξύ αυτών να διερωτώνται – ορθώς - πώς θα τελείωσει αυτή η περιπέτεια.

Η ίδια, αλλά σε έκταση πιο μεγάλη, ανησυχία ισχύει και για την Αίγυπτο, όπου το Αμερικανικό κατεστημένο παρακολούθησε και εδώ με αναποφασιστικότητα το αιγυπτιακό στρατιωτικό καθεστώς να οργανώνει έντεχνα μια δήθεν ... λαϊκή επανάσταση. Οι λαοί, όπως παντού στον κόσμο, είναι καλοί και άρα αθώοι. Έτσι και σ’ αυτή την περίπτωση δεν κατάλαβαν πόσο άλλοι τους χρησιμοποίησαν για τους δικούς των σκοπούς. Εξ ίσου ενδιαφέρον είναι το γεγονός, ότι σχεδόν κανείς στον διεθνή τύπο δεν σχολίασε πόσο μικρό ποσοστό του συνόλου του Αιγυπτιακού λαού βγήκε πράγματι στους δρόμους.

Όλ’ αυτά δείχνουν, ότι η κρίση δεν πέρασε, ότι ο λαός δεν ηρέμησε, ότι το μουσουλμανικό στοιχείο παραμένει ισχυρό στην Αίγυπτο, ιδίως στον Νότο. Ούτε αποδεικνύουν αυτά τα γεγονότα, ότι ο στρατός δεν θα κάνει μια μέρα ο ίδιος απότομη στροφή προς ισλαμικές τοποθετήσεις για να διασώσει τα δικά του προνόμια. Κοντολογίς, είμεθα στην αρχή της δεύτερης πράξης αυτής της τραγωδίας και μας μένουν ακόμη όχι μια, αλλά δύο ή τρεις. Οι μόνοι, που έχουν καταλάβει αυτό το δράμα είναι οι Εβραίοι και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μια και ανησυχούν εξ ίσου με το τι θα συμβεί, όταν η Συρία του Άσσαντ καταρρεύσει. Σίγουρα περιμένουν την στιγμή, που θα απαντήσουν με τον δικό τους τρόπο στον Πρόεδρο Ομπάμα, και – φοβούμαι – αλλοιώς στους εχθρούς της γειτονιάς τους.

            Για το κολοσσιαίο δίλημμα που ακόμη παραμένει στο Ιράκ για τους Αμερικανούς μίλησα ήδη. Μεγαλύτερο, όμως, ακόμη είναι το δράμα, που οι ίδιοι δημιούργησαν, τονώνοντας την αυτοπεποίθηση και τις φιλοδοξίες των Τούρκων πιστεύοντας ότι (α) είναι και θα παραμείνουν πιστοί των φίλοι και (β) ότι ως κράτος οδεύουν προς την δημοκρατία. 

Τουρκία- Ελλάς

Η λέξις κρίση στα Κινεζικά απαρτίζεται από δύο ιδεογράμματα: το ένα υποδηλοί πρόβλημα, το άλλο ευκαιρία. Θα ήθελα να πιστεύω ότι και τα δύο ισχύουν για την Χώρα μας. Φοβούμαι,  όμως, ότι τα πράγματα θα δείξουν πως η πρώτη λέξη αρμόζει σε μας. Η δεύτερη θα βγεί σωστή για την γείτονα! Εξηγούμαι.

            Η Τουρκία αυτή την στιγμή περιτριγυρίζεται από προβληματικές χώρες και έθνη: Συρία, Κούρδοι, Αρμένιοι, Ισραήλ, Τεχεράνη (με την οποία έχει ιδιότυπη συμμαχία), Έλληνες, του χεριού της μεν, φίλοι με το σημερινό καθεστώς αμφίβολον. Η Τουρκική θεωρία περί «μηδενικών προβλημάτων με τις γειτονικές περιοχές» έχει γίνει μύθος, χωρίς να στηρίζεται σε πιστευτά δεδομένα. Κανείς, όμως, δεν εξετάζει και εκθέτει, πως αυτή η εξέλιξη υπονομεύει σοβαρά το νεο-οθωμανικό οικοδόμημα, το οποίο κατασκεύασαν οι Τούρκοι θεωρητικοί – κυρίως ο κ. Νταβούτογλου – για να στηρίξουν το σύγχρονο Τουρκικό επεκτατισμό. Λάθος αυτό. Μεγάλο λάθος.

Και, όμως, την Τουρκία συνεχίζουν να «κορτάρουν» όλες οι μεγάλες δυνάμεις του κόσμου, γιατί βλέπουν πως ο νέο-οθωμανισμός κτίσθηκε αντλώντας δύναμη από ένα μακρύ (αλλά υπερβολικά ωραιοποιημένο) παρελθόν, βασίζεται σε μια άριστη διπλωματία, έχει τελειοποιήσει το πολυγαμισμό στην εξωτερική πολιτική στο άκρον αώτον της πολιτικής ανηθικότητας, και κατευθύνεται από πολιτικούς που σε αυτοπεποίθηση, φαντασία, γεωγραφική απληστία, και μη διστακτικότητα  υπερβαίνουν ό,τι μπορεί να βρει κανείς στην διεθνή πολτική σκηνή.

Με αυτά τα προικιά, λοιπόν οι Τούρκοι έχουν αποκτήσει ρόλο στην Λιβυκή κρίση, κρατούν στενές σχέσεις με την νέα Αίγυπτο (πράγμα που, μεταξύ άλλων, δυσκολεύει κι εμάς στο θέμα της οριοθετήσεως της ΑΟΖ), συμπαρίστανται στο Ιράν και, όμως, έχουν πείσει τους Αμερικανούς ότι μόνον αυτοί μπορούν να λύσουν όλα τα προβλήματα της Μέση Ανατολής. Όσες χώρες τους προκαλούν προβληματάκια, είτε τις υβρίζουν σκαιά είτε δεν τις αναγνωρίζουν. Αναφέρομαι, βεβαίως, στην Κύπρο.

            Σ’ αυτό το σκηνικό κινούμενοι, οι Τούρκοι βγαίνουν κερδισμένοι από την παρούσα αβεβαιότητα στην περιοχή και είμαι βέβαιος, ότι ετοιμάζονται να μας καταφέρουν κάποιο βαρύ χτύπημα, αν και όταν αρχίσουν οι Κυπριακές γεωτρήσεις στο Κυπριακο-Ισραηλινό ΑΟΖ. Οι διαρρέουσες κατά καιρούς Αμερικανικές δηλώσεις, ότι οι ΗΠΑ δεν θα ανεχθούν Τουρκικές επεμβάσεις στις «νόμιμες» Κυπριακές ενέργειες είναι, κατά την γνώμη μου, αμφίβολης αξίας.

