Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διαρχονικές αξίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διαρχονικές αξίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013

Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ

  DSCN2188

ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ
Εἶναι γνωστό ὅτι ἀπό τήν στιγμή πού ὁ Ἑλληνισμός ἀσπάστηκε τόν Χριστιανισμό καί ξεκίνησε, μέσα ἀπό τήν Ἱεραποστολή, νά μεταδίδει τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου σέ ὅλο τόν κόσμο, τέθηκε ὑπό διωγμό.
Τά τελευταία γεγονότα -Ἀπαγωγή Μητροπολιτῶν στή Συρία, Κύπρος, Μνημόνια, Γκέι ἐκδηλώσεις, Προσπάθεια κατάργησης τῆς Ἀργίας τῆς Κυριακῆς, Ἀντιρατσιστικός νόμος, κ.α. – τό ἐπιβεβαιώνουν γιά ἄλλη μία φορά.
Οἱ ἀρνητές τοῦ Κυρίου μας, προκειμένου νά τό σταματήσουν αὐτό προσπάθησαν καί προσπαθοῦν νά ἀλώσουν τήν πατρίδα μας μέ ἀπώτερο σκοπό τόν ἔλεγχό της.
Μέ τήν διαφθορά καί τήν ἀτιμωρησία ὁδήγησαν στόν ἐκφυλισμό τῶν ἠθικῶν, πολιτισμικῶν, οἰκογενειακῶν καί πνευματικῶν μας ἀξιῶν.
Εἶναι γνωστό αὐτό πού λένε, ΄΄ἄφησε νά διαφθαρεῖ ἕνας λαός καί τότε θά τόν κατακτήσεις χωρίς πόλεμο΄΄.
Ὅμως, σύμφωνα καί μέ τόν Ἅγιο Νεκτάριο, σκοπός καί ἀποστολή τοῦ Ἕλληνα, μέ τήν ἀνέκαθεν ροπή καί ἀγάπη του πρός τήν ἀρετή καί τή σοφία, εἶναι νά εἶναι διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητας.

Τρίτη 17 Μαΐου 2011

Τα κύπελλα ποδοσφαίρου και ο Λοχίας....

Εκατομμύρια τηλεθεατών, εκτός των παρευρισκομένων θεατών, του τελικού αγώνα για το κύπελλο Αγγλίας, μεταξύ των ποδοσφαιρικών ομάδων Μάντσεστερ Σίτυ και Στόουκ Σίτυ, παρακολούθησαν, όχι έκπληκτοι, ένα Υπαξιωματικό του Αγγλικού Στρατού, να απονέμει το βαρύτιμο κύπελλο στην νικήτρια ομάδα, ο οποίος προηγουμένως χαιρέτησε τιμής ένεκεν όλους τους διαγωνιζόμενους ποδοσφαιριστές.
Μάλιστα! Ένας Λοχίας που υπηρέτησε στο Αφγανιστάν και επειδή βρίσκεται σε μία χώρα όπου σέβονται τους θεσμούς, την κουλτούρα τους και τις παραδόσεις τους, η πατρίδα του αποφάσισε δια του τρόπου αυτού να τον τιμήσει και στο πρόσωπό του να τιμήσει και τις Ένοπλες Δυνάμεις της.
Πρίν την έναρξη του αγώνα ανακρούστηκε ο Εθνικός ύμνος, όπου όλοι οι παρόντες θεατές τον τραγούδησαν όρθιοι, ασχέτως εάν ήταν βασιλικοί, δημοκρατικοί, συντηρητικοί ή αριστεροί. Ήταν ο Εθνικός ύμνος της χώρας τους!
Έτσι πράττουν οι χώρες που έχουν παρελθόν, δημιουργούν στο παρόν και φροντίζουν τα καλλίτερα για το μέλλον. Έτσι πράττουν οι χώρες που έχουν θεσμούς, παιδεία, κοινωνική συμπεριφορά, πρότυπα, τιμούν και σέβονται, και πρό πάντων επενδύουν σε αυτά.
Αντιθέτως στην ημετέρα Δανιμαρκία, έχουμε φροντίσει να απαξιώσουμε τα πάντα. Μήπως δεν έχουμε Στρατιωτικούς που έκαναν πολλαπλώς το καθήκον τους απέναντι στην Πατρίδα και στην κοινωνία; Βεβαίως έχουμε. Αλλά φροντίσαμε δια στόματος της πολιτικής μας «ηγεσίας» και με περίσσια περιφρόνηση, να τους στολίσουμε με τα επίθετα του «αυτιστικού», «αντιπαραγωγικού» και του «τεμπέλη».  
Στον δικό μας τελικό αγώνα του κυπέλλου Ελλάδος, που διεξήχθη πρίν λίγες ημέρες, κατά την διάρκεια της ανάκρουσης του Εθνικού μας ύμνου, ορδές «φιλάθλων» εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο και συγκρούονταν  με τα ΜΑΤ ενώ άλλοι φώναζαν διάφορα συνθήματα.
Ουδεμία σύγκριση. Τα πράγματα είναι ανόμοια. Δεν σεβόμαστε απολύτως τίποτε. Ούτε την χώρα μας την οποία έχουμε καταντήσει τον παρία της Ευρώπης από κάθε άποψη.
Φανταστείτε εδώ, στον τελικό του κυπέλλου, να τιμούσαμε έναν αεροπόρο που καθημερινώς αναχαιτίζει τα Τούρκικα πολεμικά αεροσκάφη. Το τι θα έγραφαν οι διάφορες φυλλάδες, τι θα ανακοινώνανε τα «κόμματα», τι θα «έκανα» οι νεολαίες, τι πετροπόλεμος θα είχε γίνει….
Αδυνατώ να φανταστώ όμορφες στιγμές στην Ελλάδα της θλίψης, της πολιτικής κακομοιριάς, του ζόφου και της απελπισίας.
Απαιτείται μεγάλη γενναιότητα για να αναζητήσουμε και εμείς τον «Λοχία».

Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2010

Η δικαίωση των παραδοσιακών αξιών

Bookmark and Share


Μερικοί συμπατριώτες μας –μεταξύ αυτών πολλοί διανοητές και πολιτευόμενοι- μού δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν παν το δυνατόν για να φανούν «προοδευτικοί», μοντέρνοι και εκσυγχρονιστές. Χαρακτηρίζουν ξεπερασμένες τις αξίες που ανάγονται στο παρελθόν και στις ρίζες του λαού μας και νομίζουν ότι θα γίνουν καλοί Ευρωπαίοι αν μιλούν συνεχώς για πολυπολιτισμικότητα, και παγκοσμιοποίηση. Όσοι από μας επιμένουμε σε έννοιες όπως η πατρίδα, η πολιτιστική ταυτότητα, η ελληνορθόδοξη παράδοση, η δυναμική εξωτερική πολιτική κ.α χαρακτηριζόμαστε «συντηρητικοί», «αντιδραστικοί» , «εθνικιστές» και τα συναφή. Ὀμως μία σύντομη περιήγηση στη διεθνή επικαιρότητα μάς δείχνει ότι απόψεις «συντηρητικές» και παραδοσιακές δικαιώνονται καθημερινά, ενώ καταρρέουν οι μύθοι των ψευδοπροοδευτικών.

Θυμίζω ορισμένες σχετικές περιπτώσεις.

Πρώτον. Στη χώρα μας για να είσαι της μόδας πρέπει να μιλάς υπέρ της πολυπολιτισμικότητας. Δηλαδή να υποχωρήσει η εθνική και θρησκευτική ταυτότητα του λαού μας για να νιώσουν καλύτερα οι αλλοδαποί που ζουν είτε νόμιμα είτε παράνομα στη χώρα μας. Στην Ευρώπη ήδη η πολυπολιτισμικότητα αμφισβητείται και απορρίπτεται ενώ προωθείται η ιδέα της ένταξης-ενσωμάτωσης των μεταναστών. Όχι όλων φυσικά, αλλά του αριθμού εκείνου που μπορεί να αντέξει κάθε κοινωνία. Αντί να χάνει μία κοινωνία τα εθνικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά της καλούνται οι μετανάστες να αποδεχθούν τις αξίες της χώρας που τους φιλοξενεί.

Τη κατάρρευση της πολυπολιτισμικότητας παραδέχθηκε προσφάτως σε ομιλία της η Γερμανίδα Καγκελλάριος Άγκελα Μέρκελ. Αλλά και ο Άγγλος κοινωνιολόγος Άντριου Γκέντενς έγραψε χαρακτηριστικά: «Στην Ολλανδία σήμερα κηδεύεται η πολυπολιτισμικότητα. Πολλοί από αυτούς που παρίστανται στην κηδεία της είναι εκείνοι που την χειροκροτούσαν πριν από δέκα χρόνια»!

Σάββατο 24 Ιουλίου 2010

To "βαρύτερο" πράγμα στο κόσμο!

Bookmark and Share

Όσο οι υλικές αξίες θα καταδυναστεύουν τη ζωή μας και θα καθορίζουν την εξέλιξη της κοινωνίας μας, άλλο τόσο θα υποβαθμίζονται βαθύτερες έννοιες και αρχές με νόημα και ουσία.

