Β.Ήπειρος-Κορυτσά: Οι Ισλαμιστές ΑΠΕΙΛΟΥΝ.

Μετά το χτίσιμο τζαμιών στην πόλη αλλά και σε όλα σχεδόν τα χωριά της περιοχής -ώστε να αλλοιώσουν την εθνολογική ταυτότητα του τοπίου και της περιοχής- είχαμε την επίσημη διείσδυση ισλαμιστών στα δημόσια σχολεία της Κορυτσάς. 
Τώρα άρχισαν και οι απειλές με σκοπό την απαγόρευση τέλεσης ακολουθιών στα Ελληνικά στις Ορθόδοξες εκκλησίες.

Εκκολαπτήρια φανατικού τουρκισμού στην ελληνική Θράκη

     Παιδικοί σταθμοί που προωθούν τον τουρκισμό, δάσκαλοι που σταλάζουν το δηλητήριο του φυλετικού μίσους στις αθώες παιδικές ψυχές από τις πιο τρυφερές ακόμη ηλικίες και…περίεργες τελετές λήξης με εκπροσώπους του Προξενείου, αλλά και παιδάκια ντυμένα στα εθνικά χρώματα της Μητέρας Πατρίδας…

     Πραγματοποιήθηκαν προ ημερών σε διάφορα μουσουλμανικά χωριά του νομού Ροδόπης οι τελετές λήξης των παιδικών σταθμών της ΠΕΚΕΜ, δηλαδή της λεγόμενης “Πολιτιστικής Εκπαιδευτικής Εταιρείας της Μειονότητας της Δυτικής Θράκης”, ενός από τα βασικά «πολιτιστικά» όργανα της Άγκυρας για τον εκτουρκισμό των μουσουλμάνων της περιοχής  (όποιος επιθυμεί να μάθει περισσότερα για τις δράσεις της ΠΕΚΕΜ, μπορεί να ρίξει μια ματιά και στην ιστοσελίδα της, στο http://rc.pekem.org/gr).
     Ιδιαίτερη επισημότητα πάντως είχε η τελετή λήξης στο χωριό Φιλύρα (που είναι άλλωστε και η έδρα του «τουρκοκρατούμενου» Δήμου Αρριανών), μια τελετή η οποία πραγματοποιήθηκε στις 6 Ιουλίου στην αυλή του μειονοτικού δημοτικού σχολείου (υπό την εποπτεία των Νεργκίζ Χουσείν και Αϊσέλ Σερίφ) και παρέστησαν σε αυτήν διάφοροι…επίσημοι, όπως η υποπρόξενος της Τουρκίας στην Κομοτηνή Μπερίν Οκούρ (που συνεχάρη τη διοίκηση της ΠΕΚΕΜ, τους δασκάλους και μαθητές του παιδικού σταθμού και ευχήθηκε να έχουν και στο μέλλον επιτυχίες) και ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Αρριανών, που εκπροσωπώντας τον δήμαρχο Ιμπραήμ Σερήφ (και – θυμίζουμε – αντιπρόεδρο της λεγόμενης «Συμβουλευτικής Επιτροπής της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης»), είπε πως η ΠΕΚΕΜ προσφέρει ιδιαίτερα σημαντική υπηρεσία στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό. Παρών όμως βέβαια και ο πρόεδρος της ΠΕΚΕΜ (γνωστός φανατικός τουρκόψυχος) Τζεμίλ Καμπζά, που μιλώντας πριν από την εκδήλωση, ανέφερε, σύμφωνα με δημοσίευμα του τουρκο-περιοδικού της Κομοτηνής «Ρόντοπ Ρουζγκαρί» (12/7/2012), πως «η ΠΕΚΕΜ προσφέρει υπηρεσίες στην τουρκική εκπαίδευση και τον πολιτισμό, ενώ αναφέρθηκε στην αξία της προσχολικής παιδείας. Ο Καμπζά συνεχάρη τους δασκάλους και μαθητές που εργάστηκαν επί μήνες με μεγάλη προσοχή για την τελετή λήξης, είπε πως με τα παιχνίδια, τα ποιήματα και τα τραγούδια τους παραδίδουν σημαντικά μηνύματα, μηνύματα τα οποία, όπως τόνισε, πρέπει να γίνουν αντιληπτά, ενώ ολοκλήρωσε την ομιλία του λέγοντας πως η ΠΕΚΕΜ όπως κάνει μέχρι σήμερα, έτσι και θα συνεχίσει να προσφέρει στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό».
     Και μια που έγινε αναφορά στα ποιήματα και τα τραγούδια που ακούστηκαν στην εκδήλωση (από την οποία προέρχονται βεβαίως και οι δύο φωτογραφίες), σε αυτά στέκεται και το ίδιο δημοσίευμα αναφέροντας πως «οι μικροί μαθητές με τα σκετς που έπαιξαν, τα ποιήματα που ανέγνωσαν, τα τραγούδια που τραγούδησαν και με τις ηρωικές φιγούρες που ζωντάνεψαν, πήραν άριστα και κέρδισαν τον θαυμασμό με την απόδοσή τους». Και εσείς βέβαια αντιλαμβάνεστε, υποθέτουμε, από ποιαν ακριβώς…ιστορική και πολιτιστική παράδοση προέρχονται και τα σκετς και τα ποιήματα και τα τραγούδια και αυτές οι…ηρωικές φιγούρες, έτσι; Ναι, ακριβώς από την ίδια, στην οποία ανήκουν και τα εθνικά χρώματα, στα οποία (με τόση καταθλιπτική και ευνουχιστική ομοιομορφία) είναι ντυμένα τα κακόμοιρα αυτά παιδάκια. Και αν με όλα αυτά τους μπουκώνουν από τις ηλικίες των 3 και των 4 ετών, φανταστείτε τι ακούνε και πώς γαλουχούνται, μεγαλώνοντας…