            Βεβαίως, αν αυτές οι δηλώσεις όντως αντιπροσωπεύουν την παρούσα Αμερικανική σκέψη, τότε αποτελούν κάτι τι το σοβαρό, και, για τους Ελληνοκυπρίους, ευπρόσδεκτο γεγονός. Τονίζω όμως το αν γιατί (α) η Αμερικανική εξωτερική πολιτική εκφράζεται κατά τρόπο «πολυφωνικό», δηλαδή διαφορετικά, εξωτερικεύοντας τα συγκρουόμενα πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά και κατασκοπευτικά συμφέροντα της χώρας και (β) γιατί, ό,τι και αν διακηρύσσει σήμερα η Αμερική, μπορεί πάντα αύριο να αλλάξει γνώμη, ιδίως αν η κρίση ενταθεί και η Τουρκική ηγεσία δείξει - ως εγώ πιστεύω ότι είναι λίαν πιθανό - μεγαλύτερη αδιαλλαξία αλλά και διπλωματική προετοιμασία και διορατικότητα από την Αμερικανική. Γιατί η ιστορία το αποδεικνύει σαφέστατα, ότι αυτός που κερδίζει μια σύγκρουση – στρατιωτική ή μη - δεν είναι αυτός που έχει τα καλλίτερα και περισσότερα όπλα, αλλά αυτός που είναι πιο αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει ό,τι έχει, μέχρις ότου επέμβει το περίφημο (και συνήθως αναποφάσιστο) Συμβούλιο Ασφαλείας, για να σταματήσει την σύγκρουση.

Τη στιγμή αυτή, αυτό που θα κρίνει, τι είδους τελική «ειρήνη» θα επιτευχθεί,θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από (α) το  πόσο ειλικρινής είναι η υποστήριξη φίλων και (β) τι εδάφη, νησιά ή άλλα πλεοντεκτήματα έχουν αποκτήσει οι αντιμαχόμενοι κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να καταστεί αναγκαίο για την Ελλάδα να ανοίξει και δεύτερο μέτωπο επιχειρήσεων, αν αυτό διευκολύνει την απόκτηση διαπραγματευτικών πλεονεκτημάτων.

            Και η Χώρα μου που στέκει σ΄όλα αυτά;

Η διπλωματική γλώσσα απαιτεί να πω, όπως είπε πρόσφατα ένας φίλος δημοσιογράφος στο «Βήμα», ότι είναι καλά προετοιμασμένη ή, εν πάση περιπτώσει, πιο καλά ετοιμασμένη από ό,τι ήταν για τα Ίμια. Αυτή η δεύτερη εκδοχή δεν μου αρέσει μια και στη κρίση των Ιμίων δεν μπορούσαμε να είχαμε μεγαλύτερη έλλειψη συντονισμού μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών. Επί πλέον, παρά τα όσα έχουν γραφεί, προσωπικά δεν έχω πεισθεί ότι οι Αμερικανοί δεν εγνώριζαν την επικείμενη κατάληψη των μικρών Ιμίων από τους Τούρκους, που απετέλεσε την αρχή του τέλους αυτού του τραγικού επεισοδίου για την Χώρα μας και οδήγησε, μέσω Μαδρίτης και Ελσίνκι – τραγικές για μένα στιγμές της σύγχρονης Ελληνικής διπλωματικής ιστορίας, με τις οποίες συνδέονται και ο κ. Σημίτης και ο κ Πάγκαλος και ο κ. Παπανδρέου– στην δημιουργία των «γκρίζων ζωνών», που ακόμη μας παιδεύουν.

Να προσθέσομε τότε την ελαφρώς διαφαινόμενη Αμερικανική υποστήριξη, περί της οποίας ήδη εγένετο λόγος; Ίσως, αλλά με τις σοβαρές επιφυλάξεις που ανέφερα ανωτέρω, αλλά και με την βεβαιότητα, ότι και αν ακόμη οι Αμερικανοί φανούν, ότι μας υποστηρίζουν στην αρχή οποιασδήποτε διενέξεως – όχι βέβαια γιατί μας αγαπάνε αλλά γιατί η εταιρεία που κάνει τις γεωτρήσεις είναι δική τους και αναμένουν να τους αποφέρει πολλά κέρδη – πάλι θα στραφούν προς την Τουρκία, και αν ακόμη αντετάχθησαν πολεμικά προς αυτήν στην αρχή της όποιας ρήξεως, για να ξανα-ανακτήσουν γέφυρες με αυτήν, όταν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις τερματισμού της συγκρούσεως στα Ηνωμένα Έθνη.

Όλα αυτά, λοιπόν, μας αφήνουν με μια μόνον πηγή συγκρατημένης αισιοδοξίας – την εγγύηση των Ισραηλινών ένοπλων δυνάμεων - αν όντως αυτή έχει δοθεί. Διότι αυτές μόνες, με δυο λόγια, είναι οι μόνες που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να ανακηρύξομε και εμείς την ΑΟΖ μας, μαζί με τους Κυπρίους και Ισραηλινούς. Κάτι τέτοιο, όμως, θα ήταν θεωρητικά δυνατό, μόνο εφόσον το Ισραήλ παραμένε πεπεισμένο, ότι οι σχέσεις του με την Τουρκία δεν μπορούν να βελτιωθούν, ως διαφαίνεται επί του παρόντος, παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειες της Κυρίας Κλίντον. 

Αυτή, όμως, η βάσις οικοδομήσεως εξωτερικής πολιτικής, εξαίρετη μεσοπροθέσμως, δεν είναι ασφαλής για την Ελλάδα μακροπροθέσμως, δεδομένου ότι είναι φυσικό, αργά η γρήγορα, μια μεγάλη δύναμη όπως το Ισραήλ να «τα βρει» στο τέλος με μια εξ ίσου μεγάλη (σχεδόν) γειτονεύουσα δύναμη, δηλαδή την Τουρκία.

Η δυσχέρεια που αντιμετώπίζω με αυτό το ενδεχόμενο οφείλεται στο γεγονός ότι το πολυγαμικό παιχνίδι το παίζουν όλες οι κυβερνήσεις εκτός των ... «εξηρτημένων». Σε μια τέτοια κίνηση, εμείς πώς θα απαντούσαμε σε μια τέτοια μεταβολή, ιδίως εάν εν τω μεταξύ είχαμε χάσει την παραδοσιακή εμπιστοσύνη που μας έχουν οι Άραβες, λόγω της στενής συμμαχίας με το Ισραήλ, μια και είμαστε ασυνήθιστοι στην πρακτική της πολυγαμικής πολιτικής, που θα μας επέτρεπε να διατηρούμε καλές σχέσεις και με το Ισραήλ και με τον Αραβικό κόσμο; Ευτυχώς, όμως, η απάντηση, που μου λείπει, δεν απαιτείται αυτή την στιγμή!