Όταν ένας γέροντας ρωτάει ένα μικρό παιδί να του απαντήσει ποιο θεωρεί κατά τη γνώμη του το βαρύτερο πράγμα στον κόσμο, το μυαλό του παιδιού επικεντρώνεται, όπως είναι εύλογο, σε «ξερά», φθαρτά στοιχεία, σε καταναλωτικά αγαθά που απομονώνουν τον ανθρώπινο νου και στεγνώνουν το μυαλό και την ψυχή.
Ο σοφός γέροντας δεν δίνει καμιά σημασία και βαρύτητα στο σίδηρο, στο χρυσό, στον όγκο και στην ποσότητα της ύλης. Συμβουλεύει το μικρό παιδί να τιμά και να σέβεται τους γονείς του, τους συνανθρώπους του, το...

πολυτιμότατο αγαθό, την ίδια τη ζωή.
Αλήθεια ποιο είναι το βάρος και το βάθος των υλικών πραγμάτων όταν απουσιάζει από την ζωή μας η τιμή και η αγάπη για τον συνάνθρωπο;
Τι αξία μπορεί να έχει η μόρφωση και τα υψηλά αξιώματα όταν στερούνται της σοφίας, της λιτότητας και της απλότητας ενός αγράμματου παππού που είναι ο σπουδαιότερος δάσκαλος για τον εγγονό του;

Ποιος θα σταθεί στη σημερινή εποχή σε αρχές και αξίες που δεν του εξασφαλίζουν την καθημερινή επιβίωση και όλοι επιδιώκουν να μείνουν όρθιοι, ποδοπατώντας χωρίς οίκτο όποιον στέκεται εμπόδιο στο δρόμο τους;
Όσο υπάρχουν παππούδες που θα μας παράσχουν πολύτιμες συμβουλές και μικρά παιδιά με αθωότητα και αγνότητα, ίσως η ελπίδα να μην πεθάνει σ’ αυτόν τον πλανήτη που οι κάτοικοι του αγωνίζονται μανιωδώς για την καταστροφή του.
Όσο θα κυριεύουν τη ζωή μας καταστάσεις που δεν επιθυμούμε να μας γίνουν βίωμα και δεν ταιριάζουν στην ταυτότητα μας, άλλο τόσο θα παραμένουμε πιστοί τηρητές των παραδόσεων, των ηθικών αξιών και των πλούσιων διδαγμάτων που παραλάβαμε από τους αείμνηστους προγόνους και τους πατεράδες μας.

Ας ακούγεται ρομαντικό και ανεπίκαιρο και ας μην αρέσει σε κάποιους. Η τιμή και ο σεβασμός ας γίνουν τα όπλα, τα βαρίδια εκείνα που θα αντιμετωπίσουν και θα νικήσουν τη φιλαυτία, το διχασμό και το μίσος της ανθρωπότητας.
Γ.Τ.                                                                                  Από το anemomilos
Το αλίευσα ΕΔΩ

Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2010

Πορίσματα του 50oυ Παιδαγωγικού Συνεδρίου του Συλλόγου «Ο Μέγας Βασίλειος»


50ό ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
ΘΕΜΑ: Ἡ πρόκληση τῆς σύγχρονης Παιδείας γιά διαχρονικές Ἀξίες καί Πρότυπα
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 29/12/2009