     Παιδικοί σταθμοί που προωθούν τον τουρκισμό, δάσκαλοι που σταλάζουν το δηλητήριο του φυλετικού μίσους στις αθώες παιδικές ψυχές από τις πιο τρυφερές ακόμη ηλικίες και…περίεργες τελετές λήξης με εκπροσώπους του Προξενείου, αλλά και παιδάκια ντυμένα στα εθνικά χρώματα της Μητέρας Πατρίδας…

     Πραγματοποιήθηκαν προ ημερών σε διάφορα μουσουλμανικά χωριά του νομού Ροδόπης οι τελετές λήξης των παιδικών σταθμών της ΠΕΚΕΜ, δηλαδή της λεγόμενης “Πολιτιστικής Εκπαιδευτικής Εταιρείας της Μειονότητας της Δυτικής Θράκης”, ενός από τα βασικά «πολιτιστικά» όργανα της Άγκυρας για τον εκτουρκισμό των μουσουλμάνων της περιοχής  (όποιος επιθυμεί να μάθει περισσότερα για τις δράσεις της ΠΕΚΕΜ, μπορεί να ρίξει μια ματιά και στην ιστοσελίδα της, στο http://rc.pekem.org/gr

).

     Ιδιαίτερη επισημότητα πάντως είχε η τελετή λήξης στο χωριό Φιλύρα (που είναι άλλωστε και η έδρα του «τουρκοκρατούμενου» Δήμου Αρριανών), μια τελετή η οποία πραγματοποιήθηκε στις 6 Ιουλίου στην αυλή του μειονοτικού δημοτικού σχολείου (υπό την εποπτεία των Νεργκίζ Χουσείν και Αϊσέλ Σερίφ) και παρέστησαν σε αυτήν διάφοροι…επίσημοι, όπως η υποπρόξενος της Τουρκίας στην Κομοτηνή Μπερίν Οκούρ (που συνεχάρη τη διοίκηση της ΠΕΚΕΜ, τους δασκάλους και μαθητές του παιδικού σταθμού και ευχήθηκε να έχουν και στο μέλλον επιτυχίες) και ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Αρριανών, που εκπροσωπώντας τον δήμαρχο Ιμπραήμ Σερήφ (και – θυμίζουμε – αντιπρόεδρο της λεγόμενης «Συμβουλευτικής

Επιτροπής της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης»), είπε πως η ΠΕΚΕΜ προσφέρει ιδιαίτερα σημαντική υπηρεσία στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό. Παρών όμως βέβαια και ο πρόεδρος της ΠΕΚΕΜ (γνωστός φανατικός τουρκόψυχος) Τζεμίλ Καμπζά, που μιλώντας πριν από την εκδήλωση, ανέφερε, σύμφωνα με δημοσίευμα του τουρκο-περιοδικού της Κομοτηνής «Ρόντοπ Ρουζγκαρί» (12/7/2012), πως «η ΠΕΚΕΜ προσφέρει υπηρεσίες στην τουρκική εκπαίδευση και τον πολιτισμό, ενώ αναφέρθηκε στην αξία της προσχολικής παιδείας. Ο Καμπζά συνεχάρη τους δασκάλους και μαθητές που εργάστηκαν επί μήνες με μεγάλη προσοχή για την τελετή λήξης, είπε πως με τα παιχνίδια, τα ποιήματα και τα τραγούδια τους παραδίδουν σημαντικά μηνύματα, μηνύματα τα οποία, όπως τόνισε, πρέπει να γίνουν αντιληπτά, ενώ ολοκλήρωσε την ομιλία του λέγοντας πως η ΠΕΚΕΜ όπως κάνει μέχρι σήμερα, έτσι και θα συνεχίσει να προσφέρει στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό».

     Και μια που έγινε αναφορά στα ποιήματα και τα τραγούδια που ακούστηκαν στην εκδήλωση (από την οποία προέρχονται βεβαίως και οι δύο φωτογραφίες), σε αυτά στέκεται και το ίδιο δημοσίευμα αναφέροντας πως «οι μικροί μαθητές με τα σκετς που έπαιξαν, τα ποιήματα που ανέγνωσαν, τα τραγούδια που τραγούδησαν και με τις ηρωικές φιγούρες που ζωντάνεψαν, πήραν άριστα και κέρδισαν τον θαυμασμό με την απόδοσή τους». Και εσείς βέβαια αντιλαμβάνεστε, υποθέτουμε, από ποιαν ακριβώς…ιστορική και πολιτιστική παράδοση προέρχονται και τα σκετς και τα ποιήματα και τα τραγούδια και αυτές οι…ηρωικές φιγούρες, έτσι; Ναι, ακριβώς από την ίδια, στην οποία ανήκουν και τα εθνικά χρώματα, στα οποία (με τόση καταθλιπτική και ευνουχιστική ομοιομορφία) είναι ντυμένα τα κακόμοιρα αυτά παιδάκια. Και αν με όλα αυτά τους μπουκώνουν από τις ηλικίες των 3 και των 4 ετών, φανταστείτε τι ακούνε και πώς γαλουχούνται, μεγαλώνοντας…

Το αλίευσα ΕΔΩ

Η κατασκευή μειονοτήτων

Γράφει ο
Κωνσταντίνος Χολέβας

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 οι κυβερνήσεις της Ελλάδος συζητούσαν το ενδεχόμενο να προσφύγουν στον ΟΗΕ κατά της Μ. Βρετανίας και να ζητήσουν την Αυτοδιάθεση της Κύπρου, δηλαδή  την Ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα.

