Σεβασμός τῆς Λωζάνης, τό τελευταῖο τούρκικο ἀνέκδοτο
Βρήκαμε τήν εἴδηση στήν «Ἀνατολή» πού ἐκδίδουν οἱ Κωνσταντινουπολίτες στήν Ἀθήνα καί πραγματικά μᾶς ἐντυπωσίασε. Δείχνει μέ πλήρη ἐνάργεια τί σημαίνει «ἀλλαγή» στήν Τουρκία, τοὐλάχιστον στά ζητήματα τῆς ἐξωτερικῆς της πολιτικῆς: ὅ,τι γινόταν ἐπί στρατηγῶν καί κεμαλισμοῦ μέ τό ζόρικο, ἐπί ἐρντογανικοῦ ἰσλαμισμοῦ γίνεται μέ τό μαλακό. Γίνεται ὅμως τό ἴδιο πρᾶγμα!
Ἡ ὑπόθεση ἀφορᾶ τά ἑλληνικά σχολεῖα τῆς ὅποιας μειονότητας μᾶς ἀπέμεινε στήν Πόλη. Μέ τή συρρίκνωση τοῦ μαθητόκοσμου τά ἐκπαιδευτήρια, συχνά λαμπρές δωρεές εὔπορων Ἑλλήνων, μένουν ἄχρηστα καί οἱ ἐφοροεπιτροπές τῶν Ρωμηῶν πασχίζουν νά τά νοικιάσουν / ἀξιοποιήσουν πρός ὄφελος τῆς κοινότητας ἤ καί τοῦ συνόλου τῆς μειονότητας (ἔ, καμμιά φορά καί πρός ὄφελος ὁρισμένων…).