Περιττόν να προσθέσω, ότι αναφέρω τα ανωτέρω, μόνον γιατί γίνεται αυτό το καιρό συχνή μνεία στον τύπο περί Αμερικανικής στατιωτικής αντιδράσεως σε τυχόν τουρκική χρήση βίας. Κατά την γνώμη, όμως, κάλλιστον όλων  παραμένει η ορθή διπλωματική προετοιμασία για να αποφευχθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, διά της προσθήκης σε υπάρχοντες υποστηρικτές και άλλων νεωτέρων, ώστε ο κίνδυνος διπλωματικής απομονώσεως να αποφευχθεί. Η συνετή, όμως, αλλά συνάμα ορθολογιστική προσέγγιση αυτού του θέματος δεν σημαίνει, ότι αυτό που διακυβεύεται στην Ανατολική Μεσόγειο είναι εξαιρετικά σημαντικό, ώστε να απαιτεί παράλληλα με τη διπλωματική προετοιμασία και προσεκτική μελέτη της στρατιωτικής πλευράς του προβλήματος.

Μας παρουσιάσατε πολλές και διάφορες πτυχές της «Αραβικής κρίσεως» και μας υποδείξατε πλευρές,  που εφάπτονται των Ελληνικών προβλημάτων. Αν σας ζητούσα, τώρα, να μας διατυπώσετε πώς, ως διανοούμενος,  νομίζετε, ότι πρέπει να προσεγγίζουμε αυτά τα θέματα, για να εκτιμούμε καθημερινά τι συνέπειες που μπορεί να έχει για μας αυτό το συνεχώς εναλασσόμενο τοπίο. Τι θα μας συμβουλεύατε;

            Θα άρχιζα με μια διάκριση, ερωτώντας ποίος ζητεί τη συμβουλή μου;

            Ένας αναλυτής που συμβουλεύει μια κυβέρνηση πρέπει να συγκεντρώνει την προσοχή του στους κινδύνους και της ευκαιρίες που η εξεταζόμενη γεωπολιτική κρίση δημιουργεί για την χώρα που τον συμβουλεύεται.

Ο αναλυτής που συμβουλεύει ένα κόμμα, έχει υποχρέωση να προσπαθήσει να μαντεύσει τις πολιτικές επιπτώσεις, που μπορεί αυτή η κρίση να έχει για το κόμμα του και το αρχηγό του, ανάλογα με το πώς θα εξελιχθεί και αναλόγως να προετοιμάσει τις ενδεχόμενες κομματικές και εκλογικές αντιδράσεις, ώστε να μη βρεθεί ο αρχηγός του κόμματος αιφνιδιασμένος ή χάνοντας την πρωτοβουλία αντιδράσεων.

Τέλος, ο θεωρητικός και ανεξάρτητος ερευνητής πρέπει να συγκεντρώσει τα αποδεδειγμένα στοιχεία, να σταθμίσει αυτά, που παραμένουν ασαφή, και μετά να επιχειρήσει όσο μπορεί πιο πρωτότυπη ανάλυση των δεδομένων και τούτο για δυο λόγους.

Πρώτον, γιατί ως πρωτότυπος επιστήμων πρέπει να αποφεύγει όσο μπορεί τον πειρασμό να επαναλαμβάνει τετριμμένες αναλύσεις, ιδίως δημοσιογραφικές απλουστεύσεις. Δεύτερον, γιατί σε περιπτώσεις μεγάλων κρίσεων το απρόβλετο γίνεται ο κανών. Για να δει, όμως, κανείς και να εκτιμήσει ορθά αυτό που εξ ορισμού είναι απρόβλεπτο, χρειάζεται φαντασία, πείρα και θάρρος.

 Φαντασία, για να πλησιάσει αυτό, που ούτε διαφαίνεται. Πείρα, που να του επιτρέψει να αναλύσει ορθά όχι μόνον τα δεδομένα γεγονότα αλλά και την ψυχολογία την ανθρώπινη, τόσο των πρωταγωνιστών της παρούσης κρίσεως, όσο και των χαρακτηριστικών της φυλής των. Θάρρος, τέλος, απαιτείται, γιατί μιας και γίνει η σύνθεση που ανέφερα και καταλήξει στο αποτέλεσμα του, ο πραγματικός ερευνητής πρέπει να είναι και έτοιμος να δεχθεί, ότι μπορεί να πέσει έξω. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν πρέπει να τον απασχολεί. Γιατί μόνο αυτός, που είναι έτοιμος να πάρει ρίσκα στην ζωή, μπορεί να βγει και δικαιωμένος, όταν προβλέπει πράγματα που οι πολλοί ούτε καν μπορούν να φαντασθούν.

            Τις ανωτέρω ιδέες τις προσφέρω ως τροφή για περαιτέρω λογισμό και όχι ως αμετάκλητες αρχές. Επί πλέον, δεν σημαίνουν ότι οι τρεις ανωτέρω- αναφερθέντες παρατηρητές κατ΄ ανάγκη θα καταλήξουν σε διαφορετικά συμπεράσματα. Απλώς αποδέχομαι το ενδεχομένο διαφορετικών αξιολογήσεων, δεδομένου του διαφορετικού σημείου, απ’ όπου έκαστος ξεκινά την προσπάθειά του. Ιδεατά, όμως, ο συνδυασμός όλων αυτών των σκέψεων θα μας δώσει τελικά την θεωρητικά πιο πλήρη ανάλυση του προβλήματος.

Να πάμε τώρα στην ηθική κρίση, που ξέρω, ότι θεωρείτε και την πιο καίρια; Ποιές από τις συνέπιες της σας ενοχλούν περισσότερο;

Η ηθική κρίση μαστίζει την Χώρα, κατά την γνώμη μου, όσο ποτέ στην ιστορία της. Το φαινόμενο ακουμπάει, για λόγους που εξήγησα ανωτέρω (αλλά και για πολλούς άλλους που θα αφήσομε για άλλη συνέντευξη), και μεγάλο τμήμα – όχι, όμως, όλο - των ΜΜΕ, τους δημόσιους υπαλλήλους, τους εργατοπατέρες, τους δικαστές. Ο κύριος  ένοχος, όμως, είναι ο πολιτικός κόσμος της μεταπολιτεύσεως που, με λίγες εξαιρέσεις, χρειάζεται να αποχωρήσει εθελούσια ή μετά απο «δαγκωτό μαύρισμα» στις προσεχείς εκλογές.

Και εκλογές πλησίαζουν γιατί είναι αναπόφευκτες. Το είπα αυτό στον Χριστουγεννιάτικο φύλλο του «Ελεύθερου Τύπου» και μάλιστα, τις συνέστησα παρ’ όλο που ήξερα - και γνωρίζω - πόσο τρομάζουν μερικούς. Αλλά το έγραψα τότε και το επαναλμβάνω τώρα, και γιατί πιστεύω ότι αυξάνουν οι πιθανότητες να μας δώσουν «καθαρή» λύση αλλά και γιατί και αν ακόμη αυτό δεν συμβεί μια νέα –ελπίζω πολιτικά ανανεωμένη Βουλή – θα διευκόλυνε τις πιθανότητες συνεργασίας κάποιου είδους εφ΄ όσον απαρατίζετο εν πολλοίς από νέα πρόσωπα που, επαναλμβάνω, χρειαζόμεθα επειγόντως. 