 Τότε η Βρετανική διπλωματία επεστράτευσε το όπλο των κατασκευασμένων μειονοτήτων και μας απείλησε ως εξής: Αν θέσετε το Κυπριακό στον ΟΗΕ, τότε και εμείς θα σας κατηγορήσουμε ότι καταπιέζετε τη «Μακεδονική μειονότητα»!

 Η κατασκευή μειονοτήτων και η διαστρέβλωση της ελληνικής Ιστορίας χρησιμοποιήθηκε ως μέσο πιέσεως στο παρελθόν, πιθανόν δε να χρησιμοποιηθεί και στο παρόν και στο μέλλον.

Θεωρώ χρήσιμο, λοιπόν, να θυμηθούμε τις διάφορες προπαγάνδες που εξυφαίνονται εις βάρος της πατρίδας μας.

Ο Μισέλ Παγιαρές, Γάλλος δημοσιογράφος, έζησε στην τουρκοκρατούμενη τότε Μακεδονία τα ταραγμένα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα, έμαθε και είδε πολλά (1903-1907).

 Αυτές τις εντυπώσεις και εμπειρίες του κατέγραψε στο βιβλίο του «Η Μακεδονική θύελλα», το οποίο εκυκλοφορήθη πρώτα στα γαλλικά και πολύ αργότερα στα ελληνικά (εκδόσεις Τροχαλία, Αθήνα 1994).

 Στις σελίδες 541 και 542 αποκαλύπτει ένα ενδιαφέρον περιστατικό, το οποίο μας βοηθά να καταλάβουμε πως τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων και οι εθνικισμοί των μικροτέρων κρατών οδηγούν πολλές φορές στην κατασκευή ανυπάρκτων εθνικών συνειδήσεων και τεχνητών μειονοτήτων. Γράφει, λοιπόν:

«Ο κ. Μπάουρτσερ, ανταποκριτής των ΤΑΪΜΣ στα Βαλκάνια, υπήρξε ο μεγάλος ποντίφικας της αγγλοβουλγαρικής εκκλησίας…

 Το 1878 η βρετανική διπλωματία έκρινε ότι η Μακεδονία είναι ελληνική. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα ο κ. Μπάουρτσερ ανεκάλυπτε ότι είναι βουλγαρική.

 Μέσα στη βάρκα που μετέφερε τον διακεκριμένο συνάδελφό μου στην Καστοριά, πάνω στα πράσινα νερά της κοιμισμένης λίμνης, βρισκόταν ένας ξύπνιος Μακεδόνας με απότομους τρόπους: ήταν ο βαρκάρης. Ο κ. Μπάουρτσερ τον παρατηρεί με συμπάθεια και έπειτα του λέει:

- Είστε Βούλγαρος, έτσι δεν είναι;

- Ποιός, εγώ; εκπλήσσεται ο βαρκάρης και το κουπί του μένει μετέωρο για μια στιγμή.

- Ναι, εσείς!

- Μα την πίστη μου, όχι δεν είμαι Βούλγαρος!

- Τι είστε, λοιπόν;

- Ω, μα το Θεό, είμαι Έλληνας!

- Ελάτε, λοιπόν, είστε Βούλγαρος. Δεν το βλέπετε ότι είστε Βούλγαρος;»!!!

Στην εποχή μας ακούμε και βλέπουμε να ανακινούνται διάφορα μειονοτικά ζητήματα εις βάρος της χώρας μας. Το ζήτημα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με μεγάλη προσοχή.

 Αφ’ ενός πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η Ορθόδοξη Χριστιανική μας Παράδοση και η δημοκρατική συνείδηση του λαού μας διδάσκουν τον σεβασμό στην ετερότητα, στην διαφορετικότητα και στην προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κάθε ανθρωπίνου προσώπου, πολύ περισσότερο όταν ζει στην χώρα μας.

Το ίδιο επιτάσσουν και οι διεθνείς και ευρωπαϊκές συμβάσεις που έχει υπογράψει η χώρας μας. Αφ’ ετέρου, όμως, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχθούμε την κατασκευή τεχνητών μειονοτικών ζητημάτων και την διαστρέβλωση της ιστορικής και εθνολογικής πραγματικότητος.

Η προστασία των υπαρκτών μειονοτήτων είναι καθήκον μας προς τον Θεό και προς τον άνθρωπο.

 Όμως η συζήτηση για μη-οντότητες, δηλαδή για μειονότητες-φαντάσματα δεν εξυπηρετεί την ειρηνική συμβίωση των λαών και πολλές φορές υποκρύπτει άνομα γεωπολιτικά συμφέροντα.

 Οι προπαγάνδες των τελευταίων κυρίως ετών χρεώνουν την πατρίδα μας με τις εξής μειονότητες και μη -οντότητες.

1. Μουσουλμάνοι ή Τούρκοι; 

Η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, την οποία υπέγραψαν η Ελλάδα, η Τουρκία και οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, κάνει λόγο για Μουσουλμανική (θρησκευτική) μειονότητα στην Ελληνική Θράκη και για Ελληνική (εθνική) μειονότητα στην περιοχή Κωνσταντινουπόλεως, στην  Ίμβρο και  στην Τένεδο. Μέσα στην Μουσουλμανική μειονότητα υπάρχουν τρεις διακριτές ομάδες:

 α) Οι τουρκοφανείς, οι οποίοι μιλούν τουρκικά και αρκετοί από αυτούς δηλώνουν Τούρκοι.