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ

Ἡ στροφή στίς διαχρονικές ἀξίες δέν εἶναι ὀπισθοδρόμηση ἀλλά ἀναβαπτισμός στό πνεῦμα καίτήν ἀλήθεια. Γιά νά πᾶμε μπροστά εἶναι ἀνάγκη νά γυρίσουμε πίσω, νά μαθητεύσουμε στό δοκιμασμένο παρελθόν. Τίς ἀξίες δέν χρειάζεται νά τίς δημιουργήσουμε ἤ νά τίς ἀνακαλύψουμε, ἀλλά νά τίςἀποκαλύψουμε.
∙ Τό σχολεῖο ἔχει ἀλλάξει. Τίποτε πλέον δέν εἶναι δεδομένο. Ὑπάρχει ἀνάγκη ἱεραποστολικοῦ πνεύματος. Ἡ κοινωνία μπορεῖ νά ἐμποδίζει νά διδάσκουμε μέ τόν λόγο, δέν μπορεῖ ὅμως νά μᾶς ἐμποδίσει νάἐμπνέουμε μέ τή ζωή μας. Ἡ βίωση τῶν ἀξιῶν εἶναι ἡ καλύτερη μαρτυρία τους. Πρίν διδάξουμε πρέπεινά ἐμπνευσθοῦμε ἀπό τίς ἀρχές καί ἀξίες πού πιστεύουμε, πρέπει νά γίνουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι διαχρονικοί.
∙ Ὁ δάσκαλος, γιά νά εἶναι δημιουργικός καί ἀποτελεσματικός, πρέπει νά λειτουργήσει ὡς πραγματικός παιδαγωγός, ὡς φορέας καί μυσταγωγός τῆς πνευματικῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου.
∙ Τό μοντέλο τῆς ἀγωγῆς τοῦ νέου ἀνθρώπου πού θά ἐπιλέξει γιά νά ἐφαρμόσει θά εἶναι τό «θεανθρωποκεντρικό». Σύμφωνα μ’ αὐτό, ἡ παιδευτική διαδικασία θά ἔχει ὡς ἀφετηρία καί τέλος τόν Θεό. Θά κατευθύνεται πρός τόν Θεό καί θά πραγματοποιεῖται διά τοῦ Θεοῦ.
∙ Ὁ δάσκαλος στό πλαίσιο αὐτῆς τῆς ἀγωγῆς προσφέρεται ὡς ζωντανό πρότυπο τελειότητος. Γι’αὐτό θά πρέπει νά χαράσσει μιά ἐσωτερική πορεία πνευματικῆς ἀναζητήσεως καί ἀσκήσεως.
∙ Ὁ δάσκαλος - παιδαγωγός πρέπει νά παρακολουθεῖ τίς ἐξελίξεις τῶν Ἐπιστημῶν τῆς Ἀγωγῆς καίνά ἀξιοποιεῖ στό ἔργο του τά ἑκάστοτε νέα πορίσματά τους. Νά εἶναι ὁ ἄρτια πεπαιδευμένος ἤ τουλάχιστον νά στοχεύει στήν κατάκτηση ἄρτιας γνωστικῆς ἀρματωσιᾶς.
∙ Νά στέκεται στίς πύλες τοῦ Πνεύματος, ἀποδυόμενος στόν εὐγενέστερο ἀγώνα γιά τή μετάδοσητῆς γνώσης, τήν κατάκτηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ πνεύματος, τό φωτισμό τοῦ νοῦ, τήν ἐκλέπτυνση τῆςεὐαισθησίας τῶν μαθητῶν, τή συμπόρευση στό δρόμο τῆς ἀναζήτησης τῆς ἀλήθειας.
∙ Νά δαπανᾶ γιά τήν ἐπιτέλεση τοῦ ἔργου του ὁλόκληρο τόν ἑαυτό του, μέ θυσία καί τῆς ζωῆς του ἀκόμη.
∙ Ἡ σπουδή τῶν ἀξιῶν δέν ἀποτελεῖ ἐκπαιδευτικό ἀντικείμενο· εἶναι παιδεία καί μαθητεία. Δέν γίνεταιμέ διδασκαλία καθημερινῶν κοινωνικῶν δεξιοτήτων ἤ βιωματικῶν δραστηριοτήτων. Ἡ ἀγωγή πρέπειἀπό μάθημα καί κανόνες συμπεριφορᾶς νά γίνει πολιτισμός καί δημιουργία.
∙ Ἡ ἱστορία χαρακτηρίζεται ἀπό περιοδικότητα. Αὐτό συντηρεῖ τήν ἐλπίδα ὅτι θά ἐπανέλθουν οἱ ἀξίες, οἱ ὁποῖες, ὅταν περιφρονοῦνται καί ἀγνοοῦνται, στήν οὐσία κυοφοροῦνται γιά τήν ἑπόμενη γενιά. Δικό μας χρέος εἶναι νά ὁμολογοῦμε τήν ἀλήθεια καί νά συντηροῦμε τίς ἀξίες.
∙ Ἡ μόνη ἀντάξια τοῦ ἀνθρώπου παιδεία, ἡ μόνη ἀναγκαία γιά τίς ψυχές μας καί τίς ψυχές τῶνπαιδιῶν μας ἀγωγή εἶναι ἐκείνη πού ἀναζητεῖ τόν ἐμπνευστή της καί τό ἰδεῶδες της, τό πρότυπο καί τήν ὕψιστη ἀξία της στό Θεανθρώπινο Πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ· ἐκείνη πού προβάλλει τήν τελειότητά Του καί ἐμπλουτίζεται ἀπό τίς αἰώνιες ἀρχές τῆς διδασκαλίας Του.
Από:http://www.tideon.org/
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
50o ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ: Η Πρόκληση της Σύγχρονης Παιδείας για Διαχρονικές Αξίες και πρότυπα

Οι αναρτήσεις στο ¨Παζλ Ενημέρωσης¨

Παζλ Ενημέρωσης