Εν όψει των ανωτέρω, εκφράζω ανεπυφύλακτα την γενική καθημερινώς αυξανόμενη δυσαρέσκεια με τις πολιτκές αυτής της διχασμένης κυβερνήσεως. Γιατί όμως μια τέτοια αυστηρή καταδίκη; Ιδού τρεις γενικοί λόγοι.

Γελοιοποίηση της Χώρας στο εξωτερικό.

Η κυβέρνηση και, μάλιστα, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός κατ΄ επανάληψη αναφέρθηκε στις Ελληνικές συνήθειες και στην αναποτελεσματικότητα των Ελληνικών υπηρεσίων (πχ, της Στατιστικής και Φορολογικής Υπηρεσίας). Στην αρχή, οι ξένοι τον πίστευαν, ιδίως γιατί δεν ήταν δύσκολο να αμφισβητήσει κανείς την αναποτελεσματικότητα και αναβλητικότητηα της δεύτερης – κυρίως - κυβέρνησης Καραμανλή. Το τελευταίο χρόνο, όμως, η εικόνα της πατρίδας μας στο εξωτερικό έχει ματαβληθεί σε τραγική και ένας λόγος, που έχουμε κατέβει πάρα κάτω στην εκτίμηση των ξένων, είναι γιατί πια δεν μας πιστεύουν σε ό,τι υποσχόμεθα. Να πώς διατύπωσε την ίδια σκέψη η Καθημερινή τις 20 Αυγούστου αυτού του έτους.

Η κυβέρνηση ανέλαβε τον περάσμενο Ιούλιο «να μειώσει τις δαπάνες και να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις για τις οποίες δεσμεύθηκε. Τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει. Οι συγχωνεύσεις μαζί με τη μείωση προσωπικού πάνε όλο και πιο πίσω όπως και το ενιαίο μισθολόγιο, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και πολλά άλλα μέτρα... Σύντομα οι εταίροι και δανειστές μας θα αντιληφθούν ότι, παρά το δεύτερο πακέτο διάσωσης, το ελληνικό πολιτικό σύστημα και ο κρατικός μηχανισμός λειτουργούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η υπομονή τους εξαντλείται, ενώ η επιδείνωση της διεθνούς κρίσης κάνει την κατάσταση πολύ επικίνδυνη.»

Η εσωτερική απογοήτευση

Μικροί και μεσαίοι αγωνιούν να τα βγάλουν πέρα οικονομικά. Κάποτε όλοι αυτοί πίστευαν στη κυβερνητική «πιπίλα», ότι «διεφαίνετο φως στο τέλος της σήραγγας». Τώρα, όλοι γνωρίζουν, ότι η κυβέρνηση ψεύδεται ή αδυνατεί να βρει λύσεις και καταφεύγει σε μη πιστευτές προβλέψεις. Μετά την ανακοίνωση, ότι το χρέος μεγαλώνει, το ΑΕΠ μειώνεται και θα συνεχίζει να παρουσιάζει σημαντική πτώση στο άμεσο μέλλον, νέα μέτρα ίσως θα πρέπει να ανακοινωθούν σύντομα, είναι αμφίβολο αν θα μπούμε στις αγορές το 2012, δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε για σήραγγες! Η εικόνα που μας ταιριάζει είναι ένας μόλις διαφαινόμενος ηλεκτρικός διακόπτης στον τοίχο ενός μισοφωτισμένου δωματίου. Όσο κατευθυνόμεθα προς τον διακόπτη για να ανάψομε το φως, τόσο ο διακόπτης απομακρύνεται ... μόνος του! Σε εξήγηση του δυσεξήγητου φαινομένου, η πρωθυπουργική προπαγάνδα εντείνεται, ο πειθήνιος τύπος κάνει ό,τι μπορεί να μας πείσει ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά κανείς πλέον δεν πιστεύει. Γιατί  τα ψέμματα πια αναγνωρίζονται από μακρυά. Η ανικανότης, η  έλλειψη συντονισμού – το φόρτε το Πρωθυπουργού - διαφαίνονται παντού, ενώ η λαϊκή πρόθεση να τον «συγχωρέσει», τουλάχιστο προσωπικά μια και, εν αντιθέσει με τον προκατόχο του στο Μαξίμου, αυτός τουλάχιστο, τρέχει, ταξιδεύει, και, γενικά, προσπαθεί, δεν υπάρχει πια. Ο Πρωθυπουργός ο ίδιος έχει πια ταυτισθεί με την καταστροφή και οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν με εμμονή. Γιατί;

            Γιατί δεν είναι μόνο οι στερήσεις, που κάνανε το κόσμο να υποφέρει. Είναι και το γεγονός, ότι βλέπουν όσους πιστεύουν οτι «τα φάγανε» να μένουν ατιμώρητοι. Βλέπουν, ότι  αλλεπάλληλες υποσχέσεις για κάθαρση είναι λόγια του αέρα. Βλέπουν τα κόμματα να καλύπτει το ένα το άλλο - «μη διώξεις τον Α υπουργό μου (εκτός αν ανήκει στο απώτερο παρελθόν) και εγώ, με την σειρά μου, δεν θα πειράξω τον δικό σου Β.» Η ηθική αποχαύνωση έχει λοιπόν φτάσει στο υπέρτατο βαθμό.

Και, όμως, στην υποπτευόμενη απάτη πρέπει προσθέσομε υποκρισία. Μια και  υπάρχουν και αμαρτωλοί (ή και αμαρτωλές) που στην σταδιοδρομία τους προσωποποίησαν το κομματικό και πελατειακό σύστημα όσο λίγοι και, όμως τώρα μας λένε «άλλαξα και γι αυτό σου ξαναζητώ την ψήφο σου». Αυτοί είναι οι ίδιοι που ζητούν κυβέρνηση συνεργασίας, ώστε να τρυπώσουν κάπου και οι ίδιοι και να επιβιώσουν πολιτικά, αφού αισθάνονται την λαϊκή αντιπάθεια που στρέφεται προσωπικά εναντίον τους.