β) Οι Πομάκοι, οι οποίοι ομιλούν ένα ανάμικτο ελληνοσλαβικό ιδίωμα και προέρχονται από εξισλαμισμό γηγενών Χριστιανών.

Και  γ) οι Αθίγγανοι. Η θρησκευτική ελευθερία των Μουσουλμάνων είναι και πρέπει να είναι απολύτως σεβαστή και στην Θράκη λειτουργούν πολλά τζαμιά.

 Οι μουφτήδες Ξάνθης, Κομοτηνής και Διδυμοτείχου είναι οι ανώτατοι θρησκευτικοί λειτουργοί και οι μουφτείες αναγνωρίζονται στην χώρα μας ως Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου.

 Η δημοτική εκπαίδευση των Μουσουλμανοπαίδων γίνεται κυρίως στην τουρκική γλώσσα.

Όσοι αποφοιτήσουν από Ελληνικό ανεγνωρισμένο Λύκειο εισάγονται στα Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. της χώρας μας χωρίς εισαγωγικές εξετάσεις (μέχρι ενός ποσοστού). Η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων ζει ειρηνικά με το Χριστιανικό στοιχείο.

 Ελάχιστοι φανατικοί δημιουργούν κατά καιρούς προβλήματα.

Ο Άρειος Πάγος απέρριψε το 2004 το αίτημα ενός σωματείου να αποκαλείται Τουρκική Ένωση Ξάνθης, διότι το όνομα αυτό δεν είναι σύμφωνο με την Συνθήκη της Λωζάννης.

Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού αφορά άτομα και όχι μεγάλες ομάδες προσώπων.

 Η μοναδική, λοιπόν, μειονότητα στην χώρα μας είναι η μουσουλμανική – και όχι τουρκική – της Θράκης.

2.      Αρβανίτες. 

Πολλοί τους μπερδεύουν με τους Αλβανούς είτε από άγνοια είτε σκοπίμως. Πρόκειται για Έλληνες Ορθοδόξους, οι οποίοι απλώς μιλούν ένα διαφορετικό γλωσσικό ιδίωμα, τα αρβανίτικα. Κατάγονται από το Άρβανον, μία περιοχή της Βορείου Ηπείρου, το οποίο αναφέρεται ήδη από τον 11ο αιώνα μ.Χ. στην «Αλεξιάδα» της Άννας Κομνηνής.

Εκλήθησαν να βοηθήσουν τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες σε διάφορες περιστάσεις και έτσι βρέθηκαν στον κυρίως ελλαδικό χώρο. Πολλοί από αυτούς μετά την Άλωση του 1453 εργάσθηκαν ως μισθοφόροι στον στρατό της Βενετίας και σε επίσημα έγγραφα των Βενετσιάνικων Αρχών αναφέρεται ότι οι ίδιοι οι Αρβανίτες δηλώνουν Έλληνες.

 Η ορθότερη ορολογία θα ήταν Αρβανιτόφωνοι Έλληνες. Πήραν μέρος σε όλους τους εθνικούς αγώνες του Ελληνισμού και πάντοτε τόνιζαν την ελληνικότητά τους (Μάρκος Μπότσαρης, Παύλος Κουντουριώτης κ.α.).

 Προσφάτως ορισμένες ανιστόρητες προπαγάνδες προσπαθούν να τους ταυτίσουν με τους Αλβανούς. Η ιστορία διδάσκει ότι άλλο Αρβανίτης και άλλο Αλβανός. Άλλωστε και η αρβανίτικη διάλεκτος ακολουθεί την σύνταξη και την δομή της ελληνικής και όχι της αλβανικής γλώσσας. (Συνεχίζεται).

3.      Τσάμηδες.

Πρόκειται για ένα ζήτημα που εμφανίσθηκε ως διεκδίκηση ορισμένων εθνικιστικών κύκλων της Αλβανίας τα τελευταία χρόνια.

 Οι πρόγονοι των Τσάμηδων ζούσαν μέχρι τον 17ο αιώνα ως Ορθόδοξοι Έλληνες στην περιοχή της Ηπείρου.

 Εξισλαμίσθηκαν άλλοι βιαίως και άλλοι εκουσίως και μαζί με τη πίστη άλλαξαν και την εθνική τους συνείδηση. Έγιναν Τουρκαλβανοί και πήραν το όνομα Τσάμηδες από την παραφθορά του ονόματος Θύαμις, που είχε στην αρχαιότητα ο ποταμός Καλαμάς.

 Παρά την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1923 περίπου 20.000 από αυτούς παρέμειναν στην Θεσπρωτία και δυστυχώς χρησιμοποιήθηκαν επί Γερμανοϊταλικής Κατοχής ως όργανα των κατακτητών.

 Για την εγκληματική δράση τους (1941-1944) οι επικεφαλής καταδικάσθηκαν ερήμην από το Δικαστήριο Δωσιλόγων Ιωαννίνων και οι περιουσίες τους δημεύθηκαν.

 Οι απόγονοι των Τσάμηδων αυτών ζουν σήμερα στην Αλβανία και διεκδικούν άλλοτε τις περιουσίες τους και άλλοτε τα εδάφη της ελληνικής Ηπείρου. Για την επίσημη Ελλάδα το θέμα θεωρείται κλειστό.