Οι προπηλακισμοί που γίνονται όλο και περισσότερο συχνά δεν είναι, κατά την γνώμη μου, πράγματα ούτε Ελληνικά ούτε σύμφωνα με το δημοκρατικό αίσθημα. Είναι, όμως, αντιδράσεις που κάποιος πρέπει τουλάχιστον να προσπαθήσει να τις καταλάβει και όχι απλώς, χωρίς σκέψη, να τις επιρρίψει στον κ. Τσίπρα. Γιατί, στην ουσία, είναι σύμπτωμα βαθειάς απελπισίας, μαύρης αγωνίας, γιατί αυτή η κυβέρνηση  - και η προηγούμενη βεβαίως, γιατί και αυτήν δεν πρέπει να ξεχνάμε - στέρησαν σε πολλούς όχι μόνο τα προς το ζην, όχι μόνο την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αλλά και το αναφαίρετο και θαυμάσιο δώρο να τρέφει κανείς όνειρα για το μέλλον. Γιατί τον άνθρωπο, που του αποστερείς το δικαίωμα να ονειρεύεται, ουσιαστικά τον σκοτώνεις. Για μένα, μόνον έτσι εξηγείται το άνευ προηγουμένου στα Έλληνικα χρονικά φαινόμενο, δεκάδες χιλίαδες μη πολιτικοποιημένοι πολίτες να στέκονται στην πλατεία Συντάγματος και να μουτζώνουν το...Κοινοβούλιο! Ο Έλληνας μπορεί στα τελευταία δύο, πέντε, δέκα χρόνια να άκουσε απύθμενες ανοησίες, αλλά τα λογικά του δεν τα έχασε ακόμη. Ξέρει ακόμη να ξεχωρίζει τους απατεώνες και δεν μένει πια παρά να βρεθεί ο τρόπος να τους τιμωρήσει.

            Αλλά δεν είναι μόνο οι μικροί και συνταξιούχοι που αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι. Ακόμη και οι μικρο-αστοί αλλά και οι μεγαλο-αστοί, εκ φύσεως νωθροί όσον αφορά πολιτικές διαμαρτυρίες ή και οπορτουνιστές, όταν έρχεται η ώρα της ψήφου, αρχίζουν να δυσανασχετούν και να το μισοδείχνουν. Γιατί, αρχίζουν και αυτοί να βλέπουν την ανεργία να ανεβαίνει και να πλήττει τον ιδιωτικό τομέα και, όμως, παρακολουθούν τους πολιτικούς της κυβερνήσεως – αλλά ίσως και άλλων κομμάτων - να σαστίζουν μπροστά στην ιδέα να απολυθεί ένας, έστω ένας, υπεράριθμος υπάλληλος του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

            Ασυνέπεια, ψέμμα, προπαγάνδα, φτώχεια, αυξανόμενες διαφορές πλούτου, καμμία προσπάθεια να προσελκυσθούν οι πλούσιοι με φορολογικά κίνητρα αλλά -και κυρίως- με την καθιέρωση ενός σταθερού φορολογικού καθεστώτος, αντί με κενά λόγια  - «φέρτε πίσω τα λεφτά σας».

Μα, πουθενά δεν μπορούν οι κυβερνώντες να βρουν αν όχι την λύση, τουλάχιστο τον κοινό νου σ΄ ό,τι λένε;

Η πολιτική ως εποικοινωνιακή τέχνη και όχι ως επιστήμη χρηστής διακυβερνήσεως μιας πολιτείας

Τι άδικος που γίνομαι με την τελευταία φράση μου!

Βεβαίως, η κυβέρνηση έχει βρει μια λύση, μια σούπερ λύση, μια λύση που ευχαριστεί τον κόσμο. Η λύση είναι εύκολη, είναι τόσο προφανής που κανείς προηγουμένως δεν την είχε σκεφθεί. Κάθε ένα-δυο μήνες, η κυβέρνηση «σώζει το κόσμο», «σωζει την Ελλάδα», «ξαναδίδει ανάσα» - η φράση της μόδας - στον καταπιεσμένο πολίτη, που πρώτα τον τρελλαίνει με καταθλιπτικά νέα, βάζει όλους τους «σοφούς» της να του πούνε, ότι νέα μέτρα πρέπει να ληφθούν, επιτίθεται στον Αρχηγό της Αντιπολιτεύσεως, γιατί δεν συναινεί με την επέκταση αποτυχημένων μέτρων, και μετά ... σώζει τον απέλπιδα λαό. Ω! Τι αγαλλίαση να έχεις την τύχη να σε κυβερνά ένα κόμμα με το μοναδικό ταλέντο να σε σώζει ξανά και ξανά και ξανά από του κακού την σκάλα! Έτσι, μόνο κατά το τελευταίο διάστημα, η κυβέρνηση μας έσωσε το Μάρτιο, τον Ιούλιο και, τώρα, πάμε θριαμβευτικά και για τον Σεπτέμβριο!

Βεβαίως όλη αυτή η αξιέπαινος προσπάθεια χρειάζεται και την βοήθεια των ξένων φίλων. Πάντα οι Ευρωπαίοι θα μας κάνουν την ζωή δύσκολη, μια και οι ίδιοι είναι ασυντόνιστοι, αλλά θα πούνε, στην κατάλληλη στιγμή, και τον καλό τους λόγο, εφόσον δεν κοστίζει τίποτα! Πάντα θα μας βρούνε τα λεφτά σαν «συνεταίροι» που είναι, έστω και αν μας τα δανείζουν πιο ακριβά απ΄ ό,τι τα δανείζονται αυτοί οι ίδιοι. Στο κάτω-κάτω ο Γερμανός γι΄αυτό δεν γεννήθηκε; Για να εργάζεται σκληρά και να βοηθά τον αδελφό του Νότου; Τι ενοχλητική η κυρία Μέρκελ να αρνείται να καταλάβει τέτοιες απλές αλήθειες! Μόνο ο πολιτικός της μέντορας, ο πρώην Καγγελάριος Χέλμουτ Κολ, είχε πρόσφατα το θάρρος να πει, ότι αν ήταν αυτός στη εξουσία, όταν η Χώρα μας ζήτησε να μπει στο ευρώ, θα το είχε αρνηθεί.

Όμως, δεν είναι όλα αυτά καλά πράγματα. Δεν είναι ένδειξη μοναδικής ευφυΐας από μέρους μας, να κάνομε το πρόβλημα μας πρόβλημα όλης της Ευρώπης. Δεν είναι απάντηση να πείσομε τους ξένους να εργάζονται σκληρά, ώστε τα πολιτικά κόμματα μας να μπορούν να δίδουν και στο μέλλον δουλειά στους φίλους τους είτε το αξίζουν είτε όχι. Δεν είναι σωστό, όταν μας λένε να απολύσομε και μερικούς από τους υπεραρκετούς, που απασχολούμε χωρίς να εργάζονται, στον δημόσιο τομέα, να συμφωνούμε μεν αλλά μετά να μην εκτελούμε τα υπεσχημένα. Ή, όπως κάναμε πρόσφατα, να προσλαμβάνομε άλλους 24.000 δασκάλους, αλλά με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου ή αόριστου χρόνου ώστε να τους ξεγελάσομε με τισ στατιστικές μας ότι ο αριθμός των απασχολουμένων στον δημόσιο τομέα παραμένει...χαμηλός!  Και όμως να η εξήγηση γιατί, παρά τις τόσες θυσίες τόσοων, τα έξοδα δεν παύουν να αυξάνονται...