4.      Βλάχοι. 

Πρόκειται για ακραιφνείς Έλληνες με καταγωγή από την Ήπειρο, την Μακεδονία και την Θεσσαλία, των οποίων οι πρόγονοι κατά την διάρκεια της Ρωμαιοκρατίας υπηρέτησαν στις ρωμαϊκές φάλαγγες και έμαθαν τα λατινικά.

 Έκτοτε οι Βλάχοι ομιλούν ένα ελληνολατινικό γλωσσικό ιδίωμα, τα Βλάχικα, το οποίο είναι μόνο προφορικό και όχι γραπτό. Βλάχος ουσιαστικά σημαίνει λατινόφωνος.

 Οι ίδιοι προτιμούν να ονομάζονται Αρωμούνοι η Αρμάνοι από την λέξη Ρωμανία, που είναι ένα από τα ιστορικά ονόματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. (Νέα Ρώμη =Κωνσταντινούπολη).

 Οι Βλάχοι ταξίδευαν επί Τουρκοκρατίας σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και τα χρήματα που συγκέντρωναν τα έστελναν πίσω στο χωριά τους για να κτισθεί Ορθόδοξη Εκκλησία και ελληνικό σχολείο.

 Αντιστάθηκαν σθεναρά σε κάθε προπαγάνδα που επιχειρούσε να τους πείσει ότι δεν είναι Έλληνες. Σημαντικοί Εθνικοί Ευεργέτες του Ελληνισμού υπήρξαν Βλαχόφωνοι, όπως ο Σίνας (Ακαδημία), ο Ζάππας (Ζάππειο), ο Αρσάκης (Αρσάκειο), ο Αβέρωφ (Παναθηναϊκό Στάδιο και θωρηκτό Αβέρωφ), οι δωρητές – ιδρυτές του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου και πολλοί άλλοι.

 Ας μην ξεχνούμε ότι τον 18ο αιώνα οι Βλάχοι της Βορείου Ηπείρου μετέτρεψαν την Μοσχόπολη σε πνευματική Ακρόπολη του υποδούλου Ελληνισμού.

5.      Σλαβόφωνοι –δίγλωσσοι της Μακεδονίας. 

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας αρκετοί Ορθόδοξοι Ρωμηοί της Μακεδονίας άρχισαν να εμπορεύονται και να συμβιώνουν με σλαβικούς πληθυσμούς και έτσι συνήθισαν να μιλούν ένα γλωσσικό ιδίωμα ανάμικτο από βουλγαρικές και αρχαίες ελληνικές λέξεις.

 Επειδή η πρόσβαση στην ελληνική παιδεία εκείνη την εποχή ήταν δύσκολη, το φαινόμενο της σλαβοφωνίας – διγλωσσίας επεκτάθηκε σε σημαντικό αριθμό Ορθοδόξων ειδικά στην Δυτική Μακεδονία.

 Όμως στον Μακεδονικό Αγώνα του 1904 -1908 η συντριπτική πλειοψηφία των Σλαβοφώνων ετάχθη υπέρ του Πατριαρχείου και του Ελληνισμού και κατά της Βουλγαρικής εκκλησιαστικής και πολιτικής προπαγάνδας.

 Στον διάλογο που αναφέραμε στη αρχή του κειμένου προφανώς ο Άγγλος δημοσιογράφος Μπάουρτσερ εξεπλάγη διότι είδε έναν βαρκάρη να χρησιμοποιεί ανάμικτα τα ελληνικά και τα βουλγάρικα, αλλά να δηλώνει με έμφαση ότι είναι Έλληνας.

 Σήμερα έχει μείνει πολύ μικρός αριθμός διγλώσσων Ελλήνων που χρησιμοποιούν το ιδίωμα αυτό. Οι ίδιοι δεν θέτουν το παραμικρό μειονοτικό ζήτημα. Το πρόβλημα δημιουργείται από την αλυτρωτική προπαγάνδα των Σκοπίων που ανακαλύπτουν «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα.

 Οσάκις κατέβηκε στις εκλογές κόμμα που διεκήρυσσε ότι εκπροσωπεί την «μακεδονική» μειονότητα δεν συγκέντρωσε παρά 2.500 ψήφους σε όλους τους νομούς της Μακεδονίας.

 Πρόκειται για άλλη μία μη-οντότητα, την οποία κατά καιρούς θυμούνται ορισμένοι για να πιέζουν την χώρα μας σε διεθνή ζητήματα.

Η ιστορική, γλωσσολογική και εθνολογική έρευνα έχει αποδείξει ότι στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας πολλοί ελληνογενείς πληθυσμοί αναγκάσθηκαν να αλλάξουν το γλωσσικό τους ιδίωμα, όμως αυτό δεν σήμαινε αυτομάτως και αλλαγή εθνικής συνειδήσεως.

 Το κύριο πνευματικό εφόδιο που διέσωζε την ελληνικότητα ήταν η εμμονή στην Ορθόδοξη Πίστη. Χαρακτηριστικό είναι και το παράδειγμα των τουρκοφώνων Ελλήνων της Καππαδοκίας.

 Αναγκάσθηκαν υπό τον ζυγό της δουλείας να μιλούν μόνο τουρκικά και ξέχασαν τα ελληνικά. Παρέμειναν όμως Ορθόδοξοι Χριστιανοί και έτσι διεφύλαξαν και την εθνική τους συνείδηση.

 Από τουρκόφωνη οικογένεια καταγόταν ο Άγιος Αρσένιος από τα Φάρασα της Καππαδοκίας (+ 1924).