Και αν κάποτε οι ξένοι καταλάβουν, ότι τους ξεγελάμε συστηματικά; Βρε Έλληνες είμεθα!... Θα βρούμε άλλο τρόπο να τους ξανα-γελάσομε. Μόνο τώρα, δεν θα κάνομε απολύσεις, θα κάνομε μετατάξεις. Και για να μη μας πει κανείς, ότι τελευταία καταλήξαμε να χρησιμοποιούμε υπερβολική βία εναντίον διαμαρτυρομένων πολιτών – πράγμα που συνέβη και ανάγκασε τον Πρόεδρο των Αστυνομικών Υπαλλήλων να ζητήσει δημόσια συγγνώμη στις 30 Ιουνίου αυτού του έτους για τον τρόπο που λειτούργησε η αστυνομία - θα τους δείξομε πόσο μας απασχολεί η δημοκρατική διαχείριση των κοινών, με το να τους βοηθήσομε να αρχίσουν μια ατέρμονα συζήτηση συνταγματικών μεταρριθμήσεων. Μα τον πεινώντα, εκείνο που τον απσχολεί περισότερο είναι πως να φάει. Και όχι, αν ο κ. Παπούλιας έχει εκ του Συντάγματος αρκετές εξουσίες, ώστε να συγκρουσθεί με τον πρωθυπουργό. Υποκρισία λοιπόν, κοντά στα άλλα προσόντα που ξέχασα να μνημονεύσω, όταν ανέφερα όσα ήδη ξέρουμε.

            Όπου και αν κοιτάξει κανείς, βρίσκει παραδείγματα αδικίας, περιπτώσεις που το κράτος δεν δουλεύει ατιμωρητί, που οι υπάλληλοι του φέρονται ανεδώς στους πολίτες, ενώ είναι δουλειά τους να εξυπηρετούν, αύξηση του παρακράτους, με συνέπειες που σίγουρα θα γευθούμε σύντομα, δουλική γονυκλισία σε όποιον μας θυμίσει πόσα οφείλομε στην Δύση στην οποία ένα μεγάλο αφεντικό μας είπε κάποτε, ότι «ανήκομε» - όχι «πιστεύομε». Αχ, πως οι λέξεις προδίδουν τι πραγματικά εννοούμε και όχι τι νομίζομε ότι λέμε!

            Γιατί, απ΄ όλο αυτόν το μακρύ κατάλογο ξεχώρισα τρεις μόνο λέξεις; Γιατί σκεφτόμουνα, ποια από αυτά τα παράπονα έπρεπε να εξειδικεύσω, ώστε να μη μου πει κανένας αναγνώστης, ότι αδίκως κατηγορώ την κυβέρνηση. Και όμως ιδού, σήμερα 25 Αυγουστου 2011, καθώς γράφω το πρώτο σχέδιο αυτού το δοκιμίου, εκτελών ταυτοχρόνως τα πανεπιστημιακά μου καθήκοντα στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, διαβάζω στο διαδίκτυο τις ακόλουθες γραμμές σ’ένα άρθρο σε μία εφημερίδα φίλα προσκείμενη στον κ. Παπανδρέου – το Βήμα – υπό τον τίτλον «Σιγά η Εφορία Κοιμάται...». Παραθέτω λίγες μόνον φράσεις, από το κατηγορητήριο που έντεχνα «τραυματίζει» ακόμη και τον νέον Αντιπρόεδρο της Κυβερνήσεως  (και προϊστάμενο της φορολογικής υπηρεσίας). Ο δημοσιογράφος μας πληροφορεί: 

«οι 34 μεγαλύτερες εφορίες που θεωρητικά καλύπτουν το 70% των εσόδων παρουσιάζουν μηδενικό σχεδόν έργο... Στις περισσότερες από αυτές, κατά μέσο όρο κάθε υπάλληλος έκανε μόλις ένα έλεγχο το μήνα. Αποδοτικότητα, δηλαδή, σχεδόν μηδέν.. Την ώρα δηλαδή που το υπουργείο Οικονομικών καίγεται κυριολεκτικά για να καλύψει το στόχο των εσόδων, την ώρα που οι πάντες διακηρύσσουν, ότι η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής αποτελεί πρωταρχικό στόχο, η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο.»

Αυτά, νομίζετε, ότι δεν τα γνωρίζει η Τρόϊκα; Και αν ακόμη δεν τα γνωρίζει, είναι συμβατά με το γεγονός ότι δώσαμε τον λόγο μας να εκτελέσομε ορισμένες υποχρεώσεις;  Ο απλός πολίτης μια τέτοια συμπεριφορά, νομίζω θα την χαρακτήριζε ως «ανέντιμη», ως «ένδειξη απίθανης ανευθυνότητας», «ως βλαβερή στο κράτος, αλλά οφέλιμη στο κόμμα» .

Όλα αυτά, όμως και άλλα τόσα, δεν μπορούν να συνεχισθούν επ’ άπειρο. Κάποτε ήλπιζα σε μια ομαλή μεταλλαγή του πολιτικού συστήματος εκ των ένδω, αλλά και προέβλεπα ότι αν αυτή δεν έλθει - και μάλιστα γρήγορα- η λύση θα έλθει από το πεζοδρόμιο. Γνώμη δεν άλλαξα, απλώς προσθέτω  μια λέξη: «βίαιο» πεζοδρομίο, που οι αστοί του Κολωνακίου τρέμουν, αλλά άθελα των επιταχύνουν με την ανεκτικότητα που έδειξαν τα τελευταία δύο χρονια προς αυτή την κυβέρνηση, που σιγά-σιγά αρχίζει να τους ακουμπάει άσχημα. Γιατί;

Γιατί ήταν κακός ο Καραμανλής; Μα αυτοί τον ψήφισαν το 2004 και μετά τον ξαναψήφισαν το 2007 –όχι εγώ - με το ώριμο(!) επιχείρημα, που βρίσκει τις ρίζες του στο όνομα του θείου/  Προέδρου τηε Δημοκρατίας, όπως περίπου οι ίδιοι ψήφησαν τον ακόμη πλέον αποτυχημένο διάδοχο, ίσως γιατί αυτός δεν ήταν απλώς ανεψιός, αλλά γυιός και εγγονός πρωθυπουργού. Αλλά αν στην φυσική οι νόμοι αυτής της επιστήμης απαιτούν το μήλο να πέσει κάτω από την μηλιά, στην πολιτική κάτι τέτοιο δεν ισχύει...

Το μάθημα λοιπόν αν θέλομε να το μάθομε, είναι αλλαγή, ριζική αλλαγή, γρήγορα αλλαγή, σε όλο το πολιτικό φάσμα. Τέλος, στις εκλογές τέκνων και ανεψιών πρώην πρωθυπουργών. Τελος στην δουλική υπακοή στους ξένους που οι δικαστικές μας υπηρεσίες τώρα μας αποκαλύπτουν παρακολουθούσαν παράνομα τησ τηλεφωνικές επικοινωνίες του πρώην (δεξιού) πρωθπουργού. (Βλ. Καθημερινή 29 8 2011). Στροφή, αντιθέτως,  προς την αξιοκρατία, τον επιτυχημένο νέο επαγγελματία ή επιχειρηματία. Χειρότερος ο «νέος», από τους αποτυχημένους «γέρους» ή υιούς «πρώην», δύσκολα μπορεί να γίνει!

Εν όψει των ανωτέρω υπάρχει κάτι που Σας δίδει αισιοδοξία; Αν ναι, δώσατέ μας σε γενικές γραμμές τις σκέψεις σας πάνω σ’ αυτή την πτυχή του προβλήματος.

Ναι και αρχίζω, πρώτον, με την ιδέα που μόλις εξέφρασα.

Η πίστη, ότι η Χώρα μας έχει πολλούς νέους και νέες και μάλιστα επιτυχημένους με γεμίζει ελπίδα. Αναφέρομαι κυρίως στον επιχειρηματικό κόσμο, που είναι ένα από τα πιο «έξυπνα» στοιχεία της κοινωνίας και σε καλύτερη θέση από κάθε άλλο να βοηθήσει στου είδους την οικονομική κρίση που αντιμετωπίζομε.

Όταν λέω επιχειρηματίες, δεν αναφέρομαι σε ανθρώπους που βγάλανε λεφτά ως προμηθευτές του δημοσίου και, βεβαίως, ούτε στους κλασσικούς και πονηρούς μεσάζοντες, που έρχονται στην επιφάνεια σε στιγμές τέτοιων κρίσεων, ούτε και στούς λεκιασμένους κερδοσκόπους ή τις πασίγνωστα ανέντιμες τράπεζες. Μιλάω για σωστούς επιχειρηματίες - ¨Ελληνες και ξένους - οι οποίοι δημιουργούν δουλειές, νέες θέσεις εργασίας, νέα έσοδα, και, εμμέσως βεβαίως, και νέους φόρους. 

Δώστε λοιπόν σ΄αυτούς (α) αμέσως οικονομικά κίνητρα,  (β) συνδυάστε τα με τις περιοχές της Χώρας που χρειάζονται ανάπτυξη ή πολιτική ενίσχυση (όπως η Θράκη), ή τους τομείς της οικονομίας, που ασφαλώς έχουν μέλλον – τουρισμό, εφοπλισμό, εκμετάλλευση του ορυκτού μας πλούτου, (γ) δώστε τους σταθερό φορολογικό καθεστώς και όχι συνεχώς μεταβολλόμενη φορολογική νομοθεσία, (δ) πατάξετε άγρια (και δια παντός μέσου) την γραφειοκρατία που εμποδίζει επενδύσεις, και τότε θα δείτε πόσο γρήγορα «φέρνουν πίσω τα λεφτά των» και επενδύουν στη Χώρα μας. 

Δεύτερον, και επί πλέον, ας προσελκύσομε μερικούς από αυτούς στην πολιτική, έστω και πρόσκαιρα, για να χρησιμοποιήσομε τις οργανωτικές των ιδιότητες και φαντασία των και τις γνώσεις των, για το καλό του συνόλου, χωρίς ταξικές ή άλλες προκαταλήψεις του είδους «Μα αν χρησιμοποιήσεις τέτοιους ανθρώπους», θα υπάρξουν μερικοί που θα μου πουν, «θα φάνε ακόμη περισσότερο». Η απάντηση μου σε τέτοιες «κομπλεξικές» αντιρρήσεις είναι απλή: «η Χώρα έχει ανάγκη απ΄όλα τα ικανά, τίμια και εργατικά παιδιά της, αλλά κυρίως χρειάζεται νέους ανθρώπους με φαντασία και σχέδιο, ώστε στο μέλλον δημοσιογράφοι με καλή πένα και καθαρό μυαλό να μην θέλουν - αλλά και ούτε να μπορούν  - να γράφουν, όπως έγραψε στην Καθημερινή της 26ης Αυγούστου με τόση ακρίβεια ο Νίκος Ξηδάκης, ότι  «Η κυβέρνηση δεν διαθέτει σχέδιο δράσης, στρατηγική, στοιχειώδη πολιτική ιδεολογία, ψυχικό απόθεμα. Ούτε ηγεσία. Αυτή είναι η κατάσταση στην Ελλάδα, τον Αύγουστο του 2011.»

Δοκιμάστε, λοιπόν, τις ιδέες που αναφέρω περιληπτικά εδώ, πείσατε το καλόπιστο κοινό ότι με νέα μυαλά, νέα κίνητρα μη κομματικοποιήμενα, θα έλθουν και οι νέες ιδέες και μαζί τους η ελπίδα να περάσουμε τον κάβο και κάποτε να ξαναμπούμε σε γαλήνια νερά. Τελικό λοιπόν συμπέρασμα: όσο ο Δράκουλας μπορεί ποτέ να μεταβληθεί σε αιμοδότη άλλο τόσο αυτοί – ανεξαρτήτως κομμάτων- που μας έφεραν στα σημερινά χάλια μπορούν να μεταμορφωθούν σε σωτήρες μας. Εξαφανήσατέ τους λοιπόν πολιτικά!

Τρίτον, στο πολιτιστικό πεδίο ας συνδυάσομε τις νέες ιδέες, τις οποίες ονειρεύομαι καθημερινά με τις αρχές που μας κληροδότησε ένα ένδοξο Ελληνο-Βυζαντινό παρελθόν, αντί να το αποποιούμεθα. Ας οικοδομήσομε πάνω τους ένα νέο οικοδόμημα, στο οποίο εμείς οι ίδιοι να πιστεύομε πως ό,τι κάνομε είναι καλό για την πατρίδα, αφαιρώντας εν παρόδω το δικαίωμα σε μια μικρή μειοψηφία αριστερο-δεξιών ανθρώπων να ψέγουν τον καλώς εννοούμενο πατριωτισμό. Και αυτό το νέο Ελληνικό όραμα, που θα παίρνει ιδέες και βοήθεια απ’όπου το συμφέρει – συμπεριλαμβανομένης ασφαλώς και της θρησκείας μας, που είναι της μόδας σήμερα και αυτήν να κατακρίνομε -  θα θέσει στο κέντρο της φιλοσοφίας του την αξιοκρατία και όχι κομματικές ή πελατειακές ή συντεχνιακές σχέσεις ή την αναζήτηση του προσωπικού κέρδους

Ας καταλάβομε κοντολογίς, ότι οι υπάρχοντες πολιτικοί, όσο και έξυπνοι και αν είναι, καταναλίσκουν 80% της φαιάς των ουσίας σε πολιτικές και κομματικές μανούβρες, στο πώς θα επιβιώσουν πολιτικά οι ίδιοι, στο πώς θα κρατήσουν «την καρέκλα» τους, ή και στο πώς – και δυστυχώς για μερικούς και αυτό ισχύει – να πλουτίσουν οί ίδιοι ή οι οικογένειές των από την περίοδο της υπουργίας των. Μα, δεν αρκεί εμείς να καταλάβομε αυτά. Πρέπει επί πλέον να πείσομε και την απελπισμένη πλειοψηφία των Ελλήνων να τολμίσει την ριζική αλλαγή που χρείαζεται η Χώρα.