   Είναι λάθος, λοιπόν, σύγχρονοι επιστήμονες η διπλωμάτες να ανακαλύπτουν ανύπαρκτες εθνικές μειονότητες μόνο και μόνο επειδή ορισμένοι Έλληνες χρησιμοποίησαν κάποτε μία διαφορετική γλώσσα ή διάλεκτο.

Ως Έλληνες Ορθόδοξοι και ως δημοκρατικοί πολίτες επιθυμούμε να συμβιώσουμε ειρηνικά με όλους τους λαούς της γειτονιάς μας και της Ανθρωπότητος.

 Τούτο, όμως, δεν σημαίνει ότι θα δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα κάθε πρόκληση κατά της ιστορίας μας ή της εδαφικής μας ακεραιότητος.

 Καλούμε δε όλους εκείνους που ασχολούνται με τα μειονοτικά ζητήματα, αντί να αναζητούν μη-οντότητες να ασχοληθούν καλύτερα με την προστασία των υπαρκτών μειονοτήτων, όπως είναι ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία»)

Το αλίευσα ΕΔΩ http://nationalpride.wordpress.com/2011/08/04/87812/

Απίστευτα (δήθεν) εκπαιδευτικά αιτήματα τουρκοφρόνων

     Καθώς ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά, τα μειονοτικά αιτήματα σχετικά με την εκπαίδευση ήρθαν και πάλι στην επιφάνεια. O Σύλλογος Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης«Μπιρλίκ» (15/9/2010) – όπου αναφέρεται σε λιμνάζοντα «προβλήματα στην εκπαίδευση της Τουρκικής Μειονότητας» και ζητά άμεση σύγκλιση του Ανωτάτου Συμβουλίου της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης. Στο μήνυμα αναφέρεται η ανάγκη «συνέχειας της τουρκικής κουλτούρας», «διαμόρφωσης γενιάς συνδεδεμένης με την ιστορία μας, την κουλτούρα μας και με τις εθνικές και πνευματικές μας αξίες», και «προόδου στην τουρκική γλώσσα» (άλλος εκπαιδευτικός στόχος ούτε καν μνημονεύεται!). (B.T.T.Ö.B.) δημοσίευσε μήνυμα – το βρήκαμε στην τουρκόφωνη

     Θυμίζουν το νομοθετικό πλαίσιο της μειονοτικής εκπαίδευσης, ζητούν ρυθμίσεις στο πνεύμα της Ε/Τ μορφωτικής συμφωνίας του …1951 (!), αύξηση των μετακλητών δασκάλων από 8 σε 35 και ξαναζητούν το κλείσιμο της ΕΠΑΘ και τον διορισμό εκπαιδευτικών που φοίτησαν δάσκαλοι στην Τουρκία. Επίσης, να μετατραπούν σε Τουρκικά σχολεία τα δημόσια γυμνάσια που γίνανε στα Πομακοχώρια και τα ιεροσπουδαστήρια Εχίνου και Κομοτηνής, να «σταματήσει η διδασκαλία των τουρκικών ως κατ΄επιλογήν μάθημα σε κάποια κρατικά σχολεία της Δυτικής Θράκης»! Ας το διαβάσουν αυτό όσοι είχαν αντίρρηση με την εισαγωγή της τουρκικής ως γλώσσας επιλογής σε κάποια δημόσια σχολεία, αδυνατώντας να αντιληφθούν τη σκοπιμότητα του μέτρου εκείνου.

     Τέλος, ο …εκπαιδευτικός αυτός σύλλογος γράφει επί λέξει τα εξής απίθανα:

Ταινία για τη φυλή των Καλάσσα στο Πακιστάν στους Αγ. Αναργύρους

Η Μ.Κ.Ο. «ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ» και ο Δήμος Αγίων Αναργύρων διοργανώνουν ενημερωτική εκδήλωση και παρουσίαση ταινίας μικρού μήκους με θέμα την αρχαία παράδοση της φυλής των Καλλάσα του Β.Δ. Πακιστάν και τις προσπάθειες των μελών των «Ελλήνων Εθελοντών» για τη διατήρηση της.
Την παρουσίαση της ταινίας, που προβλήθηκε από την Πακιστανική τηλεόραση, θα προλογίσει η δημιουργός της, διακεκριμένη δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, κ. NAGEEN HYAT.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα «Μαρία Έλενα» του Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού του Δήμου Αγίων Αναργύρων (οδός Αγίας Παρασκευής 40 και Παπαφλέσσα, τηλ. 210 2632791) την Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 2010 και ώρα 20:30.

Για τη φυλή των Καλλάσα του Β.Δ. Πακιστάν
Τα 3.500 εναπομείναντα μέλη της φυλής των Καλλάσα ζουν σε 30 οικισμούς κτισμένους σε 3 χαράδρες του Hindu Kush, σε υψόμετρο 2.500 μ., στην περιοχή του Τσιτράλ, στο Β.Δ. Πακιστάν, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν. Είναι πολυθεϊστές και διατηρούν ακέραιη την αρχαία παράδοση των προγόνων τους. Η πιο παλιά ιστορία που η προφορική τους παράδοση μετέφερε ως τις μέρες μας, τους συνδέει με το πέρασμα του Μ. Αλεξάνδρου από την περιοχή τους. Τα έντυπα του Πακιστανικού Οργανισμού Τουρισμού αλλά και όλα τα βιβλία επιστημόνων και μη που έχουν γραφεί για τους Καλλάσα δεν παραλείπουν να αναφερθούν στη θρυλική καταγωγή τους.
Η φτώχια, η ανεργία, ο ανεξέλεγκτος τουρισμός, οι νέες τεχνολογίες και ιδεολογίες έχουν εισβάλλει στις κοιλάδες τους απειλώντας την μοναδική παράδοσή τους. Στις εκκλήσεις τους για βοήθεια βάζουν σε προτεραιότητα την εκπαίδευση των παιδιών τους. Πιστεύουν πως η γλώσσα, η θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα που τους άφησαν κληρονομιά οι πρόγονοί τους, πρέπει να γίνουν κτήμα της νέας γενιάς για να μπορέσει να αντισταθεί στον καινούριο τρόπο ζωής που απειλεί να αλλοιώσει την παράδοσή τους.