Τέλος, τέταρτο στα εξωτερικά. Και εδώ χρειαζόμεθα νέα και ριζική επισκόπηση της διεθνούς σκηνής, των «εξαρτήσεων» μας και των δυνατότητων μας.

Στις 20 Αυγούστου αυτού του έτους η Καθημερινή έγραψε:

«...υπάρχουν και γεωπολιτικοί λόγοι που κάνουν τόσο τις ΗΠΑ όσο και τις μεγάλες ευρωπαϊκές ηπειρωτικές δυνάμεις να θέλουν να στηρίξουν την Ελλάδα. Η χώρα μας αποτελεί μια νησίδα σταθερότητας και κλασικής δυτικής δημοκρατίας μέσα σε ένα πολύ ασταθές περιβάλλον. Ούτε οι ΗΠΑ ούτε και η Γερμανία βλέπουν με καλό μάτι τις ηγεμονικές τάσεις του Τούρκου πρωθυπουργού κ. Ερντογάν, αντιθέτως, αντιμετωπίζουν πλέον με μεγάλη καχυποψία την Τουρκία και τη «μεγάλη στρατηγική της».

Ωραία γραμμένο το κείμενο. Συμφωνώ, επί πλεόν, με την τελευταία πρόταση αν και επαναλαμβάνω με το παράπανω – ακόμη και με θυμό - ότι δεν κάναμε τίποτα για να εκμεταλλευθούμε αυτήν την – «υπό την επιφάνεια» επί του παρόντος και βαθμιαία αυξανόμενη - ανησυχία για τις φιλοδοξίες της Τουρκίας.  Και γιατί δεν κάνομε τίποτα; Γιατί οι πολιτικοί μας, οι πρέσβεις μας, και οι ακαδημαϊκοί που παραμένουν, όσον αφορά την Τουρκία, προσκολλημένοι στο δόγμα που διακήρυξε η Ελλάδα το 1999, στις ιδέες που πρόθυμα δανείζονται από την χαώδη εξωτερική της πολιτική, δεν έχουν την φαντασία ή την πνευματική προσαρμοστικότητα να προσαρμόσουν τη σκέψη των σε νέα δεδομένα;

Μα είναι αυτοί πειστικοί λόγοι για μια τέτοια, αρτηριοσκληρότητα σκέψεως, τέτοια οκνηρία δράσεως, τέτοια αντεθνική τοποθέτηση; Μήπως και εδώ, λοιπόν, χρειάζεται μεγάλη σκούπα, για το ανθρώπινο υλικό αυτού του Υπουργείου; Σίγουρα και εδώ χρειάζεται ριζική ανανέωση ανθρώπων, φιλοσοφίας, και νοοτροπίας.

Αλλά, η δεύτερη φράση/διαπίστωση του αποσπάσματος της Καθημερινής με ανησυχεί ακόμη περισσότερο γι’ αυτό και την έθεσα σε πλάγια γράμματα. Γιατί η Χώρα μας ΔΕΝ είναι πλέον «νησίδα σταθερότητας» ως ισχυρίζεται το άρθρο. Την γνώμη αυτή  εκφράζει  ένας πατρίωτης, που θα έπρεπε να λέει τα αντίθετα. Αλλά δεν τα λέει, γιατί η πραγματικότης έχει αλλάξει. Γιατί η αλήθεια λέει, ότι οι πολιτικές αυτής της κυβέρνησεως στα οικονομικά, ο τουρκικός επεκτατισμός της τελευταίας δεκατετίας αν όχι εικοσαετίας, και η επίμονη άρνηση από την παρούσα και τις προηγούμενες κυβερνήσεις να δημιουργήσουν νέο δόγμα εξωτερικής πολιτικής, που να στηρίζεται σε πολλαπλές συμμαχίες, μας έχουν φέρει στο χείλος της αβύσσου. 

Η κοινωνική έκρηξη, που τονίζω σε όλες τις υποενότητας αυτής της συνεντεύξεως, είναι λοιπόν κατά την γνώμη μου πρό των πυλών, η εξωτερική κρίση ΘΑ εκδηλωθεί μόλις η γείτων χώρα αισθανθεί, ότι είμεθα στο ναδίρ μας, είτε το επιτρέψουν οι Αμερικανοί είτε όχι! Και οι δύο κρίσεις πλησιάζουν ταχύτατα και – πιθανώς - ασταμάτητα.  Η μόνη μικρά πιθανότης να σταματήσομε αυτή την πολλαπλή καταστροφή, είναι να πάρομε στα σοβαρά μερικές από τις σκέψεις που διετύπωσα εδώ και στα διάφορα βιβλία μου και να αντιδράσομε άμεσα και πρωτότυπα.

Και, βεβαίως, ας μην απατώμεθα, απάντηση σ’ αυτές τις σκέψεις και προτάσεις, δεν είναι οι γενικές κατηγορίες ή δυσφημιστικές αντιδράσεις, που κατά καιρούς διατυπώνονται είτε με στόμφο είτε με το δήθεν χιούμορ του οποιουδήποτε «ευθυμογράφου». Εκείνο που χρειάζεται άμεσα, είναι κατανόηση, ότι αύτη η «νησίδα σταθερότητος» θα υπερκαλυφθεί και καταστραφεί από το διεθνές αλλά και αυτοδημιούργητο τσουνάμι.

Είναι ουτοπίες όλες αυτές οι σκέψεις και σκιαγραφόμενες λύσεις;

Όχι, Όχι, Όχι.

Αλλά και αν είναι, ας δοκιμάσομε και μια φορά κάτι καινούργιο, παρά να συνεχίζουμε να παίζουμε με τις ξαναζεσταμένες ιδέες, που μας προσφέρουν οι περισσότεροι –όχι όλοι – οι πολιτικοί, που ανήκουν στο κόσμο του χθες και που εμείς θέλομε να ξεχάσομε.

Σας ευχαριστώ θερμότατα γι’ αυτήν την αποκλειστική, μακροσκελή και πλούσια σε περιεχόμενο και ουσία συνέντευξη που δώσατε στο Αντίβαρο. Είναι ιδιαίτερα μεγάλη η τιμή για μας.

Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.antibaro.gr/node/3313