Οι υπαρκτές ελληνικές μειονότητες

Του Κωνσταντίνου Χολέβα
Πολιτικού Επιστήμονα
Διάφορα παιχνίδια στο όνομα των μειονοτήτων παίζοντας εις βάρος της χώρας μας. Προσφάτως είδαμε τον τουρκικό τύπο να ανακινεί θέμα καταπίεσης των μουσουλμάνων που ζουν στην Κω.
Προφανώς δεν τους αρκεί ο υπονομευτικός ρόλος του Προξενείου της στην Θράκη, το οποίο θέλει να είναι κράτος εν κράτει, αλλά εγείρουν νέα ζητήματα για να στηρίξουν τις θεωρίες τους για γκρίζες ζώνες και για αποστρατικοποίηση των Δωδεκανήσων.
Ταυτόχρονως, κάποιοι άλλοι ανακοινώνουν ότι θα ιδρύσουν στην Έδεσσα ίδρυμα μελετών αφιερωμένο στον Κίρστε Μισίρκοφ, τον οποίο θεωρούν ως πνευματικό πατέρα του τεχνητού «μακεδονικού κράτους».

Νέες παράμετροι για τη Βαλκανική πολιτική μας.

Συντάκτης: Κωνσταντίνος Χολέβας , Πολιτικός Επιστήμων

Η διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών της 4-10-2009 είναι μία καλή ευκαιρία για να επανεξετάσουμε ως χώρα τη βαλκανική πολιτική μας και να μελετήσουμε με προσοχή τα νέα στοιχεία που παρουσιάζονται, τις ευκαιρίες, τις απειλές, τις καινούργιες παραμέτρους που προέκυψαν κατά τους τελευταίους μήνες. Στη συνέχεια θα ασχοληθούμε με ορισμένες από αυτές:

1) Οι βουλγαρικές και αλβανικές πιέσεις στο κράτος των Σκοπίων. Ο υπογράφων και πολλοί άλλοι παρατηρητές των βαλκανικών πραγμάτων έχουμε επανειλημμένως εκφράσει την αμφιβολία μας για τη βιωσιμότητα του κράτους των Σκοπίων. Τα πρόσφατα γεγονότα ενισχύουν τα ερωτηματικά. Οι Αλβανοί που αποτελούν περίπου το 30% του πληθυσμού πιέζουν με όλο και πιο έντονο τρόπο για την εφαρμογή της Συνθήκης της Αχρίδας, την οποία πέτυχαν το 2001 μετά από ένοπλη εξέγερση. Τα αλβανικά κόμματα απειλούν ότι θα αποχωρήσουν από το Κοινοβούλιο αν δεν καθιερωθεί η πλήρης ισοτιμία τους με την σλαβική πλειοψηφία, ενώ οι φοιτητές του αλβανικού Πανεπιστημίου στο Τέτοβο και άλλες ομάδες πιέσεως επαναφέρουν το σχέδιο για αυτονόμηση-και ίσως μελλοντική απόσχιση-των δυτικών επαρχιών του κράτους της «Δημοκρατίας της Ιλλυρίδας». Από την πλευρά της η Βουλγαρία μετά την άνοδο στην εξουσία του δεξιού κόμματος GERB αμφισβητεί με κάθε τρόπο και σε κάθε περίσταση την θεωρία περί «μακεδονικού έθνους» και θυμίζει την πάγια θέση της ότι οι δήθεν «μακεδόνες» της ΦΥΡΟΜ είναι Βούλγαροι. Την σημαία του αντισκοπιανού αγώνα κρατά σήμερα ο νέος Υπουργός Επικρατείας για θέματα Αποδήμων Μπόζινταρ Ντιμιτρόφ. Η Ελλάς πρέπει να αξιοποιήσει τα φαινόμενα αυτά και να ασκήσει ακόμη μεγαλύτερη πίεση για το θέμα του ονόματος. Οποιαδήποτε ιδέα για ελληνικές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις είναι αδικαιολόγητη όταν έχουμε απέναντί μας ένα κράτος, το οποίο δεν ξέρουμε αν θα διατηρήσει την εδαφική του ακεραιότητα.
Είναι χαρακτηριστική η έντονη αντίδραση των κυβερνήσεων Αλβανίας και Βουλγαρίας απέναντι στις θεωρίες εθνογένεσης που παρουσιάζει η νέα «Μακεδονική Εγκυκλοπαιδεία» της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών των Σκοπίων. Εντόνως αντέδρασαν και οι Αλβανοί της ΦΥΡΟΜ, ενώ Αλβανοί ιστορικοί δήλωσαν δημοσίως ότι το τεχνητό κράτος των Σκοπίων είναι πολύ πιθανόν να διαλυθεί!
2) Η αντιτουρκική στροφή της Βουλγαρίας. Εκτός από την πίεση προς τα Σκόπια η νέα βουλγαρική κυβέρνηση του Μπόϊκο Μπορίσοφ αποφάσισε να σκληρύνει τη στάση της και έναντι της Τουρκίας. Στα μέσα Σεπτεμβρίου ανακοινώθηκε ότι θα καθιερωθεί Ημέρα Γενοκτονίας για να τιμώνται κάθε χρόνο τα θύματα των τουρκικών θηριωδιών. Η αναφορά γίνεται ση σφαγή του βουλγαρικού πληθυσμού στην περιοχή Φιλιππουπόλεως και κυρίως στη πόλη Μπάτακ το Μάιο του 1877. Οι σφαγές ξεσήκωσαν τη ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και άνοιξαν τον δρόμο για την ρωσική επέμβαση, με την οποία το 1878 η Βουλγαρία απελευθερώθηκε από τον Οθωμανικό ζυγό. Παράλληλα ένα από τα συνθήματα της νέας κυβέρνησης είναι η ανάγκη περιορισμού του ειδικού βάρος που είχε στην πολιτική ζωή της χώρας το φιλοτουρκικό κόμμα της μουσουλμανικής μειονότητας. Μπροστά στην όξυνση των τουρκικών προκλήσεων καλό θα ήταν να πλησιάσουμε περισσότερο τη Βουλγαρία και να προωθήσουμε τα σχέδια για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης.
3) Η σερβική προσφυγή στη Χάγη για το Κόσσοβο. Η Σερβία έχει ζητήσει από το Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου της Χάγης να γνωμοδοτήσει για τη νομιμότητα ή μη της απόσχισης του Κοσσόβου (Κοσσυφοπεδίου). Η σερβική στάση στο ζήτημα αυτό είναι παράδειγμα επιμονής και εθνικής αξιοπρεπείας. Ούτε προς στιγμήν δεν έχει σκεφθεί να αναγνωρίσει το «κράτος»του Κοσσόβου και δίνει μάχες σε διάφορα πεδία για να κερδίσει ό,τι μπορεί περισσότερο. Ίσως τελικά να μήν αποφύγει το μοιραίο και να ικανοποιηθεί με μικρά εδαφικά ανταλλάγματα στο βόρειο Κόσσοβο. Πάντως η όλη κατάσταση παρέχει τη δυνατότητα στην Ελλάδα να αποφύγει οποιαδήποτε κίνηση αναγνώρισης του νέου «κράτους». Όσο εκκρεμεί το ζήτημα στο Διεθνές Δικαστήριο εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να αναγνωρίσουμε τα τετελεσμένα της ένοπλης εξέγερσης του UCK, διότι και στην Κύπρο και στο Αιγαίο επικαλούμαστε το Διεθνές Δίκαιο και καταγγέλλουμε τα αποτελέσματα της ένοπλης βίας.
4) Προσοχή στις προτάσεις για εισαγωγή μειονοτήτων. Στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας και των «Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» ακούμε τώρα τελευταία ορισμένες εξωφρενικές απόψεις. Μάς προτείνουν ορισμένοι συμπατριώτες μας να δώσουμε άδεια εισόδου και εγκαταστάσεως στα στελέχη της σκοπιανής ανθελληνικής προπαγάνδας, τα οποία γεννήθηκαν στην Ελλάδα και έφυγαν μετά τα τραγικά γεγονότα του 1941-49 αφού μεταπήδησαν με μεγάλη άνεση από τις βουλγαρικές φασιστικές ομάδες στους Γιουγκοσλάβους κομμουνιστές αντάρτες. Κάποιοι άλλοι με το πρόσχημα επιστημονικών συνεδρίων μάς προτείνουν να «επαναπατρίσουμε» τις οικογένειες των Τσάμηδων μουσουλμάνων της Θεσπρωτίας, δηλαδή των εγκληματιών πολέμου που συνεργάσθηκαν το 1941-44 με τους Γερμανοϊταλούς κατακτητές. Το ζήτημα επανέρχεται κατά καιρούς και με ρητορικές αστοχίες αλβανικών κομμάτων ακόμη και κυβερνήσεων. Εισαγωγή μειονοτήτων στο όνομα ενός παρεξηγημένου διεθνισμού και «ανθρωπισμού» ουδεμία σοβαρή χώρα διανοείται να κάνει. Η ελευθερία λόγου στη χώρα μας είναι εγγυημένη, αλλά τέτοιες προτάσεις καλό θα ήταν να μην ακούονται ούτε ως υποθέσεις εργασίας, διότι αποθρασύνουν τον εθνικισμό των γειτόνων.
5) Η ανάγκη καταγραφής των ελληνικών εθνικών κοινοτήτων. Η Αλβανία και η ΦΥΡΟΜ ενδιαφέρονται να προσεγγίσουν περισσότερο προς την Ευρ. Ένωση και φυσικά ο δρόμος περνά από την ελληνική έγκριση. Πρέπει να πιέσουμε και τις δύο χώρες για μία αντικειμενική απογραφή του πληθυσμού τους και των εθνικών κοινοτήτων ώστε να μάθουμε ακριβώς πόσοι πολίτες αυτών των χωρών δηλώνουν ελληνική εθνική καταγωγή. Αντί να μάς χρεώνουν ανύπαρκτες μειονότητες, ας μιλήσουμε επιτέλους σοβαρά για τις υπαρκτές ελληνικές κοινότητες στα Βαλκάνια.

Αναδημοσίευσης από ¨ ΔΙΚΤΥΟ 21 ¨